Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 611/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 957
law: Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
article: § 6, § 9
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 136 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 61 § 4, art. 10 w zw. z art. 42 § 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 oraz art. 7
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia NSA Marian Wolanin Protokolant: asystent sędziego Anna Tomaszek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/19 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 lutego 2019 r., nr KOC/852/Ru/19 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J. M. (dalej również: "odwołujący się", "skarżący", "strona skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej również: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 20 lutego 2019 r., nr KOC/852/Ru/19 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu wojewódzkiego złożył J. M., kwestionując go w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa" - na datę wydania zaskarżonej decyzji) w zw. z art. 61 § 4 ustawy w dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "kpa") i w zw. z art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz., 978 ze zm., dalej: "ukp"), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie [tj. art. 61 kpa] w sprawie zatrzymania prawa kat. [...] [...] [...] [...] [...] , podczas gdy zgodnie z art. 136 ust. 2 ukp dane o ilości punktów karnych skarżącego powinny być usunięte z ewidencji z upływem roku, a więc przed datą wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego; 2) art. 174 pkt 1 ppsa w zw. z art. 136 ust. 1 ukp, przez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało bezzasadnym wszczęciem postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy dane o ilości punktów karnych skarżącego powinny być usunięte z ewidencji z upływem roku, a więc przed datą wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1.) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję SKO, w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 10 kpa w zw. z art. 42 § 1 kpa, poprzez nie uwzględnienie w skardze istotnego naruszenia polegające na braku pouczenia skarżącego o możliwości kwestionowania i zaskarżenia wpisów Komendanta Stołecznego Policji, co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem skarżący nie wiedząc o ilości punktów karnych w rejestrze policji, nie zaskarżył wpisu, co mogło skutkować zakwestionowaniem w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawidłowości dokonanych wpisów na dzień wydawania decyzji, a finalnie umorzeniem postępowania; 2.) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 11 kpa poprzez lakoniczne odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 kpa oraz art. 7 kpa, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na niespełnieniu wymogów stawianych wszczęciu postępowania administracyjnego, w szczególności na braku uzasadnienia, czym organ administracji kierował się wszczynając niniejsze postępowanie administracyjne.

Podnosząc powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i kwestionowanego wyroku WSA w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto złożył wniosek o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Uzasadniając podniesione w złożonym środku zaskarżenia zarzuty, autor skargi kasacyjnej wskazał, że organ wszczynając postępowanie naruszył art. 61 § 4 kpa, albowiem nie wziął pod uwagę przepisów art. 136 ust. 1 i 2 ukp. Podniósł, że zgodnie z art. 136 ust. 1 ukp, w przypadku, gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 957, dalej: "ustawa z dnia 9 maja 2018 r."), stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Zgodnie zaś z art. 136 ust. 2 ukp naruszenia popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r., odpowiadające im otrzymane punkty usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dla ustawodawcy istotnym momentem dla przyjęcia stanu prawnego, który winien mieć zastosowanie wobec kierowców, którzy dopuszczają się naruszeń przepisów ruchu drogowego skutkujących przekroczeniem 24 punktów, jest dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie tak wyznaczonej, dopuszczalnej liczby punktów. Powołując się na powyższe, argumentował, że wszelkie dane o ilości punktów karnych skarżącego winny były być usunięte w ciągu roku od ich powstania, a więc przed datą wszczęcia postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 11 kpa strona skarżąca upatrywała w braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutu zawartego w odwołaniu, tj. naruszenia art. 61 § 4 kpa. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z wyrażoną w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Przywołał treść art. 77 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i zarzucił Kolegium brak odniesienia się do argumentacji odwołania, co skutkowało naruszeniami wskazanych wyżej norm procesowych i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pozbawiając stronę w tym zakresie kontroli instancyjnej. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa mogło mieć w ocenie skarżącego kasacyjnie istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem WSA prawidłowo ocenił, że decyzja SKO wydana została z naruszeniem ww. przepisów kpa, zamiast oddalić skargę, wydałby wyrok uchylający.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ppsa, nie zachodzą. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczone są wskazanymi w środku zaskarżenia podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i naruszeniu prawa materialnego. Taki stan rzeczy, co do zasady, w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zasadności zarzutów procesowych, gdyż dopiero po dokonaniu oceny, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony i nie doszło do istotnych uchybień procesowych, można przejść do oceny podstawy naruszenia prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zauważyć trzeba, że autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), wskazał na naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa, art. 11 kpa, art. 42 § 1 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 80 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi, gdy Sąd wojewódzki normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa nie stosował, oddalając skargę na podstawie art. 151 ppsa.

Odnosząc się do naruszenia ww. norm kpa, wskazać należy, że wbrew podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji, organ nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa). Prezydent m.st. Warszawy (dalej: Prezydent", "organ I instancji") poinformował bowiem skutecznie skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - pismem z 12 października 2018 r. (doręczonym 24 października 2018 r.). Bezspornie, skarżący aktywnie brał udział w postępowaniu, wnosząc chociażby pismo z 31 października 2018 r., następnie odwołanie od decyzji organu I instancji, a następnie skargę do Sądu. Z uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia wynika, że autor skargi kasacyjnej zarzut obrazy art. 10 kpa opiera na braku informacji o możliwości kwestionowania i zaskarżenia wpisów Komendanta Policji w ewidencji liczby punktów karnych. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej: "rozporządzenie z 25 kwietnia 2012 r.") w § 9 przewidywało możliwość uzyskania przez osobę zainteresowaną ustnej informacji lub zaświadczenia od Policji o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym naruszeniom. Informacja taka mogła mieć postać stosownego zaświadczenia, wydawanego w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. W kontekście powyższego, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, nie były zobligowane do ustalania i informowania strony skarżącej o przypisanej jej liczbie punktów karnych, ani też sposobach kwestionowania dokonywanych wpisów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 § 1 kpa, określającego miejsce doręczeń pism stronom, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzutu tego nie doprecyzowano. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem I instancji, ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie kwestionowano prawidłowości doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani też objętych zaskarżeniem decyzji organów. Wobec powyższego Sąd kasacyjny zarzut ten uznaje za pozbawiony podstaw.

Podobnie brak jest trafności argumentacji autora skargi kasacyjnej zorientowanej na wykazanie naruszenia norm art. 7, art. 11, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa. Bezspornie, skarżący w okresie od 2 października 2016 r. do 6 marca 2017 r. sześciokrotnie złamał przepisy ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej: "prd" – na daty popełnienia naruszeń), co skutkowało przekroczeniem liczby 24 punktów karnych (już w dacie 1 lutego 2017 r.). Powyższe jasno wynika z wniosków Komendy Stołecznej Policji z 18 września 2018 r. i nie jest podważane przez autora skargi kasacyjnej. Dalej, poza sporem pozostaje, że Prezydent, po otrzymaniu ww. wniosków organu ścigania (o sprawdzenie kwalifikacji i skierowanie na badania psychologiczne), wszczął stosowne postępowania – o czym pisemnie poinformował stronę.

Organ I instancji wyjaśnił, że jego decyzja z 24 grudnia 2018 r., została oparta na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541, dalej: "ustawa o zmianie ustawy Kodeks karny"), art. 104 i art. 108 kpa. Wskazał, że powołany art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny zawiera dyspozycję zatrzymania prawa jazdy w sytuacji przekroczenia przez kierującego określonej liczby punktów karnych (jak to miało miejsce w sprawie). Stronę pouczono też o sposobach wniesienia odwołania, z której to możliwości skarżący skorzystał. Rozstrzygając o braku zasadności wniesionego środka odwoławczego, Kolegium wyjaśniło odwołującemu się, że akt Prezydenta stanowi decyzję o charakterze związanym, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia przesłanki w postaci stosownego wniosku Komendanta Stołecznego Policji, określającego przekroczenie ww. liczby punktów karnych, starosta wydaje (nie zaś "może wydać") decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. SKO podkreśliło, że decyzja taka nie opiera się na uznaniu administracyjnym, a na wynikającym z konkretnej normy prawa, obowiązku organu.

Wobec powyższego zasadnie Sąd I instancji ocenił, że w toku postępowania organy wyjaśniły stan faktyczny, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, wskazując fakty, które uznały za udowodnione (stwierdziły zaistnienie: naruszeń w danym okresie czasu i skierowanie stosownego wniosku organu ścigania; wyjaśniły kwestię związania administracyjnego organu I instancji i zastosowania norm prawa wskazanych i uzasadnionych w decyzjach). Również zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak Kolegium, jak i Sąd I instancji odniosły się odpowiednio do zarzutów odwołania i skargi. Jak słusznie wskazał Sąd wojewódzki, organy rozstrzygające w sprawie nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów karnych przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Starosta nie był więc uprawniony do podważenia skuteczności wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy prd. Sąd I instancji zauważył przy tym, że organy ścigania (Policja) prowadzą ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (art. 130 ust. 1 zdanie pierwsze prd), a szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o badania psychologiczne kierowców, a także programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji określone zostały w przywołanych wyżej normach rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 61 § 4 kpa, wskazać należy, że – jak wyjaśniono już wyżej – decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter związany i przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ jest zobligowany do jej wydania, wszczynając stosowne postępowanie (jak to miało miejsce w ocenianej sprawie).

W konsekwencji powyższych rozważań, zdaniem Sądu kasacyjnego, trafnie Sąd meriti ocenił prawidłowość działania organów w sprawie - tak w odniesieniu do przeprowadzenia postępowania dowodowego, konstrukcji uzasadnienia decyzji SKO (sformułowanego z zachowaniem zasady przekonywania wpisanej w art. 11 kpa i zawierającego odniesienie do zarzutów podniesionych w odwołaniu), jak i podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Poczynione ustalenia przedstawiono w uzasadnieniach podjętych decyzji w sposób rzetelny, a zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażone przez Sąd I instancji w tym zakresie oceny i ustalenia, stwierdzając, że nie doszło do naruszenia art. 7, art. 11, art. 61 § 4 kpa, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że podniesione w skardze kasacyjnej nieprawidłowości w zakresie niewłaściwego zastosowania art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 136 ust. 1 i ust. 2 ukp, cyt.: "pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw...", są chybione.

Z konstrukcji zarzutu wynika, że autor skargi kasacyjnej kwestionuje w zasadzie możliwość wszczęcia przez organ postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w sytuacji upływu roku od przekroczenia przez kierującego liczby 24 punktów karnych.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 prd (na datę 1 lutego 2017 r.), Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10, którą następnie wpisuje się do ewidencji. Stosownie do art. 130 ust. 2 ww. ustawy, punkty karne usuwa się z ewidencji po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy, czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów.

W myśl art. 136 ust. 1 ukp, w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 prd. Naruszenia popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. oraz niektórych innych ustaw i odpowiadające im otrzymane punkty usuwa się z ewidencji z upływem roku od dnia naruszenia. Komunikat taki został wydany 22 lutego 2019 r. (Dz. Urz.MC z 2019 r., poz. 5), gdy decyzja Kolegium zapadła 20 lutego 2019 r.

Z akt sprawy wynika, że na 1 lutego 2017 r. (dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów) skarżący przekroczył liczbę 24 punktów karnych za naruszenia norm prd, co nie jest podważane w sprawie. Autor skargi kasacyjnej podnosi zaś, że w dacie wszczęcia postępowania przez organ (2 października 2018 r.) część wpisanych w ewidencję punktów powinna zostać usunięta, co z kolei winno skutkować brakiem możliwości procedowania przez organ w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Z przytoczonym powyżej norm prd i ukp, jak i z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. jasno wynika, że sporne punkty są usuwane z ewidencji w sytuacji, gdy od daty naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 prd – 20 punktów. Dołączone do akt administracyjnych sprawy pismo Komendy Stołecznej Policji z 7 grudnia 2018 r. zawiera wyjaśnienie, że punkty nie zostały usunięte, ponieważ we wskazanym wyżej okresie czasu skarżący dopuszczał się kolejnych naruszeń, które 1 lutego 2017 r. skutkowały ww. przekroczeniem. W tej sytuacji jasnym jest, że Kolegium zasadnie stwierdziło, że wniosek Komendanta Stołecznego Policji o sprawdzenie kwalifikacji związany był z otrzymaniem łącznej liczby 34 punktów karnych za naruszenia przepisów prd, w okresie od 2 października 2016 r. do 6 marca 2017 r., a naruszenie, które spowodowało przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów miało miejsce 1 lutego 2017 r.

W konsekwencji zaś powyższego, zgodzić się należy ze stanowiskiem przyjętym przez Sąd I instancji, że organ prawidłowo zastosował art. 136 ust. 1 ukp, zgodnie z którym w przypadku, gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie z art. 12 ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r., skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów (w sprawie: 1 lutego 2017 r.). Jak słusznie zauważył Sąd wojewódzki, art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny (na datę 1 lutego 2017 r.), stanowił, że "starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1" prd. Nie jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego i jak już wskazano wyżej ma charakter związany.

W rezultacie powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA dokonał prawidłowej oceny sprawy, również w aspekcie podstaw materialnoprawnych aktów wydanych przez organy. Za trafną należy też uznać przyjętą przez Sąd I instancji ocenę w zakresie bezzasadności zarzutów naruszenia art. 61 § 4 kpa w zw. z art. 136 ust. 1 i ust. 2 ukp.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.