Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.15 ust.1 pkt.6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525, z późn. zm.) w związku z art. 268a K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku p. P. S. (strony, wnioskodawcy) z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówiono wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na broń stronie do organu wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. (sygnatura [...]), z którego wynikało, że strona została skazana za popełnienie przestępstwa z art. 218 § 1 k.k.

Podstawę prawną przedmiotowej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń, jeżeli osoba, która o takie pozwolenie się ubiega należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie organu Policji, katalog wskazanych w powołanym przepisie okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę nie jest zamknięty. W ten sposób organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń uzyskały prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie (oskarżenie) o popełnienie innych rodzajów przestępstw. Ustawodawca cedując na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, że obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawania pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego.

Organy Policji przyjęły więc, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących prace zarobkową. Czyn, za popełnienie którego strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. nie jest przestępstwem przeciwko mieniu, o których mowa w Kodeksie karnym, jednakże popełniając go strona naraziła swoich pracowników na obniżenie wypłacanych w przyszłości świadczeń emerytalnych, a więc swoim działaniem spowodowała możliwość narażenia innych osób na niemożność zaspokojenia w przyszłości podstawowych potrzeb życiowych.

Popełnienie przestępstw przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową powoduje obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy obroni amunicji. Dopuszczając się takiego czynu strona, jako osoba ubiegająca się o uzyskanie pozwolenia na broń, utraciła wiarygodność co do przestrzegania prawa w ogóle, a więc także i przepisów ustawy o broni i amunicji. Takie właśnie jego postępowanie budzi zatem obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik strony, zaskarżając w całości powołaną decyzje i zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

- art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za wystarczający fakt prawomocnego skazania wnioskodawcy wyrokiem karnym za przestępstwo opisane w art. 218 k.k. - skierowane przeciwko prawom pracowniczym, do stwierdzenia, że istnieje wobec niego uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo braku zarówno podstaw faktycznych uzasadniających takie ustalenia, jak również braku istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy faktem skazania a uzasadnioną obawą użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

- art. 7 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o wydaniu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Nadto za przyznaniem pozwolenia na broń przemawia fakt, że strona nigdy wcześniej nie była karana, co wynika z informacji uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego załączonej do akt sprawy, a po popełnieniu w/w czynu przestrzegała porządku prawnego.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika ponad wszelką wątpliwość, iż organ I instancji nie wziął pod rozwagę tych wszystkich okoliczności i w rezultacie bezpodstawnie, albowiem jedynie w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 218 k.k. przyjął, że wobec wnioskodawcy istnieje obawa użycia broni sprzecznie z prawem.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma również fakt, że przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji przemawia nie tylko brak negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ale także współistnienie okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Wnioskodawca na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska podniósł i udowodnił, iż ubiega się o zezwolenie na broń myśliwską, w związku z chęcią realizacji swoich zamiłowań łowieckich. Na tę okoliczność do akt sprawy załączył zaświadczenie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w P. potwierdzające nabycie podstawowych uprawnień do wykonywania polowań. Świadczy to o tym, iż wnioskodawca zamierza używać broni wyłącznie w celach łowieckich, co także przemawia na jego korzyść w kontekście obaw organu I instancji co do niezgodnego z prawem użycia broni.

Ponadto do akt sprawy zostało załączone orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające zdolność wnioskodawcy do dysponowania bronią palną - co wyklucza również istnienie obawy użycia przez niego broni niezgodnie z prawem w związku z ze stanem zdrowia.

Pełnomocnik strony podniósł również, że decyzja o wydaniu pozwolenia na broń nie ma charakteru uznaniowego, jeżeli zajdą bowiem okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń; decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1515/01.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji.

Do argumentacji podniesionej przez organ I instancji Komendant Główny Policji dodał, że w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 prawa materialnego (ustawy o broni i amunicji) ustawodawca nie zastrzegł, że przestępstwa te winny mieć jakikolwiek związek z użyciem broni czy też zawierać w swej stronie przedmiotowej takie elementy, jak przemoc lub groźba jej użycia.

Nadto, oceniając sprawę wnioskodawcy przez pryzmat przywołanych kryteriów, organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie obliguje organów Policji do udowodnienia, iż faktycznie osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń użyje jej w wyżej określonym celu, bowiem wprowadził on jedynie domniemanie takiego zachowania (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/05, LEX nr 206533).

W ocenie Komendanta Głównego Policji, wydaniu wnioskodawcy pozwolenia na broń palną myśliwską sprzeciwiają się okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, a także jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Z wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...] wynika bowiem, iż przez różne okresy czasu (najdłużej od 1998 r. do sierpnia 2005 r.) strona zatrudniała 10 osób bez umowy o pracę i zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego. Trudno jest zatem przyjąć, iż skazanie dotyczyło incydentalnego przestępstwa, ponieważ bezprawne zachowanie strony odnosiło się do 10 pracowników oraz trwało w niektórych przypadkach kilka lat - najdłużej około siedmiu. Nie jest przy tym wiadomym, jak długo jeszcze proceder ten by trwał - ze wskazanego wyroku wynika, iż jeden dzień przed ujawnieniem go strona zatrudniła nową osobę bez umowy o pracę i nie zgłaszając jej do ubezpieczenia społecznego W ocenie organu odwoławczego świadczy to o nieliczeniu się strony z podstawowymi potrzebami innych ludzi, w tym przypadku związanymi z zapewnieniem im bezpieczeństwa (w sensie socjalnym) nie tylko w bieżącym czasie, lecz zwłaszcza w przyszłości. Osoba, której można przypisać taki przymiot nie daje gwarancji, że z należytym poczuciem obowiązku, a więc odpowiedzialnie, bezpiecznie i zgodnie z prawem będzie dysponować bronią palną, która ze względu na swoje właściwości jest przecież niebezpiecznym narzędziem, a więc jej posiadanie wiąże się ściśle ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozytywne postrzeganie strony w miejscu jej zamieszkania powyższego przekonania organu odwoławczego nie zmienia, bowiem wynika ono z oceny okoliczności i ciężaru gatunkowego popełnionego przez nią przestępstwa i opiera się na ustaleniach dokonanych we wskazanym wyżej wyroku.

Skoro zatem organu Policji uznały za stosowne rozstrzygnąć sprawę strony na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to w sprawie tej nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 10 ust. 1 tej ustawy. Zaistnienie okoliczności, o której mowa w tym pierwszym przepisie (uzasadniona obawa) wyklucza bowiem wydanie pozwolenia na broń niezależnie od istnienia bądź nieistnienia przesłanek pozytywnych, jak zdolność fizyczna i psychiczna do dysponowania bronią (art. 15 ust. 3) czy przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego (w przypadku osób ubiegających się o pozwolenie na broń do celów łowieckich - art. 10 ust. 1).

Biorąc powyższe wywody pod uwagę organ podniósł, iż wydaniu wnioskodawcy pozwolenia na broń sprzeciwia się zatem interes społeczny (art. 7 K.p.a.), który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie skazania za popełnione przestępstwo.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł na powyższą decyzję wnioskodawca, zaskarżając powyższą decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:

1. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za wystarczający fakt prawomocnego skazania wnioskodawcy wyrokiem karnym za przestępstwo opisane w art. 218 i 219 kk., - skierowane przeciwko prawom pracowniczym, do wydania zaskarżonej decyzji wskutek przyjęcia, że wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo braku zarówno podstaw faktycznych uzasadniających takie ustalenia, jak również braku istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy faktem skazania a uzasadnioną obawą użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

2. art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską,

3. art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na dowolnym sprzecznym ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przyjęciu, iż właściwości i warunki osobiste skarżącego uzasadniają obawy organów Policji, iż użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz ustalenie prawa wnioskodawcy do posiadania broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, iż organy Policji zaniechały przeprowadzenia wnikliwej analizy sprawy i w sposób automatyczny przyjęły, iż fakt prawomocnego skazania za przestępstwo z art. 218 i 219 k.k. jest wystarczającą podstawą do wydania negatywnej decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie pozwolenia na broń.

Skarżący na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska podniósł i udowodnił, iż ubiega się o zezwolenie na broń myśliwską, w związku z chęcią realizacji swoich zamiłowań łowieckich.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Organ Policji ponownie oceniał okoliczności popełnionego przez skarżącego ciągu przestępstw z art. 218 § 1 i 219 kk., a także ich znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Wskazał zatem, iż pozbawienie kilku pracowników, i to na przestrzeni wielu lat (najwięcej - siedmiu) obowiązkowego ubezpieczenia w ZUS-ie, stawia te osoby w trudnej sytuacji życiowej i może uniemożliwić skorzystanie z koniecznych świadczeń, np. zdrowotnych. Dlatego argument pełnomocnika skarżącego, że wskutek popełnionego przez jego mocodawcę przestępstwa nie zostało zagrożone dobro w postaci życia i zdrowia ludzkiego nie do końca jest trafny. Faktem jest wprawdzie, że zatrudnianie pracowników bez umowy o pracę oraz bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego nie stanowi przestępstwa bezpośrednio w te godzącego wartości, należy jednak mieć na względzie możliwość ulegnięcia przez pracownika wypadkowi (choćby poza i bez związku z pracą) i wystąpienia konieczności jego leczenia. Powszechnie wiadomo (tym bardziej więc dla pracodawcy, który ma obowiązek znać prawa pracowników i przestrzegać ich), jaka jest sytuacja osoby nie posiadającej ubezpieczenia zdrowotnego, na które przeznaczona jest część składki odprowadzanej do ZUS-u.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zachowanie skarżącego - ze względu na jego powtarzalność i rozciągnięcie w czasie - trudno uznać za incydentalne i należy ocenić - jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - jako wyraz nieliczenia się skarżącego z podstawowymi potrzebami innych ludzi.

Tymczasem ubiega się on o prawo, które jako reglamentowane jest dostępne tylko tym osobom, które przejdą pozytywną weryfikację pod kątem nieistnienia przesłanek, m.in. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przy zastosowaniu -ze względu na ten reglamentacyjny charakter regulacji - miernika szczególnej staranności.

Przedmiotowa ocena w przypadku skarżącego nie jest pozytywna z uwagi - jak już podkreślano - na okoliczności i ciężar gatunkowy ciągu przestępstw, którego się dopuścił (które można popełnić tylko umyślnie) i dlatego nie było podstaw do stosowania przepisu art. 10 ustawy o broni i amunicji, a więc badania czy występują okoliczności uzasadniające wydanie mu żądanego pozwolenia. Wystąpienie bowiem którejkolwiek z przesłanek negatywnych eliminuje możliwość uzyskania tego uprawnienia.

Powyższa ocena, jaką Komendant Główny Policji wyraził w zaskarżonej decyzji, nie jest – według organu - dowolna, o czym świadczy uzasadnienie tego rozstrzygnięcia, odnoszące się do wszystkich aspektów sprawy (przestępstwo spoza przykładowego katalogu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, pozytywna opinia skarżącego w miejscu zamieszkania) oraz zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ Policji wyjaśnił także powody, dla których rozstrzygnięciu sprawy zgodnemu z wnioskiem skarżącego sprzeciwia się interes społeczny (art. 7 k.p.a), oraz przyczyny, dla jakich potraktowano go priorytetowo.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że również zarzuty i argumentacja przedstawione w niniejszej skardze, zbieżne z treścią odwołania, nie są zasadne i nie tworzą podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2008 r., którą odmówiono stronie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

Sąd podziela ocenę organów Policji, że zatrudnianie pracowników bez umowy o pracę i bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego, stanowiące występek objęty odpowiedzialnością z art. 218 § 1 k.k. oraz 219 k.k., który można popełnić tylko umyślnie, i który skarżący kontynuował przez wiele lat w odniesieniu do dziesięciu pracowników (wyrok Sądu Rejonowego w G. [...] Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...]) ma negatywne konotacje społeczne. Przestępstwo to rzeczywiście oznacza lekceważenie bezpieczeństwa socjalnego osób zatrudnionych w ten sposób – zarówno w okresie świadczenia pracy, jak i w dalszej przyszłości.

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd nie może zatem – i nawet nie zmierza – kwestionować faktu, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnione przestępstwo. Wolno jednak Sądowi mieć nieco odmienną od organów Policji ocenę społecznego znaczenia tego czynu, stanowiącego – jeszcze raz należy to podkreślić – przestępstwo, za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Mianowicie, Sąd zna realia społeczno-gospodarcze kraju i – doceniając znaczenie uprawnień pracowniczych i konieczności ich ochrony – ma niestety świadomość, że tylko w ten sposób, na takich warunkach, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, wiele osób może w ogóle znaleźć pracę. Nie pomniejsza to w żadnym razie przestępstwa popełnionego przez skarżącego, lecz każe w sposób może mniej kategoryczny dokonywać jego oceny społecznej.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że odmowa wydania lub cofniecie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również przestępstwa przeciwko uprawnieniom pracowniczym. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu również w przypadku tego rodzaju przestępstw odmowa wydania pozwolenia na broń powinna być poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym, czy osoba, której zamierza się odmówić pozwolenia na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie ustalenie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, nie ma istotnego znaczenia. Ciężar rozpatrywanej sprawy spoczywa bowiem na ustaleniu katalogu przesłanek uzasadniających odmowę wydania pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie zakwestionowano wyrażanego przez organy Policji poglądu, iż katalog ten ma charakter otwarty, a co za tym idzie – przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń może być również popełnienie innych przestępstw niż wymienione w tym przepisie (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, iż osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast w przypadku każdych innych przestępstw, mających inny charakter lub skierowanym przeciwko innym dobrom, organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń powinien taką obawę uzasadnić, odwołując się m.in. do osobowości sprawcy, jego zachowania w życiu codziennym i w społeczności myśliwych, a także wszystkich okolicznościach, które mogą świadczyć o jego stosunku do obowiązujących zasad pożycia społecznego i regulujących je przepisów prawnych.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o pozwolenie na broń myśliwską (2 jednostki) wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., do którego dołączył wszystkie wymagane dokumenty, tzn. orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające zdolność do dysponowania bronią palną oraz zaświadczenie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w P. potwierdzające przynależność do PZŁ oraz potwierdzające nabycie podstawowych uprawnień do wykonywania polowań. Uzyskano też pozytywny wywiad środowiskowy. Do czasu popełnienia przestępstwa z art. 219 § 1 kk. skarżący nie popełnił żadnych innych czynów niweczących rękojmię wymaganą przez posiadacza broni; nie jest również obecnie oskarżony o popełnienie innych przestępstw niweczących jego wiarygodność jako ewentualnego posiadacza broni.

Z akt sprawy, a zwłaszcza z analizy życiorysu skarżącego wynika, że ukończył on wyższe studia zootechniczne, jest poważnym przedsiębiorcą zatrudniającym 24 pracowników – jak można sądzić, bez naruszania ich uprawnień – oraz prowadzi gospodarstwo rolne żony o pow. 400 ha. Jest więc człowiekiem już statecznym, o ustabilizowanej i poważnej pozycji społecznej, który wytrwale dąży do spełnienia swojej pasji życiowej, jaką jest myślistwo.

W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego, pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak również podkreślony w odwołaniu i w skardze fakt, iż skarżący dopuścił się w istocie jednego przestępstwa, nie wchodząc wcześniej, jak i później w konflikt z prawem, powinny być szczególnie brane pod uwagę przez organ administracyjny, albowiem wyraźnie wskazują na fakt, iż w stosunku do skarżącego nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W konsekwencji Sąd podzielił zarzut skarżącego, iż decyzja Komendanta Głównego Policji, odmawiając skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż samo skazanie za przestępstwo z art. 218 § 1 kk. i art. 219 kk. wywołuje zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji powinny więc w oparciu o dowody, a nie swoje dowolne wywody, wykazać istnienie związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a uzasadnioną obawą, że skarżący w przyszłości może użyć broni w sposób niebezpieczny i niezgodny z prawem. Z zarzutem tym wiążą się również zarzuty o charakterze procesowym, związane z naruszeniem w toku kontrolowanego postępowania art. 7 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ Policji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, uwzględniając że dowody takie, jak m. in. pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, charakter skarżącego i jego pracy oraz incydentalny charakter popełnionego przez niego czynu, a także jego wytrwałe starania o zostanie członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Rację ma w związku z tym skarżący zarzucając również organom Policji niezasadne niezastosowanie w sprawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący w tym zakresie trafnie odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III S.A. 1515/01.W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że: "Do wydania takiego pozwolenia (na broń) niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (...), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego(...).jeżeli zajdą bowiem okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń; decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej." W świetle tego orzeczenia nie ulega zatem wątpliwości, że wobec braku podstaw do stwierdzenia negatywnych przesłanek, w tym w szczególności obawy użycia broni niezgodnie z prawem, a jednocześnie przy współistnieniu okoliczności faktycznych takich jak chęć realizacji celów łowieckich, organ Policji miał obowiązek pozytywnego rozpatrzenia wniosku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.