Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 371/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64 § 1 pkt 4 i § 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Naczelnik I Urzędu Skarbowego [...] [...] prowadził

postępowanie egzekucyjne wobec majątku I. Sp. z o.o. na podstawie tytułów

wykonawczych z dnia [...].07.2016 r. nr [...], nr [...] oraz o numerach od [...]do [...]wystawionych przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, obejmujących zaległości z tytułu obowiązkowych wpłat na rzecz PFRON za okres od 12/2010r. do 04/201 Ir. i od 04/2012r. do 12/2014r. w łącznej kwocie należności głównej [....] zł. plus odsetki.

W celu wyegzekwowania zaległości objętych wyżej wskazanymi tytułami

wykonawczymi, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...].07.2016r. nr [...] dokonał zajęcia

wierzytelności z rachunku bankowego

zobowiązanej Spółki prowadzonego w A. S.A.

W odpowiedzi na przesłane zawiadomienie A. S.A. pismem z dnia

[...].08.2016r. nr [...] poinformował Naczelnika Pierwszego Urzędu

Skarbowego [...] – [...], że na rachunku dłużnika wystąpił zbieg

egzekucji.

W dniu [...].09.2017r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...]-

[....] wpłynęły wnioski Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji

Osób Niepełnosprawnych o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec majątku

I. Sp. z o. o. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [....].09.2017r. nr

[...] i nr [...]

obejmujących należność z tytułu nieuiszczonej opłaty na PFRON z tytułu

niezatrudniania osób niepełnosprawnych za okres od 01/2015r. do 08/2016r. w łącznej

kwocie należności głównej [...] zł. plus odsetki.

Z uwagi na powyższe, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...].09.2017r.

nr [...] na podstawie w/w tytułów wykonawczych

dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w

A. S.A.

Pismem z dnia [...].03.2018r. A. S.A. zawiadomił organ egzekucyjny, iż

zajęcie nie może być zrealizowane, ponieważ w dniu [...].08.2017r. została

wypowiedziana przez Spółkę umowa o prowadzenie rachunku bankowego.

Postanowieniem z dnia [...].09.2018r. nr [...] Naczelnik

Pierwszego Urzędu Skarbowego [....] umorzył na podstawie art.

59 §3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne .

Następnie organ egzekucyjny pismem nr [...] z dnia

[...].09.2018r. zawiadomił Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego

przeprowadzonego wobec spółki [...], na podstawie w/w tytułów wykonawczych,

przedstawiając jednocześnie informację o podjętych czynnościach i należnych za nie

kosztach egzekucyjnych.

Przedmiotowe zawiadomienie Prezes Zarządu Państwowego Funduszu

Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odebrał w dniu [...].10.2018r., a następnie

pismem z dnia [...].10.2018r., wystąpił zgodnie z art. 64c § 7 u.p.e.a. do organu

egzekucyjnego z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie kosztów

egzekucyjnych.

Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego

[...] w dniu [...].11.2018r. wydał postanowienie nr

[...] w sprawie obciążenia wierzyciela

kosztami postępowania egzekucyjnego, w kwocie [...] zł.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

złożył zażalenie na postanowienie w sprawie obciążenia wierzyciela kosztami

egzekucyjnymi, wnosząc o: "jego zmianę lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji."

Uznając bezzasadność wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Administracji

Skarbowej w [....] ( dalej także jako : organ odwoławczy, organ II instancji )

postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]

utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnego postanowienia przywołał m.in. następujące okoliczności

faktyczne i prawne :

Kwestia kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym uregulowana

jest w Rozdziale 6 Działu I ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej

także jako u.p.e.a.), organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów

egzekucyjnych na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego, złożony w terminie 14 dni

od dnia doręczenia zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny pobiera zgodnie z art.

64 § 1 i 6 ustawy egzekucyjnej, opłaty za dokonane czynności egzekucyjne i opłatę

manipulacyjną z tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne

związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości określonej w tych

przepisach.

W art. 64c § 1 ustawy egzekucyjnej, została ustanowiona generalna zasada, że

opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a u.p.e.a., wraz z wydatkami

poniesionymi przez organ egzekucyjny, stanowią koszty egzekucyjne, które obciążają

zobowiązanego. Te koszty egzekucyjne podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie

egzekucji administracyjnej. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

dopuszcza jednak wyjątki od tej zasady polegające na tym, że koszty będzie ponosił

wierzyciel lub organ egzekucyjny (art. 64c § 2 - 4 ustawy egzekucyjnej). Art 64c § 4

u.p.e.a. stanowi, iż wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one

ściągnięte od zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 4b oraz art. 64e § 4a u.p.e.a.

Obciążenie wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego jest uzasadnione

i nastąpić może dopiero po uprzednim umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Oznacza to, że przepis art. 64c § 4 ustawy egzekucyjnej ma zastosowanie w

odniesieniu do kosztów zakończonego postępowania egzekucyjnego, co miało miejsce

w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]

zauważa, iż ustawodawca przez użycie w treści przedmiotowego przepisu regulacji

"wierzyciel pokrywa" nie pozostawił organowi egzekucyjnemu możliwości wyboru czy

wierzyciela obciążyć kosztami egzekucyjnymi, czy też nie. Organ w takim przypadku

ma obowiązek obciążyć wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.

Stwierdzić należy, iż w takich sytuacjach do odpowiedzialności za nieściągnięte

koszty egzekucyjne ma zastosowanie ogólna zasada wynikająca z art. 64c § 4 ustawy

egzekucyjnej, zgodnie z którą wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą

być one ściągnięte od zobowiązanego zarówno z powodów faktycznych, jak i

prawnych. W wyroku z dnia 24.04.2014r, sygn. akt II FSK 3267/13, Naczelny Sąd

Administracyjny w Warszawie wskazał, że "zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a, wierzyciel

pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego. Z

wykładni językowej i systemowej tego przepisu wynika, że ma on zastosowanie do

stanów faktycznych, w których koszty postępowania egzekucyjnego nie mogą być

ściągnięte od zobowiązanego i niezależnie od tego czy wynika to z przyczyn

faktycznych, czy prawnych. Przy czym zwrot normatywny "nie mogą być one

ściągnięte" należy rozumieć jako nieściągnięte w ogóle. Ponieważ ustawodawca nie

precyzuje przyczyn niemożności ściągnięcia kosztów od zobowiązanego, przyjmuje się,

że art. 64c § 4 u.p.e.a. znajduje zastosowanie nie tylko wtedy, gdy w trakcie

prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpi takie zubożenie zobowiązanego,

że nie będzie on w stanie pokryć kosztów egzekucyjnych lub gdy wyegzekwowanie

kosztów egzekucyjnych wiązałoby się z poniesieniem przewyższających je wydatków

egzekucyjnych, ale także i wówczas, gdy ściągnięcie tych kosztów byłoby niemożliwe z

innych przyczyn faktycznych lub prawnych np. umorzenia postępowania

egzekucyjnego.

Wobec tego, skoro koszty egzekucyjne nie zostały pobrane w toku

postępowania egzekucyjnego, a w związku z jego umorzeniem nie można nimi

obciążyć zobowiązanego, zobowiązanym do ich pokrycia będzie - wierzyciel.

Zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny pobiera za zajęcie innych

niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych -

5% kwoty egzekwowanej należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr. Natomiast

stosownie do § 6 w/w przepisu, organ egzekucyjny pobiera opłatę manipulacyjną z

tytułu zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze

stosowaniem środków egzekucyjnych - 1% kwoty egzekwowanych należności objętych

każdym tytułem wykonawczym, nie mniej jednak niż 1 zł 40 gr.

Z danych znajdujących się w aktach sprawy odnoszących się do prowadzonego

postępowania egzekucyjnego wynika , że kwota należnych organowi egzekucyjnemu

kosztów egzekucyjnych wynosi [...] zł.

Organ odwoławczy podkreślił nadto, że do czasu zakończenia prac

legislacyjnych związanych z przygotowaniem nowelizacji ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji będącej wykonaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 28 czerwca 2016r, sygn. akt SK 31/14, organ egzekucyjny, wydając

postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych, może jedynie opierać się na

obowiązujących przepisach regulujących kwestię tych kosztów. Odczucie Strony

Skarżącej co do obciążenia kosztami egzekucyjnymi niewspółmiernie wysokimi, nie

może zatem wpływać i nie wpływa na prawidłowość dokonanego przez organ

obciążenia w trybie art. 64c § 1 ustawy egzekucyjnej. Wyżej opisane postanowienie

zaskarżył Prezes Zarządu PFRON zarzucając mu naruszenie :

1) art. 64 § 1 pkt.4 oraz 64§6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2018 r. poz.1314 ze zm.) poprzez ich

błędne zastosowanie i ustalenie przez organ kosztów egzekucyjnych z tytułu

zajęć rachunków bankowych pomimo, iż nie doszło w istocie do zajęcia

wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych, albowiem na

rachunkach bankowych nie było żadnych środków , co oznacza, iż organ nie

zajmując żadnej wierzytelności przysługującej skarżącej wobec banków nie

powinien ustalić z tego tytułu kosztów egzekucyjnych.

2) art. 138 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks

postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia

Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]

listopada 2018 r. znak: [...], pomimo, iż organ winien

był na podstawie art.138 § 2 k.p.a. uchylić postanowienie w zaskarżonej części i

przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

- które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i w konsekwencji

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o rozważenie przez Sąd

uchylenia w zaskarżonej części postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu

Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...], a nadto zasądzenie od

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w [...] na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania , w tym kosztów

zastępstwa procesowego według norm przypisanych .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Przedmiotem sporu jest prawidłowość ustalenia kosztów egzekucyjnych

wynikających z prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów

wykonawczych wystawionych przez wierzyciela będącego skarżącym w sprawie.

W ocenie Sądu stanowisko organu zajęte w wydanym postanowieniu, nie jest

prawidłowe. Jednocześnie Sąd uznaje że organy, w związku z umorzeniem

postępowania przeciwko zobowiązanej miały prawo, co do zasady obciążyć wierzyciela

powstałymi opłatami egzekucyjnymi jak również opłatą manipulacyjną, które składają

się na koszty egzekucyjne.

Sąd nie uznaje za trafny poglądu, że naliczanie opłat egzekucyjnych jest

możliwe tylko wówczas, gdy z zajętego rachunku bankowego organ przeprowadzi

skutecznie egzekucję i podziela w tym zakresie stanowisko zajęte w tej kwestii

przez :WSA w Gliwicach w wyroku z 21 maja 2018 r. I Sa/Gl 221/18, WSA w Opolu w

wyroku z 21 marca 2018 r. I SA/Op 33/18.

Stosownie bowiem do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny w

egzekucji należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3

wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej

należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

Natomiast § 9 pkt 2 ww. przepisu stanowi, że obowiązek uiszczenia opłaty za

zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej

wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności

zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 80 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a. organ egzekucyjny

dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku

zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku

bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z

tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami

egzekucyjnymi. Zgodnie zaś z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku

bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia

o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku

bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Odnosząc się do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zdaniem Sądu użycie określenia

"egzekwowanej" a nie "wyegzekwowanej" należności wskazuje, że ustawodawca, nie

uzależnił możliwości naliczenia opłaty egzekucyjnej od faktycznego wyegzekwowania

wierzytelności.

Tym niemniej Sąd podziela stanowisko co do tego, że wydając swoje

rozstrzygnięcie organ II instancji powinien uwzględnić w nim ocenę odnoszącą się do

konstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a wyrażoną przez Trybunał Konstytucyjny w

wyroku sygn. [...] i skutek jaki wyrok ten wywiera w odniesieniu do możliwości

określenia kosztów egzekucyjnych w myśl tych przepisów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 64c § 1 u.p.e.a.

opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami poniesionymi

przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne, z

zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Jak wynika z § 4 tego przepisu,

wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od

zobowiązanego.

W odniesieniu do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jak również art. 64 § 6 u.p.e.a

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. [...] orzekł

m.in., że:

1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie

określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest

niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu

nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest

niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa

maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2

Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84

Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

3. Art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie przewiduje

możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i opłaty

manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną zapłatę

egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest niezgodny z

wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64

ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

4. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w

zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat egzekucyjnych

i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji."

TK w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że: "dla właściwej realizacji wyroku

Trybunału w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który

powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków

wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty

egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o

której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat

egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w

niniejszej sprawie. Ustawodawca powinien nadto określić sposób obliczania wysokości

tych opłat w razie umorzenia postępowania w związku z dobrowolną zapłatą

egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych. Trybunał

Konstytucyjny, jako "ustawodawca negatywny", nie ma w tym zakresie kompetencji."

Dodać także należy, że wyrok TK zapadł w sprawie, w której doszło do

umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uregulowanie należności przez

zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym. W sprawie tej określono koszty

egzekucyjne na kwotę [...] zł.

Należy wskazać, że w wyroku [...], nie była kwestionowana sama

możliwość pobierania opłaty egzekucyjnej, czy manipulacyjnej w razie bezskuteczności

egzekucji ani też możliwość obciążania nią wierzyciela - w sytuacji, gdy nie można ich

ściągnąć od zobowiązanego a jedynie fakt braku określenia górnej granicy tych opłat.

Podkreślenia również wymaga, że w odniesieniu do charakteru wyroku TK [...] i jego skutków w zakresie dalszego stosowania zakwestionowanych przepisów

u.p.e.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r.

sygn. II FSK 2206/17. NSA wskazał, że "Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego

jest bowiem wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego sentencji. Wyrok ten – w

przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego zaskarżony przepis za niezgodny z

Konstytucją – nie powoduje utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal

obowiązuje w systemie prawa, nie traci mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być

traktowany jako niezgodny z Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie)

określonych w wyroku Trybunału. W pozostałym zakresie może, a nawet – musi być

nadal stosowany przez adresatów tego przepisu. Jednakże aby nie narazić się na

zarzut naruszenia Konstytucji, przepis ten musi być stosowany i interpretowany (w

szczególności przez organy i sądy) zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku

Trybunału".

Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował art. 64 § 1 pkt 4 i 64 §

6 u.p.e.a. Przepisy te jak wynika z powyższego wyroku TK, zostały uznane za

niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za

dokonane czynności egzekucyjne. W rezultacie ustawodawca winien określić

maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a

jak również opłaty manipulacyjnej o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a.

Dopóki jednak ustawodawca nie wprowadzi stosownych zmian, organy

egzekucyjne powinny każdorazowo analizować powstałe w sprawie koszty egzekucyjne

oraz zasadność obciążenia nimi stron postępowania zgodnie z wytycznymi Trybunału

Konstytucyjnego i w taki sposób, aby nie można było zarzucić im naruszenia zasad

określonych w tym wyroku. Tak więc ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które

mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste

wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego

poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i

czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w

oderwaniu od nakładów pracy organu. Zdaniem Sądu, dokonując oceny, czy koszty

egzekucyjne są właściwe w danej sprawie, należy brać pod uwagę nie tylko faktycznie

poniesione wydatki, ale uwzględnić również fakt, że prowadzenie postępowania

egzekucyjnego wymaga nakładu pracy i czasu.

Odnosząc wspomniane uwagi do zaskarżonego postanowienia, jak również

postanowienia organu I instancji należy stwierdzić, że nie dokonano w nich takiej

oceny, co skutkuje uznaniem naruszenia treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a i § 6 tego

przepisu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie zatem takie wyliczenie

kosztów egzekucyjnych w zakresie opłat egzekucyjnych jak i opłaty manipulacyjnej

ażeby okazały się one adekwatne do poniesionych wydatków jak również nakładu pracy

organu egzekucyjnego mając na uwadze standardy wynikające z wyroku [....].

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.