Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2936/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 8, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 79 ust. 2, art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lipca 2022 r. nr KOC/2218/Ru/22 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę


UZASADNIENIE

A. W. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej też jako "SKO", "organ II instancji" lub "Kolegium") z dnia 25 lipca 2022 roku nr KOC/2218/Ru/22.

Podstawę prawną powyższej decyzji stanowi art. 127 w związku z 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 570) oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U z 2023 poz. 622, ze zm., dalej też w skrócie jako "u.o.k.p.").

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej też jako "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2022 roku numer [...] w przedmiocie zatrzymania Skarżącej prawa jazdy kategorii B o numerze [...] (seria [...]), wydanego w dniu [...] października 2002 r. przez Burmistrza Gminy [...].

Organ I instancji podkreślił, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. skierował Skarżącą na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Podstawą skierowania było postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Jak podkreślił organ I instancji, w uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że biegły psychiatra wydał opinię sądowo - psychiatryczną, z której wynika, że Skarżąca jest osobą chorą psychicznie, gdyż cierpi na schizofrenię paranoidalną. Wspomniana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr KOC/3405/Ru/21. Tym samym, zdaniem Prezydenta W., wydana przez niego w dniu [...] kwietnia 2021 r. decyzja o skierowaniu Skarżącej na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, jest decyzją ostateczną i podlega wykonaniu, niezależnie od składanych do sądów administracyjnych zażaleń.

Jednocześnie termin dostarczenia przez Skarżącą orzeczenia lekarskiego upłynął w dniu 10 listopada 2021 r. Tymczasem do dnia wydania decyzji przez organ I instancji Skarżąca nie dostarczyła wymaganego orzeczenia. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.k.p. decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje starosta w razie nie dostarczenia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego.

Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2022 roku Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (uzupełnione następnie pismem z dnia 15 czerwca 2022 roku), zarzucając jej naruszenie art. 61 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej zwana "p.p.s.a.") oraz art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., wnosząc o uchylenie decyzji pierwszej instancji w całości, umorzenie postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania z powodu wniesienia odwołania od niej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 25 lipca 2022 roku nr KOC/2218/Ru/22 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2022 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że w myśl art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 79 ust. 2 ww. ustawy o kierujących pojazdami uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. W ocenie SKO, z treści przedstawionych powyżej przepisów wynika, że decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m. in. w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wydawana na podstawie tego przepisu decyzja nie ma charakteru uznaniowego lecz jest decyzją, którą organ jest zobowiązany wydać w każdym przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej. SKO zaznaczyło, że uprzednią swoją decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 roku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2021 r., kierującą Skarżącą na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy.

Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja ta jest ostateczna a wniesiona na nią skarga została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2655/21. Nadto zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 grudnia 2021 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji SKO z dnia 9 sierpnia 2021 roku, zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej też jako "NSA") postanowieniem z dnia 27 maja 2022 roku sygn. akt II GZ 146/22. W samej decyzji Prezydenta W. wskazano przy tym termin 30 dniowy na poddanie się badaniu. Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że Skarżąca w terminie nie poddała się badaniu i nie przedłożyła wymaganego orzeczenia lekarskiego. W tej sytuacji pismem doręczonym Skarżącej w dniu 8 grudnia 2021 roku Prezydent W. zawiadomił ją o wszczęciu postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i prawie do czynnego udziału strony. Jednakże do dnia rozpatrzenia sprawy przez SKO, nie zostało złożone do akt sprawy aktualne orzeczenie lekarskie. W tej sytuacji organ II instancji uznał, że decyzja Prezydenta W. została wydana w oparciu o niewadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, który uzasadniał zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i wydanie decyzji o zatrzymaniu Stronie prawa jazdy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W., którą skierowania Skarżącą na badania lekarskie, jest ostateczna a jej wykonanie nie zostało wstrzymane. Oznacza to, że badanie należało wykonać, czego Strona nie uczyniła.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 25 lipca 2022 roku Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 8 k.p.a. przez postępowanie podważające zaufanie do władzy publicznej oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne zastosowanie, wnosząc, w związku z powyższymi zarzutami, o jej uchylenie w całości.

W ocenie Skarżącej zarzut niedostarczenia przez nią orzeczenia lekarskiego w wyznaczonym terminie jest niesłuszny. Skarżąca podkreśliła, że na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 roku złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie, w związku z oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tej sytuacji, skoro wspomniana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 roku nie jest prawomocna, Skarżąca uznała, że nie musi udawać się na badania lekarskie. Przeciwne stanowisko (udanie się na badanie lekarskie) przeczyłoby, zdaniem Skarżącej, sensowności składania skargi kasacyjnej.

Skarżąca podniosła nadto, że podstawą skierowania na badania lekarskie było postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku, sygn. akt [...], z uzasadnienia którego wynika, że biegły psychiatra wydał opinię sądowo - psychiatryczną, z której wywnioskować można, jakoby Stronie można przypisać chorobę psychiczną. Strona podkreśliła, że wspomniana opinia jest dokumentem sfałszowanym a zatem doszło do dopuszczenia dowodu niezgodnego z prawem. Skarżąca wyjaśniła, że złożyła skargę na biegłą psychiatrę, która ww. opinię sporządziła, przy czyn postępowanie zainicjowane skargą nie zostało jeszcze zakończone. Zdaniem Skarżącej przedmiotowe postępowanie powinno być umorzone z powodu upływu trzech lat od zdarzenia, które było podstawą jego wszczęcia postępowania, ponieważ sprawa dotyczy kolizji drogowej, która miała miejsce [...] listopada 2018 r. a od tego czasu nie pojawiły się jakiekolwiek informacje wskazujące na istnienie u Skarżącej przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2022 roku, nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że stan faktyczny w sprawie, w ocenie Sądu, został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

I tak materialnoprawną podstawę działań organów stanowił w realiach niniejszej sprawy przepis art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 cyt. ustawy.

Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 sierpnia 2021 r., tj. dniu wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2021 r. kierującą Stronę na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Jak wynika natomiast z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie.

Z kolei na mocy art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji) osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do:

1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu;

2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu.

Zatem w świetle powołanych przepisów wyłącznymi przesłankami wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy są: nałożenie na kierującego obowiązku wykonania badań lekarskich lub psychologicznych w określonym terminie oraz brak wykonania tego obowiązku i nieprzedłożenie w przewidzianym terminie orzeczeń o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do kierowania pojazdem.

Jednocześnie treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami wskazuje, że przewidziana w tych przepisach decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter związany. Starosta ma bowiem obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji, gdy mimo skierowania na badanie lekarskie, kierujący w terminie 3 miesięcy nie przedstawi wymaganego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego. Związany charakter decyzji oznacza, że decyzja organu wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami nie została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Decyzja taka ma charakter obligatoryjny. Zatem w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, organ ma nie tylko prawo, ale też i bezwzględny obowiązek wydania decyzji o określonej w przepisie treści (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2567/18).

W realiach niniejszej sprawy obowiązkiem organu pierwszej instancji było zatem ustalenie, czy Skarżąca, po poddaniu się badaniu lekarskiemu przedłożyła stosowne orzeczenie, zaś w sytuacji nieprzedstawienia w ustawowym terminie wymaganego orzeczenia, Prezydent W. miał obowiązek rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy.

I, uwzględniając ustalony przez organy obu instancji niewadliwy stan faktyczny w sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały przewidziane w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu Skarżącej prawa jazdy.

W sprawie pozostaje poza sporem, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2655/21 oddalono skargę Strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr KOC/3405/Ru/21 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie a w związku z wniesieniem przez Skarżącą skargi kasacyjnej, przywołany wyrok, na dzień rozpoznania niniejszej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 25 lipca 2022 roku nr KOC/2218/Ru/22, nie był prawomocny. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt II GZ 146/22 oddalił zażalenie Strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2021 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr KOC/3405/Ru/21 w przedmiocie skierowania Strony na badania lekarskie.

W sprawie bezspornym jest również, że Skarżąca, mimo wydania stosownej decyzji przez Prezydenta W., nie przedstawiła wymienionemu organowi, w terminie wynikającym z art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zaznaczyć przy tym należy, że w treści decyzji obejmującej skierowanie Skarżącej na badanie lekarskie, zawarte zostały pouczenia o określonym w art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami terminie, w jakim była ona zobligowana do przedstawienia orzeczenia lekarskiego a także o wynikającym z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a skutku nieprzedstawienia orzeczenia w tym terminie, w postaci zatrzymania prawa jazdy. Prezydent W. wskazał także konkretne ośrodki medycyny pracy, w których możliwe będzie poddanie się przez Skarżącą wymaganym badaniom.

Jak wynika natomiast z akt sprawy, do dnia wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. skarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W., na mocy której zatrzymano Skarżącej prawo jazdy kategorii B, Strona nie przedstawiła organowi pierwszej instancji wymaganego orzeczenia. Nadto z samej argumentacji ujętej w skardze, jasno wynika, że Skarżąca nie poddała się badaniu lekarskiemu, powołując się na nieprawomocność decyzji wydanej w przedmiocie skierowania na wskazane badanie.

W ocenie Sądu argumentacja Skarżącej nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Otóż decyzja Prezydenta W., kierująca Skarżącą na badania lekarskie, została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. i stała się ostateczna. Decyzja ostateczna korzysta zaś z przymiotu wykonalności. Jednocześnie nie doszło do wstrzymania wykonania decyzji kierującej Skarżącą na badanie lekarskie a skarga wniesiona na ostateczną decyzję administracyjną w tym przedmiocie została oddalona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 25 lutego 2022 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2655/21. Sama okoliczność, że wydany w tej sprawie wyrok nie jest prawomocny, nie niweczy ani ostateczności, ani wykonalności decyzji zaskarżonej w tejże sprawie.

Niezasadny jest zatem sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o kierujących pojazdami, przez przedwczesne wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w sytuacji, gdy toczy się jeszcze postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję o skierowaniu Skarżącej na badanie lekarskie.

W ocenie Sądu niezasadnymi są także podniesione w skardze zarzuty związane z zakwestionowaniem opinii biegłego psychiatry wydanej w ramach postępowania karnego. Kwestia ta jest bowiem irrelewantna w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, jako następczej wobec decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie. To bowiem w ramach tej ostatniej decyzji rozważa się zaistnienie przesłanek skutkujących koniecznością skierowania kierowcy na badanie lekarskie a następnie prawidłowość działania w tym zakresie organów poddana jest kontroli sądu administracyjnego.

Tymczasem w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2655/21 wskazano, że: "Prezydent W. powziął informację o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia Skarżącej z prawomocnego postanowienia z [...] czerwca 2020 r., Sądu Rejonowego [...], sygn. akt [...], którym umorzono w całości postępowania w sprawie o wykroczenie przeciwko Skarżącej, dotyczące kolizji drogowej z jej udziałem. Jak wynika z uzasadnienia powyższego postanowienia, podstawą faktyczną rozstrzygnięcia zawartego w tym postanowieniu było opinia sądowo-psychiatryczna wydana przez biegłego psychiatrę z [...] maja 2020 r., z której wynika, że Skarżąca jest osobą chorą psychicznie, cierpi na schizofrenię paranoidalną w związku z czym w czasie popełnienia zarzucanego jej czynu obwiniona miała zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim zachowaniem".

I tutejszy Sąd w swym wyroku z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2655/21 uznał, że w świetle powyższych okoliczności faktycznych oraz przytoczonej regulacji prawnej, organ I instancji zobligowany był skierować Skarżącą na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy.

Jednocześnie, w zacytowanym wyroku z dnia 25 lutego 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2655/21, Sąd wskazał, że organy obu instancji związane były prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...], sygn. akt [...] i nie miały uprawnień do kwestionowania ustaleń poczynionych przez powyższy sąd, w tym opinii sądowo-psychiatrycznej wydanej w postępowaniu sądowym przez biegłego psychiatrę. Kwestia zatem, czy ziściły się ustawowe przesłanki skierowania Skarżącej na badania lekarskie, w tym także, czy prawidłowo organ I instancji powołał się na uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku, sygn. akt [...], w zakresie informacji o wydaniu przez biegłego psychiatrę kwestionowanej przez Skarżącą opinii sądowo - psychiatrycznej, była więc już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ramach postępowania prowadzonego pod sygn. akt VI SA/Wa 2655/21 i zakończonego wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 roku i nie podlega ponownej ocenie w ramach postępowania zainicjowanego skargą na decyzję o zatrzymaniu Skarżącej prawa jazdy. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że wyłącznymi przesłankami wydania przez właściwy organ decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami jest nałożenie na kierującego ostateczną decyzją obowiązku wykonania badań lekarskich i niewykonanie tegoż obowiązku oraz nieprzedstawienie w ustawowym terminie orzeczenia lekarskiego. Wobec ostateczności decyzji kierującej Skarżącą na badanie lekarskie, organ I instancji w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zobowiązany był do ustalenia czy obowiązki nałożone ostateczną i wykonalną decyzją, zostały przez Skarżącą zrealizowane, a wobec bezsprzecznego nieprzedstawienia wymaganego orzeczenia lekarskiego, Prezydent m. st. Warszawy prawidłowo rozstrzygnął o zatrzymaniu Skarżącej prawa jazdy.

Reasumując, Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zbadało wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą a swoje rozstrzygnięcie organ oparł na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zostało przy tym przedstawione w sposób odpowiadający wymogom statuowanym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.