Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 104/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1614
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
article: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust.1, art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2024 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 grudnia 2023r., znak: SKO.41/4436/SD/2023 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 12 grudnia 2023r. po rozpatrzeniu odwołania K. W., reprezentowanego przez [...]. S. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy U. z dnia 12 czerwca 2023r., znak: [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża torfu "W. IV" położonego w miejscowości W., gmina U. na działce nr ewid.[...]

Decyzja organu I instancji została wydana po rozpatrzeniu wniosku K. W. z dnia 6 listopada 2017r. na podstawie art. 71 ust.2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1 pkt. 1, art. 80 ust. 1 oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2022 r., poz. 1029 ze zm. ze zm.), dalej jako "u.i.o.ś." oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), dalej jako "rozporządzenie".

Wniosek był rozpatrywany kilkakrotnie przez organy obu instancji, także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2018r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (RDOŚ) odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, następnie decyzją z dnia 16 lipca 2018r. organ I instancji odmówił wydania decyzji środowiskowej, zaś organ II instancji decyzją z 11 września 2018r. utrzymał ją w mocy.

Powodem wydania decyzji odmownej było stwierdzenie, że działka nr ewid.[...], objęta inwestycją, jest położona w granicach P. Obszaru Chronionego Krajobrazu (dalej jako "[...]"), a na tym obszarze obowiązuje zakaz wydobywania dla celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu (§ 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenie nr 52 Wojewody Lubelskiego z dnia 28 lutego 2006 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu; Dz. Urz. Woj. Lub. z 2006 r., Nr 69 poz. 1290, dalej jako "rozporządzenie nr 52").

Pełnomocnik inwestora zakwestionował stwierdzenie, że działka nr [...] znajduje się w granicach [...], wskazując na inną decyzję Wójta Gminy W., w której orzeczono o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu torfu ze złoża "W. III", położonego na sąsiedniej działce nr [...]. Organy nie uwzględniły też, że sporne przedsięwzięcie stanowi element szerszego zamierzenia inwestycyjnego, któremu początek dało pozwolenie wodnoprawne z 1998 r., dotyczące urządzenia stawów rybnych, a skarżący uzyskał koncesję na wydobycie torfu.

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019r., II SA/Lu 870/18 WSA w Lublinie uchylił decyzje organów obu instancji oraz postanowienie RDOŚ. W ocenie Sądu zasadny okazał się zarzut niewyjaśnienia, czy działka nr [...] mieści się w granicach P.. Podstawowym problemem w sprawie jest właściwa interpretacja aktu prawnego, jakim jest załącznik do rozporządzenia nr 52, który określa w sposób opisowy, a nie graficzny, granice [...]. Kluczowy jest fragment określający przebieg południowej granicy P.: "(...) Następnie skręca na północny-wschód nawiązując do zachodniego skraju pasa drogowego szosy L.-W.. Przebiega tak do Z. skąd omija D. i U. po stronie zachodniej i wychodzi na szosę L.-W. w K. W.. Przecina szosę w kierunku wschodnim, przebiega wzdłuż kanału W. R., otacza od południa i wschodu Jezioro K., mija od północy zabudowania byłego PGR-u K., wsie H. i D., dochodzi do doliny K. i jej zachodnim skrajem schodzi do wsi B. L.". Sąd podniósł, że mapa topograficzna z lokalizacją złoża torfu "W. I.", stanowiąca zał. nr 1 do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sugeruje, że działka nr [...] nie leży w [...], jednak mapa ta jest niejednoznaczna, zwłaszcza, że w raporcie w kilku miejscach wyraźnie wskazano, że sporna działka leży na obszarze [...]. Uchylając decyzje organów obu instancji i postanowienie RDOŚ, Sąd wskazał na konieczność zgromadzenia precyzyjnego materiału dowodowego, np. odpowiednich map, a także zwrócenia się do organu administrującego [...], którym aktualnie jest Dyrektor Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych (dalej jako "ZLKP"). Sąd jednocześnie stwierdził, że kwestia wydania innych decyzji dotyczących budowy stawu rybnego nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsięwzięcia, jeśli zostanie ustalone, że działka nr [...], objęta tą inwestycją, jest położona w granicach [...]. Wobec jednoznacznego brzmienia zarówno regulacji ustawowej, jak i aktu prawa miejscowego, nie ma wątpliwości, że nie można w granicach [...] realizować tego rodzaju przedsięwzięcia, jak planowane przez skarżącego. Potwierdzenie tezy organów dotyczącej położenia działki w granicach obszaru chronionego oznaczałoby, że w sprawach dotyczących poprzednio realizowanych przedsięwzięć, w zakresie pozostałych złóż to organy administracji publicznej popełniły błędy nie dostrzegając tej kluczowej okoliczności. Dotyczy to m.in. złoża W. III, co do którego wydano decyzję koncesyjną, dołączoną do raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w zakresie złoża [...] IV. Z zasady ochrony zaufania nie można – zdaniem Sądu - wywodzić prawa do żądania od organu, aby powielał wcześniejsze błędy.

W wyniku uchylenia decyzji organów obu instancji, postępowanie toczyło się ponownie.

Skarżący złożył pismo wyjaśniające z 20 marca 2019r. dołączając, jako uzupełnienie raportu, opracowanie geodety J.. B. pn. "R. W. - położenie, przebieg >powiat [...]< - aspekty historyczne, kartograficzne i topograficzne", potwierdzające położenie spornej działki poza obszarem [...]. Biegły ustalając przebieg kanału W. R., stanowiący południową granicę [...], opierał się na mapie topograficznej (pochodzącej z GUGiK, fragment mapy k. 197, cała mapa na k. 644), a także na mapie "P. P. N." z 2001r.). Biegły stwierdził, że W. R. jako urządzenie melioracyjne miał łączyć Jezioro K. z Jeziorem W. na bazie istniejącej rzeki K.; był trwałym elementem systemu odwadniającego; jego nazwa pochodzi z faktu wybudowania go przez więźniów w okresie wojennym i przedwojennym. Biegły wyjaśnił, że na spornym obszarze na pewnym odcinku równolegle do R. W., znajduje się (na południe) inny ciek o nazwie "Dopr. B" (Doprowadzalnik B), jednak nie stanowi on południowej granicy [...].

W sprawie wypowiedział się także Dyrektor ZLPK, który wraz z pismem z 25 kwietnia 2019r. nadesłał kopie map (ich fragmenty) z zaznaczonym obszarem [...], z których wynika, że sporna działka nr [...] leży w tym obszarze (k.213 – 220); wraz z kolejnym pismem z 13 listopada 2019r. nadesłał dodatkową mapę, na której również zaznaczono taki sam obszar [...] (k. 299-300).

Stanowisko przedstawił również Dyrektor PGW WP, jako organ prowadzący obecnie ewidencję urządzeń melioracyjnych, w kliku pismach: z 12 sierpnia 2019r. (k. 254), z 25 października 2019r. (k. 297) i z 13 grudnia 2019r. (k.309). Organ ten różnie w tych pismach przedstawiał przebieg kanału W. R..

Stanowisko w sprawie wyraził również Marszałek Województwa Lubelskiego w piśmie z 11 maja 2020r. (k. 328). Na podstawie informacji uzyskanych od Dyrektora ZLPK stwierdził, że sporna działka nr [...] znajduje się w granicach [...].

W związku z tym, zarówno skarżący, jak i organ I instancji zwrócili się do RDOŚ o ponowne zajęcie stanowiska. W pismach z 3 marca 2020r. oraz 11 i 28 sierpnia 2020r. (k.353, 343, 327) RDOŚ podnosił, że kwestia ustalenia granic [...] nie należy do jego kompetencji, lecz powinien to zrobić organ stanowiący, a więc Marszałek Województwa. Następnie postanowieniem z dnia 19 października 2020r. (k. 359), odmówił uzgodnienia wskazując na stanowisko Marszałka zawarte w piśmie z 11 maja 2020r.

Decyzją z 4 grudnia 2020r. organ I instancji odmówił wydania decyzji środowiskowej, podkreślając wiążący charakter postanowienia uzgodnieniowego (negatywnego). Stwierdził, że stanowisko PGW WP wyrażone w różnych pismach jest sprzeczne, a więc nie mogło ono stanowić wiarygodnego dowodu.

Decyzją z 29 kwietnia 2021r. Kolegium uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu uzupełnienia materiału dowodowego, np. poprzez dopuszczenie opinii biegłego i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, a następnie jednoznacznego ustalenia kluczowej w sprawie kwestii tj. granic [...].

W wykonaniu tych zaleceń, organ I instancji powołał biegłego o specjalności wodno – melioracyjnej – T. [...] w celu odpowiedzi na pytanie: "Czy w oparciu o część opisową rozporządzenia nr [...] oraz kwerendę geodezyjną można ustalić, że działka nr [...] leży w granicach [...]". W opinii z dnia 25 sierpnia 2021r. (k.425 i nast.) biegły stwierdził na podstawie analiz materiałów archiwalnych, że nazwa W. R. (i tym samym południowa granica [...]) winna być na spornym odcinku przyporządkowana do urządzenia melioracyjnego Doprowadzalnik B, położonego na południe od koryta rzeki K.. Wyjaśnił, że nazwą R. W. oznacza się kilka odcinków urządzeń melioracyjnych, w tym właśnie Doprowadzalnik B (mapa k. 439) Nie można utożsamiać urządzeń melioracyjnych budowanych w ubiegłym wieku z istniejącą już wówczas rzeką K.. Biegły stwierdził w konsekwencji, że działka o nr ewid [...] leży na terenie [...]. W ocenie biegłego utożsamianie trasy cieku R. W. z korytem rzeki K. wynika z nieuwzględnienia, że w trakcie prac melioracyjnych "przesunięto" odcinek rzeki K..

W dniu 28 października 2021r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron, przedstawicieli ZLPK i biegłych.

W nawiązaniu do rozprawy, w tym stanowiska J. B. i skarżącego, biegły T. [...] w piśmie z 18 listopada 2021r. (k.490) dodał, że R. W. był jedynym kanałem wodnym uwidocznionym na mapie topograficznej z 1963r. i w ewidencji z 1965r. (załączniki do opinii). Natomiast dopiero w ramach państwowych inwestycji melioracyjnych w latach 80-tych wykonana została nowa trasa rzeki K. (na odcinku, który wskazał J. B. i skarżący), niemająca nic wspólnego z dawniej wykonanym przez więźniów W. R., stąd - zdaniem biegłego - niezrozumiałe jest nadanie temu odcinkowi rzeki K. nazwy geograficznej W. R.. Podkreślił, że widniejąca w Państwowym Rejestrze Nazw Geograficznych (dalej jako PRNG) nazwa "W. R." to nazwa zestandaryzowana (zalecana do stosowania), a nie urzędowa.

Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2022r. (k.508) RDOŚ ponownie odmówił uzgodnienia decyzji środowiskowej, zajmując takie samo stanowisko, jak w poprzednich pismach i swoim ostatnim negatywnym postanowieniu.

Następnie pełnomocnik skarżącego złożył dowód w postaci protokołu posiedzenia Komisji Ustalenia Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych (KUNMiOF) z 2004r. i z wyciągu PRNG, z których wynikają współrzędne punktu przebiegu W. R. oraz długość i szerokość (położenie) geograficzne tego Rowu, na potwierdzenie, że działka [...] nie leży w granicach [...] (k.511-543).

W piśmie z 12 kwietnia 2022r., (k.549) RDOŚ, po zapoznaniu się z tymi dokumentami, podtrzymał swoje stanowisko. Podkreślił, że w aktach znajdują się dwa najistotniejsze stanowiska – Dyrektora ZLPK (z 13 listopada 2019r.) i Marszałka Województwa Lubelskiego (z 11 maja 2020r.), a więc organu zarządzającego obszarami chronionymi i organu ustanawiającego takie obszary, i wynika z nich, że działka nr [...] leży w obszarze [...], co uzasadniało odmowę uzgodnienia. Podkreślił, że tylko uchwała Sejmiku Województwa może obecnie określić obszar i położenie [...], to samo dotyczy zmniejszenia, czy zlikwidowania tego obszaru. RDOŚ nie posiada kompetencji do ustalania granic [...].

Decyzją z 10 maja 2022r. organ I instancji ponownie odmówił wydania decyzji środowiskowej,

Organ podzielił w pełni stanowisko biegłego T. [...] i przytoczył fragmenty opinii i jej wnioski. Nie podzielił natomiast stanowiska J.. B.. Z opinii T. [...] wynika, że trasa W. R. przebiegała od ujścia do rzeki W. (...) w kierunku zachodnim równoleżnikowo do połączenia ze starym korytem rzeki W. (...). Organ podniósł, że taki przebieg Rowu pokrywa się z opisem granic [...] w spornym załączniku do rozporządzenia nr [...], jak i w aktach je poprzedzających. Nazwa własna "R. W." funkcjonowała do czasu przeprowadzenia prac melioracyjnych w latach 1967 - 1985, podczas których wykonano szereg nowych urządzeń melioracyjnych i kiedy wprowadzono aktualne nazewnictwo do ewidencji urządzeń melioracyjnych. W powstałej ewidencji melioracyjnej oficjalnej nazwy "R. W." nie było. Wszystkie rowy i kanały wodne na terenie K. B., w tym na gruntach wsi W. - z wyjątkiem historycznego R. W. - zostały wykonane w ramach państwowych inwestycji melioracyjnych. Odcinek rowu, którego dotyczy opracowanie J.. B. powstał w latach 80-tych, a więc nie mógł być wykonany przez więźniów, stąd w ocenie organu J.. B. błędnie nazywa ten odcinek "R. W.". Organ I instancji zauważył też, że nazwa zestandaryzowana R. W. zaczęła obowiązywać dopiero od 7 sierpnia 2015r., zaś wykaz PRNG został utworzony dopiero na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z dnia 29 stycznia 2021r., a więc w dacie podejmowania uchwały w sprawie utworzenia [...] (1983r.) nowy przebieg R. W., wprowadzony przez KUNMiOF nie był znany i nie funkcjonował w obrocie prawnym.

Ponadto organ I instancji stwierdził, że również dokumenty planistyczne z 1983r. potwierdzają, że sporna działka leży w obszarze [...] oraz podkreślił, że postanowienie uzgodnieniowe (negatywne) RDOŚ ma charakter wiążący.

Organ II instancji decyzją z dnia 28 lipca 2022 r. uchylił powyższą decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Kolegium podniosło, że biegły T. [...] nie jest specjalistą z zakresu geodezji, a więc jego opinia nie jest miarodajna do ustalenia kluczowych w sprawie okoliczności. Ponadto organ I instancji nie wywołał własnej dokumentacji geodezyjnej.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy wpłynęło pismo Marszałka Województwa L. z dnia 19 sierpnia 2022 r. wraz z dwoma opracowaniami graficznymi (k. 594). W piśmie wyjaśniono, że w ramach prac nad przygotowaniem projektu uchwały Sejmiku Województwa L. w sprawie [...], zlecono Wojewódzkiemu Biuru Geodezji w L. wykonanie aktualizacji projektu uszczegółowienia przebiegu granicy [...], przy czym zlecenie dotyczy wyłącznie uszczegółowienia, a nie zmiany przebiegu tej granicy, która ma zostać wskazana za pomocą współrzędnych punktów załamania jej przebiegu (procedowanie nad uchwałą jest jeszcze w toku). W wykonaniu tego zlecenia sporządzono dwa opracowania graficzne, które wskazują, że działka nr [...] leży w granicach [...], a ponadto wskazany w nich przebieg spornego odcinka południowej granicy obszaru chronionego jest identyczny jak w załączniku graficznym do uchwały nr [...] WRN w C. z dnia 23 marca 1983 r. ustanawiającej [...].

Organ I instancji, mając na uwadze wytyczne Kolegium, przeprowadził dowód z opinii biegłego geodety inż. G. F. (k. 609). Przedmiotem opinii było określenie położenia działki nr [...] względem [...] i ocena, czy działka ta położona w jego obszarze, czy poza nim. W tym celu biegły określił granice działki nr [...], a także granice [...]. Wyjaśnił, że informacje o [...] przedstawione są na wskazanych stronach internetowych Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Pierwotny opis granic [...] zawarty jest w załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady N. w C. z 23 marca 1983r. w sprawie ustanowienia parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa chełmskiego ("uchwała WRN"). Zauważył, że granice tego obszaru przedstawione zostały również w formie graficznej tj. na "mapie przeglądowej w postaci analogowej" (stanowiącej załącznik nr [...] do opinii, "oryginał w [...]" - z akt wynika, że jest to mapa pn. "[...]" także na k. 659, dalej jako "mapa k.659"). Biegły wskazał, że zgodnie z opisem w uchwale WRN z 1983r. i w/w załącznikiem graficznym (tj. mapą k.659) na odcinku dotyczącym niniejszego opracowania, granica biegnie równoleżnikowym kanałem melioracyjnym obejmując północną część K. B. aż po Jezioro K.. Opis granic zawarty jest również w załączniku nr [...] do rozporządzenia nr [...] i zgodnie z nim granica dotycząca niniejszego opracowania przecina szosę w K. W. w kierunku wschodnim i przebiega dalej wzdłuż kanału W. R. do jeziora K.. Z kolei granicę w formie wektorowej przedstawiono na stronie aeoserwis.ados.aov.ol (opracowanie numeryczne). Przebieg ten nie jest sprzeczny z opisem zamieszczonym w załączniku nr [...] do rozporządzenia nr [...], ponieważ pierwotnie kanał o nazwie W. R. także przebiegał równoleżnikowo (wschód-zachód), co przedstawiono na opracowaniach kartograficznych sprzed 1983r. (m.in. na mapie topograficznej z 1978r., mapie obszaru scalenia wsi K. z 1977r., mapie zastępczej z 1977r., sekcja 136.221 /także k. 644/, mapie zastępczej z 1977r., sekcja 136.222 – mapy stanowią załączniki opinii). Równoleżnikowy przebieg granicy jest też zgodny z przebiegiem wykazanym w formie wektorowej w projekcie uchwały Sejmiku Województwa L. w przedmiocie uszczegółowienia granic [...]. Oznacza to, że działka nr [...] znajduje się o obszarze [...]. Biegły ponadto wskazał, że według informacji ustnej, mapa z [...] (mapa k.659), stanowi załącznik zarówno do uchwały WRN, jak i rozporządzenia nr [...].

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 3 stycznia 2023r. wniósł zarzuty do tej opinii. (k.624). Zarzucił, że biegły powołuje się na dokumenty umieszczone na stronach internetowych), które nie mogą stanowić prawnych granic [...]. Podniósł, że granice zostały określone w rozporządzeniu nr [...] w sposób opisowy i tylko kierując się tym opisem należało odtworzyć ich przebieg, w szczególności K. W.. Jego zdaniem, tylko J. B. to zrobił prawidłowo i z jego opracowania wynika, że W. R. na spornym odcinku leży na północ od działki [...], natomiast równoleżnikowo przebiega tzw. Doprowadzalnik B, który nie jest W. R.. Skarżący podniósł ponadto, że opisy przebiegu granicy [...] w uchwale WRN i w rozporządzeniu nr [...] nie są takie same, gdyż przebieg równoleżnikowy Rowu wskazany jest jedynie w załączniku do uchwały WRN. Skarżący zarzucił też, że biegły G.. F. na załączonych mapach zakolorował granice i obszar P. , a więc faktycznie naniósł granice tego obszaru.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2023r. biegły G.. F. odniósł się szczegółowo do tych zarzutów. (k.636). Zaznaczył, że przy wydawaniu opinii opierał się na dokumentach internetowych, które zostały potwierdzone przez organ. Ponadto wyjaśnił, że pierwotny przebieg granic [...] zawarty jest w zał. nr [...] do uchwały WRN, a od podjęcia tej uchwały granice nie były aktualizowane; zmiana przebiegu cieków wodnych i ich oznaczeń (nazewnictwa) nie jest podstawą do zmiany granic ustalonych obszarów; dokładne informacje o cieku wodnym nazywanym R. W. zawarte zostały w opinii inż. T.. W.; dodatkowe zakolorowanie na załącznikach graficznych przebiegu W. R. miało na celu wyłącznie jego lepsze zobrazowanie.

W piśmie z 7 lutego 2023r. pełnomocnik skarżącego zgłosił ponownie uwagi do stanowiska biegłego, polemizując z jego wypowiedzią. Dodatkowo załączył wydruk mapy z 1977r.; w dniu 22 lutego 2023r. przedstawił mapę z GUGiK (k. 644), zaś wraz z pismem z dnia 2 marca 2023r. kolejne dwie mapy także pozyskane z GUGiK (k. 646-652), na których nie przyporządkowano nazwy W. R. kanałowi o przebiegu równoleżnikowym na południu od działki nr [...], tak jak ustalił biegły T.. W. i G.. F., którego opinię krytykował pełnomocnik skarżącego także w piśmie z 27 marca 2023r. Zakwestionował on też wiarygodność mapy z ZLPK (mapy k.659) podnosząc, że została ona jedynie wydrukowana w1982r., natomiast na jej marginesie wskazano, że opracowano ją na podstawie wcześniejszych map z lat 1961 – 1973, a więc – zdaniem pełnomocnika - na nieaktualnym i przestarzałym materiale mapowym. Wiarygodne jest natomiast opracowanie topograficzne z 1984r. przedstawione przez geodetę J. B. (k. 644).

W dniu 27 kwietnia 2023r. przeprowadzono dodatkowo oględziny na okoliczność wskazania przebiegu odcinka południowej granicy [...].

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 17 maja 2023r. (k.676) odniósł się również do tych oględzin. Zarzucił, że do ustalenia przebiegu granicy [...] nie jest wystarczające stwierdzenie, że "granica (...) przebiega wzdłuż istniejącego rowu nazwanego "R. W.", gdyż w opisie granicy (załącznik nr [...] rozporządzenia nr [...]) wskazano ponadto, że następnie "wychodzi na szosę L.-W. w K. W.". W trakcie oględzin biegły G.. F. nie wskazał tego miejsca, a więc jego opinia nie może być podstawą wydania decyzji.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2023r. organ I instancji odmówił wydania decyzji środowiskowej.

Organ I instancji przedstawił podobne uzasadnienie (na s. 9-10 identyczne), jak w poprzedniej decyzji. Stwierdzając, że działka nr [...] leży w obszarze [...] organ opierał się przede wszystkim na stanowisku Marszałka Województwa L. wyrażonym w piśmie z dnia 19 sierpnia 2022 r. wraz z dwoma opracowaniami graficznymi, sporządzonymi w toku procedowania nad uchwałą Sejmiku Samorządowego w przedmiocie uszczegółowienia granic [...] (k.594). Wskazał też na pisma Dyrektora ZLPK: z dnia 25 kwietnia 2019 r. (k.213- 220) oraz z dnia 13 listopada 2019r., do którego dołączono mapę z zaznaczoną granicą [...], w którym również wskazano, że działka nr [...] leży w granicach [...], a ponadto w sąsiedztwie obszaru [...] (k.299 - 300).

Organ I instancji podzielił też stanowisko biegłego G.. F., że na mapie stanowiącej załącznik do uchwały WRN, ustanawiającej [...] (mapa k. 659) wkreślony jest tylko jeden ciek wodny, przebiega on w linii prostej, równoleżnikowo przez środek K. B. i nosi nazwę R. W. i - zdaniem organu I instancji - właśnie to uzasadniało użycie nazwy W. R. w opisie granic [...] w spornym załączniku rozporządzenia nr [...]. Ponadto organ wyjaśnił, że przeanalizował planistyczne dokumenty źródłowe Gminy U. m.in. załączniki graficzne do planu miejscowego uchwalonego uchwałą XXV/56/82 Gminnej Rady N. w U. z dnia 20 sierpnia 1982r. i obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. uchwalonego uchwałą XI/66/95 z dnia 28 grudnia 1995 r. oraz inne podkłady mapowe: archiwalne oraz aktualne i na żadnym z nich organ nie znalazł przebiegu R. W. przedstawionego przez geodetę J.. B..

Podobnie, jak w swojej poprzedniej decyzji organ odkreślił, że jest związany postanowieniem RDOŚ o odmowie uzgodnienia decyzji środowiskowej.

W odwołaniu pełnomocnik skarżącego w dalszym ciągu kwestionował opinię biegłego geodety inż. G. F. oraz zarzucał pominięcie opracowania J. B. i nieprzeprowadzenie dodatkowej opinii biegłego geodety; podnosił takie same zarzuty, jak w opisanych wyżej pismach. Wskazywał też na pismo PGW WP z dnia 25 października 2019 r., z którego wynika, że wywód mgr inż. J. B. jest zbieżny z ewidencją przekazaną przez Marszałka Województwa L. w L. odnośnie przebiegu trasy "R. W.". Pełnomocnik dodał, że w uzupełnieniu raportu o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że przedsięwzięcie "nie stanowi zagrożenia dla poszczególnych komponentów środowiska, a biorąc pod uwagę fakt, że jest to kolejny etap procesu inwestycyjnego rozpoczętego w latach 90- tych poprzedniego wieku, jego przerwanie wydaje się zupełnie nie trafione". Zdaniem pełnomocnika, organ powinien jeszcze raz zwrócić się do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, ponieważ postanowienie z dnia 5 stycznia 2022 r. traktowane jest przez stronę jako wadliwe, gdyż odwołuje się do stanowiska Marszałka Województwa Lubelskiego ignorującego przebieg granic wskazanych w załączniku do Rozporządzenia Wojewody Lubelskiego.

W toku postępowania odwoławczego, Wójt Gminy U. złożył do akt pismo Urzędu Marszałkowskiego z 18 sierpnia 2022r. skierowane do niego w przedmiocie zaopiniowania uszczegółowienia przebiegu granicy POCHK; do pisma załączono 2 dokumenty (mapę poglądową na podkładzie mapy topograficznej, mapę poglądową na podkładzie ortofotomapy, k. 700- 702; takie same dokumenty powoływane już wcześniej, w mniejszych rozmiarach, znajdują się na k. 594 i nast.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z 12 grudnia 2023r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia i stanowisko.

Kolegium opisało przebieg postępowania, stanowisko organu I instancji i zarzuty odwołania. Zdaniem Kolegium obszerny materiał dowodowy w dominującej części wskazuje, że granica [...] na spornym odcinku przebiega na cieku wodnym W. R., o przebiegu równoleżnikowym, położonym na południe od działki nr [...]. Potwierdzają to następujące dowody: mapa pn. [...] z zasobu [...] (k. 659), mapa GUGiK pn. "Gmina U. na tle ekologicznego systemu obszarów chronionych" w skali 1:100 000 (k.645); mapa będąca załącznikiem graficznym do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy U., zatwierdzonego 20 sierpnia 1982 r., opinia biegłego T. [...] wraz z załącznikami graficznymi (k. 425), opinia biegłego G.. F. wraz z załącznikami graficznymi (k. 611 -616), a także stanowisko Marszałka Województwa L. wyrażone w piśmie 19 sierpnia 2022r. wraz z załącznikami graficznymi (a więc dokumentacja geodezyjna powstała w toku procedowania nad uchwałą Sejmiku Wojewódzkiego w przedmiocie uszczegółowienia granic [...], k. 700-702, 594).

Kolegium podobnie, jak organ I instancji, za kluczowy dowód uznało stanowisko Marszałka Województwa Lubelskiego oraz Dyrektora ZLKP, które jest spójne z przebiegiem R. W. uwidocznionym na mapie będącej kopią oryginału znajdującego się w zasobie ZLPK (k.659) oraz ze stanowiskiem RDOŚ wyrażonym kilkakrotnie m.in. w postanowieniu z 5 stycznia 2022 r. i w piśmie z 12 kwietnia 2022 r. (k. 549).

Kolegium odniosło się obszernie do głównych dowodów w sprawie, dokonało ich analizy i porównania.

Kolegium nie uznało za wiarygodne opracowania geodety J. B. i jego stanowiska (wyżej przedstawionego). Kolegium podobnie, jak organ I instancji, podniosło, że choć widniejąca we wskazywanym przez niego wykazie PRNG nazwa R. W. została ustalona na posiedzeniu komisji w dniach: 28-29 września 2004r., to jednak obowiązuje dopiero od 7 sierpnia 2015r. W dacie wydania rozporządzenia nr [...] (tj. w 2006r.) jeszcze nie obowiązywała. Natomiast na mapie będącej załącznikiem graficznym do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy U., zatwierdzonego 20 sierpnia 1982r. znajduje się R. W. o przebiegu takim, jak wskazał biegły T. [...]. W aktach znajduje się też mapa wykonana dla Gminy U. w 2020 r. na potrzeby tworzenia aglomeracji, na której widnieje R. W. w identycznym przebiegu, jak w planie, czyli na południe od działki nr ewid.[...]

Kolegium obecnie uznało za znaczącą dla rozstrzygnięcia i wiarygodną opinię biegłego T. [...], wskazując, że biegły posiada wiedzę specjalistyczną wodno – melioracyjną, w tym przede wszystkim dużą znajomość urządzeń wodnych wybudowanych na obszarze K. B.. Z map załączonych od jego opinii wynika, że na przedmiotowym obszarze na szerokości geograficznej Jeziora K. istniał sztuczny ciek wodny, natomiast na północ od cieku uwidoczniono rzekę K.. Z map nie wynika, aby w latach, w jakich mapy powstały, jakikolwiek ciek wodny nosił oficjalną nazwę W. R.. Ponadto podniosło, że ustalony przez tego biegłego przebieg kanału W. R. jest taki sam, jak na mapie GUGIK pn. "Gmina U. na tle ekologicznego systemu obszarów chronionych" (k.645).

Za wiarygodną uznało też Kolegium opinię biegłego geodety inż. G.. F., który wskazał, że pierwotny opis granic [...] jest zawarty w załączniku nr [...] do uchwały WRN w C. z dnia 23 marca 1983 r. w sprawie ustanowienia parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa chełmskiego oraz który zauważył, że granice tego obszaru zostały przedstawione również w formie graficznej (mapa k. 659). Południowa granica przebiega zatem równoleżnikowo, a nie po rzece K..

Kolegium wskazało ponadto na pismo Dyrektora PGW WP RZGW w L. z dnia 12 sierpnia 2019 r., z którego wynika, że działka nr ewid.[...] przylega do działki nr ew. [...] [...] - który zgodnie z Mapami podziału hydrologicznego Polski nazywa się W. R. (k. 254 - 256) oraz na pismo tego organu z dnia 25 października 2019r., z którego wynika, że mapa przesłana z ZLPK uwidacznia jako granicę [...] nie koryto rzeki K., lecz tzw. Doprowadzalnik B (k.297), mimo że w piśmie wskazano, że nazwa R. W. używana jest zarówno w odniesieniu do cieku Doprowadzalnik B, jak i w odniesieniu do dawnego koryta rzeki K..

Kolegium dostrzegło, że z części materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego wynika, że granica [...] na spornym odcinku przebiega na północ od działki nr [...] (tak: opracowanie geodety J. B. i jego wyjaśnienia; mapa GUGiK /k. 644/, załączniki do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 28 lutego 2022r. - wykaz PRNG oraz protokół posiedzenia KUNMiOF (k.514 -543). Kolegium nie uznało ich jednak za wiarygodne, gdyż z argumentacji biegłych i ze wskazanych wyżej dokumentów (map oraz pism kompetentnych w zakresie stanowienia i administrowania obszarami chronionymi) wynikają odmienne wnioski. Kolegium przyznało, że materiał dowodowy zawiera pewne niespójności wynikające z tego, że nie ma załącznika graficznego do rozporządzenia nr [...], a granica [...] nie została określona przy zastosowaniu współrzędnych geodezyjnych, ponadto na spornym obszarze istnieje kilka cieków wodnych, zarówno na północ, jak i na południe od działki nr [...], które zapewne zwyczajowo, historycznie, potocznie nazywano R. W. oraz że nie istnieje w wykazach urzędowych miejscowość K. W., która mogłaby stanowić odniesienie pomocne w ustaleniu granicy. Niemniej Kolegium oceniło, że kolejne dowody, czy opinie biegłych w sprawie, nie usuną tych niespójności materiału dowodowego wynikających z uwarunkowań historycznych.

Ostatecznie więc Kolegium, mając na uwadze przede wszystkim stanowiska Dyrektora ZLPK i Marszałka Województwa L. oraz szereg map, uznało, że działka nr ewid.[...] znajduje się na terenie [...], co uzasadniało wydanie decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Z przepisów art. 80 i art. 81 u.i.o.ś. wynika bowiem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, lecz ma charakter związany. Odmowa jej wydania uzasadniona jest niezgodnością planowanego przedsięwzięcia z zakazem ustanowionym w treści § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nr [...].

Kolegium wskazało także na wiążący charakter stanowiska zawartego w postanowieniu RDOŚ z dnia 19 października 2020r. o odmowie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań. RDOŚ stwierdził - na podstawie dokumentów pochodzących od organów właściwych w zakresie administrowania obszarem chronionym (ZLPK) i pisma Marszałka Województwa Lubelskiego z 11 maja 2020 r. - że inwestycja polegająca na wydobywaniu torfu, a następnie założenie stawu rybnego, położona na terenie [...], naruszyłaby zakaz wydobywania torfu wynikający z § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nr [...]. Dodatkowo RDOŚ wskazał, że przedsięwzięcie położone jest również na terenie korytarza ekologicznego [...] [...] oraz w obrębie M. R. [...], wymienił także pobliskie obszary chronione oraz obszary Natura 2000. Takie samo stanowisko zajął RDOŚ w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2022 r. i w piśmie z 12 kwietnia 2022r. (k. 549).

Kolegium dostrzegło ponadto, że sam skarżący w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i w raporcie o oddziaływaniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie [...] (k. 29 – 30, 87-88) .

Kolegium stwierdziło, że niezależnie od tej kluczowej przeszkody, jaką jest położenie działki nr [...] w obszarze [...], w raporcie nie zbadano precyzyjnie oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko (w szczególności na ssaki, ptaki i rośliny). W raporcie podkreślono, że docelowym sposobem wykorzystania nieruchomości jest urządzenie stawu do hodowli ryb, a budowa stawu wymaga uprzedniego usunięcia określonej ilości torfu; powierzchnia złoża wynosi 1.3398 ha. Jakkolwiek raport stwierdza, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała wpływu na charakter i liczebność lokalnych populacji, to jednak to stwierdzenie jest nieuzasadnione, ponieważ raport nie określenia zasięgu oraz poziomu hałasu generowanego przez maszyny oraz ciężarówki transportujące wydobyty torf. Faktycznie więc w raporcie nie określono wpływu hałasu generowanego przez pracujące maszyny 5- 6 dni w tygodniu przez 8 godzin dziennie na florę i faunę na sąsiadujących nieruchomościach. W konsekwencji nie ma możliwości zweryfikowania, czy nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu ustanowione w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014r., poz. 112). W raporcie stwierdzono, że zmiany w środowisku będą zachodzić "etapowo" eksploatacja torfu, potem staw rybny) i "stopniowo ptaki będą mogły przenosić się z zajmowanych fragmentów terenu do sąsiednich siedlisk" (k. 93), ale jednocześnie wskazano, że nastąpi utrata istniejących siedlisk, lecz "nieistotna w skali kraju". Kolegium ocenia, że postępowanie dotyczy przedsięwzięcia zasadniczo polegającego właśnie na eksploatacji torfu. Stąd realizacja badanego przedsięwzięcia nie będzie stopniowa, lecz będzie polegać na wprowadzeniu do lokalnego otoczenia maszyn generujących hałas, stale eksploatujących i wywożących torf, prowadząc do utraty istniejących siedlisk. W raporcie nie wyjaśniono, czy maszyny i ciężarówki będą ponadto generować drgania (wibracje) gruntu potencjalnie niekorzystnie oddziaływujące na istniejące siedliska ptaków i ssaków. Z raportu oraz z postanowienia RDOŚ wynika, że sporna nieruchomość znajduje się na obszarze korytarza ekologicznego [...] [...] oraz w obrębie [...], który ma znaczenie dla migracji zwierząt, w szczególności dużych ssaków oraz dla zachowania spójności siedlisk przyrodniczych w sieci Natura 2000. W raporcie nie ustalono, jakie jest oddziaływanie spornej inwestycji na te obszary.

Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosło się także szczegółowo do zarzutów odwołania kwestionujących wiarygodność opinii biegłego inż. G. F..

Podniosło, że brak wskazania przez tego biegłego południowej granicy [...] według współrzędnych geograficznych nie może być uznany za dyskwalifikujący opinię, gdyż rozporządzenie nr [...] nie wskazuje granic według współrzędnych geograficznych. Dopiero przygotowywana obecnie uchwała Sejmiku Województwa L. ma wskazać granice [...] według współrzędnych.

Skorzystanie przez tego biegłego z wydruków bazy danych GDOŚ również nie może być uznane za dyskwalifikujące opinię. Zgodnie z adnotacją zawartą w bazie danych GDOŚ - materiał dowodowy sprawy zawiera stanowisko organu, w którego kompetencjach ta forma ochrony się znajduje, tj. stanowisko Dyrektora ZLPK, który konsekwentnie przedkładał pisma wraz z załącznikami graficznymi informując, że działka nr ewid.[...] leży w granicach [...] na podstawie rozporządzenia Nr [...] (k.213-220) i dlatego właśnie ZLPK administruje m.in. przedmiotową działką.

Również niewskazanie przez biegłego "gdzie znajduje się miejscowość K. W." nie może być uznana za dyskwalifikująca opinię. W wykazie urzędowych nazw miejscowości i ich części nie znajduje się miejscowość (lub jej część) o nazwie K. W., takiej miejscowości nie wskazano też w obwieszczeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2019 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. 2019 poz. 2360).

W odniesieniu do zarzutu, że sporne przedsięwzięcie stanowi element szerszego zamierzenia inwestycyjnego, zrealizowanego już częściowo na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z 1998r. tj. urządzenia stawów rybnych, Kolegium uznało, że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w której przeszkodą do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych są przepisy prawa miejscowego, obejmujące sporną działkę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. W., reprezentowany przez [...] S. G., domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz postanowienia RDOŚ z dnia 5 stycznia 2022 r. zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

1) art. 140 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. oraz art. 84 k.p.a. poprzez odstąpienie od wywołania opinii innego biegłego z zakresu geodezji, w sytuacji gdy opinia biegłego inż. G. F. cechuje się błędem metodologicznym polegającym na ustalenia granicy [...] bez uwzględnienia treści załącznika do rozporządzenia nr [...] zawierającego ustalenie przebiegu granic w sposób opisowy, a ponadto w sytuacji, gdy wniosek końcowy jego opinii pozostaje w sprzeczności z wnioskiem końcowym opinii prywatnej geodety J.. B.;

2) art. 7 i art. 77 §1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie, że działka gruntu nr [...] jest usytuowana na terenie [...];

3) art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. w zw. z § 3 pkt 40 rozporządzenia poprzez wadliwą ich wykładnię oraz błędne przyjęcie, że odmowa ustalenia warunków realizacji zamierzonego przez skarżącego przedsięwzięcia w postaci budowy stawu rybnego, którego etapem ma być wydobycie torfu na działce nr ewid.[...], nie może być prowadzone ze względu na położenie nieruchomości na obszarze [...].

W uzasadnieniu wskazanych zarzutów skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił podobną argumentację, jak w odwołaniu.

Podniósł, że geodeta G. F. powołał się na dokumenty, które nie stanowią prawnego ustalenia lokalizacji i przebiegu granicy form ochrony przyrody tj. na dokumenty z geoserwis.gdos.gov.pl. Poza tym biegły w istocie sam dokonał ustaleń faktycznych stwierdzając, że "zakolorował" na załącznikach graficznych przebieg W. R., a więc naniósł na mapie przebieg Rowu w miejscu gdzie (zdaniem pełnomocnika) faktycznie go nie ma, co było niedopuszczalne. Ponadto podczas oględzin w dniu 27 kwietnia 2023 r. nie potrafił odpowiedzieć na pytania o wskazanie, w którym miejscu południowa granica [...] wychodzi na szosę L.-W. w K. W. oraz o wskazanie położenia K. W., co zdaniem pełnomocnika oznacza, że biegły pominął treść spornego załącznika rozporządzenia nr [...], w którym wprost określono przebieg granicy [...] poprzez wskazanie, że "wychodzi na szosę L. - W. w Kol. W.". W związku z tym stwierdzenie tego biegłego, że "granica [...] od przecięcia z drogą krajową W.- L. przebiega wzdłuż drogi nieurządzonej gminnej i następnie przebiega wzdłuż istniejącego rowu nazwanego "R. W." nie jest uzasadnione, ponieważ przebieg granicy został opisany w spornym załączniku ("Przebiega tak do Z. skąd omija D. i U. po stronie zachodniej i wchodzi na szosę L.- W. w K. W."). Jedyne miarodajne ustalenia, oparte na spornym załączniku zostały dokonane w prywatnej opinii biegłego J.. B..

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ powinien był przeprowadzić dodatkowy dowód z opinii innego biegłego geodety.

Podniósł, że wiarygodnym dowodem nie mogły być dwa opracowania graficzne wykonane w toku procedowania nad uchwałą Sejmiku Województwa Lubelskiego w przedmiocie uszczegółowienia przebiegu granicy Obszaru (o czym w piśmie Marszałka z dnia 19 sierpnia 2022r., k. 700-702 i 594), ponieważ uchwała dotychczas nie została podjęta, a więc dokumentacja wytworzona w trakcie procedowania nad jej projektem, nie ma znaczenia prawnego (nie stanowi obowiązującego prawa).

Za niewiarygodne (w zakresie przebiegu spornej granicy [...]) uznał pełnomocnik skarżącego także stanowisko Dyrektora ZLPK (pismo z 25 kwietnia 2019r.), gdyż ono również oderwane jest od treści spornego załącznika do rozporządzenia nr [...], którym charakter opisowy. Taki charakter przebiegu tej granicy uwzględnił wyłącznie biegły J.. B., a więc tylko jego opracowanie i wnioski powinny być uwzględnione przy wydawaniu decyzji. Biegły przedstawił rys historyczny oraz powoływał się na opracowania naukowe, jego opinia nie została podważona przez biegłego G. F.. Załącznik do rozporządzenia nr [...] nie wskazuje granic obszaru [...] według współrzędnych, ale wskazuje je określając ich przebieg według obiektów fizjograficznych posługując się przy tym ich nazwami. Z kolei lokalizacja tych obiektów jest określona współrzędnymi geodezyjnymi i geograficznymi. Przebieg R. W., określony przez geodetę J. B. jest zgodny z tymi danymi i taki sam, jak przebieg cieku wodnego o szerokości kilku metrów wskazany na mapach. Nadanie nazwy "R. W." temu odcinkowi cieku jest uzasadnione jego funkcją melioracyjną i historyczną genezą powstania. Natomiast przebieg R. W. wskazywany w opinii biegłego G.. F. pokrywa się w terenie jedynie z podrzędnym, jednostronnie domkniętym ciekiem o funkcji wyłącznie okresowego zsączania i odprowadzania wody i to tylko na niewielkim odcinku.

Pełnomocnik skarżącego zauważył też, że we wcześniejszej decyzji uchylającej Kolegium wytknęło organowi i instancji, że biegły T.. W. posiada nieprzydatną w tej sprawie specjalizację wodno – melioracyjną, a nie geodezyjną. Skoro zakres wiedzy biegłego nie pokrywał się w niniejszej sprawie z zakresem wymaganej do sporządzenia opinii, dowód taki nie może stanowić podstawy wiążących ustaleń w sprawie.

Uzasadniając żądanie uchylenia postanowienia RDOŚ z 5 stycznia 2022 r. o odmowie uzgodnienia decyzji środowiskowej, pełnomocnik skarżącego podniósł, że powodem odmowy uzgodnienia było stwierdzenie przez RDOŚ, że nie sposób określić najistotniejszych kwestii dla możliwości realizacji przedsięwzięcia, a mianowicie położenia działki w odniesieniu do terytorium [...], przy czym RDOŚ zaznaczył, że nie posiada kompetencji ustawowych do czynienia rozstrzygnięć, czy granica obszaru chronionego jest poprowadzona "właściwie". W zasobie archiwum Urzędu Wojewódzkiego w L. nie odnaleziono natomiast map geodezyjnych dotyczących granic [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w sprawie został już wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2019r., sygn. akt II SA/Lu 870/18 i stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz.1634), dalej jako "p.p.s.a." – organy były związane wytycznymi tego Sądu co do dalszego postępowania. Sąd wskazał też regulacje prawne mające zastosowanie w sprawie i dokonał ich wykładni, czym również związane są zarówno organy obu instancji, jak i Sąd obecnie rozpatrujący skargę.

Dla porządku należy więc wskazać, że - zdaniem tego Sądu - kluczowa jest prawidłowa interpretacja aktu prawnego jakim jest załącznik nr [...] do rozporządzenia nr [...] dotycząca przebiegu południowej granicy [...]. Konieczne jest ustalenie, czy działka objęta sporną inwestycją leży w tym obszarze, ponieważ zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nr [...] na tym obszarze obowiązuje zakaz wydobywania dla celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu.

Sąd jednocześnie stwierdził, że Wojewoda L. wprowadzając ten zakaz, działał w granicach upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 1614, ze zm.), a mając na uwadze, że sporne przedsięwzięcia planowane na działce nr [...] należy do przedsięwzięć wymienionych w tym przepisie, nie można go realizować w granicach [...]. W razie jednoznacznego ustalenia, że działka ta leży w tym obszarze, konieczne będzie – zdaniem Sądu - wydanie decyzji odmownej w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia i to – co należy podkreślić - niezależnie od tego, czy dla innych, wcześniej zrealizowanych już na sąsiednich działkach przedsięwzięć polegających na wydobyciu torfu (m.in. [...] III), zostały wydane decyzje środowiskowe. Z zasady ochrony zaufania nie można bowiem wywodzić prawa do żądania od organu, aby powielał wcześniejsze błędy.

Uchylając decyzje organów obu instancji Sąd wskazał, że ustalenia tej podstawowej kwestii muszą się oprzeć na odpowiednio precyzyjnym materiale, odzwierciedlonym w aktach sprawy, np. w postaci odpowiednich map. Sąd zasugerował też zwrócenie się do organu administrującego obszarem chronionym, wskazując, że poprzednio był nim Dyrektor Zarządu C. Parków Krajobrazowych, zaś aktualnie, po utworzeniu Zespołu Lubelskich Parków Krajobrazowych, funkcje te wykonuje Dyrektor tego Zespołu.

Rozpatrując obecnie skargę K. W., Sąd stwierdził, że organy obu instancji przeprowadziły ponowne postępowanie administracyjne zgodnie ze wskazaniami Sądu. Organy skoncentrowały się na ustaleniu kluczowej okoliczności w sprawie tj. na tym, czy sporna działka nr [...] leży w obszarze [...].

Z argumentacji organów obu instancji wynika, że faktycznie dokonały one interpretacji załącznika nr [...] do rozporządzenia nr [...] z uwzględnieniem także uchwały WRN z 1983r. i załącznika nr [...] do niej, a ponadto wskazanych dokumentów planistycznych i map. Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego, taka interpretacja (wykładnia) załącznika nr [...] do rozporządzenia nr [...] jest prawidłowa. Niewątpliwie rozporządzenie nr [...] nie zawiera załącznika graficznego, lecz tylko opisowy. Opisowy sposób przedstawienia granic rozległego obszaru, a takim jest [...] z założenia jest obarczony ryzkiem niejasności. Obowiązkiem organu było odkodowanie intencji Wojewody Lubelskiego określającego w taki właśnie sposób przebieg granic [...], a konkretnie odcinka południowej jego granicy. Zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że przedstawiając te granice w sposób opisowy, Wojewoda musiał uwzględniać także istniejące już regulacje prawne dotyczące spornego obszaru, a w szczególności uchwałę WRN z 1983r., a także związane z tym obszarem mapy, nawet – co należy podkreślić – jeśli nie stanowiły one formalnie załączników do tych aktów prawnych.

Na skutek przeprowadzonego wyczerpująco i obszernie postępowania dowodowego, okazało się, że granice [...] już na samym początku zostały określone nie tylko w sposób opisowy, ale także graficznie – okoliczność ta nie była znana Sądowi przy wydawaniu wyroku z 10 stycznia 2019r., sygn. akt II SA/Lu 870/18. Otóż okazało się, że obszar ten został zaznaczony czytelnie na mapie pn. "[...]" w skali 1:100 000 (k. 659). Na tym dokumencie widnieje informacja: "Kopia mapy wykonana z oryginału znajdującego się w zasobie archiwum [...]". Obszary chronionego krajobrazu zostały na niej zaznaczone żółtym kolorem, choć nie zostały na tę mapę naniesione ich poszczególne nazwy. Jako jeden z takich obszarów został uwidoczniony obszar, którego dolną (południową) granicą jest ciek wodny o nazwie "W. R." o przebiegu równoleżnikowym. Choć mapa nie ma żadnej daty, to jednak nie ulega wątpliwości, że musiała powstać przed 31 grudnia 1998r., ponieważ obejmuje ona System Obszarów Chronionych Województwa [...], a województwo to powstało 1 czerwca 1975r. i zostało zlikwidowane z dniem 31 grudnia 1998r. w związku z wejściem w życie 1 stycznia 1999r. ustawy z dnia 24 lipca 1998r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa (Dz.U. Nr 96, poz. 603). Sporna mapa niewątpliwie potwierdza, że już przed wydaniem przez Wojewodę Lubelskiego rozporządzenia nr [...], co miało miejsce w 2006r., istniał w spornym terenie obszar chronionego krajobrazu. W związku z ujawnieniem tej mapy jako dowodu w sprawie, w ocenie Sądu, przebieg granic [...], tj. jego południowej granicy, należało ustalać nie tylko na podstawie opisowego załącznika nr [...] do spornego rozporządzenia nr [...], ale również z uwzględnieniem tej mapy. Należy zauważyć, że [...] został utworzony uchwałą WRN, w której na wstępie wyjaśniono, że "wprowadzenie nowych przestrzennych form ochrony środowiska w postaci parków krajobrazowych i obszarów chronionego krajobrazu w województwie jest częścią ogólnopolskiego programu tworzenia systemu obszarów chronionych". Sporna mapa przedstawiająca "[...]" w sposób oczywisty wiąże się więc z tą uchwałą, skoro wprost określa położenie takich obszarów. Nie mogła powstać wcześniej, skoro dopiero uchwałą WRN takie obszary zostały wyznaczone. Jakkolwiek więc w uchwale nie wskazano, by mapa była do niej załącznikiem, to jednak niewątpliwie odzwierciedlała ona utworzone na podstawie tej uchwały, obszary chronionego krajobrazu i mające powstać (projektowane) parki krajobrazowe. Przy ustalaniu przebiegu granic tych obszarów, m.in. [...], nie można obecnie pomijać więc tej mapy. Należy też zauważyć, że opis granic [...] w załączniku nr [...] do uchwały WRN niewątpliwie musiał zostać opracowany z uwzględnieniem jakichś istniejących co najmniej w tym czasie, podkładów mapowych – trudno bowiem sobie wyobrazić, by on został sporządzony na podstawie oględzin w terenie. Dotyczy to zwłaszcza odcinka południowej granicy [...] (spornego w niniejszej sprawie), ponieważ opisano go w załączniku do uchwały WRN używając zwrotu "równoleżnikowy" (dosłowny fragment: "biegnie dalej równoleżnikowym kanałem melioracyjnym"). To, czy kanał biegnie równoleżnikowo można przecież stwierdzić wyłącznie na podstawie map, a nie na podstawie wizji w terenie. Zresztą dotyczy to każdego innego obiektu, czy miejscowości, który/która jest umiejscowiona na mapach. Sporna mapa odzwierciedla właśnie taki, opisany w załączniku nr [...] uchwały WRN, równoleżnikowy przebieg południowej granicy [...], tj. odcinka, którego dotyczy spór w niniejszej sprawie, odnoszącego się do kanału melioracyjnego – na mapie granica obszaru chronionego przebiega w linii prostej, równoleżnikowo kanałem melioracyjnym, a więc zgodnie z opisem. Na mapie wskazano dodatkowo, że kanał ten nosi nazwę "W. R.".

Zdaniem Sądu, zasadnie organy uwzględniły tę mapę przy interpretacji załącznika nr [...] do rozporządzenia Wojewody Lubelskiego nr [...]. Należy bowiem zauważyć, że Wojewoda Lubelski spornym rozporządzeniem nie utworzył [...], bowiem obszar ten powstał znacznie wcześniej na podstawie omawianej uchwały WRN z 1983r. Z informacji znajdującej się na stronie GDOŚ oraz w rozporządzeniu nr [...] (k. 243 verte) wynika ponadto, że rozporządzenie nr [...] było poprzedzone rozporządzeniem Nr 53 Wojewody Chełmskiego z dnia 26 czerwca 1998 r. w sprawie P. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Chełm. Nr 10 poz. 89), które na podstawie art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz.880, z późn.zm.) traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, z tym, że na podstawie art. 153 tejże ustawy obszar chronionego krajobrazu utworzony przed dniem wejścia w życie ustawy stał się obszarem chronionego krajobrazu w rozumieniu niniejszej ustawy. Z rozporządzenia nr 52 nie wynika, by Wojewoda Lubelski zmieniał ustalone uchwałą WRN granice [...], w szczególności jej południowy przebieg, ani by granice te były zmieniane następnie rozporządzeniem nr 53 Wojewody Chełmskiego. Wojewoda Lubelski opisując w zał. nr [...] rozporządzenia nr [...] ten odcinek granicy [...], odniósł się do przebiegu [...], który na omawianej mapie pn. [...] został oznaczony jako biegnący równoleżnikowo kanał melioracyjny, a więc tak, jak w uchwale WRN. Założenie racjonalności prawodawcy, w tym także miejscowego, uzasadnia przyjęcie, że Wojewoda Lubelski musiał przy wydawaniu rozporządzenia nr [...] (i opisowego załącznika nr [...]) mieć na uwadze obszar [...] określony uchwałą WRN, jak i sporną mapę. Z jego rozporządzenia w żaden logiczny sposób nie wynika, by jego intencją była zmiana przebiegu tej ustalonej wcześniej – wskazanymi aktami prawnymi – (południowej) granicy. W uzasadnieniu tego rozporządzenia wyjaśniono natomiast cel jego wydania. Wskazano, że " w związku z wejściem w życie z dniem 1 maja 2004r. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (...) istnieje konieczność dostosowania aktów prawa miejscowego do wymogów tej ustawy. W szczególności należy uporządkować zakazy określone w rozporządzeniu zgodnie z art. 24 ust. 1 w/w. ustawy (...)". (k. 244). Celem nie była zmiana ustalonych już wcześniejszymi aktami granic obszarów chronionych (tu: [...]).

O tym, że Wojewoda Lubelski, przy wydawaniu rozporządzenia nr [...] wraz z załącznikiem nr [...], w którym użył sformułowania "biegnie wzdłuż [...]", miał na myśli kanał równoleżnikowy, wskazany na mapie "[...]", zdaniem Sądu, świadczy także to, że wydając rozporządzenie uwzględniał zapisy aktów planistycznych, w tym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin; wynika to wprost z § 5 ust. 5 tego rozporządzenia, w którym wprost wskazuje na konieczność uwzględnienia tych aktów. Musiał zatem mieć na uwadze także załączniki graficzne do obowiązującego wówczas Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. uchwalonego w dniu 28 grudnia 1995r., nr [...] (na które zwrócił uwagę organ I instancji w decyzji z 12 czerwca 2023r.). Studium to utraciło moc z chwilą wejścia w życie uchwały nr [...] Rady Gminy U. z 21 lipca 2023r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy U. (link). W aktach znajduje się załącznik do tego Studium tj. mapa topograficzna pn. "Gmina U. na tle ekologicznego systemu obszarów chronionych" (k.645) – widnieje bowiem na niej wprost adnotacja: "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U.". Ma mapie tej nie naniesiono wprawdzie obszarów chronionych krajobrazu, w tym [...], ale zaznaczono na niej kanał melioracyjny w takim samym równoleżnikowym przebiegu, jak na spornej mapie z systemem obszarów chronionych i z nazwą W. R.. Wojewoda, który wprost dostrzegł obowiązywanie w tym okresie Studium zagospodarowania terenu (gdyby tak nie było, nie odwoływałby się do niego), posługując się nazwą W. R. dla opisania przebiegu spornego odcinka południowej granicy [...], nie mógł – jako racjonalny prawodawca - nie uwzględnić tego dokumentu planistycznego. Nie mógł bowiem opisać przebiegu tej granicy, odnosząc się do kanału [...], bez uwzględnienia jego wskazania na mapie (nie mógł przecież tego zrobić fizycznie w terenie). Skoro zaś dysponował załącznikiem do Studium, to nasuwa się logicznie, że właśnie o ten W. R. mu chodziło, który został zaznaczony właśnie na tym załączniku, czyli na omawianej mapie (k.645). W konsekwencji tylko jednoznaczne ustalenie, że przebieg południowej granicy [...] ustalonego uchwałą WRN już w 1983r. został następnie zmieniony, uprawniałoby organy do pominięcia tej mapy przy wykładni załącznika nr [...] rozporządzenia nr [...], jednak taka zmiana nie wynika ze zgromadzonych dowodów.

W związku z powyższym należy uznać, że organy obu instancji prawidłowo uwzględniły wskazane mapy, tj. Ekologiczny System Obszarów Chronionych i mapę topograficzną (k.659 i 645) przy ustaleniu przebiegu granicy [...].

Pełnomocnik skarżącego kwestionował wartość dowodową obu tych map.

Gdy chodzi o mapę "[...]" zarzucał, że została opracowana na przestarzałym podkładzie mapowym (sprzed 1983r.). Zarzut ten nie ma istotnego znaczenia przy ustalaniu kluczowej w sprawie kwestii tj. granicy [...], która – co należy podkreślić - nie jest tożsama z kwestią przebiegu W. R.. Jak wyżej wyjaśniono, [...] został utworzony uchwałą WRN, a jej granicą południową jest równoleżnikowy kanał melioracyjny. Na mapie obejmującej utworzone w 1983r. obszary chronione i odzwierciedlające ich położenie i granice, równoleżnikowy kanał melioracyjny ma nazwę R. W.. Oczywiste jest, że mapa ta musiała opierać się na istniejących już mapach (podkładach mapowych), które posłużyły do odzwierciedlenia utworzonych obszarów. Nie można więc zarzucać, że te podkłady były nieaktualne (przestarzale).

W związku z ujawnieniem spornej mapy pn. "Ekologiczny system...." (k. 659) należy stwierdzić, że nie ma także racji pełnomocnik skarżącego twierdząc (co wynika z jego argumentacji podnoszonej w szeregu pism w toku postępowania administracyjnego), że skoro w uchwale WRN inaczej opisano przebieg granicy [...], niż w rozporządzeniu nr [...], ponieważ w rozporządzeniu poza stwierdzeniem, że granica biegnie wzdłuż R. W. dodano, że następnie "przecina szosę L. – W.", to nie można ustalać przebiegu tej granicy na podstawie uchwały WRN i jej załącznika. Podstawowym problemem w niniejszej sprawie było ustalenie przebiegu granicy [...], a nie R. W.. Organy znaczną część postępowania dowodowego skoncentrowały na odtworzeniu przebiegu R. W., ale wynikało to z tego, że przez znaczną część postępowania nie była im znana sporna mapa. W związku z jej ujawnieniem, kwestia przebiegu trasy tego Rowu, jego zmian, odcinków i nazewnictwo, przestała mieć istotne znaczenie ze względu na to, że odniesieniem przy określaniu południowej granicy [...] okazał się równoleżnikowy kanał melioracyjny nazwany na mapie odzwierciedlającej ten kanał W. R.. Podkreślić należy w tym miejscu, że na wszystkich zgromadzonych w aktach dokumentach mapowych jest w tym samym miejscu naniesiony sporny równoleżnikowy kanał.

Z kolei gdy chodzi o drugą mapę, tj. mapę topograficzną pochodzącą z GUGiK, słusznie uznaną przez organy za załącznik do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U. (k.645), pełnomocnik skarżącego kwestionował jej wartość dowodową wskazując na inną mapę, również z GUGiK (k.644). Sąd dostrzegł, że organ I instancji porównując obie mapy stwierdził, że w zakresie przebiegu W. R. one się wykluczają – na mapie k.644 nazwa "R. W." przyporządkowana jest do cieku wodnego znajdującego się na północ od działki nr [...], zaś na mapie k. 645 na południe od tej działki. W tym miejscu należy zauważyć, że na mapie k.644 poza ciekiem pod nazwą "W. R." również znajduje się na południu od działki nr [...] kanał o przebiegu równoleżnikowym, zgodnym z przebiegiem na mapie k. 645, jak i na mapie k. 659 ([...]). Mapa z GUGiK (k.644) wprost potwierdza więc, że taki ciek w tym miejscu, o tym przebiegu istniał, tyle tylko, że na tej mapie nie został nazwany "[...]". Mapa ta nie pozostaje zatem w sprzeczności z mapą z k. 645 (Studium....), a więc nie podważa skutecznie jej wartości dowodowej w kwestii ustalenia granic [...], a nie – co raz jeszcze należy podkreślić – przebiegu [...].

W związku z powyższym w pełni uzasadnione było ustalenie przez organy kluczowej w sprawie okoliczności, tj. relacji pomiędzy położeniem działki nr [...] a granicami [...] (jak wskazał WSA w wyroku II SA/Lu [...]) w oparciu o stanowisko Dyrektora ZLPK i Marszałka Województwa L., które z uwzględnieniem omawianych map jednoznacznie stwierdziły, że działka nr [...] mieści się w tym obszarze. Założenie, że to właśnie te dwa organy najlepiej wiedzą, jakie są granice obszaru chronionego, jest trafne. Dyrektor ZLPK jest organem administrującym spornym obszarem, co wymaga dokładnej wiedzy o przebiegu jego granic. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by Dyrektor ZLPK miał jakiekolwiek wątpliwości co do przebiegu południowej granicy P. i co do tego, że sporna działka nr [...] leży w tym obszarze.

Skoro w świetle przedstawionych rozważań, rozstrzygnięcie sprawy wymagało ustalenia nie tego, jak powstawał R. W. jako urządzenie wodne i jak zmieniała się jego trasa, lecz tego, czy działka nr [...] mieści się w obszarze [...], ustalenie przebiegu W. R. okazało się być kwestią drugorzędną. To, że ze zgromadzonych bardzo licznych dokumentów, w tym przede wszystkim mapowych, wynika, że w analizowanym obszarze nazwa W. R. przypisywana jest do różnych odcinków cieków wodnych (ten sam odcinek nazywany jest na mapach różnie - raz R. W., raz Doprowadzalnik B, a innym razem C. B.), nie uniemożliwiało ustalenia prawidłowo południowej granicy [...] i w konsekwencji dokonania prawidłowej oceny, że sporna działka nr [...] mieści się w tym obszarze. Wykładnia załącznika nr [...] do rozporządzenia Wojewody L. nr [...] wymagała uwzględnienia także załącznika do uchwały WRN z 1983r. oraz ściśle związanej z nim mapy "Ekologiczny System....". W świetle tych dokumentów przy ustalaniu południowej granicy [...] akcent należało położyć na jej równoleżnikowy przebieg, a nie na ścisłe powiązanie z przebiegiem R. W.. Kwestia tego, czy posłużenie się na mapie [...] nazwą W. R., było prawidłowe, nie miała natomiast istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W związku z powyższym Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, które za wiarygodne uznały opinie przede wszystkim geodety inż. G.. F., który trafnie zwrócił uwagę na mapę "Ekologiczny system...." i który na podstawie dostępnych podkładów mapowych potwierdził, że działka nr [...] znajduje się powyżej tej granicy, a więc mieści się w granicach [...].

Taki sam przebieg tej granicy ustalił wcześniej biegły T. [...], więc konkluzja jego opinii również jest wiarygodna.

Gdy chodzi o opracowanie uprawnionego geodety J. B., to ono również potwierdza przebieg równoleżnikowego cieku/ kanału w tym samym miejscu, co opinie biegłych i wskazane mapy (k. 659, k. 645). Geodeta nazywa ten ciek "Doprowadzalnik B". Konkluzja tego geodety, że działka nr [...] leży poza granicami [...] jest jednak sprzeczna zarówno ze stanowiskiem Dyrektora ZLKP, Marszałka Województwa Lubelskiego, mapą "Ekologiczny system...", mapą z k. 645 oraz opiniami dwóch biegłych - nie mogła więc być uznana za wiarygodną. Geodeta oparł się m.in. na mapie z GUGiK (k.644), na której nazwa W. R. przypisana jest odcinkowi cieku wodnego na północ od działki nr [...]. Jak wyżej zauważono, na tej mapie także znajduje się sporny ciek równoleżnikowy, a więc ta mapa wcale nie podważa stanowiska organów.

Reasumując, organom nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania. Zostało ono przeprowadzone wyczerpująco, obszernie, wywołano opinie dwóch biegłych, przeprowadzono rozprawę administracyjną i oględziny z ich udziałem, umożliwiono skarżącemu składanie uwag, do których biegli się odnieśli na piśmie. Organy wykonały zalecenia Sądu, zgromadziły materiał dowodowy, który w dostatecznym stopniu odzwierciedla położenie działki nr [...] w stosunku do obszaru [...], a w konsekwencji wydały prawidłowe rozstrzygnięcie. W związku z ustaleniem, że działka leży na terenie [...], w świetle § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nr [...] niedopuszczalna jest realizacja spornej inwestycji na tej działce. Tę kwestię wyraźnie wypowiedział się Sąd w wydanym w tej sprawie wyroku sygn. akt II SA/Lu [...]. Jej realizacja byłaby możliwa tylko w razie zmian granic [...], do czego uprawniany jest Sejmik Województwa Lubelskiego.

Rozstrzygnięcia organów obu instancji są więc prawidłowe.

Zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione.

Pierwsza ich grupa dotyczy opinii biegłego geodety inż. G.. F. i stanowi powtórzenie zarzutów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, do których zarówno biegły, jak i następnie Kolegium się odniosło. Sąd wyżej przytoczył te zarzuty i wyjaśnienia biegłego, dlatego zbędne jest ponowne ich przytaczanie w tym miejscu. Wyjaśnienia biegłego były wyczerpujące i jasne.

W świetle przedstawionej przez Sąd wykładni załącznika nr [...] do rozporządzenia nr [...] nie ma znaczenia zarzut, że podczas oględzin biegły nie potrafił wskazać, w którym miejscu południowa granica [...] wychodzi na szosę L.-W. i gdzie położona jest K. W.. Z tego samego powodu nie było też potrzeby przeprowadzania dodatkowego dowodu z opinii innego biegłego geodety i nie ma podstaw do podważenia stanowiska Dyrektora ZLPK. Ocena wartości dowodowej kwestionowanych przez skarżącego map (k.645 i 659) również została wyżej omówiona. Obojętny dla rozstrzygnięcia jest zarzut, że Kolegium obecnie uwzględniło opinię biegłego T. [...], który posiada specjalizację wodno – melioracyjną, a nie geodezyjną. To samo dotyczy uwzględnienia przez organy w materiale dowodowym dwóch opracowań graficznych wykonanych w toku procedowania nad uchwałą Sejmiku Województwa Lubelskiego w przedmiocie uszczegółowienia przebiegu granicy Obszaru (o czym w piśmie Marszałka z dnia 19 sierpnia 2022r.).

W związku z ustaleniem, że działka nr [...] mieści się w granicach [...], nie było podstaw do uchylenia postanowienia RDOŚ z 5 stycznia 2022 r. o odmowie uzgodnienia decyzji środowiskowej, które uzasadnione było w pierwszej kolejności położeniem działki nr [...] w obszarze chronionym, w którym zakazane jest realizowanie tego typu przedsięwzięcia. Nie można też pominąć, że zarówno RDOŚ, jak i organy obu instancji wskazały na dodatkowe okoliczności, uzasadniające odmowę wydania decyzji środowiskowej tj. na brak dostatecznego wykazania w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, że inwestycja nie będzie oddziaływała także na sąsiednie obszary, wykraczające poza działkę nr [...], podlegające ochronie.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.