Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1793/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 625/18 w sprawie ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 25 września 2018 r. nr SKO E 4020/16/18 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 625/18 oddalił skargę B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 25 września 2018 r., nr SKO E 4020/16 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. S.zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1. naruszenie art.13 ust.1 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię, jak również przyjęcie, że istnieje domniemanie prawne (faktyczne), że realizacja obowiązku wynikającego z art. 13 UDP realizowane jest przez właściciela pojazdu

2. naruszenie przepisu art. 33§1 ust. U u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię lub poprzez jego niezastosowanie

3. naruszenie art. 140 kc poprzez jego zastosowanie

4. naruszenie art. 1 a pkt.20 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnie która doprowadziła do uznania, skarżącego za zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania które miało wpływ na wynik sprawy, a to wszystkich przepisów postępowania dowodowego ( art. 7, 7a §1, 77 §1 , art. 80 kpa) których niezastosowanie lub błędna interpretacja doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a tym samym błędnej subsumcji.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania wobec skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art.13f w zw. z art.13 ust.1 pkt 1 UDP zobowiązanym do opłaty w strefie płatnego parkowania jest korzystający z drogi publicznej. Niezrozumiałym jest zatem domniemanie, że osobą tą jest właściciel pojazdu. Bezzasadne jest przyjęcie tego w świetle art.140 kc. Podniesiono, że nie można tworzyć takiego domniemania ani faktycznego, ani prawnego. Na brak możliwości zastosowania powyższego wskazuje również to, że skarżący wskazał osobę kierującą, więc niezasadne jest prowadzeni postępowania wobec niego. Powtórzono, że powierzył on prowadzenie pojazdu osobie którą wskazał, a więc to ta osoba była prowadzącym pojazd. W związku z powyższym uznać, że postępowanie jest dotknięte wadliwością tej natury, że wyrok winien zostać uchylony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.

Z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie, a przedmiotem zarzutu mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Niezbędne jest jednocześnie precyzyjne wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Wskazać należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Ocena zasadności tego zarzutu może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. Uzasadniając ten zarzut należy wykazać, że Sąd błędnie określił podstawę orzekania, stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy wskazać, jaki przepis powinien być zastosowany, dlaczego powinien być zastosowany bądź, w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy. Co ważne, zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Wniesiona skarga kasacyjna powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący kasacyjnie nie wskazał podstaw postawionych zarzutów. Nie powołał się na treść art. 174 p.p.s.a. Jednocześnie podnosząc naruszenie przepisów postępowania wskazał, że naruszono wszystkie przepisy postępowania dowodowego ( art. 7, 7a §1, 77 §1 , art. 80 kpa. Nie wskazano natomiast jakiegokolwiek, nie mówiąc już o istotnym, wpływie podnoszonych uchybień na wynik sprawy. W zasadzie jedynym wyartykułowanym zarzutem i argumentem jest to, że skarżący wskazał osobę kierującą pojazdem i winno to zakończyć sprawę.

W zakresie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucał dokonanie błędnej wykładni wskazanych przepisów, nie wskazując jednocześnie w żaden sposób na czym powyższy błąd w zakresie wskazanych jednostek redakcyjnych przepisów miałby zdaniem strony polegać. Nie wskazał także jak zdaniem skarżącego powinna wyglądać prawidłowa wykładnia powolnych przepisów. Zdaniem NSA w niniejszej sprawie podkreślenie wymaga jedynie W sprawie kwestią sporną między skarżącym a organem jest, czy zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13f ust. 1 u.d.p. skarżący, jako właściciel tego pojazdu mógł być uznany za korzystającego w dniu 18 maja 2015 r. z dróg publicznych, obowiązanego do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w tym opłaty dodatkowej za nieuiszczenie ww. opłat.

UDP nie definiuje pojęcia "korzystający z dróg publicznych". W orzecznictwie, podobnie jak w piśmiennictwie, przyjmuje się natomiast, że może nim być zarówno właściciel, jak i każda inna osoba, która faktycznie włada danym pojazdem i to niezależnie od tego, czy ma do tego tytuł prawny, czy też weszła bezprawnie w posiadanie pojazdu. Zatem, korzystającym z dróg publicznych niekoniecznie musi być właściciel samochodu. Nie oznacza to jednak, że na wierzycielu spoczywa obowiązek poszukiwania i wskazania innej osoby, niż właściciel pojazdu, zobowiązanej do uiszczenia opłaty dodatkowej. Wbrew stanowisku autora skargi, wierzyciel ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych jest właściciel pojazdu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny /dalej: NSA/ w wyroku z 16 stycznia 2014 r., II GSK 1816/12, LEX nr 1452741 i w wyroku z 27 sierpnia 2015 r., II GSK 499/14, CBOSA).

Powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art.184 p.p.s.a. uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.