Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 391/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2007 r. ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P. S. kwotę 200 (dwieście złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/WA 391/08

UZASADNIENIE

P. S. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 30 sierpnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia P. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z uzyskaną informacją o postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Biuro Spraw Wewnętrznych KGP, w którym stronie przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k.

Prokuratura Okręgowa w B. VI Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej w dniu 6 września 2007 r. przesłała organowi odpis postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r. o wszczęciu śledztwa oraz odpis postanowienia z dnia [...] sierpnia 2007 r. o przedstawieniu zarzutów P. S.

W toku postępowania organ uzyskał pozytywną opinię o stronie z miejsca zamieszkania oraz informację o jej niekaralności z Krajowego Rejestru Sądowego.

Pismem z dnia 28 września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił P. S. o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 104, art. 108 i art. 268a k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w B. cofnął P. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na fakt, iż Prokuratura Okręgowa VI Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej w B. nadzoruje postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Biuro Spraw Wewnętrznych KGP, w którym stronie przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. tj., że w okresie od 23 sierpnia 2006 r. do 15 lutego 2007 r. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej P. S. [...]

Organ stwierdził, iż mimo, że zarzucany stronie czyn usytuowany jest w Kodeksie karnym w Rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych, rodzi jednak uzasadnioną obawę użycia w przyszłości przez stronę broni palnej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – jest to bowiem czyn naruszający porządek publiczny i czyn związany z mieniem. Uzasadnia to zaliczenie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a pozytywna opinia z miejsca zamieszkania nie ma w tej sytuacji wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszego postępowania. Z uwagi natomiast na uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego decyzji należało nadać rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. z uwagi na ochronę interesu społecznego.

P. S. wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji.

W odwołaniu zarzucił organowi I instancji błędne zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez lakoniczne i zdawkowe uzasadnienie decyzji.

Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ze względu na jego bezprzedmiotowość, a także o cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż przestępstwa pod zarzutem popełnienia których stoi, nie uzasadniają obawy użycia przez niego broni sprzecznie z prawem, tym bardziej w sytuacji uzyskania przez organ I instancji pozytywnej opinii środowiskowej. W ocenie skarżącego, katalog czynów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest zamknięty, a zatem brak jest podstaw prawnych do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie o popełnienie przestępstw określonych w Rozdziale XXIX Kodeksu Karnego tj. Przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego. Toczące się wobec niego postępowanie przygotowawcze nie ma nic wspólnego z posiadaniem broni myśliwskiej, a postawione zarzuty nie dotyczą życia, zdrowia ani mienia. Założenia przyjęte przez organ godzą więc w podstawowe gwarancje procesowe przyjęte w Kodeksie postępowania karnego, w szczególności w art. 5 § 1 k.p.k. – zasadę domniemania niewinności. Skarżący podkreślił ponadto, że w prowadzonym postępowaniu karnym ma na razie status podejrzanego. Wyraził też zdziwienie odnośnie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W jej ocenie zarzut popełnienia czynów z art. 229 i art. 231 k.k. nie stwarza zagrożenia uzasadniającego potrzebę ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, czy też innego interesu społecznego.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. wydanym na podstawie art. 135 w zw. z art. 108 § 1 oraz art. 268a k.p.a. uchylił rygor natychmiastowej wykonalności nadany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu.

Rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w zakresie dotyczącym cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał - wbrew twierdzeniu strony - tylko przykładowe przesłanki nakazujące cofnięcie w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 pozwolenia na broń, o czym świadczy użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności". Wyliczenie to stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną dla oceny, czy dany stan faktyczny uzasadnia zaliczenie konkretnej osoby do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Dlatego organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń palną mają prawo i obowiązek badać wszystkie okoliczności uzasadniające obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a więc nie tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie, ale również innych, nie objętych tym przepisem, a także wszelkich zachowań posiadacza pozwolenia wskazujących, że nie przestrzega on przepisów prawa.

P. S. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstw skierowanych przeciwko działalności instytucji państwowych i przeciwko ochronie informacji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zarzucane skarżącemu czyny dotyczą udzielenia korzyści majątkowej funkcjonariuszom Policji celem skłonienia ich do ujawnienia informacji o zdarzeniach drogowych, które to informacje wykorzystywał do skierowania własnych pojazdów pomocy drogowej na miejsca tych zdarzeń. Działał przy tym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a informacje, które uzyskiwał, stanowiły tajemnicę inną niż państwowa, ale chronioną ustawowo. Okoliczność ta uzasadnia obawę użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z podjętej przez organy Policji z mocy art. 80 k.p.a. oceny rodzaju i ciężaru gatunkowego przedmiotowego przestępstwa. Czyn ten nie jest co prawda wymieniony wprost w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i nie ma bezpośredniego związku z bronią, jednakże w ocenie Policji, jego dokonanie przez skarżącego świadczy o jego lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa, a to uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Uzasadnia to zaliczenie skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż jak słusznie zauważył w zaskarżonej decyzji organ I instancji, skoro strona świadomie dopuściła się czynu przestępczego, to nie można wykluczyć, że w przyszłości równie łatwo naruszy inne przepisy prawa dotyczące posiadania broni i amunicji i zachowa się w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Z uwagi na powyższe dobra opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania, nie mogła mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie znosi obawy, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się natomiast do wniosku P. S. o umorzenie postępowania organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie umarza się jeśli z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie brak podstaw do umorzenia postępowania na podstawie tego przepisu. Nie jest też możliwe uwzględnienie tego wniosku na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., gdyż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest więc spełniony jeden z warunków określonych w powołanym przepisie.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S. zarzucił organowi bezzasadność oraz błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że fakt wszczęcia postępowania, w którym postawiono mu zarzut popełnienia przestępstw z art. 229 k.k. i art. 231 k.k. - tj. przestępstw z Rozdziału XXIX Kodeksu Karnego, winien skutkować zaliczeniem go do grona osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Zarzucił, że organ nie przeprowadził jakichkolwiek czynności dowodowych uzasadniających, iż zachodzi obawa użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności wobec istnienia pozytywnej opinii środowiskowej o jego osobie.

Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi P. S. zarzucił, że organy Policji uznały go za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, co godzi w podstawowe prawa obywatelskie, gwarantowane m.in. przez Konstytucję RP oraz Kodeks postępowania karnego - tj. domniemanie niewinności. Podkreślił, że w postępowaniu karnym ma jedynie status podejrzanego, a więc nie można wykluczyć sytuacji, iż postępowanie przygotowawcze zostanie umorzone na podstawie art. 17 k.p.k. Zaliczenie go do grona osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonane zostało przez organy Policji w sposób jednostronny, na podstawie dowolnej, a nie swobodnej oceny okoliczności niniejszej sprawy (sprzecznej z art. 80 k.p.a.). Zarzucił, że decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń oparto na autorytarnym stwierdzeniu, iż skoro strona świadomie dopuściła się czynu przestępnego, to nie można wykluczyć, że w przyszłości równie łatwo naruszy inne przepisy prawa dotyczące posiadania broni i amunicji. Taka sytuacja jest zaś niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawa. Stanowi bowiem naruszenie wszelkich gwarancji procesowych przewidzianych przez przepisy prawa. Ponadto sprzeczna jest z zasadami współżycia społecznego. W świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. pkt 2 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego nie może być bowiem zakładana z góry, w stosunku do każdego podejrzanego o popełnienie przestępstwa, lecz powinna być każdorazowo oceniona i udowodniona. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie ta uzasadniona obawa nie została nawet uprawdopodobniona.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym wyrokiem skazującym posiadacza broni za określone przestępstwa. Z woli samego ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, ponieważ ustawodawca nakazał wprost takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko określonej osobie toczy się dopiero postępowanie karne w sprawie o czyny, których popełnienie uzasadnia obawę użycia przez podejrzanego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczającym jest już więc sam fakt, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów lub wniesiony akt oskarżenia przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń. Organy administracji, a takimi są organy Policji w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, działają bowiem nie na podstawie przepisów prawa karnego lecz administracyjnego, nie oceniają zatem czy osoba, która przedmiotowe pozwolenie posiada, jest winna czy też nie, albowiem należy to wyłącznie do sądu przed którym toczy się postępowanie karne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w niniejszej sprawie zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji rozpoznając sprawę dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) .

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie – jak zasadnie przyjął organ - iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie.

Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego.

Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż w ramach prowadzonego przez Biuro Spraw Wewnętrznych KGP, pod nadzorem Prokuratury Okręgowej VI Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej w B., śledztwa skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k.

Z postanowienia Prokuratury Okręgowej w B. o przedstawieniu zarzutów wynika, iż skarżącemu zarzucono popełnienie czynów polegających na tym, że w okresie od 23 sierpnia 2006 r. do 15 lutego 2007 r. w celu [...]

Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta musi być jednak realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. III SA 866/02).

Organ zobowiązany jest w związku z tym przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy" o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Powinien w związku z tym zebrać i ocenić wszystkie dowody istotne w sprawie, a więc także opinię koła łowieckiego, opinię z miejsca pracy oraz z miejsca zamieszkania skarżącego, rozważyć wyjaśnienia skarżącego oraz wziąć pod uwagę fakty, które powinny być mu znane z urzędu np. dotyczące dotychczasowego zachowania skarżącego jako posiadacza broni.

Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko ochronie informacji nie wystarcza w ocenie Sądu do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenie na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne winna mieć cofnięte pozwolenia na broń. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności.

Działania takiego zabrakło, w ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu, gdyż organ zastosował niejako zasadę automatyzmu wyrażającą się w przekonaniu, że skoro w stosunku do skarżącego prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko ochronie informacji, to zachodzi podstawa do uznania go za osobę , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, że spełniona została dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazująca określony sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Istotne w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy skarżący całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.

Organ winien w związku z tym wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, że dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien więc uzupełnić materiał dowodowy oraz dokonać kompleksowej oceny postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.