Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 149/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1,  art. 53 ust.3,
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art.40 par.2, art. 10 par.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę .


UZASADNIENIE

spółka A. (dalej "inwestor") złożyła wniosek do Burmistrza N. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 2mW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] w obrębie D. gmina N.

Burmistrz N. wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...] w której ustalił dla inwestora warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

S. P. złożył odwołanie od ww. decyzji, której zarzucił brak zbadania jak planowana inwestycja wpłynie na wymagania ładu przestrzennego

i walory architektoniczne oraz krajobrazowe pobliskiego obszaru.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] r. decyzję nr[...], w której uchyliło decyzję organu I instancji z dnia[...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 2 MW (2000 kW) włącznie wraz z infrastrukturą techniczną, w tym dwoma kontenerowymi stacjami transformatorowymi, jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Według organu odwoławczego, skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych na funkcję przemysłową. Zdaniem organu, taka zamiana jest dopuszczalna, o ile przede wszystkim stanowiłaby kontynuację funkcji zabudowy - tu funkcji przemysłowej. Według organu odwoławczego, obecnie zgromadzony materiał dowodowy nie daje możliwości oceny, czy w obszarze analizowanym istnieje zabudowa o funkcji produkcyjnej.

Inwestor wniósł sprzeciw na ww. decyzję, w którym podniósł, że przedmiotowa inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 ze zm., dalej "u.o.z.e."), do której nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.z 2021 r. poz. 741; dalej "u.p.z.p.").

WSA w Szczecinie wydał w dniu 31 marca 2022 r. wyrok o sygn. akt II SA/Sz 74/22, w którym uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r.

W ocenie WSA, rozstrzygnięcie sprawy zależało w pierwszej kolejności od przesądzenia, czy przedmiotowa farma fotowoltaiczna, stanowiąca system fotowoltaiczny o mocy do 2 MW, może być na gruncie przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym zaliczona do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., czy też do kategorii zabudowy przemysłowej (systemu urządzeń infrastruktury przemysłowej).

Zdaniem WSA, elektrownia fotowoltaiczna nie stanowi infrastruktury przemysłowej (zabudowy przemysłowej), lecz jest instalacją odnawialnego źródła energii oraz że każda elektrownia fotowoltaiczna - stanowiąc urządzenie służące do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii - spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Skutkuje to tym, że na gruncie przepisów u.p.z.p., w szczególności art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p, realizacja (budowa) takiej inwestycji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie ma potrzeby spełnienia wymogu, tzw. dobrego sąsiedztwa (warunku kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). W ocenie WSA, warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji powinny być ustalone na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jak wynikało z akt, tereny inwestycyjne nie są objęte planem miejscowym, a decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydana jest na podstawie przepisów odrębnych, które zostały w przypadku niniejszej inwestycji uwzględnione. Brak było również podstaw prawnych do uwzględnienia w przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy zapisów studium.

Powyższy wyrok jest prawomocny.

Organ odwoławczy wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której decyzję organu I instancji z dnia [...] r. do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA o sygn. akt II SA/Sz 74/22.

Organ odwoławczy podał, że dla planowanej inwestycji zastosowanie mają przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 - 6 u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji błędnie uznał, że inwestycja nie wymaga uzbrojenia terenu. Inwestor winien dysponować zapewnieniem operatora sieci energetycznej o możliwości przyłączenia instalacji w celu poboru energii niezbędnej do jej funkcjonowania.

Organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji nie uwzględnia charakterystyki i parametrów obiektów kubaturowych (kontenerów), ani ich ilości.

Organ I instancji wydał na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej "K.p.a."), art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61, art. 54, art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której ustalił inwestorowi warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Organ I instancji wskazał, że przewidywana instalacja fotowoltaiczna będzie wykonana z następujących elementów: moduły fotowoltaiczne, konstrukcje wspierające moduły fotowoltaiczne, przetwornice prądowe, stacje: transformatorowe, linie kablowe, urządzenia i aparatura zabezpieczająca, utwardzona droga. Przedsięwzięcie realizowane będzie na terenie działki o nr geodezyjnym [...] w obrębie D., gm. N., o powierzchni do [...] ha. Wyposażenie oraz podłączenie projektowanej inwestycji do istniejących i projektowanych urządzeń infrastruktury technicznej odbędzie się na warunkach uzyskanych od administratorów infrastruktury.

Organ I instancji ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu

i kształtowania ładu przestrzennego, wskazując, że projekt przedmiotowej inwestycji oraz odległość od granicy terenów sąsiednich powinna być zgodna z obowiązującymi przepisami. Określił parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w następującej postaci:

a) forma architektoniczna: moduły fotowoltaiczne na konstrukcji wsporczej;

b) linia zabudowy: zgodnie z załącznikiem graficznym;

c) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki: do 80 %

d) powierzchnia terenu biologicznie czynna: co najmniej 20 % powierzchni działki;

e) szerokość elewacji frontowej kontenerowych stacji transformatorowych: 5 m ± 20% (od 4,0 m do 6,0 m);

f) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: do 4,0 m;

g) geometria dachu:

- układ połaci dachowych: płaski,

- kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: dowolny.

Organ I instancji ustalił warunki w zakresie ochrony środowiska, zdrowia ludzkiego, przyrody i krajobrazu, wskazując, że projektowana inwestycja jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz.1405), co oznacza, że zawiera się ono w katalogu przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz.1397 ze zm.). Organ I instancji podał, że decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r., znak: [...] Burmistrz N. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] w obrębie geodezyjnym D., gmina N.".

Organ I instancji podał, że realizacja planowanej inwestycji powinna nastąpić zgodnie z wymogami ochrony środowiska zawartymi w obowiązujących przepisach i normach, w tym:

- ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21),

- ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519),

- ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz.142).

Organ I instancji podał, że obszar inwestycji nie znajduje się na obszarze objętym formą ochrony przyrody, a także nie znajduje się w otulinach form ochrony przyrody,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o ochronie przyrody.

Organ I instancji ustalił warunki w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego

i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wskazując że inwestycja powinna być realizowana z uwzględnieniem warunków, określonych w ustawie z dnia 23 lipca

2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2067 ze zm.). Inwestycja zlokalizowana jest w rejonie stanowiska archeologicznego N., stan. [...] ([...]). Organ I instancji podał, że inwestora obowiązuje uzgadnianie i opiniowanie wszelkich poczynań inżynierskich, budowlanych i innych związanych z pracami ziemnymi przez ZWKZ. W przypadku podjęcia decyzji o realizacji inwestycji inwestora obowiązuje przeprowadzenie interwencyjnych badań archeologicznych. Rozpoczęcie prac ziemnych związanych z realizacją inwestycji uzależniono od uzyskania stosownego pozwolenia od ZWKZ.

Organ I instancji ustalił warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji wskazując, że wody opadowe i roztopowe zostaną odprowadzone na teren objęty niniejszą decyzją. Przyłączenie inwestycji do sieci elektroenergetycznej powinno nastąpić na warunkach określonych przez zarządcę sieci. Gospodarowanie odpadami powinno nastąpić zgodnie z gminnym systemem gospodarki odpadami komunalnymi. Obsługa komunikacyjna inwestycji nastąpi z dróg gminnych - dz. nr [...] oraz drogi powiatowej - dz. [...] w obrębie D., na warunkach określonych przez zarządcę drogi. W przypadku kolizji projektowanej inwestycji z istniejącymi sieciami i urządzeniami infrastruktury technicznej inwestor powinien je przełożyć lub zabezpieczyć zgodnie z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi i normami, w uzgodnieniu z ich właścicielami lub zarządcami.

Organ I instancji ustalił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wskazując że realizację inwestycji należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności nie można dopuścić do pozbawienia: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz powodowania uciążliwości przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Podał, że wejście na tereny sąsiednie wymaga porozumienia z jego dysponentami, uporządkowania i przywrócenia po zakończeniu robót do poprzedniego stanu. W trakcie wykonywania robót inwestor powinien zachować przewidziane w przepisach warunki bhp. Roboty budowlane powinny być wykonywane przy użyciu sprzętu dostosowanego pod względem technicznym do wielkości i charakteru robót budowlanych.

Organ I instancji ustalił, że teren inwestycji nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych oraz nie jest terenem górniczym, a także nie znajduje się w strefie ujęcia wody. Realizacja inwestycji nastąpi zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566), w tym m.in. z art. 234 ust. 1, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej:

- nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej (...) ze szkodą dla gruntów sąsiednich;

- nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Realizacja inwestycji nastąpi również zgodnie ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017r. poz.1161). Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ I instancji wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz oznaczenia graficzne przedstawione zostały na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zamierzenie inwestycyjne przewidziane jest do realizacji na terenie nie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji przytoczył treść art. 61 u.p.z.p. i wskazał, że dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających w przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z analizy wynikało, że:

- planowane zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane na terenie będącym obecnie własnością osoby fizycznej;

- teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych;

- teren częściowo jest objęty ochroną konserwatorską;

- przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz.1405).

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 i 5 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja została wydana po uzgodnieniu z:

- właściwym zarządcą drogi - Burmistrzem N. (uzgodnienie wewnętrzne);

- właściwym organem w sprawie ochrony gruntów rolnych - Starostą Powiatu G. (postanowienie [...] z dnia [...] r.);

- właściwym organem w sprawach melioracji wodnych - Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - organ nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia

o uzgodnienie, co uznano za uzgodnienie decyzji;

- wojewódzkim konserwatorem zabytków - Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków - organ nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, co uznano za uzgodnienie decyzji.

Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym wskazał, że organ I instancji doręczył decyzję jemu, a nie ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi. Ponadto organ I instancji nie zbadał czy jest możliwe podłączenie planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej.

Organ odwoławczy wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przytoczył treść art. 61 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA o sygn. akt II SA/Sz 74/22 do przedmiotowej inwestycji zastosowanie ma art. 16 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji wezwał inwestora o przedłożenie zapewnienia oraz warunków przyłączenia od operatora sieci energetycznej. W dniu [...] r. inwestor przedstawił zapewnienie operatora sieci energetycznej. E. o dostarczeniu energii elektrycznej dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego, przedstawione zapewnienie dysponenta sieci energetycznej o możliwości przyłączenia planowanego obiektu jest wystarczające dla oceny spełnienia warunków, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Organ odwoławczy podał, że organ I instancji nie ustalił niezgodności planowanej inwestycji z jakimikolwiek przepisami prawa. Decyzja organu I instancji określa wszystkie powyżej wskazane elementy, w tym w szczególności określa parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy - w odniesieniu do elementów kubaturowych inwestycji (kontenerowe stacji transformatorowe) - pkt. II.1.3. decyzji. Ponadto decyzja organu I instancji określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych,

w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego

i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku tego postępowania organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnienia i opinie innych organów

i instytucji: właściwego zarządcy drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 - droga gminna, uzgodnienie wewnętrzne organu); organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych; organu właściwego w sprawach melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6); wojewódzkim konserwatorem zabytków, gdyż teren inwestycji znajduje się częściowo w strefie ochrony konserwatorskiej (art. 53 ust. 4 pkt 2).

Organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania

i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zostało skierowane do skarżącego z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 § 1 K.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Według organu odwoławczego, uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, zaś skarżący takich skutków nie wykazał.

Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracji w obu instancjach.

Zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 40 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., poprzez brak uznania przez organ II instancji, że brak doręczenia przez organ I instancji pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o zakończeniu postępowania oraz decyzji skutkować powinien uchyleniem decyzji organu i instancji jako wydanej

z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącego, spowodowało to pozbawienie go możliwości obrony swoich praw.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór dotyczy prawidłowości wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w sytuacji gdy decyzję organu I instancji doręczono bezpośrednio skarżącemu z pominięciem ustanowionego przez niego pełnomocnika.

W pierwszej kolejności Sąd postanowił ustosunkować się do zarzutu skargi.

Zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

Na podstawie art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.

Bezspornie skarżący ustanowił pełnomocnika w toku postępowania administracyjnego, któremu organ I instancji zobowiązany był doręczać pisma procesowe, w tym decyzje.

Niesporne było również było, że zawiadomienie z dnia [...] r.

o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz możliwości zgłoszenia żądań, a także decyzja organu I instancji z dnia [...] r. zostały doręczone przez organ I instancji skarżącemu zamiast ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi.

W orzecznictwie sądów administracyjnych występują dwie linie orzecznicze dotyczące skutków naruszenia przez organ art. 40 § 2 K.p.a.

Według pierwsza linii orzeczeń, skutkiem naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. jest brak wejścia decyzji do obrotu prawnego. Za takim stanowiskiem opowiadają się sądy administracyjne, rozpoznające głównie sprawy podatkowe na tle przepisów ustawy Ordynacja podatkowa.

Według drugiej linii orzeczeń, sam fakt doręczenia decyzji przez organ administracyjny stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych skutków prawnych dla strony powoduje, że decyzja taka weszła do obrotu prawnego. Celem normy zawartej w art. 40 § 2 K.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy natomiast od okoliczności danej sprawy, długotrwałości pominięcia i etapu postępowania w którym doszło do takiego naruszenia. (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II GSK 164/20; wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r. o sygn. akt I OSK 268/22).

W niniejszej sprawie Sąd przychylił się do drugiego z tych poglądów, bowiem doręczenie decyzji przez organ I instancji stronie zamiast jej pełnomocnikowi nie spowodowało negatywnych skutków dla skarżącego. Odwołanie od decyzji organu

I instancji wniósł w terminie pełnomocnik skarżącego, co oznacza że skarżący był

w kontakcie ze swoim pełnomocnikiem, który jako profesjonalista posiadał odpowiednią wiedzę, umożliwiającą mu reprezentowanie interesów skarżącego przed organem administracji. Organ odwoławczy rozpoznał odwołanie, ustosunkowując się do jego zarzutów.

Również naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. przez organ musi być powiązane

z zaistnieniem negatywnych skutków dla strony, zatem niezawiadomienie strony

o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że wyżej opisane naruszenia prawa spowodowały zaistnienie po jego stronie negatywnych skutków, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie organu (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2024 r. o sygn. I GSK 287/23; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2023 r. o sygn. akt II OSK 563/21; wyrok NSA z dnia 10 października 2023 r. o sygn. akt III OSK 633/22).

Sąd, dokonując oceny zaskarżonej decyzji z prawem uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Organy administracyjne zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny.

Zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie faktyczne i prawne.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 81 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji

w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca

2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz,

o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuję się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii

w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.).

Stosownie do art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., właściwy organ

w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Sama natomiast decyzja, zgodnie z art. 54 ustawy, określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji określa wszystkie powyżej wskazane elementy, w tym w szczególności określa parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy - w odniesieniu do elementów kubaturowych inwestycji (kontenerowe stacji transformatorowe). Decyzja organu I instancji określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym warunki i wymagania ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody

i krajobrazu, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W toku postępowania uzyskano wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie innych organów i instytucji, w tym właściwego zarządcy drogi, organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, organu właściwego w sprawach melioracji wodnych, wojewódzkiego konserwatora zabytków, zapewnienie dysponenta sieci energetycznej o możliwości przyłączenia planowanego obiektu do sieci.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2024 r. poz. 935), skargę oddalił.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.