Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 304/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 81
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Julia Polak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi D. M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. Nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania D. G. od decyzji z dnia 20 stycznia 2009 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta, odmawiającej przyznania stronie zasiłku celowego – utrzymało w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w dniu 22 grudnia 2008 r. D. G. złożył wniosek o przyznanie pomocy społecznej przeznaczonej na:

-opał i gaz,

-opłacenie zaległej faktury za energię elektryczną,

-umożliwienie mu poszukiwanie pracy poza miejscem zamieszkania,

-zakup papieru i atramentu do drukarki z przeznaczeniem na CV i ML,

-zakup baterii do aparatu słuchowego,

-na instalacje i zakup usług internetowych w celu dalszej nauki, prowadzenia badań marketingowych, a następnie realizacji własnego stanowiska pracy,

-opłacenie zastępstwa procesowego (obsługa prawna) w procesie przeciwko Ośrodkowi Pomocy Społecznej w sprawie naruszenia prawa wobec jego osoby.

Załatwiając ten wniosek Kierownik OPS w dniu 20 stycznia 2009 r. wydał trzy decyzje:

- decyzję nr [...]-175[...], przyznająca stronie zasiłek celowy w wysokości 330,00 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu opału, butli z gazem, obuwia zimowego, witamin i mikroelementów,

- decyzję nr [...]-174[...], odmawiającą wnioskodawcy przyznania specjalnego zasiłku celowego,

- decyzję nr [...]-173[...], odmawiająca wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na zakup baterii do aparatu słuchowego, na opłacenie faktury nr [...] za energię elektryczną w wysokości 97,73 zł, na opłacenie kosztów związanych z poszukiwaniem pracy poza miejscem zamieszkania, na opłacenie zastępstwa procesowego i obsługi prawnej w procesie przeciwko organowi pomocy społecznej, na opłacenie należności za podatek gruntowy, na zainstalowanie sieci Internet, na zakup papieru i atramentu do drukarki oraz na spłatę zadłużenia wobec znajomych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję z dnia 20 stycznia 2009 r., nr [...]-173[...], wskazało, iż prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił przyznania odwołującemu się zasiłku celowego na zakup baterii do aparatu słuchowego, gdyż w drugim półroczu 2008 r. trzykrotnie przyznawano mu świadczenia z pomocy społecznej na ten cel w łącznej kwocie 102 zł, a domagając się w niniejszej sprawie ponownego przyznania pomocy w tym zakresie nie wykazał on, iż przyznana dotychczas pomoc została przez niego wydatkowana zgodnie z jej przeznaczeniem.

Zasadna była również odmowa przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na uregulowanie zaległej faktury za energię elektryczną, skoro faktycznie taka potrzeba nie występowała w dacie orzekania przez organ, gdyż odwołujący się sam uregulował należność z tej faktury w dniu 5 stycznia 2009 r.

W ocenie Kolegium, prawidłowo odmówiono stronie przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów związanych z poszukiwaniem przez nią pracy poza miejscem zamieszkania. Odwołujący się nie pozostaje w gotowości do podjęcia zatrudnienia, gdyż nie jest zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, a wyrejestrował się on na własne życzenie. Nie udokumentował on również poszukiwania pracy poza miejscem zamieszkania, pomimo wcześniejszego udzielenia mu pomocy na ten cel przez organ pierwszej instancji.

Brak było także podstaw do przyznania zasiłku celowego na: pokrycie kosztów zastępstwa procesowego (obsługi prawnej) związanych z postępowaniem sądowym zainicjowanym przez stronę, uregulowanie zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości, zainstalowania sieci Internet oraz uregulowanie zaciągniętych pożyczek u osób fizycznych, gdyż potrzeby takie nie mieszczą się w katalogu niezbędnych potrzeb bytowych.

W ocenie organu odwoławczego zasadna była również odmowa przyznania pomocy społecznej na zakup papieru i atramentu do drukarki, albowiem dokumenty takie jak życiorysy i listy motywacyjne, mogą być przez stronę sporządzane w powiatowym urzędzie pracy, mimo że nie jest w nim zarejestrowana.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył D. G., zarzucając organom administracji naruszenie zasady informowania stron oraz zasady równości wobec prawa. Skarżący podkreślił, iż organ drugiej instancji w innych identycznych sprawach pozytywnie rozpatrzył wniesione przez niego odwołania, wydając korzystne dla niego decyzje.

W piśmie procesowym z dnia 21 września 2009 r., uzupełniając skargę, skarżący zarzucił dodatkowo, iż organy obu instancji pominęły obowiązek udzielenia mu stosownej pomocy w celu uzyskania pracy odpowiedniej do jego poziomu wykształcenia.

Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji naruszają art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., gdyż zostały wydane pomimo uchybienia przez organy obowiązkowi informowania strony o przysługujących jej prawach oraz art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w charakterze strony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

W myśl cytowanego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od tej zasady możliwe jest tylko wówczas, gdy koniecznym jest bezzwłoczne załatwienie sprawy ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.), a przyczyny odstąpienia organ powinien utrwalić w formie adnotacji w aktach sprawy (art. 10 § 3 k.p.a.).

Jednym z aspektów realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest stworzenie przez organ administracji publicznej przesłanek realizacji przez stronę prawa do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wyznaczenie stronie odpowiedniego terminu do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego ma istotne znaczenie również z punktu widzenia zasady prawdy materialnej, gdyż okoliczność faktyczna – stosownie do art. 81 k.p.a. – może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Kategoryczne sformułowanie cytowanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że zachowanie określonych w nim wymagań, niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, którego niewykonanie stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Realizacja zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym powinna być udokumentowana w aktach sprawy poprzez potwierdzenie, iż strona została pouczona o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach, a także poprzez zamieszczenie oświadczenia strony, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Zapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań miało szczególne znaczenie na tle okoliczności niniejszej sprawy, gdyż organy administracji, rozstrzygając wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku celowego, działały w oparciu o uznanie administracyjne. Działanie takie polega na przyznaniu organom administracji możliwości wyboru różnych równowartościowych rozwiązań dla urzeczywistnienia stanu prawnego w sytuacji, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracji. Skutkuje to tym, iż organ administracji rozstrzyga daną sprawę przy zaistnieniu ustawowo określonych przesłanek, mając pewien zakres swobody w kształtowaniu treści wydanego przez siebie rozstrzygnięcia. W związku z tym, w sprawach rozstrzyganych w oparciu o uznanie administracyjne, w których organ nie jest ściśle związany przepisami prawa, czynności procesowe strony podejmowane zarówno w trakcie, jak i po zakończeniu postępowania dowodowego, mogą w sposób istotny wpływać na wynik sprawy.

Organy administracji orzekające w rozpoznawanej sprawie naruszyły wskazane wyżej ogólne zasady postępowania administracyjnego. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów na to, iż skarżący D. G. miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym zarówno przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. W szczególności brak jest dokumentów świadczących o tym, iż organy umożliwiły mu zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym oraz – zgodnie z art. 81 k.p.a. – wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów.

Z akt sprawy wynika, że skarżący zapoznał się jedynie z treścią sporządzonego z jego udziałem wywiadu środowiskowego, natomiast zebrany materiał dowodowy obejmuje szereg innych dokumentów, co do których skarżący miał prawo przed wydaniem decyzji się odnieść. Wprawdzie znaczną ich część stanowią decyzje organu pomocy społecznej, których adresatem był skarżący, a więc teoretycznie mu znane, to jednak skoro – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – były one brane pod uwagę przez organy rozstrzygające niniejszą sprawę, to skarżący powinien mieć zapewnioną przez organ możliwość odniesienia się do nich w kontekście zgłoszonego żądania.

Istota uprawnienia strony, przewidzianego w art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a., polegającego na końcowym zapoznaniu się z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego (niezależnie od uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i składania dalszych wniosków dowodowych) polega bowiem na tym, że przed wydaniem decyzji ma ona możliwość dowiedzieć się, jakie okoliczności faktyczne, wynikające z zebranych dowodów, organ będzie uwzględniał przy wydaniu rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ uprawniony jest do przeprowadzania dowodów także z urzędu, w szczególności dotyczy to gromadzenia dokumentów urzędowych, będących w posiadaniu organu w związku z innymi sprawami toczącymi się przed nim, o czym strona na bieżąco nie jest informowana, to nie powinna ona dowiadywać się o tym dopiero z uzasadnienia decyzji. Tylko wiedza o całokształcie okoliczności, które będzie brał pod uwagę organ przy wydaniu decyzji, zapewnia stronie należytą gwarancję obrony jej praw. Z tego względu ważne jest umożliwienie jej końcowego zapoznania się ze wszystkimi zebranymi dowodami, niezależnie od tego, czy dowody te (zazwyczaj dokumenty) znane są jej z innych źródeł.

W ocenie Sądu pominięcie przez organy administracji obu instancji gwarantowanych ustawowo praw podmiotowych skarżącego, do którego skierowane zostały władcze, oparte na uznaniu administracyjnym rozstrzygnięcia tych organów, pozostaje w sprzeczności z podstawową zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 10 § 1 k.p.a. Jednocześnie w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 10 § 2 k.p.a., które uzasadniałyby odstąpienie od tej zasady.

Wskazane naruszenie przepisów postępowania uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd uchylił na podstawie art. 135 powołanej ustawy także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie przepisów przez organ pierwszej instancji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji zapewni skarżącemu czynny udział w postępowaniu w szczególności poprzez umożliwienie mu zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w rezultacie pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji.