Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 360/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.W. od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 609/11 w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2011 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 17 listopada 2011 r. (sygnatura akt II SA/Lu 609/11) oddalił skargę J.W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku. Istotne okoliczności sprawy, jak wynika z jej akt, przedstawiają się następująco.

Skarżący pismem z 28 listopada 2005 r. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., że Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w L. w 1990 r. wadliwie wymieniła podłogi w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w L., w szczególności nie położyła warstwy dźwiękochłonnej ze styropianu, co powoduje, że w mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego, położonym poniżej mieszkania nr [...], słychać odgłosy dobiegające z tego mieszkania. W związku z tym skarżący domagał się skontrolowania czy roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo. Zaznaczył przy tym, że wykorzystał już wszystkie możliwe środki perswazji. W kolejnym piśmie (z 29 stycznia 2008 r.) skarżący wskazywał, że nie może dojść do porozumienia z właścicielem mieszkania nr [...].

Organ administracji wszczął postępowanie administracyjne. Między innymi pismem z 6 marca 2006 r. zawiadomił Spółdzielnię Mieszkaniową [...] o wszczęciu postępowania i w dniach 24 marca 2006 r. oraz 14 marca 2008 r. wyznaczał oględziny mieszkania skarżącego oraz mieszkania nr [...].

Postanowieniem z [...] maja 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. , powołując się na art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową [...] oraz wymienionych z imienia i nazwiska mieszkańców domu przy ul. [...] w L., w tym skarżącego, obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego tego budynku w zakresie izolacji akustycznej stropów pomiędzy jego lokalami.

Na skutek zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej A. oraz kilku zobowiązanych osób Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z [...] lipca 2008 r. uchylił postanowienie organu pierwszej instancji z [...] maja 2008 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w ogóle czy zachodziły przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązku przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego budynku. W szczególności wskazał, że mimo wyznaczenia oględzin obu mieszkań, oględzin mieszkania nr [...] nie przeprowadzono, gdyż za każdym razem było ono zamknięte. W tej sytuacji brak było ustaleń dotyczących tego, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości wykonania robót budowlanych.

Postanowieniem z [...] stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., powołując się na art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na Spółdzielnię Mieszkaniową [...] obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku przy ul. S. 1 w L. w zakresie izolacji akustycznej stropów pomiędzy jego lokalami, przy czym zaznaczono, że ekspertyza ta powinna jednoznacznie wyjaśniać sprawę spełnienia warunków § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na skutek zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej [...] Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z [...] lutego 2009 r. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2009 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy ponownie stwierdził, że organ pierwszej instancji nie ustalił, czy zachodziły przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. W szczególności z uzasadnienia postanowienia wynika, że nie przeprowadzono oględzin lokalu nr [...]. Organ odwoławczy zakwestionował też zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzając, że pod jego rządami budynek, którego dotyczy sprawa, nie był projektowany i budowany, ani też nie wykonywano w nim innych robót budowlanych lub zmieniano sposób korzystania z niego. Dlatego, zdaniem tego organu, nie musi on spełniać wymogów określonych w § 326 powołanego rozporządzenia.

Skarżący na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] lutego 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., który prawomocnym wyrokiem z 4 czerwca 2009 r. (sygnatura akt II SA/Łu 210/09) skargę oddalił.

Postanowieniem z 8 czerwca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., powołując się na art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku przy ul. S. 1 w L. w zakresie izolacji akustycznej stropów pomiędzy lokalami nr 7 i 9, przy czym zaznaczono, że ekspertyza ta powinna jednoznacznie wyjaśniać sprawę spełnienia warunków § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący od tego postanowienia wniósł zażalenie, które następnie cofnął. Mimo tego skarżący w wyznaczonym terminie ekspertyzy nie złożył, więc organ nadzoru budowlanego postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. zlecił jej sporządzenie na koszt skarżącego. Ekspertyza została sporządzona w listopadzie-grudniu 2010 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku oraz izolacji akustycznej pomiędzy lokalami nr 7 i 9 w budynku przy ul. S. 1 w L..

W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że ze sporządzonej w sprawie ekspertyzy technicznej wynika, iż w stropie pomiędzy lokalami nr [...] i [...] nie ma warstwy tłumiącej dźwięki. Dalej z tej ekspertyzy wynika, że usunięcie w trakcie remontu warstw izolacji akustycznej spowodowało pogorszenie izolacyjności akustycznej na dźwięki uderzeniowe o około 8%. Parametry izolacyjności akustycznej stropu na dźwięki uderzeniowe są gorsze od wymagań Polskich Norm. W wyniku tego remontu mieszkańcy otrzymali trwałe podłoża, na których mogą układać lub kleić dowolną podłogę, co przed remontem nie było możliwe. Wskazano też, że według ekspertyzy, aby poprawić izolacyjność akustyczną stropu należy usunąć istniejące podłogi klepkowe i podłoże cementowe, na stropie położyć zamiast płyty pilśniowej miękkiej, styropian tłumiący dźwięki o grubości minimum 2 cm, wykonać na foli warstwę dociskową z zaprawy cementowej o grubości 4 cm i przywrócić posadzkę z mozaiki parkietowej o grubości 1,5 cm. Łączna grubość podłoża i posadzki wyniesie 7,5 cm, przez co wysokość pomieszczenia zmniejszy się o 2 cm do 248,5 cm i nie będzie spełniała minimalnych wymagań dla pomieszczeń mieszkalnych, które wynoszą 250 cm. W związku z tym, jak wskazano za ekspertyzą techniczną, konieczne będzie uzyskanie zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, zgodnie z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. Dalej stwierdzono, że zgodnie z art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego wniosek do Ministra Infrastruktury w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych składa organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożenie takiego wniosku nie mieści się zatem, jak wskazano, w zakresie właściwości organu nadzoru budowlanego. W końcu wskazano, odwołując się do orzeczenia sądu administracyjnego, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi także w tedy, gdy organ administracji nie jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć sprawę na podstawie przepisów prawa materialnego.

Skarżący od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z 28 kwietnia 2011 r. wniósł odwołanie, w którym, sprzeciwiając się umorzeniu postępowania, podniósł, że Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w latach 1990-1991, usuwając wadliwą wykładzinę, usunęła także warstwy akustyczne w stropie, co spowodowało, że z mieszkania usytuowanego nad mieszkaniem skarżącego przenika hałas.

Rozpoznając odwołanie skarżącego Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z 11 lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że sprawa dotyczy zakłócenia izolacyjności akustycznej stropu pomiędzy lokalami. Dalej stwierdził, że ustawa Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Przepisy, jak zauważył, w tym zakresie odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie znajdujących się w nich lokali. Według organu administracji nakazy wydawane w trakcie postępowań, dotyczących robót budowlanych (art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego), czy też utrzymania obiektu budowlanego (art. 66 Prawa budowlanego) mogą dotyczyć samego obiektu, jakim jest budynek. Nie mogą natomiast wkraczać w to co mieści się wewnątrz lokalu i jest uregulowane przepisami prawa cywilnego. Organ odwoławczy wskazał, że istnieje możliwość wydania nakazu wykonania określonych robót lub usunięcia nieprawidłowości również w lokalu, jednak jedynie w sytuacji, gdy odnoszą się one do konstrukcji obiektu budowlanego, co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. W końcu stwierdził, że sprawy dotyczące wad utrudniających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, do rozstrzygania których powołane są sądy powszechne.

W skardze skarżący zarzucił naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, co uzasadnił tym, że zostało ustalone, iż w wyniku niewłaściwie przeprowadzonego remontu uległy pogorszeniu parametry izolacyjności akustycznej stropu. Podniesiono też, że organy nadzoru posiadają w rozpoznawanej sprawie kompetencję do wydania decyzji, gdyż chodzi o wadę elementu konstrukcyjnego budynku, to jest stropu.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając wyrok wskazał, że z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 6 marca 2006 r. wynika, że dotyczyło ono "robót podłogowych w ramach usuwania wad technologicznych, a konkretnie warstw wykładziny lentex w budynku przy ulicy S. 1’’. Prowadzenie robót w tym zakresie potwierdziła w piśmie z dnia 16 grudnia 2006 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], która w kolejnym piśmie z dnia 2 października 2008 r. wyjaśniła ponadto, że "nie jest w posiadaniu dokumentów dotyczących wymiany podłoży pod względem izolacji akustycznej wykonanej w latach 1990–1991 w tym także protokołów odbioru robót budowlanych w poszczególnych lokalach przy ulicy S. 1". Według oświadczenia mieszkańców bloku podczas wspomnianych robót zdjęto wykładzinę lentex oraz warstwy izolacyjne – akustyczne (płyty z tektury twardej i miękkiej), w to miejsce położono posadzkę – wylewkę cementową o grubości 2 - 3 cm, a następnie gumolit. W oparciu o te dane organy prowadziły postępowanie dotyczące stanu technicznego lokalu skarżącego, co potwierdza powołanie się przez organy rozpoznające sprawę na opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego z 2010 r. o stanie izolacji podposadzkowej w stropie pomiędzy mieszkaniami nr [...] i [...] w budynku mieszkalnym przy ulicy S. 1.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym – zdaniem Sądu pierwszej instancji - umorzenie postępowania uznać należy za uzasadnione. Wskazał, że zgodnie z art. 61 ust.1 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt budowlany zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Z kolei według art. 66 ust.1 tej ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Słusznie – zdaniem Sądu pierwszej instancji - podkreślił organ odwoławczy, że dyspozycja art. 66 wspomnianej ustawy dotyczy obiektu budowlanego, co w zasadzie wyklucza ingerencję dotyczącą znajdujących się w nim poszczególnych lokali. Wprawdzie w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, według którego art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego umożliwiają nałożenie obowiązku wykonania określonych robót również w konkretnym pomieszczeniu, jednak jest to możliwe tylko wówczas, jeśli roboty takie mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego w całości. Nie jest zatem możliwe nałożenie obowiązków o jakich stanowi wspomniany przepis, jeżeli wady tych lokali nie mają wpływu na obiekt budowlany jako konstrukcyjna całość. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że kwestie dotyczące wygłuszenia stropu w mieszkaniu skarżącego pozostają bez wpływu na konstrukcję budynku i nie mają związku z utrzymaniem go w należytym stanie technicznym. Powołany przepis nie mógł zatem, jak stwierdził, stanowić oparcia do interwencji organów nadzoru budowlanego i z tego powodu umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowości było właściwe.

Sąd pierwszej instancji stwierdził również, że jeżeli strona uważa, że na skutek wykonanych robot polegających na bieżącej konserwacji poniosła jakieś szkody bądź jest narażona na uciążliwości związane z hałasem lub wibracjami, może wystąpić z roszczeniem na drogę postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

Jako niezrozumiały Sąd pierwszej instancji określił wywód Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego upatrującego podstawy umorzenia postępowania w braku kompetencji do orzekania na podstawie art. 9 Prawa budowlanego. Wskazał w związku z tym, że bez wątpienia w sytuacji stwierdzenia jednej z wymienionych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego przesłanek, rzeczą organu nadzoru budowlanego jest wszczęcie z urzędu postępowania i wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jest natomiast oczywiste, że decyzja wydana w trybie art. 66 nie zastępuje pozwolenia na budowę. Jeśli zakres robót budowlanych niezbędnych do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości tego wymaga, może być konieczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd zauważył też, że w orzecznictwie prezentowany jest także pogląd dalej idący, według którego wykonanie obowiązków nałożonych w omawianym trybie nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, polegające na błędnej wykładni tych przepisów i przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, że postępowanie było bezprzedmiotowe z uwagi na brak kompetencji organów nadzoru budowlanego,

- art. 66 Prawa budowlanego, polegające na błędnej wykładni tego przepisu i przyjęcie, że odnosi się on wyłącznie do obiektu budowlanego lub jego konstrukcyjnych elementów z pominięciem zagadnień związanych ze zwiększoną akustycznością pomieszczeń w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych,

- art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, polegające na jego niezastosowaniu i przyjęcie, że roboty budowlane wykonane przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w L. można zakwalifikować jako bieżącą konserwację, a nie remont, co wiąże się z naruszeniem § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez uznanie, że opinia sporządzona w rozpoznawanej sprawie jest dokumentem, na podstawie którego można uznać stan faktyczny za udowodniony, pomimo że została ona sporządzona przez biegłego nie mającego dostatecznej wiedzy z zakresu akustyki.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z art. 66 Prawa budowlanego nie wynika, aby przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego mógł być obiekt budowlany w całości lub jego elementy konstrukcyjne, a nie także takie części obiektu budowlanego, które wpływają na możliwość niezakłóconego korzystania z lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym. Dalej wskazano, że w rozpoznawanej sprawie na skutek robót budowlanych właściwości akustyczne stropu uległy pogorszeniu, a tym samym pogorszył się stan techniczny obiektu budowlanego. Zdaniem skarżącego należy mieć na uwadze nie tylko stan techniczny obiektu rozumiany wyłącznie jako stan zewnętrzny obiektu lub ewentualnie stan techniczny jego elementów konstrukcyjnych, ale również takie braki w wyposażeniu lub wykończeniu obiektu budowlanego, które powodują zwiększenie uciążliwości dla lokatorów.

Przytaczając takie podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając skargę kasacyjna Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania).

Dwa pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej (naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 66 Prawa budowlanego) w istocie dotykają najważniejszego w rozpoznawanej sprawie zagadnienia, mianowicie tego czy jest sprawą administracyjną sprawa polegająca na tym, że osoba użytkująca w budynku mieszkalnym wielorodzinnym lokal mieszkalny domaga się od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań w celu usunięcia złego stanu technicznego innego lokalu mieszkalnego w tym budynku, sprowadzającego się do tego, że strop oddzielający oba mieszkania nie spełnia wymagań w zakresie izolacyjności akustycznej. Pozornie sprawa taka wygląda na sprawę administracyjną, gdyż organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 234 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) są zobowiązane do nakazania w drodze decyzji administracyjnej usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, zaś kwestia właściwej izolacji akustycznej stropów międzymieszkaniowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, jak wynika z § 326 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), jest jednym z warunków technicznych budynków. Jednakże należy mieć na uwadze, że organy administracji, co do zasady nie zostały powołane do rozstrzygania sporów o charakterze cywilnym, czyli sporów rodzących się m.in. pomiędzy spółdzielnią mieszkaniową a jej członkiem albo pomiędzy użytkownikami sąsiadujących ze sobą lokali. Taki natomiast ma charakter sprawa, z którą skarżący zwrócił się do organu nadzoru budowlanego. Z pisma skarżącego z 28 listopada 2005 r., będącego w istocie przyczyną sprawy, wynika bowiem, że skarżący w istocie popadł w spór ze Spółdzielnią Mieszkaniową [...] w L., co do sposobu wykonania remontu podłogi w lokalu powyżej jego mieszkania oraz z osobą, która ten lokal użytkuje, przy czym w tym drugim przypadku spór dotyczył tego, że mieszkanie powyżej mieszkania skarżącego było użytkowane w sposób zakłócający korzystanie z praw przysługujących skarżącemu. W tych okolicznościach trafnie przyjęto, że sprawa nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Tym samym Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę na decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego, nie naruszył art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 66 Prawa budowlanego.

Przyjęcie, że sprawa nie należała do kompetencji organów nadzoru budowlanego powoduje, że nietrafne są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że skoro przyjęto, iż sprawa nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego to konsekwentnie organy administracji ani nie stosowały, ani nie dokonywały wykładni art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. nr 74, poz. 836 ze zm.).

Z tego samego powodu nietrafne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W związku z tym zarzutem, dotyczącym w istocie wykorzystania sporządzonej ekspertyzy, zauważyć należy, że skoro organy administracji uznały, jak ostatecznie przyjęto, że nie posiadały kompetencji do załatwienia sprawy, to nie powinny były też wydawać w tej samej sprawie postanowienia na podstawie art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego. Okoliczność ta nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Może ona mieć natomiast znaczenie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z [...] czerwca 2010 r., która, jak wynika z akt sprawy, została przez skarżącego wszczęta.

Z tych wszystkich względów NSA uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił ją.