Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1101/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi K.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wierzyciel - Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił w dniu 13 grudnia 2013r. na zobowiązanego - pana K. D. tytuł wykonawczy obejmujący należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2007r. w kwocie należności głównej 98.823 zł. Podstawę prawną wystawienia powyższego tytułu wykonawczego stanowi decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r., której postanowieniem z dnia 21 listopada 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie wierzyciel przekazał powyższy tytuł wykonawczy wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o powyższy tytuł wykonawczy organ egzekucyjny dokonał na podstawie trzech zawiadomień

z dnia 27 grudnia 2013r.:

- zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w A S.A.; zawiadomienie doręczono do Banku w dniu 7 stycznia 2014r.; w odpowiedzi na powyższe zajęcie Bank poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku na rzecz pana K. D.,

zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w B S.A.; zawiadomienie doręczono do Banku w dniu 31 grudnia 2013r.; w odpowiedzi na powyższe zajęcie Bank poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku na rzecz pana K. D.;

zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, tj. w C S.A. (aktualnie C S.A.); zawiadomienie doręczono do Banku w dniu 31 grudnia 2013r.; w odpowiedzi na powyższe zajęcie Bank poinformował organ egzekucyjny, iż nie prowadzi rachunku na rzecz pana K. D., który w dniu 5 marca 2009r. i 11 maja 2011r. zamknął rachunek.

Odpisy zawiadomień z dnia 27 grudnia 2013r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2013r. doręczono zobowiązanemu w dniu

4 stycznia 2014r.

Pismem z dnia 9 stycznia 2014r. pan K. D. wniósł - z zachowaniem ustawowego terminu - zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2013 r. wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualne zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia sprawy w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania. Jako podstawę zarzutów wskazał:

przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok (art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – określana dalej jako "u.p.e.a."));

niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.);

zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.).

Zobowiązany zakwestionował prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, podnosząc, że podpis widniejący

na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego

z dnia 15 listopada 2013r. nie jest jego podpisem. W okresie od dnia 29 listopada 2013r. do dnia 3 grudnia 2013r. przebywał wraz z żoną

w sanatorium w C., stąd też nie mógł odebrać przedmiotowej przesyłki zarówno w miejscu zamieszkania, jak i Urzędzie Pocztowym w O. Zobowiązany wystąpił o dopuszczenie i przeprowadzenie szeregu wniosków dowodowych na okoliczność nieodebrania przez niego przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r. i wskazał, że złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r., zarzucając naruszenie art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej. Z ostrożności procesowej skarżący wystąpił również

z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, składając wnioski dowodowe.

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego przy piśmie z dnia 15 stycznia 2014r. przekazał wierzycielowi - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, celem zajęcia wymaganego prawem stanowiska.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. organ egzekucyjny zawiesił od dnia 13 stycznia 2014r. postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2013r.

do czasu wydania przez wierzyciela ostatecznego postanowienia

w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Wierzyciel, postanowieniem z dnia 28 lutego 2014r., stwierdził niedopuszczalność zgłoszenia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym z dnia 13 grudnia 2013 r. oraz uznał

za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji na podstawie powyższego tytułu wykonawczego.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lutego 2014r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, wierzyciel postanowieniem z dnia 20 maja 2014r., wydanym na podstawie art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. stwierdził brak podstaw do uznania zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz zarzutu niedopuszczalności egzekucji i w tym zakresie podtrzymał wniosek wierzyciela

o wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej do majątku pana K. D. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2013r.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, wskazując m. in. art. 33 § 1, art. 27 § 1 pkt 9, art. 34 § 1 u.p.e.a. a także art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 października 2013r. stwierdzono, że zawiadomieniem z dnia 5 listopada 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego - działając na podstawie art. 121 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej - poinformował pana K. D. o zawieszeniu z dniem 4 listopada 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Korespondencja została doręczona w dniu 13 listopada 2013r. panu K. D., który - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - własnoręcznym podpisem potwierdził doręczenie przesyłki listowej. Zawiadomienie

z dnia 5 listopada 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesłał również na adres pełnomocnika strony, któremu przesyłka została doręczona w dniu 6 listopada 2013r.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nastąpiło przed tą datą. W dniu 4 listopada 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego

wszczął dochodzenie w sprawie podania nieprawdy w złożonym w dniu 26 kwietnia 2008r. do Urzędu Skarbowego zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2007, na druku PIT-36, przez co doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 98.823 zł, tj. czynu stanowiącego przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 Kodeks karny skarbowy.

W dniu 10 grudnia 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o przedstawieniu panu K. D. zarzutu, że podał w złożonym do Urzędu Skarbowego w dniu 26 kwietnia 2008r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2007 na druku PIT-36, nieprawdziwe dane, albowiem zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 363.215,41 zł, co skutkowało uszczupleniem w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 98.823 zł.

W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podziela stanowisko wierzyciela przedstawione w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., że w badanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007r., objętego tytułem wykonawczym z dnia 13 grudnia 2013r. Bieg przedawnienia powyższego zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem 4 listopada 2013r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powiadomienie pana K. D., w sposób prawem przewidziany, o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym (zawiadomienie z dnia 5 listopada 2013r. doręczone w dniu 13 listopada 2013r. panu K. D., zaś pełnomocnikowi strony w dniu 6 listopada 2013r.) nastąpiło przed upływem biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007 r., to jest przed 31 grudnia 2013r.

W dalszej kolejności, oceniając stanowisko wierzyciela przedstawione

w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r. w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 grudnia 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że niedopuszczalność może wynikać z różnych powodów, przy czym w omawianym przepisie chodzi

o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych,

o których mowa w art. 33 pkt 1 i u.p.e.a. Z mocy art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna,

czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było ono wymagane.

Dyrektor podniósł, że ewentualna wadliwość decyzji może być podnoszona

w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem

jest wyłącznie ocena legalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 27 marca 2014r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania

od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r, na które pan K. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 27 marca 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że odwołanie pana K. D. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, które strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan K. D. wniósł o uchylenie w całości rozstrzygnięcia organu I i II instancji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował autentyczność podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie z dnia 5 listopada 2013r., podnosząc, że nie jest to jego podpis, gdyż w tym czasie przebywał w N. Na potwierdzenie skarżący załączył kserokopie rachunku z dnia 13 listopada 2013r. Jednocześnie wyjaśnił, że organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r. nie powołał się na fakt doręczenia zobowiązanemu w dniu 13 listopada 2013r. zawiadomienia z dnia 5 listopada 2013r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie wszelkich dowodów celem ustalenia, komu doręczono "list urzędowy", a w konsekwencji powołania biegłego z zakresu grafologii w celu zbadania autentyczności podpisu widniejącego na awizie, sprawdzenia, czy istnieją nagrania z monitoringu, które pomogłyby ustalić, czy był w urzędzie pocztowym, jak przyjęły to organy podatkowe. Skarżący podniósł także, że na awizie nie ma daty odbioru, jest tylko stempel z datownika, co budzi uzasadnione wątpliwości co do jej autentyczności, terminu oraz osoby, która datę tę datownikiem zamieściła na dokumencie awiza, gdyż zobowiązany takiej pieczątki nie posiada. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wywiódł, iż data taka, aby mogła zostać uznaną za prawidłowo naniesioną, musiałaby pochodzić od odbiorcy listu, stosownie do dyspozycji art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego przepisy Ordynacji podatkowej o doręczeniach, mają charakter gwarancyjny i winny podlegać wykładni ścisłej. Nie są więc dopuszczalne żadne odstępstwa od reguł doręczania wskazanych w przepisach Rozdziału 5 Ordynacji podatkowej.

Końcowo skarżący zwrócił również uwagę na kwestię autentyczności podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 listopada 2013r., stanowiącą postawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych orzeczeń z prawem.

W niniejszej sprawie pan K. D. zarzut przedawnienia i niedopuszczalności egzekucji uzasadnił twierdzeniem, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok, będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego, nie została doręczona. Twierdzenie o niedoręczeniu decyzji było przedmiotem wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odrębnych postępowaniach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonał kontroli legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 marca 2014 r.

w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt

I SA/Gd 629/14) oraz w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt I SA/Gd 630/14) i wyrokami z dnia 23 lipca 2014 r. oddalił skargi wniesione przez pana K. D. Organy w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły, że ewentualna wadliwość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie podlega ocenie w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega wyłącznie prawidłowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96, wyrok WSA w Gdańsku z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt

I SA/Gd 1673/13). W trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany, kwestionując prowadzenie tego postępowania, może wnieść zarzuty tylko i wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a.

Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie,

czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie, jeżeli było

ono wymagane. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest natomiast dopuszczalne weryfikowanie prawidłowości wydania i doręczenia decyzji stanowiącej postawę wystawienia tytułu wykonawczego (tak wyrok WSA w Lublinie z 12 października

2011 r., I SA/Lu 407/11). Dopóki bowiem w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji

i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Ewentualna wadliwość decyzji może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu,

nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące

w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (tak wyrok WSA w Gdańsku z 19 grudnia 2012 r., II SA/Gd 643/12). Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną

w art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje ostateczne mogą być uchylone

lub zmienione tylko w drodze trybów szczególnych i nie może to się stać za sprawą środków odwoławczych wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego (tak wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 października 2007 r. II SA/Lu 806/07).

Zarówno w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji,

jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano również okoliczność doręczenia skarżącemu reprezentowanemu przez pełnomocnika M. M. zawiadomienia nr [...] z 5 listopada 2013 r., że w dniu 4 listopada 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. (sygn. akt P 30/11). Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70§ 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa

oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r.

Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe

lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70§ 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela

do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ zgromadził w sprawie (k. 168-172 akt) materiał dowodowy

na okoliczności doręczenia wyżej opisanego zawiadomienia i w uzasadnieniu wywiódł, że korespondencja została doręczona skarżącemu w dniu 13 listopada 2013 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem, z tym że zawiadomienie zostało przesłane również na adres pełnomocnika strony, któremu przesyłka została doręczona w dniu 6 listopada 2013 r. Wskazano jako datę zawieszenia postępowania dzień 4 listopada 2013 r. z uwagi na wszczęcie postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe i stwierdzono dopełnienie obowiązku poinformowania strony o skutku zawieszenia biegu zawieszenia.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje w dacie wszczęcia postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i z tym dniem następuje skutek określony w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA

z 2 października 2013 r., sygn. I FSK 1469/12, wyrok WSA w Kielcach z 30 grudnia 2013 r., sygn. I SA/Ke 435/13).

W zażaleniu z dnia 28 maja 2014 r. skarżący podtrzymał twierdzenie,

że w czasie od 29 listopada do 3 grudnia 2013 r. przebywał w C., a zatem nie mógł odebrać decyzji wymiarowej – decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego

nie została doręczona stronie.

Nie jest zasadny zarzut skargi, że organ pierwszej instancji w postanowieniu

z 20 maja 2014 r. nie powoływał się na fakt doręczenia stronie zawiadomienia

o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe.

Wbrew zarzutom skargi podjęte przez organ czynności skutkujące doręczeniem zawiadomienia były prawidłowe. Skarżący, jak przyznaje w skardze, odwołał pełnomocnictwo udzielone M. M., który w dniu 6 listopada 2013 r. odebrał przesyłkę zawierającą zawiadomienie. Podkreślić należy, że wskutek zawartej w odwołaniu pełnomocnictwa dodatkowej dyspozycji skarżącego o zwolnieniu pełnomocnika z obowiązku działania w granicach określonych w art. 94 K.p.c., pełnomocnik nie był umocowany do działania w dniu 6 listopada 2013 r. Podnoszony w skardze zarzut wątpliwości co do skuteczności doręczenia korespondencji pełnomocnikowi pozostaje w sprzeczności z podjętymi przez skarżącego czynnościami mającymi na celu uniemożliwienie skutecznych doręczeń do rąk dotychczasowego pełnomocnika po dniu 4 listopada 2013 r. Gwarancje procesowe strony uzasadniały kolejne doręczenie ze skutkiem prawnym do rąk skarżącego działającego samodzielnie.

Dołączone do skargi dowody dotyczące pobytu pana K. D. z małżonką w dniach od 29 listopada 2013 r. do 4 grudnia 2013 r. w C. oraz rachunek za noclegi w dniach 11-13 listopada 2013 r. w N. stanowią nowe dowody, nieznane organom w toku postępowania, zatem ich ujawnienie nie wpływa na ocenę zaskarżonej decyzji w trybie zwyczajnym.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza doręczenie panu K. D. w dni 13 listopada 2013 r. zawiadomienia nr [...]. Pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki jest dokumentem urzędowym (art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Przesyłkę wydano skarżącemu osobiście w dniu 13 listopada 2013 r. o godzinie 16.55 w Urzędzie Pocztowym nr 1 w O. Przesyłka została wysłana na adres wskazany przez skarżącego. Data doręczenia została potwierdzona datownikiem urzędu pocztowego. Nieczytelny podpis adresata spełnia wymogi art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wymagany jest podpis "własnoręczny", a nie "czytelny". Pismo Centrum Obsługi Finansowej w G. z 8 kwietnia 2014 r. potwierdza zarówno awizowanie przesyłki, jak również osobisty odbiór w placówce pocztowej. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie został oceniony jako potwierdzający doręczenie wobec braku okoliczności uzasadniających podważenie domniemania legalności dotyczącego doręczeń dokonywanych przez pracowników poczty osobom legitymującym się dowodami tożsamości.

Z tych względów, uznając skargę za niezasadną Sąd, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.