Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 447/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Małgorzata Górecka /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Banku "A" S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Skarżący - Bank "A" SA w W., działający poprzez pełnomocnika, pracownika K.K.-Dyrektora Wydziału Logistycznego w P., wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9.05.2006r., którym to postanowieniem organ nadzoru budowlanego stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez K.K. w imieniu skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia 16.03.2006r.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia z dnia 9.05.2006r. organ odwoławczy podał, iż odwołanie podpisane zostało przez osobę, która w dacie jego złożenia nie była upoważniona do działania w imieniu Banku "A" SA w W. bowiem z treści przedłożonego na wezwanie organu odwoławczego pełnomocnictwa wynikało, iż udzielone ono zostało K.K. od dnia 10.04.2006r. a nadto wyrażało jedynie upoważnienie do dokonywania określonych czynności w zakresie praw i obowiązków majątkowych Banku związanych z zakresem działania Wydziału Logistycznego, co nie upoważniało osoby umocowanej do złożenia w imieniu tego Banku odwołania w niniejszej sprawie.

W skardze kierowanej do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do której dołączono pełnomocnictwo oraz oświadczenie skarżącego Banku potwierdzającego dokonaną przez umocowanego K.K. czynność polegającą na wniesieniu w imieniu skarżącego odwołania z dnia 16.03.2006r.- skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 103 § 1 kc, art. 50 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż jedynie wskutek pomyłki nie dołączono do odwołania pełnomocnictwa upoważniającego K.K. do reprezentacji Banku od dnia 15.05.2004r. i po zorientowaniu się, że zaistniała pomyłka upoważniony pracownik skontaktował się telefonicznie z pracownikiem organu odwoławczego, który jednak odmówił przyjęcia tego pełnomocnictwa twierdząc, że sprawa została już rozpatrzona. Skarżący twierdził, że przed wydaniem skażonego postanowienia organ odwoławczy dysponował odpisem z KRS a więc mając wiedzę na temat osób upoważnionych do reprezentacji Banku mógł przed wydaniem rozstrzygnięcia żądać wyjaśnień w sprawie umocowania względnie potwierdzenia dokonanych czynności i w tym względzie odwołał się do przepisów art. 103 § 1 k.c. i art. 50 k.p.a. Nadto powołując się na przepis art. 7 k.p.a. skarżący wskazał na wyrażoną w tym przepisie zasadę prawdy obiektywnej konkludując, że załatwienie sprawy należy rozumieć jako rozpatrzenie jej co do istoty w całości lub części (art. 104 k.p.a.), czego nie uczynił organ odwoławczy bowiem poprzestał jedynie na stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionego odwołania nie rozpoznając sformułowanych w nim zarzutów merytorycznych - czym naruszył przepis art. 104 k.p.a.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W uzasadnieniu podtrzymano stanowisko wyrażone w skarżonym postanowieniu, organ odwoławczy podał, iż działając w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a. wezwał stronę postępowania do przedłożenia w określonym terminie stosownych pełnomocnictw, co oznaczało - zdaniem organu odwoławczego - podjęcie czynności prowadzących do wyjaśnienia kwestii umocowania K.K. do składania odwołania w przedmiotowej sprawie i biorąc pod uwagę datę wydania skażonego postanowienia, strona miała odpowiedni czas na zorientowanie się, że nastąpiła pomyłka w przesłaniu niewłaściwego pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na ich uwzględnienie.

Otóż przepis art. 64 kpa traktuje o brakach formalnych podania (art. 63 kpa - żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) i konsekwentnie do zasady ogólnej przyjętej w art. 9 kpa braki co do treści podania nie powodują od razu bezskuteczności podania. Przepis § 2 tego artykułu dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte, należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski. 7 wydanie. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2005, s. 365).

W tezie drugiej powołanego komentarza do art. 64 kpa jego autorzy stwierdzają: "zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku stanowi naruszenie wspomnianych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego".

W omawianej sprawie organ odwoławczy wezwał pismem z dnia 25.04.2006r. do złożenia w zakreślonym terminie "pełnomocnictwa do reprezentowania Banku "A" SA przez Pana K.K. lub innego dokumentu potwierdzającego uprawnienie do reprezentowania w/w Banku "A" SA, zgodnie z zapisem zawartym w Krajowym Rejestrze Sądowym" i wezwanie to skierował do Banku "A" SA, Wydziału Logistycznego na adres ul. [...] w P.

Treść tego wezwania nie pozwala przyjąć, iż złożone w jego wykonaniu dokumenty, w szczególności pełnomocnictwo, nie stanowiło jego wykonania. Otóż w istocie złożono pełnomocnictwo podpisane przez osoby upoważnione, zgodnie z dołączonym odpisem z KRS-u i z treści pełnomocnictwa wynikało upoważnienie K.K. do składania oświadczeń oraz podpisywania w imieniu Banku dokumentów w zakresie praw i obowiązków majątkowych Banku związanych z zakresem działania Wydziału Logistycznego w obrocie krajowym i zagranicznym łącznie z drugą osobą.

Oczywistym jest, że owo pełnomocnictwo nie upoważniało K.K. do złożenia w imieniu Banku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej w dniu 1.03.2006r., niemniej należy uznać, że w omawianej sprawie skoro treść wezwania organu była tak sformułowana, to tym samym organ odwoławczy mając wątpliwości co do umocowania K.K. winien - biorąc pod uwagę zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a. - zwrócić się do strony t.j. Banku "A" SA o zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie umocowania do dokonania konkretnej czynności proceduralnej, mianowicie do przedłożenia umocowania do złożenia w imieniu Banku odwołania od decyzji z dnia 1.03.2006r., tym bardziej, że odwołanie zostało wniesione na firmowym papierze z logo Banku "A" SA.

Należy podkreślić, że zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną m.in. w art. 63, 128 i 140 k.p.a. jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Nie można jednak przyjąć, że jeżeli żądanie skierowane przez organ administracji publicznej do strony jest zredagowane mało zrozumiale lub zbyt ogólnie (jak w omawianej sprawie), to ujemne konsekwencje tego ma ponosić strona.

Należy podkreślić nadto, iż omawiane wezwanie organ odwoławczy skierował błędnie. Mianowicie mając wiedzę odnośnie strony, której decyzja pierwszoinstancyna dotyczyła i biorąc pod uwagę to, że odwołanie zostało sporządzone na papierze firmowym z logo Banku "A" SA w W., organ odwoławczy winien żądanie złożenia bliżej określonego pełnomocnictwa skierować do Zarządu Banku "A" SA w W. na adres siedziby Zarządu, skoro do odwołania nie dołączono żadnego pełnomocnictwa jak i w treści tego odwołania nie powołano się na udzielone pełnomocnictwo. Tymczasem pismo organu z dnia 16.03.2006r. zawierające w swej treści wezwanie do złożenia wskazanych tam dokumentów, zostało przez organ odwoławczy przesłane na adres Departamentu Zarządzania Nieruchomościami, Wydział Logistyczny w P. i to nie imiennie pomimo, że pod treścią odwołania podpisała się konkretna osoba- K.K.

Konkludując należało uznać, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia prawa błędnie, bo zbyt ogólnikowo, formułując treść wezwania wydanego w oparciu o przepis art. 64 § 2 k.p.a. i błędnie go kierując do niewłaściwego adresata a następnie nie dokonując żadnych wyjaśnień poprzestał na uznaniu, że odwołanie złożone przez K.K. - pomimo zaznaczenia w treści skarżonego postanowienia, że działającego w imieniu Banku "A" SA - jest niedopuszczalne.

Obecnie mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy ponownie podejmie czynności zmierzające do usunięcia braków pisma z dnia 16.03.2006r. będącego odwołaniem bowiem oświadczenie upoważnionych do reprezentacji Banku "A" SA w W. osób z dnia 1.06.2006r. potwierdzające dokonaną czynność administracyjną polegającą na złożeniu odwołania i udzielające K.K. pełnomocnictwa do występowania przed wszystkimi organami administracyjnymi w sprawie odwołania zostało złożone do akt sądowych, nie zaś do administracyjnych, zaś po uzupełnieniu braku formalnego odwołania w postaci złożenia właściwego pełnomocnictwa, organ odwoławczy rozpatrzy merytorycznie zarzuty odwołania.

W tym miejscu już tylko ubocznie odnosząc się do zarzutu skargi, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy co do jej istoty, wskazać należy, iż był on nietrafny. Skoro organ odwoławczy uznał, że odwołanie jest niedopuszczalne bowiem zostało wniesione przez osobę nieupoważnioną do jego złożenia, tym samym nie miał obowiązku rozpatrywać sprawy merytorycznie.

Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), należało orzec jak w sentencji.

/-/ M.Górecka /-/ St.Małek /-/ B.Kamieńska

MK