Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 237/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia
article: art 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art 134 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. – Z. P.-H. "M." I.-E. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 822/07 w sprawie ze skargi A. K. – Z. P.-H. "M." I.-E. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2 zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w O. 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 822/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę A.K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. P.-H. "M." Import - Eksport z siedzibą w O., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy:

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w O. nałożył na A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z.P.-H. "M." Import - Eksport z siedzibą w O., karę pieniężną w kwocie 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] grudnia 2006 r. na przejściu granicznym w Bezledach przeprowadzono kontrolę masy całkowitej, nacisków na osie oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu DAF o nr rej. [...], w wyniku której stwierdzono przekroczenie nacisków na osie oraz masy całkowitej, co udokumentowane zostało protokołem ważenia nr [...], stanowiącym integralną część decyzji. Zgodnie z art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym przejazd pojazdu o masie, naciskach osi lub wymiarach pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku większej od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, jest możliwy tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Wobec faktu, że kontrolowany pojazd nie miał wymaganego zezwolenia, wymierzono karę pieniężną zgodnie z art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ II instancji wskazał, że pomiar nacisków osi i masy całkowitej pojazdu odbył się przy użyciu wagi dynamicznej, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania, tj. posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Urząd Miar w Kętrzynie nr 137-6UM7-06 z dnia 20 marca 2006 r. oraz jest przystosowana do ważenia pojazdów bez względu na rodzaj przewożonego towaru. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę. Jak wynika z wydruku komputerowego protokołu nr [...] uzyskanego z wagi, w procesie ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości. Organ wskazał, że pismem z dnia 29 marca 2007 r. przedsiębiorstwo "Elektroniczne Wagi Przemysłowe" w Gdańsku, będące przedstawicielem producenta wagi, wyjaśniło, że przy przejeździe z jednostajną prędkością do 5 km/h przez wagę, waga powinna wskazywać prawidłowe obciążenia na osiach. Jeżeli nie ma miejsca hamowanie lub przyspieszanie pojazdu ważenie powinno przebiegać bez zakłóceń, ale przy gwałtownych ruchach zwierząt, w czasie gdy koła samochodu znajdują się na pomoście wagi, może wystąpić przerwanie ważenia i konieczność jego powtórzenia. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie kierowca zgłosił wniosek o powtórne ważenie, które potwierdziło przekroczenie nacisku osi i masy całkowitej. Strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zakwestionowała prawidłowości procesu ważenia, podniosła jednak, że przewóz żywych zwierząt w przypadku ich przemieszczania się powoduje ich dwukrotne ważenie na osiach.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zaistnienie podstawy do nałożenia kary pieniężnej nie jest uzależnione od rodzaju przewożonego ładunku lub środka przewozowego. Okoliczność przewozu żywych zwierząt, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może powodować wyłączenia z przestrzegania masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalając skargę na powyższą decyzję wskazał, że z protokołu kontroli nr [...] wynika, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. na przejściu granicznym w Bezledach przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów wyjeżdżającego z terytorium Polski, składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego marki DAF o nr rej. [...] wraz z trzyosiową przyczepą o nr rej. [...] W wyniku ważenia ustalono, iż całkowita masa zespołu pojazdów wyniosła 45,37 t, natomiast nacisk poszczególnych osi na drogę wyniósł kolejno: 7,20 t, 11,66 t, 5,88 t, 6,86 t, 7,01 t oraz 6,76 t. W związku z tym stwierdzono przekroczenie masy całkowitej zespołu pojazdów o 3,37 t, za które naliczona została opłata w wysokości 600 zł oraz przekroczenie nacisku drugiej osi napędowej o 0,16 t i z tego tytułu kara wyniosła 120 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. zaakcentował, że głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącego był fakt ważenia pojazdu przewożącego żywe zwierzęta na wadze, która w ocenie strony nie zapewniała prawidłowego wyniku ważenia. Zdaniem strony skarżącej ważenie pojazdów z ładunkiem ruchomym wagą najazdową, nie mogło dać wyniku adekwatnego do rzeczywistego stanu rzeczy, na dowód czego przedstawił kopię protokołu ważenia statycznego powyższego zespołu pojazdów na wadze stacjonarnej, dokonanego w dniu [...] grudnia 2006 r. w Rosji. Zgodnie z tym dokumentem waga całkowita pojazdu, przed wjazdem na ubojnię, wynosiła 41750 kg. Skarżący wywodził, iż w przypadku transportu żywych zwierząt, dochodzi do zjawiska podwójnego ważenia, ponieważ przemieszczanie się zwierząt w okolicach osi pojazdu powoduje rozłożenie się sił w postaci nacisków na osie zespołu pojazdów. Dlatego też organy administracji publicznej powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego, który jednoznacznie rozstrzygnąłby jakiego rodzaju wagi powinny być używane przy ważeniu pojazdów z ładunkiem ruchomym.

Sąd I instancji stwierdził, że nawet dowód, na który powołuje się przedsiębiorca, tj. protokół ważenia na wadze stacjonarnej po stronie rosyjskiej, także wykazuje przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U z 2003 r. Nr 32, póz. 262 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi - 40 ton. W ocenie Sądu I instancji organy orzekające wadliwie przyjęły wartość graniczną - 42 tony, choć w odpowiedzi na skargę wskazują już prawidłową wartość - 40 ton. W myśl § 57 ust. 3 (przepisy przejściowe i końcowe) dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku. Wobec powyższego, mimo sporu co do rodzaju użytej wagi, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż masa całkowita zespołu pojazdów przekroczyła 40 ton. Okoliczność ta zaś, stosownie do art. 13 g ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) skutkuje nałożeniem kary pieniężnej określonej w Lp. 9 pkt 3 lit. "b" załącznika nr 2 do tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wskazał, że opłata ustalona za powyższe naruszenie jest prawidłowa. Ponadto na marginesie wyjaśnił, że jeżeli użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacyjne, używana jest w sposób zgodny z instrukcją obsługi i brak jest ograniczeń co do rodzajów ważonych ładunków, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia, zwłaszcza iż w przedmiotowej sprawie ważenia dokonano dwukrotnie i oba odczyty wykazały przekroczenie. Zarzut użycia niewłaściwej wagi nie mógł odnieść zamierzonego skutku także odnośnie kary nałożonej za przekroczenie nacisku osi. Sąd I instancji nie miał wątpliwości, iż podczas ważenia statycznego nie można zbadać nacisku poszczególnych osi zespołu pojazdów na drogę. Ustalenie obciążenia pojedynczej osi możliwe jest natomiast właśnie przy ważeniu dynamicznym, gdy pojazd przejeżdża przez punkt kontrolny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. podniósł jednak, że kara nałożona za przekroczenie nacisku drugiej osi napędowej na drogę, została naliczona w błędnej wysokości, z korzyścią dla skarżącego. Organy orzekające przyjęły bowiem, iż w rozpatrywanym przypadku nacisk pojedynczej osi mógł wynieść 11, 5 t, jednakże droga nr 51, po której poruszał się pojazd skarżącego, zgodnie z Lp. 42 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t - stanowi drogę krajową, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. W związku z tym w niniejszej sprawie kara za przekroczenie nacisku drugiej osi napędowej powinna zostać naliczona zgodnie z Lp. 7 pkt 7 lit. "d" i "e" załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych i wynieść 1920 zł, a nie jak to przyjęły organy na podstawie Lp. 8 pkt 7 lit. "b" tego załącznika - 120 zł.

Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto wydane zostały z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie odpowiadają bowiem wymogom formalnym. Po pierwsze, w sposób niepełny powołano podstawę prawną wydania decyzji. Po drugie uzasadnienia decyzji, wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a., w ogóle nie wyjaśniają na jakiej podstawie organy ustaliły wysokość kary. Z wydanych w sprawie decyzji można się właściwie jedynie domyślać dlaczego rozstrzygnięcie jest danej treści.

Mimo stwierdzonych uchybień, Sąd I instancji będąc związany zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, stosownie do art. 134 § 2 p.p.s.a., nie mógł wzruszyć zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.

A. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez Dyrektora Izby Celnej w O. szeregu przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a.. art. 75 § 1 k.p.a.. art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art, 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a., wskutek zaniechania dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem, co skutkowało dowolnym przyjęciem, że wynik pomiaru wagi dynamicznej oddaje rzeczywisty nacisk poszczególnych osi pojazdu na drogę, podczas gdy prawidłowo wykonany pomiar powinien być dokonany przy użyciu wagi statycznej, przy zastosowaniu której można byłoby uniknąć zjawiska tzw. "podwójnego ważenia", związanego z przemieszczaniem się zwierząt załadowanych na skrzyni ładunkowej pojazdu;

- art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 145 § 1 pkt 1 lit c tejże ustawy przez nieuwzględnienie skargi, mimo konieczności przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego i jednoczesne zastąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny opinii biegłego, w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, własnymi dowolnymi ustaleniami (co stanowi przekroczenie zakresu kognicji sądu administracyjnego), że podczas badania statycznego nie jest możliwe zbadanie nacisku poszczególnych osi zespołu pojazdów na drogę i przyjęcie, że przeprowadzenie takiego ważenia jest możliwe tylko przy zastosowaniu wagi dynamicznej (podczas gdy w praktyce stosowane jest badanie nacisku osi pojazdu na drogę przy użyciu wagi statycznej);

- art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nie wskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy, tzn. wskazanie jako podstawy rozstrzygnięcia sprawy przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) bez sprecyzowania, czy podstawą rozstrzygnięcia był § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a), czy też § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) w/w rozporządzenia, co znacznie utrudnia kontrolę kasacyjną wyroku;

- art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny co do wniosków i zarzutów skarżącego w przedmiocie konieczności przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem, jak również brak wykazania, czy w świetle art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. odmowa przeprowadzenia przez Dyrektora Izby Celnej w O. tego dowodu była zgodna z prawem;

2) prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na przyjęciu, że wyżej wymieniony przepis rozporządzenia określa masę dopuszczalną zespołu pojazdów skarżącego A. K., podczas gdy - zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - przedmiotem kontroli na przejściu granicznym w Bezledach był trzyosiowy pojazd samochodowy marki DAF o nr rej. [...] wraz z trzyosiową przyczepą o nr rej. [...], zaś § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia określa dopuszczalną masę całkowitą dla dwuosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz dla trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. b), a tym samym przepis ten nie znajduje zastosowania dla określenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów należących do skarżącego, a kontrolowanych w dniu [...] grudnia 2006 r. na przejściu granicznym w Bezledach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że A.K. wnioskował o powołanie biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem. Nieuwzględnienie powyższego wniosku przez Dyrektora Izby Celnej w O. stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.

Zdaniem kasatora Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. błędnie uznał, iż przeszkodą do rozpoznania wniosku skarżącego o powołanie biegłego była okoliczność, że zastosowana w przedmiotowej sprawie waga statyczna spełniała wymagania co do ważności świadectwa legalizacyjnego, albowiem strona skarżąca nie kwestionowała legalności używanej wagi, a jedynie jej rodzaj. W tej sytuacji bez znaczenia była okoliczność, czy waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne.

Skarżący podniósł ponadto, że Dyrektor Izby Celnej w O. naruszył wewnętrzne przepisy regulujące postępowanie podczas kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych - tzw. instrukcja ważenia. Zgodnie z tą instrukcją od wskazań wagi dotyczących nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu odejmuje się następujące wartości: a) 200 kg dla jednej osi pojazdu oraz 200 kg x liczba osi dla rzeczywistej masy pojazdu, b) 2 % wartości wskazanej przez wagę i pomniejszonej o dopuszczalne błędy występujące w czasie ważenia.

Powyższe obliczenia wynikają z faktu, że pojazd skarżącego miał w sumie sześć osi, co zwiększa dopuszczalne normy nacisku osi na drogę, jak i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, proporcjonalnie do liczby posiadanych przez pojazd osi.

Zdaniem skarżącego analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd nie dokonał szczegółowej oceny legalności postępowania Dyrektora Izby Celnej w O., ale ograniczył się jedynie do kwestionowania zarzutów skargi. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W każdym zatem przypadku Sąd winien dokonać oceny, czy postępowanie organu administracji publicznej nie naruszyło ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

W nawiązaniu do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.), autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. niesłusznie zastosował ten przepis do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli nr [...] wynika, że przedmiotem kontroli był zespół pojazdów o łącznej liczbie sześciu osi (trzyosiowy pojazd i trzyosiową przyczepa). Z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia wynika, że określa on dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi, a konkretnie: dla dwuosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz dla trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. b), dlatego też powołany przepis nie mógł w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania dla określenia dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu i trzyosiowej przyczepy.

Niezależnie od powyższego kasator wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sprecyzował podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i poprzestał jedynie na wskazaniu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) bez określenia, czy za podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie przyjął § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, czy też lit. b w/w rozporządzenia.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia znacznie utrudnia jego kontrolę kasacyjną, jak również czyni rozstrzygnięcie w sprawie niezrozumiałym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie niniejszej nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów i twierdzeń strony skarżącej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, i dostrzegł to Wojewódzki Sad Administracyjny w O. Sąd ten zobowiązany był jednak do oddalenia skargi na mocy art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Uchylenie zaskarżonej decyzji, czego domagał się skarżący, spowodowałoby konieczność ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji. Konsekwencją tego byłoby rozstrzygnięcie sprawy mniej korzystne dla skarżącego.

Rozpatrując kolejne zarzuty podnieść należy, że Sąd I instancji szczegółowo wypowiedział się na temat sposobu ważenia pojazdu, jak i użytego do tego celu urządzenia pomiarowego. Podkreślenia wymaga fakt, że organ orzekający wykluczył błąd w pomiarach z uwagi na kilkakrotne ważenie przy pomocy urządzenia posiadającego legalizację Urzędu Miar w Kętrzynie Nr 137-6UM7-06 z dnia 2006.03.20 (wagi stacjonarnej).

Niewątpliwie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych norm nacisków osi i masy całkowitej w przedmiotowym pojeździe podczas kontroli w dniu [...] grudnia 2006 r. i to rzeczywiście w takich wielkościach, jak to wykazano w protokole.

Podkreślenie skarżącego, że specyficzny ładunek jakim był inwentarz żywy mógł zakłócić prawidłowość ważenia z powodu możliwości przemieszczenia się ładunku na pojeździe i przyczepie, nie może stanowić argumentu podważającego wiarygodność ważenia, gdyż po pierwsze każdy ładunek musi być zabezpieczony przed przemieszczaniem, a ponadto na masę całkowitą zespołu, która została również przekroczona nie mogło mieć wpływu przemieszczenie ładunku.

Jeżeli chodzi natomiast o rodzaj urządzenia pomiarowego użytego do ważenia pojazdu i jego wpływ na wynik ważenia, to przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jeżeli użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacyjne, używana jest zgodnie z instrukcją obsługi i brak jest ograniczeń co do rodzaju ważonych ładunków, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że w postępowaniu administracyjnym nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego przez opinię biegłego, jak to sugerował skarżący.

W kwestii użycia odpowiednich urządzeń pomiarowych (waga stacjonarna czy też dynamiczna) czy też sposobu ważenia metodą statyczną, czy też dynamiczną, argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest w pełni przekonywująca. Należy dodać, że z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym winny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) nie wynika, że charakterystyka metrologiczna wagi winna być zależna od rodzaju przewożonego ładunku. Nie ma w tych przepisach odrębnych wymogów dla wag w zależności od rodzaju przewożonego ładunku.

Jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi pojazd z każdym ładunkiem można ważyć na każdej wadze pod warunkiem, że będzie posiadała świadectwo legalizacji i do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest potrzebny biegły.

Nie jest zasadny również ostatni zarzut skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie.

Bezspornym jest ustalenie, że przedmiotowy pojazd z przyczepą podlegający kontroli w dniu [...] grudnia 2006 r. stanowił zespół pojazdów mających 6 osi, a zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 dyspozycją tego przepisu objęte są zespoły pojazdów mających zarówno 5 lub 6 osi.

Zatem zastosowanie tego przepisu do stanu faktycznego (przedmiotowego pojazdu) ustalonego w niniejszej sprawie nie narusza prawa materialnego, gdyż obejmuje on również zespoły pojazdów o 6 osiach i to bez względu na to, że w podpunktach tego przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) wymienione są zespoły pojazdów 5-osiowych (w dwóch wariantach pojazdu samochodowego i przyczepy).

Nie ma wątpliwości, że z treści omawianego przepisu wynika, że przedmiotowy pojazd z przyczepą (6 osi) nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej − 40 ton.

Natomiast zespół pojazdów należący do skarżącego, objęty przedmiotową kontrolą w dniu [...] grudnia 2006 r. przez właściwy organ, przekroczył dopuszczalną masę całkowitą 40 ton.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.