Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 89/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art.151 p.p.s.a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...]

na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), zwanej dalej u.d.p., działający z up. Prezydenta Miasta S., Z-ca Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w S., wymierzył E. R. W., karę pieniężną w kwocie [...]zł, za zajęcie pasa drogi wojewódzkiej al. [...] (dz. nr [...] "dr", obr. [...]) w S., bez zezwolenia od dnia [...] r., o powierzchni łącznej [...], poprzez umieszczenie reklam na ścianie budynku.

Organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] r. uchylono decyzję z dnia [...] r. wymierzającą stronie karę pieniężną za zajęcie ww. pasa drogi wojewódzkiej w okresie od [...] r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Podniósł, że kontrole przeprowadzone w dniach [...] r.,

[...] r. potwierdziły funkcjonowanie reklam w ww. pasie drogowym. Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. zarządca drogi powiadomił stronę

o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Przeprowadzone w dniu 21 grudnia 2015 r. czynności wykazały funkcjonowanie pawilonu o pow. [...], schodów o pow. [...] m2, natomiast reklamy zostały usunięte.

Organ ustalił, że działka nr [...] powstała w trakcie prac związanych

z zakładaniem ewidencji gruntów w obr. [...] r., tj. przed wybudowaniem przedmiotowych pawilonów. Strona posiada umowę dzierżawy na działkę o symbolu "dr", pod obiekt w rozbiciu na cele usługowe i na cele administracyjno-socjalne, drogi

i place. Zgodnie z § 6 ust. 2 ww. umowy, dzierżawca bez pisemnej zgody wydzierżawiającego nie ma prawa umieszczać nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy.

Zlecone pomiary uprawnionego geodety wykazały, że obiekt budowlany znajdujący się w S. przy al. [...] zajmuje pas drogowy o pow. [...], a tym samym przedmiotowe reklamy umieszczone na elewacji budynku bezsprzecznie wchodziły w przestrzeń pasa drogowego.

W dniu 4 października 2016 r. E. R. W. potwierdziła, że jest odpowiedzialna za umieszczenie wszystkich szyldów oraz, że jest ich właścicielem.

Wykonując dyspozycję zawartą w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. organ I instancji wymierzył stronie karę pieniężną za zajęcie ww. pasa drogowego bez zezwolenia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. R. W.. Strona wyjaśniła, że szyldów dotyczących działalności lekarskiej nie traktowała jako reklamy.

Z tego względu, po wszczęciu postępowania, strona zwróciła się do Z. B. i L. K. w S. (w skrócie ZBiLK) – jako do wydzierżawiającego,

o wyjaśnienie ww. kwestii. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 2 umowy dzierżawy, dzierżawca uzależnił prawo umieszczenia reklamy od pisemnej zgody wydzierżawiającego, co z kolei mogło skutkować podwyższeniem czynszu. Dzierżawca (ZBiLK) pismem z dnia 7 października 2015 r. poinformował stronę, że "w sprawie oceny i kwalifikacji szyldu - reklamy umieszczonej na obiekcie podejmie stanowisko w przypadku pozostawienia dzierżawy w jego gestii".

Według strony, z uwagi na wiążącą umowę dzierżawy, oczekiwała ona na wyjaśnienie sprawy. Uważa, że takie okoliczności, jak: długoletnia dzierżawa, trwająca do dnia 31 stycznia 2016 r., niezajęcie przez wydzierżawiającego jednoznacznego stanowiska w kwestii reklamy, z równoczesną obietnicą ustosunkowania się do kwestii reklamy w przypadku pozostawienia dzierżawy w gestii ZBiLK, wyrażoną po prawie dwóch miesiącach od zapytania, przemawiają na korzyść odwołującej się, która mogła dodatkowo zostać wprowadzona w błąd mając do czynienia z dwoma organami ZBiLK i Zarządem Dróg i Transportu Miejskiego w S., w odniesieniu do terenu, który zajmowała. Podkreśliła, że teren pod pawilonem, na którym została umieszczona reklama, dzierżawiła na podstawie dwóch odrębnych umów zawartych ze ZBiLK.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie

art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", art. 40

ust. 1 i 2 oraz ust. 12 pkt 1 u.d.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i umorzyło postępowanie (organu) pierwszej instancji.

Jak ustalił organ odwoławczy, w trybie art. 136 k.p.a., obiekt budowlany, na którym umieszczona jest reklama, posadowiony jest na dwóch działkach gruntu, tj.: nr [...] obr. [...], [...] ha, symbol BI -inne tereny budowlane, stanowiącej własność Gminy Miasta S.; nr [...] obr. [...] o pow. [...] ha, oznaczonej w ewidencji symbolem Dr -drogi, stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Kolegium podniosło, że w dniu 26 lutego 2015 r. pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Dyrektora ZBiLK w S., działającego w imieniu Prezydenta Miasta S. jako Starosty Powiatu, jako wydzierżawiającym, a E. R. W. jako dzierżawcą zawarta została umowa dzierżawy części nieruchomości gruntowej działki nr [...] o pow. [...], zaznaczonej na mapie stanowiącej załącznik do umowy, w tym na cele usługowe - 34 m2, administracyjno-socjalne [...], drogi i place – [...]. Zgodnie z § 6 ust. 2 umowy dzierżawca bez pisemnej zgody wydzierżawiającego nie miał prawa umieszczać nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy, przy czym wydzierżawiający nie mógł swojej zgody uzależnić od podwyższenia czynszu.

W dniu 18 sierpnia 2015 r. E. R. W. powiadomiła Dyrektora ZBiLK w S. o umieszczeniu na froncie pawilonu tablic informacyjnych

o rodzaju prowadzonej działalności medycznej oraz zwróciła się z zapytaniem, czy jest to zgodne z § 6 ust. 2 umowy dzierżawy. W odpowiedzi, pismem z dnia 7 października 2015 r. strona została poinformowana, jakie obiekty lub urządzenia są traktowane jako reklama w rozumieniu zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nadto w związku z wnioskiem zarządcy drogi – ZDTiM w S. o rozwiązanie przedmiotowej umowy dzierżawy, dzierżawca ustosunkuje się do zapytania w przypadku, gdy nadal będzie stroną umowy dzierżawy. Przedmiotowa umowa została rozwiązana ze skutkiem na dzień [...] r. (wypowiedzenie wydzierżawiającego z dnia [...] r.). Umowa dzierżawy z dnia [...] r. poprzedzona była umowami pomiędzy ww. stronami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Ustalenia w zakresie umów dzierżawy zawartych przed dniem [...] r. Kolegium poczyniło na podstawie kopii dokumentów przedstawionych przez stronę, gdyż organ I instancji stwierdził, że nie jest w ich posiadaniu.

Na wniosek strony z dnia 19 listopada 2015 r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. zezwolił stronie na lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych w postaci jednostronnych reklam o łącznej powierzchni 7,64 m2 na tymczasowym obiekcie budowlanym - pawilonie handlowym. Decyzją z dnia [...] r. organ zezwolił stronie na zajęcie ww. pasa drogowego działki nr [...] w okresie od [...] r. o łącznej pow. [...] oraz w okresie od [...] r. o pow. [...] m2.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (art. 40 ust. 1 in fine u.d.p.). Zauważył, że o ile bezspornie (pomiędzy organem

a stroną) budynek wraz z tablicami reklamowymi został umieszczony w pasie drogowym drogi wojewódzkiej al. [...] dz. nr [...] obr. [...] [...] S., o tyle analiza akt I instancji nie pozwala na przypisanie stronie działania samowolnego w tym zakresie.

Wskazał organ, na zawartą przez stronę umowę dzierżawy z dnia [...] r. dot. części działki nr [...], o pow. [...], z przeznaczeniem na część istniejącego pawilonu handlowego. W umowie zawarto zapis co do opłaty wynikającej z użytkowania przedmiotu dzierżawy, w okresie od [...] r. Umowa zawarta została do dnia [...] r., a rozwiązana ze skutkiem na dzień [...] r. Wydzierżawiający od momentu zapytania strony (18 sierpnia 2015 r.) do 6 października 2015 r. nie zajął stanowiska, czy tablice umieszczone na budynku wymagają zgody wydzierżawiającego, wyjaśniając,

że udzieli odpowiedzi, o ile nadal obowiązywać będzie zawarta umowa dzierżawy.

Kolegium wyjaśniło, że zarząd drogi nie jest organem administracji publicznej, lecz jednostką organizacyjną powołaną do obsługi takiego organu administracji, którym zawsze pozostaje zarządca drogi. Z obowiązujących przepisów wynika, że jeżeli akty administracyjne są wydawane przez pracownika zarządu drogi, to są to akty zarządcy drogi. Jak wynika z poddanej kontroli instancyjnej decyzji z dnia [...] r. decyzja ta została wydana przez Prezydenta Miasta S., ale działał z jego upoważnienia pracownik jednostki budżetowej Z. D. i T. M. – Zastępca Dyrektora jednostki budżetowej A. G..

W warunkach niniejszej sprawy Prezydent Miasta S. zawarł ze stroną

w dniu [...] r. umowę dzierżawy części działki nr [...] na czas oznaczony do dnia [...] r., przy czym umowa ta regulowała (a więc dopuszczała) również kwestię umieszczenia tablic reklamowych na przedmiocie dzierżawy. Z drugiej zaś strony jako zarządca drogi nałożył na stronę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego al. [...] w S. w celu umieszczenia reklamy bez zezwolenia od dnia [...] r., tj. w okresie, kiedy obowiązywała umowa dzierżawy. Strona pomimo wystąpienia z zapytaniem (w dniu 18 sierpnia 2015 r.) o charakter umieszczonych przez nią tablic, które według niej miały charakter wyłącznie informujący o prowadzonej działalności gospodarczej, nie uzyskała do czasu rozwiązania umowy za wypowiedzeniem odpowiedzi, czy tablice te mają charakter reklamy i wymagają w związku z postanowieniem § 6 ust. 2 umowy zgody wydzierżawiającego. Niewątpliwie jednak już w dniu 18 sierpnia 2015 r. strona poinformowała wydzierżawiającego w osobie Prezydenta Miasta S. o umieszczeniu tablic na budynku i oczekiwała jego stanowiska w tej sprawie.

Podsumowując, organ stwierdził, że w przypadku, gdy ten sam grunt będący częścią pasa drogowego był przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z Prezydentem Miasta S., dopuszczającej umieszczenie nośników reklamowych i Prezydent, pomimo otrzymania informacji o umieszczeniu tablic na budynku nie zajął stanowiska

w sprawie, występując równocześnie w roli zarządcy drogi, nie można mówić, że ziściła się przesłanka samowolnego zajęcia pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, w celu umieszczenia reklamy, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. warunkująca wymierzenie kary pieniężnej.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję, Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. zarzucił jej wydanie - z mającym istotny wpływ na jej treść - naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci pisma E. R. - W. z dnia 13 sierpnia 2015 r. oraz udzielonej przez ZBiLK w S. odpowiedzi na to pismo z dnia 7 października 2015 r. i przyjęcie, że nie ziściła się przesłanka zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a tym samym nie zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej z tytułu zajęcia pasa drogowego bez zgody, podczas gdy ani pismo E. R. - W. z dnia 13 sierpnia 2015 r. nie stanowi wniosku o udzielenie zgody na umieszczenie reklam, ani pismo ZBiLK w S. z dnia 7 października 2015 r. nie zawiera zgody w tym przedmiocie, a nadto reklamy zostały umieszczone w pasie drogowym przed dniem 13 sierpnia 2015 r.

Zdaniem Prokuratora, umowa dzierżawy Nr [...] zawarta w dniu

[...] r., na okres od dnia [...]. pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Dyrektora ZBiLK w S., działającym w imieniu Prezydenta Miasta S. jako Starosty [...] a E. R. - W. zawiera w § 6 pkt 2 zastrzeżenie zakazujące umieszczania nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy, bez pisemnej zgody wydzierżawiającego.

W piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. skierowanym do Dyrektora ZBiLK w S., które wpłynęło 18 sierpnia 2015 r., E. R. - W. jedynie poinformowała organ o umieszczeniu na froncie pawilonu tablic, które w jej ocenie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią reklamy. Jednocześnie zwróciła się o wyjaśnienie czy umieszczenie szyldów jest zgodne z treścią § 6 pkt 2 w/w umowy dzierżawy. Pismo to nie zawiera wniosku o wyrażenie zgody na umieszczenie reklam, ani też nie można z jego treści wyinterpretować takiej intencji autorki.

ZBiLK w S. pismem z dnia 7 października 2015 r. w odpowiedzi poinformował, że grunt będący przedmiotem umowy dzierżawy stanowi użytek drogowy będący częścią działki nr [...] z obrębu [...] [...] [...] i ZDTiM w S., jako zarządca użytków drogowych pismem z dnia 11 września 2015 r. wystąpił o rozwiązanie zawartej umowy i przekazanie dalszego prowadzenia sprawy dzierżawy ww. jednostce. Nadto wskazano, że w związku z powyższym Zarząd zajmie stanowisko w sprawie w przypadku pozostawienia dzierżawy w jego gestii. Treść tego pisma jednoznacznie wskazuje, że ZBiLK w S. nie zawarł w nim zgody na umieszczenie reklam, o jakiej mowa w § 6 pkt 2 umowy dzierżawy.

Prokurator zaznaczył, że E. R. - W. umieściła reklamy

w pasie drogowym wcześniej niż skierowała do ZBiLK w S. opisane wyżej pismo z dnia 13 sierpnia 2015 r. Wspomniane reklamy zostały przy tym umieszczone na budynku bez zgody wydzierżawiającego, pomimo że do jej uzyskania skarżąca była zobligowana łączącą strony umową. Umieszczenie reklamy nastąpiło w pasie drogowym i tym samym doszło do jego zajęcia. Skoro zaś zajęcie to nie było poprzedzone zgodą, zrealizowała się przesłanka do wymierzenia kary pieniężnej o jakiej mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z kolei stosownie do art. 134 cytowanej ustawy sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylająca decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. o nałożeniu na E. R. – W. kary pieniężnej w kwocie [...]zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej al. [...] w S. bez zezwolenia od dnia [...] r. o powierzchni [...] m2, poprzez umieszczenie reklam na ścianie budynku i umarzająca postępowanie pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2222), zwanej dalej: "u.d.p." – w brzmieniu aktualnym zarówno obecnie, jak i w dacie wydania decyzji organu I oraz II instancji, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 tejże ustawy, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2 a, lub 2 c (pkt 1) bądź też z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2 a, lub 2 c (pkt 2), bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2 a, lub 2 c (pkt 3) zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Z powyższego przepisu wynika, że przesłankami wymierzenia kary administracyjnej na jego podstawie są: zajęcie pasa drogowego oraz brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi na takie zajęcie lub zajęcie pasa niezgodnie z tym zezwoleniem. Istotny jest zatem sam fakt niezgodnego z prawem zajęcia pasa drogowego, bez względu na to, czy strona miała świadomość bezprawności działania.

W niniejszej sprawie okoliczność zajęcia pasa drogowego jak również czas trwania tego zajęcia nie były przez stronę kwestionowane. Bezsporna jest także okoliczność zawarcia w dniu [...] r. pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w S., działającego w imieniu Prezydenta Miasta S., jako Starosty [...] a E. R. – W. – umowy dzierżawy części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] (symbol użytku: dr) z obrębu [...] o powierzchni [...] m2, (zaznaczonej na mapie stanowiącej załącznik do wspomnianej umowy), w tym na cele usługowe – [...] m2, na cele administracyjno-socjalne – [...] m2 , drogi i place – [...] m2. Umowa została zawarta na czas od dnia [...] r.

W § 6 ust. 2 tej umowy strony zawarły zapis, zgodnie z którym dzierżawca bez pisemnej zgody wydzierżawiającego nie ma prawa umieszczać nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy, przy czym wydzierżawiający może swoją zgodę uzależnić od podwyższenia czynszu.

Zarówno Prokurator jak i organ I instancji dostrzegli okoliczność zawarcia umowy dzierżawy z dnia [...] r., jednakże Prezydent nie uznał jej za istotną, poprzestając jedynie na zacytowaniu zapisów wspomnianego wyżej § 6 ust. 2 umowy, natomiast Prokurator przyjął, że istotne w sprawie są jedynie zapisy umowy dotyczące wymogu uzyskania zgody wydzierżawiającego na umieszczenie nośników reklamowych na przedmiotowym obiekcie, przy czym skoro skarżąca nie wystąpiła o taką zgodę zatem należy uznać, że doszło do zajęcia przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia.

Tymczasem, w ocenie Sądu, znaczenie umowy dzierżawy zawartej w dniu

[...] r. pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez D. Z. B. i L. K. w S., działającego w imieniu Prezydenta Miasta S., jako Starosty Powiatu a E. R. – W. – dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – należy uznać za kluczowe.

Z umowy tej wynika bowiem jednoznacznie, że wydzierżawiający oddał skarżącej w dzierżawę część nieruchomości położoną w spornym pasie drogowym i ustalił wysokość czynszu dzierżawnego z uwzględnieniem w rozliczeniu powierzchni przeznaczonej na cele usługowe ([...] m2), na cele administracyjno-socjalne ([...] m2), a także drogi i place ([...] m2). Nie ulega też wątpliwości, że § 6 ust. 2 wspomnianej umowy przewiduje możliwość umieszczenia na przedmiocie dzierżawy nośników reklamowych – za zgodą wydzierżawiającego.

W umowie brak jest przy tym zapisów, które przewidywałyby jakiekolwiek konsekwencje naruszenia przez dzierżawcę powyższego warunku - uzyskania zgody wydzierżawiającego na umieszczenie na obiekcie nośnika reklamowego.

Zdaniem Sądu, istotny jest również fakt – na co zwróciło uwagę Kolegium,

że umowa została zawarta ze Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta S. jako Starostę Powiatu, występującego równocześnie w roli zarządcy drogi. Słusznie też przyjęło Kolegium, że w takiej sytuacji nie można mówić, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie reklamy, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie na skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy dotyczy okresu od [...] r., a zatem, okresu kiedy strony obowiązywała umowa dzierżawy. Skarżąca w dniu 18 sierpnia 2015 r. poinformowała wydzierżawiającego o umieszczeniu spornych nośników reklamowych na przedmiocie dzierżawy z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie, jednak Prezydent takiego stanowiska nie zajął. Nie skorzystał z przewidzianej w § 6 ust. 2 umowy możliwości ewentualnego podwyższenia skarżącej czynszu ani też nie uznał, że doszło do "używania przedmiotu dzierżawy sprzecznie z zawartą umową lub przeznaczeniem" – co mogłoby skutkować pisemnym upomnieniem i wyznaczeniem dodatkowego trzydziestodniowego terminu doprowadzenia do zgodności z umową.

Wydzierżawiający podjął co prawda kroki w celu rozwiązania ze skarżącą umowy jednak nastąpiło to w drodze zwykłego wypowiedzenia tejże umowy (w terminie trzymiesięcznym).

Należy zaznaczyć, że Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości realizacji umowy dzierżawy z dnia 26 lutego 2015 r. – w kontekście ewentualnego naruszenia przez skarżącą postanowień § 6 ust. 2 tej umowy, czy też skutków takiego naruszenia bowiem te kwestie mogłyby być poddane ocenie jedynie przez sąd cywilny. Istotne niewątpliwie jest to, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją umowa obowiązywała strony.

W tej sytuacji, podnoszona przez Prokuratora okoliczność niezachowania przez skarżącą postanowień wspomnianego wyżej § 6 ust. 2 umowy nie może być uznana za rozstrzygającą w sprawie.

Podsumowując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.