Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1887/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skarg J. P. i L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] marca 2020 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L. P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...]([...]) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi J. P..


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania L. P. i J. P. (dalej także jako skarżący) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. (dalej jako Burmistrz, organ I instancji) z [...] marca 2020 r. znak [...] o ustaleniu na rzecz M. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] , obręb P. M., gmina W. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został pierwotnie rozpoznany przez Burmistrza decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] W ramach postępowania zakończonego w/w decyzją organ I instancji nie znalazł podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy, gdyż zamierzenie inwestycyjne było w jego ocenie zgodne z wymogami zawartymi w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, obecnie j.t Dz.U. z 2020 r. poz. 293 – dalej u.p.z.p.) oraz przepisami odrębnymi.

W wyniku rozpoznania odwołania L. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Burmistrz Miasta i Gminy W. orzekając w sprawie ponownie nie znalazł podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego w dniu [...] maja 2019 r. została wydana decyzja nr [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania L. P. i J. P., decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] uchyliło ponownie zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż sporządzona w toku postępowania administracyjnego analiza nie przedstawia szczegółowo linii zabudowy na poszczególnych działkach. Wskazano także, że pominięto wysokość na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] (działki nr geod. [...] i [...] według aktualnych map), nie wskazując średniej wartości tego parametru, a jedynie przedział wartości. Zaznaczono także, iż z analizy nie wynika również, aby w obszarze analizowanym występowały budynki do 3 kondygnacji nadziemnych. Kolegium wskazało także, iż niedopuszczalne jest określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej inwestycji wyłącznie poprzez podanie wskaźnika maksymalnego bądź minimalnego, albo też poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych.

Burmistrz Miasta i Gminy W. ponownie orzekając w sprawie wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2020 r. [...] ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione są warunki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W związku z powyższym przekazano dokumentację sprawy osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje celem opracowania projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W uzupełnieniu dodano, że ponownie została przeprowadzona przez osobę uprawnioną analiza terenu oraz cech zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym, który został wyznaczony na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie).

W oparciu o przepisy art. 53 ust. 3 u.p.z.p. dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wskaźników, o których mowa w art. 61 ust. 1, pkt 1-5 u.p.z.p. Do opracowania analizy wykorzystano mapę zasadniczą w skali 1:1000, załączoną przez Wnioskodawcę.

Granice obszaru analizowanego wyznaczono w minimalnej odległości obszaru analizowanego ([...] x [...] m) i przedstawiono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. Wyznaczono minimalny obszar analizowany, ponieważ jest on spójny pod względem funkcjonalnym i krajobrazowym. Powiększenie obszaru analizowanego nie wpłynęłoby na wynik analizy. Analizą objęto działki zabudowane znajdujące się w granicach obszaru analizowanego, tj. dz. nr geod. [...], [...], [...], [...], [...]/, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb P. M.. Organ I instancji wyjaśnił, że analizą objęto działki znajdujące się w całości lub w części w granicach obszaru analizowanego, uwidocznione na załączniku graficznym do analizy. W obszarze analizowanym znaleziono zabudowę pozwalającą na określenie wymagań parametrów dla wnioskowanej inwestycji.

W zakresie funkcji zabudowy wnioskowano o budowę budynku biurowo-usługowego (planowana budowa trzech masztów, wiaty na śmietnik oraz pylonu reklamowego). Analiza wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolno stojąca z towarzyszącą garażowo-gospodarczą, zabudowa biurowa, produkcyjno-magazynowa oraz usługowa. Przedmiotowa inwestycja kontynuuje funkcję zabudowy występującej w obszarze analizowanym.

W zakresie linii zabudowy wnioskowano o linię zabudowy w odległości [...] m od granicy działki z dz. nr geod. [...] oraz [...] m od granicy z działką drogową nr geod. [...], zgodnie z załącznikiem graficznym. Organ I instancji ustalił, że linia zabudowy w obszarze analizowanym jest niejednorodna - kształtuje się w odległościach od [...] m do [...] m oraz w granicy z działką drogową. Linia zabudowy na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej - ul. [...], zlokalizowana jest w odległości od [...] m do [...] m od granic frontowych działek, a w bezpośrednim sąsiedztwie [...] m od działki drogowej. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej strony ul. [...], zabudowa zlokalizowana jest w odległości od [...] m do [...] m od granic frontowych działek. Zatem istnieje możliwość wyznaczenia linii zabudowy w odległości [...] m od granicy z działką drogową nr [...] co jest zgodne z wnioskiem i przepisami odrębnymi. Od granicy z działką drogową nr geod. [...], należało kontynuować linię zabudowy z działki sąsiedniej nr geod. [...] w odległości [...] m, zgodnie z § 4. ust 1 rozporządzenia.

W zakresie powierzchni zabudowy wnioskowano o [...] m2, czyli ok. [...] % powierzchni obszaru objętego inwestycją. Wynik analizy wskazał, że powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym kształtuje się na poziomie od [...]% do [...]% powierzchni działki. Ś. powierzchnia zabudowy wynosi [...]%. Powierzchnia budynków biurowo-magazynowych w obszarze analizy wynosi maksymalnie [...] m2, maksymalna intensywność zabudowy również dotyczy działki o tej funkcji. Według § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W analizowanym przypadku nie wystąpiła taka okoliczność, gdyż planowana powierzchnia zabudowy wynosząca [...] % powierzchni terenu inwestycji przekracza średni wskaźnik powierzchni zabudowy. Jednocześnie § 5 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika w stosunku do powierzchni terenu, jeżeli wynika to z analizy. Na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej zlokalizowany jest budynek biurowo-magazynowy o powierzchni zabudowy [...] m2 i intensywności zabudowy ok. [...]%. Organ I instancji wspomniał, że w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się działka, na której parametr ten kształtuje się na poziomie [...]% (dz. nr geod. [...]), a więc jest to wartość wyższa niż wnioskowana. W związku z powyższym analiza uzasadnia przyjęcie odstępstwa zawartego w § 5 ust. 2 rozporządzenia. W decyzji ustalono wnioskowany parametr jako maksymalny, przy czym wartości mniejsze także nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny okolicy.

W zakresie szerokości elewacji frontowych wnioskowano o [...] m. Analiza wykazała, że szerokość elewacji frontowej budynków kształtuje się w przedziale od [...] m do ok. [...] m, przy czym średnia szerokość to ok. [...] m, a z tolerancją ± 20% wynosi od [...] m do [...] m. Wartość maksymalna dotyczy zabudowy magazynowo-usługowej. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Wnioskowana wartość przekracza wynikowy przedział i z tego względu nie ma możliwości wyznaczenia tej wartości na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy. Jednak § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej znajduje się budynek magazynowo-usługowy o szerokości elewacji ok. [...] m, a więc [...] wyższej niż wnioskowana. Działka ta, co prawda znajduje się na skraju obszaru analizowanego, lecz wraz z wyznaczonym obszarem analizowanym tworzy całość urbanistyczną składającą się głównie z zabudowy mieszkaniowej i usługowo-magazynowej. Planowana zabudowa będzie odpowiadać charakterystyce urbanistycznej obszaru analizy w zakresie tego parametru. Zaistniała zatem możliwość wyznaczenia tego parametru w oparciu o maksymalną szerokość elewacji frontowej, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia. W decyzji ustalono wnioskowany parametr jako maksymalny, przy czym wartości mniejsze także nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny okolicy.

W zakresie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych analiza wskazuje, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków dostępnych z dróg publicznych ul. [...] i ul. [...] kształtuje się na poziomie od ok. [...] m do [...] m. Parametr ten w obszarze analizy kształtuje się na poziomie od [...] m do [...] m, przy czym średnia wartość wynosi ok. [...] m. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przy czym wysokość tą mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Inwestor we wniosku nie zawarł informacji na temat pożądanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowych, zatem przyjęto w związku z wnioskowanym dachem płaskim, że parametr ten będzie równy wysokości planowanego budynku i wyniesie [...] m. Wnioskowana inwestycja nie spełni warunku zawartego w § 7 ust. 1 rozporządzenia, jednak dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości jeśli wynika to z analizy. Na działce dostępnej z tej samej drogi publicznej znajduje się budynek o parametrze równym z wartością wnioskowaną. Działka ta, co prawda znajduje się na skraju obszaru analizowanego, ale odzwierciedla charakter zabudowy zlokalizowanej przy tej samej drodze publicznej. Tym samym istnieje możliwość wyznaczenia tego parametru w wartości wnioskowanej. W decyzji ustalono parametr jako maksymalny, przy czym wartości mniejsze także nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny okolicy.

W zakresie wysokości budynku wnioskowano o trzy kondygnacje nadziemne i wysokość zabudowy [...] m. Wynik analizy wykazał, że na działkach dostępnych z dróg publicznych ul. [...] i ul. [...] występują budynki do [...] kondygnacji nadziemnych i wysokości maksymalnie [...] m. W. głównej kalenicy ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). Wnioskowana wysokość budynku kontynuuje wysokości budynków w obszarze analizowanym, spełnia warunek zawarty w § 8 rozporządzenia i nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny okolicy w zakresie wysokości budynku. Jednocześnie ze względu na fakt, iż wnioskowana wysokość będzie zgodna z wysokościami zabudowy w obszarze analizy, to realizacja trzech kondygnacji nadziemnych (w ramach tej wysokości) nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny okolicy. W decyzji ustalono wnioskowany parametr jako maksymalny, przy czym wartości mniejsze także nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny okolicy.

W zakresie geometrii dachu wnioskowano o dach płaski o maksymalnym kącie nachylenia [...]% (

6°). Analiza wykazała, że w obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, oraz skośnych jedno, dwu i wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od [...]° do [...]°. Wnioskowana inwestycja kontynuuje geometrię dachu budynków w obszarze analizy i tym samym spełnia warunki § 8 rozporządzenia.

Ponadto stwierdzono w analizie, że teren inwestycji posiada dostęp istniejącym zjazdem do gminnej drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr geod. [...] (ul. D. ) oraz istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Jednocześnie stwierdzono, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że działając zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. zwrócił się do Dyrektora Z. Z. W. P. w K. w celu uzgodnienia ustaleń dotyczących ochrony melioracji wodnych, zaopiniowanie do Referatu K. U. M. i G. we W. oraz Generalnego D. D. K. i A. w P. jako właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1490) organ zwrócił się również do P. P. I. S. we W. o zaopiniowanie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz do Starostwa Powiatowego jako właściwego organu w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organ i instancji zwrócił się również o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy do Starostwa Powiatowego we W. w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych, a także do E. O. Sp. z o. o. we W. oraz O. P. S.A. ze względu na przebiegające przez teren inwestycji sieci elektroenergetyczne. W odpowiedzi organ I instancji uzyskał stosowne uzgodnienia i opinie.

W związku z łącznym spełnieniem wszystkich pięciu warunków, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz uzyskaniem niezbędnych uzgodnień wynikających z przepisów prawa organ I instancji uznał, że możliwe jest wydanie decyzji ó warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył L. P. i J. P..

L. P. wskazał, iż na działkach sąsiednich są zabudowania nieprzekraczające [...] m w kalenicy dachu [...], a także znacznie mniejsze. W ocenie odwołującego planowana inwestycja narusza funkcję obiektów już istniejących i wyklucza zabudowę sprzeczną z funkcjami już istniejących obiektów.

J. P. zarzuciła, iż analiza jest ogólnikowa, zawiera wiele nieścisłości. Ponowne wskazała, iż przy ul. [...] nie istnieje żaden budynek o wysokości [...] m i powierzchni zabudowy [...] %. Odwołująca wskazała również, iż planowana inwestycja będzie paraliżowała i zagrażała stabilizacji mieszkańców, utrudniała funkcjonowanie w codziennym życiu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 31 sierpnia 2020 r. wbrew zarzutom odwołania stwierdziło, że analiza urbanistyczna została przygotowana w obecnym postępowaniu prawidłowo i szczegółowo przedstawiono wszystkie parametry zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Obszar wyznaczono na stosownej mapie załączonej do opracowania. Wyniki analizy zostały także określone zgodnie z przepisami § 4 - § 8 rozporządzenia. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uzasadnił zastosowanie odstępstwa w zakresie powierzchni zabudowy wskazując, iż wnioskowana wartość przekracza średni, ale nie maksymalny wynik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym. Wbrew zarzutowi odwołania w obszarze analizowanym wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych zabudowy na działkach sąsiednich kształtuje się na poziomie od [...] do [...] m (działka nr [...]).

Z akt sprawy wynika, iż zarówno powierzchnia zabudowy, szerokość elewacji frontowej, jak również wysokość budynków została ustalona powyżej średniej wartości występujących w obszarze analizowanym, jednakże ustalone parametry zabudowy nie przekraczają maksymalnych wartości występujących w obszarze analizowanym. Nadto jak wskazał organ I instancji w zakresie powierzchni zabudowy został przekroczony średni, ale nie maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy. Maksymalna intensywność zabudowy dotyczy działek o tej samej funkcji. Szerokość elewacji frontowej kształtuje się w dużej rozpiętości od [...] m do [...] m, podczas gdy ustalono do [...] m. Organ odwoławczy podkreślił, że projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca stosowne uprawnienia. Projekt decyzji w niniejszej sprawie sporządziła E. M.-S. uznając, że ustalenie niektórych parametrów zabudowy na zasadzie odstępstw jest możliwe i stosownie powyższe uzasadniając. Projekt decyzji został również pozytywnie uzgodniony z organami o których mowa w art. 53 u.p.z.p.

Kolegium podniosło, ze planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. tj: teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 i decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W myśl art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem jeśli wniosek o ustalenie dotyczy warunków zabudowy pozostających w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną.

Zdaniem Kolegium organ I instancji, wydając decyzję, w sposób nie budzący wątpliwości wykazał spełnienie wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., umożliwiających pozytywne załatwienie sprawy. Projektowana rozbudowa nie jest sprzeczna z istniejącą funkcją zabudowy na obszarze analizowanym. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz.256 – dalej k.p.a.).

L. P. i J. P., kwestionując powyższą decyzję Kolegium, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wspólną skargę, w której zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazując na treść w/w przepisu stwierdzono, że z tej samej drogi nie ma takiej zabudowy jakiej dotyczy przedmiotowa decyzja. Występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, zabudowa gospodarcza i zabudowa usługowa. W związku z powyższym planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej sąsiedniej zabudowy oraz musi być zachowana ochrona ładu przestrzennego dlatego odwołano się do przeprowadzenia analizy części graficznej na kopii mapy w skali 1:1000 i wzięto do analizy odległości nie mniejsze niż trzykrotna szerokość frontu działki (błędnie 3 x 66 m) objętej wnioskiem. Skarżący wskazali, że mapa składa się z dwóch odrębnych kawałków map - zostały sklejone i przesłane jako załącznik. Przesłana mapa, która składa z kilku części gdzie jakość kserokopii budzi wątpliwości, a łączenie map przypada na obszar analizowany - co zmienia widok odległościowy zamieszczonych obiektów na korzyść inwestora. W ocenie skarżących obszar analizowany przez E. M.-S. jest błędnie wyznaczony gdyż zawiera [...] x [...] m ([...] frontu działki) zaznaczone na mapie linią przerywaną kolorem zielonym; granica działki inwestora - linią ciągłą kolorem zielonym. Zdaniem skarżących budynek z działki [...] przyjęty do analizy znajduje się poza obszarem analizowanym jak również poza właściwie wyznaczonym obszarem [...] m wokół działki inwestora. W analizie brak również wyjaśnienia pozwalającego na obranie obszaru analizowanego większego niż dopuszczalny czyli [...] m.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej, wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., decyzje administracyjne wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową.

Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie (choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne), ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza nie odpowiadają prawu.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p. z której wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych tą ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli gdy:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.), o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Niespełnienie jednej ze wskazanych przesłanek czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Natomiast jeśli planowana inwestycja czyni zadość wszystkim przesłankom i brak jest innych przepisów sprzeciwiających się danej inwestycji, organ jest obowiązany do ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.

Sprecyzowana w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia dokonanie zmiany w zagospodarowaniu terenu, od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. sygn.akt II SA/Gd 357/15 – zob. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).

Podstawowym narzędziem służącym weryfikacji, czy planowana inwestycja spełnia wymogi dobrego sąsiedztwa jest wyznaczenie obszaru analizowanego, na którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia, czy na tym obszarze istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej, planowanej przez inwestora zabudowy.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie wyznaczenie tego obszaru nastąpiło nie nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż [...] szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż [...] metrów.

W myśl § 2 pkt 5 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Uwzględniając te regulacje należy wskazać, że obszar analizowany należy wyznaczać biorąc pod uwagę wszystkie działki, które wskazane zostały przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie w § 3 ust. 1 rozporządzenia mowa jest o działce budowlanej, niemniej jednak z faktu tego nie można wyprowadzać twierdzenia, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może dotyczyć tylko działki budowlanej/jej części. Oznaczałoby to bowiem, że ustawowe pojęcie "terenu", zawarte w art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p. zostałoby zawężone przepisem aktu podustawowego, co jest niedopuszczalne. W konsekwencji stwierdzić należy, że jeśli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania określonego terenu dotyczy kilku działek, to obszar analizowany powinien być wyznaczany wokół tychże działek. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2666/16 (CBOSA) i orzekający w tej sprawie Sąd podziela go i przyjmuje jako własny.

W przedmiotowej sprawie front działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy stanowią działki nr [...] i nr [...], których łączna szerokość granicy przylegającej do drogi publicznej (ul. D. ) wynosi ok. [...] m. [...] szerokość tej wartości to [...] m. Ustalenie zatem granic obszaru analizowanego w tak obliczonej odległości spełnia wymagania z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Z powyższego wynika, że nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia obszaru analizowanego oraz wadliwego uwzględnienia zabudowy na działce nr [...]. Działka ta w pewnym jej fragmencie znajduje się w granicach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, co oznacza, iż uwzględnieniu podlega znajdująca się na niej zabudowa. Jak bowiem trafnie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z 29 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1630/18, LEX nr 2648493: "W analizie urbanistycznej należy uwzględnić obiekty, które znajdują się na działkach także częściowo znajdujących się w obszarze analizowanym. Taki pogląd wynika z wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który zasadę dobrego sąsiedztwa odnosi do sąsiedniej działki, a nie budynku i nie wymaga, aby działka ta w całości znajdowała się w obszarze analizowanym. Biorąc przy tym pod uwagę, że granica obszaru analizowanego, w praktyce zawsze będzie przecinać jakieś działki i budynki, brak jest podstaw prawnych do uwzględniania w obliczeniach tylko tych budynków, które znajdują się na działkach w całości znajdujących się w obszarze analizowanym" (podobnie wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2019 r. II SA/Bd 601/18 LEX nr 2715154, oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. II SA/Po 28/19, LEX nr 2687277).

Odnośnie przeznaczenia planowanego budynku (biurowo – usługowego) stwierdzić należy, że w obszarze analizowanym znajdują budynki o zróżnicowanym przeznaczeniu (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą garażowo – gospodarczą, produkcyjno – magazynowa oraz usługowa). Planowana zabudowa co zasady będzie zatem nawiązywać do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

Odnosząc się do zarzutów skargi odwołujących się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazać należy, że z treści zasady dobrego sąsiedztwa wynika obowiązek takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby w największym stopniu była zgodna ze stanem urbanistycznym wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Zasada dobrego sąsiedztwa ogranicza zakres swobody przy określaniu parametrów urbanistycznych przyszłej inwestycji w postaci konieczności dostosowania planowanej inwestycji do urbanistycznego charakteru otoczenia. Jednakże nie może ulegać wątpliwości, że przy orzekaniu w sprawach o ustalenie warunków zabudowy organ powinien w dopuszczalnym z punktu widzenia ładu przestrzennego zakresie działać na rzecz możliwości wykonywania przez inwestora prawa własności, z czym wiąże się potrzeba możliwie elastycznego, nie zaś dogmatycznego kwalifikowania przez organy stanu faktycznego pod kątem poszanowania zasady dobrego sąsiedztwa.

W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Sąd orzekający w tym składzie, według którego "z rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu wynika zasada, iż parametry zabudowy objętej decyzją o warunkach zabudowy ustala się w oparciu średnie wartości występujące w obszarze analizowanym. Wyjątkowo, możliwe jest odstępstwo od tej reguły, które uzasadnione być winno wynikami sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej (por. np. § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, 7 ust. 4 rozporządzenia). Taki stan prawny nie oznacza jednakże, że parametry inwestycji, dla której ustalane są warunki zabudowy, mogą być określane przez odniesienie ich zawsze do wartości najwyższych (maksymalnych) występujących w obszarze analizowanym. Odstępstwo bowiem od parametrów średnich winno wynikać (tj. być uzasadnione) przekonywującymi przesłankami zawartymi w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Naczelnym zaś celem planowania przestrzennego jest uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). W tym też kontekście, jako - co do zasady - nieuprawnione ocenić należy takie postępowanie organów administracji publicznej, które w decyzji o warunkach zabudowy określają parametry inwestycji poprzez dowolne nawiązywanie do wartości zbliżonych do najwyższych w obszarze analizowanym, bez jednoczesnego wykazania, że taki zabieg jest w realiach sprawy usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego" (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 336/18, LEX nr 2778085).

Sąd stwierdza, że organy zadaniu temu nie sprostały, uzasadniając odstępstwa lakonicznie i zdawkowo znajdowaną analogią do znajdującej się obszarze analizowanym zabudowy o parametrach maksymalnych. Nie od rzeczy będzie w tym miejscu konstatacja, że regulacje rozporządzenia dopuszczające ustalenie innej wartości parametru (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4) winny być raczej wyjątkiem niż regułą przy ustalaniu wymagań dotyczących zabudowy. W sprawie niniejszej organy powołały się zaś na wszystkie te regulacje umożliwiające odstępstwa, co winno obligować je do jeszcze wnikliwszego i bardziej wyczerpującego uzasadnienia swego stanowiska, szczególnie w sytuacji, gdy zabudowa zlokalizowana na działce [...] położona jest już poza linią wyznaczającą obszar analizowany.

Konieczne jest w tym miejscu zwrócenie uwagi na kolejne nieprawidłowości związane z analizą zabudowy na działce nr [...]. W analizie przyjęto, że zlokalizowany jest na niej budynek biurowo-magazynowy o powierzchni [...] m2. Pominięta została jednak okoliczność, że budynek o takiej powierzchni posadowiony jest na [...] działkach: [...] i [...], z których ta druga położona jest w odległości większej niż [...] m od granic działek inwestycyjnych i z treści analizy nie wynika, by włączono ją do obszaru analizowanego. W analizie przyjęto także (zasadnie), że front działki nr [...] przebiega wzdłuż ul. [...]. Błędnie jednak przyjęto, że szerokość elewacji frontowej budynku na tejże działce wynosi [...] m. Taką wartością cechuje się elewacja tego budynku usytuowana od strony sąsiadującej działki nr [...].

Z przeprowadzonej analizy wynika natomiast, że organ I instancji określając wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy na maksymalnie [...] %, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na maksymalnie [...] m, wysokość budynku na maksymalnie [...] m kierował się wyłącznie maksymalnymi parametrami budynku o zbliżonym przeznaczeniu, nie dokonując w tym zakresie szerszej analizy i nie uzasadniając w wystarczający sposób odstępstwa od średnich parametrów co w świetle przedstawionego orzecznictwa uznać należy za błędne.

W tym miejscu wskazać również należy, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ocenę wyrażoną w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 498/15 (CBOSA), że kwestia dopuszczalnych sposobów określania w decyzji o warunkach zabudowy parametrów nowej zabudowy nie jest rozstrzygana w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie. Jak wykazał Sąd w przywołanym orzeczeniu, część składów orzekających stoi na stanowisku, że wykładnia przepisów rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż określone w nim parametry techniczne nowej zabudowy powinny być określone ściśle, a nie w sposób umożliwiający ich zmianę in plus albo in minus (por. np. wyrok NSA z 15.04.2011 r., II OSK 679/10, CBOSA), ponieważ to ostatnie rozwiązanie prowadziłoby do sytuacji, gdy ostatecznie mógłby powstać budynek o parametrach technicznych wyraźnie odmiennych od tych, jakie zostały przyjęte w sąsiedztwie terenu inwestycji, co istotnie zagrażałoby ładowi przestrzennemu w okolicy planowanej inwestycji. Natomiast w myśl konkurencyjnego poglądu, parametry nowej zabudowy nie muszą być określone wyłącznie konkretną liczbą, lecz także przy użyciu sformułowań takich jak: "maksymalnie", "do", "od-do", "około", gdyż decyzja ustalająca warunki zabudowy odpowiada jedynie na pytanie, czy planowane przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie (por. np. wyrok NSA z 06 września 2013 r., sygn. akt II OSK 813/12, CBOSA).

Sąd podziela stanowisko zajęte w uzasadnieniu przywołanego wyroku WSA w Poznaniu o przydatności kompromisowego stanowiska co do sposobu określania parametrów nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Nadmiernie rygorystyczny jest bowiem pogląd zakładający, że poszczególne parametry nowej zabudowy powinny być zawsze określone jedną konkretną wielkością (liczbą). Należy bowiem pamiętać, że – jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 72/13 (CBOSA) – decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny i wstępny i nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Dlatego ustalając parametry dla planowanej inwestycji należy dać inwestorowi możliwość pewnego manewru do ostatecznego określenia planowanego obiektu dopiero w projekcie budowlanym. Określenie parametrów nowej zabudowy w sposób bezwzględny, doprowadzić może bowiem do zbędnych ograniczeń, często niemożliwych do uwzględnienia w przyszłym projekcie, co z kolei może skutkować wydłużeniem procesu inwestycyjno-budowlanego, jeżeli inwestor będzie występował o zmianę decyzji co do poszczególnych parametrów zabudowy. Parametry nowej zabudowy nie muszą być określone w decyzji wyłącznie konkretną wielkością (liczbą). Mogą być również określone w inny sposób, który w danych okolicznościach sprawy byłby na tyle precyzyjny, że wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Niewątpliwie organ ustalając warunki zabudowy powinien określić maksymalne dopuszczalne, graniczne warunki zabudowy. W podsumowaniu cytowanych rozważań NSA stwierdził, że przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1–3 Rozporządzenia nie stanowią uzasadnienia dla całkowitego ograniczania inwestora i konkretnego (bez żadnego marginesu czy luzu decyzyjnego) określania parametrów zabudowy. Jednak luz ten nie może być absolutny i – co najistotniejsze – skorzystanie z możliwości odstępstwa od zasady określenia tych parametrów konkretną wielkością, powinno zostać skrupulatnie uzasadnione przez organy przy ustalaniu warunków zabudowy.

Podzielając co do zasady stanowisko z wyroku NSA o sygn. akt II OSK 72/13 (CBOSA), Sąd w niniejszym składzie pragnie zarazem podkreślić, że – z drugiej strony – nie każdy ze wskazywanych w orzecznictwie sposobów określania parametrów nowej zabudowy, może być zaakceptowany jako dostatecznie precyzyjny i jednoznaczny. Za taki akceptowalny sposób, oprócz oczywiście podania konkretnej wielkości (liczby) ustalanego parametru, Sąd uznaje także określenie parametrów nowej zabudowy poprzez podanie konkretnej wielkości (liczby) z jednoczesnym wskazaniem dopuszczalnej tolerancji, określenie konkretnego przedziału wartości ("widełek": od – do), a wyjątkowo także poprzez wskazanie jedynie maksymalnej albo minimalnej wielkości – o ile w konkretnym przypadku nie będzie to zagrażać zachowaniu ładu przestrzennego na danym obszarze.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy i odnosząc je do parametrów ustalonych w decyzji Burmistrza, należy stwierdzić, że nieprawidłowy jest sposób określenia w tej decyzji parametrów: wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokość górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wysokości budynku oraz lokalizacji w granicach terenu inwestycji [...] masztów wysokości maksymalnie [...] m, pylonu reklamowego o wysokości maksymalnie [...] m i szerokości maksymalnie [...] m – jedynie poprzez wskazanie górnej ich granicy, co de facto oznacza zezwolenie na zabudowanie od [...] do [...] % powierzchni terenu objętego wnioskiem i wybudowanie obiektu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od [...] do [...] m, wysokości górnej elewacji frontowej od [...] do [...] m oraz lokalizacji pylonu reklamowego i masztów o nieokreślonych parametrach. Innymi słowy, organ administracji architektoniczno-budowlanej musiałby zaakceptować każdy projekt budowlany przewidujący wybudowanie budynku biurowo – usługowego mieszczącego się w powyższych "widełkach", a więc o diametralnie różnych gabarytach, co wywoływałoby wątpliwość co do zgodności z wynikami analizy. Takie określenie ww. parametrów pozwala inwestorowi na ubieganie się o pozwolenie na budowę dla inwestycji zarówno o maksymalnych parametrach wskazanych w decyzji, jak i minimalnych możliwych technicznie, co może prowadzić do naruszenia ładu przestrzennego (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 620/15 - CBOSA).

W ocenie Sądu organy co najmniej przedwcześnie uznały również, że w sprawie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., uzależniający wydanie decyzji o warunkach zabudowy od stwierdzenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji w sprawie warunków od faktycznego istnienia niezbędnego uzbrojenia terenu, a jedynie zagwarantowanie, że powstanie takie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z projektowanych obiektów budowlanych. Przy czym wystarczające jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia gestorów sieci o możliwości podłączenia do sieci (por. wyrok NSA z 30.11.2012 r., II OSK 1371/11 CBOSA). Jak wynika z pisma E. z [...].02.2019r. zapewnienie dostaw energii elektrycznej wydano na okres [...] miesięcy od dnia wydania. Uwadze organów orzekających w sprawie uszło bowiem, że na dzień wydawania decyzji organu I instancji oświadczenie E. O. sp. z o.o. zdezaktualizowało się, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Uchybienia tego można było uniknąć, gdyby w postępowaniu inwestor przedłożył aktualne zapewnienie gestora, co jednak, jak wynika z przedłożonych Sądowi akt, w tej sprawie nie nastąpiło.

Ponadto, powołując się na art. 60 ust. 4 u.p.z.p. należy zauważyć że projekt decyzji został sporządzony przez E. M. S.. Z treści pieczątki wynika, że może ona posiadać uprawnienia do projektowania takiej decyzji, co nie zostało jednak udokumentowane w aktach sprawy w formie zaświadczenia o kwalifikacjach zawodowych.

Reasumując, Sąd stwierdza, że w sprawie nie została przeprowadzona prawidłowa i wyczerpująca analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie wadliwej analizy, a nadto nie uczynił zadość obowiązkowi wyczerpującego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. Organ II instancji te uchybienia zaakceptował.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji w całości (pkt 1. sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz L. P. orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2. sentencji wyroku).

W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a., nakazał ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) kwotę [...]zł tytułem nieuiszczonych wpisu od skargi J. P.. Zgodnie z wymienionym przepisem "jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę". W niniejszej sprawie J. P. jest stroną wygrywającą, więc kosztami postępowania w normalnym trybie (art. 200 p.p.s.a.) zostałby obciążony organ. Zaszła jednak potrzeba zastosowania art. 223 § 2 p.p.s.a., gdyż skardze nadano bieg w warunkach, gdy J. P. nie uiściła jeszcze od niej wpisu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarżąca nie była wzywana do uiszczenia wpisu przy wniesieniu skargi, gdyż jej status – jako osoby posiadającej odrębny interes prawny, a zatem i ponoszącej osobne od L. P. koszty postępowania – został ujawniony dopiero na etapie merytorycznego badania sprawy. Nie chcąc w takich warunkach opóźniać rozpoznania sprawy przez kierowanie wezwania do uiszczenia wpisu Sąd zdecydował o zastosowaniu regulacji zawartej w art. 223 § 2 p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.) z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i związanym z tym zagrożeniem dla życia i zdrowia stron oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, będzie się kierować oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.