Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 354/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2022 r.; sygn. akt V SA/Wa 1121/22 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 lutego 2022 r.; nr 24/CE/D/GROiW/2021/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1121/22, w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w C. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 28 lutego 2022 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw.

W oparciu o uzasadnienie wniosku i załączone do niego dokumenty, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasługiwał na uwzględnienie. Sąd uznał, że wykonanie decyzji pozbawi Spółkę środków do uregulowania kosztów związanych z udzielonymi kredytami i pożyczkami przeznaczonymi na utrzymanie nowoczesnej infrastruktury. Ponadto konsekwencją ogłoszenia upadłości skarżącej byłaby nie tylko utrata zaangażowanych przez udziałowców spółki środków pieniężnych, ale również potencjalna strata pożyczkodawców – Członków wstępnie uznanej Grupy producentów Owoców i Warzyw M., niewątpliwie taki stan wywierałby skutki odnoszące się nie tylko do samej skarżącej ale też dotyczące innych osób. W tych okolicznościach WSA uznał, że w sprawie wykazana została przesłanka, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie Zdaniem Prezesa ARiMR, twierdzenia strony zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie były wystarczające do uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem organu, nieautoryzowany wydruk pod nazwą "rachunek zysków i strat" nie wskazuje, jakie są podstawy dokonania poszczególnych wpisów. Oznacza to, że twierdzenia strony zawarte w tym dokumencie nie mają potwierdzenia w innych dokumentach. Wykazana strata nie ma potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Ponadto, spółka nie powinna odpowiedzialności za złą sytuację finansową spółki składać na karb konieczności regulowania zobowiązań wynikających z umów zawartych z własnymi udziałowcami. Organ dodał także, że skoro skarżąca uzyskała refundację wydatków poniesionych na nabycie (wytworzenie) aktywów trwałych, to jej wartość, a w konsekwencji majątek spółki, w dodatku pomnożony w wyniku ich funkcjonowania, powinien przewyższać wartość tej refundacji.

W odpowiedzi na zażalenie spółka wniosła o jego oddalenie jako bezzasadnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd I instancji trafnie na podstawie przedstawionych przez skarżącą dokumentów i informacji (m.in. rachunku zysków i strat (porównawczego)), uwzględniając kwotę egzekwowanego świadczenia, uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez WSA art. 61 § 3 p.p.s.a., co mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do argumentów zażalenia, wskazać należy ponadto, że obowiązkiem wnioskodawcy w postępowaniu o udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie okoliczności świadczących o tym, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłane przez stronę dokumenty były dla Sądu I instancji wystarczające do uwzględnienia wniosku, a organ składający zażalenie w żaden sposób nie podważył ich prawdziwości.

W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia nadto wymaga, że skarżąca zaskarżyła przedmiotową decyzję jedynie w części (co do połowy kwoty zobowiązania), co również ma znaczenie dla oceny możliwości płatniczych spółki. Wykonanie zobowiązania publicznoprawnego wynikającego z niezaskarżonej części decyzji z 28 lutego 2022 r. dodatkowo pogorszy bowiem kondycję finansową skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.