Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1783/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Marcin Maszczyński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. M. M. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 października 2011 r. nr XXVI/504/2011 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

A. M. i M. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 października 2011 r. nr XXVI/504/2011

w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Do skargi – złożonej elektronicznie za pośrednictwem epuap – załączono kopię (odpis) pełnomocnictwa z dnia 25 kwietnia 2024 r. udzielonego adw. D. G., bez jego uwierzytelnienia przez profesjonalnego pełnomocnika (k.10 akt sądowych)

Zarządzeniem z dnia 7 października 2024 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi - w terminie 7 dni - pod rygorem jej odrzucenia poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed Sądem. Wezwanie zostało doręczone adw. D. G. w dniu 21 października 2024 r. (k. 90 akt sądowych). Termin do udzielenia odpowiedzi upłynął więc z dniem 28 października 2024 r.

Na powyższe wezwanie profesjonalny pełnomocnik skarżących nie odpowiedział.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z przepisem art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy,

a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

W niniejszej sprawie, do skargi przekazanej elektronicznie za pośrednictwem epuap, wprawdzie załączono odpis pełnomocnictwa podpisanego ręcznie przez skarżących, jednak bez jego uwierzytelnienia. Z tych też względów Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia wskazanego wyżej braku skargi. Na to wezwanie profesjonalny pełnomocnik jednak nie odpowiedział.

Jak już wskazano powyżej, zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 57 § 1 p.p.s.a., każde pismo procesowe, w tym skarga, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jednocześnie wskazać należy,

że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.

Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie podpisuje skargi, czy przedstawia niewłaściwe pełnomocnictwo. Braki takie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji muszą prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżących pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie uzupełnił braków formalnych skargi, to jest nie nadesłał właściwego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, z którego wynikałoby, że jest to pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi – z uwagi na doręczenie wezwania w dniu

21 października 2024 r. – upłynął bezskutecznie z dniem 28 października 2024 r. Skarga posiada zatem braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd.

Przesłankami niezbędnymi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest istnienie braku formalnego skargi, wezwanie do jego uzupełnienia w określonym terminie i nieuzupełnienie braku w wyznaczonym terminie. Brak formalny skargi, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie, nie został uzupełniony. Skargę należało zatem odrzucić, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy orzeczono jak

w sentencji postanowienia. Wobec braku wniesienia wpisu, Sąd nie orzekł o jego zwrocie.