Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 700/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.Ł. i M.S. działających wspólnie w ramach spółki cywilnej S. s.c. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1263/23 o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze sprzeciwu M.Ł. i M.S. działających wspólnie w ramach spółki cywilnej S. s.c. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2023 r., nr OA.7721.3.2.2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1263/23, odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze sprzeciwu M.Ł. i M.S. działających wspólnie w ramach spółki cywilnej S. s.c. od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2023 r., nr OA.7721.3.2.2023 w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1263/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym oddalił sprzeciw, wniesiony przez M.Ł. i M.S. działających wspólnie w ramach spółki cywilnej S. s.c., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, od wyżej powołanej decyzji.

Odpis sentencji ww. wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżących 31 sierpnia 2023 r., natomiast 6 września 2023 r. pełnomocnik skarżących nadał w placówce pocztowej operatora wyznaczonego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 28 sierpnia 2023 r., adresując ją do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie. Następnie Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie przekazał ww. wniosek o uzasadnienie, nadając przesyłkę zawierającą przedmiotowy wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 13 września 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wyjaśnił, że termin dokonania czynności w postępowaniu sądowym w formie pisma jest zachowany wówczas, gdy pismo zostało przed upływem terminu wniesione do właściwego sądu. Tym samym dla zachowania terminu konieczne jest, aby pismo zostało nadane na adres właściwego sądu. Mylne oznaczenie sądu powoduje, że o dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia pisma do sądu właściwego, ewentualnie data jego nadania na adres tego sądu przez sąd niewłaściwy.

Podniósł też, że w przypadku złożenia wniosku za pośrednictwem innego organu lub sądu, ten powinien ją przekazać sądowi, właściwemu. O zachowaniu terminu decyduje wówczas data nadania wniosku przez ten organ lub sąd na adres właściwego sądu. Zatem datą wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 28 sierpnia 2023 r. jest data jego nadania przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, a więc 13 września 2023 r. co wynika z zalegającej w aktach sądowych koperty z ww. datą stempla pocztowego. Wobec czego Sąd uznał, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku oddalającego sprzeciw został wniesiony po wyznaczonym na dokonanie tej czynności terminie.

M.Ł. i M.S. działający wspólnie w ramach spółki cywilnej S. s.c., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

Postanowieniu zarzucono naruszenie:

– art. 7, art. 8 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieprawidłowe sprawowanie kontroli nad administracją publiczną polegające na niezasadnym uznaniu, że zasadnym była odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;

– art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, niespełniające wymagań wskazanych w treści powołanego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji, co powoduje, że zarzuty zawarte w zażaleniu muszą się odnosić do działania wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie organów. Dla poprawności zarzutu naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów postępowania konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność administracji publicznej. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie ocenia prawidłowość ich zastosowania przez organy. Stąd też Sąd I instancji nie mógł naruszyć przywołanych w tym zarzucie przepisów k.p.a.

Także za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Przepis ten, jak wynika z przytoczonego wyżej brzmienia, wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku. Zatem zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, a w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w stopniu dostatecznym pozwala na weryfikację orzeczenia. W szczególności wypada podkreślić, że Sąd I instancji w sposób szczegółowy przedstawił wykładnię art. 141 § 2 p.p.s.a. w zakresie dochowania określonego w nim terminu z uwzględnieniem okoliczności, jakie zaszły w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.