Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1781/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 149 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 64 § 2, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 7 ust. 1 tiret 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2354
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 380/23 w sprawie ze skargi L.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 27 grudnia 2022 r. nr DL.WIIPO.410.10565.2022/KGo/II w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 maja 2023 r., IV SA/Wa 380/23 oddalił skargę L.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) z 27 grudnia 2022 r., nr DL.WIIPO.410.10565.2022/KGo/II, którą wskazany organ po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 4 lipca 2022 r., nr WSC-II.P.6151.16437.2022 odmawiającą na podstawie art. 100 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.), dalej: u.c., a także art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej k.p.a., udzielenia skarżącej, posiadającej obywatelstwo Federacji Rosyjskiej, zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

L.K. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 tiret 1 u.c. poprzez pominięcie faktu, że skarżąca nie miała wiedzy o wydaniu decyzji zezwalającej jej na pobyt czasowy, jak również nierozważenie jej słusznego interesu, w szczególności w kontekście pominięcia szeregu kluczowych okoliczności przez organ I i II instancji, jak długość pobytu skarżącej w Polsce, fakt pobierania tu nauki oraz brak jej obecności w Polsce z przyczyn od niej niezależnych.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącą na uzasadnionej podstawie.

Kontrolą Sądu I instancji została objęta decyzja SUdSC z 27 grudnia 2022 r. którą została utrzymana w mocy decyzja organu I instancji odmawiająca udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy, co stwarza wątpliwość odnośnie do przyczyn, które nakazywały skarżącej przyjąć, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji uchybił art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, jaki wpływ na sytuację prawną skarżącej wywiera treść przepisów, z których jeden określa tryb usunięcia braków formalnych, jeżeli nie spełnia je wnoszone przez stronę do organu podanie (art. 64 § 2 k.p.a.), a drugi formę rozstrzygnięcia zamieszczanego w wyroku, którą powinien posłużyć się sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że wniesiona do sądu skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest zasadna i zachodzi konieczność zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu (interpretacji albo dokonania czynności).

Brak jest uzasadnionych podstaw, by przyjąć za skarżącą, że zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia na pobyt czasowy z zastosowaniem normy art. 100 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 u.c. Argumentacja skargi kasacyjnej powiązana z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. ujawnia, że zdaniem skarżącej sporne rozstrzygnięcie zostało wydane przy braku podjęcia przez organy wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ miał w sprawie nie rozważyć również w sposób prawidłowy słusznego interesu strony. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ta próba zakwestionowania podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia jest jednakże nieskuteczna, podzielić należy bowiem wywody zawarte w wyroku Sądu I instancji, który w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego za jednoznacznie potwierdzone uznał wszystkie wnioski, na których zdecydował się oprzeć w sprawie SUdSC. Wskazywały one na to, że skarżąca nie doprowadziła do zrealizowania celu pobytu, w związku z którym uzyskała zezwolenie na pobyt czasowy i pracę (decyzja Wojewody Mazowieckiego z 31 grudnia 2019 r., nr WSC-II-A.6151.33923.2019, zmieniona decyzją SUdSC z 13 kwietnia 2021 r., nr DL.WIIPO.410.844.2020/MBa/II w części dotyczącej terminu ważności zezwolenia oraz wysokości wynagrodzenia), a równocześnie pomimo, że nie zachodziły jakiekolwiek istotne przeszkody, nie poinformowała o tym fakcie Wojewody Mazowieckiego stosownie do wymagań, jakie nakłada na cudzoziemca art. 113 u.c. Powyższe uprawniało organ do zastosowania art. 100 ust. 2 u.c., uwzględniając, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie zaistniały żadne szczególne względy, które, wskazując na słuszny interes skarżącej, stanowiłyby przeszkodę do wydania decyzji odmownej uzasadnionej potrzebą sprawowania przez organy właściwe w sprawach cudzoziemców kontroli nad pobytem cudzoziemca przebywającego w Polsce na zasadach innych, niż wynikających z udzielonego zezwolenia.

Nie zachodzą warunki, by przyjąć, że skarżąca nie miała wiedzy o wydaniu decyzji udzielającej jej zezwolenia na pobyt czasowy, bądź też nie była świadoma ciążącego na niej obowiązku kształtowanego dyspozycją art. 113 u.c. Zarzut naruszenia w sprawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.c. jest niezasadny, Sąd I instancji trafnie bowiem przyjął, że niezależnie od faktu, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy zakończonym decyzją SUdSC z 13 kwietnia 2021 r. skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która to sytuacja niewątpliwie oddziaływała na sposób realizacji przez organ wymagania polegającego na pouczeniu cudzoziemca biorącego udział w postępowaniu o jego zasadach i trybie oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, to nie było możliwe uznanie, iż językiem zrozumiałym dla skarżącej jest język rosyjski, przez co zamieszczone w decyzji pouczenie w języku polskim powinno być traktowane jako nieskuteczne, jeżeli charakter niesporny ma fakt wieloletniego przebywania skarżącej w Polsce i jak zauważył Sąd I instancji, odwołując się w tym zakresie do zgromadzonego materiału dowodowego, pobierania tu edukacji obejmującej ukończenie przez cudzoziemkę szkoły policealnej (2004 r.), a następnie dwóch kierunków studiów na uczelniach wyższych (2006/2009 r.).

Przyjmując, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie nie zostały naruszone, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.