Postanowienie NSA, sygn. akt GSK 862/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 180 i art. 90 § 2 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Rafał Batorowicz (spr.) Hanna Szafrańska-Falkiewicz Justyna Chindelewicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. akt 6 II SA 3210/01 w sprawie ze skargi P. Pl. na decyzję Ministra Finansów z dnia 9 października 1998 r. nr [...] w przedmiocie wpisu na listę doradców podatkowych postanawia odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. 6 II SA 3210/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia 9 października 1998 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 27 sierpnia 1998 r. nr [...], którymi to decyzjami odmówiono dokonania wpisu P. P. na listę doradców podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie badał merytorycznie kwestii, czy odmowa wpisu warunkowego na listę doradców podatkowych była zgodna z przepisami prawa materialnego, to jest art. 84 ust. 1 w zw. z art. 85 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. Nr 102, poz. 475). Uznał natomiast, że decyzja z dnia 27 sierpnia 1998 r. została podpisana przez osobę, która w chwili dokonywania tej czynności nie legitymowała się upoważnieniem do załatwiania spraw w imieniu Ministra Finansów, o jakim to upoważnieniu mowa w art. 268a k.p.a. Przyjął, że decyzja ta dotknięta była wadą polegającą na braku jednego z elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. Stwierdził też, że zapadła w trybie art. 127 § 3 k.p.a. decyzja z dnia 9 października 1998 r., którą utrzymano w mocy wcześniejszą wadliwą decyzję, wydana została z naruszeniem prawa.

W skardze kasacyjnej sporządzonej przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o przysądzenie kosztów postępowania. Podstawę skargi kasacyjnej sformułował w ten sposób, że zarzucił "naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – przepisów postępowania poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego na podstawie przedstawionych dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy". Uzasadniając skargę wywodził, że osoba, która podpisała decyzję z dnia 27 sierpnia 1998 r. w istocie legitymowała się należycie upoważnieniem Ministra Finansów. W konkluzji podniósł, że decyzja z dnia 27 sierpnia 1998 r. nie naruszała art. 107 § 1 w zw. z art. 268a k.p.a., wobec czego odpowiadała prawu również decyzja z 9 października 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przepisy prawne dotyczące skargi kasacyjnej zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), cytowanej dalej jako "P.p.s.a.", stawiają dość rygorystyczne wymogi formalne temu środkowi odwoławczemu. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, co powoduje konieczność ścisłego określenia żądania i podstaw skargi kasacyjnej. Realizacji tego postulatu służy określony w art. 175 § 1 P.p.s.a. wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalistę, od którego oczekiwać można precyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przepis ten w żadnej mierze nie odnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie może być więc stosowany przez sąd pierwszej instancji przy rozpoznawaniu skargi. Z tych też przyczyn przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie spełnił wymagania określenia podstawy skargi kasacyjnej.

Wskazanego braku nie sanowało powołanie się na naruszenie "przepisów postępowania poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego na podstawie przedstawionych dowodów" bez wymienienia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, jakim miał uchybić sąd pierwszej instancji. Powołując podstawę skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., sygn. GSK 73/04, Monitor Prawniczy 2004/14/632).

Jeśli przyjąć natomiast, że skarżący zamierzał ograniczyć się do ogólnikowego powołania art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to takie określenie podstawy kasacji nie jest wystarczające i nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r. sygn. FSK 41/04, ONSA 2004/1/9).

Nie można też uznać za prawidłowe określenie podstaw skargi kasacyjnej przez przytoczenie w końcowej części uzasadnienia art. 107 § 1 w zw. z art. 268a k.p.a. Tym przepisom, zdaniem skarżącego, miały uchybiać uchylone decyzje Ministra Finansów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzuty odnoszące się do działania wojewódzkich sądów administracyjnych, nie rozstrzyga natomiast co do zgodności z prawem decyzji administracyjnych, poza sytuacjami wymienionymi w art. 188 P.p.s.a. Niewłaściwie skonstruowano również wniosek o zmianę orzeczenia. Zgodnie z art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy zachodzi naruszenie prawa materialnego. Wobec tego nie jest dopuszczalne żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi przy ograniczeniu się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że braki kasacji w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz wniosków o uchylenie lub zmianę orzeczenia nie podlegają naprawieniu w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych pisma procesowego.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna w pierwszym rzędzie czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Oznacza to konieczność spełnienia wymogów formalnych wymienionych w art. 46 i 47 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Odrębnie traktować należy wymogi przewidziane przez art. 176 P.p.s.a. wyłącznie dla skargi kasacyjnej, w szczególności przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, i wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że wymienione w pierwszej kolejności braki formalne pisma procesowego mogą być uzupełnione w trybie art. 49 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Inaczej rzecz się ma, jeśli chodzi o braki w zakresie obejmującym materialne przesłanki dopuszczalności skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę jedynie w granicach skargi kasacyjnej. Uwzględnienie skargi nastąpić może tylko w ramach wniosku w niej zawartego. Te zasady sprzeciwiają się dopuszczeniu uzupełniania materialnych braków skargi kasacyjnej, tym bardziej, że tryb określony w art. 49 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie wymagań określonych w art. 46 i 47 tej ustawy. Tego rodzaju pogląd utrwalił się już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okresie stosowania P.p.s.a. (postanowienie NSA z 9 lutego 2004 r. sygn. GSK 20/04, Przegląd Podatkowy 2004/5/53, postanowienie NSA z 16 marca 2004 r. sygn. FSK 209/04, ONSA 2004/1/13).

Z wymienionych powodów odrzucono skargę kasacyjną na podstawie art. 180 i art. 90 § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.