Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1814/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 71 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 71a ust. 1 i 4,
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 106 § 3 i 5, art. 133
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Olga Jasionek po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 243/20 w sprawie ze skargi G.Z. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2020 r. nr WOP.7721.15.2019.HB w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 243/20, oddalił skargę G.Z. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z 7 lutego 2020 r. znak: WOP.7721.15.2019.HB w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B.(dalej: PINB) decyzją z dnia 10 grudnia 2018 r. znak: PINB/ID/70034/1/2017 działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 71a ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: p.b., nakazał G.Z. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznaczonego na szkicu sytuacyjnym nr 1, zlokalizowanego w miejscowości R., gmina [...], na działce o nr [...], poprzez likwidację obecnie prowadzonej w nim hodowli trzody chlewnej.

W uzasadnieniu organ powiatowy wyjaśnił, iż w następstwie otrzymanego sygnału o prowadzonej hodowli trzody chlewnej w obiekcie magazynowym, zlokalizowanym w miejscowości R., gmina [...], na działce o nr [...], wszczęto i przeprowadzono postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. W toku postępowania ustalono, że działka nr [...] jest własnością G.Z. Na działce znajduje się budynek magazynowy do składowania płodów rolnych, wybudowany na podstawie decyzji PINB o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego z dnia 9 września 2016 r., a oddany do użytkowania na podstawie decyzji z dnia 20 lutego 2017 r. Pismem z dnia 29 maja 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. poinformował, że pod adresem [...] zostały zarejestrowane w ARiMR dwie siedziby stada, należące do P.Z. i W.Z.

PINB na podstawie zebranego materiału stwierdził, że po wykonanej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego - budynku magazynowego do składowania płodów rolnych na budynek inwentarski, zmienione zostały warunki bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno-sanitarne, pracy, zdrowotne, ochrony środowiska oraz wielkości i układ obciążeń. W ramach postępowania legalizacyjnego, postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. organ powiatowy wstrzymał użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego oraz nałożył na właściciela działki obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 września 2018 r. dokumentów wymienionych w ww. postanowieniu. Strona nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku i nie przedstawiła dokumentów, wobec czego PINB wydał ww. decyzję.

W wyniku rozpoznania odwołania złożonego przez G.Z. WINB decyzją z 7 lutego 2020 r. znak: WOP.7721.15.2019.HB uchylił decyzję organu I instancji i orzekając merytorycznie nakazał stronie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w obiekcie budowlanym o wymiarach 122 m x 18 m, usytuowanego na działce nr [...], w miejscowości R., gmina [...] poprzez likwidację prowadzonej w nim hodowli trzody chlewnej. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że w sentencji decyzji organu I instancji znajduje się informacja o szkicu sytuacyjnym, na którym przedmiotowy obiekt został oznaczony nr 1. Ponieważ na działce nr [...] w R.znajduje się tylko jeden budynek, WINB za zbędne uznał dołączenie do decyzji szkicu sytuacyjnego, tym bardziej, że został on dołączony do akt sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Na powyższym szkicu uwidocznione są wszystkie obiekty, które znajdują się na działce nr [...] w R. W tej sytuacji należało doprecyzować orzeczenie poprzez wskazanie wymiarów rozpatrywanego obiektu. Odnosząc się do argumentu, iż zmiana przeznaczenia budynku została dokonana przed jego oddaniem do użytkowania organ II instancji wyjaśnił, że dokumentem potwierdzającym funkcję magazynową budynku jest decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie.

Skargę na decyzję WINB wniosła G.Z. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej. Zarzucono naruszenie art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 7, art. 8, art. 5 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, dokonanie całkowicie dowolnej jego oceny, a dodatkowo poprzez wyciągnięcie z już zebranego materiału dowodowego wniosków, które z niego nie wynikają. Pismem z 16 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę dodatkowo zarzucając decyzji naruszenie: 1) art. 71a ust. 4 p.b., poprzez jego bezzasadne zastosowanie mimo braku ku temu podstaw; 2) art. 71 a ust. 4 p.b. poprzez nieprecyzyjne wskazanie, czego organ żąda od skarżącej, czyli w jakim zakresie powrót do stanu poprzedniego (i do jakiego stanu poprzedniego) jest od skarżącej wymagany; 3) art. 71 a ust. 2 p.b. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie mimo podstaw do jego zastosowania; 4) art. 139 k.p.a. poprzez nie wydanie przez organ odwoławczej decyzji na niekorzyść skarżącej; 5) art. 28 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w stosunku skarżącej, podczas gdy inwestorem inwestycji położonej na działce nr [...] w R. był P.Z., a zatem zaskarżona decyzja winna zostać skierowana wobec niego.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wskazał, iż podstawą kontrolowanych rozstrzygnięć jest przepis art. 71a p.b., który w ust. 1 stanowi, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Zastosowanie powyższych przepisów następuje w sytuacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, czyli zmiany dokonanej wbrew wymogowi dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Zasadnicze zatem znaczenie ma ustalenie, czy faktycznie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia. Dalej Sąd wojewódzki podniósł, iż w myśl art. 71 ust. 1 p.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń oraz podjęcie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.).

Zatem, jak podniósł Sąd I instancji zadaniem organów w niniejszej sprawie było ustalenie, czy doszło do samowolnej zmiany legalnego sposobu użytkowania budynku położonego na działce nr [...] w miejscowości R., gmina [...] z funkcji magazynowej na inną działalność zmieniającą warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń lub działalność zaliczaną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W cenie Sądu organu nadzoru budowlanego sprostały temu obowiązkowi. Jak wynika bowiem z dokumentacji zgromadzonej w sprawie budynek objęty postępowaniem został wzniesiony, jako budynek magazynowy do składowania płodów rolnych i z tak oznaczoną funkcją został przyjęty do użytkowania. Wbrew twierdzeniom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził, aby doszło do jakiejkolwiek prawnej zmiany tego stanu, w tym nie doszło do tego w postępowaniu, którego sygnaturę akt sprawy wskazano w skardze i w odwołaniu. Również zapisy ewidencji gruntów nie potwierdzają istnienia na działce nr [...] budynku inwentarskiego. PINB i WINB w toku postępowania pozyskały materiał dowodowy, który potwierdził, że w budynku magazynowym zlokalizowanym na działce nr [...] rozpoczęto hodowlę trzody chlewnej.

Wobec powyższego Sąd wojewódzki uznał, iż prawidłowo zakwalifikowano stwierdzoną zmianę, jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 p.b., albowiem prowadzenie hodowli trzody chlewnej w obiekcie magazynowym wiąże się z koniecznością dostosowania tego obiektu do wymogów technicznych budynków inwentarskich, w tym wymagań przeciwpożarowych. Tymczasem, jak wynika z informacji udzielonej przez Starostę [...] w piśmie z 13 czerwca 2017 r. w Starostwie Powiatowym nie przyjęto jakiegokolwiek zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Dlatego też zdaniem Sądu prawidłowo postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. PINB wstrzymał użytkowanie przedmiotowego obiektu. Nie budziło przy tym zastrzeżeń Sądu wojewódzkiego obciążenie obowiązkiem przedłożenia dokumentów legalizacyjnych skarżącej, jako właściciela działki nr [...], na której usytuowany jest sporny obiekt i w konsekwencji skierowanie do niej kwestionowanego obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, gdyż adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 71 a ust. 4 p.b. może być wyłącznie podmiot wskazany w art. 61 tejże ustawy, czyli właściciel lub zarządca budynku, albowiem te podmioty są obowiązane do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, do nich można wobec tego kierować nakazy dotyczące przywrócenia legalnego sposobu użytkowania. Z uwagi zaś na fakt, że skarżąca nie przedłożyła żądanych dokumentów konieczne okazało się wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, jako budynku magazynowego do składowania płodów rolnych, co było wystarczające do przywrócenia stanu zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku jednocześnie ocenił, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

G.Z. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a naruszenie:

1) art. 71 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b. w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieprzeprowadzenie przez Sąd wnikliwej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających spełnienie przesłanek opisanych przepisem art. 71 ust 1 pkt 2 i 3 p.b.;

2) art. 71a ust. 1 i 4 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przez organ a następnie przez Sąd polegające na przyjęciu, że skarżąca dokonała zmiany sposobu użytkowania budynku;

3) art. 61 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji wobec właściciela nieruchomości tj. skarżącej, gdzie z materiału dowodowego wynika, że zarządcą i jedynym użytkownikiem budynku jest P.Z.;

4) art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), dalej: ustawa Covid-19, poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej pomimo złożonego wniosku przez skarżącą w tym zakresie;

5) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, które doprowadziło do oddalenia skargi administracyjnej i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo iż została ona wydana bez należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz w stosunku do nieodpowiedniego podmiotu.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uchylenie decyzji WINB, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji, które okazały się nieuzasadnione.

Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - zgodnie z art. 71 ust. 2 zd. pierwsze - wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 71a ust. 1 p.b., w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Natomiast zgodnie z art. 71a ust. 4 p.b., przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, właściwy organ, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w zakresie procedury legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania mamy do czynienia z decyzjami związanymi, co oznacza, iż w przypadku niewykonania zobowiązania nałożonego na właściciela w postanowieniu wydanym na podstawie art. 71a ust. 1 p.b., organ zobligowany jest do wydania decyzji, o której mowa w ust. 4 art. 71a tej ustawy, a więc nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy ustaliły, że samowolnie zmieniono sposób użytkowania budynku w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. Za Sądem I instancji powtórzyć należało, że wątpliwości budzić nie mogło, że zmiana przeznaczenia obiektu wykorzystywanego wcześniej jako budynek magazynowy do składowania płodów rolnych na budynek inwentarski, w którym rozpoczęto hodowlę trzody chlewnej, wymagała dokonania zgłoszenia. Prowadziła bowiem do zmiany warunków: bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, związanych z ochroną środowiska. Skoro użytkowanie budynku uległo zasadniczej zmianie, wymagane było zatem dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 p.b. W sytuacji, gdy skarżąca tego nie uczyniła, uzasadnione i konieczne w świetle art. 71a ust. 1 p.b. było wstrzymanie przez PINB w drodze postanowienia użytkowania spornego obiektu oraz jednoczesne zobowiązanie do przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 p.b. Niezastosowanie się do wezwania organu i kontynuowanie użytkowania obiektu w zmieniony sposób obligowało organ do wydania decyzji nakazującej przywrócenie wcześniejszego sposobu użytkowania.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego skarżąca nie przedstawił dowodów, które podważałyby ustalenia organów. Za Sądem I instancji powtórzyć należy, że materiał dowodowy zebrany przez organy nadzoru budowlanego był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jednoznacznie potwierdzał, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu z budynku magazynowego na budynek inwentarski. Zarówno z treści decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, jaki decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku wynika, że został on wzniesiony i oddany do użytku jako budynek magazynowy. Z kolei z zebranych przez organ dokumentów dotyczących hodowli trzody chlewnej oraz wyników dokonanych oględzin jednoznacznie wynika, że w budynku tym prowadzona jest hodowla zwierząt. Sąd wojewódzki prawidłowo wskazał, że przedmiotowa hodowla wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego na podstawie art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, nadto wymagała dostosowania tego obiektu do wymogów technicznych budynków inwentarskich w tym wymagań przeciwpożarowych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, na tej podstawie prawidłowo wywiódł, że doszło o zmiany sposobu użytkowania obiektu. Zasadne zatem okazało się przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Trafny jest także pogląd sformułowany przez Sąd wojewódzki, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 71a ust. 4 p.b., nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, może być podmiot wskazany w art. 61 p.b., tj. właściciel lub zarządca budynku. Te podmioty bowiem są zobowiązane do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 5 ust. 2 p.b.) i wobec tego do nich można kierować nakazy dotyczące przywrócenia legalnego sposobu użytkowania. Niezależnie od tego, kto dokona samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, odpowiedzialność za takie działanie ponosi zawsze właściciel lub zarządca obiektu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 964/15 oraz z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. II OSK 10/20). Zarządcą obiektu budowlanego jest podmiot, który uzyskuje prawo zarządzania tym obiektem na podstawie umowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że przez zarządcę nie można rozumieć osoby, której przysługują prawa obligacyjne do nieruchomości wiążące jedynie podmioty stosunku cywilnoprawnego oraz posiadacza nieruchomości nie mającego żadnego tytułu prawnego do nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OSK 930/12). Z materiału dowodowego sprawy nie wynika aby skarżąca kasacyjnie zawierała jakiekolwiek umowy o sprawowanie zarządu nieruchomością. Dlatego też jedynie faktyczne władanie nieruchomością i bezumownie nią zarządzanie przez P.Z. nie czyni z niego zarządcę obiektu. Z tych względów P.Z. użytkując aktualnie bez żadnej podstawy prawnej nieruchomość, nie może być uznany za jej zarządcę w rozumieniu art. 61 p.b. Stąd też jako prawidłowe należało uznać skierowanie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania na właścicielkę przedmiotowego obiektu.

Nie znajduje uzasadnienia także zarzut kasacyjny naruszenie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy covidowej. Zgodnie z jego treścią przewodniczący może - również poza sytuacjami wskazanymi w ust. 1 tego przepisu - zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące warunki: po pierwsze, przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, po drugie, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, po trzecie, rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. Przewidziane w art. 15zzs4 ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych.

W uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. II OPS 6/19; (ONSA i wsa z 2021 r. Nr 3, poz. 35), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 15zzs4 ustawy covidowej należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i 90 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA, prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w której jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy covidowej jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie zagrożenia epidemicznego, w pełni nakazują uwzględnienie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.