Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 787/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt. 2 oraz 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 września 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi ,,A’’ sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku opłaty paliwowej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zmienić postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 września 2018 r. i zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

W skardze z 6 czerwca 2018 r. na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, skarżąca spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych. Spółka jest reprezentowana w postepowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego z wyboru w osobie adwokata.

W uzasadnieniu nadesłanego urzędowego formularza PPPr, strona oświadczyła, że w dniu [...] r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jej majątku. Działalność skarżącej wykazuje stratę w wysokości (-) 149.365,16 zł. Z uwagi na sytuację finansową i niewywiązywanie się kontrahentów z zobowiązań, skarżąca spółka stała się niewypłacalna.

Jednocześnie doszło do zajęcia rachunków bankowych, którymi spółka nie może dysponować. Doprowadziło to do utraty płynności finansowej spółki.

Z oświadczenia spółki, zawartego na druku urzędowego formularza PPPr wynika, że wysokość jej kapitału zakładowego zamyka się w kwocie 1.000.000 zł. Wartość środków trwałych spółki (wg bilansu za ostatni rok obrotowy) zamyka się w kwocie 12.760,79 zł, natomiast w ostatnim roku obrotowym spółka osiągnęła stratę w kwocie (-) 481.760,64 zł.

W rubryce nr 9 druku PPPr (stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku) wskazano cztery rachunki bankowe spółki z następującymi kwotami zdeponowanymi na nich: w [...] – 248.303,50 zł; w [...] (pomocniczy) – 41.979,58 zł; w [...] – 209.137,80 zł (kwota w całości zablokowana); w [...] (rachunek podstawowy) – 42.579,58 zł.

W rubryce nr 10 druku urzędowego formularza PPPr wskazano, że środki w kasie spółki wynoszą 1.628,66 zł.

Jednocześnie wnioskodawca stwierdziła, że spółka nie prowadzi działalności, a jej zobowiązaniem bieżącym jest opłata czynszu – który wynosi 3.075 zł.

Do akt dołączono wyczerpujący materiał źródłowy w postaci wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidacje majątku dłużnika (pismo z dnia [...]); postanowienie z dnia [...]r. o zabezpieczeniu majątku wnioskodawcy poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego; pismo (sprawozdanie) nadzorcy sądowego z dnia 20 września 2018 r.; wyciągi z rachunków bankowych.

W tym stanie rzeczy, pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą o nadesłanie (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania) szeregu dokumentów, mających zobrazować jej rzeczywisty i aktualny stan majątkowy, w tym także o wykazanie aktualnego stanu rachunków bankowych spółki, nadesłanie sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy i raportu kasowego na koniec ostatniego miesiąca.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała do akt sprawy materiały źródłowe i dokumenty, o które była wzywana.

Postanowieniem z 12 września 2018 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącą spółkę z uiszczania części każdorazowej opłaty sądowej przekraczającej kwotę 500 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu wskazał, że z wyciągów z rachunków bankowych nie wynika, aby wszystkie konta bankowe były zablokowane. Na rachunkach tych spółka posiada środki finansowe, którymi może dysponować.

Od tego postanowienia, w terminie ustawowym strona skarżąca wniosła sprzeciw.

Strona skarżąca w sprzeciwie nie zgodziła się ze stanowiskiem referendarza sądowego. W uzasadnieniu wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest nawet w stanie regulować swoich zobowiązań a dłużnicy skarżącej są niewypłacalni - prowadzone postępowania egzekucyjne stały się bezskuteczne. Strona skarżąca wskazała, że z załączonych do sprzeciwu wydruków wynika, że wszystkie rachunki bankowe skarżącej spółki są zajęte.

W załączeniu skarżąca przedłożyła: wydruki " z 27.11.2017 r. dotyczące stanu kont bankowych prowadzonych przez [...], wyciągu z konta z 31.10.2017r. z informacją o zablokowanej kwocie, wydruki z informacją o środkach na kontach w [...], zaświadczenie z 15.09.2018 r. z [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." – sąd rozpoznając sprzeciw od postanowień, o których mowa w art. 258 §2 pkt 6 – 8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Rozpoznając sprzeciw, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).

Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) albo obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

Na wstępie należy zaznaczyć, że strona skarżąca składając wniosek o prawo pomocy, zażądała przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając to na uwadze, odnosząc się do wniosku strony skarżącej, należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

W wyniku złożonego sprzeciwu oraz nadesłanej dokumentacji finansowej skarżącej spółki stwierdzić należy, że strona skarżąca zdołała wykazać, że spełnia przesłanki ustawowe, skutkujące całkowitym uwzględnieniem jej wniosku.

W sprzeciwie z 1 października 2018 r. skarżąca spółka złożyła dodatkowe wyjaśnienia, oraz załączyła dodatkowe dokumenty z których wynika brak możliwości poniesienia przez spółkę kosztów sądowych.

Sąd stwierdził, że skarżąca spółka w rzeczywistości nie prowadzi w chwili obecnej działalności gospodarczej, skarżąca nie posiada w dyspozycji żadnych środków finansowych mogących pokryć wpis sądowy od skargi choćby w części a względem spółki toczy się postępowania z wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, skarżąca spółka wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Wobec wskazanych okoliczności Sąd zmienił zaskarżone postanowienie referendarza sądowego i wniosek skarżącego uwzględnił w całości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł o zmianie zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego i zwolnił stronę skarżącą od kosztów sądowych w całości.