Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1060/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 22 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2024 roku sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 13 października 2023 roku nr SKO.4120.180.23 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z 13 października 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 28 lipca 2023 r., którą odmówiono G. K. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczo-garażowego wraz z instalacjami i niezbędną infrastrukturą techniczną w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], obręb [...].

W uzasadnieniu Kolegium przypomniało, że pismem z 26 kwietnia 2023 r. G. K. wystąpił do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji.

Decyzją z 28 lipca 2023 r., organ pierwszej instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm. – u.p.z.p.), gdyż w ocenie organu inwestycja nie spełnia norm odległościowych, wynikających z ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021r., poz. 724 ze zm. - u.i.z.e.w.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy ww. decyzje wyjaśniło, że stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) w sprawie znajdą zastosowanie przepisy u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

W ocenie Kolegium w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji inwestycja nie spełnia przesłanki wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że teren inwestycji w całości zawiera się w wyłączonej strefie 700 m od elektrowni wiatrowych. Najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami (średnica wirnika 26 m), a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wież istniejących na działce nr [...] elektrowni wiatrowych wynosi 233 m i 235 m. Powyższe oznacza, że nie został spełniony ww. wymóg zachowania odległości 700 m nowej zabudowy mieszkalnej od elektrowni wiatrowej, co uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej.

W ocenie Kolegium, powołany przez skarżącego, art. 12 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 553), która weszła w życie 23 kwietnia 2023 r. znajduje zastosowanie w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP, jeżeli decyzje te były wydane przed dniem wejścia w życie ustawy. Wniosek taki organ wyprowadził, dokonując wykładni systemowej art. 12 - 16 ustawy zmieniającej, wyjaśniając, że reguły postępowania odnoszące się do spraw w toku - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zostały uregulowane w art. 13 i 16, podsumowując stwierdzeniem, że "lokalizowanie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP", o którym mowa w art. 12 ustawy zmieniającej należy rozumieć jako lokalizowanie w oparciu o decyzje WZ albo LICP wydane przed dniem jej wejścia w życie.

W skardze G. K. zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu przez organy zgromadzenia i oceny materiału dowodowego relewantnego z punktu widzenia art. 12 ustawy zmieniającej, w szczególności materiału pozwalającego na ustalenie kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej stanowiącej wg organu szkodę dla budowy przez skarżącego została wybudowana, co ma istotne znaczenie, albowiem w razie stwierdzenia uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przed wejściem w życie ustawy, taka elektrownia wiatrowa nie stanowi przeszkody dla budowy domu jednorodzinnego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na jego bezzasadnym zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wskutek uprzedniego naruszenia przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na uznaniu, iż zachodzi negatywna przesłanka udzielania warunków zabudowy w postaci sprzeczności z przepisami odrębnymi, tj. art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w., podczas gdy zastosowanie wymienionego przepisu jest wyłączone za sprawą przepisu szczególnego, tj. art. 12 ustawy zmieniającej;

- art. 12 ustawy zmieniającej, poprzez jego niezastosowanie ze względu na uznanie, że przepis ma zastosowanie wyłącznie do stanów faktycznych, w których postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie w/w ustawy, podczas gdy rozumieniu takiemu przeczy treść przepisu, w której brak jest wskazania na takie zastosowanie a nadto treść art. 16 ust. 6 tejże ustawy, który wprost i zupełnie odmiennie reguluje to, jakie przepisy należy stosować do przypadków, w których postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – p.p.s.a.), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w realiach rozpatrywanej sprawy. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu powodującym jej uchylenie.

Jak zasadnie zauważyło Kolegium z dniem 24 września 2023 r. ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, została zmieniona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688). Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, które znajdą zastosowanie w sprawie niniejszej.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii czy przedmiotowa inwestycja spełnia ustawowe warunki, wynikające z treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w zw. z art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w., w sytuacji gdy teren inwestycji w całości znajduje się w wyłączonej strefie 700 m od elektrowni wiatrowych.

Rację w tym sporze sąd przyznaje organom i podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-6. W myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku stwierdzenia zgodności z przepisami odrębnymi, które w realiach niniejszej sprawy stanowią przepisy u.i.z.e.w.

Zgodnie z art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w., dodanym do ustawy przez art. 1 pkt 6 lit.c ustawy zmieniającej w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP, albo lokalizowania takiego budynku na podstawie planu miejscowego odległość tego budynku od elektrowni wiatrowej wynosi nie mniej niż 700 metrów.

W myśl art. 5 ust. 1 u.i.z.e.w. przez odległości, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 4, rozumie się najkrótsze odcinki między:

1) rzutem poziomym istniejącego budynku mieszkalnego albo istniejącego budynku o funkcji mieszanej, albo

2) granicą terenu objętego decyzją WZ albo decyzja LICP dotyczącą inwestycji, o której mowa w pkt 1, na którym jest możliwa lokalizacja tej inwestycji, albo

2a) granicą terenu objętego inwestycją mieszkaniową określoną w uchwale o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538), albo

3) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza realizację inwestycji, o której mowa w pkt 1,

a:

4) okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej lub planowanej elektrowni wiatrowej, w przypadku:

a) wydawania pozwolenia na budowę dla elektrowni wiatrowej lub

b) lokalizowania, wydawania decyzji WZ, decyzji LICP, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę lub wnoszenia sprzeciwu wobec zgłoszenia, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, dla budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w przypadku gdy dla wszystkich elektrowni wiatrowych przewidzianych na terenie, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym, decyzji WZ albo decyzji LICP dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, wydano pozwolenia na budowę, albo

5) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, albo granicą terenu objętego decyzją WZ albo decyzją LICP, na którym jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowej, albo okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, w zależności od tego, która odległość jest krótsza - w przypadku lokalizowania, wydawania decyzji WZ, decyzji LICP, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę lub wnoszenia sprzeciwu wobec zgłoszenia, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, dla budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w przypadku gdy:

a) dla żadnej elektrowni wiatrowej lub nie dla wszystkich elektrowni wiatrowych przewidzianych na terenie, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym, decyzji WZ albo decyzji LICP umożliwia lokalizację elektrowni wiatrowej, wydano pozwolenie na budowę lub gdy

b) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej jest lokalizowany jednocześnie z elektrownią wiatrową, lub gdy

c) sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym, decyzji WZ albo decyzji LICP nie przesądza liczby tych elektrowni wiatrowych, albo

6) linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej - w przypadku lokalizowania elektrowni wiatrowej.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że teren inwestycji w całości zawiera się w wyłączonej strefie buforowej - 700 m od elektrowni wiatrowych. Najkrótszy odcinek pomiędzy granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami (średnica wirnika 26 m), a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wież istniejących na działce nr [...] elektrowni wiatrowych wynosi 233 m i 235 m., co jak słusznie zauważył organy oznacza, że nie został spełniony ww. wymóg zachowania odległości 700 m nowej zabudowy mieszkalnej od elektrowni wiatrowej.

Wobec takich niekwestionowanych ustaleń, zgodzić należy się ze stanowiskiem orzekających w sprawie organów, że brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, ze względu na niespełnienie wymagań art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w zw. w zw. z art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że wprawdzie stosownie do treści art. 12 ustawy zmieniającej do lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP, albo lokalizowania takiego budynku na podstawie planu miejscowego, w przypadku określania odległości takiego budynku od elektrowni wiatrowej, dla której decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisu art. 4 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, to jednak jak słusznie zauważyło Kolegium przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP, jeżeli decyzje te były wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.

Takie stanowisko wynika po pierwsze z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (IX kadencja druk sejmowy nr 2938) gdzie wprost wskazano, że "art. 12 dotyczy decyzji WZ wydanych przed wejściem w życie ustawy odległościowej. Pozwolenie na budowę wydawane po uzyskaniu takiej decyzji może zostać wydane dla budynku, o ile spełnia on kryterium odległości 500 m (ostatecznie po poprawkach 700 m) od elektrowni wiatrowej. Celem tego przepisu jest uniknięcie rozwoju zabudowy poniżej odległości minimalnej". Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że w rządowym projekcie ustawy minimalna odległość elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej wyrażona w metrach wynosiła 500 m. W trakcie prac legislacyjnych odległość ta zwiększona została do 700 m, lecz nie miało to bezpośredniego wpływu na treść art. 12 ustawy zmieniającej, a tym samym woli ustawodawcy co do stosowania tego przepisu do decyzji o warunkach zabudowy wydanych przed wejściem w życie tejże ustawy.

Po wtóre zakresy zastosowania wskazanych w skardze przepisów art. 12 oraz art. 16 ust. 6 ustawy nowelizującej w kwestii materii jaką regulują, nie mogą być tożsame jak również nie mogą być interpretowane w kierunku ustalenia tożsamego zakresu ich regulacji. Cechami systemu prawa są bowiem m.in. jego zupełność i niesprzeczność. W konsekwencji nie można przyjąć by art. 12 i art. 16 ust. 6 ustawy nowelizującej formułują odmienny i wzajemnie wykluczający się model ustalania właściwego porządku prawnego. Zgodnie z utrwalonymi regułami wykładni nie należy interpretować przepisów prawa w sposób prowadzący do ich sprzeczności. Założyć należy bowiem, że racjonalny prawodawca nie ustanowił wewnętrznie sprzecznego systemu norm. Granice hipotezy obu ww. przepisów przejściowych ustawy nowelizującej muszą być zatem różne. W konsekwencji, w ocenie sądu skoro ustawodawca w art. 16 ust. 6 zastrzegł, że do postępowań w przedmiocie wydania decyzji WZ albo decyzji LICP dla budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (w tym art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w.), to nie można przyjąć, że w realiach niniejszej sprawy zastosowanie znajdzie art. 12 noweli, który wyklucza stosowanie przepisu art. 4 ust. 4 u.i.z.e.w. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

Wobec powyższego "lokalizowanie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej na podstawie decyzji WZ albo decyzji LICP", o którym mowa w art. 12 ustawy zmieniającej należy rozumieć jako lokalizowanie w oparciu o decyzje WZ albo LICP wydane przed dniem jej wejścia. Inne rozumienie tego przepisu, a w szczególności takie, w myśl którego przepis art. 12 znajduje zastosowanie do spraw toczących się (wszczętych tak jak w rozpoznawanej sprawie – wniosek z 26 kwietnia 2023 r.) po wejściu w życie nowelizacji pozostawałoby w sprzeczności w szczególności z art. 16 ust. 6 ustawy zmieniającej i pozbawiałoby go znaczenia.

Uwzględniając powyższe, sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.

ABO