Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 479/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od nieruchomości od lipca 2017 r. do września 2020 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Skarżąca, Podatnik) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (organ II instancji, SKO) z dnia [...] września 2022 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy (organ I instancji, Wójt) z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia podatku od nieruchomości od lipca 2017 r. do września 2020 r.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.

Podatnik w dniu 13 maja 2021 r. złożył wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości za okres od lipca 2017 r. do września 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Jednocześnie wniósł o zawieszenie w całości postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych. Uzasadnił, że od jesieni 2020 r. nie może faktycznie prowadzić bieżącej działalności gospodarczej, ponieważ nieruchomość jest bezprawnie zajmowana przez inne osoby, które nie chcą jej zwrócić. Na tym tle toczy się obecnie proces sądowy o wydanie nieruchomości przed Sądem Rejonowym (sygn. akt [...]). W związku z tym sytuacja ekonomiczna Podatnika jest bardzo trudna. W roku 2020 poniósł on stratę, a w obecnym roku 2021 dochody są bardzo niewielkie. Zdaniem Spółki, spełnia przesłankę ważnego interesu podatnika do umorzenia w całości podatku za ww. okres.

W toku postępowania podatkowego organ ustalił, że T. Sp. z o.o. została powołana z dniem [...] grudnia 2016 r. Jako swój majątek ujawniła kapitał założycielski w wysokości 5.000 zł,a w ramach kapitału zapasowego ujawniono w sprawozdaniach finansowych kwotę 241.000,00 zł. Według wyjaśnień Spółki jest to kwota odpowiadająca wartości działki przykrytej tonami śmieci i odpadów zebranych przez firmy prowadzące na niej wcześniej działalność w zakresie zbierania, przechowywania i przetwarzania odpadów. Nieruchomość o łącznej powierzchni 4,4585 ha (działki ewidencyjne nr [...]) stanowi jedyny majątek Spółki. Spółka nabyłatą nieruchomość z obciążeniem hipotecznym na kwotę 1.772.000,00 zł (umowa o kredytową linię hipoteczną z 2012 r. - [...] S.A.). Na nieruchomości Strona nie prowadzi działalności gospodarczej. Umową dzierżawy z dnia [...] stycznia 2017 r. T. Sp. z o.o. jako wydzierżawiający oddała nieruchomość spółce D. Sp. z o.o. do używania i pobierania pożytków.

Zgodnie z § 2 Umowy, dzierżawa została zawarta na 15 lat, bez możliwości wypowiedzenia umowy przez wydzierżawiającego. Czynsz dzierżawny w wys. 36.000 zł rocznie + podatek VAT, miał być płatny w terminie do 31 grudnia każdego roku na podstawie faktury VAT. Następnie na podstawie aneksu z [...] czerwca 2017 r. obniżono wysokość czynszu za 2017 r. do kwoty 9.000 zł (bez podatku VAT). Obniżenie czynszu miało związek z pożarem. Spółka w 2017 r.nie ubezpieczyła nieruchomości. Jej zdaniem, to dzierżawca powinien ewentualnie ubezpieczyć prowadzoną na nieruchomości działalność.

Podatnik w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazał, że nie kwalifikuje się do objęcia postępowaniem upadłościowym, nie spełnia kryteriów kwalifikujących do objęcia postępowaniem naprawczym, mimo to odnotowuje rosnące straty ale uważa, że obroty nie maleją jak i również nie ulegają zwiększeniu zapasy, nie ma nadwyżki produkcji. Jednocześnie zmniejsza się przepływ środków finansowych i zwiększa się suma zadłużenia lecz wartość aktywów netto wnioskodawcy nie zmniejsza się i nie jest zerowa.

W toku postępowania organ zobowiązał Spółkę do złożenia wyjaśnień odnośnie poniesionych kosztów operacyjnych ponoszonych przez Spółkę obecnie i jakie w latach 2017 - 2020. Podatnik wskazał, że nie generował kosztów operacyjnych, co wynika ze sprawozdań finansowych. Co więcej nie miał też możliwości korzystania z nieruchomości stanowiącej cały jego majątek. Nie ponosił więc kosztów z tym związanych. Zarząd Spółki nie pobierał i nie pobiera wynagrodzenia. Wszelkie czynności na rzecz Spółki,zarząd wykonuje angażując własne zadania i zasoby, bez otrzymania z tego tytułu wynagrodzenia.

Z przedłożonych dokumentów finansowych Spółki tj. sprawozdania finansowego oraz rachunku zysków i strat sporządzonych za okres od [...].01.2020 do [...].12.2020 roku wynika, że Spółka nie zatrudnia pracowników. W tym okresie wykonała usługę na kwotę 11 526,24 zł, poniosła koszty działalności operacyjnej w kwocie 71 889,78 zł i wykazała stratę w kwocie 60 363,54 zł. Z rachunku zysków i strat za I kwartał 2021 rok wynika, że Spółka nadal nie zatrudnia pracowników, poniosła koszty działalności operacyjnej w kwocie 13.386,14 zł i wykazała straty w kwocie 13.386,14 zł.

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne, odzysk surowców, działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami oraz różne roboty budowlane (PKD 41, 43.2, 42, 43, 34.Z, 43.99.Z). Organ ustalił, ze Spółka rejestrując się nie posiadała stosownych zezwoleń na zbieranie, magazynowanie i przetwarzanie odpadów, nigdy też nie ubiegała się o zezwolenie i nie przedłożyła dokumentów poświadczających podjęte w tym kierunku działania.

Decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. Wójt Gminy odmówił Spółce umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za okres od lipca 2017 r. do września 2020 r.

Organ wskazał, że ocena sytuacji majątkowej dokonana w kontekście istnienia ważnego interesu podatnika nie daje podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Podatnik nie wykazał dbałości o swoje interesy i ich należyte zabezpieczenie. W listopadzie 2016 r. na wskazanej działce były już zgromadzone (magazynowane) i przetwarzane odpady. Zdaniem organu nie jest prawdą, iż Podatnik nie miał świadomości z kim zawiera umowę dzierżawy gruntu oraz że niewywiązywanie się z obowiązków wynikających z umowy jest sytuacją nadzwyczajną i niezależną od Podatnika. Zawierane umowy w pełni wskazują, że godził się na ryzyko gospodarcze o czym może świadczyć nabycie przez Spółkę nieruchomości obciążonej hipoteką, ponad jej rzeczywistą wartość oraz, że zawierane umowy dzierżawy w żaden sposób nie zabezpieczały właściciela przed konsekwencjami działań dzierżawcy niezgodnych w wolą właściciela. Ponadto podatnik notorycznie nie płacił i nadal nie płaci podatku od nieruchomości.

W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, iż odpowiedzialność za obecną sytuację Spółki ponosi tylko i wyłącznie T. Sp. z o.o. Spółka podjęła decyzję o oddanie w najem (dzierżawę) nieruchomość stanowiącą jej jedyny majątek z terminem płatności umówionego czynszu raz na rok, następnie obniżonym i prolongowanym (podczas gdy kontrahent posiadał środki na zapłatę). Nie ubezpieczono nieruchomości, ani nie wymagano przedłożenia polisy przez dzierżawcę. Powyższe decyzje Podatnik podjął w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i samodzielnie musi ponieść konsekwencje tych decyzji, także finansowe. W ocenie organu nie ma w tym działaniu żadnej sytuacji losowej, ani nadzwyczajnych okoliczności które mogłyby skutkować zaistnieniem ważnego interesu podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Podatnik nie złożył też wyjaśnienia, co stoi na przeszkodzie wejścia i objęcia w zarząd nieruchomości będącej jego własnością. W piśmie z dnia [...] maja 2022 r. A.W. (prezes), stwierdził, że "w listopadzie 2020 r. jako właściciel zablokowaliśmy bramę wjazdową na teren zakładu mając na względzie dobro spółki T., ale również dobro lokalnej społeczności oraz środowiska przyrodniczego, które jest dobrem nadrzędnym. Ponadto zatrudniliśmy agencję ochrony, która prowadziła księgi wejść i wyjść. (...) Co ważne równocześnie z blokadą bramy wjazdowej i wyjazdowej odcięliśmy energię elektryczną w zakładzie.". We wniosku natomiast wskazuje, że odjesieni 2020 r nie może prowadzić bieżącej działalności gospodarczej.

Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] listopada 2022 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. Zarzuciła organowi odwoławczemu:

1) naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", poprzez ich niewłaściwe niezastosowania i nieprzedstawienie stanu faktycznego sprawy, który stal się podstawą wydania zaskarżonej decyzji (poza szczątkowymi wtrąceniami, nie wskazującymi na podstawie jakich dowodów SKO przyjęło takie, a nie inne założenia), a tym samym uniemożliwienie Skarżącemu i Wysokiemu Sądowi dokonania pełnej oceny zaskarżonej decyzji, a tym samym naruszenie zasady budzenia zaufania do organów państwa (art. 121 § 1), zasady wyjaśniania (art. 122) i zasady przekonywania (art. 124),

2) naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię i całkowite pominięcie dominującej w orzecznictwie wykładni wskazanego przepisu, zgodnie z którą ulgi podatkowe ustanowione przez ustawodawcę w omawianym przepisie nie stanowią przywileju samego w sobie, a ich stosowanie nie ma charakteru dowolnego (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 maja 2018 r., I SA/Po 258/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2017 r., II FSK 4018/14),

3) naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe niezastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie w ten sposób, że SKO stanęło na stanowisku, iż wobec Skarżącego nie zachodzi przesłanka interesu podatnika jako uzasadniająca umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości, gdy tymczasem zachodzi podstawa do umorzenia wspomnianej zaległości podatkowej ze względu na aktualną sytuację ekonomiczną Skarżącego, powstałą z przyczyn od niego niezależnych.

Ponadto Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania.

SKO w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zobowiązania podatkowego za okres od lipca 2017 r. do września 2020 r.

Podstawą prawną rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 67b § 1 pkt 1 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U., z 2021 r., poz. 1540 z zm., dalej jako: O.p.). Zgodnie z pierwszym z tych przepisów organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej. Strony są zgodne, że wnioskowana przez skarżącą ulga nie stanowi pomocy publicznej.

Z kolei istotny w sprawie art. 67a § 1 pkt 3 stanowi, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oceniając zatem, czy w sprawie zachodzi "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" należy mieć na uwadze, że brak jest definicji legalnej tych pojęć. Niemniej jednak, w orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się, że "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby, przy czym należy podkreślić, że nie może być on utożsamiany jedynie z koniecznością wystąpienia zdarzeń losowych niezależnych od woli i sposobu działania podatnika, jako bezwzględnym warunkiem udzielenia ulgi w każdym przypadku.

Zauważyć też trzeba, że uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a §1 O.p. Ustawodawca określił go przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne nie potwierdzają tego. Istotnym jest, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika nakazuje rozważanie, czy zapłata zaległości podatkowej zagroziłaby jego ważnym interesom, a w szczególności jego egzystencji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Go 122/12 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei ważny interes publiczny powinien być oceniany wielopłaszczyznowo, co oznacza, że nie wystarczy stwierdzić, że w interesie państwa (gminy) jest zapewnienie ściągalności podatków, ale należy też uwzględnić następstwa odmowy udzielenia ulgi w sferze życia społecznego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że odwołanie się do interesu publicznego wymaga każdorazowo dokonywania oceny skutków rozstrzygnięć prawnych z punktu widzenia respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak, np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej (por. S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 67a Lex).

Zamieszczone w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. określenie "może" oznacza, że organ na zasadzie uznania administracyjnego dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednakowoż nie świadczy, iż dysponuje on w tym zakresie zupełną dowolnością. W pierwszej kolejności organ zobowiązanyjest do stwierdzenia w toku postępowania podatkowego prowadzonego w granicach i na zasadach wyznaczonych proceduralnymi przepisami Ordynacji podatkowej, czy przyznanie wnioskowanej ulgi podatkowej leży w obiektywnie rozumianym ważnyminteresiepodatnikalub w interesie publicznym, a dopiero po dokonaniu takich ustaleń - o ile odpowiedź jest pozytywna - do podjęcia decyzji o przyznaniu podatnikowi ulgi podatkowej (i o jej zakresie), bądź też o odmowie przyznania takiej ulgi.

Tego rodzaju decyzje, z zakresu uznania administracyjnego, również podlegają kontroli sądowej, stosownie do treści art. 1 ustawy P.p.s.a. Z uwagi jednak na zasadę rozdziału władzy sądowniczej od wykonawczej, wyrażonej w art. 10 ust. 1 Konstytucji RP, kontrola tych decyzji ograniczona jest do badania poprawności postępowania dowodowo-wyjaśniającego. Zatem sąd przy tego rodzaju decyzji w szczególności sprawdza, czy jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego, zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z ustawy Ordynacja podatkowa. Kontroli sądu nie podlega rozstrzygnięcie będące wynikiem określonego wyboru w ramach przyznanych organowi dyskrecjonalnych uprawnień, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. pojęcia niedookreślone "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2964/14).

Przenosząc wyżej przytoczone rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji.Podkreślić należy, że kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania takich okoliczności, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Skutkiem tych okoliczności jest brak jakichkolwiek możliwości wywiązania się z zobowiązań publicznoprawnych. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.

Z dokumentów zebranych w toku postępowania dowodowego wynika, że aktualna sytuacja ekonomiczna Spółki niewątpliwie jest trudna. Dokonanie oceny takiej nie oznacza jednak automatycznego uznania, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika w rozumieniu art 67a O.p. Pojęcia "trudna sytuacja ekonomiczna" nie należy bowiem utożsamiać z przesłanką "ważnego interesu podatnika". O wystąpieniu tej przesłanki przesądza bowiem całokształt czynników kształtujących sytuację podatnika, a nie tylko czynniki wybrane. Zdaniem Sądu, zasadnie organ ocenił, iż obecna sytuacja finansowa Skarżącej jest następstwem podejmowanych przez nią decyzji, a nie następstwem zdarzeń nadzwyczajnych.Jedynym źródłem dochodu Skarżącej była dzierżawa nieruchomości, która stanowiła cały majątek Spółki. Nieruchomość ta wniesiono aportem wraz z obciążeniem hipotecznym przekraczającym jej wartość. Skarżąca nie podejmowała innej działalności. Jednocześnie obniżyła czynsz dzierżawny, a następnie odroczyła terminu zapłaty o dwa lata, za 2017 r. i 2018 r. płatny łącznie na początku 2019 r. Niewątpliwie decyzje te były niekorzystne dla Podatnika, w konsekwencji pozbawiły go kapitału, a tym samym uniemożliwiły regulowanie należności publicznoprawnych.

Zatem sytuacja uzasadniająca przyznanie ulgi w płatności zaległości podatkowej nie może być spowodowana błędnie podejmowanymi przez podatnika decyzjami gospodarczymi, czy tłumaczona zwykłym ryzykiem gospodarczym, takim jak w przypadku Spółki.

Zdaniem Sądu wniosek skarżącej należy odczytać częściowo jako oczekiwanie, że umorzenie zaległości podatkowych stanowić będzie dla niej rekompensatę za utracone korzyści (czynsz dzierżawny). Skarżąca własne problemy finansowe próbuje przerzucić na organ podatkowy. Wskazuje równocześnie, że wszystkie sprawy sądowe o zapłatę czynszu zakończyły się sukcesem, jednak nie komornikowi nie udało się jeszcze wyegzekwować należnych spółce świadczeń. Wnioskowana ulga stanowiłaby doraźną pomoc w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Organy podatkowe w sposób prawidłowy zatem oceniły, że okoliczność związana z obniżeniem zdolności płatniczych skarżącej, mająca swoje źródło przede wszystkim u spółki, z którą jest powiązana umową dzierżawy - nie mogła przemawiać za umorzeniem zaległości podatkowych.

Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, udzielenie przedmiotowej ulgi, oznaczającej definitywną rezygnację z dochodzenia przez organy podatkowe należności publicznoprawnej, powinno następować przede wszystkim wtedy, gdy odmowa uwzględnienia żądania mogłaby zachwiać podstawami funkcjonowania skarżącej i zmusić ją, do korzystania ze wsparcia ze środków publicznych. Skarżąca nie wykazała jednak, aby w takiej sytuacji się znajdowała.W szczególności z twierdzeń zawartych w skardze wynika, że Skarżąca w drodze sądowej stara się odzyskać władztwo nad nieruchomością oraz wyegzekwować należny czynsz.

Ponadto, umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie leży również w interesie publicznym.W interesie publicznym leży m.in. dążenie przez organy państwa do sprawiedliwego traktowania wszystkich jego obywateli. Oznacza to także sprawiedliwość w ponoszeniu obciążeń podatkowych.Udzielenie Spółce ulgi w rozpatrywanym stanie faktycznym stanowiłoby, w ocenie Sądu, nieuzasadnione uprzywilejowanie Strony w stosunku do pozostałych podatników rzetelnie wywiązujących się ze zobowiązań podatkowych oraz rezygnację z wpływu środków do budżetu państwa, a więc z pewnością nie byłoby zgodne z interesem Skarbu Państwa.

Reasumując, w ocenie sądu sytuacja skarżącej, w tym powstanie przedmiotowych zaległości jest związane wyłącznie z okolicznościami, na które miała ona wpływ. Umorzenie zaległości podatkowych nie może być traktowane jako remedium na chybione decyzje biznesowe.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ dokonał właściwej wykładni występujących w art. 67a O.p. pojęć.

Ponadto wbrew zarzutom odwołującego się nie uchybił żadnym obowiązkom, w szczególności wynikającym z art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 235 O.p. Zdaniem Sądu, organy ustaliły w sposób pełny stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej oceny. Z kolei z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wypełniają wymogi określone w przepisie art. 210 § 4 O.p. Wynikają z nich przesłanki, którymi kierowały się organy, w sposób wyczerpujący wyjaśniono podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia oraz okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiały. Inaczej rzecz ujmując uzasadnienia decyzji prawidłowo odzwierciedlają proces decyzyjny, który doprowadził organy do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, motywy będące ich podstawą i argumenty, uwzględniające stan faktyczny i prawny sprawy.

Biorąc pod uwagę powyżej wskazane argumenty, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd oddalił skargę jako bezzasadną.