Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2701/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 215
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 września 2022 r. nr 3139/2022 w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda Mazowiecki decyzją z 30 września 2022 r. nr 3139/2022 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 21 czerwca 2022 r. nr 259/SD/2022 orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania [...] za grunt nieruchomości warszawskiej położonej obecnie przy ul. [...], stanowiącej część działki ewid. nr [...] z obrębu [...], pochodzącej z hip. [...] (d. [...]).

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Nieruchomość położona w rejonie ul. [...], ozn. nr hip. [...] objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279).

Stosownie do art. 1 ww. dekretu przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie z mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) stała się własnością Skarbu Państwa.

Zgodnie z opracowaniem geodezyjnym z 9 marca 2021 r., wykonanym przez geodetę uprawnionego [...] dawna nieruchomość hip. nr [...] położona przy ul. [...] stanowi aktualnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...]. Jak wynika z zaświadczenia Sądu Okręgowego w Warszawie Wydział Hipoteczny z [...] sierpnia 1946 r. Nr [...] - nieruchomość warszawska Nr [...] położona przy ul. [...] zawiera powierzchni 1120,08 m², uregulowana jest jawnym wpisem na imię [...] z [...], w częściach równych niepodzielnie, z mocy aktu kupna-sprzedaży zeznanego [...] marca 1939 r.

W dniu 17 stycznia 1950 r. do Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie wpłynęło podanie [...] o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie własności nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. nr [...]. Do podania został załączony wniosek [...] z 14 stycznia 1950 r. o przywrócenie prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Orzeczeniem administracyjnym z 3 marca 1950 r. znak L.dz. WPB/307/50 P/pt odmówiono przywrócenia terminu na złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości.

Pismem z 22 marca 1991 r. [...] wystąpił o przywrócenie własności nieruchomości położonej przy ul. [...], hip. [...]. Pismem z 28 grudnia 1993 r. poinformował, że przysługuje mu prawo do ubiegania się o zwrot działki budowlanej położonej przy ul. [...]. Wnioskiem z 29 grudnia 1993 r. zwrócił się do Urzędu Rejonowego w Warszawie o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...], hip. [...].

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 4 sierpnia 2021 r. nr 189/SD/2021 po rozpatrzeniu wniosku z 14 stycznia 1950 r. [...] umorzył postępowanie o przywrócenie prawa własności do nieruchomości położonej obecnie przy ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Następnie decyzją 7 września 2021 r. nr 230/SD/2021 po rozpatrzeniu wniosków [...] z 22 marca 1991 r. i z 28 grudnia 1993 r. Prezydent m.st. Warszawy umorzył postępowanie o zwrot nieruchomości położonej obecnie przy ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

Wnioskiem z 20 maja 2016 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwróciła się [...].

W zawiązku z powyższym do rozpatrzenia pozostały wnioski o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną obecnie przy ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], [...] z 29 grudnia 1993 r. i [...] z 20 maja 2016 r.

W tej sytuacji Prezydenta m.st. Warszawy decyzją z 21 czerwca 2022 r. nr 259/SD/2022 orzekł o odmowie przyznania odszkodowania [...] za grunt nieruchomości warszawskiej położonej obecnie przy ul. [...], stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], pochodzącej z hip. [...] (d. [...]) uznając, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z treści art. 215 ust. 2 u.g.n., warunkująca pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie, tj. poprzedni właściciele zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią przed 5 kwietnia 1958 r.

[...] wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Wojewoda Mazowiecki rozpoznając sprawę wskazał, że prawo do odszkodowania za przejęte przez Skarb Państwa grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. wygasło z mocy art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dniem 1 sierpnia 1985 r., tj. z dniem wejścia w życie tej ustawy. Stosownie do art. 241 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami powyższa ustawa utraciła moc i aktualnie sprawy odszkodowań za nieruchomości warszawskie objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. są uregulowane przepisem art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r.

Wojewoda zaznaczył, że z nadesłanych przy piśmie z 22 grudnia 2017 r. przez Archiwum Państwowe w Warszawie materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy Stolicy z lat 1945-1946 wynika, że na opisanej nieruchomości 4 październiku 1946 r. znajdował się pusty plac.

W ocenie organu odwoławczego analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. nieruchomość przy ul. [...], stanowiąca część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], pochodzącej z hip. [...] (d. [...]) była niezabudowana i należało zbadać, czy przedmiotowa nieruchomość, przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne oraz, czy poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r.

Oceniając spełnienie pierwszej z przesłanek wymaganych do przyznania odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 u.g.n., czyli przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ I instancji uznał, że ww. nieruchomość mogła być przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, a zatem spełnia pierwszą przesłankę umożliwiającą przyznanie odszkodowania za działkę budowlaną.

Wojewoda podkreślił, że w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. nie było legalnej definicji domu jednorodzinnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że "dom jednorodzinny" należy rozumieć w znaczeniu, jakie mu nadawano przed wejściem w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., czyli był to budynek zaspokajający potrzeby mieszkaniowe jednej rodziny, bez ograniczeń powierzchni czy liczby pomieszczeń, które to kryteria wprowadzono w późniejszym okresie. Przy czym brak wymienienia w ogólnym planie zabudowania m.st. Warszawy z dnia 11 sierpnia 1931 r., budownictwa jednorodzinnego nie wyklucza samo przez się możliwości zabudowy danego obszaru budownictwem jednorodzinnym, a tym samym i przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości pod takie budownictwo. Na potwierdzenie stanowiska Wojewoda Mazowiecki powołał stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że w zakresie spełnienia drugiej przesłanki wynikającej z art. 215 ust. 2 u.g.n., czyli utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością organ I instancji ustalił, że teren opisanej wyżej nieruchomości został co najmniej w 1952 r. przejęty pod budowę bursy Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Prawidłowo zatem Prezydent m.st. Warszawy uznał, że poprzedni właściciele utracili faktyczną możliwość władania przedmiotową nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r.

Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się szereg dokumentów, które potwierdzają powyższe wnioski organu I instancji. Z zaświadczenia lokalizacyjnego Nr [...] z 7 stycznia 1952 r. wynika, że na terenie [...] przy ul. [...] zaplanowana został budowa bursy Ministerstwa Spraw Zagranicznych w granicach oznaczonych na szkicu literami A-B-C-D-E-F-G-H-A. Analiza szkicu do zaświadczenia Nr [...] wykazała, że cały teren przedmiotowej nieruchomości objęty był inwestycją budowy bursy Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie Prezydium Rady Narodowej z 18 czerwca 1952 r., Nr L.dz. IB/XIII A-11/61/52 oraz protokół oględzin terenu przy ul. [...] sporządzony 21 sierpnia 1952 r. potwierdzają, iż budowa bursy została rozpoczęta co najmniej w 1952 r. W dniu 9 grudnia 1953 r. Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało zaświadczenie, z którego wynika, że na dzień 17 grudnia 1953 r. wyznaczony został komisyjny odbiór robót oraz oddanie do użytku [...], wykonanego przez Zjednoczenie Budownictwa Miejskiego Warszawa 5, jako generalnego wykonawcę. W aktach sprawy znajduje się także szkic sporządzony na podstawie szkicu geodezyjnego i opinii BUW z 5 stycznia 1952 r., Nr L. dz. G-II-I/4/52, na którym wyrysowany jest budynek wraz okalającym go terenem ograniczonym literami A- B-C-D-E-F-G-H-A. Teren oliterowany obejmuje przedmiotową nieruchomość.

Powyższe dokumenty korespondują z sytuacją odfotografowaną na zdjęciach lotniczych z roku 1953 i 1954. Porównanie ww. szkiców z sytuacją widoczną na zdjęciach wskazuje, że planowana budowa budynku bursy na terenie przy ul. [...] została zrealizowana co najmniej w 1954 r..

Na zdjęciu z 1953 r. widać, że część budynku wyrysowanego na ww. szkicach i położonego pod adresem [...] znajduje się w fazie budowy. Natomiast na zdjęciu z 1954 r. widać, że budynek bursy jest już wybudowany. Z kolei teren przedmiotowej nieruchomości hipotecznej niezajęty bezpośrednio pod bryłę budynku został uprzątnięty z resztek pozostałych po placu budowy.

W ocenie organu odwoławczego podkreślenia także wymaga fakt, że porównanie zdęcia lotniczego wykonanego w 1954 r. z aktualnymi zdjęciami znajdującymi się na stronie internetowej https://mapa.um.warszawa.pl przedmiotowego trenu z powołanymi szkicami geodezyjnymi z 1952 r. potwierdza, że budynek [...] przy ul. [...] został wybudowany.

Pozyskane przez organ I instancji zdjęcia lotnicze wskazują, że przedmiotowy teren stanowił plac budowy, na którym realizowane są elementy budowy instytucji państwowej. Na zdjęciach widać, że na części przedmiotowej nieruchomości wzniesiono już wielkogabarytowy budynek, a część opisywanej nieruchomości była wykorzystywana jako plac budowy.

Organ odwoławczy zaznaczył, że budowa wielokondygnacyjnych budynków musi zajmować większy teren, niż ten, na którym ostatecznie posadowiono budynek ponieważ roboty budowlane, w wyniku których budynek zostaje wzniesiony, wymagają zajęcia dużo większej powierzchni, która jest potrzebna do realizacji budowli. W ocenie organu odwoławczego teren, na którym nie posadowiono budynku, a który znajdował się w ich obrębie stanowił zaplecze budowy, co potwierdza pozyskane przez organ I instancji zdjęcie z 1953 r.

Stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości widoczny na zdjęciu wskazuje, że wchodziła ona w skład terenu budowy instytucji państwowej i taki stan zagospodarowania przedmiotowego terenu koresponduje z powołaną wyżej dokumentacją zdarzeń prawnych, dotyczącą przejęcia wskazanego gruntu pod realizację widocznego na zdjęciach budynku dla instytucji państwowej (Ministerstwa Spraw Zagranicznych).

Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia nie zostały opisane przez biegłego fotogrametrę uprawnionego do tego zgodnie z posiadaną wiedzą i doświadczeniem specjalistycznym i jako takie nie mogą, w myśl art. 75 k.p.a. stanowić samodzielnego dowodu w ramach oceny spełnienia przesłanki odszkodowawczej z art. 215 ust. 2 u.g.n. Jednakże zdjęcia te nie stanowią jedynego dowodu na utratę posiadania przez dawnego właściciela nieruchomości przy ul. [...], zaś pozostały materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji pozwala na uznanie, że utrata faktycznego władania nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r., potwierdzając tym samym wstępne wnioski płynące z analizy zdjęć.

Przeciwne twierdzenie, w tym sama okoliczność władania przedmiotową nieruchomością choćby w części przed datą określoną w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinna podlegać inicjatywnie dowodowej strony skarżącej na podstawie art. 7 k.p.a., co nie miało miejsca w tej sprawie.

Organ wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie odszkodowania wystarczające jest stwierdzenie, czy utrata ta nastąpiła przed czy po 5 kwietnia 1958 r. Niewątpliwie pozyskany w toku postępowania pierwszoinstancyjnego materiał dowodowy wskazuje, że faktyczna możliwość władania nieruchomością przez dotychczasowego właściciela została utracona najpóźniej w roku 1951-1953, albowiem na wykonanej fotografii lotniczej widoczna jest budowa zaprojektowanych budynków w ramach inwestycji państwowej, którego część stanowi także przedmiotowa nieruchomość. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że dawny właściciel utracił możliwość władania przedmiotową nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r.

Wojewoda podkreślił ponadto, że zaświadczenie lokalizacyjne objęło całą przedmiotową nieruchomość. Uwidocznione na zdjęciu lotniczym z 1953 r. i 1954 r. zagospodarowanie terenu wskazuje, że na jej terenie trwały zaawansowane prace budowlane wielkogabarytowego budynku i potencjalna możliwość przebywania na terenie budowy, a następnie na terenie instytucji państwowej, nie daje podstaw do uznania, że dawni właściciele nie utracili możliwości władania nieruchomością.

W toku prowadzonego postępowania nie uzyskano co prawda takiego dokumentu jak uchwała Nr 42 Prezydium Rządu z 2 czerwca 1951 r. o przejęciu terenu pod budowę Domu Dzieci Pracowników Służby Zagranicznej, ustalono jednak ponad wszelką wątpliwość, że zgodnie z zaświadczeniem lokalizacyjnym Nr [...] z [...] stycznia 1952 r. teren przedmiotowej nieruchomości został objęty inwestycją budowy bursy Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Z kolei pozostała dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy potwierdza, że inwestycja wynikająca z ww. zaświadczenia została zrealizowana przed 5 kwietnia 1958 r. i teren objęty tym zaświadczeniem jest nadal użytkowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych.

Wobec powyższego - w ocenie organu odwoławczego - całkowicie dowolnym i niezgodnym z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania jest twierdzenie, że teren, na którym powstał budynek instytucji państwowej wraz z przestrzenią przed budynkiem mógł być wykorzystywany przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości. Słusznie zatem organ I instancji wskazał, że jedna z przesłanek wynikających z art. 215 u.g.n. nie została spełniona, w związku z utratą przez dawnych właścicieli faktycznego władania przedmiotową nieruchomością, przed 5 kwietnia 1958 r. Stwierdzenie braku spełnienia jednej z przesłanek uniemożliwia ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Organ zaznaczył, że gramatyczna wykładania art. 215 u.g.n. prowadzi do wniosku, że odszkodowanie przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przewidziane w nim przesłanki. Stwierdzenie braku jednej z tych przesłanek uniemożliwia przyznanie odszkodowania. Ponieważ w niniejszej sprawie, jedna z przesłanek warunkujących, zgodnie z treścią art. 215 ust. 2 u.g.n., pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie pond wszelką wątpliwość nie została w badanym przypadku spełniona, tj. dawny właściciel został pozbawiony możliwości władania przedmiotową nieruchomością przed 5 kwietnia 1958 r., prawidłowo organ I instancji orzekł o odmowie przyznania odszkodowania.

[...] wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1. art. 215 ust. 2 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że utrata przedmiotowej nieruchomości przez byłych właścicieli nastąpiła przed 5 kwietnia 1958 r., co skutkowało nieprawidłową odmową przyznania odszkodowania;

2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy i utrzymanie w mocy decyzji organu odszkodowawczego, który swoje rozstrzygnięcie podjął w oparciu o logikę i doświadczenie życiowe, a nie na podstawie dowodów.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o ustaleniu odszkodowania za utraconą nieruchomość, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Badając sprawę w ramach art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego a jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację przytoczoną przez organ oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podstawę prawną w sprawie stanowił art. 215 u.g.n. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Zgodnie z ww przepisem, w ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego.

Przesłanki określone w art. 215 ust. 2 u.g.n. muszą być spełnione łącznie. Faktyczna możliwość władania, o której mowa w art. 215 ust. 2 u.g.n. odnosi się do stanu faktycznego, tzn. takiego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli korzystać z nieruchomości. Możliwość władania nieruchomością to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. I SA/Wa 2138/05 LEX nr 219405, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1998 r. sygn. IV SA 311/96 LEX nr 45948).

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że sporna nieruchomość stanowiąca obecnie część działki nr [...] przy ul. [...], stanowiąca dawną nieruchomość hip. Nr [...] położoną przy ul. [...], o powierzchni 1120 m2, objęta została działaniem dekretu Bieruta a jej właściciele zostali pozbawieni możliwości władania nią przed 5 kwietnia 1958r. Objęta postępowaniem działka, zaświadczeniem lokalizacyjnym nr [...] z [...] stycznia 1952r., została bowiem przeznaczona pod budowę bursy Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W całości znajdowała się w granicach lokalizacji inwestycji ukazanej na szkicu lokalizacyjnym nr [...], oznaczonej literami A-B-C-D-E-F-G-H-A. Wskazana inwestycja została zrealizowana, co potwierdza sprawozdanie Prezydium Rady Narodowej z [...] czerwca 1952 i protokół oględzin terenu z [...] sierpnia 1952r. dokumentujące rozpoczęcie budowy w 1952r., jak również zaświadczenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych z [...] grudnia 1953r. informujące o wyznaczeniu komisyjnego odbioru robót i oddaniu [...] do użytku na dzień [...] grudnia 1953r. Trwająca budowa obiektu widoczna jest na zdjęciu lotniczym z 1953r. a jego ukończenie widnieje na analogicznym zdjęciu z 1954r.

Skarżąca zarzuca w skardze, że z zaskarżonej decyzji nie wynika aby teren spornej działki został w całości przejęty i ogrodzony, co uniemożliwiłoby faktyczne korzystanie z gruntu przez byłych właścicieli, a organ II instancji nie ustosunkował się do jej twierdzeń zawartych w odwołaniu, że do lat. 90 tych XX wieku teren ten nie był ogrodzony ani także parking nie był urządzony.

Zdaniem Sądu wskazane zarzuty nie są zasadne. Sąd dostrzega, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że sam budynek bursy w stosunkowo niewielkiej części zlokalizowany jest na przedwojennej działce stanowiącej własność poprzedników prawnych Skarżącej. Jednakże Wojewoda Mazowiecki trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podziela pogląd Prezydenta Miasta Warszawy, iż nie można rozpatrywać kwestii zajętości działki pod inwestycję po obrysie budynku. Faktem jest bowiem, że będąca przedmiotem postępowania działka została przeznaczona pod budowę wielkogabarytowego, jak na ówczesne czasy budynku, przeznaczonego na potrzeby instytucji państwowej. Biorąc pod uwagę skalę inwestycji oraz fakt objęcia całej omawianej działki zaświadczeniem lokalizacyjnym, nie można mieć wątpliwości co do tego, że w całości stanowiła konieczne zaplecze realizowanej budowy. Jako nieprawdopodobne w realiach lat 50- tych ubiegłego wieku Sąd ocenia także twierdzenia Skarżącej, że nieruchomość ta, będąc częścią obiektu należącego do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, mogła pozostawać w latach 1952- 1954 , we władaniu jej poprzednich właścicieli ani w dacie trwania budowy ani także po jej zakończeniu. Budynek zamieszkania zbiorowego jakim była i jest bursa akademicka jest niewątpliwie budynkiem, korzystanie z którego wymaga istnienia obszaru wokół niego jako niezbędnego do prawidłowej eksploatacji i zamieszkania. Stan zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości widoczny na geoportal. gov. pl ukazuje, że zlokalizowane są na niej wejścia do budynku oraz niezależnie od widocznego parkingu przebiegają w niej linie przyłączy mediów. Zdaniem Sądu brak jest tym samym podstaw do uznania, że poprzednicy prawni Skarżącej nie byli pozbawieni możliwości władania nią i nadal taka możliwość istnieje. Nawet bowiem zorganizowanie na omawianej działce parkingu w obecnym kształcie dopiero w latach 90- tych XX wieku nie dowodzi zasadności skargi.

Tym samym uznać należy, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy pod kątem właściwych przepisów prawa materialnego, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Z uwagi na powyższe Sąd ocenia, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że wobec nie spełnienia jednej z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 u.g.n. Skarżącej nie przysługuje odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Sąd w pełni podziela ustalenia organów w tym zakresie. Potwierdzają je także opisane w decyzji dokumenty znajdujące się w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.

Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.