Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1199/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, art. 93,
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 189d, art. 189apar. 2 pkt 1,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w G. (Białoruś) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania O. Białoruś (zwanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] lutego 2018 r , o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ powołał przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj, Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200; dalej utd), lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10, art. 11, art. 12 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie, dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r.poz. 409).

Ustalono, że zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ wskazuje, że zostało to stwierdzone podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] października 2017 r. w miejscowości W., na drodze krajowej S8. Kontrolowany pojazd prowadzony był przez kierowcę Pana U. P.. Kontrolowanym pojazdem kierowca wykonywał w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowy transport drogowy rzeczy z B. do C.. Powyższe udokumentowano protokołem [...] z dnia [...] października 2017 r.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nałożył na stronę karę pieniężną. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie.

Organ utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. skontrolowanych wykresówek, zezwolenia EKMT/CEMT [...], karnetu EKMT nr [...], dokumentu przewozowego CMR nr [...] oraz protokołu kontroli drogowej, że strona w okresie pomiędzy 6 a 8 października 2017 r. mimo, że wykonywała przewóz międzynarodowy, jej kierowca nie rejestrował swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Powyższe zostało stwierdzone w dniu 9 października 2017 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej, [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierowca U. P. w imieniu przedsiębiorcy O. z siedzibą na Białorusi i wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z B. do C.. W trakcie analizy okazanych dokumentów przewozowych z wykresówkami kierowcy inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili braki w zapisie aktywności ww. kierowcy. Z okazanego zezwolenia EKMT/CEMT [...] oraz karnetu EKMT nr [...] wynika, że kierowca w dniu 6 października 2017 r. przejął pojazd o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości M. (Białoruś). Ww. zespołem pojazdów miał być zrealizowany przewóz ładunku o masie 20.230 kg na trasie z B. (M.) do C. (R.). Kierowca w kolumnie nr 6 dla realizowanego przewozu wpisał w pozycji a) "liczbę kilometrów przy wyjeździe" stan 795 541. Przejęcie ww. zespołu pojazdów przez kierowcę w dniu 6 października 2017 r. w miejscowości M. (Białoruś) zostało udokumentowane również w dokumencie przewozowym CMR nr [...]. W rubryce nr 23 ww. dokumentu widnieje podpis kierowcy dokumentujący przejęcie zespołu pojazdów. Z powyższych dokumentów wynika, że kierowca w dniu 6 października 2017 r. przejął zespół pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości M. (B.) i z tym dniem rozpoczął wykonywanie przewozu międzynarodowego podlegającego pod przepisy Umowy AETR. Pojazd nr rej. [...] wyposażony był w tachograf analogowy dlatego w trakcie kontroli kierowca okazał wykresówki dokumentujące jego aktywność w dniach: 29 września 2017 r. oraz z 8 i 9 października 2017 r. Na wykresówce z dnia 8 października 2017 r. a więc dokumentującej aktywność kierowcy w trakcie przedmiotowego przewozu z B. do C., kierowca wpisał miejsce rozpoczęcia przewozu K. stan licznika 795 772 km. Ponieważ

w trakcie kontroli kierowca nie okazał innych dokumentów potwierdzających jego aktywność pomiędzy przejęciem kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu 6 października 2017 r. w miejscowości M. stan licznika 795541 km, a rozpoczęciem rejestrowania aktywności kierowcy na wykresówce od godz. 05:00 dnia 8 października 2017 r. miejscowość K. i stan licznika 795772, organ stwierdził, że kierowca dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a polegającego na wykonywaniu przewozu bez rejestracji na wykresówce prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W związku z powyższym organ stwierdził, że należało zastosować karę pieniężną opisaną lp. 6.2. i załącznika nr 3 do utd, który karą pieniężna w wysokości 5000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów:

1. art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. w zbiegu z art. 7 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez ich bezwzględne naruszenie i wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i całkowite pominięcie oświadczenia kierowcy oraz nieprzeprowadzenie konfrontacji tego kierowcy z Inspektorem – M. L. oraz nieprzesłuchanie kierowcy U. P. oraz Dyrektora Spółki A. S.,

2. art. 92a ust. 1 - 6, 7, art. 92c Ip. 6.2.1 (zał. nr 3) ustawy z dnia 06.09.2001 r. o transporcie drogowym, poprzez ich błędne, nienależyte zastosowanie

w przedmiotowej sprawie,

3. Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., przyjętych w Genewie w dniach 27 listopada 2003 r., 16 marca 2006 r., i 20 czerwca 2010 r. (Dz. U. nr 409 z dnia 28 marca 2014 r.) poprzez jej zastosowanie wobec odwołującego bez uwzględnienia postanowień umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś międzynarodowych przewozach drogowych (M.P. z dnia 19.12.2001 r. nr 46. poz. 743) i przyjmującego błędnie, że miejscowość M. oraz K. dzieli granica państwowa,

4. art. 14 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś o międzynarodowych przewozach drogowych (M.P. z dnia 19.12.2001 r.

nr 46, poz. 743) poprzez niezawiadomienie władz strony przewoźnika o jego uchybieniach, niewyczerpanie trybu postępowania przewidzianego wskazanym przepisem oraz zastosowanie kary pieniężnej z ominięciem wskazanego art. 14 i bez wykazania posiadania przez Pana M. L. Inspektora Transportu Drogowego uprawnienia do działań wobec przewoźnika wykonującego przewozy na terytorium Republiki Białoruś.

Wskazał, że kierowca U. P. w dniu 6 października 2017 r. nie ładował się w miejscowości M. i nie przejął tam zespołu pojazdów. Wskazał, że przedmiotowy zespół pojazdów przejął inny kierowca, kolega U. P.

i dostarczył ten zespół do miejscowości K.. Podniósł, że na tej trasie kierowca U. P. nie jechał i żadnych dokumentów nie podpisywał, a czynił to tylko jego kolega. Wyjaśnił, że kierowca U. P. przejął ww. zespół pojazdów

o godz. 05:00 dnia 8 października 2017 r. w miejscowości K. i wyjeżdżając do Czech przez Polskę złożył swój podpis w rubryce 23 dokumentu CMR nr [...]. Jego zdaniem Organ z tego faktu wywodzi, że kierowca przejął ww. zespół pojazdów również w dniu 6 października 2017 r. w M., a jest to stwierdzenie nieprawdziwe.

Podniósł, że skoro kierowca U. P. nie przejmował zespołu pojazdów w dniu 6 października 2017 r. to tym samym nie mógł zarejestrować przy pomocy tachografu swojej aktywności.

Wskazał, że to co się działo z zespołem pojazdów między dniem 6 października 2017 r., a 8 października 2017 r. do godziny 05:00 to kierowcy U. P. jest nieznane i za ten okres kierowca żadnych dokumentów nie podpisywał ani też żadnych pojazdów nie załadowywał ani też nie przejmował.

Wskazał, że o ile inny kierowca kolega U. P. przejął zespół pojazdów w dniu 6 października 2017 r. i poruszał się na trasie M.-K.

z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym, to organem kompetentnym

do ukarania tegoż drugiego kierowcy są organa Republiki Białoruś.

W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. umorzenie postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2018 r , o nałożeniu kary pieniężnej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zasadne jest twierdzenie, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 10 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowa (AETR), sporządzonej w Genewie, dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U z 2014 r. poz. 409), pracodawca i kierowcy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie i właściwe użytkowanie, z jednej strony, przyrządu kontrolnego, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w przyrząd kontrolny zgodny z załącznikiem IB.

Stosownie do art. 12 ust. 2 a) ww. załącznika, kierowcy stosują wykresówki każdego dnia, w którym kierują pojazdem, począwszy od chwili przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy przed końcem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innego powodu. Żadna wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który została przeznaczona.

Zgodnie z art. 11 ust. 4 Ustawy AETR, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia postanowień, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innej Umawiającej się Strony lub państwa niebędącego Stroną niniejszej umowy.

Zgodnie z art. 12 ust. 8 załącznika do umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie, dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U z 2014r. poz. 409), zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez przyrząd kontrolny lub na karcie kierowcy, lub wydruków z przyrządu kontrolnego, jak określono w suplemencie IB.

Przedsiębiorca wyjaśnił, że zgodnie z prawodawstwem tego państwa podczas przewozów wykonywanych wyłącznie na terenie Białorusi nie stosuje się przepisów AETR, a tym samym kierowca nie był obowiązany rejestrować swojej aktywności.

Organ zasadnie twierdzi, że jeżeli przedsiębiorca wykonuje przewóz międzynarodowy podlegający przepisom AETR wówczas kierowca powinien okazać kontrolującym dokumenty dokumentujące jego aktywność od momentu rozpoczęcia przewozu międzynarodowego. W przedmiotowej sprawie kierowca przejął kontrolowany pojazd w dniu 6 października 2017 r. w miejscowości M. (Białoruś) w celu zrealizowania przewozu międzynarodowego do Czech, oznacza to, że od tego dnia kierowca zobowiązany był rejestrować swoją aktywność na wykresówce lub okazać dokument potwierdzający aktywność tego kierowcy od momentu przejęcia pojazdu do momentu rozpoczęcia rejestrowania aktywności kierowcy na wykresówce w dniu 8 października 2017 r. Brak zarejestrowanych kilometrów pomiędzy przejęciem pojazdu w miejscowości M., a włożeniem wykresówki do tachografu

w miejscowości K. w dniu 8 października 2017 r. podczas wykonywanego przewozu międzynarodowego, świadczy, że doszło do naruszenia określonego

w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W tym stanie rzeczy organ zasadnie stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. skontrolowanych wykresówek, zezwolenia EKMT/CEMT [...], karnetu EKMT nr [...], dokumentu przewozowego CMR nr [...] oraz protokołu kontroli drogowej, że strona w okresie pomiędzy 6 a 8 października 2017 r. mimo, że wykonywała przewóz międzynarodowy, jej kierowca nie rejestrował swojej aktywności, prędkości pojazdu

i przebytej drogi.

Wobec takich ustaleń dokonanych przez organy zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie mogą zostać uwzględnione.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonały jego wszechstronnej oceny..

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy nie uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.