Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1146/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32b ust. 5, art. 32f ust. 1, art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 39a,
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 208/19 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 maja 2019 r., sygn. VIII SA/Wa 208/19 oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: spółka, strona, skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 17 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia przedsiębiorcy wydawania nowych świadectw kierowcy.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Organ, powołaną decyzją, na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200; dalej: u.t.d.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r.; dalej: rozporządzenie 1072/2009), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego: cofnął świadectwo kierowcy do celów zarobkowego przewozu rzeczy nr [...] z 27 czerwca 2017 r. dla kierowcy I.R., obywatela Serbii, ważne od 5 lipca 2017 r. do 4 lipca 2019 r. oraz zawiesił wydawanie spółce nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Wyjaśnił, że przewoźnik, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii musi spełnić wymogi z u.t.d. i dlatego spółka została wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie przez kierowcę wymagań z art. 32b ust. 5 u.t.d. Strona złożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz serbskie zaświadczenie lekarskie o zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami mechanicznymi z 1 września 2016 r. i prawo jazdy [...]. Ponieważ Serbia nie jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, dlatego wszelkie dokumenty wydane na jej terytorium nie mogły być uznane za wiążące organ. Dlatego GITD ponowił wezwanie i brak odpowiedzi spółki skutkował wszczęciem postępowania administracyjnego. Strona dopiero w jego trakcie, w odpowiedzi na zawiadomienie GITD o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, przesłała potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię orzeczenia lekarskiego wydanego dla ww. kierowcy przez K.M. Praktyka Lekarska [...], potwierdzone kopie orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...].

Mimo wezwania spółki do przedstawienia oryginału lub czytelnej kopii ww. orzeczenia polskiego lekarza, ta do dnia wydania decyzji nie wykazała, w jaki sposób pozyskała od swojego długoletniego pracownika fałszywy (jak się okazało) dowód badań lekarskich. Na wezwanie GITD, wspomniany lekarz, którego numer ewidencyjny [...] widniał na przekazanym przez stronę orzeczeniu, oświadczył, że ww. orzeczenie lekarskie nie zostało wystawione przez niego i jest podrobione. Natomiast z treści zawiadomienia spółki o podejrzeniu popełnienia przestępstwa wynikało, że to sam przedsiębiorca skierował kierowcę na badania, a autentyczność powyższych badań potwierdzał również własnoręcznym podpisem.

Organ stanął na stanowisku, że kwestionowane badania lekarskie fałszywe czy autentyczne, nie mogłyby być uznane przez organ, gdyż z orzeczenia wynikało, że zostały przeprowadzone 23 maja 2018 r., tj. po dniu wydania świadectwa kierowcy, które GITD wydał 27 czerwca 2017r. Generalnie przedstawione przez stronę dokumenty zostały wystawione po dacie wydania świadectwa kierowcy, gdyż świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] zostało wydane 23 maja 2018 r., badania lekarskie (sfałszowane) zostały opatrzone datą wydania - 23 maja 2018 r., a orzeczenie o badaniach psychologicznych - 3 czerwca 2018 r.

Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają zaś art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d.

Organ stwierdził, że niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podanie we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres jednego roku. Spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy dla kierowcy serbskiego nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Omawiane świadectwo kierowcy zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawidłowych informacji. Spółka zatem niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu skargi spółki, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił ją.

Analizując treść art. 32a, art. 32b ust. 1 u.t.d. stanowiących podstawę udzielenia spornego świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej wyjaśnił, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego jest legalnie zatrudniony oraz uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe.

Natomiast spółka, wezwana przez GITD na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d., do przedstawienia dokumentów, wymienionych w art. 32b ust. 5 u.t.d., przedłożyła jedynie: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych i serbskie zaświadczenie lekarskie o zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami mechanicznymi z 1 września 2016r., i prawo jazdy [...]. Natomiast nie przedstawiła dokumentów: potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zatem Spółka w dacie wydania ww. świadectwa kierowcy nie spełniała warunków jego wydania. W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.

Za chybiony Sąd uznał zarzut skarżącej, że poprzez niepełne podanie podstawy prawnej i wskazanie art. 32f ust. 1 i 2 u.t.d. spółka nie miała możliwości precyzyjnego wskazania zarzutów. Zdaniem Sądu organ prawidłowo określił podstawę prawną wydanej decyzji i właściwie ją uzasadnił.

Nie zaakceptował argumentacji spółki, że została wprowadzona w błąd przez obywatela Serbii, co do spełniania przez niego wymogów ustawowych jako kierowcy. Uważał WSA, że skarżąca jako profesjonalista miała pełną świadomość co do warunków zatrudniania kierowców niebędących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej i w konsekwencji odpowiadała za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty. Określone w u.t.d. wymogi powinny były być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy. Ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których strona nie złożyła na wezwanie organu. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącej w błąd, złożenie żądanych dokumentów po upływie terminu (w rozpoznawanej sprawie rok po uzyskaniu świadectwa), brak przesłuchania kierowcy przez organ (zeznania kierowcy nie mogły konwalidować braku wymaganych dokumentów) nie miały w sprawie znaczenia.

Sąd podzielił opinię, że okoliczność złożenia sfałszowanego dokumentu, co do którego zostało złożone zawiadomienie do Prokuratury nie skutkuje zawieszeniem postępowania, bo nie występowało zagadnienie wstępne.

Podał WSA, że organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32f ust. 2 u.t.d., tj. cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Zdaniem Sądu stan faktyczny ustalony został prawidłowo, GITD wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając orzeczenie w całości. Zarzuciła:

I. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a) oraz art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie decyzji GITD, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Sąd I instancji prawidłowo i wnikliwie ocenił przebieg postępowania dowodowego, zgromadzonych w sprawie dowodów oraz przeprowadził kontrolę stanu faktycznego ustalonego przez GlTD, to powinien był stwierdzić, że zaskarżona decyzja podlegałaby uchyleniu, z uwagi na naruszenie przepisów:

1) art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niepełne podanie podstawy prawnej wydania decyzji, tj. wskazanie jako podstawy art. 32f ust. 1 i 2 u.t.d., w przypadku, gdy przedmiotowa jednostka redakcyjna składa się z podjednostek, tj. punktów, które nie zostały wskazane przez organ, a tym samym skarżąca nie ma możliwości precyzyjnego sformułowania zarzutu, gdyż organ zaniechał wskazania podstawy w tymże zakresie;

2) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego poprzez niewezwanie w charakterze świadka kierowcy l.R., którego dotyczyło świadectwo kierowcy nr [...] z 27 czerwca 2017 r., celem weryfikacji czy spełniał w dniu przesłania wniosku do organu wymagania z art. 32b u.t.d. w zw. z art. 39a u.t.d.;

3) art. 7, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego i wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy i niedokonanie ustaleń, na podstawie jakich dokumentów strona uznała, że posiada wszelkie dokumenty, które potwierdzają spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a u.t.d., a tym samym pominięcie tejże okoliczności w toku dokonywania ustaleń faktycznych;

4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w przypadku, gdy w związku z dokonanym przez prezesa skarżącej zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa istniały przesłanki do jego zawieszenia;

II. na podstawie art. 174 pkt 1p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 32f ust. 2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż doszło do niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy w przypadku, gdy brak było podstaw do zastosowania tejże normy.

Mając powyższe zarzuty na uwadze zarzuty spółka wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołała argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 25 stycznia 2023 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1 (W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 10 marca 2023r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron, prawidłowo zawiadomiona, nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.

Przed oceną skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Sądu odwoławczego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty w sprawie jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, umożliwia przejście do kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego.

Istota sporu prawnego w sprawie dotyczyła prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji GITD w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców, uznał tę decyzję za zgodną z prawem.

Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a., sformułowanych w pkt I ppkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej, podnoszących nieuchylenie decyzji GITD, która naruszyła przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wydanej po przeprowadzeniu postępowania bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie zawierającej pełnej podstawy prawnej.

Odnosząc się do ww. zarzutów Sąd kasacyjny nie podzielił ich zasadności. Sąd I instancji zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie zebranego w wyczerpujący sposób materiału dowodowego i w całokształcie rozstrzygniętego, nie naruszała prawa. Była też merytorycznie poprawna i została w niej jednoznacznie określona podstawa prawna rozstrzygnięcia. Wymaga zauważenia, że zarzuty zgłoszone w skardze kasacyjnej są powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze, do których WSA wyczerpująco i prawidłowo się odniósł.

Jednakże z uwagi na obowiązek Sądu odwoławczego odniesienia się do wszystkich zarzutów, przedstawionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09; opubl.: ONSAiWSA z 2010 r. z .1 poz. 1), dokonano oceny zaskarżonego wyroku w opisany sposób.

Co do zarzutu niezebrania wystarczającego materiału dowodowego w sprawie i braku jego oceny, skutkujących brakiem wyczerpującej i wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, należy podkreślić, że z mocy art. 32f ust. 1 u.t.d. GITD może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5 tego aktu (w pkt 1 -5 wymienia: kopię licencji wspólnotowej, zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a, kserokopię dokumentu tożsamości, kserokopię prawa jazdy, kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy). Z kolei art. 39a u.t.d. w ust. 1 wyszczególnia wymagania, jakie musi spełniać kierowca, aby został zatrudniony, tj. musi mieć: odpowiedni wiek i prawo jazdy o określonych kategoriach (pkt 1 i 2), brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3, stwierdzanych orzeczeniami lekarskimi); brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4, stwierdzanych orzeczeniami psychologicznymi); uzyskaną kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną (pkt 5), ukończone szkolenie okresowe (pkt 6, potwierdzone świadectwem kwalifikacji zawodowej potwierdzającym ukończenie szkolenia okresowego).

W świetle powyższych uregulowań, skoro spółka uzyskała wnioskowane świadectwo kierowcy 27 czerwca 2017 r., uprawnione było wezwanie jej przez organ o wspomniane dokumenty na podstawie art. 32f ust. 1u.t.d.

W rozpatrywanej sprawie GITD dwukrotnie wzywał skarżącą do przedłożenia dokumentów potwierdzających spełnianie przez kierowcę l. R. wymagań koniecznych do uzyskania świadectwa kierowcy, wynikających z art. 32b ust. 5 u.t.d., których posiadanie potwierdziła oświadczeniem z 22 czerwca 2017 r. (data wpływu wniosku do GITD). W pierwszym wezwaniu z 3 października 2017 r. GITD zażądał kompletu dokumentów wskazanych w art. 32b ust. 5 u.t.d. w zw. z art. 39a u.t.d. Skarżąca kasacyjnie w odpowiedzi przedłożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych oraz serbskie zaświadczenie lekarskie o zdolności zdrowotnej do kierowania pojazdami mechanicznymi z 1 września 2016 r. (którego tłumaczenie załączono do akt sprawy), które GITD początkowo uwzględnił, bo w kolejnym piśmie z 12 stycznia 2018 r. nie żądał innego orzeczenia lekarskiego i serbskie prawo jazdy. Po uzyskaniu odpowiedzi od spółki, pismem z 12 stycznia 2018 r. GITD ponownie zażądał: dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia psychologicznego potwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Mimo kolejnego wezwania, spółka nie przesłała w ogóle organowi żądanych dokumentów dotyczących ww. serbskiego kierowcy. Dopiero, po uzyskaniu od GITD zawiadomienia z 6 czerwca 2018 r. o zamiarze zakończenia postępowania administracyjnego, przy piśmie z 15 czerwca przedstawiła kopie: świadectwa kwalifikacji zawodowej kierowcy nr [...] z 23 maja 2018 r., orzeczenia psychologicznego [...] z 3 czerwca 2018 r; ww. orzeczenia lekarskiego polskiego lekarza opatrzonego datą 23 maja 2018 r., wyjaśniając, że wcześniej nie była przez organ pouczana o obowiązku zgromadzenia żądanych dokumentów (oświadczenie, k. – 27 akt adm.). Bezsporne jest więc, że skarżąca przed dniem wydania zaskarżonej decyzji przedłożyła wymagane dokumenty, przy czym były wątpliwości co prawdziwości orzeczenia lekarskiego (w tej sprawie zostało wszczęte postępowanie karne, zresztą wskutek zawiadomienia spółki). Jednakże istotne było to, że dokumenty te zostały sporządzone w maju i czerwcu 2018 r. czyli nie wykazywały spełniania wymagań przez wspomnianego kierowcę w dacie wystąpienia przez spółkę o świadectwo kierowcy. Słusznie organ zażądał od spółki udokumentowania okoliczności, co do których spółka złożyła we wniosku o świadectwo kierowcy oświadczenie, że w chwili złożenia ww. wniosku kierowca serbski spełniał wymagania, w ramach sprawdzania na podstawie art. 32f ust. 1 u.t.d. Obowiązek strony uzyskania omawianych dokumentów i posiadania wynikał nie tylko z art. 32b ust. 2 w zw. z ust. 5 u.t.d., ale i z art. 39l u.t.d., który w ust. 1 w pkt 1 nakłada na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązek kierowania kierowców na szkolenia okresowe, badania lekarskie i psychologiczne; w pkt 2 – obowiązek pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; w pkt 3- obowiązek przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii wymienionej dokumentacji. Spółka zaś nie zakwestionowała powyższych przepisów, określających obowiązki przedsiębiorców, o których mówi art. 32a u.t.d., występujących o świadectwo kierowcy w trybie art. 32b u.t.d. dla zatrudnianych kierowców niebędących obywatelami państwa członkowskiego UE. Spółka, tłumacząc brak opisanych dokumentów, próbowała tylko przerzucić odpowiedzialność na organ, który miał jej nie informować o warunkach wydania świadectwa kierowcy (pismo z 22 czerwca 2018 r.).

Stanowisko skarżącej było także niezasadne niezależnie od powołanych uregulowań. Wniosek spółki z 21 czerwca 2017 r. zawierał żądanie kontynuacji świadectwa kierowcy l.R. Zatem nie był pierwszym wnioskiem w tej sprawie. Wniosek złożyła spółka (i tylko ona mogła z nim wystąpić), będąca przedsiębiorcą wykonującym międzynarodowy przewóz rzeczy (art. 32a u.t.d.), od której należy oczekiwać znajomości uregulowań dotyczących jej działalności, w tym u.t.d. i przepisów rozporządzenia 1072/2009 dotyczącego zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Ponadto we wniosku umocowany reprezentant spółki (Prezes Zarządu), będąc pouczony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, mimo to oświadczył, że kierowca spełnia wymagania z art. 39a u.t.d. Należy też zauważyć, że w wydanym świadectwie kierowcy nr [...] zawarte było pouczenie o skutkach wydania tego świadectwach i sytuacjach, w których może być cofnięte. Jak zaznaczono, nie było to pierwsze świadectwo kierowcy uzyskane przez skarżącą dla tego samego kierowcy. Istotne też było to, że do wniosku o wydanie (kontynuację) świadectwa kierowcy były dołączane tylko dokumenty (art. 32b ust. 5 u.t.d.), które miał skompletować przedsiębiorca i posiadać już w chwili składania wniosku. Jednakże przedsiębiorca wraz z wnioskiem, nie miał obowiązku złożenia dowodu zatrudnienia kierowcy i dokumentów określonych w art. 39a u.t.d., a tylko był obowiązany przedstawić zaświadczenie o spełnianiu przez kierowcę tychże wymagań, co rozwiązano w ten sposób, że składał oświadczenie pod groźbą odpowiedzialności karnej. Jak wskazano, wymaganie od przedsiębiorcy dołączenia do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy zaświadczenia o spełnianiu wymagań przez kierowcę, na mocy art. 32b ust. 5 pkt 2 u.t.d., nie zwalniało strony z posiadania dokumentów potwierdzających spełnianie tychże wymagań już w dacie wystąpienia o świadectwo kierowcy. Dlatego ustawodawca przewidział tak surowy rygor złożenia oświadczenia przez wnioskodawcę.

Zatem dowód z zeznań kierowcy nie był przydatny dla wyniku sprawy i słusznie ocenił WSA stanowisko organu w tej kwestii.

Kierując się powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentów spółki z pkt I. ppkt 2-3 petitum skargi kasacyjnej. Poza zakresem zainteresowania GITD bowiem nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości, a WSA prawidłowo tę opinię podzielił. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełnia kryteria, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a., co prawidłowo ocenił WSA. W decyzji została wskazana prawidłowo podstawa rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera, oprócz powołania podstawy prawnej (pkt 4), także m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6), rozumiane przez § 3 art. 107 k.p.a.: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.". Aby ocenić legalność decyzji, należy brać pod uwagę łącznie elementy z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ jednoznacznie wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 32f ust. 2 pkt 1 i 2 u.t.d., co potem analizował WSA i doszedł do takich samych, prawidłowych wniosków. Dlatego zarzut z pkt I.ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.

Nie znalazł sąd kasacyjny podstaw do uwzględnienia zarzutu z pkt I.ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej, podnoszącego naruszenie art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania w przypadku, gdy w związku z dokonanym przez Prezesa Zarządu skarżącej zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa istniały przesłanki do jego zawieszenia. Zawiadomienie popełnienia przestępstwa dotyczyło orzeczenia lekarskiego, które miało być wystawione w maju 2018 r., podczas gdy czynności GITD skupiały się wokół spełniania przez spółkę wymagań z art. 32b u.t.d. w dacie złożenia wniosku o kontynuację świadectwa kierowcy (data wpływu do GITD – 22 czerwca 2017 r.) oraz podania nieprawidłowych informacji w tymże wniosku. Spółka nie wykazała, aby w tej dacie spełniała warunki stanowiące podstawę wydania świadectwa kierowcy albo że złożone oświadczenie zawierało prawidłowe informacje. Zatem dokument, którego wystawienie miało być podstawą zawiadomienia do organów ścigania, nie miał wpływu na wynik sprawy, gdyż nie istniał w dacie złożenia wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, czy w dacie wydania świadectwa kierowcy.

Należy również podkreślić, że strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 10 k.p.a.) i uczyniła to, ale ograniczając się do polemiki z organem, nie przedstawiając dowodów na poparcie swoich tez. Organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, realizując w ten sposób wymóg z art. 11 k.p.a.

Dlatego WSA prawidłowo uznał, że nie doszło do naruszenia przez GITD przepisów postępowania w omawianym zakresie. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej z pkt I petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwione.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 39f ust. 2 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sformułowany w pkt II petitum skargi kasacyjnej. W świetle niepodważonego stanu faktycznego, prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji, powtarzające za GITD, że spółka niewłaściwie wykorzystywała świadectwo serbskiego kierowcy, a naruszenie to przybrało obie formy ujęte w pkt 1 i 2 art. 32f ust. 2 u.t.d., ponieważ w dacie uzyskania świadectwa kierowcy nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 1), a ponadto świadectwo kierowcy zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawidłowych informacji (pkt 2).

Organ, a za nim WSA, w podstawie prawnej powołali także art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1072/2009, regulujące również kwestię cofnięcia świadectwa kierowcy, a zastosowania tych przepisów spółka już nie podważała.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Zasądzona kwota stanowi wynagrodzenie pełnomocnika, który występował tylko NSA, za wniesienie w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012r., sygn. akt II FPS 4/12).