Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3185/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21  ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 marca 2015 r., uzupełnionym w dniu 7 maja 2015 r. Skarżąca - B. W. wystąpiła o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych w wysokości 451.671,45 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

We wniosku wskazała, iż nie jest w stanie jednorazowo uiścić pełnej kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Powołała na utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej związane z dokonanymi zajęciami egzekucyjnymi. Argumentowała, iż rozłożenie zaległości podatkowych na raty pozwoli jej na kontynuowanie działalności gospodarczej i stopniową spłatę powstałego zadłużenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., odmówił Skarżącej rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych:

- w podatku od towarów za okres marzec i czerwiec 2008 r., od kwietnia do grudnia 2009 r., od stycznia do sierpnia 2010 r., luty i od lipca do listopada 2011 r., od stycznia do czerwca i od sierpnia do grudnia 2012 r., od stycznia do marca i od maja do grudnia 2013 r., od stycznia do kwietnia, czerwiec i od sierpnia do grudnia 2014 r. oraz styczeń 2015 r. w łącznej wysokości 285.634,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 112.131 zł,

- w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. (PIT-39) w wysokości 1.900 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 156 zł,

- w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. (PIT-36) w wysokości 18.544,91 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 14.988 zł,

- w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od wypłat wynagrodzeń dla pracowników za okres od marca do czerwca i od sierpnia do grudnia 2007 r., od stycznia do grudnia 2010 r., od stycznia do grudnia 2011 r., od lipca do grudnia 2012 r., od stycznia do grudnia 2013 r., styczeń oraz od marca do grudnia 2014 r. w łącznej wysokości 37.875,14 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 17.874 zł,

- w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36L) za lata 2009-2012 w łącznej wysokości 107.717 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 39.085 zł,

- odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień-październik 2008 r., styczeń-luty i kwiecień - sierpień 2010 r., luty i sierpień-grudzień 2011 r., styczeń, maj-czerwiec, sierpień-grudzień 2012 r. w wysokości 7.148 zł.

Organ I instancji stwierdził, że wnioskowana przez stronę pomoc de minimis jest dopuszczalna na podstawie Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352/1 z 24 grudnia 2013 r.). Jednakże, pomimo stwierdzenia dopuszczalności wnioskowanej pomocy oraz uznania okoliczności, takich jak wielkość dochodu Skarżącej i jej małżonka oraz posiadaną nieruchomość, odmówił stronie udzielenia przedmiotowej ulgi w spłacie należności, stwierdzając, iż byłoby to bezcelowe ze względu na posiadane nieuregulowane zobowiązania podatkowe od 2007 r. Mając na względzie okres oraz łączną kwotę zaległości podatkowych stwierdzono, że sytuacja finansowa Skarżącej nie ma charakteru przejściowego. Organ zaznaczył, iż Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą od 1 lutego 2002 r., w 2005 r. miała już problemy z terminowym regulowaniem podatków względem budżetu państwa. Posiada również zaległości względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...], wobec których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych ZUS.

Zdaniem Naczelnika, sytuacja finansowa Skarżącej nie daje żadnej gwarancji spłaty zaległości podatkowej w ratach po 2.000 zł miesięcznie, co stanowiłoby ulgę iluzoryczną, pozostając bez żadnego wpływu na poprawę sytuacji finansowej podatnika. Organ wyjaśnił, iż działalność gospodarcza jest działalnością prowadzoną na własne ryzyko i nieodłączną cechą planowania tej działalności jest gromadzenie środków na pokrycie kosztów z nią związanych oraz zapłata ciążących zobowiązań podatkowych.

Organ I instancji odwołując się do pojęcia "ważnego interesu podatnika" rozumianego jako sytuacja, w której z powodów nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań wobec Skarbu Państwa, nie miała miejsca w niniejszej sprawie, gdyż przyczyny powstania zaległości podatkowej nie noszą znamion okoliczności, na które podatnik nie miał wpływu.

Od decyzji ww. decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając organowi naruszenie art. 121 oraz 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej "O.p."), przez nieprzeprowadzenie dowodu z jej zeznań na okoliczność ustalenia przyczyn powstania zaległości, możliwości spłaty oraz prognozy w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z rozłożenia na raty.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

W jego ocenie organ pierwszej instancji słusznie po dokonaniu analizy sytuacji finansowej, majątkowej Skarżącej stwierdził brak podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi, mając na względzie przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na zadłużenie w kwocie 643.053,45 zł, które przy rozłożeniu na raty w wysokości 2.000 zł miesięcznie stanowiłby 322 raty, spłacane przez ok. 27 lat. Za zasadne uznano stwierdzenie organ I instancji o braku efektywnej możliwości realizacji zobowiązań, jeżeli ich realizacja uzależniona jest od zdarzeń przyszłych i niepewnych (por. wyrok NSA z dnia 19.02.2008 r., I FSK 263/07, Lex nr 466069; wyrok NSA z dnia 06.04.2011 r., II FSK 1442/09, Lex nr 1081256), gdyż nie da się przewidzieć jakimi środkami Skarżąca będzie dysponowała w przyszłości.

Organ odwoławczy, stwierdził, iż jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od zasady płacenia podatków. Poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków przejawia się bowiem zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Natomiast, na co wskazał organ I instancji, przyznanie ulgi w sytuacji gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem. Zatem na brak zapłaty podatku nie miały wpływu żadne nadzwyczajne okoliczności lub zdarzenia losowe niezależne od woli i sposobu działania Skarżącej.

Odnosząc się do zarzutów procesowych zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy, potwierdził w uzasadnieniu decyzji organu I instancji dokonano analizy oświadczeń majątkowych przedłożonych przez Skarżąca w dniu 30 marca 2015 r. oraz innych dokumentów będących w posiadaniu urzędu skarbowego, z których wynikałby istotne informacje mające wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśniono, iż postępowanie w sprawie udzielenia ulg podatkowych jest na gruncie procedury podatkowej postępowaniem szczególnym, bo inicjowanym przez Skarżąca i to ona powinna aktywnie brać udział w postępowaniu, w celu jego przyspieszenia i pełniejszego wyjaśnienia sprawy, w szczególności powinna ona dążyć do przedstawienia wszystkich niezbędnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, zaś w przypadku niedopełnienia powyższych powinności - uwzględniać konsekwencje w postaci negatywnego rozpatrzenia jej wniosku.

Organ odwoławczy nie podważył subiektywnego przekonania strony, że udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby słuszne z jej interesem. Jednakże analizując ponownie przedmiotową sprawę uznał, że nie występuje w niej ważny interes podatnika ani interes publiczny, czyli nie zachodzą przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi.

Skarżąca pismem z dnia 15 października 2015 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. przez odmowę jego zastosowania, podczas gdy zaistniały przesłanki ustawowe do udzielenia wnioskowanej ulgi.

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz obciążenie organu podatkowego kosztami postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż nie udzielenie ulgi grozi jej likwidacją prowadzonej działalności, co oznaczać będzie utratę dochodów i pozbawi ją jakichkolwiek możliwości uregulowania zaległości.

Ponadto organ odwoławczy mając wątpliwości co do sytuacji umożliwiającej spłatę zaległości, powinien był przeprowadzić dowód z przesłuchania wnioskodawczymi. Zaniechanie przeprowadzenia wskazanego dowodu uznała za naruszenie zasady zaufania w postępowaniu podatkowym oraz zasadę prawdy materialnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny legalności działania organów, które odmówiły podatnikowi - przedsiębiorcy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 451.671,45 zł.

I tak, wskazać należy, że zgodnie z art. 67a § 1 O.p.", organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (...);

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Ponieważ Skarżąca jest przedsiębiorcą, prawidłowo organy podatkowe zastosowały w sprawie także przepisy normujące udzielanie tego rodzaju ulg przedsiębiorcom. Zdaniem Sądu, prawidłowe było także zakwalifikowanie wnioskowanej przez Skarżącą ulgi jako pomocy de minimis, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Tak samo Sąd ocenił stanowisko organów podatkowych, że Skarżąca, która nie korzystała dotąd z pomocy de minimis spełnia warunki ubiegania się o tego rodzaju pomoc, określone w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz.L.352 z 24.12.2013, str. 9).

Tym samym konieczne było zbadanie przez organy podatkowe, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 O.p.

Jeżeli bowiem w danej sprawie nie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny, organ podatkowy nie może udzielić ulg w spłacie należności, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów, w tym art. 67b O.p.

Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie - i uwzględniony przez organy podatkowe - pogląd o wyjątkowym charakterze ulg w spłacie należności podatkowych, nakazującym stosować je w sytuacji, gdy z powodów równie wyjątkowych podatnik nie może wywiązać się uiszczenia obciążających go zaległości podatkowych. Ulgi w spłacie należności podatkowych stanowią - aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego - to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego też równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Z ich wyjątkowego charakteru wynika, że mogą stanowić incydentalną pomoc w stabilizacji sytuacji finansowej wówczas, gdy istnieje pozytywna prognoza co do dalszych wyników podmiotu zobowiązanego do świadczeń (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2001 r., III SA 1037/00, POP 2001, z. 6, poz. 167).

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem prezentowanym przez judykaturę w odniesieniu do ulg podatkowych w zakresie między innymi zaległości podatkowych dotyczących VAT, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą ma obowiązek uwzględnić w zakresie ryzyka gospodarczego ewentualne niepowodzenia i ponosić za nie pełną odpowiedzialność, bez przerzucania ciężaru VAT na pozostałych podatników.

Zasadnie zatem organy podatkowe skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja Skarżącej uzasadnia przyjęcie, że za udzieleniem wnioskowanej przez nią ulgi przemawia istnienie jej ważnego interesu lub interesu publicznego.

Przesłanki te nie zostały przez ustawodawcę zdefiniowane.

W istocie więc w każdej konkretnej sprawie ich istnienie może przejawiać się w odmienny sposób, aczkolwiek w oparciu o piśmiennictwo i orzecznictwo sądowe można określić podstawowe ich ramy.

I tak, "ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją konkretnego podatnika. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby (podmiotu) wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki.

Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują bowiem kryteria zobiektywizowane. W konsekwencji konieczne jest zbadanie sytuacji ekonomiczno-finansowej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz ponoszonych wydatków.

Zdaniem Sądu, przesłankę "interesu publicznego" najpełniej charakteryzuje zaś pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1838/01 (dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Przy ocenie wystąpienia tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążenia Państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy.

Znaczenie powyższych przesłanek przyjęte przez organy podatkowe nie odbiega od przedstawionego przez Sąd.

Wskazać również należy, że decyzje podejmowane przez organy podatkowe na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, iż nawet stwierdzenie przez organy podatkowe, że w danej sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może, lecz nie musi, prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Zaznaczyć przy tym należy, że zastosowanie tej instytucji prawa administracyjnego możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanek, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. Wtedy to, korzystając z uznania administracyjnego, organ podatkowy wydający decyzję dokonuje wyboru rozstrzygnięcia i może - mimo istnienia przesłanek - odmówić uwzględnienia wniosku strony. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować musi odmową uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi. W takim przypadku organ podatkowy nie ma możliwości wyboru między rozstrzygnięciem pozytywnym i negatywnym dla strony.

Sąd zauważa przy tym, że także decyzja organu podatkowego określona w art. 67b § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. w zakresie pomocy de minimis, tak jak wszystkie decyzje dotyczące ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, ma charakter uznaniowy. Przyznanie ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej wnioskowanej przez podatnika zależy zatem od uznania organu podatkowego, który może, a nie musi przyznać ulgę, nawet wtedy, gdy spełnione są przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia, określone w art. 67b § 1 pkt 2 O.p.

Wskazać przy tym należy, że instytucję rozkładania na raty można stosować wyjątkowo, gdyż nie służy ona jako powszechny środek przezwyciężania trudności finansowych.

Jeszcze raz podkreślić należy, że przyznana organom podatkowym swoboda w rozstrzyganiu spraw w ww. zakresie nie oznacza dowolności. Organ podatkowy, mając pozostawiony wybór takiego lub innego rozstrzygnięcia, ma zawsze obowiązek wszechstronnego wytłumaczenia się w uzasadnieniu decyzji, dlaczego podjął właśnie takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Decyzje organu w tym zakresie podlegają kontroli sądowej. Kontrola ta sprowadza się, po pierwsze do oceny, czy organ podatkowy dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a więc uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny, oraz po drugie, czy nie naruszył w ramach uznania zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie jest natomiast władny wkraczać w sferę samego uznania organów podatkowych. Sąd nie rozstrzyga zatem o tym, czy udzielić podatnikowi ulgi, czy też nie.

Pamiętać przy tym należy, że postępowanie w sprawie udzielenia ulg podatkowych jest na gruncie procedury podatkowej postępowaniem szczególnym, bo inicjowanym przez stronę. Fakt, iż postępowanie wszczynane jest na wniosek powoduje, iż to na stronę w znacznym stopniu przekłada się udowodnienia okoliczności, którymi motywuje ona swój wniosek.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w ramach przeprowadzonego postępowania organy podatkowe podjęły działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również zebrały materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi.

W oparciu o dokumenty finansowe wnioskodawcy za lata 2013-2014 Organy ustaliły, że Skarżąca posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego znajdującego się w W., w którym mieszka wraz z mężem. Uzyskiwane miesięczne dochody małżonków wynoszą 8.500 zł, przy kosztach utrzymania rodziny wynikające z ww. oświadczenia 5.500 zł, na którą składają się spłata zobowiązań kredytowych w kwocie 2.000 zł, koszty związane z eksploatacją domu 600 zł, opłata abonamentowa za telefon w kwocie 150 zł, ubezpieczenie 1.050,00 zł inne (wyżywienie, leki, ubranie, środki czystości) 1.700 zł.

Organy porównując wielkość zaległości podatkowych oraz proponowaną kwotę ratalną (po 2.000 zł miesięcznie), doszły do słusznego przekonania, iż nie występuje efektywna możliwość realizacji układu ratalny w tak długi okresie czasu (322 raty). Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że skarżąca wygenerowała oprócz zaległości podatkowych objętych zaskarżoną decyzją kolejne zaległości podatkowe w względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] (kwota około 87.000 zł), wobec których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych ZUS

Za słusznie uznać należało stwierdzenie, iż na brak zapłaty podatku nie miały wpływu żadne nadzwyczajne okoliczności lub zdarzenia losowe niezależne od woli i sposobu działania Skarżącej.

Można się tylko domyślać, że zdaniem Skarżącej w przypadku wniosku o udzielenie ulgi podatkowej organ podatkowy powinien przeprowadzić pełne postępowanie podatkowe na analogicznych zasadach jak w przypadku wymiaru podatku i sam ustalać wszystkie okoliczności faktyczne, które potencjalnie mogą mieć znaczenie dla sprawy niezależnie od oświadczeń samej strony. Tymczasem bez czynnego udziału podatnika realizacja zasady prawdy obiektywnej w praktyce jest bardzo utrudniona. Stąd też w literaturze postuluje się wprowadzenie do przepisów regulujących stosowanie omawianych ulg zasady, że ciężar udowodnienia występowania tych przesłanek spoczywa na podmiocie, który wnioskuje o przyznanie ulgi. Tendencja ta jest także widoczna w orzecznictwie sądowym. Na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone przez WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., I SA/Bk 745/10 (LEX nr 795545), że aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, strona powinna ujawniać fakty czy też dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. Potrzeba taka aktualizuje się zwłaszcza w przypadku rozstrzygania przez organy o prawie podatnika do ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. To podatnik bowiem występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazywać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi (por. też J. Brolik, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013).

Reasumując Sąd wskazuje, organy podatkowe obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły wskazaną przez Skarżącą przyczynę, dla której domagała się ona przedmiotowej ulgi. Szczegółowo wyjaśniły również powody, dla których uznały za zasadne odmówić udzielenia tej ulgi.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.