Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 462/99
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie NSA Elżbieta Rischka, NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 4 lutego 1999 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, wrzesień, październik i listopad 1993 r. oraz za 1994 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 04.02.1999r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 07.07.1998r. w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, wrzesień, październik i listopad 1993r. oraz za rok 1994 z uwagi na bezprzedmiotowość.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wskazała, że pismem z dnia 26.04.1994r. Spółka z o.o. "A" z siedzibą w G., wystąpiła do Urzędu Skarbowego wyjaśnienie wątpliwości związanych z opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług działalności wykonywanej przez Spółkę i o ewentualny zwrot tego podatku za lata 1993 i 1994r.

Urząd Skarbowy wydał decyzję Nr [...] z dnia 11.01.1996r. , którą odmówił dokonania zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za lata 1993 i 1994r.

Izba Skarbowa rozpatrując odwołanie Spółki, utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W wyniku skargi Naczelny Sad Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 21.11.1997r., Sygn.akt I SA/Gd 646/96, decyzje obu instancji uchylił z pouczeniem ponownego rozstrzygnięcia przez organ podatkowy wątpliwości strony, co do zasadności opodatkowania jej działalności podatkiem od towarów i usług i określenia decyzją podjętą na podstawie art.10 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wysokość zobowiązania w tymże podatku, a następnie orzeczenia co do zwrotu nadpłaty.

W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku, po przeanalizowaniu całości materiału zebranego w sprawie, a w szczególności protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu w dniach 27.02.1998r. oraz 02-04, 06,09,10,13 marca 1998r. oraz protokołu uzupełniającego z dnia 20.04.1998r., Urząd Skarbowy wydał decyzję Nr [...] z dnia 7 lipca 1998r., którą umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.

Stwierdzono bowiem na podstawie rachunków i faktur dokumentujących sprzedaż, iż podstawowym przedmiotem obrotu Spółki były towary w postaci kaset z nagranymi filmami. Jedynie faktura VAT Nr 0200014 z dnia 19.01.1994r. dokumentowała oprócz sprzedaży towarów również sprzedaż praw /licencji/, przy czym podatek od towarów i usług został naliczony wyłącznie od sprzedaży towarów /kaset z nagranymi filmami/.

Sprzedawane przez Spółkę kasety zakupione były od:

a/ zagranicznych dystrybutorów i producentów. Zakup filmów z zagranicy fakturowany był podwójnie, jako zakup prawa /licencji/ oraz zakup towaru /kasety "matki"/. Do faktur zakupu dołączone były dokumenty SAD, potwierdzające odprawę czasową w przywozie oraz likwidację odprawy czasowej w wywozie kaset "matek",

b/ krajowych dostawców /dystrybutorów/ na podstawie faktur zakupu, na których była adnotacja, iż zakupione filmy posiadają licencję na wypożyczenie,

c/ M. i K. R., którzy w wyniku likwidacji i podziału majątku spółki cywilnej, byli współwłaścicielami.

Na podstawie dowodów źródłowych /faktur i rachunki przedłożonych do kontroli Urząd stwierdził, że Spółka z o.o. "A" dokonując sprzedaży towarów w postaci kaset z nagranymi filmami, prawidłowo stosowała stawkę podatkową podatku od towarów i usług w wysokości 22%.

Od powyższej decyzji Spółka z o.o. "A" złożyła odwołanie z dnia 21.07.1998r. z wnioskiem o jej uchylenie i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, tj. stwierdzającej nadpłatę w podatku od towarów i usług, pobieranego od działalności gospodarczej polegającej na dystrybucji filmów w ramach działalności kultury i sztuki - jako wolnej od podatku VAT.

Jako zarzuty strona podała, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a szczególnie z pominięciem dowodów, prawnego uzasadnienia oraz z obrazą art.7-9, 11,12, 35-58, 75, 75-77, 104 § 2, 107 Kpa, jak też z obrazą NSA, który w dwóch wyrokach nakazał organom wydanie decyzji rozstrzygającej merytorycznie sprawę zasadności naliczania i poboru podatku VAT od działalności gospodarczej w zakresie dystrybucji filmów.

Ponadto spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji całkowite pominięcie meritum sprawy, a także zażądała ustosunkowania się do złożonych przez podatnika opinii merytorycznych naukowców.

Izba Skarbowa rozpatrując odwołanie spółki, w uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, że istotą sporu jest to, czy wykonywane przez Spółkę z o.o. "A" czynności są zwolnione z podatku na podstawie załącznika Nr 2,póz.9 do ustawy z dnia 8 stycznia 1995r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /symbol KU 85-84 usługi w zakresie kultury i sztuki, symbol branży 845, podbranży 84501 Usługi kin/, czy są to czynności opodatkowane stawką podstawową w wysokości 22% wynikającą z art.18 ust. 1 ustawy w/w.

Pozycja 9 załącznika Nr 2 do ustawy w/w przewiduje zwolnienie od podatku usług w zakresie kultury i sztuki. Ustawodawca bliżej nie określił, jakie usługi z zakresu kultury i sztuki są zwolnione od podatku, lecz odesłał do Klasyfikacji Usług, będącej zbiorem tzw. norm technicznych, stanowiących usystematyzowany wykaz czynności. opierającej swą budowę o kryterium przedmiotu, w myśl którego, o zaliczeniu usługi do określonej grupy klasyfikacyjnej decydować powinien jej charakter. To charakter czynności decyduje o tym, czy dana czynność podlega opodatkowaniu, czy nie lub też, czy korzysta ze zwolnienia.

Podatnik mając wątpliwości, co do prawidłowego klasyfikowania wykonywanych czynności, zwrócił się z zapytaniem do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego o zakwalifikowanie jego działalności wg Klasyfikacji Usług /KU/. W odpowiedzi na powyższe Wojewódzki Urząd Statystyczny poinformował, że dystrybucja filmów na kasetach video do przedsiębiorstw przemysłu rozrywkowego, jak również sprzedaż lub wypożyczanie filmów innym jednostkom w celu wyświetlania lub nadawania w telewizji, mieści się w zakresie podbranży 84501 "Usługi kin".

Tak więc czynności polegające na dystrybucji filmów, ale tylko do przedsiębiorstw rozrywkowych oraz sprzedaż lub wypożyczanie filmów innym jednostkom w celu wyświetlania /w kinach, salach projekcyjnych/ lub nadawania w telewizji jako usługi w zakresie "kultury i sztuki" są zwolnione na podstawie art.7 ust. 1 pkt 2 oraz poz.9 załącznika Nr 2 do ustawy o VAT.

Natomiast czynności polegające na wypożyczaniu taśm video ludności zakwalifikowane do podbranży 89501 "Wypożyczanie sprzętu i pomieszczeń" podlegają opodatkowaniu na ogólnych zasadach. jak wynika z powyższego, nie zalicza się do w/w usług sprzedaży detalicznej filmów, która to sprzedaż zaliczana jest do działalności handlowej i nie jest objęta Klasyfikacją Usług.

W wyniku kontroli stwierdzono na podstawie dokumentów źródłowych /faktur i rachunków dokumentujących sprzedaż/, że Spółka w kontrolowanym okresie wykonywała czynności sprzedaży, której przedmiotem były towary w postaci kaset z nagranymi filmami.

Spółka uzyskane przychody ewidencjonowała na kontach księgowych i tak:

- konto 701 zawierało "Przychody ze sprzedaży filmów" /w tym dzierżawa własnych filmów/

- konto 733 - "Przychody ze sprzedaży innych dystrybutorów"

- konto 735 - "Przychody ze sprzedaży towarów handlowych innych"

- konto 760 - "Pozostała sprzedaż /dzierżawa/

Na koncie 701 i 760 ewidencjonowane były przychody ze sprzedaży i dzierżawy kaset z filmami nabytymi od producentów i powielonymi we własnym zakresie. Na koncie 733 – Spółka ewidencjonowała przychody ze sprzedaży kaset z filmami nabytymi od innych dystrybutorów w celu dalszej odsprzedaży.

Na koncie 735 ewidencjonowane były przychody ze sprzedaży akcesoriów związanych z branżą filmową /plakaty, etui, notesy, afisze/.

W protokole kontroli z dnia 13.03.1998r. na str.5 K. R. oświadczył, iż głównymi odbiorcami kaset z nagranymi filmami były wypożyczalnie kaset, hurtownie, sklepy muzyczne, księgarnie, osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej.

Ponieważ Spółka w prowadzonej ewidencji nie rozgraniczała sprzedaży filmów na rzecz przedsiębiorstw przemysłu rozrywkowego, kin czy telewizji, która to sprzedaż jako zakwalifikował do podbranży 84501 "Usługi kin" objęta jest zwolnieniem, w związku z tym nie było możliwe ustalenie przez Urząd, czy miała miejsce w ogóle taka sprzedaż /wypożyczenie/.

W związku z tym kontrola całą sprzedaż wykazaną przez podatnika jako sprzedaż opodatkowaną stawką 22 % uznała za prawidłową.

Nie znajdując zatem podstaw do wydania decyzji na podstawie art.10 ust. 2 ustawy o PTU, Urząd Skarbowy umorzył w sprawie postępowanie jako bezprzedmiotowe. Tym samym przyjął rozliczenie podatku od towarów i usług za w/w okresy w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych.

Ponadto Izba w kwestii nadpłaty wyjaśniła, iż nadpłata podatku ma miejsce, gdy świadczenie podatkowe jest wyższe niż powinno to wynikać z treści obowiązującego prawa, albo też gdy świadczenie to w świetle obowiązującego prawa nie powinno mieć miejsca.

Nadpłata ma miejsce w przypadku nienależnie uiszczonego podatku. Innymi słowy chodzi o sytuacje, gdy na gruncie obowiązującego prawa podatkowego nie występowały podstawy prawne do zawiązania zobowiązaniowych stosunków prawnych.

Podstawą do rozliczeń podatku od towarów i usług jest z jednej strony wartość sprzedaży i kwota podatku należnego, wynikająca z wystawionych faktur /rachunków/ w danym miesiącu, z drugiej strony zaś wartość zakupów i podatku naliczonego z danego miesiąca, ustalona na podstawie otrzymanych faktur i dokumentów odprawy celnej.

Tak więc w podatku od towarów i usług, nie stanowi nadpłaty kwota różnicy pomiędzy podatkiem naliczonym i podatkiem należnym, zważywszy na fakt, iż powstaje ona jako integralny element konstrukcji prawnej podatku funkcjonującego w oparciu o mechanizm opodatkowanie - odliczenie.

Przyjęty system rozliczeń w podatku od towarów i usług nakłada na podatników i nie tylko, zgodnie z przepisem art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1995r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w przypadku wystawienia faktury /rachunku uproszczonego/ z wykazaną kwotą podatku, obowiązek zapłaty tego podatku również wtedy, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym lub była zwolniona od tego podatku.

Regulacja zawarta w art. 35 ustawy w/w wyraźnie mówi o obowiązku zapłaty podatku. Oznacza to powstanie zobowiązania podatkowego w wysokości kwoty podatku wynikającego z faktury lub rachunku, nie zaś z obowiązku podatkowego /momentu jego powstania/.

A zatem przy niekwestionowanych okolicznościach stanu faktycznego, nie może być mowy o nadpłacie podatku od towarów i usług za omawiane okresy rozliczeniowe.

Zobowiązanie podatkowe (jak również kwoty zadeklarowane przez podatnika do zwrotu) powstaje z mocy prawa i zgodnie z art.10 ust.2 ustawy wyżej cyt. właśnie z deklaracji i w takiej też wysokości przyjmowane jest przez urząd skarbowy, chyba że podatnik zadeklaruje je w nieprawidłowej wysokości, to jego zmiana musi wiązać się z odpowiednią korektą po przeprowadzeniu postępowania podatkowego i wydaniu przez organ podatkowy decyzji określającej je w innej wysokości.

Ponadto Izba Skarbowa wyjaśniła, iż swoistość dowodu, jakim w postępowaniu podatkowym są opinie i interpretacje z zakresu klasyfikacji statystycznych wymaga, by został on przeprowadzony w uregulowanym przepisami trybie i tylko wówczas może być przedmiotem oceny dokonywanej w ograniczonym kompetencjami zakresie w postępowaniu podatkowym.

Przyjęcie za dowód w postępowaniu podatkowym dokumentów sporządzonych niezgodnie z przepisami prawa skutkuje błędną oceną ustaleń faktycznych, prowadzącą do naruszenia prawa materialnego.

Skoro treść reguł klasyfikacyjnych ustalanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, mających zastosowanie w postępowaniu podatkowym, nie podlega badaniu ani w postępowaniu administracyjnym, ani też sądowo-administracyjnym, to gwarancją ich właściwej interpretacji jest zachowanie ustalonego przez Główny Urząd Statystyczny trybu i metod klasyfikacyjnych. Zastosowanie określonych zasad metodologicznych w klasyfikowaniu usług oraz trybu weryfikacji prawidłowości ich klasyfikacji, gwarantować powinno ustalenie zgodnej z prawem treści obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie Jednostka była w posiadaniu pisma z dnia 30.07.1995r. zawierającego interpretację Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego, co do działalności Spółki. Interpretacja zawarta w tym piśmie jednoznacznie przesądza, co zaliczane jest do usług w zakresie kultury i sztuki, kwalifikując dystrybucję filmów na kasetach video do przedsiębiorstw przemysłu rozrywkowego, sprzedaż lub wypożyczanie filmów innym jednostkom, w celu wyświetlania lub nadawania w telewizji do podbranży 84501 "Usługi kin" i tylko te czynności uznaje się za zwolnione na podstawie art.7 ust. 1 pkt 2 ustawy o PTU. Natomiast cała pozostała działalność związana z wypożyczaniem taśm, oraz sprzedażą filmów opodatkowana jest stawką 22%.

Skargę na powyższą decyzję Izby Skarbowej wniosła Spółka z o.o. "A" zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa wniosła o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi spółka wskazała na art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, na podstawie którego zwalnia się od podatku VAT świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 2. W załączniku tym poz. 9 znajdują się "usługi w zakresie kultury i sztuki" oznaczone symbolami klasyfikacji 83-84.

Z ustawy wynika wprost, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie są objęte (poza art. 3 ustawy) prawa majątkowe oraz wartości niematerialne i prawne (np. znaki towarowe, licencje, prawa autorskie itp.)

Spółka "A" z o.o. prowadziła, w tym czasie, działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji filmów na kasetach video (tzw. home video - kino domowe) Działalność gospodarcza była prowadzona zgodnie z ustawą o kinematografii z dnia 16.07.1987r i zgodnie z upoważnienieniem Przewodniczącego Komitetu Kinematografii. Powołując się na definicję dystrybucji zawartą w ustawie o kinematografii z dnia 16.07.1987r. Spółka ma wątpliwości czy jest zwolniona od podatku VAT. Podniosła, iż jedynie z ostrożności w 1994r. płaciła podatek VAT ze stawką 22%. Jednocześnie wystąpiła do ekspertów z zakresu prawa o wydanie opinii, które znajdują się w aktach sprawy, a które zostały również przesłane organom podatkowym celem zajęcia konkretnego stanowiska.

Skarżąca podkreśliła, że organa podatkowe nie udzieliły żadnej odpowiedzi na pismo z dnia 26.04.1994r, a ponadto zaprzeczyły jeszcze jego otrzymaniu.

Dopiero w 07.07.1998 roku, a więc po czterech latach Urząd Skarbowy wydał kolejną decyzję, która zdaniem skarżącej rażąco narusza prawo. W szczególności dlatego, że organ dokonał wadliwej interpretacji przepisu prawa, nie dokonał również rzetelnej oceny dowodów. Ponadto podtrzymując swoje stanowisko merytoryczne wyrażone we wszystkich składanych dotychczas odwołaniach i skargach skarżąca stwierdziła, że brak właściwej oceny przedłożonych dowodów uważa za rażące naruszenie art. 180, 188, 192 oraz art. 197 ordynacji podatkowej. Organ celowo ukrywając akta sprawy, zataił je przed podatnikiem, czym rażąco naruszył art. 107 kpa w związku z art. 75, 77 i 78 kpa. przepisy ustawy: ordynacja podatkowa tj. art. 120, 123, 129 i art. 178, a także 200 ordynacji. Organ nie przestrzegał, także terminów określonych w art.35-38 i art. 200 kpa oraz w 9-140 ordynacji podatkowej - czym dał dowód celowego działania na szkodę skarżącej oraz porządku prawnego.

Ponadto spółka nie zgadza się ze stanowiskiem Izby Skarbowej wyrażonym w zaskarżonej decyzji z dnia 28.01.1999r. ponieważ Izba rozstrzygając sprawę powołuje się nie na przepis prawa, a "w szczególności" na protokół kontroli pracowników Urzędu Skarbowego (str.4 wiersz l -5), jako na źródło prawa. Zdaniem Skarżącej nieprawdziwe są twierdzenia Izby dotyczące kupowania przez spółkę kaset od zagranicznych dystrybutorów i producentów, zaś prawidłowość stosowania właściwej lub niewłaściwej stawki podatku VAT wynikać ma przede wszystkim wprost z treści przepisu prawa (z ustawy), a nie "z rachunku" sprzedaży i "stwierdzenia" Urzędu. Istotą niniejszego sporu jest odpowiedz na pytanie postawione organom w dniu 26.04.1994r tzn. czy w ogóle Spółka winna płacić podatek VAT, czy też była z niego ustawowo zwolniona.

Zatem zarzut o nie wydzieleniu czegokolwiek z ewidencji jest chybiony, a nadto organ od 26.04.1994r miał ponad cztery lata czasu na poinstruowanie podatnika i na określenie o jakie i czego wydzielenie organowi chodzi - w decyzji Izby brak jest sprecyzowania tej kwestii.

Skarżąca podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko merytoryczne w tej sprawie, które zostało wyrażone w licznych pismach, odwołaniach, opiniach i skargach.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle przepisu art. 145 § 1 cyt. wyżej ustawy decyzja ulega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (treścią rozstrzygnięcia ostatecznego). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu administracyjnego, za naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy należy uznać sytuację, w której na podstawie stanu taktycznego wynikającego z akt administracyjnych nie można stwierdzić, czy rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracyjny jest zgodne z prawem (por. wyrok z dnia 6 listopada 1984r. ISA 508/84- ONSA 1984/2/110).

Z kolei w wyroku z dnia 25 czerwca 1985r. l SA 281/85 (OSPiKA 1986/9-10/178) NSA uznał, że przez inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć takie naruszenie przepisów proceduralnych, które gdyby nie nastąpiło, to w sprawie zapadłaby najprawdopodobniej decyzja innej treści.

Odnosząc powyższe zasady do niniejszej sprawy należy wskazać, że podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłoby wykazanie, że strona z winy organu nie mogła skorzystać z zebranego w sprawie materiału dowodowego lub nie miała możliwości udowodnienia swych twierdzeń, co w sprawie nie wystąpiło.

Bezspornym jest w sprawie, że Spółka, w okresie objętym kontrolą prowadziła dystrybucję filmów na kasetach video, zaś głównymi odbiorcami były wypożyczalnie, księgarnie, osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, a zatem prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż nie były to przedsiębiorstwa przemysłu rozrywkowego lub jednostki kupujące, czy wypożyczające kasety w celu wyświetlania w kinach, czy nadawania w telewizji co pozwalałoby umieścić działalność Spółki w podbranży 84501 "usługi kin" i sklasyfikować jako zwolnione z podatku VAT.

O prawidłowości takiego stanowiska Izby Skarbowej świadczy treść pisma Wojewódzkiego Statystycznego z dnia 30.07.1993r. adresowanego do skarżącej Spółki.

Zgodnie z obowiązującym prawem i utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego klasyfikacja towarów i usług dla potrzeb ustalania stawki podatku VAT dokonywana jest na podstawie Systematycznego Wykazu Wyrobów (SWW), obowiązującego w statystyce państwowej, w postępowaniu nie podejmuje się odrębnych ustaleń w tym zakresie. Również Sąd administracyjny nie może w tego rodzaju sprawach kwestionować ani samej konstrukcji Systematycznego Wykazu Wyrobów, ani też w przyjętych w SWW zasadach klasyfikowania wyrobów, zasadniczym zatem przedmiotem badań Sądu w przypadku sporów o stawkę VAT lub zwolnienie, jest ocena zachowania procedury klasyfikacji wyrobów przez uprawnione do tego podmioty (por. wyroku NSA z 25.05.1995r. SA/Po 255/95 - M. Podat. 1995/10/308; wyrok z dnia 25.02.1999r. I SA/Po 1243/98).

Dodatkowo należy podnieść, że bezspornie skarżąca Spółka wystawiała faktury z 22 % podatkiem VAT i dokonywała jego rozliczenia z organem podatkowym - wg twierdzeń skargi Spółka czyniła to z ostrożności.

Wskazać zatem należy również na przepis art.33 ust.1 z cyt. ustawy z 8.01.1993r. o VAT. Zgodnie z ww. art. 33 ust. 1 sam fakt wystawienia faktury powoduje powstanie obowiązku zapłaty wykazanego w niej podatku, i to niezależnie od tego czy sprzedaż ta była, czy nie była objęta obowiązkiem podatkowym.

Wystawienie faktury zgodnie z wolą ustawodawcy w zakresie podatku od towarów i usług jest samoistną czynnością rodzącą publiczno-prawny obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku.

Mając na uwadze tak bardzo sformalizowane określenie powstania obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług należy stwierdzić, iż w okolicznościach sprawy, skoro skarżący wystawił fakturę, w której wykazał podatek VAT, to z tym momentem był zobowiązany do zapłaty wykazanego w niej podatku, i to niezależnie od tego, czy przedmiot sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT.

Należy więc dodatkowo podkreślić, iż dla powstania publiczno-prawnego obowiązku zapłaty podatku VAT istotne jest wystawienie faktury z wykazanym w niej podatkiem VAT, mimo, iż objęta nią sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Skoro zatem skarżąca Spółka wystawiła faktury dotyczące sprzedaży i wykazała w nich należny podatek VAT, to organy podatkowe zasadnie, odmówiły zwrotu uiszczonego podatku (jako nadpłaty), przy czym uprawnione były do tego niezależnie od oceny przedmiotu sprzedaży (por. wyrok NSA z dnia 17.04.2000r. I SA/Wr 2835/99, wyrok z dnia 5.11.1998r. III SA 872/97).

W świetle powyższego jak i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 1997r. (sygn. akt I SA/Gd 646/96), którym uchylono decyzję Izby Skarbowej z dnia 8 marca 1996r. oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 11 stycznia 1996r. w sprawie ewentualnego uznania i zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za lata 1993 i 1994, Sąd uznał, iż organy podatkowe dokonały prawidłowego merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, stwierdzając, iż podatek VAT za rozpatrywany okres został należycie rozliczony, a tym samym organy w sposób uprawniony umorzyły postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze przedstawiony na wstępie zakres kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należy wskazać, że nie jest rzeczą Sądu wypowiadanie się w kwestii poruszanej w skardze niekompetencji organów podatkowych, o ile miało to miejsce w sprawie, jeżeli nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie zarzuty skargi w zakresie przewlekłości postępowania oraz na prowadzenie postępowania w I instancji są w części usprawiedliwione, jednak uchybienie przepisom prawa, których dopuścił się ten organ w ostatecznym rozrachunku nie miały wpływu na wynik postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenia poprawnej decyzji organu odwoławczego.

Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.