Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 475/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132 (1) ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. SE, H., N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2544/19 w sprawie ze skargi P. SE, H., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...], [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2018 r., znak [...]; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz P. SE, H., N. 3.700 (trzy tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2020 r., oddalił skargę P. S. z siedzibą w H., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2018 r., w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 7 lutego 2017 r. spółka P. S., na podstawie art. 1321 ust. 1 pkt 4 oraz art. 1321 ust. 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.) wniosła sprzeciw wobec dokonanego przez T. P. zgłoszenia słowno-graficznego znaku towarowego pu.. Przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez zgłaszającego była produkcja folii i opakowań z tworzyw sztucznych wykorzystywanych w wytwarzaniu żywności. Wnosząca sprzeciw powołała się na prawo do wcześniejszego międzynarodowego słowno-graficznego, renomowanego znaku towarowego P. w zakresie wszystkich towarów zgłoszonych w klasie 16. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży odzieży, obuwia, akcesoriów sportowych. Podała, że podobieństwo zakwestionowanego znaku do tego renomowanego mogłoby przynieść nienależną korzyść zgłaszającemu lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego.

Decyzją z 20 czerwca 2018 r. Urząd Patentowy RP oddalił sprzeciw spółki. Organ wskazał, że renoma znaku towarowego P. w Polsce jest wątpliwa, a autor sprzeciwu nie wykazał tego, aby zgłoszony znak towarowy był podobny do tego, który należy do wnoszącego sprzeciw. Ocenił, że znaki te różnią się na wszystkich płaszczyznach postrzegania: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Słowo "[...]" oznacza ssaka z rodziny kotowatych i uzupełnia je wizerunek zwierzęcia, natomiast słowo "pu." ma charakter fantazyjny. Padający w języku polskim na drugą sylabę od końca akcent różnicuje warstwę fonetyczną obydwu znaków. Odmienne sfery prowadzonej działalności gospodarczej zgłaszającego i wnoszącego sprzeciw wykluczają powstanie jakichkolwiek kolizji na tle używania obydwu znaków.

Objętą skargą decyzją organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wskazał, że strona skarżąca wykazała renomę znaku P.. Okoliczność ta nie dawała podstaw do uwzględnienia sprzeciwu, gdyż w ocenie organu zachodził brak podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi, jak i brak ryzyka powstania wśród odbiorców skojarzenia pomiędzy tymi znakami.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ zasadnie przypisał słowno-graficznemu znakowi towarowemu P. charakter znaku renomowanego. Wykazane zostały przesłanki dostatecznej rozpoznawalności i kojarzenia go z przedsiębiorcą przed datą zgłoszenia znaku pu. z uwzględnieniem udziału w rynku, zasięgu używania znaku czy nakładów na promocję znaku. W ocenie Sądu I instancji organ zasadnie odmówił uwzględnienia sprzeciwu, gdyż nie zostały spełnione przesłanki negatywne udzielenia ochrony, o których mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p.

Sąd wskazał, że organ nie dopatrzył się takiego podobieństwa pomiędzy znakami, które wyrażałoby się w skojarzeniu znaku renomowanego bądź opatrywanych nim produktów na podstawie odczytania w myśli bądź na głos albo przyjrzenia się zgłaszanemu znakowi. Sąd I instancji podzielając tą ocenę stwierdził, że wykorzystanie tych samych dwóch sylab, bo do tego ewentualne podobieństwo się w tej sprawie sprowadza, nie świadczyło samo w sobie, że ma ono charakter prawnie znaczący w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p.

Sąd I instancji, odnosząc się do zarzutu nierozpoznania przez organ istoty sprawy, stwierdził, że akcentowana przez skarżącą renoma znaku P. nie tylko nie została w zaskarżonej decyzji zakwestionowana, ale istnienie tego przymiotu znaku zostało przez organ przyznane. Okoliczność ta nie stanowi samoistnej podstawy uwzględnienia każdego sprzeciwu odnoszącego się do znaku zawierającego w oznaczającym go słowie dwóch sylab "pu" i "ma". Sąd wskazał, że należący do zgłaszającego znak pu. o biało-czerwonej kolorystyce z charakterystycznymi zdobieniami służyć ma oznaczaniu folii i opakowań do produkcji żywności. Ma on charakter fantazyjny, nie kojarzy się z żadnym innym słowem języka potocznego. W szczególności nie można wiązać go z charakterystycznym dla znaku P. zwierzęciem z rodziny kotowatych, wykorzystywanym dla oznaczania przede wszystkim wyrobów odzieżowych, butów i akcesoriów sportowych, choć znak zarejestrowano dla o wiele szerzej ujętych towarów w klasach 1, 2, 18. Właściwe językowi polskiemu akcentowanie na drugą sylabę od końca blokowało także ryzyko fonetycznego pomylenia tych znaków. Cechy wymowy i akcentowania sylab wyraźnie odróżniają oba znaki pod względem fonetycznym. Znaki te nie są do siebie podobne na żadnej z płaszczyzn, a więc ryzyko odniesienia przez uczestnika korzyści ze znaku renomowanego na podstawie korzystania ze znaku zgłoszonego nie zachodzi.

Sąd I instancji stwierdził również, że skarżący i uczestnik prowadzą działalność w zupełnie odrębnych segmentach rynku, w żaden sposób nie krzyżujących się ze sobą. U kontrahentów obydwu przedsiębiorców, ukierunkowanych na nabywanie innego rodzaju towarów trudno spodziewać się powstania wątpliwości co do przedsiębiorcy wytwarzającego nabywane przez nich produkty bądź samych produktów. Czerpanie przez uprawnionego jakichkolwiek korzyści z renomy znaku P. nie tylko więc nie zachodzi, ale nie jest – w świetle doświadczenia życiowego – możliwe.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

P. S. z siedzibą w H., N., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez takie uzasadnienie skarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok. Sąd I instancji ograniczył się w uzasadnieniu wyroku do powtórzenia stanowiska organu oraz do stwierdzenia, że ocenę organu uznać należy za prawidłową;

2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku (str. 6 wyroku, ostatni akapit) przez Sąd I instancji, że przywołane przez skarżącego (na str. 7 skargi) wcześniejsze decyzje organu, wyroki WSA w Warszawie oraz wyroki JASA miały służyć powołaniu się przez skarżącego na tożsamość stanu faktycznego w poprzednich sprawach oraz w niniejszej sprawie podczas gdy informacje przedstawione na stronic 7 skargi to stan faktyczny sprawy, ujęty przez skarżącego w p, III skargi (strony 5-8 w części) i odnoszący [pic]się do renomy przeciwstawionego znaku towarowego P., która to renoma potwierdzona została w orzecznictwie, cytowanym przez skarżącego;

3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze, w tym w szczególności zarzutów na str. 8-10 skargi oraz brak wskazania dlaczego zarzuty te są bezzasadne, podczas gdy dotyczyły on okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy;

4 art 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zbadania przez Sąd I instancji sprawy w odpowiednim zakresie, a mianowicie poprzez:

- brak odniesienia się przez Sąd do wszystkich kwestii i argumentów podnoszonych przez skarżącego;

- uznanie przez Sąd, iż skarżący nie wskazał "w istocie na czym miałyby polegać luki w procesie dowodzenia bądź rozumowania przyjętych przez organ: Nie wskazano na brak logiki, sprzeczność z zasadami życiowego czy niejasność decyzji (str. 5 uzasadnienia) co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona analiza faktów i dowodów prowadziłaby do wniosku, iż skarżący kwestionował dokonaną przez organ analizę podobieństwa w rozumieniu art. 132 1 ust. 1 pkt 4 p.w.p. zgłoszonego znaku towarowego do znaku renomowanego, wskazując na zasady wypracowane w tym zakresie od wielu lat w judykaturze. Skarżący podkreślał, że od lat konsekwentnie przyjmuje się, że w przypadku znaku renomowanego chodzi o podobieństwo szczególnego rodzaju, polegające na niebezpieczeństwie samego skojarzenia z nim innego znaku, i to w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, a nie tylko do podobnych czy identycznych. Jak wskazano w skardze do WSA w Warszawie, a wcześniej w sprzeciwie i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "w orzecznictwie wspólnotowym i krajowym stopień podobieństwa znaków, jako przesłanka naruszenia znaku renomowanego, jest sytuowany na niskim poziomie, wyznaczanym przez takie określenia jak łączenie, kojarzenie, przywodzenie na myśl. Tak subtelne kryteria prawdopodobieństwa mają zastosowanie tylko do znaków renomowanych;

5. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a, polegające na tym, iż Sąd nie sprawdził, czy organ po stwierdzeniu, że przeciwstawiony znak towarowy P. posiadał wysoką renomę "jeszcze przed zgłoszeniem spornego znaku towarowego pu.", dokonał wnikliwej analizy podobieństwa znaków towarowych P./pu. wskazanej w art. 132 1 ust. 1 pkt 4. Gdyby Sąd I instancji dostrzegł, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przez organ zasad wypracowanych w orzecznictwie przy badaniu podobieństwa znaków towarowych, z których jeden cieszy się wysoką renomą, to uchyliłby zaskarżoną decyzję. Sąd administracyjny w ramach swojej właściwości dokonuje kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem zarówno materialnym, jak i procesowym, wskazując poczynione przez organ błędy i dokonując własnych ustaleń;

6. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niezakwestionowanie przez Sąd I instancji wadliwości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, co do braku podobieństwa zgłoszonego znaku pu. [...] do przeciwstawionego, renomowanego znaku towarowego P. [...] w rozumieniu art. 132 1 ust, 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zm.) dalej p.w.p" pomimo uznania przez organ na str. 13 skarżonej decyzji, że "oznaczenie P. ciesz się szeroką rozpoznawalności wśród odbiorców i cieszyło się jeszcze zanim sporny znak towarowy został zgłoszony do ochrony";

7. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., w zw. z art, 132 1 ust. 1 pkt 4 p.w.p poprzez brak oparcia wyroku o ten przepis w sytuacji istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a w zw. z art. 132 1 ust. 1 pkt 4 p.w.p. z uwagi na błędnie ustalony stan faktyczny sprawy;

8. naruszenie art. 151 w związku z 145 § 1 pkt I lit, c) p.p.s,a poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji, pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy art. 132 1 ust. 1 pkt 4 p.w.p oraz art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. mającego wpływ na wynik sprawy i uzasadniającego uchylenie decyzji Urzędu Patentowego przez ten Sąd;

II. przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a, w związku z art. 1 § 2 p.u.s,a. poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na decyzję Urzędu Patentowego, w następstwie czego decyzja ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie art. 132 1 ust. 1 pkt 4 p.w.p, poprzez jego niezastosowanie w wyniku akceptacji przez Sąd I instancji wadliwie ustalonego stanu faktycznego przez Urząd Patentowy i uznania braku podobieństwa, wskazanego w powyższym przepisie, zgłoszonego znaku towarowego pu. [...] do przeciwstawionego, renomowanego znaku towarowego P. [...].

Podnosząca te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie ma usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie pomieszczone w niej zarzuty są zasadne.

W skardze kasacyjnej najdalej idącym zarzutem naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, jest zarzut pomieszczony w punkcie I (podpunkty 1-3) petitum skargi kasacyjnej, tj zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.: "1.poprzez takie uzasadnienie skarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, które nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok. Sąd I instancji ograniczył się w uzasadnieniu wyroku do powtórzenia stanowiska organu oraz do stwierdzenia, że ocenę organu uznać należy za prawidłową"; 2. "poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku (str. 6 wyroku, ostatni akapit) przez Sąd I instancji, że przywołane przez skarżącego (na str. 7 skargi) wcześniejsze decyzje organu, wyroki WSA w Warszawie oraz wyroki JASA miały służyć powołaniu się przez skarżącego na tożsamość stanu faktycznego w poprzednich sprawach oraz w niniejszej sprawie podczas gdy informacje przedstawione na stronic 7 skargi to stan faktyczny sprawy, ujęty przez skarżącego w p, III skargi (strony 5-8 w części) i odnoszący [pic]się do renomy przeciwstawionego znaku towarowego P., która to renoma potwierdzona została w orzecznictwie, cytowanym przez skarżącego"; 3. "poprzez brak merytorycznego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze, w tym w szczególności zarzutów na str. 8-10 skargi oraz brak wskazania dlaczego zarzuty te są bezzasadne, podczas gdy dotyczyły on okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy."

Przypomnieć trzeba, iż artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera co do zasady określne prawem elementy. Jednak nie jest pozbawiony racji zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do kwestii nieodniesienia się przez Sąd I instancji w tymże uzasadnieniu do wszystkich istotnych kwestii i argumentów podnoszonych przez skarżącego, a dotyczących ustaleń faktycznych poczynionych przez organ patentowy, co do braku podobieństwa przeciwstawionych znaków, z których jeden jest znakiem renomowanym. W tym zakresie Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. i w zw. z art. 1321 ust. 1 pkt 4) p.w.p.

Wskazać trzeba, iż jednolicie w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż: " Prawidłowa wykładnia art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (obecnie jest to art. 1321 ust. 1 pkt 4) p.w.p. –dopow. NSA ) wymaga, w zakresie badania identyczności lub podobieństwa znaków towarowych, już na wstępie ustalenia przez Urząd Patentowy, czy znak wcześniejszy ma status znaku renomowanego, gdyż w przypadku stwierdzenia takiej okoliczności, ocena podobieństwa powinna zostać dokonana przy pomocy innych, względniejszych kryteriów, niż ocena dokonana na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (obecnie jest to art. 1321 ust. 1 pkt 3) p.w.p. – dopow. NSA). Okoliczność taka stanowi zatem przesłankę zastosowania szerszej ochrony, właściwej dla znaków o ustalonej renomie." (por. teza wyroku NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2782/15; por także: wyroki NSA: z 24 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1195/13, z 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1379/11; z 24 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1195/13; z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 560/14; z 21 kwietna 2016 r., sygn. akt II GSK 2628/14; z 1 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1567/18).

Podkreślić trzeba, że przepisy unijne, a także przepisy krajowe nie zawierają definicji renomowanego znaku towarowego. Istnienie renomy znaku towarowego bądź jej brak sprowadza się do ustaleń faktycznych w postępowaniu sprzeciwom (lub unieważnieniowym). Uprawniony do znaku wcześniejszego, powołując się na renomę, musi ją wykazać, czyli przedstawić dowody potwierdzające uzyskanie renomy. Zarówno w unijnym, jak i krajowym systemie znaków towarowych znakom renomowanym została zagwarantowana szersza ochrona w razie kolizji ze znakiem późniejszym jest ona niezależna od identyczności lub podobieństwa towarów objętych porównywanymi znakami, a ponadto nie jest wymagane zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do handlowego pochodzenia towarów. Znaki renomowane korzystają zatem z ochrony nie tylko w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów (usług), ale także w odniesieniu do niepodobnych towarów (usług). Warunkiem skorzystania z tej szerszej ochrony jest, aby znak przeciwstawiony zakwestionowanemu znakowi późniejszemu był znakiem renomowanym i oba oznaczenia były identyczne lub podobne, przy spełnieniu jeszcze dodatkowych warunków, które wymienia przepis art. 1321 ust. 1 pkt 4) p.w.p. Przyznanie szerszej ochrony znakom renomowanym wiąże się z tym, że znaki renomowane niejako "zapracowały" na swój status, poprzez czynione przez właścicieli tych znaków nakłady na reklamę i promocję towarów sygnowanych tymi znakami. Znak renomowany wskazuje nie tylko na źródło pochodzenia towarów, pełni także funkcję gwarancyjną, reklamową oraz inwestycyjną. W wyroku w sprawie L’Oréal Trybunał wskazał, że znak towarowy może pełnić nie tylko podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia towarów lub usług, lecz również inne funkcje, w szczególności funkcję polegającą na zagwarantowaniu jakości tych towarów lub usług (np. towarów luksusowych), czy też funkcję komunikacyjną, inwestycyjną lub reklamową (wyrok TS z 18.06.2009 r., C-487/07, L’Oréal, EU:C:2009:378, pkt 58). Znaki takie w odczuciu konsumentów stanowią przekaz dobrej jakości, wyjątkowości, a nawet luksusu. W związku z tym inni przedsiębiorcy, ograniczając wysiłki i nakłady finansowe na wypromowanie własnych produktów i usług, często chcą wykorzystywać istniejącą już renomę wcześniejszych znaków towarowych, przenosząc ją na swoje znaki. Ponadto znak renomowany kreuje wizerunek marki, co przekłada się często na znaczną wartość ekonomiczną znaków renomowanych.

Wnoszący sprzeciw dla wykazania renomy przeciwstawionego znaku powinien zatem przedstawić dowody wskazujące na: znajomość znaku wśród znacznej części odbiorców, na stosunkowo wysoki udział w rynku, miejsce w rankingach dotyczących pozycji i wartości znaku, intensywne używanie znaku, długoletnie używanie i jego zasięg, znaczącą wielkość sprzedaży (liczbę sprzedanych sztuk) oraz wysokość obrotów (całkowitą roczną wartość sprzedaży w poszczególnych latach), znaczne nakłady na reklamę i promocje (także w poszczególnych latach), prowadzone kampanie reklamowe (m.in. telewizyjne, prasowe o zasięgu ogólnokrajowym) oraz uzyskane nagrody i certyfikaty, a także korzystanie ze znaku na podstawie udzielonych licencji, merchandisingu i sponsoringu, jak i innych dowodów. (por.: H. Fedorowicz [w]: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Lex 2021 i wskazane tam orzecznictwo krajowe i unijne; M. Trzebiatowski [w]: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 822 i nast.).

Po stwierdzeniu w decyzji drugoinstancyjnej przez Urząd Patentowy RP, iż przeciwstawiony znak jest znakiem renomowanym (s. 10-14 decyzji UP RP z 30 listopada 2018 r., nr Sp.176.2018), organ patentowy przystąpił do analizy podobieństwa towarów, dla których były przeznczone przeciwstawione znaki, dochodząc do wniosku, iż są one przeznaczone do oznaczania towarów zupełnie odmiennych z zupełnie innej dziedziny przemysłu. "Jest to inny rynek, zupełnie inna gałąź przemysłu i towary te raczej si e na nim nie spotykają i nie uzupełniają, nie są ze sobą powiązane." (tak. S. 18 zaskarżonej decyzji UP RP). Dalej UP RP dokonał analizy podobieństwa znaków towarowych P./pu. na trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej (s. 17 decyzji UP RP), dochodząc do wniosku, iż "W przedmiotowej sprawie Kolegium stwierdziło także, iż porównywane znaki towarowe są na tyle odmienne w warstwach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, że nie będą one budziły podobnych skojarzeń, a znak sporny nie będzie w żaden sposób kojarzył się odbiorcom ze znakiem przeciwstawionym, mimo iż została wykazana renoma tego znaku, a jego siła jest znacznie większa niż znaku, który nie cieszy się renomowanym charakterem. (...) Nawet gdyby przyjąć, iż znak renomowany ma szeroki zakres ochrony, to niemniej jednak musi występować także ryzyko czerpania nienależnych korzyści z używania znaku późniejszego, co w ocenie Kolegium nie zostało wykazane przez wnoszącego sprzeciw." Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku w pełni zaakceptował te rozważania i wnioski organu patentowego. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadnie. Rację ma skarżąca kasacyjnie Spółka, iż jakkolwiek organ patentowy uznał (choć dopiero w decyzji drugoinstancyjnej) renomę przeciwstawionego znaku towarowego P. i dokonał wykładni art. 1321 ust. 1 pkt 4) p.w.p., to nie dokonał wnikliwej analizy podobieństwa przeciwstawionych znaków z uwzględnieniem zasad wskazanych w polskim i unijnym orzecznictwie oraz doktrynie. Nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do orzeczeń powoływanych przez skarżącego, który w swojej skardze powołał się na wyroki dotyczące oceny podobieństwa znaków w sytuacji gdy przeciwstawiony znak jest znakiem renomowanym, nie zauważył także, iż Urząd Patentowy RP także w decyzji nie odniósł się do orzecznictwa cytowanego w sprzeciwie. Skarżący kasacyjnie w skardze do WSA oraz wcześniej w postępowaniu sprzeciwowym (przed UP RP) podkreślał, że: "W judykaturze od lat konsekwentnie przyjmuje się, że w przypadku znaku renomowanego chodzi o podobieństwo szczególnego rodzaju, polegające na niebezpieczeństwie samego skojarzenia z nim innego znaku i to w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, a nie tylko podobnych czy identycznych (tak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt V CSK 109/08, LEX nr 479328). Podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2009 r. (sygn. akt V CSK 335/2008, OSNC 2009, nr 3, poz. 85) wskazał, że: "w odniesieniu do znaku renomowanego chodzi o podobieństwo szczególnego rodzaju, gdyż do jego stwierdzenia wystarczy niebezpieczeństwo, że inny znak może być z nim skojarzony (łączony)." Zdanie SN: "w orzecznictwie wspólnotowym i krajowym stopień podobieństwa znaków jako przesłanka naruszenia znaku renomowanego, jest usytuowany na niskim poziomie, wyznaczonym przez takie określenia jak łączenie, kojarzenie, przywodzenie na myśl. Tak subtelne kryteria prawdopodobieństwa maja zastosowanie tylko do znaków renomowanych." (tak NSA w wyroku z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 2673/16).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zarzut skargi kasacyjnej, iż uznanie przez UP RP w decyzji zaskarżonej wysokiej renomy wcześniejszego znaku towarowego P., obligowało organ do wnikliwej analizy podobieństwa znaków towarowych P./pu. w rozumieniu art. 1321 ust. 1 pkt 4) p.w.p., przy uwzględnieniu elementów wspólnych obu znaków towarowych, a nie różnic między nimi. Tej wnikliwej analizy w decyzji zaskarżonej do WSA zabrakło, czego nie dostrzegł Sąd I instancji.

Reasumując w analizowanej sprawie nie doszło do wnikliwego i szczegółowego zbadania przez organ kwestii podobieństwa przeciwstawionych znaków, gdy jeden z nich jest znakiem renomowanym, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Stanowi to naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., w zw. z art, 132 1 ust. 1 pkt 4) p.w.p poprzez brak oparcia wyroku o ten przepis w sytuacji istnienia podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a w zw. z art. 132 1 ust. 1 pkt 4) p.w.p. z uwagi na brak wnikliwego ustalenia stanu faktyczny sprawy (pkt I podpunkt 7 skargi kasacyjnej). Nadto naruszenie art. 151 w związku z 145 § 1 pkt 1 lit, c) p.p.s,a poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji, pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy art. 132 1 ust. 1 pkt 4) p.w.p oraz art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniającego uchylenie decyzji Urzędu Patentowego przez Sąd I instancji (pkt I podpunkt 8 skargi kasacyjnej).

Mają powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w z. z art. 145 c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 11 ust. 2 pkt 1) w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1431) w punkcie 3 sentencji wyroku.