Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 392/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 21 ust. 1 i 3, § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) i § 19 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1159
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013.
article: Art. 29
journal: Dz.U. 2017 poz 1856
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2118/19 w sprawie ze skargi L. H. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 października 2019 r. nr 85/2019 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. H. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 października 2020 r. V SA/Wa 2118/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.H. (dalej: Skarżący) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 3 października 2019 r., nr 85/2019 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Skarżący złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Pomoc finansowa w wysokości 100.000 zł została Skarżącemu przyznana decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z 2 września 2015 r., nr [...], z zastrzeżeniem dopełnienia warunków. W zatwierdzonym decyzją planie rozwoju gospodarstwa (biznesplanie) przewidziano zakup gruntów rolnych o pow. 2 ha. Skarżący został zobowiązany, aby w okresie do 3 lat od dnia wypłaty środków co najmniej 70% środków przeznaczył na określone w biznesplanie inwestycje, a dokumenty potwierdzające poniesienie takich wydatków przedłożył w Agencji. Pomoc finansową wypłacono 4 listopada 2015 r.

2 listopada 2018 r. Skarżący przesłał Dyrektorowi [...] Oddziału Regionalnego ARiMR dowody zakupu pługa obrotowego, agregatu talerzowego i wymagane oświadczenie. W piśmie z 15 września 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał Skarżącego do przedstawienia dowodów wydatkowania otrzymanych środków na zakup gruntów rolnych i złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi Skarżący zgłosił wniosek o zmianę założeń biznesplanu w zakresie inwestycji polegającej na zmianie zaplanowanego zakupu gruntów rolnych na zakup maszyn rolniczych oraz wydłużenie okresu jego realizacji; do wniosku nie dołączono biznesplanu.

Decyzją z 12 lipca 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił wyrażenia zgody na zmianę założeń biznesplanu. Decyzją z 3 października 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Prezes ARiMR utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że Skarżący był informowany o ciążących na nim obowiązkach oraz terminie 4 listopada 2018 r., do którego powinien był je wykonać.  Wniosek o zmianę założeń biznesplanu złożył po upływie terminu, o którym mowa w § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1159; dalej: rozporządzenie wykonawcze), przez co nie mógł zostać uwzględniony. Decyzję o zmianie rodzaju nabytych środków inwestycyjnych (ww. maszyn) podjął samodzielnie, bez decyzji organu, co stanowiło naruszenie § 21 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy rozporządzenia wykonawczego umożliwiały zmianę założeń biznesplanu, ale pod określonymi warunkami. Nie przewidywały one natomiast możliwości zatwierdzenia zrealizowanych wcześniej zmian w biznesplanie. Dlatego najpierw należało wystąpić o zgodę na zmianę biznesplanu, a po jej uzyskaniu wydatkować środki na nowe inwestycje. Zakupu pługu obrotowego, agregatu talerzowego i siewnika zbożowego dokonano bez uzyskania wcześniejszej zgody na takie wydatkowanie otrzymanych środków. Wniosek o zmianę biznesplanu złożono dopiero 27 maja 2019 r., ale w ogóle nie przedłożono dokumentu zmienionego biznesplanu.

W skardze kasacyjnej Skarżącego powyższy wyrok zaskarżono w całości, zażądano jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie wydanych w sprawie decyzji, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów postępowania pierwszej instancji oraz rozpoznania skargi na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1371) w zw. z § 21 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że beneficjent najpierw występuje o wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu, a po jej uzyskaniu wydatkuje środki finansowe na inwestycje zgodne z tym zmienionym biznesplanem, podczas gdy z wymienionych przepisów nie wynika wskazana przez Sąd pierwszej instancji kolejność, a Skarżący złożył wniosek o zmianę założeń biznesplanu w terminie i wydatkował otrzymane środki na cele związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym, tj. zakup pługa obrotowego, agregatu talerzowego i siewnika zbożowego, na co wydał łącznie 84.378 zł.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że przepisy rozporządzenia miały za zadanie, poprzez wsparcie finansowe, ułatwianie startu młodym rolnikom. Podejmując działalność rolniczą dążył do uzyskania większego areału gruntów rolnych i wyposażenia gospodarstwa w odpowiedni sprzęt. W decyzji przyznającej mu wsparcie nie zawarto informacji na temat procedury postępowania na wypadek zmiany założeń biznesplanu. Zmiana przeznaczenia otrzymanych środków nastąpiła z przyczyn od niego niezależnych. Ponieważ nie udało mu się nabyć ziemi, to po skonsultowaniu tej sytuacji w ośrodku doradztwa rolniczego, zdecydował o nabyciu maszyn, a dokumenty potwierdzające te transakcje przedłożył 2 listopada 2018 r. Wynikało z nich, że nie dotyczyły nabycia ziemi, ale organ nie odniósł się do nich we właściwym czasie. Był przekonany, że sprawa została załatwiona pomyślnie. Dopiero po upływie pół roku został wezwany do złożenia wyjaśnień i przedstawienia stosownych dokumentów. W przekonaniu Skarżącego kasacyjnie, z przepisów nie wynika kolejność, o której mowa w uzasadnieniu wyroku, że najpierw należało uzyskać zgodę na zmianę biznesplanu. Procedura uzyskiwania wsparcia jest skomplikowana, a rygory dla przeciętnego rolnika niezrozumiałe. Dlatego tak istotne znaczenie ma obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 9 k.p.a. Ponieważ wydatkował otrzymane środki na cele prowadzonej przez siebie działalności, a nie dopełnił tylko pewnych wymagań formalnych, to zasadne było wyrażenie zgody na zmianę biznesplanu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Z uwagi na stwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny błędy konstrukcyjne skargi kasacyjnej i niedostatki argumentacyjne przed zaprezentowaniem zasadniczych motywów wyroku konieczne jest wskazanie, że skarga kasacyjna jest kwalifikowanym pismem procesowym w postępowaniu przed sądem administracyjnym, które powinno spełniać określone w p.p.s.a. wymagania. W myśl art. 176 § 1 p.p.s.a., powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy prawnej oraz określenie przepisów prawa (rozumianego jako konkretna jednostka redakcyjna tekstu normatywnego), które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów (podstaw) kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym także wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyraźnego zaznaczenia wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy i nie poddaje się ponownie ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Weryfikuje się tylko zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w kontekście zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, przez pryzmat powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa. Sąd kasacyjny nie jest natomiast uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, w tym ich uzupełniania lub modyfikowania. Od autora skargi kasacyjnej zależy, w jakim zakresie zostanie w postępowaniu kasacyjnym poddany kontroli zaskarżony wyrok, a od trafności i zasadności sformułowanych zarzutów kasacyjnych zależy wynik postępowania kasacyjnego. Błędne sformułowanie zarzutów kasacyjnych niesie ze sobą ryzyko nieprawidłowego odczytania przez sąd kasacyjny intencji autora skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) oraz § 21 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, poprzez ich błędną wykładnię. Zarzutu tego nie powiązano z żadnym przepisem p.p.s.a., który stanowił lub powinien był stanowić dla Sądu pierwszej instancji podstawę wydanego wyroku, w szczególności przepisów art. 145 i art. 151 p.p.s.a. Powiązano go natomiast z podstawą kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, powyższy zarzut należało, przy uwzględnieniu całości argumentacji skarżącego kasacyjnie, powiązać z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., skoro uznano w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji powinien był uznać wydanie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem wskutek dokonania przez organy błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Niemniej, nawet tak przychylna dla Skarżącego ocena skargi kasacyjnej i jej rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny nie dały podstawy do uznania jej za usprawiedliwioną. Zastrzec należy, że Sąd pierwszej instancji nie stosował przy wydawaniu wyroku przepisów art. 29 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) oraz § 21 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, lecz oceniał, czy zostały one właściwie zinterpretowane i zastosowane przez organy administracji publicznej, co oznacza, że dla prawidłowego skonstruowania zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej należało powiązać wskazane przepisy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub art. 151 p.p.s.a.

Art. 29 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) jest przepisem delegacyjnym, stanowiącym podstawę normatywną wydanych przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi określonych rozporządzeń służących wykonaniu niektórych przepisów tej ustawy. Zawiera wiele jednostek redakcyjnych, których w skardze kasacyjnej nie wymieniono, w tym tę, która stanowiła podstawę wydania rozporządzenia wykonawczego (ust. 1 pkt 1 - minister właściwy do spraw rozwoju wsi określa, w drodze rozporządzenia szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, (...), mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji programu oraz specyfikę poszczególnych działań). Nie zostało w skardze kasacyjnej wyjaśnione, w jaki sposób Sąd pierwszej instancji miał naruszyć ten przepis, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł tak sformułowanego zarzutu w tej części ocenić.

Z kolei § 21 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego stanowią, że:

- ust. 1 - beneficjent może wystąpić do dyrektora oddziału regionalnego Agencji z wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę założeń biznesplanu, w tym wydłużenie okresu jego realizacji, jeżeli spełni warunki określone w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c);

- ust. 3 - wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji.

Skarżący nie kwestionuje, że odnośnie do jego osoby wydana została decyzja, o której mowa w § 21 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. Nie wyjaśnił natomiast w jaki sposób przepis ten został przez Sąd pierwszej instancji naruszony. Nie zostało zakwestionowane w zaskarżonym wyroku, że przepis ten nie powinien być zastosowany i decyzja nie powinna być wydana. Natomiast wynik analizy § 21 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego przez pryzmat uzasadnienia wyroku i argumentacji skargi kasacyjnej nie potwierdził, że przepis ten został przez Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretowany. Skarżący kasacyjnie uważał, co jest istotą problemu, że zgłoszenie wniosku o zmianę biznesplanu mogło nastąpić także po upływie terminu, do którego należało wykonać określone zobowiązanie, ale przede wszystkim, że wniosek o zmianę założeń biznesplanu zgłosił w terminie.

Analiza § 21 ust. 1, § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) i § 19 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego nie pozostawia wątpliwości, że beneficjent pomocy powinien był wydatkować, w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy, co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie i przedłożyć Agencji dokumenty potwierdzające wydatkowanie środków na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu. Zmiana biznesplanu w zakresie rodzaju inwestycji, które można było sfinansować ze środków przyznanej pomocy, powinna nastąpić przed zmianą przeznaczenia środków, a zatem przed ich wydatkowaniem. Zmiana taka powinna być dokonana w trybie uprzedniego uzyskania przez beneficjenta decyzji, o której mowa w § 21 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego. Po upływie wymienionych terminów nie byłoby możliwe spełnienie warunków określonych w § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz § 19 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2018 r. sygn. I GSK 318/18, w którym wyrażono już tożsame stanowisko co do terminu, w jakim można/należy zgłosić wniosek o zmianę biznesplanu, które Sąd w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną w pełni podziela). Powołane przepisy nie wykluczają możliwości wykonania biznesplanu po upływie terminu 3 lat, ale wniosek o zmianę biznesplanu powinien być wówczas połączony z wnioskiem o zmianę (wydłużenie) terminu realizacji inwestycji i zgłoszony właściwemu organowi przed upływem terminu 3 lat. Przedłużenie terminu, który upłynął, nie jest możliwe.

Do powyższego dodać należy, że inicjatywa wszczęcia postępowania w sprawie zmiany biznesplanu powinna wyjść od beneficjenta, który jest najlepiej zorientowany w możliwości terminowej realizacji przyjętych na siebie zobowiązań. Organy Agencji nie mają obowiązku monitorowania, czy beneficjent zdąży wydatkować wypłacone środki przed upływem terminu 3 lat. Obowiązki informacyjne, o których wspomniano w skardze kasacyjnej, organy Agencji realizują tylko na żądanie zainteresowanego podmiotu, stosownie do art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...). Stosowanie przez organy Agencji dyspozycji art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego zostało zatem w postępowaniu pomocowym istotnie zmodyfikowane (ograniczone do oczekiwań strony postępowania administracyjnego). Żaden ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie potwierdza stanowiska Skarżącego kasacyjnie, że zgłosił on wymagany wniosek o zmianę biznesplanu przed upływem terminu 3 lat, ani że wniosek taki zgłosił przed wydatkowaniem co najmniej 70% środków na inne cele, niż określone w biznesplanie. Wniosek zgłoszono, ale miało to miejsce po upływie terminu 3 lat od wypłaty środków pomocy i nie dołączono do niego wymaganego załącznika (zmienionego biznesplanu). W takim stanie rzeczy zasadnie uznano, że decyzja uwzględniająca wniosek o zmianie biznesplanu nie mogła zostać wydana, jeżeli sam wniosek zgłoszono po upływie terminu, do którego dane zobowiązania powinny były zostać wykonane i rozliczone. Zmiana założeń biznesplanu może nastąpić tylko w wyniku wyrażenia uprzedniej zgody przez właściwy organ, na wniosek zgłoszony przed upływem terminu określonego w rozporządzeniu wykonawczym. Rolnik nie może samodzielnie bez zgody organu dokonać takich zmian i wydatkować przyznanych i wypłaconych mu środków na inne inwestycje, niż zaakceptowane w określonym trybie przez organ Agencji.

Skarżący podnosił również, że procedura uzyskiwania wsparcia jest skomplikowana, rygory dla przeciętnego rolnika niezrozumiałe, a decyzja przyznająca mu wsparcie nie zawierała informacji o trybie zmiany założeń biznesplanu. Nie są to jednak argumenty, które mogłyby wpłynąć na zmianę stosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich (...), pomoc finansowa jest przyznawana na wniosek, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1. Dlatego ubiegając się o przedmiotową pomoc niezbędne było przeanalizowanie (rozeznanie) warunków, na jakich była ona przyznawana i skutkach niedopełnienia warunków, od których uzależniono przyznanie pomocy. Decyzja o przyznaniu pomocy nie musiała zawierać informacji na temat trybu zmiany biznesplanu, natomiast w pouczeniu decyzji z 2 września 2015 r. zawarto informację o konieczności wykonania założeń biznesplanu w określonym terminie (pkt 4 lit. d), a w punkcie 6 informację o skutkach niespełnienia założeń biznesplanu. Ponadto, w myśl art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich (...), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżący nie wykazał natomiast, że wniosek o zmianę biznesplanu złożył do dnia 4 listopada 2018 r., kiedy upływał termin 3 lat od dnia wypłaty przyznanej mu pomocy finansowej, co miało miejsce 4 listopada 2015 r. Sama tylko okoliczność, że przed upływem wymienionego terminu nabył, zamiast gruntu rolnego, określone maszyny rolnicze i przedstawił pracownikowi biura powiatowego Agencji dokumenty potwierdzające ich nabycie (nadane u operatora pocztowego 2 listopada 2018 r.), nie było wystarczające do uznania, że dopełniono warunków udzielonej pomocy albo że należało te dokumenty zakwalifikować jako wniosek o zmianę biznesplanu. Takiego oświadczenia w złożonych przez Skarżącego dokumentach nie zawarto. Przede wszystkim jednak w skardze kasacyjnej nie sformułowano ani jednego zarzutu kasacyjnego opartego na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przez co kontrola przez Naczelny Sąd Administracyjny jakichkolwiek ewentualnych uchybień proceduralnych nie była możliwa.

Z podanych względów skargę kasacyjną oceniono jako niezawierającą uzasadnionych podstaw. Z tego powodu została ona oddalona, stosownie do art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).