Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1293/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 105/23 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...], [....] w przedmiocie zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 16 maja 2023 r. I SA/Bd 105/23 oddalił skargę D. W. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

D. W. ("skarżąca") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Bydgoszczy. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

— przepisów prawa materialnego :

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się uznaniem, że działanie skarżącej stanowi nieprawidłowość w rozumieniu ww. przepisu,

- naruszenie zapisów ujętych w Wytycznych w podrozdziale 6.5.2 pkt 9 lit. e poprzez przyjęcie, że cena może być jedynym kryterium oferty,

- naruszenie zapisów Rozporządzenia Ministra z dnia z 29/01/2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 Ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie, że skarżąca dopuściła się naruszeń zapisów umowy, a co za tym idzie uznanie, że skarżąca wykorzystała środki z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 UFP,

- art. 184 UFP w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 UFP w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia (...) nr 1083/2006 (...) w zw. z art. 143 ust. 2 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, że doszło do naruszenia przez Beneficjenta procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, pomimo tego, że: a). Beneficjent przeznaczył te środki na wykonanie projektu, b) wszystkie wydatki Beneficjenta zostały poniesione w celu wykonania projektu i w związku z jego realizacją, c) wydatki Beneficjenta zostały zaakceptowane przez Instytucję Pośredniczącą, d) nałożenie obowiązku zwrotu środków jest możliwe tylko w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w ich wydatkowaniu, zaś w niniejszej sprawie nie doszło do działania lub zaniechania przez Beneficjenta, które ma lub miało szkodliwy wpływ na budżet UE, 2) art. 2 pkt 36 Rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnie polegającą na uznaniu, że działanie skarżącej miało szkodliwy wpływ na budżet UE, skutkującą przyjęciem, iż wystąpiła nieprawidłowość uzasadniająca nałożenie na Beneficjenta korekty finansowej; 3) § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 roku (...) poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości korekt charakteru i wagi stwierdzonych przez organ nieprawidłowości, w szczególności stopnia naruszenia nieprawidłowości indywidualnej (...) oraz pominięcia faktu, że projekt został zrealizowany; 4) § 4 Rozporządzenia poprzez nieskorzystanie z możliwości obniżenia korekty, mimo że było to uzasadnione okolicznościami sprawy, w szczególności niskim stopniem naruszenia obowiązujących regulacji oraz tym, że projekt został już zrealizowany; W postępowaniu wpłynęła tylko jedna oferta, żaden z potencjalnych oferentów nie prosił o wyjaśnienia i nie zadawał pytań, kryteria ocen były dla potencjalnych oferentów zrozumiałe.

- błędnym przyjęciem, że skarżąca określiła warunki udziału w postępowaniu na udzielenie zamówienia, w sposób prowadzący do naruszenia zasad konkurencyjności i nierównego traktowania wykonawców, podczas gdy wszelkie ustalone przez nią warunki były adekwatne do charakteru postępowania i niezbędne do wyłonienia wykonawcy dającego rękojmię należytej realizacji projektu, szczególnie w panujących ograniczeniach epidemiologicznych;

- art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych przez: niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przekazane Skarżącemu środki na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem procedur określonych w art. 184 ustawy o finansach publicznych, podczas gdy z uwagi na brak naruszeń PZP środki nie zostały wykorzystane z naruszeniem procedur określonych w art. 184 o finansach publicznych i nie podlegały zwrotowi;

- zaniechanie przez organ jak Sąd I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności faktyczne istotne dla sprawy w postaci wystąpienia szkody dla budżetu ogólnego UE spowodowanej przez zarzucane skarżącej naruszenia procedur oraz jej wysokości;

— naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zmierzających do załatwienia sprawy, jak również nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę poprzez uznanie, ze doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 ust. 36 Rozporządzenia, podczas gdy działania Beneficjenta nie miały i nie mogły mieć szkodliwego wpływu na budżet Unii Europejskiej, gdyż projekt został należycie wykonany,

- art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 kpa polegające na naruszeniu obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, przez co organ niewłaściwie ocenił materiał dowodowy i tym samym doszedł do przekonania, że skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 oraz umowę o dofinansowanie w szczególności zapisów umowy;

- art. 75 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. polegające na niedopuszczeniu istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów,

- art. 141 § 1 i § 4 p.p.s.a. w zw. z 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, oraz dokonano nieprawidłowej oceny dowodów, poprzez nieobiektywną, jednostronną, dowolnie dokonaną wyłącznie na niekorzyść skarżącej ocenę okoliczności faktycznych oraz nieprawidłowej ocenie ustaleń polegających na błędnym przyjęciu przez Sąd, że organ ustalił potencjalną szkodę w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006, w sytuacji, w której organ, a za nim Sąd do kwestii rodzaju szkody opowiedziały się za rzeczywistą i uznały, że wydatek w kwocie wskazanej poniesiony przez skarżącą został poniesiony z naruszeniem zasady konkurencyjności i przyjęły, że skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności;

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego.

29 grudnia 2020 r. D. W. podpisała umowę z Województwem Kujawsko-Pomorskim o dofinansowanie projektu pn. Utworzenie nowych miejsc opieki nad dziećmi do lat 3 w żłobku muzyczno-językowym S. S. Przyznano łączną kwotę dofinansowania nieprzekraczającą 921.702,60 złote i dofinansowanie z Funduszu w kwocie nie większej niż 921.702,60 złote, co stanowiło nie więcej niż 85% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych projektu. Okres realizacji został ustalony od 1 wrześnie 2020 r. do 28 lutego 2023 r. Od 27 września 2021 r. do 6 listopada 2021 r. przeprowadzono planowaną kontrolę projektu, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie poprawności udzielania zamówień w oparciu o zasadę konkurencyjności, stwierdzono, że wydatki niekwalifikowane w zatwierdzonych wnioskach o płatność wynoszą łącznie 8.079 złotych. Skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, jak również umowę o dofinansowanie, gdzie w § 19 uregulowano konieczność stosowania przy udzielaniu zamówień ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych. 24 stycznia 2021 r. Skarżąca opublikowała zamówienie na wykonanie robót adaptacyjno-remontowych w prowadzonym przez siebie żłobku wskazując kryterium oceny ofert o wadze 30% dotyczące (w latach) funkcjonowania na rynku, wyliczone według wzoru. 15 lutego 2021 r. złożono jedną ofertę zawierającą wymagany w formularzu wpis dotyczący doświadczenia firmy na rynku. Dodatkowo oferent przedstawił wyjaśnienie dotyczące doświadczenia osoby odpowiedzialnej za wykonanie prac objętych zamówieniem. Protokół z wyboru ofert zawierał zapis dotyczący kryterium: Doświadczenie Wykonawcy. Wskazanie doświadczenia wykonawcy jako jednego z kryteriów oceny ofert było niedopuszczalne. Skarżąca naruszyła zapisy w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (6.5.2 pkt 9 lit. d), a tym samym zapisy zawartej umowy o dofinansowanie projektu z 29 grudnia 2020 r. w zakresie § 19 ust. 2. W informacji pokontrolnej nałożono korektę w wysokości 5% wydatków tj. uznano, że łączna kwota niekwalifikowanych wydatków wynosi 8.079 złotych. Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego ocenił zasadność nałożonej korekty finansowej dokonując własnej oceny stwierdzonej nieprawidłowości oraz znaczenia i wagi szkody, jaką wywołała lub mogła wywołać. Skarżąca spowodowała zakłócenie konkurencji, co mogło doprowadzić do niekorzystnego gospodarowania środkami - szkody w budżecie UE, polegającej na sfinansowaniu ze środków tego budżetu nieuzasadnionego (zawyżonego) wydatku. Wobec tego, określono do zwrotu 16.158 złotych.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

W ramach tej podstawy kasacyjnej kasator w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy naruszenie: art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa; art. 75 kpa w związku z art. 78 kpa; art. 141 § 1 i 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 84 kpa, art. 107 § 3 kpa.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Według art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dokonując oceny legalności decyzji ostatecznej stwierdził, że decyzja ostateczna spełnia te wymogi, ponieważ zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 kpa, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6) oraz konieczne elementy uzasadnienia. Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Kiedy uzasadnienie decyzji ostatecznej sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia przeprowadzenie jej kontroli przez sąd administracyjny zachodzi sytuacja, że sąd administracyjny nie może wykonać ustawowej funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej po względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., zachodzi zatem konieczność zastosowania środka przewidzianego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.: Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, ponieważ stwierdził naruszenie przepisów postępowania (przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji). W omawianej sytuacji, przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie, ponieważ wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji z przyczyn już wskazanych, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji ostatecznej skutkuje również tym, że sąd administracyjny nie może skutecznie skontrolować, czy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w jej całokształcie, czy rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich merytorycznie.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia przez Sąd I instancji pozostałych przepisów kpa wskazanych przez kasatora należy zauważyć, że został on podniesiony już wcześniej w skardze, do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy trafnie się odniósł: "W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Organ, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podjął wystarczające kroki do wyjaśnienia sprawy, zebrał i rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiał dowodowy, a następnie dokonał jego właściwej oceny (art. 80 k.p.a.). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie było też podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 75 w zw. z art. 78 k.p.a. Przede wszystkim nie wynika, aby Skarżąca składała wnioski dowodowe, ani też nie wskazała jakich dowodów istotnych dla wyjaśnienia sprawy organ nie dopuścił w toku postępowania. Mając na uwadze argumentację prezentowaną przez Skarżącą w odniesieniu do tego zarzutu należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (str. 11) wynika, że przy ocenie okoliczności sprawy uwzględnił wszystkie istotne wymienione przez nią dowody, w tym także: treść oświadczenia Skarżącej z dnia 27 września 2021 r. oraz pisma oferenta z dnia 15 lutego 2021 r. Z akt sprawy wynika także, że organ zapewnił także Skarżącej, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organy bowiem wskazały na podstawie jakich dowodów zostały ustalone istotne dla sprawy fakty, którym dowodom i wyjaśnieniom dały wiarę, z jakich powodów i dlaczego nie podzielono argumentacji Skarżącej. W ocenie składu orzekającego Skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organu w rozpoznawanej sprawie dokonanych na podstawie całokształtu materiału dowodowego i we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, a nie tylko poszczególnych dowodów z osobna. Zdaniem Sądu weryfikacja i ocena zebranych w sprawie dowodów została przeprowadzona w sposób przejrzysty, przekonujący i logiczny, wobec czego nie można jej postawić zarzutu dowolności. Prawidłowa ocena materiału dowodowego została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji. To, że materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z intencją Skarżącej nie oznacza, że organ naruszył art. 80 k.p.a."

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie uwzględnił skargi oceniając podniesiony w skardze zarzut naruszenia kpa, to tym samym nie stwierdził

w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przesłanki "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku zawarł podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i w tych ramach wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił skargi.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Zgodnie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to tym samym kasator nie podważył skutecznie zasadniczego elementu stanu faktycznego tj. ustalenia, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem procedur (określonych w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu).

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.