Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2812/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 78, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 351/21 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 stycznia 2021 r., nr ZP/415/536/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 351/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 stycznia 2021 r. nr ZP/415/536/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 14 października 2020 r. nr AU-2/6730.2/579/2020 Prezydent Miasta Krakowa po rozpatrzeniu wniosku M. J. i R. L. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. Przebudowa i nadbudowa o jedno piętro dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na cele mieszkalne na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K..

W uzasadnieniu organ przedstawił zebrane w sprawie opinie i uzgodnienia, opracowaną analizę urbanistyczno-architektoniczną, oraz projekt decyzji przez osobę uprawnioną znajdującą się na liście, o której mowa w art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej, wynika, iż w istniejącym kontekście przestrzennym istnieje możliwość wkomponowania projektowanej przebudowy i nadbudowy budynków mieszkalnych w zastany układ przestrzenny obszaru analizowanego. Planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji pozyskano zgodnie z wymogami prawa wszelkie potrzebne opinie organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp, w tym Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego z 9.10.2018 r., a także opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 26.06.2019 r. w zakresie ochrony środowiska i z 3.10.2019 r. w zakresie ochrony powietrza, tzw. milczące uzgodnienie Marszałka Województwa Małopolskiego i Ministra Środowiska. Do decyzji zostały dołączone załączniki: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym, jako załącznik nr 1 i 2, oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, jako załącznik nr 3 wraz z załącznikiem graficznym mapą ewidencyjną w skali 1: 1000 zał. nr 4.

Odwołanie od tej decyzji złożyła A. W. podnosząc, że nie wyraża zgody na przeprowadzenie powyższej inwestycji, gdyż obawia się o zaciemnienie swojego budynku na działce nr [...]. Ponadto uważa, że nie przeprowadzono dostatecznie wnikliwego postępowania dowodowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. nr ZP/415/536/2020 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. W. zarzucając naruszenie:

1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 § 1 oraz art. 107 § 1, 2 i 3 K.p.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające w szczególności na: nieuwzględnieniu argumentacji przedstawionej przez skarżącą, w szczególności w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej istniejących obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, co narusza zasady praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do obywateli, wyjaśnienia zasadności przesłanek wydanej decyzji, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy całości decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy; niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności nieuwzględnieniu wskazań merytorycznych i prawnych wniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie interpretacji i tym samym obrazę przepisów prawa przez organy; niedostatecznym i niepełnym uzasadnieniu decyzji, z którego wynikałby stan faktyczny i prawny;

2. art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji, a w szczególności nieuwzględnienie odległości planowanej nadbudowy od granicy z nieruchomością sąsiednią;

3. art. 61 ust. 1 pkt. u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy treść tego przepisu uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego zgodnie z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, polegającą na zagwarantowaniu ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., tj. takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne;

4. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji całkowite pominięcie, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną niemniejszej niż 4 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

W odpowiedzi na skargę, SKO w Krakowie wniosło o oddalenie skargi, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji.

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 351/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 stycznia 2021 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej ustawa) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 61 ust. 1 ustawy z kolei stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sąd wskazał, że z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że każda zmiana zagospodarowania terenu lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy jego części, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ustalająca te warunku jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego – po ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne lub projektowany sposób użytkowania obiektu spełnia warunki określone w art. 61 ustawy, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzać musi postępowanie wykazujące, iż wnioskowane zamierzenie spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, to znaczy, że będzie nawiązywało do funkcji, jaka na danym obszarze występie tj. funkcji zabudowy mieszkaniowej, usługowej przemysłowej itp., oraz parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Organ ustala też czy działka obejmująca zamierzenie inwestycyjne ma dostęp do drogi publicznej, oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego oraz czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodność decyzji ustalającej warunki zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów szeroko rozumianego Prawa budowlanego, gdyż organ administracji wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd zauważył, że są to kwestie których organ na etapie ustalania warunków zabudowy nie ocenia. Dopiero postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego kwestię tę będzie władne rozstrzygnąć.

Sąd wskazał, że na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588 (dalej; rozporządzenie) określone zostały zasady ustalania parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu w oparciu o tzw. analizę urbanistyczno- architektoniczną. Przepis § 3 rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2). Analizę urbanistyczno-architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji - jeden z jej załączników. Organ ma obowiązek przeprowadzenia kontroli sporządzonej w sprawie analizy, stanowi ona bowiem merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji.

Dokonując oceny decyzji organu I instancji a utrzymanego w mocy orzeczeniem organu odwoławczego, Sąd nie stwierdził uchybień skutkujących koniecznością eliminacji skarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak wynika z decyzji, funkcja terenu planowanej przebudowy i nadbudowy będzie funkcją zabudowy mieszkaniowej, która jest zgodna z funkcją występującą w obszarze analizy. W obszarze analizy występują też działki sąsiednie tj. dostępne do tej samej drogi publicznej, zabudowane budynkami o funkcji mieszkaniowej tj. działki nr [...] i [...]. Spełniony został zatem warunek, o którym mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 w zakresie kontynuacji przez planowaną inwestycję funkcji jaka w obszarze objętym analizą występuje.

Z decyzji też wynika, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...]. Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jako położony w granicach administracyjnych miasta K..

Odnośnie do parametrów zamierzenia inwestycyjnego stwierdzić należy, iż pozostają one w zasadzie niezmienne. Bez zmian pozostaje linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Co do trzech pierwszych parametrów, co prawda organ dopuszcza ich powiększenie o docieplenie budynku (grubość warstwy ocieplanej), ale w ocenie Sądu, z uwagi na fakt, że samo ocieplenie budynku nie jest objęte zamierzeniem inwestycyjnym a także, że samo ocieplenie budynku nie jest kwalifikowane jako zmiana zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy, roboty budowlane w tym zakresie nie wpływają na parametry zabudowy określone ustawą w przepisie art. 61 ust 7. Odnosząc się do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Sąd zauważył, że zamierzenie inwestycyjne ma polegać na dobudowie nad garażami piętra, które zrówna się wysokością z już istniejącą główną bryłą budynku. Wysokość budynku pozostanie zatem bez zmian. W ocenie Sądu, organ nieprawidłowo nazwał w tej części przedmiot postępowania nadbudową. W istocie jest ro rozbudowa istniejącego budynku, tyle że bez ingerencji w istniejący już obrys budynku. Wadliwość ta nie wpływa jednak na rozstrzygnięcie sprawy, nie jest zatem podstawą go uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzucanego przez skarżącą naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a mających jej zdaniem wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 K.p.a. Sąd stwierdził brak podstaw do uznania, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co miałoby doprowadzić do błędnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji i poprzez to do naruszenia słusznego interesu skarżącej. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż organ I instancji zebrał wymagany przez przepisy materiał dowodowy, dokonał wymaganych uzgodnień między organami i otrzymał uzgodnienia i decyzje, o których mowa w przepisach szczególnych.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, decyzja jak i stanowiąca jej załącznik analiza urbanistyczno-architektoniczna wykazują, że zamierzenie inwestycyjne stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej jaka w obszarze analizy występuje.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła A. W. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp) poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy treść tego przepisu uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego zgodnie z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, polegającą na zagwarantowaniu ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, to jest takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kom pozycyjno-estetyczne;

2. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji całkowite pominięcie, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;

3. art. 145 §1 pkt.1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w granicach sprawy, na skutek niedostrzeżenia, iż organy obu instancji wydając swe rozstrzygnięcia, dokonały niewystarczających, arbitralnych i wadliwych ustaleń oraz oparły swe decyzje o analizę sporządzoną z naruszeniem przepisów rozporządzenia;

4. art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i w zw. z art. 56 upzp, poprzez niewykonanie obowiązku kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na skutek dokonania oceny działań organów w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa, w oparciu o ogólne przekonania dotyczące konieczności zachowania ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa, a zatem w oderwaniu od kryterium legalizmu, co skutkowało niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji, iż organy obu instancji arbitralnie dokonały ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w oparciu o art. 61 ust 1 pkt 1 upzp w sytuacji, gdy inwestycja nie spełnia wszystkich wymagań określonych w przepisach, w szczególności zasady dobrego sąsiedztwa;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 oraz pkt 2 i 4 upzp, poprzez nienależyte wykonanie przez WSA obowiązku kontroli decyzji organów obu instancji na skutek niedostrzeżenia, iż organy te utrzymały w mocy decyzję, która narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, która przejawia się tym, iż realizacja inwestycji spowoduje całkowite zaciemnienie zarówno nieruchomości jak i podwórza skarżącej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a.")), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania, których stosowanie warunkuje prawidłowość ustaleń faktycznych, w pierwszej kolejności rozpoznane muszą być zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny przepisów prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko jego ocena prawna. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp i w zw. z art. 56 upzp.

Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy administracji zgromadziły materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tego materiału słusznie uznana została za prawidłową i brak było podstaw do jej kwestionowania, w szczególności do kwestionowania prawidłowości sporządzonej analizy funkcji i cech zabudowy. Twierdzenie, że poczynione przez organy administracji ustalenia są arbitralne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia.

Mając na uwadze okoliczność, że brak jest podstaw do kwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych brak jest również podstaw do przyjęcia, że organy administracji naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu tego przepisu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji). Sporządzona analiza funkcji i cech zabudowy pozwalała organom administracji na przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez wnioskodawców inwestycji.

Zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie dopiero na etapie sporządzania i zatwierdzania projektu budowlanego nie zaś na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W konsekwencji nie mógł on zostać naruszony przez organy wydające rozstrzygnięcie w tym przedmiocie.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz art. 1 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 oraz pkt 2 i 4 upzp także nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Ustalenie, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa nie obejmuje badania kwestii zacieniania sąsiedniej działki. Dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego badana jest kwestia zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.