Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 435/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 124 ust.2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: § 3 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania J.S., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] spółka z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej NWO3042, w zakresie budowy wieży antenowej o konstrukcji stalowej kratowej wraz z doziemną instalacją elektroenergetyczną na działce nr [...].

1.1. Decyzja ta zapadała w następującym stanie sprawy: W dniu 23 października 2019 r. inwestor [...] spółka z o.o. złożyła wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W toku postępowania organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia brakujących dokumentów, a po ich uzupełnieniu 3 grudnia 2019 r. zawiadomił strony (w tym skarżącego J.S.) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Pisemne zastrzeżenia do inwestycji, dotyczące w szczególności negatywnego oddziaływania stacji bazowej, złożyli K. i A.U. oraz skarżący.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] spółka z o.o. pozwolenia na budowę opisanej wyżej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Decyzję tę zaskarżyli odwołaniami K. i A.U. oraz skarżący J.S.. W wyniku ich rozpatrzenia Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Główną przyczyną wydania decyzji kasacyjnej było sporządzenie projektu budowlanego przez osobę nie posiadającą właściwych uprawnień.

1.2. Prowadząc ponowione postępowanie Starosta w dniu 31 stycznia 2020 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. W wyznaczonym w zawiadomieniu terminie strony nie wniosły żadnych uwag, wniosków i zastrzeżeń. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości dokumentacji projektowej przez opracowanie projektu przez osobę mającą uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej. Dokumentacja taka została ostatecznie złożona przez inwestora w dniu 29 kwietnia 2020 r. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Starosta zawiadomił strony o zakończeniu postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. J.S. złożył wniosek o udostępnienie kopii pełnej dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W odpowiedzi skarżący został poinformowany o możliwości osobistego wglądu w zebrane materiały i w dniu 18 maja 2020 r. zapoznał się z dokumentacją sprawy, robiąc między innymi zdjęcia akt (notatka k. 13 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o wyznaczenie dodatkowego terminu do zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Wniosek ten nie został rozpatrzony, natomiast decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] Starosta zatwierdził przedmiotowy projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej NW03042.

1.3. Od tej decyzji odwołanie złożył J.S., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj:

a) art. 10 w zw. z art. 73 i 74 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy,

b) art. 7, 8, 107 § 1 i 3 k.p.a. przez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśniania wszelkich wątpliwości stanu faktycznego i braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i brak:

- maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania przez anteny,

- mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi,

- podania jakiejkolwiek metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu,

- jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu przyjmując, iż inwestor ma te same prawa co właściciele nieruchomości sąsiednich;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 4 prawa budowlanego przez brak poszanowania uzasadnionych interesów stron,

b) art. 35 ust. 3 prawa budowlanego w związku z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez brak sporządzenia i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

c) art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez wydanie decyzji podczas gdy termin wyznaczony na wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i wniesienie żądań wskazany w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. nie upłynął.

1.4. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji Wojewoda powołał się na art. 35 ust. 1 i ust. 4 prawa budowlanego i wynikające z tego przepisu obowiązki i zakres postępowania w sprawie. Wskazał, że działka objęta inwestycją nie znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a inwestor dysponuje ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej NW03042 na części działki nr [...].

W ocenie Wojewody projekt budowlany jest zgodny z warunkami ustalonymi w tej decyzji oraz wymaganiami ochrony środowiska. Nadto jest kompletny, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935). Również projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Spełnione zostały także wymagania dotyczące wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego.

1.5. Odnosząc się do kwestii spornych Wojewoda wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Poziomy pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii cyfrowej są zależne od charakterystyk technicznych sprzętu nadawczego, a zwłaszcza mocy nadajników, charakterystyk promieniowania anten oraz sposobów rozmieszczenia tych anten. Poziomy te można wyznaczać zarówno obliczeniowo jak też i pomiarowo. Na etapie planowania lokalizacji stacji bazowych korzysta się z technik obliczeniowych. Wyznaczenie poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowych bez znajomości danych technicznych sprzętu radiowego oraz sposobu jego rozmieszczenia, zwłaszcza anten i ich charakterystyk, jest niemożliwe.

Z uwagi na specyficzny charakter inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ administracji architektoniczno-budowlanej opiera się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić jej waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Organ zobowiązany jest zatem do sprawdzenia, czy opracowanie takie zawiera wszelkie dane, niezbędne do dokonania oceny, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć określonych szczegółowo w rozporządzeniu. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej dane takie stanowią: wskazanie jakiego rodzaju anteny będą instalowane, jakiej częstotliwości pola elektromagnetyczne będą emitowały, jaka będzie równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, oraz w jakich odległościach od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, występują miejsca dostępne dla ludności.

1.6. Organ odwoławczy, odnosząc się do zawartego ustawie i przepisach wykonawczych pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" wskazał, że miejsca te winny zostać określone na podstawie istniejącej zabudowy i na takiej podstawie sporządzona została kwalifikacja przedsięwzięcia oraz analiza środowiskowa w sprawie. Zdaniem organu z opracowania tego wynika, że inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. Wskazał też, że z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) uproszczono ocenę badania oddziaływania wiązki promieniowania do wektorów osi głównej wiązki - czy przecina on w określonych odległościach miejsca dostępne dla ludzi lub przeznaczone pod zabudowę.

Jak podkreślił organ odległości, w których dokonuje się sprawdzenia uzależnione są od równoważnej mocy promieniowania izotropowego EIRP, kierunku wiązki - azymutu i pochylenia elektrycznego i mechanicznego osi wiązki (odchylenia w płaszczyźnie pionowej od poziomu). W ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano montaż anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 800, 900/1800 MHz, przy czym równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi dla każdej z dwóch anten w sektorze 1, 2, 3 i 4 odpowiednio w odniesieniu do częstotliwości: 1561 W i 1732 W. Anteny będą montowane na wysokości nie mniejszej niż 55 m licząc od poziomu terenu (całkowita wysokość obiektu - 61,95 m) z nakierowaniem wiązki na cztery azymuty: 0°, 75°, 160° i 270°. Nachylone będą w zakresie od 0° do 10° (tzw. tilt). Ponadto planowane jest też osiem anten - radiolinii na tej samej wysokości o azymutach 24°, 6°, 61°, 94°, 133°, 189° (dwie anteny) i 352° z tolerancją +/- 30° każda. Biorąc pod uwagę geometrię zjawiska wiązka anteny nie przetnie miejsc dostępnych dla ludzi (a uwzględniając też prawa osób trzecich - miejsc przeznaczonych na zabudowę - miejsc, na których możliwa byłaby lokalizacja zabudowy). Największe zbliżenie do przestrzeni dostępnej dla ludzi ma miejsce przy pochyleniu wiązki - tilt 10°, na skraju wskazanym przez rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (uzależnione od równoważnej mocy promieniowana izotropowo). W przypadku anteny o mocy promieniowania izotropowego nie mniejszej niż 1000 W odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka anteny winna wynosić co najmniej 70 m.

Organ wskazał, że na azymutach mocowania anten sektorowych nie występuje obecnie zabudowa, a wiązka o nachyleniu 10° (tilt) w odległości 70 m zbliża się do powierzchni terenu na wysokość 46 m.n.p.t. W przedłożonej przez inwestora dokumentacji przedstawiono rozkład promieniowania - zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania powyżej 0,1 W/m2 (wartości większe niż 0,1 W/m2 są niedopuszczalne w miejscach dostępnych dla ludzi). We wszystkich sektorach pola o gęstości większej niż 0,1 W/m2 dotyczą wyłącznie wolnej przestrzeni. Zdaniem organu, z rysunków przedstawiających przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten stacji bazowej telefonii wynika, że w odległości maksymalnej 70 m we wszystkich sektorach od środka anteny "rozsiewczej" główna oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludności. Wobec tego, w świetle obowiązujących przepisów, brak jest uzasadnienia do zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym bardziej do zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ wskazał, że na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę nie ma możliwości sprawdzenia podanych przez inwestora parametrów. Bezpośrednio po uruchomieniu anten stacji bazowej telefonii komórkowej powinny zostać wykonane pomiary kontrolne, które należy przeprowadzić także w razie zmiany warunków pracy obiektu, o ile mogłyby one mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznych promieniowania jonizującego, którego źródłem jest obiekt. Odnosząc się do kwestii maksymalnego pochylenia (tiltów) anten wchodzących w skład stacji bazowej organ wskazał, że fabryczne właściwości danego urządzenia (skale właściwości) nie oznaczają jednocześnie, że w przypadku niniejszej inwestycji inwestor będzie wykorzystywał maksymalne możliwości urządzeń nadawczych.

1.7. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczących spadku wartości nieruchomości organ wyjaśnił, że nie podlega ona ocenie w niniejszym postępowaniu. Nadto inwestycja w żaden sposób nie ograniczy odwołującemu prawa do dysponowania jego nieruchomością zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, w tym do jej zabudowy. Nie wpływa ona bowiem negatywne na możliwość użytkowania tej nieruchomości w sposób dotychczasowy czy też planowany.

W ustosunkowaniu się do pozostałych zarzutów odwołania organ podniósł, że materiał dowodowy sprawy był kompletny i nie wymagał uzupełnienia. Na jego podstawie możliwe było zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie, które znalazło swój wyraz w zaskarżonej decyzji. Nadto nie doszło do naruszenia przez organ I instancji zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Strona mogła zapoznać się z aktami sprawy przez cały czas trwania postępowania.

2. W skardze wniesionej przeciwko całości decyzji Wojewody do tutejszego sądu, z zachowaniem terminu, działający w imieniu J.S. pełnomocnik zarzucił jej naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj:

a) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 i 74 k.p.a. przez uniemożliwienie zapoznają się stronie z aktami postępowania, jak również brak wydania postanowienia o odmowie zapoznania się z aktami sprawy, co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości czynnego udziału strony,

b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie interesu społecznego oraz obywateli,

c) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odczytania z uwagi na brak:

- podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny,

- brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi,

- brak podania jakiejkolwiek metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu,

- brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu przyjmując, iż inwestor ma te same prawa co właściciele sąsiednich nieruchomości;

2) prawa materialnego tj:

a) art. 4 prawa budowlanego przez brak poszanowania uzasadnionych interesów stron,

b) art. 15zzs ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...), przez wydanie decyzji w dniu [...] maja 2020 r., podczas gdy termin odwołującego się do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i wniesienia żądań wskazany w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. upłynął dopiero w dniu 1 czerwca 2020 r.,

c) naruszenie art. 35 § 3 prawa budowlanego w zw. z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez brak sporządzenia/uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Mając na względzie te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W skardze zawarto wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze (załączonych do skargi) oraz zobowiązania organu do dostarczenia i udostępnienia całości materiału dowodnego w przedmiotowej sprawie.

3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

5. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333; dalej prawo budowlane) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. z Dz.U. 2020 r., poz. 283);

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego.

W ocenie Sądu wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w sprawie. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że po uzupełnieniu postępowania (w ponowionym przez organ I instancji postępowaniu) projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane w zakresie specjalności telekomunikacyjnej i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.

Projekt jest zgodny z ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o lokalizacji przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W decyzji tej, której treścią organ i inwestor są związani, zostały wyznaczone tak istotne dla przedmiotu sporu kwestie, jak wysokość masztu oraz "równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej" (moc ta nie może przekraczać 2000 W). Nadto w tej decyzji wskazano, że w "odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m oraz w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny nie może być miejsc dostępnych dla ludności".

6. Odnosząc się do kluczowego w sporze pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" i dotyczącego tej kwestii zarzutu skarżącego wskazać należy, że na podstawie art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1815) nastąpiła zmiana przepisu art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska. Zgodne z jego treścią, obowiązującą od dnia 25 października 2019 r., przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się "wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Z treści przepisu w nowym brzmieniu wynika jednoznacznie, że przy ustalaniu czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej może spowodować przekroczenie dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności uwzględnia się wyłącznie stan istniejący zagospodarowania i zabudowy nieruchomości; zatem nie stan potencjalny i mogący wystąpić w przyszłości.

Z tych względów zarzuty skarżącego nie mają oparcia w obowiązującym prawie. Dodać też należy, że na skutek tej zmiany straciło aktualność, wypracowane w odniesieniu do rozważanego pojęcia w stanie prawnym obowiązującym do 25 października 2019 r., orzecznictwo sądów administracyjnych uwzględniające możliwość potencjalnego odziaływania inwestycji. Organ odwoławczy trafnie zatem przyjął, że projekt spełnia wymogi określone powoływanymi wyżej przepisami prawa, jest zgodny z decyzją lokalizacyjną, a inwestycja, o czym przesądzono już procedując to w trybie lokalizacyjnym, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

7. Wbrew temu, co zarzuca skarżący decyzja organu odwoławczego zawiera odniesienie do istotnych dla oceny dopuszczalności inwestycji parametrów technicznych, w tym związanych z realizacją wymogów zawartych w powoływanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), które weszło w życie w dniu 11 października 2019 r. Ponieważ wniosek został złożony w dniu 23 października 2019 r. to przepisy tego rozporządzenia, a nie powoływanego w uzasadnieniu skargi poprzednio obowiązującego rozporządzenia z 2010 r., miały zastosowanie w sprawie. Ma to istotne znaczenie dla sprawy, gdyż to przepisy rozporządzenia z 2019 r., w szczególności § 3 ust. 1 pkt 8, określają jakie rodzaje inwestycji zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jakie parametry podlegają badaniu.

Z przeprowadzonej przez organy na podstawie źródłowej dokumentacji analizy wyraźnie wynika, że na azymutach mocowania anten sektorowych nie występuje obecnie zabudowa, a wiązka o nachyleniu 10° (tilt) w odległości 70 m zbliża się do powierzchni terenu na wysokość 46 m.n.p.t. Rozkład promieniowania pola elektromagnetycznego o gęstości większej niż 0,1 W/m2 dotyczy wyłącznie wolnej przestrzeni. Z rysunków przedstawiających bieg osi głównych wiązek promieniowania anten stacji bazowej telefonii wynika bowiem, że w odległości maksymalnej 70 m we wszystkich sektorach główna oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludności. Oznacza to, że warunki brzegowe przewidziane przepisami nie zostały przekroczone. Nie było zatem potrzeby prowadzenia dalszych ustaleń. Z wydanej decyzji nie wynikają też ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy terenów sąsiednich. Kwestie ewentualnych negatywnych skutków ekonomicznych sąsiedztwa stacji bazowej telefonii komórkowej dla strony nie mieszczą się zaś w ramach postępowania o pozwolenie na budowę.

8. Zdaniem sądu organy nie naruszyły też reguł postępowania dowodowego, w szczególności przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji zbadały wszystkie istotne dla sprawy kwestie, w szczególności rozważyły dopuszczalność inwestycji w kontekście wyżej wskazanych przepisów prawa oraz decyzji lokalizacyjnej i oceniły zakres oddziaływania pól elektromagnetycznych. Dokumentacja ta jest kompletna i nie wiadomo na czym miałaby polegać podnoszona w skardze konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. Nadto, istotne dla niniejszego postępowania kwestie zostały już rozstrzygnięte ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalenia z postępowania administracyjnego znalazły swój wyraz w obu decyzjach. W szczególności decyzja organu II instancji rzeczowo odnosi się do kwestii istotnych dla sprawy i zawiera zindywidualizowane odniesienia do materiału dowodowego. Nie można zatem uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazać również należy, że dowody dołączone do skargi, czyli kserokopie dokumentów na kartach od 14 do 34 akt sądowych, znajdują się już w aktach administracyjnych. Nie było zatem potrzeby ich przeprowadzenia w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.

9. Nie jest również zasadny najbardziej eksponowany w skardze zarzut dotyczący ograniczenia praw gwarancji strony skarżącej. W sprawie zarzut ten dotyczy wydania decyzji przez organ I instancji mimo złożonego przez skarżącego wniosku o wyznaczenie dodatkowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Ocena takiego naruszenia, jeśli nawet wystąpiło, musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sytuacja, której dotyczy zarzut z pewnością nie jest bowiem tego kalibru, by przyjmować postać kwalifikowaną (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), nie mówiąc już o postaci skrajnej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Znaczenie tego ewentualnego uchybienia dla sprawy jest nieistotne. Sprawa była bowiem prowadzona od początku z udziałem skarżącego, postępowanie przed organem I instancji, wskutek uchylenia pierwszej decyzji, było ponowione, a skarżący osobiście przeglądał dokumenty. Zgodzić się należy z tym, że podczas tej wizyty niezasadnie odmówiono mu udostępnienia wszystkich dokumentów, ale zdaniem sądu nie wpłynęło to na wynik sprawy. Organ II instancji miał bowiem obowiązek rozpatrzyć sprawę w całym zakresie, niezależnie od treści i zarzutów odwołania, co nastąpiło bez ograniczenia prawa strony.

Wskazać również należy, że odwołanie złożone przez skarżącego jest obszerne (liczy sobie 11 stron) i zawiera wszystkie sporne elementy. Porównując treść skargi z odwołaniem widoczne jest, że elementy te znalazły się w skardze, a w gruncie rzeczy jedynym nowym zarzutem jest właśnie kwestia ograniczenia prawa skarżącego w postępowaniu przed organem I instancji. Widoczne jest zatem, że w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym, po wniesieniu odwołania i postępowaniu skargowym, strona mająca pełną możliwość zapoznania się dokumentacją nie podniosła jakichś innych zarzutów i argumentów niż dotychczasowe, w szczególności podważających rzetelność dokumentów projektowych, sporządzonych przecież przez osoby posiadające ku temu kwalifikacje. Zawarte w odwołaniu i skardze zarzuty dotyczące braku podania maksymalnych tiltów, mocy anten radioliniowych, metody obliczeniowej są bardzo ogólnikowe i nie znajdują oparcia w stanie prawnym i faktycznym sprawy, w szczególności przepisach powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego z 2019 r.

10. Podsumowując przedstawione rozważania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Starosty nie naruszają prawa we wskazanym w punkcie 4 niniejszego uzasadnienia zakresie i z tych względów skargę, jako niezasadną, oddalił (art. 151 p.p.s.a.).