Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 505/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 27 ust. 1, art. 18, art. 24, art. 18 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 609
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
article: art. 147 § 1, art. 58 § 1 pkt 5a, art. 200, art. 205 § 1, art. 209
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] położonej w miejscowości W., gmina [...]; II. odrzuca skargę w części dotyczącej działki nr [...] położonej w miejscowości W., gmina [...]; III. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego P. K. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą z 24 sierpnia 2001 r. nr XXXI11/226/2001 Rada Gminy [...] (dalej: Rada Gminy lub Organ) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w gminie [...] cz. - I.

Pismem z 21 marca 2024r. P. K. (dalej: Skarżący) wezwał Radę Gminy w [...] do usunięcia naruszenia prawa, wskazując że stanowiące jego własność działki o nr ewid. [...] położone w miejscowości [...], zostały w sposób niezgodny z prawem przeznaczone w w/w uchwale do zalesienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy [...] z 24 sierpnia 2001 r. nr XXXI11/226/2001 w zakresie dotyczącym działek o nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

art. 18 ust. 2 pkt 5 lit a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 Nr 15, poz. 139 ze zm. - dalej: u.p.z.p.), poprzez zaniechanie określonego w tym przepisie prawidłowego zawiadomienia na piśmie, wszystkich prawnych właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działki o nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...], powiat [...], województwo [...] o fakcie wyłożenia projektu planu, pomimo ciążącego na Organie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji, gdy działki te miały zostać przeznaczone w uchwalanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zalesienia;

art. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie [...], poprzez nadużycie władztwa planistycznego, w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego i ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały w/w przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżących w zakresie gospodarowania ich nieruchomością;

art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.) w zw. z art. 64 ust 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, że w dacie wydawania zaskarżonej uchwały był jednym ze współwłaścicieli spornej nieruchomości, którego całkowicie pominięto przy doręczeniu zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu, przewidującego działki będące jego współwłasnością do zalesienia.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie.

Zdaniem Organu, Skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swoje uprawnienia, jak również nie wykazał, że jego interes został naruszony kwestionowaną uchwałą. Organ podkreślił, że wykonał czynności, o których mowa w art. 18 ust. 2 u.p.z.p., tj. zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu podmioty wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wskazał, że Skarżący nie wnosił w toku procedury planistycznej wniosków ani uwag do projektu planu i podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy nie można uznać, że Rada uchwalając przedmiotowy plan przekroczyła swoje władztwo planistyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.- dalej: P.p.s.a.). Należy przypomnieć, iż w myśl art. 7 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. To zaś oznacza, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, czyli aktu normatywnego zawierającego normy powszechnie obowiązujące, w ustalonych tym planem granicach terytorialnych (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzało się dla obszaru gminy lub jej części albo zespołu gmin lub jego części.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Gminy [...] z 24 sierpnia 2001 r. Nr XXXIII 226/2001 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w gminie [...] -cz. I, w części dotyczącej działki o nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...].

Skarga podlega odrzuceniu w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...], gdyż została wniesiona przez osobę nie posiadającą interesu prawnego do jej wniesienia. W części zaś dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka o nr [...] została przez Sąd uwzględniona jako zasadna.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego Sąd bada, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 (akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej) i 6 (akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej), nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609 ze zm. - dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień, konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r. sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003/8/84). Skarżący powinien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1437/04, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W judykaturze podkreśla się również, że naruszenie interesu prawnego powinno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (tak: NSA w wyroku z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego.

Z przytoczonych wyżej orzeczeń wynika, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo podmiotu, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust, 1 u.s.g. konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie, przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z 26 lipca 2022 r. sygn. akt li SA/Gd 588/22).

W przypadku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego podmiotami zasadniczo legitymowanymi do wniesienia skargi są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie objętym planem.

Skarżący, uzasadniając naruszenie jego interesu prawnego na skutek wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały, stwierdził że jest właścicielem nieruchomości, oznaczonych jako działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...], powiat [...], województwo [...] - na potwierdzenie czego, na żądanie Sądu, przedłożył dokumenty w postaci:

aktu notarialnego z [...] lutego 1991 r. nr [...] zawierającego umowę darowizny na rzecz M. K. i S. K.;

postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 1999r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym S. K.;

aktu notarialnego z [...] lutego 2022 r. [...] zawierającego umowę darowizny, umowę sprzedaży oraz ustanowenie służebności.

Z dokumentów tych wynika jednak, że Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ewid. [...], gdyż przysługujący mu udział w tej nieruchomości, na mocy umowy z 18 lutego 2022r. darował bratu J. K. Okoliczność tę potwierdza również pozyskany przez Sąd z urzędu odpis księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka o nr ewid. [...], w której w dziale II jako właściciel nieruchomości wpisany jest J. K.

W tej sytuacji, Skarżący nie może w sposób zasadny twierdzić, że zaskarżona przez niego uchwała Rady Gminy [...] narusza jego prawo własności, a zatem nie wykazał interesu prawnego w jej zaskarżeniu.

Tym samym, w części dotyczącej nieruchomości o nr ewid. [...] skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

Inaczej wygląda kwestia interesu prawnego Skarżącego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały w odniesieniu do nieruchomości o nr ewid. [...].

Z opisanych wyżej dokumentów przedłożonych przez Skarżącego w uzupełnieniu skargi, wynika że nieruchomość określana jako działka o nr ewid. [...] była własnością poprzednika prawnego Skarżącego T. K., który nabył ją na podstawie aktu własności ziemi z [...] listopada 1975r. a następnie umową darowizny z [...] lutego 1991 r. przekazał ją swojemu synowi oraz jego małżonce tj. S. K. i M. K. do majątku wspólnego.

Po śmierci S. K. majątek jego odziedziczyli: żona M. K. oraz dwaj synowie: P. K. i J. K. - wszyscy po 1/3 części (post. SR w [...] z [...] listopada 1999r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym S. K.).

Będąca przedmiotem skargi uchwała Rady Gminy objęła między innymi działkę o nr. ewid. [...] położoną w miejscowości [...], przeznaczając tą działkę do zalesienia.

Działka o nr [...] uległa podziałowi, a w wyniku umowy darowizny z [...] lutego 2022r. P. K. stał się wyłącznym właścicielem nieruchomości powstałej z podziału działki o nr [...] - tj. działki o nr [...], co potwierdza treść księgi wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości, w skład której wchodzi działka [...], będąca obecnie własnością Skarżącego. Ponieważ w treści zaskarżonej uchwały przewidziano przedmiotową działkę do zalesienia, interes prawny Skarżącego w zaskarżeniu uchwały nie budzi wątpliwości.

Odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi w części dotyczącej działki o nr [...], Sąd uznaje go za bezzasadny. Skarżący, wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa, wyczerpując tym samym administracyjny tok instancji, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały (art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2017 r., poz. 935).

Skarżący był współwłaścicielem przedmiotowej działki, w dacie podejmowania uchwały obejmującej tą nieruchomość miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W wyniku zapisów planu działka została przeznaczona do zalesienia, co w sposób oczywisty zmieniło jej dotychczasowe rolnicze wykorzystanie i ograniczyło korzystanie na przyszłość, wyłącznie w zakresie związanym z zalesieniem. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zmiana przeznaczenia działki z dotychczasowego rolnego na leśne wkracza w szeroko pojmowane prawo własności i niewątpliwie narusza prawo do jego swobodnego dysponowania, przez odgórną zmianę jej dotychczasowego przeznaczenia i wyłączenie dotychczasowego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że po stronie Skarżącego istnieje interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości, co odbyło się bez wiedzy Skarżącego. W ocenie Sądu świadczy to o tym, że Skarżący ma nie tylko interes faktyczny ale również prawny w zakażeniu tej uchwały.

Przechodząc do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że wzorzec kontroli stanowią przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 39, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) obowiązujące w dacie podejmowania uchwały.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.z.p.: naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Tryb sporządzenia i uchwalania planu szczegółowo określał art. 18 u.p.z.p. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.p.z.p. o terminie wyłożenia projektu planu należało zawiadomić na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami. Wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu otwierało możliwość czynnego uczestnictwa w procedurze planistycznej, między innymi poprzez złożenie zarzutu w terminie 14 dni po upływie terminu jego wyłożenia (art. 24 u.p.z.p.), co stanowiło istotny instrument ochrony praw właścicieli (władających) nieruchomości, których przeznaczenie w miejscowym planie miało ulec zmianie. Użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć, jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art, 18 ust. 2 pkt 5 ustawy podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie przywołany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. należy traktować, jako przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji, dokonania powiadomienia inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób (wyrok WSA w Poznaniu z 9 października 2019 r., sygn. akt IV/Po 314/19).

Problematyka realizacji procedury planistycznej określonej w art. 18 u.p.z.p. była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które jednolicie przyjęło, że brak powiadomienia strony o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. skutkuje stwierdzeniem nieważności planu, w zakresie zgłoszonego żądania (por. wyroki: wyrok WSA w Rzeszowie z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt lI SA/Rz 1004/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 2 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1522/16; wyrok WSA w Poznaniu z 9 października 2019 r. sygn. akt IV Po 314/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 22 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 962/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 6.07.2021, sygn. akt II SA/Rz 95/21).

Sąd odwołując się do poglądów zawartych w powołanych wyrokach, przy jednoczesnej ich aprobacie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie postępowanie planistyczne zostało wszczęte i było prowadzone w trybie i na zasadach określonych w u.p.z.p. Analiza akt wykazała słuszność postawionego w skardze zarzutu.

Wbrew stanowisku Organu wyartykułowanym w odpowiedzi na skargę, że Skarżący otrzymał takie zawiadomienie - analiza nadesłanych dokumentów nie potwierdziła tego - w aktach sprawy widnieje adnotacja o stosownym zawiadomieniu, skierowanym do M. K. i S. K., którego prawdziwość Skarżący kwestionuje, podając jako przyczynę brak faktycznej możliwości odebrania ewentualnego zawiadomienia przez matkę pracującą w godzinach pracy urzędu w odległej miejscowości. W ocenie Sądu, samo twierdzenie Skarżącego o braku możliwości odebrania przedmiotowego zawiadomienia przez matkę, z uwagi na godziny pracy nie może podważać prawidłowości dokonanego zawiadomienia. Nie ulega jednak wątpliwości, że w dacie wydania przedmiotowej uchwały właścicielem nieruchomości nie był już zawiadamiany, nieżyjący w tej dacie, S. K., ale jego spadkobiercy w tym Skarżący. W dacie wydania przedmiotowej uchwały tj. [...] czerwca 2001 r. Skarżący urodzony [...] r. był już osobą pełnoletnią - toteż kierowanie do niego zawiadomień na ręce matki nie czyni zadość prawidłowości doręczenia.

Tym samym, w ocenie Sądu, Skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie wyłożenia projektu planu, a tym samym nie miał możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu, w tym ewentualnego wnoszenia zastrzeżeń. Skoro zatem właściciel działki o nr [...] nie został skutecznie powiadomiony o wyłożeniu projektu planu w trybie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. Sąd uznał skargę za zasadną.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...].

O odrzuceniu skargi w części dotyczącej działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...], orzeczono na podstawie art. 101 ust 1 u.s.g. w zw. z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 P.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości obejmującej należny wpis od skargi.