Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 23/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 9, art. 8 ust. 1, art. 19a ust. 1, art. 19 ust. 5 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 14a par. 1, art. 14h, art. 120, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...] r., X. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "spółka", "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy oddanie aktywów, obejmujących towary oraz prawa do wartości niematerialnych i prawnych, przez spółkę do odpłatnego korzystania na rzecz spółki kapitałowej, na podstawie umowy leasingu będzie stanowiło świadczenie usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.t.u.") oraz momentu powstania obowiązku podatkowego.

Opisując we wniosku zdarzenie przyszłe wnioskodawczyni podała, że będzie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie udostępniania do odpłatnego używania posiadanych przez siebie składników majątku, w tym nieruchomości (dalej: "Aktywa"). Spółka będzie zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawczyni zamierza przekazać Aktywa do korzystania m.in. innej spółce kapitałowej (dalej: "Spółka kapitałowa") na podstawie umowy leasingu, która to umowa zostanie zawarta na czas określony i będzie zawierała postanowienie, że odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu dokonuje korzystający (Spółka kapitałowa). Wartość początkowa Aktywów określona w umowie leasingu, jako suma ustalonych w umowie leasingu kapitałowych części opłat, pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług, będzie równa wartości rynkowej Aktywów. Umowa leasingu nie będzie zawierała postanowień, zgodnie z którymi po jej zakończeniu prawo własności Aktywów będących przedmiotem umowy leasingu przejdzie na korzystającego, niemniej umowa ta będzie zawierała opcję wykupu Aktywów będących przedmiotem umowy leasingu przez korzystającego (dalej: "Opcja wykupu"). Przekazanie Aktywów na podstawie umowy leasingu na rzecz Spółki kapitałowej nastąpi w dniu jej podpisania. Wynagrodzenie należne spółce z tytułu zawarcia umowy leasingu będzie składało się z części obejmującej spłatę wartości początkowej przedmiotu leasingu (część kapitałowa) oraz z części przewyższającej spłatę wartości początkowej przedmiotu leasingu (część finansowa/odsetkowa). Będzie ono płatne okresowo w ratach leasingowych, w terminach przewidzianych w umowie leasingu, na podstawie faktur wystawianych przez spółkę. Wnioskodawczyni oświadczyła, że wśród udostępnionych elementów majątku (Aktywów) będą znajdowały się zarówno składniki uważane za towary, w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u. (np. budynki, budowle, maszyny), jak również prawa do wartości niematerialnych i prawnych (np. prawo do znaku słowno-graficznego). Spółka wskazała, że "Opcja zakupu" oznacza jedynie prawo do nabycia składników wchodzących w skład Aktywów będących przedmiotem leasingu, a nie formę zobowiązania się do ich nabycia.

Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu dwa pytania:

1) czy oddanie przez spółkę Aktywów do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło świadczenie usług w rozumieniu u.p.t.u.?

2) kiedy będzie powstawał dla spółki obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w związku z oddaniem do odpłatnego korzystania przez spółkę Aktywów na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu?

Zdaniem wnioskodawczyni odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca. W jej ocenie, dla zakwalifikowania oddania Aktywów do odpłatnego korzystania na podstawie umowy leasingu za dostawę towarów niezbędne jest, aby umowa przewidywała, że "prawo własności zostanie przeniesione", nie zaś, że potencjalnie, w zależności od woli korzystającego, może ono zostać przeniesione. Jeżeli umowa nie zawiera klauzuli o definitywnym przeniesieniu własności przedmiotu leasingu na korzystającego, oznacza to, że po zakończeniu umowy może, ale nie musi, dojść do przeniesienia własności. W konsekwencji brak pewności (koniecznego następstwa), co do przejścia przedmiotu umowy leasingu na leasingobiorcę powoduje, że oddanie przez spółkę Aktywów do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu nie będzie stanowiło dostawy towarów, w rozumieniu u.p.t.u. Jeżeli wnioskodawczyni i Spółka kapitałowa zdecydują się na skorzystanie z Opcji wykupu przedmiotu leasingu, niezbędne będzie odrębne ustalenie przeniesienia własności, tj. zawarcie umowy sprzedaży, która będzie odrębną od leasingu czynnością prawną. Z powyższego spółka wywiodła, że wykup przedmiotu leasingu będzie odrębną dostawą towaru, niezwiązaną z samą umową leasingu.

W zakresie pytania nr 2 spółka wyraziła pogląd, że obowiązek podatkowy po jej stronie z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy leasingu powstanie każdorazowo z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usługi leasingu, tj. w sposób określony w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) tiret trzecie u.p.t.u., z uwzględnieniem art. 19a ust. 7 u.p.t.u. (odnoszącym się sytuacji wystawienia faktury z opóźnieniem lub niewystawienia faktur), jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej. Niezależnie od tego, czy określona opłata leasingowa będzie składała się wyłącznie z części odsetkowej bądź wyłącznie części kapitałowej bądź z obu części, obowiązek podatkowy na gruncie u.p.t.u. z tytułu należnych opłat leasingowych będzie powstawał jednolicie w odniesieniu zarówno do części kapitałowej, jak i części odsetkowej opłaty leasingowej.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko wnioskodawczyni za:

- nieprawidłowe w zakresie ustalenia, czy oddanie Aktywów, obejmujących towary, przez spółkę do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej, na podstawie umowy leasingu będzie stanowiło świadczenie usług, w rozumieniu u.p.t.u.,

- prawidłowe w zakresie ustalenia, że oddanie Aktywów, obejmujących prawa do wartości niematerialnych i prawnych, przez spółkę do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej, na podstawie umowy leasingu będzie stanowiło świadczenie usług, w rozumieniu u.p.t.u.,

- nieprawidłowe w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla czynności oddania Aktywów, obejmujących towary, do korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu,

- prawidłowe w zakresie ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla czynności oddania Aktywów, obejmujących prawa do wartości niematerialnych i prawnych, do korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu.

W motywach interpretacji organ podatkowy stwierdził, że oddanie przez spółkę Aktywów, obejmujących towary, do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów określoną w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Z kolei oddanie przez Spółkę Aktywów, obejmujących prawa do wartości niematerialnych i prawnych, do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. Ponadto Minister Finansów stanął na stanowisku, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w związku z oddaniem do odpłatnego korzystania przez spółkę Aktywów, obejmujących towary, na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu wystąpi z chwilą dokonania dostawy przedmiotu leasingu. Z kolei w przypadku oddania do odpłatnego korzystania przez spółkę Aktywów, obejmujących prawa do wartości niematerialnych i prawnych, na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu moment powstania obowiązku podatkowego wiązać się będzie z chwilą wystawienia faktury. Natomiast w sytuacji, gdy spółka nie wystawi faktury lub wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje nie późnej niż z chwilą upływu terminu płatności.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

1) art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenie art. 14 ust. 2 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm. – dalej w skrócie: "Dyrektywa 112") w związku z uznaniem, że oddanie przez spółkę Aktywów, obejmujących towary, do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów określoną w art. 7 ust. 1 u.p.t.u.;

2) art. 19a ust. 1 oraz art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, w związku z uznaniem, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, w związku z oddaniem do odpłatnego korzystania przez spółkę Aktywów, obejmujących towary, na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu wystąpi z chwilą dokonania dostawy przedmiotu leasingu;

3) art. 14a § 1, art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika, a także wydanie interpretacji nieznajdującej oparcia w przepisach prawa i sprzecznej z inną interpretacją tego samego organu w analogicznej sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca w pełni powieliła argumentację podniesioną uprzednio we wniosku o wydanie interpretacji i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 57a P.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. Z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Specyfika postępowania interpretacyjnego polega zatem na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej.

Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się w głównej mierze do rozstrzygnięcia, czy oddanie przez skarżącą Aktywów do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u., czy też odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Ponadto strony prezentują odmienne poglądy, co do momentu powstania obowiązku podatkowego dla czynności oddania Aktywów, obejmujących towary, do korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu.

W opinii skarżącej, oddanie przez spółkę Aktywów do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło świadczenie usług, w rozumieniu u.p.t.u., a kluczowa w tym zakresie jest okoliczność, że umowa leasingu nie zawiera klauzuli o definitywnym przeniesieniu własności przedmiotu leasingu na korzystającego. W tym kontekście zaznaczyła, że dla skorzystania przez Spółkę kapitałową z Opcji wykupu przedmiotu leasingu, niezbędne będzie odrębne ustalenie przeniesienia własności, tj. zawarcie umowy sprzedaży, która będzie odrębną od leasingu czynnością prawną, a zatem wykup przedmiotu leasingu będzie odrębną dostawą towaru, niezwiązaną z samą umową leasingu. Innego zdania jest organ podatkowy, który stwierdził, że oddanie przez spółkę Aktywów, obejmujących towary, do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej na podstawie umowy leasingu, będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów określoną w art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przy czym przewidziana w umowie leasingu Opcja wykupu, zdaniem organu, stanowi "normalne następstwo zdarzeń przewidzianych tą umową", w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Zaznaczenia wymaga, że strony zgodne są co do tego, że oddanie Aktywów, obejmujących prawa do wartości niematerialnych i prawnych, przez skarżącą do odpłatnego korzystania na rzecz Spółki kapitałowej, na podstawie umowy leasingu będzie stanowiło świadczenie usług w rozumieniu u.p.t.u., a także, że obowiązek podatkowy dla tej czynności oddania Aktywów, powstanie z chwilą wystawienia faktury. Natomiast w sytuacji, gdy skarżąca nie wystawi faktury lub wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje nie późnej niż z chwilą upływu terminu płatności.

W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w zaskarżonej interpretacji jest zgodne z prawem i wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione. Stosownie do art. 7 ust. 9 u.p.t.u. przez umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub inne umowy o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się umowy w wyniku których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że za dostawę towarów w rozumieniu u.p.t.u. może być uznana tylko taka umowa zawarta na czas określony, która w zależności od jej treści zawiera opcję przeniesienia własności w wyniku normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty, w wyniku których zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz te umowy leasingu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, których przedmiotami są grunty.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika jednoznacznie, że umowa leasingu: 1) zostanie zawarta na czas określony; 2) będzie zawierała postanowienie, że odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu dokonuje korzystający (Spółka kapitałowa); 3) wartość początkowa Aktywów zostanie określona w umowie leasingu, jako suma ustalonych w umowie leasingu kapitałowych części opłat, pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług, i będzie równa wartości rynkowej Aktywów; 4) będzie zawierała opcję wykupu Aktywów będących przedmiotem umowy leasingu przez korzystającego. W świetle tak zakreślonych postanowień umowy leasingu Sąd stwierdza, że słusznie organ interpretacyjny skonstatował, iż umowa ta spełnia opisane powyżej warunki pozwalające uznać ją na gruncie przepisów u.p.t.u. za dostawę towarów.

Wprawdzie opisana umowa leasingu, którą zamierza zawrzeć skarżąca nie będzie zawierała postanowień, zgodnie z którymi po jej zakończeniu prawo własności Aktywów będących przedmiotem umowy przejdzie wprost na korzystającego (Spółkę kapitałową), a zatem nie będzie przewidywała bezwarunkowego skutku w postaci przejścia własności przedmiotu umowy z chwilą zapłaty ostatniej raty (przejście własności może nastąpić w wyniku skorzystania przez Spółkę kapitałową z Opcji wykupu), to jednak za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że użyte w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. sformułowanie "następstwa normalnych zdarzeń" dopuszcza możliwość przeniesienia własności w odrębnej umowie, zawartej w wykonaniu postanowień umowy leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze. Skorzystanie z opcji kupna po zapłacie ostatniej raty jest zatem normalnym zdarzeniem przewidzianym umową leasingu lub inną umową o podobnym charakterze, w wyniku czego następuje przeniesienie własności przedmiotu leasingu. Co istotne, taka kwalifikacja umów leasingu finansowego, jako dostawy towaru, pozostaje w zgodności z powszechną praktyką gospodarczą i uzasadniona jest także względami funkcjonalnymi oraz samym charakterem tych umów.

W świetle poczynionych powyżej uwag Sąd stwierdza, że trafnie organ w uzasadnieniu interpretacji przyjął, że z konstrukcji umowy leasingu finansowego (ze swej istoty ukierunkowanej na nabycie przedmiotu po zakończeniu umowy), niewątpliwie wynika, że zamiarem podmiotów korzystających i zawierających ten rodzaj umowy leasingowej, jest pozyskanie finansowania w zamian za przeniesienie własności przedmiotu leasingu, a jednocześnie zapewnienie sobie możliwości uzyskania tej własności po zakończeniu okresu leasingu (tj. okresu finansowania). Uwzględniając zatem, że umowa leasingu finansowego ma docelowo prowadzić do możliwości nabycia przedmiotu tej umowy przez korzystającego, opisana we wniosku "Opcja wykupu" gwarantuje korzystającemu nabycie przedmiotu leasingu po zakończeniu trwania umowy. W związku z tym należy uznać, że umowa leasingu, którą zamierza zawrzeć skarżąca spółka będzie umową, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., albowiem z jej postanowień będzie w istocie wynikać, iż w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową prawo własności zostanie przeniesione. Ujęcie w umowie leasingu "Opcji zakupu" jako alternatywy, czy możliwości nabycia prawa własności nie niweluje celu tej umowy ukierunkowanej na nabycie przedmiotu po jej zakończeniu.

W kontekście poczynionych wyżej rozważań za chybiony należy zatem uznać zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Tym samym organ nie naruszył także art. 14 ust. 2 lit. b) Dyrektywy 112, zgodnie z którym za dostawę towarów uznaje się faktyczne przekazanie towaru, zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty.

Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 19a ust. 1 oraz art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 19a ust. 1 u.p.t.u., obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art 20 i art. 21 ust. 1. Z kolei art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług: - telekomunikacyjnych, - wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy, - najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, - ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, - stałej obsługi prawnej i biurowej, - dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług. Z tego ostatniego przepisu wynika, że dla usługi leasingu obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury VAT. Co jednak najistotniejsze umowę leasingu finansowego, na gruncie u.p.t.u., należy traktować jako odpłatną dostawę towarów, co w konsekwencji powoduje, że w myśl art. 19a ust. 1 u.p.t.u., obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 19a ust. 1 oraz art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b) u.p.t.u. jest niezasadny.

Chybionym okazał się także zarzut naruszenia art. 14a § 1, art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ interpretacyjny wydając sporny akt działał na podstawie wskazanych przepisów, w szczególności dokonał pełnej i rzetelnej analizy przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a w obszernym uzasadnieniu wskazał przepisy mające zastosowanie w sprawie i dokonał ich prawidłowej wykładni. Fakt, że organ nie podzielił stanowiska skarżącej spółki nie przesądza o naruszeniu przez niego podstawowych reguł postępowania interpretacyjnego i nie świadczy o wadliwości aktu poddanego sądowej kontroli.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.