Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 438/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 3519/23 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 3519/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi I. M. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca dowiedziała się o przyczynie powodującej uchybienie terminowi do wniesienia skargi najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2023 r., tj. w dniu, udzielania pełnomocnictwa do zastępowania skarżącej m.in. w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. Sąd stwierdził, że stan uniemożliwiający dokonanie przez nią określonych czynności w toku postępowania (wniesienia skargi) ustał z dniem 18 kwietnia 2023 r. A zatem termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia 19 kwietnia 2023 r. i upływał z dniem 25 kwietnia 2023 r. Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została natomiast nadana w dniu 26 kwietnia 2023 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie. W konsekwencji powyższego Sąd przyjął, że ustawowy, siedmiodniowy termin na skuteczne żądanie przywrócenia terminu do złożenia skargi w niniejszym przypadku upłynął 25 kwietnia 2023 r., zatem nadany 26 kwietnia 2023 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest wnioskiem spóźnionym.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zarzucając postanowieniu naruszenie art. 88 p.p.s.a. oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej.

Jednakże, zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony albo niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Spóźniony jest ten wniosek, który został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od chwili ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony.

Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżąca dowiedziała się o przyczynie powodującej uchybienie terminowi do wniesienia skargi najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2023 r., czyli w dniu udzielania pełnomocnictwa do zastępowania skarżącej m.in. w sprawie o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r.

Wobec powyższego należało przyjąć za Sądem pierwszej instancji, że 18 kwietnia 2023 r. był dniem ustania przyczyny uchybienia termin do wniesienia skargi. Siedmiodniowy termin na skuteczne żądanie przywrócenia terminu do złożenia skargi rozpoczął bieg od dnia 19 kwietnia 2023 r. i upływał zatem z dniem 25 kwietnia 2023 r. Natomiast skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu została nadana w dniu 26 kwietnia 2023 r.

Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji nie podważa również zażalenie. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było jakichkolwiek informacji w aktach sprawy, uprawdopodobniających, że pełnomocnictwo zostało podpisane w okolicznościach przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej.

Okoliczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – przedstawione w zażaleniu – związane z błędnym działaniem pełnomocnika, tj. sporządzeniem pełnomocnictwa do przedmiotowej sprawy z błędnie oznaczoną datą, nie uprawdopodabniają, że data zawarta na pełnomocnictwie tj. 18 kwietnia 2023 r., nie była rzeczywista datą, w której skarżąca dowiedziała się o przyczynie powodującej uchybienie terminowi do wniesienia skargi oraz w której udzieliła pełnomocnictwa.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że za nadany 26 kwietnia 2023 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest wnioskiem spóźnionym, bowiem ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu na skuteczne żądanie przywrócenia terminu był 25 kwietnia 2023 r. W konsekwencji złożony wniosek należało uznać za spóźniony i odrzucić na podstawie art. 88 p.p.s.a., co słusznie uczynił Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.