Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 87/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 2, art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 a w zw. z art. 145 § 3, art. 200 w  zw. z art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 23, art. 46 ust. 1 pkt 4, 4a
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: § 27 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1206
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania  pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach.

SENTENCJA

Dnia 10 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2023 roku sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2022 roku nr SKO.4121.139.2022 w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 4 listopada 2022 roku nr DOM-SOK-IV.5441.197.2022 oraz umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz T. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 grudnia 2022 r. nr SKO.4121.139.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T.W. (dalej: strona, skarżący) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 4 listopada 2022 r. znak DOA-SOK-IV.5441.197.2022 o skreśleniu strony (posiadającej nr ewidencyjny [...]) z ewidencji instruktorów prowadzonej przez Prezydenta Miasta Łodzi.

Organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 4 listopada 2022 r. orzekł o:

• skreśleniu strony z ewidencji instruktorów prowadzonej, w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi, przez Oddział Nadzoru i Kontroli w Wydziale Spraw Obywatelskich i Komunikacji w Departamencie Organizacji Urzędu i Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta Łodzi;

• umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego 29 lipca 2022 r. w sprawie wydania decyzji o skreśleniu strony z ewidencji instruktorów, prowadzonej przez Prezydenta Miasta Łodzi, w części dotyczącej wypełnienia dyspozycji, wynikającej z art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja jest konsekwencją ustalenia, iż strona dopuściła się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

• art. 7 i 10, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności na zaniechaniu przesłuchania skarżącego w charakterze strony oraz wnioskowanych przez skarżącego w niniejszej sprawie świadków na okoliczności wskazane w treści pisma skarżącego z 10 sierpnia 2022 r;

• art. 107 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek, jakimi organ kierował się wydając decyzję w niniejszej sprawie;

• art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący naruszył przepisy w stopniu uzasadniającym wykreślenie go z ewidencji instruktorów nauki jazdy.

Organ odwoławczy stwierdził, że problematyka niniejszej sprawy uregulowana jest w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), dalej: u.k.p. Podjęta przez organ I instancji zaskarżona decyzja nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami, obowiązany jest do jej wydania.

Organ II instancji przyjął, że strona dopuściła się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia, albowiem:

• w stosunku do 2 osób szkolonych tj.: M.C. (poz. 6 w k.e.o.s. nr [...]) i kursantki M.D. (poz. 21 w k.e.o.s. nr [...]) nie zrealizowano 4 godzin jazdy poza obszarem zabudowanym, w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h na odcinku nie krótszym niż 50 km w trakcie jednych zajęć;

• K.W. (poz. 4 w k.e.o.s. nr [...]) w poprzednim ośrodku szkolenia kierowców zdał z wynikiem pozytywnym egzamin wewnętrzny części teoretycznej, a następnie 25 września 2021 r. przeprowadzono ponownie egzamin w tym samym zakresie;

• w 4 przypadkach stwierdzono niezrealizowanie obowiązkowych zadań egzaminacyjnych egzaminu wewnętrznego części praktycznej dla kat. B, które zakończono z wynikiem pozytywnym:

- M.C. (poz. 6 w k.e.o.s. nr [...]) - brak realizacji wszystkich obowiązkowych zadań egzaminacyjnych;

- K.W. (poz. 4 w k.e.o.s. nr [...]) - brak realizacji zadania o nazwie "zachowanie w odniesieniu do innych uczestników ruchu drogowego";

- M.D. (poz. 21 w k.e.o.s. nr [...]) - dwa różne arkusze egzaminów z tej samej daty i godziny: jeden podpisany wyłącznie przez kursantkę - bez wyniku egzaminu, imienia i nazwiska oraz podpisu i numeru uprawnień instruktora; drugi z wynikiem pozytywnym podpisany wyłącznie imieniem i nazwiskiem instruktora. Zarówno z jednego, jak i drugiego arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu wynika, iż nie wszystkie obowiązkowe zadania egzaminacyjne na kat. B prawa jazdy zostały w trakcie egzaminu zrealizowane.

Uwzględniając powyższe organ II instancji stwierdził, że do rozpoznawanej sprawy miały zastosowanie następujące normy: art. 23 ust. 2, art. 23 ust. 4 u.k.p. oraz § 9 ust. 3 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców z dnia 4 marca 2016 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 280 ze zm.), dalej: rozporządzenie, § 7 ust. 2 pkt 2, § 8 ust. 1, § 9 ust. 3 pkt 3, § 13, § 19, § 20 ust. 1 i 2, § 21 rozporządzenia oraz załącznik nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r. poz. 1206 ze zm.).

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż strona dopuściła się przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia, a ilość tych naruszeń pozwala na określenie ich mianem wielokrotnych. Ponadto przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie udowodniło, iż strona potwierdziła nieprawdę w dokumentacji dotyczącej szkolenia, w konsekwencji czego należało umorzyć postępowanie w tym względzie.

Organ II instancji, odnosząc się do sformułowanego przez stronę zarzutu, iż M.D. odbyła szkolenie praktyczne w innym ośrodku szkolenia, uznał ten zarzut za chybiony, ponieważ M.D. rozpoczęła szkolenie w innym ośrodku szkolenia jazdy, a następnie kontynuowała je w Auto Szkole [...] u instruktora prowadzącego, tj. T.W., który 7 grudnia 2021 r. zakończył je egzaminem wewnętrznym, przeprowadzonym z wynikiem pozytywnym z części teoretycznej i praktycznej.

Wbrew twierdzeniom strony, w ocenie organu chybione jest twierdzenie, iż to kierownik ośrodka szkolenia dokonuje oceny, czy danego kursanta można dopuścić do egzaminu wewnętrznego, czy nie też nie, ze względu na art. 23 ust. 4 u.k.p. oraz § 7, § 9 rozporządzenia. Organ stwierdził, że ocena, czy danego kursanta można dopuścić do egzaminu wewnętrznego, czy też nie jest wyłączną prerogatywą instruktora prowadzącego, a więc strony w rozpatrywanym stanie faktycznym.

Organ odwoławczy, mając na względzie art. 23 ust. 4 u.k.p. oraz § 7 i § 9 rozporządzenia, uznał również za chybione wątpliwości strony co do zasadności formułowanych pod jej adresem zarzutów, dotyczących przeprowadzenia ponownego egzaminu wewnętrznego (części teoretycznej) przez K.W.

Zdaniem organu na brak akceptacji zasługują zarzuty strony co do tego, iż wewnętrzne egzaminy praktyczne przeprowadzone z wynikiem pozytywnym w stosunku do M.C., K.W. i M.D. obejmowały wszystkie przewidziane obowiązkowe zadania egzaminacyjne egzaminu wewnętrznego części praktycznej dla kat. B prawa jazdy, co wprost wynika z arkuszy przebiegu części praktycznej egzaminów wewnętrznych ww. osób.

Jako całkowicie chybioną organ uznał tezę pełnomocnika strony, iż w arkuszu przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy instruktor przeprowadzający egzamin wewnętrzny obowiązany jest wskazać w nim wyłącznie błędy popełnione przez osobę szkoloną. Tezie tej przeczy nie tylko przedmiotowy arkusz, którego wzór został określony załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, gdzie obok kolumny "ocena negatywna" (N-neg) przewiduje również kolumnę "ocena pozytywna" (P-poz). Dodatkowo organ wskazał na § 21 ust. 1 rozporządzenia oraz na to, że sposób przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego został określony w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, organ stwierdził, że są one niezasadne i w konsekwencji nie mają one również wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

Według organu II instancji chybiony jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu, z czego strona skorzystała poprzez zapoznanie się z aktami sprawy oraz złożenie wyjaśnień.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego odmowy dopuszczenia i przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, w tym w szczególności dowodów z zeznań strony oraz wskazanych świadków, organ podniósł, że wnioskowane przez stronę przeprowadzenie dowodów dotyczyło okoliczności stwierdzonej wystarczająco innymi dowodami, tj. kartami przeprowadzonych zajęć, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg szkolenia, podobnie zresztą jak arkusze przebiegu części praktycznej egzaminu.

W skardze wniesionej do sądu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję SKO w całości, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7 i 10, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności na zaniechaniu przesłuchania skarżącego w charakterze strony oraz wnioskowanych przez skarżącego w niniejszej sprawie świadków na okoliczności wskazane w treści pisma skarżącego z 10 sierpnia 2022 r,

2. art. 107 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek, jakimi organ kierował się wydając decyzję w niniejszej sprawie,

3. art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący naruszył przepisy w stopniu uzasadniającym wykreślenie go z ewidencji instruktorów nauki jazdy.

W konkluzji, strona wniosła o dopuszczenie dowodu z wydruku arkuszy przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy kursantów skarżącego z 15 listopada 2022 r., 7 czerwca 2022 r., 21 grudnia 2022 r., 7 kwietnia 2021 r. na okoliczność sposobu wypełniania rubryki nr 33 - zachowanie w odniesieniu do innych uczestników ruchu drogowego w trakcie egzaminów państwowych zakończonych z wynikiem pozytywnym. Ponadto strona wniosła o uchylenie decyzji organów oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarzuty wobec skarżącego sprowadzają się do:

- (a) ustalenia, że w przypadku kursanta M.C. nie zrealizowano wymaganych 4 godzin jazdy poza obszarem zabudowanym, w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h na odcinku nie krótszym niż 50 km. W trakcie jednej sesji zajęć,

- (b) ustalenia, że w przypadku kursantki M.D. nie zrealizowano wymaganych 4 godzin jazdy poza obszarem zabudowanym, w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h na odcinku nie krótszym niż 50 km. W trakcie jednej sesji zajęć,

- (c) przyjęciu, że egzamin teoretyczny wewnętrzny u kursanta K.W. przeprowadzono ponownie, w związku z czym szkolenie tego kursanta przeprowadzono niezgodnie z programem szkolenia,

- (d) przyjęciu, że egzaminy wewnętrzne praktyczne w przypadku kursantów M.C., K.W. i M.D. zostały przeprowadzone wadliwie ze względu na fakt, iż nie przeprowadzono wszystkich zadań egzaminacyjnych, co znalazło odzwierciedlenie w zapisach arkuszy egzaminacyjnych.

Zdaniem strony w treści decyzji nie odniesiono się do zarzutów kwestionujących naruszenia, o których mowa w lit. (a) i (b). M.D. odbyła bowiem całe szkolenie praktyczne w innym ośrodku szkolenia i pod nadzorem zatrudnionego tam instruktora. Nie może być zatem mowy o przeprowadzeniu z jej udziałem przez skarżącego szkolenia z naruszeniem jego programu, gdyż skarżący nie był instruktorem prowadzącym i nie przeprowadzał szkolenia. W treści zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono także jakie przepisy prawa zakazują ponownego przeprowadzenia egzaminu wewnętrznego teoretycznego – co dotyczy zarzutu wskazanego pod lit. (c) oraz na jakiej podstawie w ogóle uznano, że taki egzamin przeprowadzono i dokonał tego skarżący, skoro karty egzaminacyjne nie były przez nikogo podpisane. Ponadto żaden z organów nie rozróżnia także ewentualnego wadliwego przeprowadzenia egzaminu wewnętrznego praktycznego (przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z programem) od ewentualnego wadliwego wypełnienia karty egzaminacyjnej (co w ocenie skarżącego i tak nie miało miejsca). Niezależnie od powyższego skarżący wskazał na fakt, iż w odniesieniu do kursantów M.D. i M.C. z decyzji obu instancji nie wynika, jakie zadania nie zostały w ocenie organów rzekomo wykonane, choć zgodnie z przepisami prawa powinny zostać wykonane. Jedynie w odniesieniu do K.W. wskazano, że rzekomo w toku egzaminu wewnętrznego nie wykonano zadania: "zachowanie w odniesieniu do innych uczestników ruchu drogowego".

Sposób wypełniania arkuszy egzaminacyjnych zastosowany przez skarżącego w toku egzaminów wewnętrznych odpowiada temu, w jaki wypełniane są arkusze egzaminacyjne w toku egzaminów państwowych, to jest wyznaczane są błędy. Ustawodawca nie zobowiązał egzaminatorów do wyszczególniania także zadań wykonanych poprawnie.

Skarżący przyznał, iż dopuścił się jednego, niewielkiej wagi, naruszenia obowiązującego programu szkolenia. Jazda poza obszarem zabudowanym M.C. 16 września 2021 r. odbyła się na odcinku krótszym niż 50 km. w trakcie jednej sesji. Jednakże następna jazda – 17 września 2021 r. przeprowadzona została na odcinku 52 km., a więc łączna liczba przejechanych kilometrów wynosiła 100 km.

Zdaniem skarżącego nie może być on obciążany za naruszenia dotyczące szkolenia kursantki M.D. Nie był on uprawniony do kwestionowania ustaleń objętych dokumentacją sporządzoną w innym ośrodku szkolenia kierowców.

Ponadto nie przeprowadzał egzaminu wewnętrznego teoretycznego kursanta W. i niezrozumiałe jest przypisywanie skarżącemu jakichkolwiek naruszeń w tym zakresie.

Podniósł również, iż wskazany przez ustawodawcę zwrot ""wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia" jednoznacznie wskazuje na to, że intencją ustawodawcy nie było eliminowanie z zawodu instruktorów z wieloletnim stażem z powodu każdego (niezależnie od wagi) już dwukrotnego przeprowadzenia szkolenia w nieokreślonym przez ustawodawcę w jakikolwiek sposób okresie, a więc zapewne w toku całej kariery zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy 10 maja 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach i umorzenie postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz w związku z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bądź też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także gdy decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o wyżej opisane zasady orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona przepisy prawa materialnego w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu została poddana decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów prowadzonej przez Prezydenta Miasta Łodzi.

Zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r, poz. 1212) – dalej: "u.k.p.".

W myśl tego przepisu starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia.

W ocenie organów administracji obu instancji skarżący 7 razy przeprowadził szkolenie niezgodnie z programem szkolenia, to jest:

- w przypadku dwojga kursantów: M.C. i M.D. nie zrealizował czterech godzin jazdy poza obszarem zabudowanym, w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości 70 km/h na odcinku nie krótszym niż 50 km w trakcie jednych zajęć,

- w przypadku K.W. przeprowadził ponowny egzamin wewnętrzny części teoretycznej, choć kursant ten wcześniej taki egzamin zdał w innym ośrodku szkolenia kierowców,

- w kolejnych przypadkach nie zrealizował obowiązkowych zadań egzaminacyjnych kursantów M.C., M.D. i K.W. Brak realizacji zadań organ upatruje w niewpisaniu w arkuszach egzaminacyjnych, egzaminów wewnętrznych w części praktycznej, ocen (negatywna lub pozytywna). W przypadku M.C. brak ocen we wszystkich polach. Natomiast w arkuszach pozostałych dwojga kursantów nie wpisano części ocen. W ww. arkuszach instruktor poczynił adnotacje dotyczące czasu trwania egzaminu i ich pozytywnego zdania.

Zastrzeżenia organu dotyczą również sporządzenia dwóch różnych arkuszy dotyczących przebiegu tego samego egzaminu (części praktyczne)j M.D. Jeden z arkuszy zawiera tylko podpis kursantki, drugi informacje o pozytywnym zdaniu egzaminu i podpis instruktora.

W sprawie niesporne pozostaje, iż skarżący dopuścił się jednokrotnego przeprowadzenia szkolenia niezgodnie z programem szkolenia. Kursant M.C. podczas jazdy poza obszarem zabudowanym (w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h) w dniu 16 września 2021 r. przejechał tylko 48 km. Doszło zatem do naruszenia przepisu § 9 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 4 marca 2016 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1885) – dalej "rozporządzenie z 2016 r". Przepis ten przewiduje bowiem prowadzenie pojazdu na odcinku nie krótszym niż 50 km w trakcie jednych zajęć.

W ocenie sądu organ niezasadnie natomiast zarzucił skarżącemu dopuszczenie się tej samej nieprawidłowości w przypadku kursantki M.D. Załączona do akt administracyjnych karta prowadzonych zajęć M.D. zawiera co prawda adnotacje o przejechaniu w dniach 6 i 7 grudnia 2021 r. przez kursantkę odpowiednio 43 i 44 km. Jednak z treści tego dokumentu nie wynika, by były to przejazdy przewidziane w § 9 ust. 3 pkt 2 c rozporządzenia z 2016 r. (cztery godziny jazdy poza obszarem zabudowanym, w tym na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 70 km/h). W przypadku odbycia przez kursantkę 30 godzin szkolenia praktycznego w innym ośrodku szkolenia, skarżący miał uzasadnione podstawy przyjąć, iż zajęcia w dniach 6 i 7 grudnia 2021 r. miały charakter zajęć dodatkowych w celu przygotowania się przez kursantkę do zdawania egzaminu wewnętrznego praktycznego.

Zdaniem sądu skarżący także nie może ponosić ujemnych skutków przeprowadzenia, 25 września 2021 r., powtórnego wewnętrznego egzaminu teoretycznego z udziałem kursanta K.W. W karcie egzaminu teoretycznego brak podpisu egzaminatora. Organ prowadząc postępowanie oddalił zgłoszone przez stronę wnioski dowodowe dotyczące przesłuchania świadków i strony na okoliczność przebiegu egzaminów wewnętrznych. W tej sytuacji nie można przyjąć, że osobą przeprowadzającą ten egzamin był skarżący. Szczególnie w przypadku, gdy brak w aktach innych dowodów potwierdzających przebieg egzaminu wewnętrznego K.W.

Przepis art. 46 ust. 1 pkt 4 u.k.p. wymienia sytuacje, w których przypisać należy instruktorowi rażące naruszenie prawa, to jest:

a) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia,

b) wielokrotne przeprowadzenie szkolenia praktycznego jednocześnie dla więcej niż jednej osoby szkolonej,

c) potwierdzenie nieprawdy w dokumentacji dotyczącej szkolenia.

Naruszenia wymienione w punktach b i c określone zostały jednoznacznie, w sposób nie wymagający interpretacji. Organ bez trudu ustalić może ich istnienie.

Odmiennie przedstawia się sytuacja w przypadku postępowania dotyczącego skreślenia instruktora na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. a. u.k.p. Konieczne jest bowiem wykazanie, że szkolenie przeprowadzono niezgodnie z programem szkolenia, a ponadto wielokrotność takich uchybień.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi, iż celem ustanowienia tego przepisu nie było poszukiwanie za wszelka cenę przyczyn umożliwiających, z powodów formalnych, wykreślenie z listy instruktorów osób prawidłowo wykonujących przez wiele lat zawód instruktora. Dlatego przeprowadzając ocenę wypełnienia kart egzaminacyjnych organ nie powinien dokonywać interpretacji przepisów u.k.p. w sposób nadmiernie rozszerzony, poprzez zrównanie uchybień formalnych stwierdzonych w wypełnionych arkuszach egzaminacyjnych z naruszeniem obowiązującego programu szkolenia.

W niniejszej sprawie organ administracji uznał te uchybienia za równoznaczne z niezrealizowaniem obowiązkowych zadań egzaminacyjnych, choć art. 23 u.k.p. określając zakres szkolenia nie zaliczył do niego także sposobu wypełniania arkuszy egzaminacyjnych.

Zgodnie z art. 23 ust. 2 u.k.p. program szkolenia obejmuje:

1) część teoretyczną przeprowadzoną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie: a) podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, b) obowiązków i praw kierującego pojazdem;

2) część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwanej dalej "nauką jazdy", przeprowadzoną: a) na placu manewrowym, b) ruchu miejskim oraz c) w ruchu poza terenem zabudowanym;

3) naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzona w formie wykładów i zajęć praktycznych;

4) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności, zwane dalej: "egzaminem wewnętrznym".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zasadnie powołał się na § 27 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1206) dotyczący sposobu wypełniania arkusza przebiegu egzaminu. Przepis ten odsyła do wzorów określonych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, w tym do wzoru arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu, w którym wymieniono obowiązkowe zadania egzaminacyjne oraz ich oceny.

Zdaniem sądu brak zakreślenia pól negatywnej lub pozytywnej oceny zadań jest nieprawidłowością, jednak nie jest równoznaczny z niezrealizowaniem zadania egzaminacyjnego, a tym samym programu szkolenia. Instruktor, poświadczając swoim podpisem pozytywny wynik egzaminu, w ocenie sądu, potwierdził również prawidłowe wykonanie przez egzaminowanego zadań egzaminacyjnych. Złożenie takiego podpisu w przypadku niezrealizowania zadań egzaminacyjnych oznaczałoby potwierdzenie nieprawdy w dokumencie dotyczącym szkolenia, a w konsekwencji obowiązek starosty skreślenia instruktora z ewidencji instruktorów na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 4 lit. c. u.k.p.

Organ w przypadku uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków – osób egzaminowanych mógł ustalić, czy zostały wykonane wszystkie zadania egzaminacyjne. Oddalając wnioski pozbawił się możliwości wykazania, że ewentualnie zadań tych nie zrealizowano. W tej sytuacji organ wydał decyzję, przyjmując że braki formalne w postaci nieprawidłowego wypełnienia arkuszy egzaminacyjnych stanowią podstawę uzasadniającą skreślenie skarżącego z ewidencji instruktorów.

Jak sąd wyżej wyjaśnił uchybienia tego rodzaju nie mogą być traktowane jako równoznaczne z przeprowadzeniem szkolenia niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia. Obowiązujący program szkolenia, w myśl art. 23 ust. 2 u.k.p. obejmuje część teoretyczną, praktyczną, naukę udzielania pierwszej pomocy i kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności. Sposób wypełniania arkuszy egzaminacyjnych nie należy do uregulowanego w tym przepisie zakresu szkolenia. Wypełnianie arkuszy to czynność o charakterze formalnym. Natomiast prawidłowość wykonania zadań egzaminacyjnych może być skutecznie weryfikowana w trakcie prowadzenia postępowania, przy zastosowaniu przewidzianych w k.p.a. środków dowodowych.

Skarżący tylko w jednym przypadku – kursanta M.C., przeprowadził szkolenie niezgodnie z obowiązującym programem szkolenia. Dlatego też nie można przypisać mu dopuszczenia się rażącego naruszenia przepisów w świetle przepisu art. 46 ust. 4 a u.k.p., uzasadniającego skreślenie instruktora z ewidencji instruktorów.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) w zw. z art. 145 § 3 i art. 135 p,p,s,a., uchylił decyzje organów obu instancji i umorzył postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

is