Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2220/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 15h ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6, art. 15 ust. 5, art. 18 ust. 6, art. 20, art. 15a ust. 1, art. 15e ust. 1, art. 15f ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
article: art. 138 par. 2, art. 136, art. 7, art. 8, art. 9, art. 262 par. 1 pkt 2, art. 15
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 151a par. 2, art. art. 64a, art. 64e, art. 64b par. 1, art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu M. M.-P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej też jako "KWP" lub "organ I instancji") decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 5, art. 15h ust. 1 i ust. 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 485 ze zm.; dalej też jako "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a.") oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku poz. 572 ze zm., dalej tez w skrócie jako "k.p.a."), cofnął M. M. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych w ilości sześciu egzemplarzy. Organ I instancji podkreślił, że pismem z dnia 18 września 2023 roku wezwał Skarżącą do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń w związku z uzyskaniem informacji z Komendy Powiatowej Policji w W., iż Skarżąca przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza psychiatrę. W dniu 10 października 2023 roku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. wpłynęło pismo Skarżącej wraz z orzeczeniem lekarskim - [...] z dnia 25 września 2023 roku, wydanym przez lek. med. T. S. oraz orzeczeniem psychologicznym [...] z dnia 29 września 2023 roku, wydanym przez mgr. U. P. Po dostarczeniu wyżej wymienionych dokumentów, Komendant Wojewódzki Policji w L., na podstawie art. 15 h ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji, odwołał się od dostarczonych mu przez Skarżącą orzeczeń do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L., Centrum Profilaktyczno – Leczniczego. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że poinformował Skarżącą, iż winna ona pokryć należność za badanie w tymże ośrodku a następnie, na podstawie faktury wystawionej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy i opłaconej przez Skarżącą, musi ona wystąpić z wnioskiem o zwrot poniesionych przez nią kosztów do Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w L., podając numer konta bankowego, na który ma być przekazana należność oraz dołączając do wniosku oryginał faktury. Tymczasem z informacji uzyskanej z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. wynikało, że badanie odwoławcze od orzeczenia psychologicznego nie zostało przeprowadzone. Skarżąca zgłosiła się bowiem w wyznaczonym terminie, tj. 6 grudnia 2023 roku na badanie psychologiczne, jednocześnie oświadczając, iż nie jest w stanie dokonać opłaty za przeprowadzenie badania. Organ I instancji podkreślił, że Skarżąca była świadoma warunku przystąpienia do badania, tj. dokonania opłaty i dalszej procedury, czyli zwrotu dokonanej opłaty przez organ odwołujący się od orzeczenia a pomimo tego nie dostarczyła orzeczeń lekarskich oraz psychologicznych, do których została zobowiązana w trybie art. 15h ust 1 i ust. 2 ustawy o broni i amunicji.

W odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2024 r. Skarżąca zarzuciła między innymi naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15h ust. 1 u.o.b.a. poprzez negowanie chęci odbycia przez nią badań psychologicznych w trybie odwoławczym, pomimo, że stawiła się w wyznaczonym terminie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy i podtrzymywała chęć poddania się badaniom oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15h ust. 1 pkt 6 ww. ustawy w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a., z uwagi na to, że organ I instancji uchylił się od nałożonego przez ustawodawcę obowiązku pokrycia kosztów badania w trybie odwoławczym, wymuszając je na Stronie, co nie zostało poparte żadnymi przepisami prawa, a jedynie zwyczajami przyjętymi w tym organie.

Komendant Główny Policji (dalej też jako "KGP", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] kwietnia 2024 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło niewątpliwie do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., ponieważ organ I instancji obowiązek przystąpienia do badań w trybie odwoławczym uzależnił od poniesienia kosztów tych badań przez stronę postępowania. Tymczasem, jak uznał organ II instancji, rację ma Strona, iż jest to niezgodne z dyspozycją przepisu art. 15h ust. 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawa, koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się. Niewątpliwie zaś odwołania od orzeczeń przedłożonych przez Stronę złożył Komendant Wojewódzki Policji w L. i to ten organ winien pokryć koszty badań w trybie odwoławczym. Zgodnie bowiem z art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które: wynikły z winy strony (pkt 1) lub zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). KGP podkreślił, że złożenie odwołań od orzeczeń przedłożonych przez Stronę w toku postępowania do takich kosztów nie należy. Brak jest zatem podstaw, by przerzucać na Stronę obowiązek dokonania opłaty za czynności, o które w toku postępowania nie wnosiła. Tym samym, zdaniem KGP, zupełnie niezrozumiała i błędna jest procedura przyjęta w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L., iż badanie odwoławcze, na podstawie odwołania złożonego przez komendanta tej jednostki, jest uzależnione i może się odbyć dopiero po opłaceniu badań przez osobę skierowaną na badania. Dlatego też w swych wytycznych organ odwoławczy wskazał, iż w ponownym postępowaniu organ I instancji wystąpi do lekarza/psychologa z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. o wyznaczenie terminu badań Skarżącej, wskazując jednocześnie, że koszty tych badań zostaną pokryte przez jednostkę Policji po ich przeprowadzeniu. Dopiero wtedy, w zależności od działania strony i wyników uzyskanych orzeczeń, będzie możliwe podjęcie decyzji w przedmiocie zachowania lub cofnięcia stronie przedmiotowego uprawnienia. Znajdujące się bowiem w aktach orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne wskutek wniesienia od nich odwołań, zostały już wyeliminowane z obrotu prawnego, dlatego dla zachowania pozwolenia na broń palną, Strona jest obowiązana przystąpić do badań w trybie odwoławczym, których koszty obciążać będą KWP w L. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że akta administracyjne nie zawierają wszystkich dokumentów obrazujących kolejne czynności formalne i merytoryczne, w tym informacji, w jaki sposób odwołanie Strony wpłynęło do organu I instancji, tj. czy zostało ono przesłane pocztą, czy też Strona złożyła je osobiście w siedzibie organu. Ponadto, w niniejszej sprawie organ I instancji procedował w całości na nieuwierzytelnionych kopiach dokumentów, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. KGP wskazał w konsekwencji, że w toku ponownego rozpoznania sprawy, obowiązkiem organu I instancji będzie zatem uzupełnienie adnotacji w przedmiocie sposobu wniesienia odwołania w kancelarii jawnej, a następnie skontrolowanie i uzupełnienie akt w ten sposób, by sprawa zawierała wszystkie wymagane dokumenty w oryginale lub też kopie tych dokumentów, uwierzytelnione przez upoważnionego do tego pracownika organu.

We wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwie od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 in fine k.p.a. poprzez wskazanie organowi I instancji wadliwych zaleceń co do dalszego procedowania, których wypełnienie naraziłoby organ I instancji na naruszenie przepisów prawa, tj. art. 15 ust. 5, art. 15h ust. 1 i 2 oraz art. 18 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Skarżącej uchylenie decyzji organu I instancji administracji oznacza, że decyzja ta przestaje obowiązywać, znikając z porządku prawnego, a organ ten ma obowiązek przeprowadzić całe postępowanie od początku, dokonując ustaleń umożliwiających ponowne podjęcie decyzji w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Jak wskazał sam Komendant Główny Policji w uzasadnieniu decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji, orzeczenia z 25 i 29 września 2023 r. wydane w trybie pierwszoinstancyjnym, od których przysługiwało odwołanie na podstawie art. 15h ust. 1 ust. o broni i amunicji "zostały wyeliminowane z porządku prawnego". Z tego powodu nakaz przystąpienia Skarżącej do badań w "trybie odwoławczym" stanowi, jej zdaniem, rażące naruszenie prawa, przede wszystkim z tego powodu, że narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Poddanie się przez Skarżącą badaniom w trybie wskazanym w uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji spowodowałoby, że zostanie ona pozbawiona możliwości odwołania od orzeczenia lekarskiego i skorzystania z uprawnienia, przysługującego jej na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na względzie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na sprzeciw Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2024 r., uchylająca, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2024 r. i przekazująca organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie natomiast z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej też jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasatoryjnej ocenia, co do zasady, jedynie zachowanie przesłanek wydania tego rodzaju decyzji (art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a.), jednakże zgodnie z treścią art. 64b § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest on związany granicami sprzeciwu, w tym podniesionymi zarzutami.

W realiach przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Uznać zatem należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia wówczas, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" - będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. - jest zwrotem ocennym, jednak przyjąć należy, że jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Aby naprawić błąd organu pierwszej instancji organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe.

Wydanie decyzji kasacyjnej jest zatem uzasadnione w tych przypadkach, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por.np. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 oraz wyroki WSA: w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1279/17; w Łodzi z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 654/17, CBOSA).

I zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, zasadnie Komendant Główny Policji zauważył, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną, właśnie z uwagi na nieuzasadnione uzależnienie możliwości przystąpienia przez Skarżącą do badań w trybie odwoławczym, zainicjowanym przez sam organ I instancji, od poniesienia przez nią kosztów tych badań. Prawidłowo organ odwoławczy uznał zatem, że skutkiem powyższego działania KWP w L. doszło niewątpliwie do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., w związku z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Skoro bowiem zgodnie z art. 15h ust. 6 ustawy o broni i amunicji, koszty badania lekarskiego lub psychologicznego, ponosi odwołujący się a odwołania od orzeczeń przedłożonych przez Stronę złożył Komendant Wojewódzki Policji w L., to oczywistym jest, że to ten organ winien pokryć koszty badań w trybie odwoławczym. Wprost sprzecznym z dyspozycją art. 15h ust. 6 u.o.b.a. w związku z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., jest przy tym żądanie przez organ I instancji od Strony, aby przystępując do badania w trybie odwoławczym, musiała z własnych środków najpierw uiścić za nie opłatę a dopiero następczo ubiegać się o jej zwrot od organu I instancji, po spełnieniu dowolnie statuowanych przez ten organ wymagań, w postaci konieczności złożenia wniosku, podania numeru rachunku bankowego oraz załączenia oryginału faktury wystawionej przez właściwy wojewódzki ośrodek medycyny pracy. Organ I instancji nie może bowiem determinować możliwości realizacji przez Stronę ciążącego na niej obowiązku przystąpienia do badań, wskutek wniesionego przez tenże organ I instancji odwołania, od uprzedniego poniesienia przez stronę kosztów tych badań a następnie, pomimo, że Skarżąca zgłosiła się w wyznaczonym terminie na badanie psychologiczne, nie będąc, jak oświadczyła, w stanie dokonać opłaty za przeprowadzenie badania, cofnąć jej, na podstawie art. 18 ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 5 oraz art. 18 ust. 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W tej sytuacji Komendant Główny Policji prawidłowo zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2024 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2024 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Charakter dostrzeżonych uchybień, które przekładają się na uprawnienia Skarżącej, powoduje bowiem, że istniejący, niekompletny materiał dowodowy nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w zakresie ewentualnego cofnięcia Skarżącej uprzednio przyznanego jej pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.

Nadto, w ocenie Sądu, dostrzeżone przez organ odwoławczy braki powodują, że nie ma podstaw do jakiejkolwiek formy poprawy czy wyjaśnienia zebranego materiału dowodowego w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o przepis art. 136 k.p.a.

Jednocześnie, wbrew podniesionemu w sprzeciwie przez Skarżącą zarzutowi, zasadnie organ odwoławczy w swych wytycznych wskazał, że w ponownym postępowaniu organ I instancji zobligowany będzie wystąpić do lekarza/psychologa z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. o wyznaczenie terminu badań Skarżącej, wskazując jednocześnie, że koszty tych badań zostaną pokryte przez jednostkę Policji po ich przeprowadzeniu. Uchylenie przez Komendanta Głównego Policji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2024 r. i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie oznacza bynajmniej, że wszystkie czynności podjęte dotychczas w sprawie w toku postępowania przed organem I instancji, utraciły swój byt prawny a postępowanie toczy się niejako zupełnie od nowa. W żadnej mierze nie wskazuje na to konstrukcja art. 138 § 2 k.p.a. Co więcej, skoro w myśl art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a., przekazując sprawę organowi I instancji, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, oczywistym jest, że każdorazowo zakres ewentualnego postępowania dowodowego, niezbędnego do przeprowadzenia przez organ I instancji, jest dookreślony przez organ odwoławczy ze względu na specyfikę konkretnej sprawy administracyjnej a wydania przez organ odwoławczy decyzji, w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a., nie można utożsamiać z automatycznym skutkiem w postaci konieczności powtórzenia wszystkich dotychczas przeprowadzonych przez organ I instancji oraz same strony postępowania czynności.

Nie ulega, zdaniem Sądu wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w L

skutecznie wniósł, na podstawie art. 15 h ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o broni i amunicji, odwołania od dostarczonych mu przez Skarżącą orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L

. Skutecznie wszczęte i niezakończone postępowanie odwoławcze w tym zakresie, wyklucza więc możliwość ponownego poddania się przez Skarżącą badaniu, o którym mowa w art. 15a ust. 1 ustawy o broni i amunicji, celem uzyskania ponownie orzeczeń, o których mowa w art. 15e ust. 1 i art. 15f ust. 1 u.o.b.a.

Trafnie zatem KGP skonkludował, że skoro znajdujące się w aktach orzeczenia lekarskie oraz psychologiczne, wskutek wniesienia od nich odwołań przez organ I instancji, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, Strona jest obowiązana przystąpić do badań w trybie odwoławczym (których koszty obciążać będą KWP w L). Zgodzić należy się przy tym z organem odwoławczym, że dopiero w zależności od działania samej Strony i wyników uzyskanych w trybie odwoławczym orzeczeń, będzie możliwe podjęcie decyzji w przedmiocie zachowania lub cofnięcia stronie uprawnienia w postaci pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.

Sama ocena zaistnienia tych okoliczności została przy tym pozostawiona przez organ odwoławczy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L., co ma na celu zabezpieczenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 k.p.a. Zaznaczyć bowiem należy, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Chodzi o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony (p. uchwała SN z 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, opubl. w: OSNAPiUU 1995, Nr 7, poz. 82).

W konsekwencji Sąd, stwierdzając, że sprzeciw nie jest zasadny, na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.