Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 379/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 152
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi D. A. i T. A. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 11 lutego 2022 roku nr 16/2022 znak: GPB-III.7722.3.2022 AD w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r., nr 16/22022 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a., Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r., znak DPRG-UA-XIII.2041.2021 o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., znak DPRG-UA-XIII.3406.2020 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...], obręb [...].

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że wnioskiem z dnia 9 lutego 2021 r. (data nadania pisma w placówce UP) D.A. i T. A., reprezentowana przez D.A., wystąpiły do Prezydenta Miasta Łodzi o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W treści wniosku strony zawarły żądanie wstrzymania wykonania powyższej decyzji.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, § 149 § 1, art. 148 § 2 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone w/w ostateczną decyzją z dnia 17 grudnia 2020 r.

Następnie wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił wstrzymania, na podstawie art. 152 k.p.a., wykonania ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 grudnia 2020 r., uzasadniając powyższe brakiem podstaw wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji w nadzwyczajnym trybie postępowania.

Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia skarżące wniosły zażalenie, w którym zarzucały nieuprawnione ustanowienie przez organ na rzecz D.G. służebności przechodu i przejazdu ul. [...], a nadto naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 86, art. 76 i art. 107 § 3 k.p.a. Strony wnosiły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości z uwagi na argumentację organu wyraźnie pozostająca w sprzeczności z istniejącym stanem prawnym odnoszącym się do ulicy [...]. Strony podkreślały, że nie kwestionują posadowienia budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce sąsiedniej. Kwestionują natomiast zasadność przeprowadzenia wszystkich instalacji związanych z przedmiotową inwestycją przez ul. [...] oraz lokalizację zjazdu z nieruchomości na ul. [...]. Skarżące kwestionowały nadto zasadność doręczenia postanowienia organu I instancji wraz z decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 grudnia 2020 r., jak również poddawały pod wątpliwość rzetelność prowadzenia wznowionego postępowania, które w ich ocenie, wobec treści kwestionowanego zażaleniem postanowienia należy uznać za pozorne.

Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., podkreślając, iż jej zastosowanie jest możliwe jedynie w przypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej w wyniku wznowienia postępowania. Przy czym, okoliczności te winny zostać oparte o udokumentowane i wiarygodne dowody. Organ zaznaczył również, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 152 k.p.a nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego, jak również brak jest konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a.

Dalej przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Wojewoda Łódzki stwierdził, że wnosząc o wstrzymanie wykonania kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym ostatecznej decyzji skarżące nie wskazały jakichkolwiek okoliczności przemawiających z uwzględnieniem zgłoszonego żądania. Istnienia tego rodzaju okoliczności nie dopatrzył się również organ właściwy do rozpatrzenia wniosku. Ponadto Wojewoda Łódzki wskazał, iż jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, wskazując na brak zaistnienia przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe w ocenie organu odwoławczego czyni wniesione zażalenie niezasadnym.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. A. i T.A. zarzucały naruszenie:

- art. 152 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo posiadanej przez organy wiedzy, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D.G. pozwolenia na budowę dotknięta jest kwalifikowaną wada procesową wyszczególnioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżących udziału w tym postępowaniu w charakterze stron;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. organy nie są zobligowane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a., co doprowadziło do braku należytego zweryfikowania istnienia po stronie skarżących interesu prawnego do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. w części dotyczącej przeprowadzenia wszystkich instalacji zewnętrznych związanych z przedmiotową inwestycją przez ul. [...] oraz lokalizację zjazdu z nieruchomości na ul. [...];

- art. 73 § 1 k.p.a. poprzez skuteczne utrudnianie dostępu do akt sprawy stanowiących podstawę do wydania pozwolenia na budowę;

- art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż skarżące miały i mają interes prawny nie tylko w żądaniu wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., ale również w uchyleniu tej decyzji we wskazanym wyżej, kwestionowanym przez nie zakresie.

Z uwagi na powyższe skarżące wnosiły o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r.;

- orzeczenie, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca D.G. pozwolenia na budowę w części dotyczącej przeprowadzenia instalacji zewnętrznych to jest wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej od strony prywatnej ul. [...] nie może być wykonana;

- wstrzymanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę w części dotyczącej przeprowadzenia instalacji zewnętrznych to jest wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej od strony prywatnej ul. [...];

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 kwietnia 2020 r., nr 103.2020 zatwierdzającej podział nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] oznaczonej nr ew. [...] wraz z poprzedzającym ją postanowieniem Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 lutego 2020 r., znak DAR-UA-XI-6724.1.24.2020 opiniującego projekt podziału jako zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 140 i art. 144 k.c. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę w części dotyczącej przeprowadzenia instalacji zewnętrznych to jest wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej od strony prywatnej ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Sądowi rozpoznającemu przedmiotową skargę z urzędu wiadomo, że decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r., nr 153/2022 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 1 grudnia 2021 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wniesiona przez D. A. i T. A. na powyższą decyzję skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 723/22. Do dnia rozpoznania przedmiotowej skargi postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 723/22 nie zostało zakończone.

Ponadto, jak wynika z informacji zawartej w systemie obsługi spraw orzekanych WSA, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2022 r., znak DPRG-UA-XIII.754.2022 Prezydent Miasta Łodzi odmówił skarżącym dostępu do akt sprawy postępowania zakończonego w/w ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., argumentując powyższe brakiem po stronie skarżących przymiotu stron tego postępowania. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących, postanowieniem z dnia 13 czerwca 2022 r., nr 49/2022 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia D. A. i T. A. wywiodły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Łd 709/22. Postanowieniem z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 709/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 723/22.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 379/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżące składały szereg pism procesowych i wniosków, pozostających jedynie pośrednio związanych z przedmiotem zaskarżenia. W treści wnoszonych pism kwestionowały zgodność z prawem: ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D.G. pozwolenia na budowę; ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 kwietnia 2020 r. zatwierdzającej podział nieruchomości o nr ew. [...] położonej w Ł. przy ul. [...] w następstwie którego doszło do wydzielenia działki o nr ew. [...] objętej udzielonym D.G. pozwoleniem na budowę; ostatecznej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 15 czerwca 2022 r. odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r.; jak również zasadność odmowy skarżącym dostępu do akt sprawy zakończonych w/w decyzją z dnia 17 grudnia 2020 r., czy też posiadania przez D. G. tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strony nie przedstawiły natomiast jakiejkolwiek argumentacji odnoszącej się wprost do zasadności kwestionowanego skargą postanowienia Wojewody Łódzkiego z dnia 11 lutego 2022 r. o odmowie wstrzymania, na podstawie art. 152 k.p.a., ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r.

W toku postępowania sądowoadminstracyjnego skarżące skorzystały nadto z przysługujących im uprawnień procesowych określonych w art. 5a oraz w art. 19 p.p.s.a. Składane w powyższym zakresie wnioski rozpoznane zostały w trybie przewidzianym przepisami p.p.s.a.

Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2024 r. skarżące wystąpiły o skierowanie sprawy na rozprawie celem zapewnienia im prawa do rzetelnego procesu sądowego, które jak podkreślały, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych polega na zachowaniu prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie, gwarantującego jej prawo do obrony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga T. A. i D.A. rozpoznane zostały w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej: p.p.s.a; który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Na gruncie przywołanego wyżej art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym w przypadku wystąpienia wskazanych w tym przepisie okoliczności nie jest uzależnione od woli stron postępowania. Tym samym złożenie wniosku o rozpoznanie takiej sprawy na posiedzeniu jawnym nie pozbawia sądu przysługującego mu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozpoznający sprawę w tym trybie nie pomija strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę, a sprawa po wnikliwej analizie rozpoznawana jest przez sąd w składzie trzech sędziów. (por. wyroki NSA z 15 lutego 2023 r., III FSK 2403/21, z 11 marca 2021 r., I OSK 4109/18; z 7 listopada 2023 r., II OSK 387/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również zaznaczyć, że rozpatrzenie jawne sprawy oznacza możliwość zarówno osób zainteresowanych, jak i wszystkich innych bezpośredniego śledzenia przebiegu "rozpatrywania" sprawy (publiczności procesu), a także informowania o nim w środkach społecznego przekazu, co obejmuje nie tylko publiczne fazy postępowania, lecz także fazy niepubliczne. Rozprawa oznacza pewną fazę rozpatrywania (rozpoznawania) przez sąd sprawy, poddanej jego orzeczeniu, jest więc pewnym elementem rozpatrywania. Z art. 45 Konstytucji RP nie wynika jednak obowiązek występowania tej fazy w każdym rodzaju postępowania sądowego. Zależy to od decyzji ustawodawcy. Przepis ten nie narusza jednak podstawowych uprawnień procesowych strony. Okoliczność bowiem, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie oznacza, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw, w tym między innymi poprzez możliwość składania do akt sprawy pisemnych wyjaśnień i wniosków. Rzeczą sądu jest natomiast takie zorganizowanie postępowania, aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić. Dopiero zapewnianie stronie możliwości obrony swoich praw uprawnia Sąd do wyrokowanie w sprawie. (por. wyroki NSA z 1 czerwca 2021 r., III FSK 3543/21; z 27 lipca 2021, I OSK 844/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem wniesionej skargi jest wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie, na które służy zażalenie, co oznacza, że spełnione zostały przesłanki z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. uprawniające Sąd do rozpoznania niniejszej skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie przed wydaniem wyroku skarżące miały zapewnioną możliwość zarówno wglądu w akta sprawy i załączone do nich dokumenty, jak również możliwość pisemnego wyrażenia swojego dodatkowego stanowiska w sprawie, z którego to uprawienia niewątpliwe skorzystały, na co wskazuje szereg pism procesowych i wniosków składanych w toku prowadzonego postępowania sądowoadminstracyjnego. Powyższe świadczy, iż skarżącym zapewniono prawo do rzetelnego procesu sądowego. Tym samym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących z dnia 11 kwietnia 2024 r. o rozpoznanie wniesionej skargi na rozprawie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi D.A. i T.A. uczyniły postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 11 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 listopada 2021 r. o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., znak DPRG-UA-XIII.3406.2020 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego z instalacjami zewnętrznymi: wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...], obręb [...].

Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowił przepis art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 152 p 2 k.p.a.).

Wskazać należy, iż instytucja procesowa, o której mowa w art. 152 § 1 k.p.a., służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami, jakie może ponieść na skutek wykonania lub dalszego wykonywania decyzji, przede wszystkim chroni przed powstaniem szkody, zaś dla jej zastosowania wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, bez względu na jego stopień. O prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić dopiero wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona. Wstrzymanie wykonania decyzji nie jest zatem pozostawione uznaniu organu, ale uzależnione jest od wystąpienia "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Owo "prawdopodobieństwo" powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie decyzji. Przy czym oceniając zaistnienie bądź nie przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a., nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i 77 k.p.a., a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. (por. wyroki NSA z 18 maja 2016 r., II OSK 2178/14; z 28 czerwca 2023 r., II OSK 2440/20; z 24 sierpnia 2023 r., II OSK 2725/20; wyrok WSA w Łodzi z 31 stycznia 2023 r., II SA/Łd 478/22; wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2023 r., VII SA/Wa 1587/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również, iż w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji ostatecznej oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Nastąpi to w rozstrzygnięciu kończącym wznowione postępowanie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 marca 2023 r., II SA/Bk 91/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. nie może być bowiem wykorzystywane jako narzędzie "wyprzedzającego", w ramach postępowania wpadkowego, merytorycznego badania sprawy wznowieniowej. Strona żądająca wstrzymania wykonania decyzji objętej wznowieniem postępowania nie może oczekiwać, że w ramach badania "prawdopodobieństwa uchylenia" decyzji na potrzeby wydania postanowienia wstrzymującego właściwy organ będzie prowadził postępowanie wyjaśniające w takim samym zakresie i tak samo pogłębione, jak postępowanie wznowieniowe główne. Instytucja wstrzymania służyć może zatem uprawnionym tylko wówczas, gdy już w oparciu o czytelne i znane okoliczności sprawy, bez potrzeby dalszych wyjaśnień i analiz, wynik postępowania wznowieniowego jawi się jako przesądzony (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2023; II OSK 2229/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie określonym w art. 152 k.p.a. może nastąpić jedynie w toku postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 k.p.a. jest możliwe do czasu wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym. Inaczej mówiąc ochrona, o jakiej mowa w art. 152 k.p.a., ma charakter ochrony tymczasowej - udzielanej na czas trwania postępowania, co prowadzi do stwierdzenia, iż postanowienie wydane na podstawie art. 152 k.p.a. traci moc z chwilą wejścia do obrotu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Przy czym dla interpretacji art. 152 k.p.a. nie ma znaczenia, czy ostateczna decyzja podjęta w ramach wznowionego postępowania administracyjnego jest zgodna z prawem, czy też nie jest zgodna z prawem. (por. wyrok WSA w Lublinie z 7 grudnia 2023 r., II SA/Lu 751/23, wyrok WSA w Poznaniu z 10 kwietnia 2022 r., II SA/Po 1002/21; wyrok WSA w Krakowie z 1 grudnia 2021 r., III SA/Kr 1155/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej skargi należy wskazać, iż bezspornym pozostaje, że w treści wniosku z dnia 9 lutego 2021 r. dotyczącego wznowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D.G. pozwolenia na budowę, skarżące zawarły żądanie wstrzymania wykonania tej decyzji, w trybie art. 152 k.p.a. Nie ulega również wątpliwości, że wnosząc o zastosowanie przedmiotowego środka ochrony tymczasowej skarżące nie przedstawiły jakichkolwiek okoliczności wskazujących na zasadność zgłoszonego w tym zakresie żądania, a które to okoliczności, w sposób przekonywujący świadczyłyby o istniejącym prawdopodobieństwie uchylenia kwestionowanej decyzji we wznowionym postępowaniu administracyjnym. Wskazywana bowiem we wniosku z dnia 9 lutego 2021 r., jak i w treści kolejnych pism procesowych argumentacja skarżących odnosiła się do merytorycznych kwestii, co do sprzeczności z prawem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., podlegających ocenie w postępowaniu głównym, wznowionym postanowieniem Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 sierpnia 2021 r. Natomiast argumentacja, co do kwestii zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania podziałowego nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], bez zapewnienia dostępu do drogi publicznej, pozostaje poza granicami rozpoznawanej sprawy i jako taka nie wpływała w żaden sposób na jej wynik. Istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem kwestionowanej przez skarżące ostatecznej decyzji z 17 grudnia 2020 r., w trybie art. 152 k.p.a. nie stwierdził również Wojewoda Łódzki, odwołując się w tym zakresie do zgromadzonej w aktach sprawy postępowania wznowieniowego dokumentacji, jak i faktu wydania przez Prezydenta Miasta Łodzi decyzji z dnia 1 grudnia 2021 r. o odmowie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, ostatecznej decyzji własnej z dnia 17 grudnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Sąd rozpoznający przedmiotową skargę zauważa, że zarówno uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji nie realizują w pełni wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, jak i wymogów określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Niemniej jednak wobec zakończenia prowadzonego na wniosek skarżących postępowania wznowieniowego, wskazaną wcześniej ostateczną decyzją Wojewoda Łódzkiego z dnia 15 czerwca 2022 r., jak i ograniczony czasowo charakter ochrony wynikającej z art. 152 k.p.a., stwierdzone w powyższym zakresie uchybienia procesowe uznać należy naruszenie nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zarzuty skargi, co do naruszenia art. 7, art. 77 i art.152 § 2 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia.

Za chybione Sąd uznał również zarzuty skargi, co do naruszenia art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a. W tym zakresie wskazać należy, iż argumentacja skarżących, co do posiadania przez nie interesu prawnego zarówno we wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., jak i w uchyleniu tej decyzji we wskazywanej przez skarżące części, winna być podnoszona w innej sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Łd 723/22. Natomiast, co do zarzutu naruszenia art. 73 § 1 k.p.a. wskazać należy, iż dotyczy on kwestii będącej przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Łd 709/22.

Odnosząc się do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 kwietnia 2020 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., zatwierdzającej podział działki ewidencyjnej o nr ew. [...] wskazać należy, iż kwestia podziału nieruchomości w/w nieruchomości nie jest przedmiotem rozpoznawanej przez Sąd sprawy.

Natomiast odnośnie do wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 grudnia 2020 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 140 i art. 144 k.c., wskazać należy, iż adresatem zgłoszonego w tym zakresie żądania, stosownie do treści art. 157 § 1 k.p.a., winien być Wojewoda Łódzki, jako organ wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta Łodzi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.