Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 741/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A J o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A J na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W z dnia [...]r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzję tę doręczono A J w dniu 20 maja 2015r. W dniu 22 czerwca 2015r. została nadana w urzędzie pocztowym "[...]" przesyłka zawierająca skargę A J.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę tę odrzucił z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Odpis tego postanowienia w dniu 6 sierpnia 2015r. doręczono skarżącej.

W dniu 13 sierpnia 2015r. skarżąca złożyła opatrzony datą "19 czerwca 2015r." wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że uchybienie terminu nie było spowodowane jej złą wolą czy też niedbalstwem o swoje własne sprawy. Od śmierci męża spadło na nią "wiele". Jest jedynym żywicielem rodziny. Samotnie wychowuje dwóch synów w wieku szkolnym. Bezustannie od dwóch lat "boryka się z różnymi postępowaniami sądowymi i administracyjnymi będącymi konsekwencją śmierci męża". Są to postępowania spadkowe, przed sądem rodzinnym o możliwość zarządzania majątkiem dzieci, o odszkodowanie. Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania z uwagi na fakt, że zerwał umowę z płatnikiem składek (pracodawcą). O fakcie tym dowiedziała się dopiero po śmierci męża. Obecnie przed Sądem Rejonowym w W toczy się postępowanie o odszkodowanie przeciwko pracodawcy. Śmierć męża i wszystkie problemy, które pojawiły się po jego śmierci doprowadziły ją do rozstroju zdrowia fizycznego i psychicznego. Do chwili obecnej leczy się na depresję. Długo z tego powodu pozostawała na zwolnieniu lekarskim, a po jego zakończeniu na świadczeniu rehabilitacyjnym. Całość tych okoliczności spowodowała, że źle obliczyła termin do wniesienia skargi. Przekroczenie terminu jest nieznaczne, bo zaledwie jednodniowe.

W piśmie z dnia 22 września 2015r. pełnomocnik skarżącej podniosła, że okoliczności takie jak: nagła śmierć męża skarżącej, związane z tym długotrwałe załamanie psychiczne skarżącej, natłok spraw sądowych i administracyjnych oraz samodzielne sprawowanie opieki nad dwójką nieletnich dzieci, spowodowały przekroczenie terminu do złożenia skargi. Pełnomocnik skarżącej wskazując sygnatury akt spraw: I Ns 413/14 o stwierdzenie nabycia spadku po mężu skarżącej, Km 146/14 spis inwentarza, SW/4334-2/15 w przedmiocie podatku od spadku i darowizn, III Nsm 598/14 o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletnich M i A, I C 106/15 o odszkodowanie z tytułu wypadku komunikacyjnego, IV P 143/14 o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, zapłatę świadczenia rehabilitacyjnego oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop, stwierdziła, że sprawy te toczyły się w terminie, który obligował skarżącą do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, rozpoczyna zatem bieg od daty powzięcia wiadomości, iż do uchybienia terminu doszło. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z przepisów tych wynika, że w pierwszej kolejności przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu podlega ocenie to, czy wniosek spełnia warunki formalne, w tym czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 20 maja 2015r. Decyzja ta zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 19 czerwca 2015r. (w piątek) upłynął trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Skarżąca złożyła skargę w dniu 22 czerwca 2015r., a więc już po upływie tego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca złożyła natomiast dopiero w dniu 13 sierpnia 2015r., a więc ponad miesiąc później. Z powoływanych przez skarżącą i jej pełnomocnika okoliczności wynika, że przyczyną mającą usprawiedliwiać niezłożenie skargi w terminie miał być jej stan zdrowia, który spowodował, że źle "obliczyła termin do wniesienia skargi". W ocenie sądu skarżąca spóźniła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Fakt złożenia przez skarżącą skargi w dniu 22 czerwca 2015r. wskazuje, że powoływana przez nią przyczyna uchybienia terminu (zły stan zdrowia) w rzeczywistości ustała w tym dniu, skoro dokonała wówczas tej czynności procesowej. W tym dniu niezależnie od uprzedniej przyczyny uchybienia terminowi była ona już w stanie dokonywać czynności procesowych w sprawie. Od 23 czerwca 2015r. zaczął więc swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć najpóźniej do dnia 29 czerwca 2015r. (włącznie). Na końcową datę biegu siedmiodniowego terminu do złożenia tego wniosku nie ma wpływu okoliczność doręczenia skarżącej w dniu 6 sierpnia 2015r. odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Nie można bowiem przyjąć, że termin 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczyna bieg od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od daty dowiedzenia się o tym (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014r., I GZ 204/14). Fakt doręczenia skarżącej odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 6 sierpnia 2013r. nie ma więc żadnego wpływu na rozpoczęcie i upływ terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Co więcej, nawet sam wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został opatrzony datą "19 czerwca 2015r.", chociaż został złożony dopiero w dniu 13 sierpnia 2015r. We wniosku tym skarżąca przyznaje też, że źle obliczyła termin do wniesienia skargi. Okoliczności te (opatrzenie skargi i wniosku datą 19 czerwca 2015r.) wskazują, że skarżąca, wnosząc skargę w dniu 22 czerwca 2015r., była świadoma tego, iż czyni to z uchybieniem terminu i z tego względu sporządziła właśnie wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Jednakże składając skargę nie złożyła wówczas wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia ani też nie uczyniła tego w terminie 7 dni.

Z tych też względów, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu.

k.p.