Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 586/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Janusz Walawski Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. J. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr[...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia W.S. pozwolenia na broń palną myśliwską.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. W.S. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o zmianę decyzji tegoż organu z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. Jednocześnie wystąpił o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] oraz opinii środowiskowej Komendanta Komisariatu Policji w B. z dnia [...] października 2008 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu o sprecyzowanie trybu oraz podstawy prawnej żądania wniosku, W.S. pismem z dnia [...] listopada 2013 r. zwrócił się o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] jako wydanej z naruszeniem prawa na podstawie fałszywych dowodów. Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodów wymienionych w pkt 1 - 18 oraz "podjęcie działań w celu zlikwidowania grupy przestępczej działającej w Polskim Związku Łowieckim oraz Kole Łowieckim "[...]" w L".

Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 61 § 4 oraz art. 157 § 2 k.p.a., zawiadomił W.S., iż w dniu [...] grudnia 2013 r. zostało wszczęte na jego wniosek postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską, celem zbadania, czy decyzja ta jest obarczona którąkolwiek z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Komendant Główny Policji, powołując w podstawie prawnej art. 156 § 1, art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 268a k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie cofnięcia W.S. pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż kontrola decyzji pod względem zgodności z prawem w trybie stwierdzenia nieważności przewidzianym w art. 156 - 159 k.p.a. ma na celu eliminację z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najpoważniejszymi wadami prawnymi. Objęta wnioskiem decyzja jest decyzją ostateczną, zatem jej podważanie stanowiłoby odstępstwo od zasady trwałości decyzji, co w myśl art. 16 § 1 k.p.a. może nastąpić tylko wyjątkowo, w przypadkach ściśle określonych w k.p.a.

Następnie organ stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie daje podstaw do uznania, że w sprawie została spełniona którakolwiek z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności, że objęta wnioskiem decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podstawę wydania ww. decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu wówczas obowiązującym. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Jako rażące naruszenie prawa nie można traktować błędów w wykładni prawa, a tylko przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Wstępnym warunkiem uznania rażącego naruszenia prawa jest bowiem ustalenie, że w zakresie objętym decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, powyższe przesłanki nie zachodzą.

Organ podkreślił, iż wskutek skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postępowanie zwyczajne poddane zostało kontroli sądowo-administracyjnej pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, a także pod względem ewentualnego rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 334/10, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt II OSK 398/11, nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów Policji, że przestępstwa, których skarżący się dopuścił, jak i okoliczności ich popełnienia, wykluczają możliwość posiadania przez niego broni. Za zgodne z prawem uznał również przyjęcie, że skoro strona została wykluczona z Polskiego Związku Łowieckiego, to utraciła tym samym możliwość wykonywania polowań, co upoważniało organ do cofnięcia jej pozwolenia na broń niezależnie od pozytywnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego oraz pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania. Kwestia zgodności z prawem ww. decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ma zatem walor powagi rzeczy osadzonej, a subiektywne odczucia strony, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie fałszywych dowodów i na żądanie "zorganizowanej grupy przestępczej", waloru tego nie niweczą.

Następnie organ stwierdził, iż w odniesieniu do ww. decyzji ostatecznej nie zachodzą pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 oraz 3 - 7 k.p.a. Kwestionowana decyzja nie została bowiem wydana z naruszeniem przepisów o właściwości - decyzje wydał organ do tego uprawniony tak miejscowo, jak i rzeczowo, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną, została skierowana do właściwej osoby, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą. Przedmiotowa decyzja nie zawiera też wady prawej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., tj. powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Od powyższej decyzji W.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. oraz art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o zmianę decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz uwzględnienie jego żądania. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wymienionych w pkt 2 wniosku (ppkt 1 - 19).

Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wskazał, iż rzeczą organu w niniejszym postępowaniu było ustalenie, czy stanowiąca przedmiot postępowania nieważnościowego decyzja nie jest obarczona - w dacie jej wydania - którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (oraz czy nie zachodzą okoliczności wskazane w § 2 tego przepisu). Ustalony tym przepisem prawa tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji nie dopuszcza zatem badania celowości i słuszności rozstrzygnięcia, co jest właściwe dla postępowania odwoławczego w trybie zwykłym, w ramach którego organ II instancji bada ponownie sprawę administracyjną tożsamą co do przedmiotu i podmiotu postępowania.

Organ ponownie wskazał, iż w jego ocenie, nie zaistniała którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określonych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., czego nie zmieniają przedstawione przez stronę materiały dotyczące jej zdolności do dysponowania bronią oraz postępowań karnych i cywilnych, w których występowała w różnym charakterze. Z tego względu, zarzuty strony, odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, są bezzasadne. Jednocześnie strona nie wskazała, na czym miało polegać naruszenie przez Komendanta Głównego Policji przepisów Konstytucji RP, co uniemożliwia dokładniejsze ustosunkowanie się do tego zarzutu.

Organ podkreślił, iż rozpatrzył sprawę w sposób wnikliwy, działając na podstawie i w granicach prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r., a w zakresie niniejszego postępowania - na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów prawa procesowego dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji.

Organ podkreślił, iż strona nie podniosła żadnych nowych okoliczności (nie ustalił ich również organ administracji publicznej), które pozwalałyby na stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie zaistniała którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kryterium tego nie spełniają załączone przez stronę do wniosku o stwierdzenie nieważności oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumenty ustalające, że jest ona członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, a tym bardziej dokumenty z jej zawiadomień do Prokuratury, czy też dotyczące postępowań w sprawie nieprawidłowości w kole łowieckim strony, co nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a w szczególności nie było przedmiotem postępowania kwestionowanej przez stronę decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Organ zauważył, iż niniejsze postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym, a nie zwykłym, inne są zatem kryteria oceny naruszenia prawa w tym postępowaniu. Z tego względu okoliczność, iż W.S. jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego miałaby znaczenie w postępowaniu zwykłym i tylko w zakresie dodatkowej fakultatywnej przesłanki cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, określonej w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, nie ma jednak znaczenia w postępowaniu nadzwyczajnym. Ponadto obligatoryjną przesłanką cofnięcia ww. pozwolenia na broń palną myśliwską był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed [...] marca 2011 r., czego strona nie zakwestionowała ani we wniosku o stwierdzenie nieważności, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Końcowo organ podkreślił, iż wskutek skargi strony na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie zakwestionował cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 października 2010 r. o sygn. akt II SA/Wa 334/10, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt II OSK 398/11, nie dostrzegając przyczyn ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji, co uwzględniane jest z przez Sąd urzędu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr W.S. zarzucił rażące naruszenie:

1) art. 2, art. 7, art. 31, art. 32 Konstytucji RP przez pominięcie demokratycznych zasad sprawiedliwości społecznej działaniem poza granicami prawa i dyskryminowania strony,

2) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez stronnicze wydanie decyzji i pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez stronę.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uwzględnienie złożonych wniosków dowodowych oraz o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

- uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt[...],

- obiegu dokumentacji związanej z zawiadomieniem o przestępstwie z dnia [...] kwietnia 2011 r., nadanym listem poleconym w dniu [...] kwietnia 2011 r. do Prokuratora [...].

Nadto skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji, Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego "do złożenia oświadczenia na okoliczność ilu potomków rodu stalinowsko - hitlerowskiego oraz ilu członków zorganizowanej grupy przestępczej lub ochroniarzy zorganizowanej grupy przestępczej pracuje w tych instytucjach",

- uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. [...] i uwzględnienie żądania skarżącego,

- uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. [...] i uwzględnienie żądania skarżącego,

- "podjęcie działań w celu zlikwidowania zorganizowanej grupy przestępczej działającej w Polskim Związku Łowieckim i Kole Łowieckim "[...]" w L".

W motywach skargi skarżący wskazał, iż w Polskim Związku Łowieckim i Kole Łowieckim "[...]" w L. działa zorganizowana grup przestępcza, której członkowie wyrządzili mu szkodę i krzywdę. Dowody na to stanowią: wyrok Sądu Apelacyjnego w W. sygn. akt[...], zmieniony wyrok Sądu Apelacyjnego w W. sygn. akt[...], wyroki Sądu Rejonowego w L. sygn. akt [...] oraz [...], opinia biegłego A.D., protokół przesłuchania biegłego A.D., protokół przesłuchania świadka J.G., postanowienie Prokuratury Okręgowej w W. sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r. skarżący wniósł o: odrzucenie odpowiedzi na skargę, zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do zajęcia stanowiska na okoliczność dowodów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w szczególności decyzji organu z dnia [...] października 2008 r. nr[...], zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do wskazania, kto w dniu [...] października 2008 r. pełnił funkcję [...] Wydziału [...] KGP oraz w jakiej dacie zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uwzględnienie wszystkich dowodów przedłożonych przez skarżącego i wydanie wyroku uwzględniającego żądanie skarżącego.

Pismem procesowym z dnia [...] maja 2014 r. organ podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2014 r. skarżący poparł stanowisko zaprezentowane w skardze i wniósł o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do udzielenia odpowiedzi na okoliczność, dlaczego nie zaskarżył merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w W. o sygn. akt[...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Komendant Główny Policji poinformował, iż ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2013 r. o sygn. akt [...] powództwo W.S. przeciwko Komendantowi Głównemu Policji zostało oddalone, a działania pozwanych (również Komendanta Głównego Policji) Sąd nie uznał za bezprawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga wniesiona przez W.S. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania - w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie takie, prowadzone na podstawie art. 156 i nast. k.p.a., jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tego względu ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Działanie organu administracyjnego w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w postępowaniu zwykłym - w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym.

Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest bowiem merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ. LEX nr 1452703, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2188/12, publ. LEX nr 1324145).

Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki NSA: z dnia 20 października 2011, sygn. akt II GSK 1056/10, publ. LEX nr 1070197; z dnia 8 września 2011 r, sygn. akt I OSK 1566/10, publ. LEX nr 1068431).

Z akt sprawy wynika, że kwestia legalności decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności została prawomocnie przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 334/10 oddalającym skargę W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską. W związku z wniesieniem przez W.S. skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, został on poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. o sygn. akt II OSK 398/11 oddalił skargę kasacyjną.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalający skargę zawiera orzeczenie pozytywne w relacji do losów zaskarżonego aktu lub czynności. Jego rezultatem jest utrzymanie w mocy aktu lub czynności. Stanowi on konsekwencję nieuwzględnienia wniosków skarżącego i niestwierdzenia przez ten sąd, niezależnie od wad wskazanych przez skarżącego (art. 134 p.p.s.a.), innych przyczyn określonych w art. 145 i nast. p.p.s.a. Innymi słowy, oddalenie skargi następuje w wyniku podjęcia przez sąd - niewyrażonego expressis verbis, ale podjętego rzeczywiście - rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego aktu, ponieważ w czasie kontroli nie stwierdził on zaistnienia żadnej z wad uzasadniających, w świetle normy odniesienia, sformułowanie zwrotu o jego niezgodności z prawem. Z kolei stosownie do art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wskazane okoliczności organ nadzoru zaakcentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując, iż skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając prawomocnym wyrokiem w sprawie ww. decyzji ostatecznej nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, zaś wyrok ten został poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podzielił stanowisko Sądu I instancji, to brak jest podstaw do uznania, że ww. decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.

Powołana wyżej uchwała została podjęta w trybie art. 15 § 1 pkt 2 w zw. z art. 264 § 2 p.p.s.a., tj. w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Moc wiążąca wykładni prawa zawartej w tejże uchwale w stosunku do sądów administracyjnych i organów administracji publicznej wynika z postanowień art. 269 p.p.s.a., który określa tryb postępowania, jaki powinien uruchomić skład orzekający sądu rozpoznający sprawę, jeśli nie podziela stanowiska zajętego w uchwale NSA. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie znajduje podstaw do skorzystania z kompetencji przewidzianej w art. 269 § 1 p.p.s.a., respektuje tym samym stanowisko NSA zawarte w uchwale z dnia 27 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09.

W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano m.in., że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracyjnym możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w trybie stwierdzenia nieważności w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Stwierdzono również, że zakaz uruchamiania w trybie postępowania nieważnościowego wzruszania decyzji ostatecznych, w stosunku do których orzekał merytorycznie sąd administracyjny, podlega ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd administracyjny kontroli, a z drugiej - fakt korzystania z przymiotu powagi rzeczy osądzonej (art. 170 i 171 p.p.s.a.). Zatem w każdym przypadku ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej już wcześniej ocenie sądu, powinno zostać załatwione przez organ administracji rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania określonego w art. 157 § 3 k.p.a., wymaga zbadania jaki był zakres i przedmiot poprzedniego orzeczenia sądu administracyjnego kontrolującego legalność tej decyzji oraz czy strona występująca z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskazuje okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu.

Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2013 r., a następnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nadzoru w wyniku rozpatrzenia sprawy wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą następnie utrzymał w mocy w toku instancji. Rozstrzygnięcie organu, podjęte na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i art. 156 § 1 k.p.a., jest prawidłowe.

Organ wskazał, iż uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., obligatoryjną przesłankę cofnięcia W.S. pozwolenia na broń palną myśliwską stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdzał skazanie wymienionego prawomocnymi wyrokami sądów karnych za przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. (groźba bezprawna - przestępstwo przeciwko wolności), art. 212 § 1 k.k. (pomówienie - przestępstwo przeciwko czci i nietykalności cielesnej) i z art. 226 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza państwowego - przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego). Powyższe, jak ocenił Sąd I instancji w wyroku z dnia [...] października 2010 r., upoważniało organ do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, zaś orzeczenia lekarskie i psychologiczne, a także pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego nie niwelują przesłanek, które przesądziły o konieczności wydania ww. decyzji. Jednocześnie, dodatkową (fakultatywną) przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń stanowił przepis art. 18 ust. 4 ww. ustawy wobec wykluczenia skarżącego z Polskiego Związku Łowieckiego na mocy orzeczenia [...]Sądu [...] z dnia [...] października 2007 r.

Mając na względzie powyższe organ nadzoru trafnie stwierdził, iż decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nie jest dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, w szczególności z powodu rażącego naruszenia prawa, nie stanowią również okoliczności podnoszone przez skarżącego i wynikające z załączonych przez niego dokumentów. Podkreślenia wymaga, iż przy badaniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. obowiązkiem organu jest sprawdzenie jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie w zgromadzonym przez ten organ materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu. Rzeczą organu nadzoru jest zatem podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który był podstawą do wydania decyzji ostatecznej w trybie zwykłym oraz w oparciu o przepisy prawne obowiązujące w dacie wydania tej decyzji. Z tego względu okoliczność dotycząca zatarcia skazania za popełnione przestępstwa, a także dokumenty pochodzące z późniejszego okresu ustalające, że skarżący jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego (wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt[...]), dotyczące umorzenia wobec skarżącego postępowania karnego z powodu przedawnienia karalności (wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] maja 2013 r., sygn. akt [...]), a także dotyczące zawiadomień kierowanych do Prokuratury nie mogą stanowić podstawy weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie nieważnościowym przewidzianym w art. 156 k.p.a. Natomiast dokumenty dotyczące nieprawidłowości w Polskim Związku Łowieckim i Kole Łowieckim "[...]" w L. pozostają bez związku z przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżona w sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów postępowania dowodowego. Organ poddał stosownej analizie okoliczności faktyczne oraz stan prawny istniejący w dacie wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej. Swe stanowisko w sprawie należycie uzasadnił czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.

Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 2, art. 7, art. 31 oraz art. 32 Konstytucji RP. Organ działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, z poszanowaniem zasad ogólnych wynikających z ww. przepisów.

Końcowo Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił wnioski skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów złożonych na rozprawie (postanowienie Prokuratury Rejonowej w L. z dnia [...] listopada 2008 r. o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie[...], wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt[...]) oraz wymienionych w pkt 2 skargi (uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w W. [...]Wydział [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...], obieg dokumentacji związanej z zawiadomieniem o przestępstwie z dnia [...] kwietnia 2011 r.), uznając, iż nie zostały spełnione przesłanki wymienione w ww. przepisie, a nadto dokumenty te pozostają bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że postanowienie Prokuratury Rejonowej w L. z dnia [...] listopada 2008 r. znajduje się w aktach administracyjnych sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (tom I k. 330), stanowiło zatem przedmiot kontroli Sądu, który orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Sąd oddalił również pozostałe wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz w późniejszych pismach procesowych skarżącego, wobec braku ich związku z przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji.

Reasumując, Sąd uznał zarzuty skargi na nieuzasadnione, nie stwierdził także w rozpatrywanej sprawie innego naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).