Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2278/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 11
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (spr.), Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2750/17 w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 i 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz P.S. kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2750/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi P. S. (dalej: Strona lub Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 22 maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. i 2012 r. - w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r.; w pkt 2) zasądził od Dyrektora IAS na rzecz Skarżącego kwotę 24.126 zł (słownie: dwadzieścia cztery tysiące sto dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny

2.1. Decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Warszawie zakwestionował zasadność zastosowania przez Skarżącego na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) 0% stawki tego podatku do sprzedaży towarów realizowanej w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) udokumentowanej fakturami wystawionymi na rzecz:

1) S. Cypr,

2) E. Niemcy,

3) B. Węgry.

W ocenie organu pierwszej instancji dowody zgromadzone w toku postępowania kontrolnego oraz odpowiedzi od obcych administracji podatkowych jednoznacznie wskazują, że na rzecz wskazanych powyżej podmiotów nie został potwierdzony fakt przejścia prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, gdyż ww. firmy nie prowadziły działalności gospodarczej, lecz jedynie otrzymywały i wystawiały faktury VAT dla innych podmiotów. Tym samym nie doszło do WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT i brak było podstaw do zastosowania 0% stawki VAT. W konsekwencji organ pierwszej instancji wyliczył przy zastosowaniu metody "w stu" wartość netto sprzedaży towarów w łącznej wysokości 7.351.485,11 zł oraz łączną wartość podatku należnego w wysokości 1.690.841,52 zł.

Zdaniem organu okoliczności towarzyszące nawiązaniu oraz przebiegowi współpracy handlowej pomiędzy Skarżącym a ww. kontrahentami wskazują na świadome jego uczestnictwo w zorganizowanych oszustwach podatkowych.

2.2. Z kolei Dyrektor IAS, po rozpatrzeniu odwołania Strony, decyzją z 22 maja 2017 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor IAS przedstawił szczegółowo poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, które wskazują, że firmy S., E., B. oraz O. nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej i były jedynie formalnie zarejestrowanymi podmiotami, których rolą było wyłącznie otrzymywanie i wystawianie faktur VAT. Ustalono bowiem, że firma B. jest od 26 maja 2011 r. w likwidacji, zaś od początku procesu likwidacyjnego likwidatorem jest oficjalny przedstawiciel firmy - M. T., który oświadczył węgierskiej administracji podatkowej, że B. nie nabywała ani nie dostarczała żadnych towarów podczas jego zarządu przed i po procesie likwidacji. Podobnie w przypadku transakcji z O. ustalono, że firma ta nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej, nie ma z nią żadnego kontaktu, nie ma też żadnego kontaktu z jej dyrektorem zarządzającym – O., brak jest dokumentacji księgowej, zaś pod adresem siedziby firmy O. brak było śladów lub wskazań, że firma ta kiedykolwiek prowadziła działalność gospodarczą. Podobnie firma E. nie rozliczyła transakcji dokonywanych ze Skarżącym, zaś jej przedstawicielkę skazano na karę wieloletniego pozbawienia wolności ze względu na udowodnienie, iż dopuściła się oszustw w zakresie podatku VAT. Z kolei firma S. rozliczyła transakcje dokonywane ze Skarżącym, lecz z ustaleń wynikało, że firma ta nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, jej rolą było wyłącznie otrzymywanie i wystawianie faktur VAT i firma ta uczestniczyła w przestępczym procederze o charakterze karuzelowym. Jednocześnie ustalono, że firma S. L. wystawiała faktury VAT dokumentujące sprzedaż kupowanych od Skarżącego towarów na rzecz firmy W.R., która z kolei była firmą fikcyjną, funkcjonującą jako znikający podatnik.

Tym samym w ocenie Dyrektora IAS w sprawie nie mogło dojść do sprzedaży towarów realizowanej w ramach WDT, bowiem druga strona transakcji - kupujący nie był podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą, lecz był jedynie podmiotem formalnie zarejestrowanym. Równocześnie w kwestii przemieszczenia towarów poza terytorium Polski Dyrektor IAS zauważył, że co prawda towary te mogły być transportowane, to jednak nie zmienia to ustaleń, iż nabywcą towarów nie mógł być podmiot wskazywany na spornych fakturach VAT.

Następnie organ odwoławczy omówił szeroko okoliczności współpracy Skarżącego ze S. L., E., B. oraz O. i zauważył, że powinny one były wzbudzić jego czujność co do rzetelności transakcji. Skarżący poza badaniem aktywności numeru VAT dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych godził się na uczestnictwo w tak skonstruowanych transakcjach i nie sprawdzał wiarygodności swoich kontrahentów, czego nie można uznać za działanie w dobrej wierze. Organ ten zwrócił przy tym uwagę na takie m. in. okoliczności jak: "neutralizacja" dokumentacji przewozowej, brak zainteresowania ze strony Skarżącego co do faktycznego wywozu towarów, sposób rozliczeń na zasadzie przedpłat, sposób prowadzenia korespondencji mailowej ze S. L., czy sposób kontaktowania się z O. To wszystko doprowadziło Dyrektora IAS do wniosku, że nie doszło w niniejszej sprawie do WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT i brak było podstaw do zastosowania 0% stawki tego podatku.

3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji

3.1. Sąd pierwszej instancji - po rozpoznaniu skargi, w której sformułowano szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego - uznając skargę za zasadną uchylił zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a.

3.2. W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone nieprawidłowo, bowiem naruszono art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i w szczególności art. 191 O.p. Organy podatkowe obu instancji nie udowodniły bowiem, że w sprawie nie doszło do WDT na rzecz ww. kontrahentów zagranicznych. Zebrane dowody nie uprawniają do wniosków, do których doszedł organ odwoławczy.

3.3. Sąd wskazał, że nikt w sprawie nie kwestionuje faktu nabycia towarów przez Skarżącego na terytorium RP. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia sprzedawców o dokonywaniu dostaw towarów na rzecz Strony w kontrolowanym okresie. Poza sporem jest, że nastąpiło przemieszczenie towarów na terytorium Wielkiej Brytanii oraz Niemiec w zależności od kontrahenta. Sąd podkreślił, że Skarżący przedstawił wszystkie wymagane w art. 42 ustawy o VAT dowody na okoliczność dokonania dostawy towaru dla kontrahentów, a także jego przemieszczenia do innego kraju UE. Organy podatkowe zakwestionowały prawo do zastosowania stawki 0% przy WDT, ponieważ uznały, że Skarżący nie wykazał należytej staranności.

Odnośnie S. L. Cypr organy podatkowe wskazały, że Skarżący miał świadomość, że firma ta prowadzona przez N.B. bierze udział w transakcjach karuzelowych. Skarżący nie dochował należytej staranności w sprawdzeniu tej firmy. W tym miejscu Sąd wskazał - co w jego ocenie pomijał organ podatkowy - że Skarżący, zanim zaczął dokonywać dostaw w ramach WDT występował do polskich organów podatkowych w celu potwierdzenia czy ten podmiot jest zarejestrowanym podatnikiem VAT na terenie Niemiec. Otrzymywał za każdym razem informację, że ww. podmiot jest zarejestrowany na terenie Niemiec jako czynny podatnik VAT.

Ponadto, w sprawie S. L. Cypr organ ustalił, że podmiot ten wykazywał nabycia wewnątrzwspólnotowe. W uzasadnieniu wyroku w sprawie N.B. podniesiono, że nie udowodniono N. B., że brał udział w przestępstwach karuzelowych. Ponadto, w sprawie karnej N. B. chodziło o obrót zupełnie innymi towarami [...] niż te, które dostarczał Skarżący między innymi płyn [...]. W związku z czym, nie można twierdzić, że Skarżący miał świadomość udziału w przestępstwach karuzelowych N. B., skoro nie wykazano, że towary, które dostarczał N. B. były przedmiotem obrotu karuzelowego. W kontaktach z tym kontrahentem organ zarzucił, że dokonywano dostaw do W. Brytanii, bezpośrednio do odbiorców S. L. Zdaniem Sądu, taki sposób prowadzenia transakcji handlowych, gdzie sprzedawca towaru umawia się z nabywcą, że towar zostanie dostarczony w określone miejsce nie jest niczym nadzwyczajnym. Z korespondencji e-mail pomiędzy Skarżącym a N. B. każdorazowo takie ustalenia zapadały. Jest to standard w kontaktach handlowych w przypadku sprzedaży towarów. Ponadto wywóz towarów do Niemec i W. Brytani potwierdziło kilkudziesięciu przewoźników oraz firma spedycyjna.

Reasumując - zdaniem Sądu - w przypadku S. L. [...] towary zostały przemieszczone z terytorium kraju na rzecz ww. kontrahenta, który wskazał miejsce dostawy terytorium W. Brytanii. To, że niektóre podmioty brytyjskie nie zaewidencjonowały WNT stanowi problem brytyjskich organów skarbowych. Zgodnie z ogólną zasadą opodatkowania towaru w miejscu, w którym następuje jego konsumpcja.

Podobna sytuacja - w opinii Sądu - miała miejsce w przypadku E. Niemcy. Wyrok karny w sprawie [...], która zarządzała ww. podmiotem, również został uchylony. Zatem nie można opierać ustaleń w niniejszej sprawie na wyroku, który został uchylony.

Ponadto, z wymiany informacji pomiędzy polskimi władzami podatkowymi a niemieckimi nie wynika, że istnieją niezbite dowody na świadomy udział Skarżącego w przestępstwie karuzelowym. Strona niemiecka sugerowała tylko że takie prawdopodobieństwo istnieje. Natomiast polskie organy podatkowe z tych sugestii uczyniły, w sposób nieuprawniony, dowód i postawiły tezę, że tak jest. Sąd tu zauważył, że organy podatkowe przeniosły na Skarżącego odpowiedzialność podatkową za nieprawidłowości kontrahentów niemieckich w zakresie rozliczania podatku VAT na terenie Niemiec, co wynika z uchylonych wyroków [...].

Z kolei fakt neutralizacji dokumentów przewozowych w sytuacji, gdy z innych dowodów przedstawionych na podstawie art, 42 ust. 11 ustawy o VAT wynika, że Skarżący dokonał nabycia towarów na terytorium kraju, zorganizował ich transport i dostarczył towar na rzecz ostatecznego nabywcy na terytorium m.in. Wielkiej Brytanii nadal uprawnia do zidentyfikowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz zastosowania stawki 0%. Ponadto, Skarżący wyjaśnił powód takiej czynności a mianowicie wskazał na ochronę danych kontaktowych, adresów załadunku towarów, w celu uniknięcia przejęcia przez odbiorców, dostawców Skarżącego i w konsekwencji wyeliminowanie go z pośrednictwa w sprzedaży.

Sąd nie zgodził się z organem, że nie nastąpił skutek przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel. Z materiału dowodowego wynika, że towar został przetransportowany w umówione miejsce, wydany odbiorcom a nabywca zapłacił za ten towar. W takiej sytuacji twierdzenie, że nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel powoduje, że właścicielem tego towaru nadal pozostaje Skarżący, co stoi oczywiście w sprzeczności, ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Co więcej, gdyby uznać, że nie doszło do dostawy towaru to nie będzie podstawy prawnej do opodatkowania tego towaru stawką 23% w kraju, skoro nie doszło do jego sprzedaży.

W przypadku pozostałych podmiotów O. i B., powodem zakwestionowania WDT był fakt zapłaty za niektóre dostawy towary przez inne osoby, z rachunków założonych na terenie Niemiec. Pozostałe dokumenty przewozowe oraz informacje uzyskane od przewoźników wskazują na konkretne adresy na terenie Niemiec, gdzie te towary zostały dostarczone i odebrane. W ocenie Sądu zebrane w sprawie dokumenty dowodzą o WDT. Fakt zapłaty za towar przez inną osobę nie powoduje, że nie było dostawy.

Poza tym, dowodzenie o braku dostaw w oparciu o brak odnotowania transportów w systemie viaToll jest niezrozumiały dla Sądu, w sytuacji, gdy organ sam wskazuje, że system w formie ograniczonej zaczął obowiązywać od 1 lipca 2011 r. a w rzeczywistości od 1 lipca 2012 r. Ponadto, przewoźnik nie ma obowiązku poruszania się po drogach płatnych.

Sąd zauważył, że organy podatkowe miały informację z Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku, z której wynikało, że w śledztwie nie przedstawiono Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego a materiały śledztwa nie zawierają dowodów świadczących o udziale w przestępczym procederze podmiotów gospodarczych wymienionych w piśmie z dnia 10 marca 2016 r. Oprócz materiałów dowodowych, na które powołano się w piśmie z dnia 16 września 2015 r. materiały śledztwa nie zawierają innych dowodów uzasadniających podejrzenie popełnienia przez Stronę czynów zabronionych w kodeksie karnym skarbowym. Powyższe informacje wykluczają świadomy lub nieświadomy udział w karuzeli podatkowej, której nota bene ani niemieckie władze podatkowe ani polskie nie udowodniły. Skoro tak, to nie można twierdzić, że Skarżący pozostawał też w złej wierze, ponieważ w takiej sytuacji miałby co najmniej świadomość udziału w przestępstwie karuzelowym.

3.4. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 180 § 1 i 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z przedstawionych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza granice kraju, Sąd przyjął, że nie było potrzeby przeprowadzania dowodu na okoliczność, z którą obie strony się zgadzały.

W kontekście naruszenia art. 180 § 1 i 188 O.p. inaczej sprawa wygląda, ze względu na odmowę przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w IX tomie kraty nr 2689-2747, z których wynika, że O., B., E. oraz S. L. byli zarejestrowanymi aktywnymi podatnikami VAT. Podatnik występował o takie informacje do organu w latach 2011-2012. Potwierdzają to załączone informacje skierowane do Skarżącego z Izby Skarbowej [...] Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K. z lat 2011 i 2012 r. Zatem warunek dostawy WDT na rzecz zarejestrowanego podatnika VAT został spełniony. Ponadto Skarżący, zwracając się do organu w trakcie dostaw o potwierdzenie rejestracji dla celów VAT swoich kontrahentów wykonał czynność, która potwierdza zachowanie należytej staranności. Dowody te zostały w sposób nieuprawniony pominięte w ocenie materiału dowodowego.

3.5. W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku pominięcia istotnych dowodów w postaci informacji z Prokuratury Apelacyjnej w [...], treści wyroków [....] oraz błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, kwestionujących prawo do zastosowania stawki 0% przy WDT.

4. Skarga kasacyjna Dyrektora IAS

4.1. Dyrektor IAS, zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

4.2. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie:

1) art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 11 oraz art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 6 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy,

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

4.3. Skarżący nie wnosił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie, czy Skarżący dochował należytą staranność przy dokonywaniu wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów.

Organy podatkowe starały się dowieść, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiło zjawisko karuzeli podatkowej a Skarżący w niej uczestniczył, przy czym nie był w dobrej wierze przy dokonywaniu obrotu towarami.

Należy podkreślić, że brak jest ustawowej definicji karuzeli podatkowej. Zazwyczaj jest to oparte na doktrynie orzeczniczej nadużycia prawa wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przeciwwagą tej doktryny jest doktryna dobrej wiary wypracowana między innymi w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt C-80/11, C-142/11 (ZOTSiS 2012/6/I-373). W orzeczeniu tym TSUE wyraził pogląd, że artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (por. pkt 50; pkt 1 sentencji)

Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa (por. pkt 66; pkt 2 sentencji).

Tylko wówczas, gdy istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (por. pkt 60).

Jednakże organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. (pkt 61).

Co do zasady bowiem to do organów podatkowych należy dokonywanie niezbędnych kontroli podatników w celu wykrycia nieprawidłowości i naruszeń przepisów prawa w zakresie podatku VAT oraz karanie podatników winnych takich nieprawidłowości lub naruszeń (pkt 62).

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe niedostatecznie zbadały kwestie dochowania przez Skarżącego należytej staranności. Poza sporem jest, że nabywał on towary na terenie Polski. Przed dokonaniem wysyłki towaru sprawdzał on

kontrahentów przy pomocy Biura Wymiany Informacji Podatkowej lub strony internetowej VIES. Ponadto Skarżący dysponował dokumentami przewozowymi CMR i towary opuszczały Polskę oraz trafiały do Wielkiej Brytanii i do Niemiec.

Z kolei cytowana przez Sąd pierwszej instancji uchwała NSA w świetle art. 269 P.p.s.a. ma charakter wiążący. Oznacza to, że uchwała NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2020, s. 906).

A zatem chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 11 oraz art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 6 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w okolicznościach tej sprawy wystąpiły przesłanki aby uznać, że następowały wewnątrzwspólnotowe dostawy towaru, a na tym etapie postępowania brak jest podstaw aby uznać, że Skarżący nie dochował należytej staranności.

5.2. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 188, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji szczegółowo podał na czym polegały naruszenia poszczególnym przepisów, które doprowadziły do uchylenia decyzji organu I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż mogły one mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe zapatrywania w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny.

5.3. Również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji w obszernym uzasadnieniu zawarł wszystkie elementy, które przewiduje ww. przepis, w tym przedstawił stan sprawy, zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu oraz podał podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej objaśnieniem. Wnikliwa lektura uzasadnienia Sądu pierwszej instancji pozwoli organom podatkowym uzyskać wskazówki co do dalszego postępowania podatkowego.

5.4. W świetle dotychczasowych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 2 P.p.s.a.

s. NSA Danuta Oleś s. NSA Artur Mudrecki s. del. WSA Agnieszka Jakimowicz