Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 479/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 24 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Barbara Koś as. sąd. Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], nr [...] Burmistrza Gminy R., II. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt I. nie mogą być wykonane. /-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Koś D.W. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Gminy R., na podstawie art. 7c pkt 2 w związku z art. 7a ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) w brzmieniu dodanym ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 2125), orzekł o odmowie dokonania zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego G. K.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że zgłoszenie z dnia [...] dotyczące dokonania zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej zawierało braki formalne, polegające na nieuiszczeniu przez G. K. opłaty w wysokości [...]. Obowiązek dokonania takiej opłaty od zgłoszenia dotyczącego zmiany wpisu wynikał z przepisu art. 7a ust. 3 powołanej powyżej ustawy - Prawo działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji podał, że G.K., mimo wezwania nie usunął ujawnionego braku formalnego i nie dokonał wpłaty w wyznaczonym terminie.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...] G.K. oświadczył, że nie dołącza opłaty do przedmiotowego zgłoszenia ze względu na to, że uważa jej wymaganie za niezgodne z prawem. Argumentując swoje stanowisko podał, że ustawodawca w akcie prawnym określającym obowiązek dokonania niniejszej zmiany wpisu nie określił konieczności wniesienia opłaty z nią związanej. Odpowiadając na powyższe Sekretarz Gminy R. wskazał w piśmie z dnia [...], że zgodnie z powołaną powyżej ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, każda osoba prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji w gminie była zobowiązana do dnia 31 grudnia 2004 r. dokonać uzupełnienia wpisu o określenie przedmiotu działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD). Skutkiem zgłoszenia przez przedsiębiorcę takiego uzupełnienia jest zawsze zmiana wpisu, z którą wiąże się obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty. Zwolnienie przedsiębiorców z dokonania tej opłaty mogło nastąpić w drodze uchwały rady gminy, podjętej na podstawie art. 7a ust. 3 zd. 3 ustawy - Prawo działalności gospodarczej (przepisu dodanego ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw), czego Rada Gminy R. nie uczyniła.

Pismem z dnia [...] G. K. odwołał się od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając naruszenie, że art. 7c pkt 2 oraz art. 7a ust. 3 powołanej wcześniej ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej. Uzasadniając powyższy zarzut odwołujący się podniósł, iż okoliczności faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej nie uległy zmianie, a wniosek z dnia [...] miał na celu dostosowanie przedmiotu działalności gospodarczej na zgodny z Polską Klasyfikacją Działalności. Zdaniem autora odwołania wniosek o dostosowanie wpisu, złożony w oparciu o przepisy przejściowe, nie może być utożsamiany z wnioskiem o dokonanie zmiany we wpisie, z którą łączy się zmiana stanu faktycznego lub prawnego przedsiębiorcy. Zmiana wpisu i uzupełnienie są odrębnymi pojęciami prawnymi, a obowiązek opłaty w wysokości [...] dotyczy zmiany. Natomiast w przypadku uzupełnienia danych, w myśl art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, brak jest przepisu uprawniającego do pobierania takiej opłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją, nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 17 i 18 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych, art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchyliło decyzję Burmistrza Gminy R. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy dokonania zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko odwołującego się, że zmiana wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i uzupełnienie wpisu (jako instytucja wprowadzona przejściowo i obowiązująca w określonym czasie) są odrębnymi pojęciami prawnymi. Zmiana wpisu następuje w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu o dokonanie wpisu i wiąże się zawsze ze zmianami stanu faktycznego i prawnego samego przedsiębiorcy lub wykonywanej przez niego działalności. Organ odwoławczy uwzględnił twierdzenia G. K. dotyczące tego, że uzupełnienie wpisu nie wiąże się z jakąkolwiek zmianą stanu faktycznego lub prawnego przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej. Uzupełnienie wpisu stanowi dostosowanie wpisu do wymogów zawartych w przepisie art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. Zdaniem organu drugiej instancji ustawodawca nie rozstrzygnął w ustawie z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw kwestii ewentualnej opłaty za powyższą czynność, a zatem brak jest podstawy prawnej do jej pobierania przez organ prowadzący ewidencję. Do uzupełnienia wpisu, jako odrębnego pojęcia prawnego, nie można stosować przepisów regulujących odrębne pojęcie prawne, jakim jest zgłoszenie o dokonanie zmiany wpisu, w tym tych które regulują obowiązek wniesienia opłaty. Ponadto o odrębności i braku logicznej łączności pomiędzy tymi odrębnymi pojęciami prawnymi świadczy fakt, że pojęcie uzupełnienie wpisu obowiązywało przejściowo i utraciło moc z końcem 2004 r. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w przypadku złożenia przez G. K. wniosku o uzupełnienie wpisu poprzez określenie przedmiotu działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji w sprawie odmowy dokonania zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej było bezprzedmiotowe.

Skargą z dnia [...] Prokurator Rejonowy w R. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nr [...] z dnia [...] zarzucając jej obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw poprzez błędne przyjęcie, iż zmiana wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i uzupełnienie wpisu, instytucja obowiązująca przejściowo i w ściśle określonym czasie, są odrębnymi pojęciami prawnymi i w związku z tym dokonanie uzupełnienia wpisu nie rodzi konieczności wniesienia opłaty [...] jak ma to miejsce w przypadku zmiany, która zawsze wiąże się ze zmianami stanu faktycznego i prawnego odnoszącymi się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. zmieniająca Prawo działalności gospodarczej nie zawiera w swej treści jakichkolwiek zwolnień od ponoszenia opłat przez przedsiębiorców. Przy założeniu, że warunkiem zmiany wpisu jest zawsze zmiana stanu faktycznego i prawnego nie sposób stwierdzić, na jakiej podstawie należy uznać, że przedsiębiorca dokonujący uzupełnienia wpisu po dniu [...] nie spełnia warunku nie dokonania takich zmian. Autor skargi wskazał przepisy, na mocy których ustawodawca expressis verbis zwolnił określone podmioty od ponoszenia opłat, np. wprowadzając obowiązek zmiany wspólnego wpisu małżonków na dwa odrębne wpisy (art. 68 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej), czy w sytuacji dokonania wpisu przedsiębiorców z mocy prawa do Krajowego Rejestru Sądowego (art. 6 ust. 6, art. 7a ust. 6 i art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym). W konkluzji Prokurator Rejonowy w R. wskazał, że Polska Klasyfikacja Działalności w porównaniu z poszczególnymi wpisami przedsiębiorców, co najmniej w 90 % przypadków powoduje faktyczne rozszerzenie przedmiotu działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania lub stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Kwestię sporną w przedmiotowej sprawie stanowi pobieranie opłat od przedsiębiorców wpisanych do ewidencji działalności gospodarczej, którzy w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r., uzupełnią, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 2125), pod określonym rygorem, brakujące dane, o których mowa w art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Spór ten powstał w związku z odmienną oceną pojęć prawnych jakimi posłużył się ustawodawca we wskazanej wcześniej ustawie zmieniającej Prawo działalności gospodarczej, tj. w przepisie art. 1 pkt 2 i art. 8. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego uzupełnienie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest odrębnym pojęciem od jego zmiany. Odmienne stanowisko w tej kwestii prezentuje strona skarżąca, podzielając tym samym pogląd organu pierwszej instancji, że skutkiem zgłoszenia przez przedsiębiorcę uzupełnienia wpisu jest zawsze zmiana tego wpisu, z którą wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 50 zł, na podstawie art. 7b ust. 2 ustawy - Prawo działalności gospodarczej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r.

Prowadzenie ewidencji działalności gospodarczej jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej w myśl art. 7a ust. 1 zd. 1 wspomnianej ustawy - Prawo działalności gospodarczej. Z tytułu wykonywania zadań zleconych gminy otrzymują dotację z budżetu państwa. Opłata za wpis do ewidencji (100 zł) oraz za jego zmianę (50 zł) stanowi dochód budżetu gminy. Gmina może zwolnić przedsiębiorców z obowiązku uiszczania tych opłat na podstawie art. 7a ust. 3 zd. 3 powołanej powyżej ustawy i w ten sposób zachęcić do inwestycji na swoim terenie.

Ewidencja działalności gospodarczej jest spisem ściśle określonych danych dotyczących przedsiębiorców oraz przedmiotu i zakresu prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Ewidencję należy ujmować także jako zbiór dokumentów odnoszących się do poszczególnych podmiotów i usystematyzowanych w ramach akt ewidencyjnych tych podmiotów. Wpis odzwierciedla zatem dane, które są zgłaszane przez przedsiębiorców, bądź później modyfikowane, na skutek różnych zdarzeń.

Uzupełnienie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, obejmujące m.in. określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD) jest obowiązkiem każdego przedsiębiorcy, wpisanego uprzednio do ewidencji działalności gospodarczej, pod rygorem odmowy wydania zaświadczenia o wpisie przez organ ewidencyjny. W ocenie Sądu uzupełnienie wpisu, polegające na podaniu dodatkowych informacji, jest w istocie zmianą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, choćby w literalnym jego brzmieniu. Prezentując taki pogląd prawny bez znaczenia pozostaje spór o odmienność pojęć prawnych "zmiana" czy "uzupełnienie" użytych w ustawie o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw. Racjonalność ustawodawcy zdaje się wykluczać dokonanie jedynie wykładni literalnej powyższych pojęć ustawowych na rzecz wykładni celowościowej i systemowej. Wbrew kategorycznym twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, nie zawsze zmiana wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wiąże się ze zmianą stanu faktycznego i prawnego. Nie sposób bowiem uznać za zmianę takiego stanu, zgłoszenie przez przedsiębiorcę organowi ewidencyjnemu zmiany, np. poprzez dodanie drugiego imienia, które faktycznie nosi, a które w istocie powoduje zmianę wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, albowiem nazwa firmy zostanie w ewidencji zmieniona, co znajdzie swoje odbicie we wpisie.

Skoro, jak wskazano powyżej, uzupełnienie wpisu, polegające, np. na określeniu przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie PKD jest de facto zmianą wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Rada Gminy R. nie podjęła uchwały w przedmiocie zwolnienia przedsiębiorców z dokonania opłaty przewidzianej m.in. za zgłoszenie dotyczące zmiany wpisu (zgodnie z art. 7a ust. 3 zd. 3 powołanej wcześniej ustawy - Prawo działalności gospodarczej, w brzmieniu dodanym ustawą zmieniającą ustawę Prawo działalności gospodarczej), brak jest podstaw prawnych do zaniechania pobierania takiej opłaty.

Zgodnie z poglądem doktryny uzupełnienie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jest jego zmianą, która podlega opłacie, o ile nie jest z tej opłaty wyraźnie zwolniona. Jest to zmiana spowodowana wprowadzeniem nowych przepisów, jak wiele zmian, z którymi obywatele się spotykają nie od dziś, i których koszty zmuszeni są ponieść (por. Kowalczyk Małgorzata, Rzeczpospolita 2005/1/7, artykuł: "Nie można nie pobierać".)

Dokonując wykładni przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej i ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, można wysnuć wniosek, że zasadą jest pobieranie opłat za wpis do ewidencji (100 zł) oraz za jego zmianę (50 zł), albowiem ustawodawca nie przewiduje ustawowego zwolnienia od tych opłat, wskazując na możliwość podjęcia przez radę gminy uchwały w tym przedmiocie.

Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a zasada ta wyrażona jest w art. 6 Kpa. Opinia i poglądy prawne wyrażane nawet przez organy administracji publicznej nie stanowią źródła prawa i nie mogą być podstawą prawną decyzji administracyjnych (patrz wyrok NSA w Warszawie, z dnia 11 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 2847/00, LEX nr 157869).

Wobec powyższego, zasadny okazał się zarzut strony skarżącej, naruszenia przepisu prawa materialnego, które w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy i z tego względu, zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie odpowiada prawu.

Skarga okazała się uzasadniona również z przyczyny, której nie ujęto w zarzutach skargi.

Decyzja z dnia [...] Burmistrza Gminy R. zawiera wprawdzie pogląd prawny zgodny z prezentowanym powyżej przez Sąd, nie mniej jest ona wadliwa ze względów proceduralnych.

Sąd dopatrzył się bowiem w działaniu organu administracyjnego pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania o istotnym charakterze, a mianowicie wyrażonej w art. 9 Kpa zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania.

W myśl art. 7c ustawy - Prawo działalności gospodarczej, w brzmieniu dodanym i obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, m.in., jeżeli zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. W takiej sytuacji zgodnie z art. 64 § 2 Kpa w związku z art. 7h powołanej ustawy - Prawo działalności gospodarczej, jeżeli podanie (zgłoszenie) G. K. nie czyniło zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należało wezwać go do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Pomimo tak precyzyjnie określonego obowiązku leżącego po stronie organu administracji, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzjach obu instancji, w aktach przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził brak dowodu na okoliczność, że G.K. był wzywany do usunięcia ujawnionego braku formalnego poprzez dokonanie wpłaty w wyznaczonym terminie, z oznaczeniem ujemnych skutków prawnych nieusunięcia tego braku w terminie. Znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia [...] (k. 12 akt administracyjnych), w ocenie Sądu, jest odpowiedzią na pismo strony z dnia 30 grudnia 2004 r. i przedstawieniem stanowiska organu pierwszej instancji, co do zasadności dokonania spornej opłaty i nie sposób uznać je za wezwanie w myśl art. 64 § 2 Kpa. Przedmiotowe pismo Sekretarza Gminy nie zawiera bowiem w swej treści kategorycznego żądania od strony uiszczenia spornej opłaty oraz określenia sposobu i terminu uzupełnienia tego braku formalnego, a także pouczenia, że nieusunięcie tego braku, w wyznaczonym terminie, spowoduje określone ujemne skutki prawne.

Organ ewidencyjny, wydając decyzję o wpisie, jedynie potwierdza kompletność danych dostarczonych mu w ramach wniosku lub pochodzących z innych źródeł (np. od organu koncesyjnego), jak również dokonuje ich stricte formalnej weryfikacji polegającej na ustaleniu, czy są to dane podlegające wpisowi. Odmowa wpisu, jest możliwa, jeżeli zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie (art. 7c ustawy - Prawo działalności gospodarczej). Wezwanie jest, więc warunkiem niezbędnym dla oceny możliwości wydania decyzji odmawiającej wpisu. Niedopełnienie obowiązku wezwania przez organ stanowi istotne naruszenie prawa procesowego, a w szczególności wskazanej powyżej zasady wyrażonej w art. 9 Kpa, a nadto art. 64 § 2 Kpa (por. wyrok NSA w Warszawie, z dnia 20 sierpnia 1999 r., sygn. akt IV SA 848/98, LEX nr 47870).

Skoro organ administracyjny nie wezwał strony, pod rygorem z art. 64 § 2 Kpa (pozostawienia pisma bez rozpoznania) do uzupełnienia braku poprzez dokonanie przedmiotowej opłaty, nie był uprawniony do rozpoznania sprawy merytorycznie i wydania decyzji o odmowie wpisu.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji winny zatem uczynić zadość wymogom procesowym wskazanym w treści art. 64 § 2 Kpa oraz wskazać dokładnie podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, dokonując prawidłowej wykładni stosowanych przepisów zawartych w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej oraz ustawie z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz niektórych innych ustaw, w szczególności dotyczących zasadności pobierania opłaty w przypadku zgłoszenia uzupełnienia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Bez uzupełnienia postępowania administracyjnego we wskazanym powyżej zakresie i ponownej analizy podstaw prawnych, decyzje organów administracyjnych uznać należy za arbitralne i przedwczesne, albowiem dokonane bez dostatecznej podstawy prawnej.

W ocenie Sądu opisane powyżej uchybienia organów administracyjnych, które miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy prowadzą do uchylenia decyzji organów obu instancji. Wobec powyższego uznając, iż decyzje te nie odpowiadają prawu, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

W przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji orzeczono z mocy art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Koś

D.W.