Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 814/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania C. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2007 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż przeciwko C. M. toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 278 § 1 kk, sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni palnej i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza wówczas gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ujawnienie przez organ Policji wskazanych wyżej okoliczności ma charakter wiążący a więc obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ, przywołując orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazał, iż obawa użycia broni sprzecznie z prawem wynika z faktu skazania lub podejrzenia ( oskarżenia ) o wymienione wyżej przestępstwa. Organ stwierdził, iż orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na które powołuje się C. M. w odwołaniu od decyzji I instancji zapadły w innym stanie prawnym- przepis art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzyskał nowe brzmienie z dniem 1 stycznia 2004 r. wskutek zmiany tej ustawy ( ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu Dz. U. nr 52, poz. 451 ) i obecnie ustawodawca istnienie obawy o której mowa wyżej związał wprost z przestępstwami przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy właściwe w sprawach pozwoleń na broń nie są zobowiązane do udowodnienia, że posiadacz pozwolenia na broń faktycznie użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, albowiem do cofnięcia prawa do broni wystarczy tylko domniemanie takiego zachowania powzięte na podstawie

1

bezspornego ustalenia, iż wobec niego toczy się postępowanie karne o jedno z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstw. Organ podkreślił, iż zastosowany jako podstawa materialnoprawna decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny. Powołanie się strony na opinię w miejscu zamieszkania, dotychczasową niekaralność oraz przechowywanie broni zgodnie z przepisami nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy.

Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym i ochrona interesu społecznego jest nadrzędna nad interesem jednostki. W konkluzji organ stwierdził, iż C. M. nie daje rękojmi, że posiadana przez niego broń będzie używana zgodnie z prawem. Nadto organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania o których mowa w art. 105 § 1 i 2 kpa.

W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. M., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegające na uznaniu, że organ administracji jest zwolniony z obowiązku badania, czy w stosunku do strony postępowania zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji toczącego się postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz art. 20 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy polegające na cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń myśliwska pomimo faktu, że nie zachodzi w stosunku do niego obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W uzasadnieniu skargi wywodził, iż stanowisko Komendanta Głównego Policji wynika wyłącznie z niezrozumienia treści przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji albowiem podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń jest możliwe w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek tj. po pierwsze-zaistnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i po drugie-wszczęcia przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu. W ocenie skarżącego dla rozstrzygnięcia niniejszej

2

sprawy nie ma znaczenia zmiana przepisów ustawy o broni i amunicji ponieważ w poprzednio obowiązującym stanie prawnym ustawodawca również wymagał kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek- uzasadnionej obawy oraz wszczęcia przeciwko danej osobie postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Przywołując wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 433/05; z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04 oraz z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2258/02 podnosił, iż sam fakt wszczęcia przeciwko określonej osobie postępowania karnego nie jest równoznaczny z zaistnieniem uzasadnionej obawy i koniecznym jest jej wykazanie przez organ. Skarżący posiada pozytywną, nieposzlakowaną opinię środowiskową, przechowuje broń z należytą starannością i nie był w przeszłości karany sądownie. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie zadały sobie trudu oceny związku pomiędzy zarzuconym skarżącemu przestępstwem a jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem. Nadto organy nie wykazały w uzasadnieniu decyzji istnienia uzasadnionej obawy, do czasu rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem skarżącego uważa się za osobę niewinną a co więcej, charakter przestępstwa zarzucanego skarżącemu nie wskazuje aby w stosunku do niego istniała uzasadniona obawa o której mowa w art. 15 cyt. ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Dodatkowo podniósł, iż przywołane w skardze wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie są w jego ocenie adekwatne do przedmiotowej sprawy, albowiem z przytoczonych fragmentów uzasadnień wynika, że osoby których wyroki te dotyczą, popełniły przestępstwa nie wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. W takich przypadkach rozstrzyganie spraw faktycznie wymaga wykazania związku pomiędzy obawami o których mowa w tym przepisie a popełnionym czynem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod

3

względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona bezzasadna.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2. ustawy o broni i amunicji zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, oznacza więc obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni było toczące się przeciwko niemu postępowania karne o popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 kk. Przestępstwo to jest zawarte w katalogu przestępstw znajdujących się w rozdziale XXXV kodeksu karnego dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu. Popełnienie przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu powoduje utratę wiarygodności strony ponieważ świadczy, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje także gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Wobec posiadaczy pozwoleń na broń, naruszających obowiązujące przepisy prawa, organy Policji stosują bardzo

4

restrykcyjną politykę co do możliwości zachowania im prawa do posiadania i używania broni palnej. Wynika to z faktu, iż w takich przypadkach ustawodawca dał bezwzględnie prymat interesowi społecznemu, obligatoryjnie nakazując cofanie pozwoleń w myśl dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Należy stwierdzić, iż organy Policji trafnie przyjęły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu toczącego się wobec niego postępowania karnego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 278 § 1 kk.

Takie ustalenie, po myśli art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, obligowało do cofnięcia skarżącemu udzielonego pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje bowiem gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. . Wobec konstrukcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż spełnienie przesłanki zaistnienia "uzasadnionej obawy" i wszczęcie postępowania karnego muszą zaistnieć łącznie, aby mogły one stanowić wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.

Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego.

W tym względzie należy mieć na uwadze, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony.

5

Twierdzenie skarżącego, iż do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej prawomocnym wyrokiem uważa się go za osobę niewinną pozostaje dla oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, bez istotnego znaczenia.

Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące dotychczasowej postawy skarżącego, tj. pozytywna opinia środowiskowa, dotychczasowa niekaralność czy też przechowywanie broni z należytą starannością z zachowaniem wszelkich przewidzianych prawem wymogów nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu, iż skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu, iż przywołane w skardze wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczą osób, które popełniły przestępstwa nie wymienione w art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy a więc takich sytuacji w których rozstrzyganie wymaga wykazania związku między obawami o których mowa w tym przepisie a popełnionym czynem.

Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.