Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 382/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 109, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 27, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 70, art. 108, art. 115, art. 118 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Referendarz Sądowy Robert Adamczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wystawił na B. J. tytuły wykonawcze o numerach od [...]. Podstawę wystawienia tytułów wykonawczych stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. [...] orzekająca o przeniesieniu odpowiedzialności na B. J. za zaległości spółki cywilnej [...] Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna z siedzibą w Ł., ul. K. [...] w podatku od towarów i usług za: - sierpień, listopad, grudzień 2003 r., styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad 2004 r., marzec, wrzesień, październik 2005 r., luty, maj, czerwiec 2006 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (organ egzekucyjny) zawiadomieniem z dnia [...] r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego. Zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało doręczone zobowiązanej w dniu [...] r.

W zarzutach w sprawie postępowania egzekucyjnego z dnia[...] r. B.J. zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez wystawienie tytułów wykonawczych, w sytuacji nieistnienia obowiązku ze strony osoby zobowiązanej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz art. 33 pkt 9 u.p.e.a. poprzez niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zobowiązana podniosła, że wystawione tytuły wykonawcze nie zostały w stosunku do niej poprzedzone żadną decyzją z jednej strony, a za ewentualne zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług ponosi Firma "A" [...] i s-ka z siedzibą w Ł. W jej ocenie zobowiązanie w podatku od towarów uległo przedawnieniu. Podkreśliła, że tytuły wykonawcze z dnia 14 listopada 2008 r. nie zostały wystawione zgodnie z wymogami określonymi w art. 27 § 1 u.p.e.a. z powodu nieprawidłowego wskazania podstawy prawnej dochodzonego obowiązku oraz niewykazania przez wierzyciela, że osoby działające w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], które podpisały tytuły wykonawcze są upoważnione do takich działań prawnych.

W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. z uwagi na okoliczność, że wierzyciel nie wyraził stanowiska w sprawie wniesionych przez zobowiązaną zarzutów w terminie 14 dni od powiadomienia go przez organ egzekucyjny.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako wierzyciel uznał za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie egzekucyjne należności pieniężnych z tytułu zaległości spółki cywilnej "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka" z siedzibą w Ł. prowadzone jest wobec skarżącej w związku z przeniesieniem odpowiedzialności za zobowiązania spółki decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...]. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] r. doręczono stronie upomnienia dotyczące powyższych należności pieniężnych, a po upływie wskazanego w upomnieniach terminu wystawiono na zobowiązaną tytuły wykonawcze z dnia [...] r.

Wierzyciel wskazał również na treść art. 118 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. W ocenie organu należności z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień, listopad i grudzień 2003 r., styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2004 r., marzec, wrzesień i październik 2005 r. oraz luty, maj i czerwiec 2006 r. mogą być egzekwowane na drodze postępowania egzekucyjnego.

Uznając za nieuzasadniony zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] przytoczył art. 22 § 2 u.p.e.a., w myśl którego właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia w tytułach wykonawczych z dnia [...] r. podstawy prawnej dochodzonych obowiązków organ podkreślił, iż wskazano zarówno orzeczenie o przeniesieniu na B.J. odpowiedzialności za zaległości spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe, jak i konkretne przepisy prawa stanowiące podstawę tego przeniesienia. Organ podał również, że wystawienie tytułu wykonawczego nie wymaga dodatkowego upoważnienia do działania w imieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego [...].

W zażaleniu B. J. zarzuciła brak racjonalnego uzasadnienia prawnego, aby ten sam podmiot zasięgał i oczekiwał od siebie samego stanowiska w sprawie zarzutów na prowadzone przez siebie postępowanie. Podniosła, że spółka cywilna jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej jest podatnikiem VAT-u, a nie poszczególni wspólnicy, co powoduje, że dochodzenie podatku VAT od niej a nie od spółki cywilnej jest zupełnym nieporozumieniem, gdyż narusza to prawo międzynarodowe, które obowiązuje w Unii Europejskiej. Powołała się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt l SA/Łd 1011/07 i podniosła, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki od towarów i usług za 08/2003 w stosunku do osób trzecich, gdyż wyrok sądu uchylał automatycznie wszystkie decyzje wydane przez urzędy skarbowe.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 33 u.p.e.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 33 i art. 34 u.p.e.a. co do zasadności uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie i wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FPS 4/06. Podniósł, że wierzycielem należności z tytułu zaległości spółki cywilnej "A"i i s-ka" w Ł. jest Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], natomiast organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], dlatego uznał ten zarzut za niezasadny.

Organ odwoławczy podniósł, że jako kluczowy dla ustalenia istnienia odpowiedzialności skarżącej jest fakt, iż jest ona wspólnikiem spółki cywilnej "A" Firma Handlowo – Usługowo - Produkcyjna [...] i s-ka". Kwestia odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zobowiązania podatkowe spółki została unormowana w art. 115 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ podniósł, że zgodnie z §1 tego artykułu, wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług spółki cywilnej "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka" na B. J. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Natomiast wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt l SA/Łd 1011/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za sierpień 2003 r. i oddalił skargę strony w pozostałym zakresie. Następnie w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...]w części dotyczącej przeniesienia na B.J. odpowiedzialności za zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2003 r. Organ odwoławczy podniósł, że na tę decyzję strona nie złożyła skargi, więc funkcjonuje w obrocie prawnym i mogła być podstawą wystawienia tytułów wykonawczych.

Odnosząc się do argumentacji strony, zgodnie z którą decyzje o zaległościach podatkowych wspólników spółki cywilnej winny być wydane w danym roku obrachunkowym Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w myśl art. 118 § 1 o.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat. Odpowiedzialność za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług została przeniesiona na B.J. jako wspólnika Spółki na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...], a zatem organ podatkowy zachował termin wskazany w art. 118 § 1 o.p.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p. – tj. z chwilą zaistnienia zdarzenia z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania i nie wymaga wydania decyzji ustalającej jego wysokość. Natomiast decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił jedynie wysokość zaległości podatkowych spółki cywilnej "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka" w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy w latach 2003 - 2006 oraz orzekł o odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania spółki. Stąd organ wskazał, że zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2003-2006 organ odwoławczy podał, że termin przedawnienia w niniejszej sprawie został przerwany. Zawiadomieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny, tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] dokonał zajęcia na poczet zaległości w podatku za marzec i listopad 2003 r. wierzytelności spółki, przysługującej od "B" S.A. W związku z powyższym, bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego został przerwany i biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jednocześnie podkreślił, że decyzja z dnia [...] r. została doręczona stronie w dniu [...] r., a w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec B. J. termin przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym (zawiadomieniem z dnia [...] r.). Powyższe zawiadomienie zostało doręczone Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. w dniu [...] r., zaś zobowiązanej - w dniu [...] r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogów z treści art. 27 § 1 u.p.e.a. przez nieprawidłowe wskazanie podstawy obowiązku Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w tytułach wykonawczych z dnia [...] r. obok wymienionych w rubryce 29 przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa oraz ustawy o podatku od towarów i usług w rubryce 30 przedmiotowych tytułów wykonawczych podana została jako podstawa dochodzonego obowiązku decyzja z dnia [...] r. nr [...]. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Skarbowego[...] uczynił zadość wynikającej z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. powinności wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej dochodzonego obowiązku.

W skardze z dnia 22 maja 2010 r. B. J. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, któremu zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. przez wystawienie tytułów wykonawczych, w sytuacji nieistnienia obowiązku z jej strony za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka". Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 33 pkt 9 u.p.e.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 powołanej ustawy, bowiem wystawione tytuły wykonawcze nie zostały podpisane przez upoważnioną do tego osobę, jak również nie podano pozostałych wspólników spółki cywilnej. W ocenie skarżącej postępowanie prowadzone było przez niewłaściwy organ egzekucyjny w sytuacji przedawnienia zobowiązań w stosunku do osoby trzeciej. Zdaniem skarżącej zaległość główna uległa przedawnieniu z uwagi na 3 letni termin przedawnienia. B. J. wskazała również, że w jej ocenie odsetki są niezależne od należności głównej i dlatego część z nich uległa przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę z dnia 23 czerwca 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczania wpisu od skargi, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

W dniu 3 listopada 2010 r. do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą mężowi – J.J. Natomiast w dniu 10 listopada 2010 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 16 listopada 2010 r. z uwagi na zły stan zdrowia męża skarżącej. Do wniosku załączono zaświadczenie biegłego lekarza sądowego spec. ginekologa – położnika nr [...] z dnia 5 listopada 2010 r.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. - uwzględniając wniosek pełnomocnika - rozprawę odroczono, kolejny termin wyznaczono na dzień 9 grudnia 2010 r.

W dniu 7 grudnia 210 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy z uwagi na jego zły stan zdrowia. Do wniosku załączono zaświadczenie nr [...] z dnia 6 grudnia 2010 r. sporządzone ponownie przez biegłego lekarza sądowego spec. ginekologa – położnika o niemożności stawienia się na wezwania sądowe w okresie od 9 do 14 grudnia 2010 r.

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. Sąd odroczył rozprawę, wyznaczając nowy termin na dzień 20 stycznia 2011 r. Poinformowano skarżącą i pełnomocnika, że kolejne wnioski o odroczenie rozprawy z uwagi na zły stan zdrowia pełnomocnika nie będą uwzględniane. Wskazano na możliwość ustanowienia innego pełnomocnika bądź występowania w sprawie samodzielnie.

W dniu 20 stycznia 2011 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek pełnomocnika skarżącej o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na jego stan zdrowia. We wniosku wskazano, że okoliczność ta potwierdzona jest zaświadczeniem lekarza sądowego z dnia 20 stycznia 2011 r., które doręczone zostanie Sądowi w dniu 21 stycznia 2011r. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca nie rozważa ustanowienia nowego pełnomocnika i fakt, że obecność na rozprawie jest nieobowiązkowa, nie oznacza, że skarżąca ma być przez nikogo niereprezentowana.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. Sąd postanowił oddalić wniosek strony o kolejne odroczenie rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga B. J. jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, że na ostatniej rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej o odroczenie rozprawy, uznając że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 109 p.p.s.a., zgodnie z którym rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowości zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć (...). Dotyczy to sytuacji, gdy strona nie może z przyczyn obiektywnych podjąć obrony. Taka okoliczność, zdaniem Sądu, w sprawie nie wystąpiła.

Wskazać bowiem należy, że pełnomocnik skarżącej trzykrotnie składał wnioski o odroczenie rozprawy, w dniach 10 listopada 2010 r., 7 grudnia 2010 r. i 20 stycznia 2011 r. (k. 36, k.45, k. 53 akt sądowych). Motywował je swoim złym stanem zdrowia. Do dwóch pierwszych wniosków załączył zaświadczenia lekarza sądowego – spec. ginekologa położnika [...], stwierdzające niemożność stawienia się w Sądzie (k. 37 i k. 46 akt sądowych).

Sąd dwukrotnie uwzględnił wnioski o odroczenie rozpraw z uwagi na zły stan zdrowia pełnomocnika skarżącej i wyznaczał kolejne terminy rozpraw, mając na uwadze wskazane w zaświadczeniach terminy zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie. Po złożeniu w dniu 7 grudnia 2010 r. wniosku o odroczenie rozprawy, Sąd w postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. poinformował skarżącą i pełnomocnika, że kolejne wnioski o odroczenie rozprawy z uwagi na zły stan zdrowia pełnomocnika nie będą uwzględniane. Wskazano na możliwość ustanowienia innego pełnomocnika bądź występowania w sprawie samodzielnie oraz pouczono, że obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa.

Stąd też na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. na podstawie art. 109 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej o kolejne odroczenie rozprawy. W ocenie Sądu, działania podejmowane przez stronę dawały podstawę do uznania, iż prowadzone były w celu przedłużenia niniejszego postępowania sądowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że nie zachodziły ustawowe przesłanki do odroczenia rozprawy, wymienione w art. 109 p.p.s.a. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 107 p.p.s.a. nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Uznać zatem należy, że ustawodawca pozostawił woli stron decyzję co do udziału w rozprawie. Skarżąca natomiast nie została pozbawiona możliwości obrony swych praw w niniejszym postępowaniu.

Dodatkowo podnieść należy, że do wniosku z dnia 20 stycznia 2011r. nie zostało załączone stosowne zaświadczenie lekarza sądowego o niezdolności pełnomocnika do udziału w rozprawie, a zaznaczono jedynie, że zostanie ono dostarczone do Sądu w dniu 21 stycznia 2011 r. Zaświadczenie takie do akt sprawy jednak nie wpłynęło. Ponadto, jak wynika z akt sądowych, powyższy – trzeci wniosek o odroczenie terminu rozprawy złożony został do sądu osobiście w dniu rozprawy, na czterdzieści minut przed jej rozpoczęciem, co potwierdza, że nie było przeszkód uniemożliwiających pełnomocnikowi skarżącej uczestnictwo w rozprawie.

Przechodząc do oceny merytorycznej wydanych w sprawie postanowień wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego[...] z dnia [...] r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Oceniając wydane w sprawie postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W myśl natomiast art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W piśmie z dnia [...] r. skarżąca określiła wniesione zarzuty jako nieistnienie dochodzonego od niej obowiązku – art. 33 pkt 1 u.p.e.a., prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy egzekucyjny – art. 33 pkt 9 oraz niespełnienie wymogów określonych w art. 27 – art. 33 pkt 10.

W zakresie pierwszego z nich skarżąca wskazała, że nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003-2006 r. Spółki "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka" w Ł., bowiem w przedmiocie tej odpowiedzialności nie została wydana żadna decyzja. W ocenie Sądu organy administracji poczyniły w tym zakresie odpowiednie ustalenia, a podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestie odpowiedzialności wspólników spółki cywilnej za zobowiązania podatkowe spółki statuuje przepis art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), który stanowi, że wspólnik spółki cywilnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Odpowiedzialność podatkową osoby trzeciej za zobowiązania spółki statuuje natomiast art. 108 § 1 o.p.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że przed organem podatkowym toczyło się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług spółki "A" Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna [...] i s-ka" w Ł. na wspólnika – B.J. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w dniu [...] r. decyzji nr [...], przenoszącej na skarżącą odpowiedzialność za zaległości spółki cywilnej [...] Firma Handlowo-Usługowo-Produkcyjna z siedzibą w Ł., ul. K. [...] w podatku od towarów i usług za: - sierpień, listopad, grudzień 2003 r., styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad 2004 r., marzec, wrzesień, październik 2005 r., luty, maj, czerwiec 2006 r. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, natomiast wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008 r. sygn. akt l SA/Łd 1011/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję w części dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku VAT za sierpień 2003 r. i oddalił skargę strony w pozostałym zakresie.

Następnie w dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej przeniesienia na B. J. odpowiedzialności za zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2003 r.

W tak zaistniałym stanie faktycznym sprawy stwierdzić należy, że decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług spółki na B. J. ma przymiot ostateczności i na jej podstawie może być prowadzone postępowanie egzekucyjne. Określony w niej obowiązek istnieje, bowiem strona nie podważyła jego zasadności w odpowiednim postępowaniu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1011/07 uprawomocnił się w dniu 14 czerwca 2008 r., a w ponownie prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postępowaniu dotyczącym przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w VAT-cie za sierpień 2003 r. strona nie zakwestionowała skargą wydanej w dniu [...] r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...]. Stąd też w obrocie prawnym pozostaje decyzja tzw. wymiarowa, która jest podstawą do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zatem stwierdzenie skarżącej, iż wyrok sądu uchylał automatycznie wszystkie decyzje wydane przez urzędy skarbowe nie znajduje potwierdzenia w sprawie, a zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego jest bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 9 u.p.e.a. poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., bowiem wystawione tytuły wykonawcze nie zostały podpisane przez upoważnioną do tego osobę, jak również nie podano pozostałych wspólników spółki cywilnej uznać należy, że jest on również niezasadny. W myśl przepisu art. 19 § 1 u.p.e.a. naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do zabezpieczenia takich należności w trybie i zasadach określonych w dziale IV. W przedmiotowym postępowaniu organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], natomiast wierzycielem Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]. Tytuły wykonawcze z dnia [...] r. zostały wystawione prawidłowo, bowiem w rubryce nr 29 wskazano podstawę prowadzenia postępowania – tj. art. 103 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535) oraz Ordynację podatkową. Tytuły wykonawcze zostały również prawidłowo podpisane przez wskazaną z imienia, nazwiska oraz oznaczenia stopnia służbowego osobę działającą z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Stąd też stwierdzenie dotyczące prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej co to tożsamości wierzyciela i organu egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie i co za tym idzie kwestionowanej przez stronę zasadności wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Zdaniem Sądu, w niniejszym postępowaniu nie zachodzi tożsamość tych organów, bowiem wierzycielem zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług spółki cywilnej jest Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], a organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]. Dodatkowo zauważyć należy, że w rubryce nr 30 tytułów wykonawczych z dnia[...] r. prawidłowo wskazano podstawę egzekwowania obowiązku, czyli decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. [...]. Jednocześnie w rubryce 72 określono podstawę prawną odpowiedzialności podatkowej osób trzecich tj. art. 107 § 1, art. 108, art. 109 § 2 i art. 115 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. nie ma racji bytu.

W skardze zawarto również zarzut przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych z uwagi na upływ 3-letniego terminu przedawnienia. Kwestia przedawnienia zobowiązania, za które odpowiedzialność przeniesiono na osobę trzecią wynika z treści art. 70 § 1 oraz art. 118 § 2 Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Przy czym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (§ 4). Stosownie do art. 118 § 2 o.p. przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona ww. decyzja. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i § 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata.

Odnosząc powyższe do stanu sprawy wskazać należy, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec i listopad 2003 r. został przerwany i biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, tj. zawiadomienia z dnia [...] r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] dokonał zajęcia wierzytelności spółki, przysługującej od B S.A. Natomiast decyzja stanowiąca podstawę postępowania egzekucyjnego z dnia [...] r. została doręczona skarżącej w dniu [...]r.

Dodatkowo wobec skarżącej termin przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci zajęcia, zawiadomieniem z dnia[...] r. prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym w dniu [...] r., zaś obowiązanej - w dniu [...]r. Powyższe okoliczności faktyczne wskazują, że zarzut przedawnienia jest nieuzasadniony.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

D.T.