Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 701/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 36a ust. 6
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 65
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2025 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Beata Czyżewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 19 lipca 2024 r. nr 220/2024 znak: GPB-III.7721.175.2024 PK w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 19 lipca 2024 r. nr 220/2024, znak: GPB-III.7721.175.2024 Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania A. M. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), powoływanej dalej, jako: "k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 28 maja 2024 r., znak: DPRG-UA-V.1031.2024 wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.), powoływanej dalej, jako: "prawo budowlane" o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] , działka nr ewid. [...] w obrębie [...] .

Z akt sprawy wynika, że 16 kwietnia 2024 r. inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną. W wyniku wezwania wniosek uzupełniono 21 maja 2024 r. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi o warunkach zabudowy nr DAR-UA-VII.564.2018 z 26 marca 2018 r., 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i 3 egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego.

Przywołaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzając, że 7 maja 2024 r. na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...],[...] i [...], uchwalony Uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr LXXXVIII/2690/24 z dnia 13 marca 2024 r., powoływany dalej jako: "m.p.z.p.". Działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się w terenie oznaczonym symbolami 7ZN, 9ZN i 1KDG. Dla jednostek oznaczonych symbolami 7ZN i 9ZN ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zieleni naturalnej, przeznaczenie uzupełniające teren komunikacji drogowej wewnętrznej, teren infrastruktury technicznej – z wykluczeniem terenów: magazynu gazu, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami. W zakresie warunków zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono zakaz lokalizacji budynków, zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń sportowo-rekreacyjnych na wskazanych na rysunku planu obszarach szczególnego zagrożenia powodzią; dopuszczenia realizacji urządzeń wodnych; dopuszczenie remontu i przebudowy istniejącej zabudowy; dopuszczenie rozbudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla jednostki oznaczonej symbolem 1KDG ustalono przeznaczenie podstawowe – teren drogi głównej, przeznaczenie uzupełniające – teren infrastruktury technicznej – z wykluczeniem terenów: magazynu gazu, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami.

Uwzględniając ustalenia m.p.z.p. wykluczające możliwość lokalizacji na danym terenie zabudowy, która nie stanowi przebudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz fakt, że ww. działka jest działką niezabudowaną, żądanie usunięcia nieprawidłowości występujących w projektach, zgodnie z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, a dalsze procedowanie wniosku o pozwolenie na budowę jest niemożliwe i należało odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

Od ww. decyzji odwołanie wniósł A.M. nie zgadzając się z jej treścią i wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazał, że składając 16 kwietnia 2024 r. wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji spełnił art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, a wezwanie do uzupełnienia wniosku było bezpodstawne. Wskazał również, że organ I instancji pominął w postępowaniu administracyjnym obowiązek wynikający z art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Nadto Prezydent Miasta Łodzi nie stwierdził wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewoda Łódzki po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ przywołując treść art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 5 prawa budowlanego wyjaśnił, że inwestycja dotyczy budowy zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] , działka nr ewid. [...] , w obrębie [...] . Obszar na którym zaprojektowano inwestycję objęty jest m.p.z.p. obowiązującym od 7 maja 2024 r. Postanowienia planu miejscowego kształtują ład przestrzenny na danym terenie. Plan ma prymat nad decyzją o warunkach zabudowy. Uchwalenie planu pozbawia mocy wiążącej wydane wcześniej decyzje o warunkach zabudowy, jeżeli są one sprzeczne z planem, a organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek badać zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem.

Następnie organ przywołał treść art. 65 ust. 1 pkt 2, ust. 2 u.p.z.p. i wskazał, że zachowanie mocy decyzji o warunkach zabudowy odnosi się tylko do konkretnej, wydanej już ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczy to pozwoleń wydanych do czasu wejścia w życie planu, a więc ochrona decyzji o warunkach zabudowy nie obejmuje przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Tylko ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę pozwala na realizację nawet takich zamierzeń inwestycyjnych, które pozostają w sprzeczności z uchwalonym planem. W sprawie, brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, powoduje, że decyzja o warunkach zabudowy przestaje obowiązywać.

Dla rozstrzygnięcia organu istotne są okoliczności prawne i faktyczne istniejące w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. Wobec powyższego według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, należało zbadać zgodność inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., a nie z decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z załącznikiem graficznym do m.p.z.p. działka inwestycyjna: nr ewid. [...] obręb [...] , znajduje się w jednostkach planistycznych: 7ZN, 9ZN i 1KDG. Dla jednostek oznaczonych symbolami 7ZN i 9ZN w § 17 ust. 2 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie podstawowe: teren zieleni naturalnej, przeznaczenie uzupełniające: teren komunikacji drogowej wewnętrznej, teren infrastruktury technicznej – z wykluczeniem terenów: magazynu gazu, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami. W zakresie warunków zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w § 17 ust. 3 m.p.z.p. ustalono: zakaz lokalizacji budynków, zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń sportowo – rekreacyjnych (...), dopuszczenie realizacji urządzeń wodnych, dopuszczenie remontu i przebudowy istniejącej zabudowy, dopuszczenie rozbudowy i nadbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla jednostki oznaczonej symbolem 1KDG ustalono w § 20 ust. 2 m.p.z.p. przeznaczenie podstawowe – teren drogi głównej, przeznaczenie uzupełniające - teren infrastruktury technicznej – z wykluczeniem terenów: magazynu gazu, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami. Analiza planu bezspornie wykazała, że inwestycja polegająca na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] , działka nr ewid. [...] w obrębie [...] , na obszarach oznaczonych w m.p.z.p. symbolami: 7ZN, 9ZN i 1KDG jest sprzeczna z przeznaczeniem określonym w m.p.z.p. Wobec powyższego organ zasadnie odmówił, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego, udzielenia pozwolenia na budowę.

Z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z przeznaczeniem określonym w planie i brak możliwości doprowadzenia inwestycji do tej zgodności, organ odstąpił od dalszej merytorycznej analizy sprawy uznając, że należało odmówić udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji. W celu realizacji inwestycji, inwestor winien uprzednio wystąpić o zmianę m.p.z.p. do organu wykonawczego gminy, który zgodnie z art. 31 ust. 1 u.p.z.p., prowadzi rejestr wniosków o sporządzenie lub zmianę planów miejscowych. Ponadto, jeżeli inwestor nie zgadza się z ustaleniami planu, przysługuje mu skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że wezwanie do przedłożenia projektów architektoniczno-budowlanych w ilości po 3 egzemplarze dla każdego z projektowanych [...] budynków objętych wnioskiem było zasadne. Rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679), powoływanego dalej, jako: "rozporządzenie MR" stanowi o sporządzeniu projektu dla obiektu, czyli dla każdego obiektu z osobna należy sporządzić własny indywidualny komplet. W żadnych przepisach nie ma natomiast wzmianek o projektach powtarzalnych. Prawdą jest, że konieczność dostarczenia ogromnej ilości powtarzalnej dokumentacji nie wniosła żadnej dodatkowej wartości dowodowej, jednak, pomimo, że rysunki w projekcie architektoniczno-budowlanym będą takie same dla [...] budynków, to dane w opisie i metryce rysunku powinny być inne, zgodnie z oznakowaniem obiektów wg projektu zagospodarowania terenu. Na etapie budowy w każdym z obiektów może dojść do różnych odstąpień nawet nieistotnych, a wg art. 36a ust. 6 prawa budowlanego, zmiany należy dołączyć indywidualnie do odpowiednich projektów tych budynków. Wobec powyższego wezwanie organu I instancji w ww. zakresie było zasadne.

Odnosząc się do wezwania organu I instancji do przedłożenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-VII.564.2018 z 26 marca 2018 r. o warunkach zabudowy wraz z klauzulą jej ostateczności, zdaniem Wojewody Łódzkiego, było ono bezpodstawne. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest tym samym organem, który prowadzi postępowanie o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę.

Zarzut braku stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest w ocenie organu niezasadny, albowiem zapisy obowiązującego planu na terenie inwestycji ustalają zakaz lokalizacji budynków, a decyzja o warunkach zabudowy wydana została dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Sprzeczność zapisów m.p.z.p. i decyzji o warunkach zabudowy jest zatem bezsporna. Decyzja wydana na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. posiada deklaratoryjny charakter i wywołuje ona skutki prawne ex tunc. Decyzja ta nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie potwierdza stan wynikających z konkretnych przepisów. Wygaszenie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego jest zabiegiem porządkującym i ma charakter czysto formalny. Nawet, jeśli decyzja o warunkach zabudowy nie została wygaszona zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., to nie powoduje jakichkolwiek skutków prawnych dla strony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 prawa budowlanego oraz art. 10 k.p.a. organ stwierdził, że jest on bezzasadny. Z uwagi na obowiązujący m.p.z.p. inwestycja objęta sporną decyzją, zgodnie z wnioskiem inwestora, nie jest możliwa do zrealizowania na działce nr ewid. [...] , obr. [...] . Brak jest również możliwości doprowadzenia inwestycji do zgodności z m.p.z.p., a tym samym udzielenia pozwolenia na budowę. Zastosowanie przywołanych powyżej przepisów nie umożliwiłoby realizacji tej inwestycji, a działania organu byłyby pozorne i bezskuteczne

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.M., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:

1. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 6 prawa budowlanego poprzez ich bezzasadne zastosowanie i uznanie, że wezwanie skarżącego do usunięcia braków wniosku o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych poprzez: przedłożenie projektów architektoniczno-budowlanych w ilości po 3 egzemplarze dla każdego z projektowanych [...] budynków objętych wnioskiem było zasadne, podczas gdy przedłożenie wymaganej przez organ dokumentacji było pozbawione jakiejkolwiek wartości dowodowej, a jednocześnie żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia tego rodzaju dokumentacji w przypadku budynków o powtarzalnym charakterze;

2. art. 12 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że skoro niniejsza sprawa nie wymagała zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, to powinna zostać załatwiona niezwłocznie tj. 26 kwietnia 2024 r. przed dniem wejścia w życie obowiązującego m.p.z.p.;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym i brak możliwości doprowadzenia inwestycji do tej zgodności, należało odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, podczas gdy organ budowlany, w którego ocenie inwestycja pozostaje w kolizji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, która została wydana dla inwestycji skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wezwanie go do usunięcia braków wniosku o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było nieuzasadnione i przyczyniło się do bezpodstawnego wydłużenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Dokumentacja, której przedstawienia domagał się organ nie stanowiła jakiegokolwiek dowodu w postępowaniu, z uwagi na powtarzalny charakter budynków, które zamierzał wybudować, natomiast rozważania organu II instancji pozostają oderwane od stanu faktycznego sprawy. Dyspozycja art. 64 § 2 k.p.a. w sposób precyzyjny wskazuje, że wezwanie może zostać skierowane do wnioskodawcy w sytuacji, gdy podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa. W konsekwencji należy przyjąć, że każdorazowo podstawę wezwania musi stanowić odpowiednia norma prawna, która wymaga od podmiotu składającego podanie przedstawienie odpowiedniej dokumentacji. Taki przypadek nie zachodzi w sprawie, gdyż żaden przepis nie reguluje odrębnie kwestii złożenia projektu architektoniczno-budowlanego dla każdego z budynków, w przypadku budynków o charakterze powtarzalnym. W konsekwencji wezwanie skierowane przez organ należy uznać za bezzasadne. Organ I instancji mógł wydać decyzję w oparciu o dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Skoro organ I instancji najpóźniej 26 kwietnia 2024 r. rozpoczął weryfikację wniosku skarżącego to już w tym dniu mogła zostać wydana odpowiednia decyzja. Okoliczność ta ma relewantne znaczenie dla wyniku prowadzonego postępowania, z uwagi na fakt, że skarżący po uzyskaniu pozytywnej decyzji w przedmiocie złożonego podania mógłby zrzec się prawa do złożenia odwołania od decyzji, a w konsekwencji wydana przez organ I instancji decyzja stałaby się ostateczna i korzystałaby z ochrony przewidzianej w art. 65 ust. 2 u.p.z.p. Tymczasem pomimo obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy skarżący został wezwany do uzupełnienia nieistniejących braków podania, co doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na fakt, że w orzecznictwie i doktrynie został ukształtowany pogląd, zgodnie, z którym pomimo faktu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ jest związany treścią ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji odmowa wydania pozwolenia na budowę stanowiła naruszenie prawa z uwagi na istniejącą w obrocie ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, wydaną dla terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości.

Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 834 ze zm.), powoływanej także, jako: "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (lit. b); ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c);

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego;

3a) dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:

a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;

4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:

a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,

b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.

Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a na mocy ust. 4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W powołanym art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane.

W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami należy wskazać, że obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie objęty został postanowieniami uchwały nr LXXXVIII/2690/24 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 13 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...], [...],[...] i [...] . (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 23 kwietnia 2024 r., poz. 3476) – dalej m.p.z.p. a działka inwestycyjna nr ewid. [...] w obrębie [...] wg obowiązującego m.p.z.p., położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej terenie oznaczonym symbolami 7ZN, 9ZN i 1KDG Dla jednostek oznaczonych symbolami 7ZN i 9ZN ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zieleni naturalnej, przeznaczenie uzupełniające teren komunikacji drogowej wewnętrznej, teren infrastruktury technicznej - z wykluczeniem terenów: magazynu gazu, obsługi produktów naftowych i gospodarowania odpadami. W zaskarżonej decyzji organ przeprowadził analizę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast dokonana przez Sąd ocena akt postępowania administracyjnego potwierdza prawidłowość tej analizy.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, że na przedmiotowej działce po uchwaleniu planu, faktycznie nie może powstać żadna zabudowa a tym bardziej [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną. Lokalizacja projektowanych budynków jest nie zgodna z zapisami m.p.z.p.. Jednocześnie należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została 26 marca 2018 r., wniosek o pozwolenie na budowę został złożony16 kwietnia 2024r., a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie 8 maja 2024r.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę obowiązany jest na każdym etapie tego postępowania uwzględniać skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, nawet, jeśli nie został on jeszcze stwierdzony deklaratywną decyzją z art. 65 u.p.z.p. Dotyczy to także organu odwoławczego, który obowiązany jest orzekać na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., II OSK 1393/15, CBOSA). Decyzja z art. 65 u.p.z.p. tak naprawdę nie determinuje ani nie warunkuje czynności organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał ponadto w swym orzecznictwie, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące – stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego.

Wprowadzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że na terenie objętym inwestycją oraz planem, inwestycja nie może naruszać ustaleń tego planu. Nie ma tutaj znaczenia fakt, że w obrocie pozostała decyzja o warunkach zabudowy, która w inny sposób kształtowała ład przestrzenny niż m.p.z.p.

Skarżący mogą jedynie zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na obecnym etapie postepowania nie ma możliwości zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem skarżących.

Pozostałe zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na wynik sprawy, a Sąd podziela pogląd wyrażony przez organ II instancji, że wezwanie Prezydenta Miasta Łodzi do usunięcia braków we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę poprzez przedłożenie projektów architektoniczno-budowlanych w ilości po 3 egzemplarze dla każdego z projektowanych [...] budynków objętych wnioskiem było zasadne i tym samym organy nie naruszyły art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane ani art. 12 § 2 k.p.a. Należy podkreślić, że na etapie budowy w każdym z obiektów może dojść do różnych odstąpień nawet nieistotnych, a wg art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego, zmiany należy dołączyć indywidualnie do odpowiednich projektów tych budynków.

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę procedujące w sprawie organu obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.).

Z przytoczonych względów, skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.

dc