Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1439/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. –S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 778/08 w sprawie ze skargi A. J. –S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1439 / 09

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. J. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż E. i T. M. złożyli w Starostwie Powiatowym w Puławach w dniu 14 grudnia 2007 r. wniosek o wydanie pozwolenie na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy Banku [...] w N. wraz z przyłączem energetycznym napowietrznym nn, przyłączem kanalizacji sanitarnej do istniejącego szamba oraz przyłączem gazowym średniego ciśnienia na działkach nr [...],[...],[...] i [...] w K. przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Starosta Puławski zobowiązał inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, a po jego wykonaniu decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik A. J., J. J., zarzucając jej naruszenie prawa przez akceptację usytuowania budynku poza linią zabudowy wyznaczoną od ul. [...] i ul. [...] oraz pominięcie w orzeczeniu przyłącza wodociągowego. Strona poinformowała także, iż nie wyraża zgody na przyłączenie projektowanego punktu kasowego do sieci wodociągowej, biegnącej przez sąsiednią działkę nr [...], należącą do A. J..

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda Lubelski uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na uchybienia uniemożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę.

Po dokonaniu przez inwestora uzupełnień w złożonych dokumentach, organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę sklepu spożywczego na punkt kasowy w zakresie określonym we wniosku.

Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik A. J., J. J., zarzucając jej nieprawidłowość i wskazując jako przykład zatwierdzenie przyłącza kanalizacji sanitarnej do istniejącego szamba, które w jego ocenie nigdy nie istniało i nie ma miejsca na jego usytuowanie.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda Lubelski, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał na spełnienie przez inwestorów wymagań określonych w wydanych w sprawie postanowieniach oraz na przepisy art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, iż uzupełnienie dokumentacji uprawnia stwierdzenie, że jest ona kompletna i poprawna.

Wyjaśniając kwestię usytuowania szamba organ stwierdził, iż przyłącze kanalizacji sanitarnej odprowadzi ścieki bytowo- gospodarcze do istniejącego szamba. Projektowane przyłącze zlokalizowane jest na działkach nr [...],[...] i [...] oraz na działce nr [...], na której znajduje się wlot do szamba. Inwestorzy otrzymali zgodę Zakładów [...] S.A. w K. na korzystanie z należącego do nich szamba, jak i zgodę Wójta Gminy Kurów na dysponowanie nieruchomościami mienia komunalnego na cele budowlane związane z doprowadzeniem przyłączy do przedmiotowego budynku. Zaskarżona decyzja nie wskazywała więc, że szambo znajduje się na działce inwestora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniosła A. J., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 k.p.a., a także przepisów ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ocenie skarżącej organy administracji przy wydawaniu decyzji oparły się na niekompletnym materiale dowodowych, a ponadto dokonały jego błędnej analizy. Ponadto organy obu instancji naruszyły w sposób rażący przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dopuszczając w przedmiotowym obszarze lokalizację obiektu o charakterze wyłącznie usługowym (bez jednoczesnej funkcji mieszkalnej) wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w dodatku poza obowiązującą linią zabudowy. Skarżąca wskazała również, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek ustaleń z właściwą Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Według strony skarżącej inwestor nie uzyskał zgody na podłączenie kanalizacji do obecnego właściciela szamba, którym nie są już Zakłady [...] S.A. Natomiast budynek został zlokalizowany na istniejącym wodociągu, który nie jest umieszczony na żadnej mapie ani w żadnej ewidencji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę wskazał na treść art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i stwierdził, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu w toku postępowania administracyjnego organy administracji sprawdziły spełnienie wymogów, o jakich mowa w ww. przepisach, a poczynione ustalenia nie budzą wątpliwości, co do ich zgodności ze stanem faktycznym.

Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie na przedmiotowym obszarze lokalizacji obiektu o charakterze wyłącznie usługowym (bez funkcji mieszkalnej) wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w Kurowie z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" (Dz. Urz. Wojew. Lubelskiego Nr 115, poz. 2762). Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy architektoniczno- budowlane obu instancji prawidłowo przyjęły zgodność przedmiotowego projektu budowlanego z ustaleniami planu w oparciu o § 3 pkt 10 i § 22 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 22 ust. 8 pkt 1 i 3 tej uchwały, stwierdzając, że nie ma żadnej sprzeczności między planowaną inwestycją, a przepisami prawa miejscowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej na terenie objętym przedmiotową inwestycją, oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN/UC (teren zabudowy jednorodzinnej z usługami handlu i rzemiosła nieuciążliwego), dopuszcza się m.in. adaptację istniejących obiektów mieszkalnych i gospodarczych. Z tego wynika, iż nie naruszy ustaleń planu przebudowa istniejącego obiektu, polegająca na zmianie jego przeznaczenia ze sklepu spożywczego na punkt kasowy banku. Podnoszona przez skarżącą konieczność spełniania przez obiekt poza funkcją usługową jednocześnie funkcji mieszkaniowej nie jest wymagana, bowiem przepis § 22 ust. 8 pkt 3 ww. uchwały dopuszcza lokalizację obiektów usługowych wolnostojących.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej, dotyczącego usytuowania przedmiotowego obiektu z przekroczeniem linii zabudowy od osi drogi, Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organów, że takie naruszenie nie miało miejsca. Przedmiotowy budynek, nie narusza wskazanej w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) minimalnej odległości obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni, zarówno drogi wojewódzkiej - ul. [...], jak też drogi gminnej - ul. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż po uchyleniu decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2008 r. decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] lutego 2008 r. z powodu wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji nieprawidłowości, inwestor w całości te nieprawidłowości usunął. Uchybienia wskazane w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. polegały m.in. na braku zgody na przedmiotową inwestycję zarządcy drogi krajowej i drogi gminnej, braku oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, braku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę nr [...], nad którą projektowane jest przyłącze energetyczne oraz działkę nr [...] (brak zgody Wójta Gminy Kurów).

Wobec tego, iż wszystkie omawiane nieprawidłowości zostały usunięte przez inwestora, pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się, bowiem zgoda Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Lublinie na usytuowanie napowietrznego przyłącza energetycznego w liniach rozgraniczających drogi krajowej. Z kolei znajdująca się w aktach umowa z [...] Sp. z o.o. w K., dotycząca wywozu nieczystości płynnych, wskazuje Zakłady [...] w K. jako właściciela przedmiotowego szamba, co potwierdza, iż od tej właśnie firmy należało uzyskać wymaganą zgodę. Ponadto budynek przebudowywanego sklepu, wbrew stwierdzeniu strony skarżącej, nie został posadowiony na istniejącej sieci wodociągowej, co ustalił organ administracji.

Nadto Sąd wskazał, iż w decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2006 r., wydanej po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę sklepu, wyjaśniono, że z opisu technicznego do projektu budowlanego wewnętrznej instalacji wodno-kanalizacyjnej, a także z decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] maja 1998 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym oraz z odpowiedzi na skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 9 lipca 1998 r. wynika, że zaopatrzenie projektowanego budynku w wodę przewidziano za pośrednictwem istniejącego przyłącza wodociągowego do starego zdemontowanego pawilonu, przystosowując go do nowej wewnętrznej instalacji wodociągowej oraz demontując zbędny odcinek.

Ponieważ inwestor spełnił wszystkie nałożone prawem obowiązki, organ administracji był zobligowany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę obiektu.

Wskazując na powyższe względy, wobec niezasadności zarzutów zawartych w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. J., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (stanowiącego w tym przypadku "prawo materialne" dla sądu administracyjnego), tj. naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji, oparcie się zarówno przez organy administracyjne, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na fragmentarycznym materiale dowodowym, co spowodowało jako dalszą konsekwencję błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż zaskarżone decyzje administracyjne, były wydane zgodnie z prawem, gdzie rażąco naruszały one zarówno przepisy prawa administracyjnego materialnego, jak i prawa administracyjnego procesowego,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Lublinie oraz przyznanie kosztów zastępstwa procesowego za reprezentację z urzędu nieopłaconej w całości lub w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż w całym postępowaniu przed organami obu instancji doszło do szeregu nieprawidłowości i rażącego naruszenia prawa, co winno skutkować ich uchyleniem. W ocenie skarżącej podstawą wydania decyzji Starosty Puławskiego były niewłaściwe ustalenia faktyczne i prawne decyzji ustalającej warunki zabudowy (decyzji planistycznej), polegające na przyjęciu, iż na przedmiotowych działkach można dokonać inwestycji polegającej na wzniesieniu wolnostojącego, samodzielnego budynku z przeznaczeniem wyłącznie na usługi (początkowo sklep, w przyszłości punk kasowy). Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił jedynie, że budynek ten już istniał i z tego też względu mógł być z budynku przeznaczonego na sklep przebudowany do funkcji punktu kasowego. Ani jednak Sąd, ani organy administracji nie zwróciły uwagi na fakt, iż budynek ten został już wzniesiony niezgodnie z prawem kilka lat temu wbrew obowiązującym w okresie jego realizacji przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wbrew przepisom określającym minimalne odległości usytuowania budynku od dróg krajowych. Zgoda Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Lublinie nie dotyczyła usytuowania budynku w liniach rozgraniczających drogi krajowej, lecz tylko usytuowania napowietrznego przyłącza energetycznego.

W ocenie skarżącej zarówno decyzje organów administracyjnych, jak i wyrok Sądu pierwszej instancji umożliwiły zalegalizowanie budynku wzniesionego z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W sprawie natomiast należało ustalić w postępowaniu przed organem I instancji, czy przedmiotowy budynek został wzniesiony zgodnie z prawem, a dopiero po takim ustaleniu rozstrzygnąć, czy zmiana jego funkcji gospodarczej była również zgodna z prawem.

Ponadto poważne wątpliwości skarżącej, co podnosił jej pełnomocnik na rozprawie, budził także materiał dowodowy dotyczący wymaganej zgody właściciela szamba. Zdaniem skarżącej ani organy administracyjne, ani Sąd pierwszej instancji nie starały się nawet ustalić, czy w dacie wydawania zaskarżonych decyzji właścicielem szamba były Zakłady [...] w K. Natomiast wedle informacji posiadanych przez skarżącą właścicielem szamba jest wspólnota mieszkaniowa budynku, która korzysta z szamba. Także i forma wydanej zgody przez wspomniane zakłady futrzarskie budzi kontrowersje, gdyż jest ona podpisana jednoosobowo, a organy administracji nie wykazały nawet, czy zakłady futrzarskie (znajdujące się w likwidacji bądź upadłości) mogą być w ten sposób reprezentowane.

W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpatrując niniejszą sprawę, oparł się na fragmentarycznym, niekompletnym materiale dowodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku ze sposobem skonstruowania zarzutów rozpatrywanej skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. Podkreślić przy tym trzeba, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Stawiając zarzut uchybienia przepisom prawa, trzeba w niej wskazać konkretną normę prawa materialnego lub procesowego, która zdaniem strony wnoszącej kasację została naruszona przez Sąd pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej powinien, więc wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. Tymczasem badanie złożonej w przedmiotowej sprawie skargi kasacyjnej pod kątem wymogów, o jakich mowa powyżej wskazuje na znaczące uchybienia.

I tak, oceniając zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 77 k.p.a., w pierwszej kolejności należało zauważyć, iż wbrew opinii autora skargi kasacyjnej, przepis ten jest przepisem postępowania, a nie przepisem prawa materialnego. Zarzucana w kasacji wadliwość stanu faktycznego przyjętego za podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które może być kwestionowane tylko w ramach podstawy skargi kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Po drugie zauważyć należy, iż ww. przepis został podzielony na cztery podjednostki redakcyjne (paragrafy), przy czym każda z nich odnosi się do odmiennych sytuacji. Tej sytuacji przy konstruowaniu zarzutu również nie uwzględniono.

Przechodząc z kolei do treści samego zarzutu podkreślić należy, iż poza ogólnymi stwierdzeniami takimi jak: "nie zebranie materiału w sposób wyczerpujący", "nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego", "oparcie się przez wojewódzki sąd administracyjny na fragmentarycznym materiale dowodowym, co spowodowało jako dalszą konsekwencję błąd w ustaleniach faktycznych" oraz stwierdzenie, że zaskarżone decyzje "rażąco naruszyły zarówno przepisy prawa administracyjnego materialnego, jak i prawa administracyjnego procesowego", nie wskazano na żadne konkretne okoliczności faktyczne sprawy, ani też dowody, które w ocenie skarżącej zostały przez Sąd pierwszej instancji lub organy administracyjne niedostrzeżone. Nie wskazano też żadnych norm prawnych, poza cytowanym wyżej "art. 77 k.p.a.", którym Sąd ten miałby uchybić. Takie sformułowanie zarzutu sprowadza się w istocie do żądania przez skarżącą zbadania z urzędu przez Sąd kasacyjny ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy w całości, co przy uwzględnieniu zakresu postępowania kasacyjnego określonego w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalne. Ponadto owa ogólnikowość zarzutu, uniemożliwia również ustalenie granic zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Przypomnieć, zatem należało, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Natomiast sformułowanie zarzutu, jak to uczynił jej autor w niniejszej sprawie uniemożliwia w ogóle jego ocenę i merytoryczne odniesienie się do jego treści.

Dla porządku rzeczy, nawiązując do treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że ocena zgodności z prawem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę sklepu była przedmiotem odrębnego postępowania, na co zwrócono uwagę w skarżonym wyroku. Ponadto kwestia usytuowania obiektu względem linii rozgraniczających drogi krajowej, jak i podłączenia obiektu do szamba była przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji, a twierdzenia skarżącej poddające w wątpliwość zarówno przyjęte ustalenia, jak i wnioski wynikające z tych ustaleń, uznać należało za dowolne, bowiem nie poparto przedstawionych przez skarżącą zarzutów żadnymi dokumentami, ani też wskazaniem norm prawnych, którym uchybiono w skarżonym wyroku, a które pozwoliłyby na zakwestionowanie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli.

Za bezzasadny, a ponadto również obciążony wadami konstrukcyjnymi należało uznać drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wskazany przepis stanowi podstawę do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji lub postanowienia w całości lub w części w trzech sytuacjach, wymienionych w odpowiednich literach pkt 1 art. 145 § 1 p.p.s.a. Autor kasacji, podobnie jak w przypadku pierwszego zarzutu, nie wskazał jednak, którą z nich miał na myśli. Nawet uznając przy tym, że wskazanie na błędy przy prowadzonym postępowaniu, zmierzało w swojej istocie do skonstruowania zarzutu jako naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie można było odnieść się do przedstawionego zarzutu, bowiem przepis ten, bez odpowiedniego powiązania z innymi przepisami procesowymi, którym w ocenie skarżącej Sąd pierwszej instancji uchybił, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Także łączne rozpoznanie obu przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie mogło prowadzić do uznania zasadności tego zarzutu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, wobec braku zasadności przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz wobec nie stwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Wniosek skarżącej o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego "za reprezentację z urzędu" należało również uznać za bezzasadny, bowiem jak wynika z akt sprawy pełnomocnik- adwokat P. S. został ustanowiony w sprawie "z wyboru" przez pełnomocnika skarżącej A. J., J. J.. Natomiast we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wnioskowała jedynie o zwolnienie od kosztów i postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2009 r. odmówiono A. J. przyznania prawa pomocy, a wobec braku wniesienia środka zaskarżenia, postanowienie to stało się prawomocne.