Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1900/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie ze skargi [..] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] znak: [...], którą utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] nakazującą [...] usunięcie w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości. Skarżąca wniosła także o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie przez skarżącą remontu nawierzchni garażu doprowadzi do wystąpienia znacznej szkody w majątku Wspólnoty. Skarżąca wskazała, że okres, w którym nakazane prace mają zostać wykonane wynosi zaledwie 12 miesięcy, a w tym celu Wspólnota musi podjąć uchwałę w sprawie znacznego zwiększenia środków funduszu remontowego, które są niezbędne do rozpoczęcia ww. prac. Skarżąca podniosła, że sam proces podjęcia uchwały wymaga czasu, zaś konsekwencją tej uchwały będzie obciążenie członków wspólnoty mieszkaniowej obowiązkiem uiszczenia znacznych kwot na poczet remontu, w tym na poczet remontu nawierzchni garażu – szacunkowa wycena zakresu prac remontowych tej części wynosi około 1 100 000 zł. Wspólnota podniosła także, że w sytuacji, gdy Sąd podzieli ww. argumenty i uchyli decyzję z uwagi na okoliczność, iż po pierwsze garaż nie stanowi części nieruchomości wspólnej, a jest wyodrębnionym lokalem niemieszkalnym i to nie Wspólnota winna pokrywać koszty związane z jego remontem, po wtóre Wspólnota nie jest w stanie przeprowadzić odpowiednich prac naprawczych, gdyż nie są one precyzyjnie wskazane w samej decyzji, stąd ich późniejsze zweryfikowanie pod kątem poprawności może okazać się niemożliwe, to wówczas kwota wyegzekwowana od członków Wspólnoty będzie trudna do ponownego rozliczenia i zwrotu na rzecz osób, które ją uprzednio uiściły, a sam proceder będzie generował dodatkowe koszty po stronie skarżącego. Podsumowując, Wspólnota wskazała, że musiałaby podjąć uchwałę obciążającą wszystkich jej członków opłatami za fundusz remontowy, które w ostatecznym rozrachunku winny wynieść aż blisko 1,5mln zł. W ocenie Wspólnoty, kwota niniejsze będzie trudna do ponownego rozliczenia i zwrotu wszystkim członkom [...], którzy ją uiścili.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla wspólnoty znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony zawarte we wniosku nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie Wspólnoty powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.

Ponadto Sąd, de facto, nie może dokonać aktualnej oceny sytuacji majątkowej Wspólnoty, ponieważ nie przedstawiła ona żadnego dokumentu, na podstawie którego można byłoby takiej oceny dokonać, np. bilansu przychodów i wydatków. Należy również wskazać, że wszelkie czynności podejmowane przez zarząd przekraczające zakres zwykłego zarządu wymagają uchwały właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali), zatem konieczność podjęcia uchwały o zwiększeniu środków na fundusz remontowy jest kwestią wewnętrzną wspólnoty i nie może powodować konieczności wstrzymania wykonania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Dodatkowo, kierując się wskazaniami doświadczenia życiowego, należy stwierdzić, że podejmowanie uchwały przez członków wspólnoty nie jest procesem długotrwałym, czy też kosztownym. Brak jest także podstaw do uznania, że raz pobrane kwoty na fundusz remontowy, w przypadku uwzględnienia skargi, nie będą mogły zostać rozliczone i zwrócone na rzecz właścicieli lokali. Ewentualne późniejsze trudności w dokonaniu ww. rozliczenia nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, wstępna analiza akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji nie potwierdza, aby nakazane obowiązki nie zostały określone na tyle precyzyjnie, aby nie było możliwe ich wykonanie.

Trzeba również podkreślić, że na etapie oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie bada sprawy co do jej istoty, a dokonanie przez Sąd takiej oceny byłoby przedwczesne i niweczyłoby merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zarzuty wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji i prawidłowości postępowania przed organami nadzoru budowlanego, co nie stanowi spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie nie można również pominąć tego, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego, którego celem jest zapewnienie odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych, co w konsekwencji ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska.

Ze wszystkich powyższych względów należało stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.