Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 6019/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5b ust. 1, art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, art. 92c
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 76 par. 3, art. 77, art. 107 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Romanowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.), asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 28 września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 14, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201, z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z 21 listopada 2022 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, 2) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

GITD wskazał, że 29 czerwca 2022 r. około 11:20 w Warszawie miało miejsce zatrzymanie i kontrola drogowa samochodu osobowego marki F. o nr rej. [..]. Pojazdem kierował F. A.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący wykonywał przewozy drogowe osób taksówką. Kierujący nie okazał do kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób na terenie miasta Warszawa. Na podstawie informacji udzielonych kontrolującym przez urzędnika Miasta Stołecznego Warszawy ustalono, że numer boczny pojazdu tj. [...] odpowiada numerowi licencji udzielonej Stronie. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej nr [...] z 29 czerwca 2022 r.

Pismem z 21 lipca 2022 r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu wobec niej na podstawie protokołu kontroli nr [...] z 29 czerwca 2022 r. postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów u.t.d.

W toku postępowania na podstawie pisma z 29 lipca 2022 r. Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli Spółka: 1) posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydaną 22 lutego 2022 r. przez Prezydenta m.st. Warszawy, do której nie zgłoszono pojazdu marki F. o nr rej. [...], 2) nie posiadała innych uprawnień transportowych.

GITD wskazał, że ponadto pismem z 23 września 2022 r. przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. poinformowało, że 29 czerwca 2022 r. przekazywało zlecenia wykonania przewozu osób pojazdem marki F. o nr rej. [...] przedsiębiorcy – Spółce.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD, decyzji administracyjnej z 21 listopada 2022 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.300 zł.

GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji.

Organ stwierdził następnie, że bezspornym jest, że w dniu kontroli tj. 29 czerwca 2022 r. doszło do popełnienia przez Stronę naruszenia z tytułu lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale nie zgłosiła do niej kontrolowanego pojazdu i tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył na Stronę karę pieniężną za niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił licencji zmiany danych w wymaganym terminie.

Organ stwierdził również, że w ustalonym stanie faktycznym niewątpliwie zachodzą przesłanki także do uznania, że w chwili kontroli, tj. 29 czerwca 2022 r. doszło do naruszenia przez Stronę przepisów prawa w zakresie niewyposażenia kierowcy w wymagany dokument, tj. wypis z licencji nr 22065 na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

Organ uznał, że Strona nie przedstawiła żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organu I instancji. Stwierdził także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.

Pismem z 5 października 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 28 września 2023 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie, jak i decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji,

2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce,

3) art. 92 a ust. 1 i 7 u.t.d., polegające na uznaniu, że Skarżący wykonywał przejazd pojazdem niezgłoszonym organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych o których mowa odpowiednio w art. 7 a i art. 8 u.t.d., w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego wskazuje, iż w dniu kontroli termin 28 dniowy na wpis pojazdu do licencji jeszcze nie upłynął.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Zdaniem Skarżącego, ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona.

Zdaniem Skarżącego, zaniechanie organu powoduje, iż nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu czy też we własnym imieniu i na własną rzecz.

Skarżący dodał, że organy nie ustaliły ewentualnej formy współpracy kierowcy z przewoźnikiem, ani też czy okoliczności czy taka współpraca miała w ogóle miejsce. Brak w materiale dowodowym dokumentów w postaci umów pomiędzy kierowcą, a Skarżącym czy innych dowodów, z których można by wywodzić, że taka współpraca miała miejsce.

Organ niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Trudno zresztą o takowe uzasadnienie, skoro organy nie ustaliły formy współpracy kierowcy ze spółką i czy w ogóle taka współpraca miała miejsce. Okoliczność, że spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz.

Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie.

Skarżący podkreślił ponadto, że przedsiębiorca, uprawniony jest do wykonywania transportu pojazdem przed dokonaniem jego zgłoszenia do licencji, w okresie 28 dni przypadających na zgłoszenie odpowiedniej zmiany, tymczasem w dniu kontroli termin 28 dniowy jeszcze nie upłynął.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, 29 czerwca 2022 r. samochodem osobowym marki F. o nr rej. [...] Skarżący wykonywał przewóz drogowy osoby taksówką. Numer boczny pojazdu tj. [...] odpowiada numerowi licencji udzielonej Stronie przez Prezydenta m.st. Warszawy 22 lutego 2022 r., do której nie zgłoszono powyższego pojazdu. Kierowca nie okazał do kontroli dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu osób na terenie miasta Warszawa.

W świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Wśród danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9.

Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł.

Ponadto brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3).

W świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca wykonywał przewozy drogowe osób taksówką. Skarżący był organizatorem przewozu samochodem osobowym marki F. o nr rej. [...]. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Wskazania wymaga, że okoliczność, iż sporny przewóz został zrealizowany w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu oraz znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy pismo spółki [...] Sp. z o. o. z którego wynika, że Skarżącemu został zlecony przewóz 29 czerwca 2022 r. o godz. 11:15:20 (kontrola drogowa miała miejsce ok. godz. 11:20), a przewóz ten został zrealizowany samochodem osobowym o nr. rej. [...]. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonanie spornego przewozu przez Skarżącego. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz, w związku z czym kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonał spornego przewozu, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Nie ulega również wątpliwości, że pojazd, którym w niniejszej sprawie został dokonany sporny przewóz osób taksówką nie został zgłoszony do posiadanej przez Skarżącego licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką. Skarżący natomiast podnosząc, że na zgłoszenie przedmiotowego pojazdu do posiadanej licencji miał 28 dni i w dniu spornego przewozu termin ten nie upłynął, powinien wykazać tę okoliczność w postępowaniu administracyjnym, jest to bowiem okoliczność z której Skarżący wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne i w jego gestii pozostaje możliwość wiarygodnego wykazania tej okoliczności. Skarżący jednak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających stanowisko Skarżącego w tej kwestii.

Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie.

W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1300 zł.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634,), orzekł jak w sentencji.