Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 381/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i 2, art. 176
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 368/22 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 grudnia 2021 r. nr SKO.K/41.3/1076/2021/17962/MM w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 368/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 grudnia 2021 r., nr SKO.K/41.3/1076/2021/17962/MM, w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił skarżący zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu:

( że w związku ze stwierdzeniem przez uprawnionego lekarza przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez skarżącego, organ administracji jest bezwzględnie zobowiązany do cofnięcia ww. uprawnień do kierowania pojazdami, pomimo że już na etapie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Żory z dnia 3 listopada 2021 r. skarżący przedłożył szereg dokumentów potwierdzających brak jakichkolwiek przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy zawodowego,

( skarżący po wydaniu przez lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu stwierdzającego przeciwwskazania do kierowania pojazdami, nie skorzystał z prawa do przeprowadzenia kolejnego badania lekarskiego, co stanowiło podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień, podczas gdy ww. odbył szkolenie okresowe, wykonał szereg badań specjalistycznych oraz uzyskał brak jakichkolwiek przeciwwskazań, w tym psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

- art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268), poprzez jego błędne zastosowanie i niewłaściwe przyjęcie, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach, podczas gdy przeprowadził dwa badania, w tym badanie psychologiczne na podstawie skierowania w dniu 24 marca 2022 r. oraz odbył szkolenie okresowe potwierdzające jego kwalifikacje zawodowe,

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, to jest:

- art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022.2000 t.j.), poprzez brak wszechstronnego i szczegółowego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i niewystarczające dla wyjaśnienia sprawy ustalenia faktyczne i prawne,

- art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, pomimo że w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów:

- orzeczenia psychologicznego nr 75/3/M/2022 z Pracowni psychologicznej z dnia 24 marca 2022 r.,

- orzeczenia lekarskiego nr 239/03/2022 z NZOZ Medica z dnia 24 marca 2022 r.,

- wyniku przeprowadzonej konsultacji psychologicznej z Pracowni psychologicznej z dnia 24 marca 2022 r.,

- świadectwa kwalifikacji zawodowej nr 383/SMI/2022 z P.H.U. Albertina z dnia 2 kwietnia 2022 r.,

na okoliczność wyjaśniania istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie, m.in. takich jak brak przeciwwskazań zdrowotnych przez skarżącego do wykonywania dotychczasowej pracy na stanowisku kierowcy zawodowego we wszystkich posiadanych kategoriach prawa jazdy, a także nie stwierdzenie u niego istnienia jakichkolwiek zaburzeń, w tym zaburzenia widzenia zmierzchowego, czy też zaburzenia wrażliwości na olśnienie.

Wniósł także o:

- dopuszczenie dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii, psychiatrii, medycyny pracy i biegłego lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badań osób kierujących pojazdami w celu oceny wyników powyższego badania, na okoliczność braku przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, A, B1, B2, D1, D i T.

Odpowiadając na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, D1, D i T stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, a to wobec stwierdzenia orzeczeniem lekarskim istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tym też kontekście podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi, z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa, oparty na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a., zarzut z pkt 2. tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Zwłaszcza, że jego ocena nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).

Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej (por. s. 4 – 5) nie zawiera wskazanego i zarazem koniecznego elementu, co prowadzi do wniosku o braku skuteczności omawianego zarzutu kasacyjnego.

Z lakonicznego uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika bowiem na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania i rekonstruowanych z nich wzorów działania adresowanych do organu administracji publicznej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), które Sąd ten miałby naruszyć kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, a ponadto na czym miałby polegać istotny wpływ zarzucanego naruszenia wymienionych przepisów postępowania na wynik sprawy. Zwłaszcza, że przepisy postępowania, których naruszenie zarzuca strona skarżąca nie zostały nawet przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Zarzut ich naruszenia poprzez "[...] brak wszechstronnego i szczegółowego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i niewystarczające dla wyjaśnienia sprawy ustalenia faktyczne i prawne", nie mógł więc – wobec jego enigmatyczności – odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą.

Zwłaszcza, że deficytów ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania kontrolowanej decyzji nie sposób jest upatrywać w argumentacji osadzonej na gruncie treści wynikających z orzeczenia psychologicznego nr 75/3/M/2022 z Pracowni psychologicznej z dnia 24 marca 2022 r., orzeczenia lekarskiego nr 239/03/2022 z NZOZ Medica z dnia 24 marca 2022 r., wyniku konsultacji psychologicznej z Pracowni Psychologicznej z dnia 24 marca 2022 r., czy też świadectwa kwalifikacji zawodowej nr 383/SMI/2022z P.H.U. Albertina z dnia 2 kwietnia 2022 r., które strona skarżąca przeciwstawia (s. 4 – 5 skargi kasacyjnej) – wnosząc jednocześnie, o czym mowa dalej, o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z tych dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – orzeczeniu lekarskiemu z dnia 10 września 2021 r., nr 515/20021, wydanemu na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami w związku ze skierowaniem strony, na podstawie art. 99 ust. pkt 2 lit. b) tej ustawy, na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, a to w związku z incydentem (z udziałem skarżącego, jako kierowcy autobusu), w rezultacie którego zainicjowano postępowanie w sprawie przeprowadzenia tychże badań.

Jeżeli w relacji do dat wytworzenia wymienionych dokumentów podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu 23 grudnia 2021 r., to wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 w związku z art. 134 § p.p.s.a. za oczywiste należy uznać, że dokumenty te – przy tym niezależnie od innych jeszcze okoliczności, o których mowa dalej – nie mogą służyć skutecznemu podważeniu prawidłowości przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie mogą również – podobnie, jeżeli nie zwłaszcza, jak dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, biegłego lekarza uprawnionego (zob. s. 3 skargi kasacyjnej) – stanowić przedmiotu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu, albowiem celem postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05).

W opozycji natomiast do twierdzenia odnośnie do braku wiedzy o możliwości odwołania się od wymienionego orzeczenia lekarskiego nr 515/20021 (s. 4 skargi kasacyjnej), za uzasadniony trzeba jednak uznać wniosek – znajdujący swoje potwierdzenie w treści pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Działu Konsultacyjno – Diagnostycznego z dnia 19 października 2021 r. – że strona nie wystąpiła w trybie określonym w art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. I to, mimo stosownego pouczenia zawartego w wymienionym orzeczeniu lekarskim, w odniesieniu do którego nie podnosi również, że nie zostało jej doręczone zwłaszcza, że orzeczenie to, jak wynika z akt sprawy, osobiście złożyła w dniu 13 października 2021 r. w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w Żorach.

Wydane na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami orzeczeni lekarskie nr 515/20021 uzyskało tym samym walor ostateczny, stanowiąc podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Nie jest to bez znaczenia, gdy podkreślić, że podważając prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, strona skarżąca nie uwzględnia jednak w dostatecznym stopniu tej prawnie doniosłej okoliczności, że zakres postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie oraz koniecznych do ustalenia w nim faktów wyznaczały przepisy ustawy o kierujących pojazdami.

W odpowiedzi więc na zarzuty z pkt 1. tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – przypomnienia i zarazem podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, między innymi, przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Wobec treści przywołanego przepisu prawa określającego treść kompetencji, o której w nim mowa, formę jej realizacji oraz faktyczną podstawę podejmowanego rozstrzygnięcia, za uzasadniony trzeba uznać wniosek – zwłaszcza gdy uwzględnić w tej mierze konwencję językową, którą operuje ustawodawca – że decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami ma charakter decyzji związanej, a to wobec jasno i wyraźnie określonych przesłanek jej podjęcia.

Są nimi – co ponownie trzeba podkreślić – przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem stwierdzone na podstawie orzeczenia lekarskiego, co w rozpatrywanej sprawie trzeba odnieść do orzeczenia lekarskiego z dnia 10 września 2021 r., nr 515/20021, wydanego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami w związku ze skierowaniem strony, na podstawie art. 99 ust. pkt 2 lit. b) tej ustawy, na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Z orzeczenia tego wynika istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, D1, D i T.

Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że ustawa o kierujących pojazdami określa – między innymi – jak wynika to jej art. 1 ust. 1, osoby uprawnione do kierowania pojazdami na drogach publicznych oraz na drogach położonych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu (pkt 1), wymagania w stosunku do osób, o których mowa w pkt 1 (pkt 2), zasady uzyskiwania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami oraz zatrzymywania dokumentów stwierdzających posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami (pkt 3), a ponadto zasady wykonywania badań lekarskich i psychologicznych kierowców, instruktorów i egzaminatorów oraz kandydatów na kierowców, instruktorów i egzaminatorów (pkt 5), a w tym kontekście stanowi, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, podlega osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub uprawnienia do kierowania tramwajem (art. 74 ust. 1 pkt 1) oraz, że wymienione badania lekarskie są przeprowadzane, między innymi, w zakresie określonym w art. 76 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy, a mianowicie w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E i T oraz uprawnień prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E, a ponadto – co najistotniejsze z punktu widzenia omawianej kwestii spornej – że wymienione badania są przeprowadzane przez uprawnionego lekarza, o którym mowa w art. 77 ustawy, a co więcej, że badania w trybie odwoławczym uregulowanym w art. 79 ust. 4 – 7 wymienionej ustawy, są przeprowadzane przez jednostki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 80 ustawy oraz o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badania pierwotne, to nie sposób jest twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie Sąd In instancji naruszył art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 79 ust. 4 przywołanej ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza, gdy podkreślić, że nie chodzi o jakiekolwiek orzeczenia, lecz o orzeczenie lekarskie wydane na zasadach oraz w trybie określonym przywołanymi przepisami prawa, a takimi orzeczeniami – abstrahując od dat ich wydania – nie są przywołane powyżej orzeczenia psychologiczne i orzeczenia lekarskie, ani też orzeczenie psychologiczne i orzeczenie lekarskie załączone przez stronę do odwołania od decyzji organu I instancji.

Jeżeli w korespondencji do przedstawionych argumentów podnieść również, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały, tak jak w rozpatrywanej sprawie, skutecznie podważone, nie zaś – co trzeba podkreślić – na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22), to zarzuty naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami tym bardziej należało uznać za nieusprawiedliwione.

W konsekwencji, za nieuzasadniony należało więc również uznać zarzut z pkt 2. tiret drugie petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a. Zwłaszcza, że jako tzw. przepisy wynikowe, nie mogły one stanowić samoistnej podstawy kasacyjnej (zob. np. wyroki NSA z: 11 września 2020 r., sygn. akt II GSK 2989/17; 20 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 425/18; 15 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 297/16; 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2547/17; 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10).

W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

10

11