Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 882/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 maja 2023 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 lipca 2022 r., nr SKO.421.535.2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącej D. J. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt SKO.421.535.2022, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 6 maja 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką – K. T., urodzoną w dniu 27 czerwca 1957 r. i legitymującą się orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 22 marca 2022 r., stwierdzającym, że jest ona okresowo (od dnia 3 grudnia 2021 r. do marca 2023 r.) niezdolna do samodzielnej egzystencji.

Wójt Gminy Chojnice decyzją z dnia 3 czerwca 2022 r., nr GOPS-CH.ŚR.5241.000640.2022, wydaną m.in. na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1a, ust. 1b, ust. 5, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 23b, art. 27 ust. 5, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615), odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia.

Uzasadniając wydaną decyzję, organ stwierdził, że z przeprowadzonego w dniu 12 maja 2022 r. wywiadu środowiskowego oraz złożonych przez skarżącą oświadczeń wynika, że istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad matką. Organ wskazał przy tym, że do dnia 22 kwietnia 2022 r. skarżąca uprawniona była do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem – J. T. na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 7 października 2021 r. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji ustalono już, że istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną a matka skarżącej już wtedy wymagała opieki. W tamtym czasie matka skarżącej legitymowała się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia 15 stycznia 2016 r. a z uwagi na pogorszenie stanu jej zdrowia orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 22 marca 2022 r., stwierdzono, że jest ona okresowo (od dnia 3 grudnia 2021 r. do marca 2023 r.) w stopniu znacznym niezdolna do samodzielnej egzystencji. Zdaniem organu, w obecnej sytuacji, skarżąca w związku z opieką nad matką nie jest w stanie podjąć zatrudnienia. Skarżąca sprawuje nad matką całodobową opiekę. Matka skarżącej nie jest osobą mobilną, nie porusza się samodzielnie, podczas chodzenia wymaga wsparcia w postaci kul, wymaga pomocy przy wchodzeniu pod prysznic, do wanny, w drodze do toalety. Skarżąca pomaga matce w czynnościach pielęgnacyjnych związanych m.in. z dbałością o wygląd zewnętrzny, ubieraniu, czynnościach związanych z przemieszczaniem się, przygotowuje posiłki, które matka spożywa samodzielnie. Matka skarżącej nie ma problemów z porozumiewaniem się z innymi osobami, rozpoznaje członków rodziny i inne osoby.

Jednakże, organ wskazał, że nie została spełniona przesłanka ustawowa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ niepełnosprawność matki skarżącej nie powstała w wieku do ukończenia 18 roku życia, jak i w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 13 lipca 2022 r., wydaną na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku z dnia 13 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że wiek, w którym ustalono niepełnosprawność matki skarżącej nie może stanowić, wbrew stanowisku organu I instancji, podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Jednakże, zdaniem Kolegium, przyznanie wnioskowanego świadczenia nie jest możliwe, albowiem nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą z zatrudnienia a sprawowaną przez nią nad matką opieką. Związek taki nie wynika bowiem z faktu kontynuowania opieki nad matką po śmierci jej męża. Sprawowana zaś przez skarżącą opieka polega na pomocy w czynnościach dnia codziennego. Skarżąca pomaga matce przy utrzymaniu czystości, dba o czystość w miejscu zamieszkania. Skarżąca pomaga też matce w codziennym funkcjonowaniem, w tym przygotowuje i podaje posiłki, dba o wygląd zewnętrzny, pomaga przy kąpielach, ubieraniu. Pomaga też w załatwianiu potrzeb fizjologicznych oraz przy poruszaniu się w obrębie mieszkania. W ocenie Kolegium, zakres sprawowanej opieki nie może być uznany za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej. W ciągu dnia (doby) są pory (godziny), które nie wykluczają, choć z pewnością w krótszym czasie, zarobkowania w związku z czasowym pozostawaniem matki bez opieki. W większości świadczona pomoc stanowi typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez opiekunów bądź osoby najbliższe w rodzinie, które na co dzień pracują zawodowo. W istocie zakres pomocy mad matką sprowadza się do świadczenia opieki w miarę w stałych porach (pomoc w kąpieli, pomoc przy zmianie ubrań). Pomoc tę można tak zorganizować, aby możliwe było częściowe pogodzenie opieki z pracą w niepełnym wymiarze czasu pracy. Niepełnosprawna, mimo zgłoszonych trudności w poruszaniu się, jest w stanie w przypadku nieobecności córki korzystać z toalety. W istocie zatem, świadczona pomoc to w większości czynności (utrzymanie domu, pomoc w zakupach, przygotowanie posiłków, sprzątanie, gotowanie), które skarżąca zobowiązana jest wykonywać w ramach jednego gospodarstwa domowego, jako członek rodziny, korzystając jednocześnie z tych czynności we własnym zakresie.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymujacą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 13 lipca 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Chojnice z dnia 3 czerwca 2022 r., wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615) - zwanej dalej u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skutecznie ubiegać się może jedynie osoba określona w punktach od 1 do 4 tego przepisu, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną (legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji) w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy.

Przy tym, niewątpliwie przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jednakże, jak słusznie wskazało Kolegium, przepis ten winien być, interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18 roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną.

Skarżąca, jako córka, niewątpliwie jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczenia pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w związku z opieką nad matką. Nadto, w sprawie niesporne jest, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 22 marca 2022 r., stwierdzającym, że jest ona okresowo (od dnia 3 grudnia 2021 r. do marca 2023 r.) niezdolna do samodzielnej egzystencji.

Jednakże, dokonana przez orzekające w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku ocena, dotycząca braku związku przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, nie poddaje się kontroli, jako że nie została uzasadniona w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z przepisów prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, wskazując, że wykonywane przez skarżącą czynności, tj. pomoc przy czynnościach dnia codziennego: pomoc w utrzymaniu czystości, dbanie o czystość w miejscu zamieszkania, przygotowanie i podanie posiłków, dbanie o wygląd zewnętrzny, pomoc przy kąpieli, ubieraniu, pomoc w załatwianiu potrzeb fizjologicznych i przy poruszaniu się w obrębie mieszkania - nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej.

Takie uzasadnienie nie wskazuje w sposób niewątpliwy, aby faktycznie zakres i charakter sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką nie uniemożliwiał skarżącej podjęcie zatrudnienia, tym bardziej, że mając na uwadze te same okoliczności, organ I instancji stwierdził, że zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Kolegium zaś orzekało na podstawie tego samego materiału dowodowego.

Przede wszystkim wskazać zaś należy, że w każdej sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego istotna jest ocena, czy zakres i rozmiar sprawowanej przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie tego uprawnienia, a więc, czy istnieje związek przyczynowo – skutkowego pomiędzy zakresem sprawowanej opieki a niemożnością podjęcia z zatrudnienia. Czynnikiem wpływającym na zasadność przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest ustalenie, że sprawowanie opieki przez wnioskodawcę w sposób rzeczywisty uniemożliwia podjęcie lub dalsze wykonywanie pracy zarobkowej, gdyż wskazane świadczenie nie jest wynagrodzeniem za opiekę nad niepełnosprawnym lecz swoistą rekompensatą za brak możliwości w związku z tym podjęcia i kontynuowania działalności zarobkowej (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika przy tym, że w przypadku osoby wymagającej opieki, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie można wyprowadzić imperatywu sprawowania opieki w odpowiednim zakresie jako przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, negując wymagania dotyczące sposobu i intensywności opieki nad niepełnosprawną osobą, określone w orzeczeniu o niepełnosprawności właściwego organu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 1045/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku konieczne jest ustalenie czy rodzaj i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia. Jednakże, to do organów administracyjnych należy ustalenie, czy w okolicznościach danej sprawy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne faktycznie sprawuje nad osobą niepełnosprawną opiekę odpowiadającą warunkom określonym w odpowiednim orzeczeniu o niepełnosprawności (zob. NSA w wyroku z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno organy, jak i sąd, nie są uprawnieni w niniejszym postępowaniu do kwestionowania orzeczenia o niepełnosprawności. Przy czym, samo posiadanie orzeczenia nie przesądza o tym, że opiekun osoby legitymującej się takim orzeczeniem, sprawuje opiekę, która uprawnia do przyjęcia związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z pracy a sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku podlega bowiem ocenie w każdej indywidulanej sprawie. Dokonując tej oceny, uwzględnić nadto trzeba, że pod pojęciem "sprawowania opieki", użytym w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie sposób rozumieć wyłącznie czynności związanych bezpośrednio z troską o fizyczny dobrostan bliskiej osoby niepełnosprawnej. Opieka nad chorym bliskim musi spełniać przede wszystkim cechę stałości lub długotrwałości. Niniejsze wyklucza zatem sprawowanie czynności opiekuńczych sporadycznie, nie oznacza to jednak stricte opieki całodobowej (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego - udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi natomiast oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku nie sposób odnaleźć okoliczności uzasadniających stwierdzenie tegoż organu o braku związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaną przez nią opieką nad matką w odesłaniu do przedstawionego wyżej znaczenia i konkretnego zakresu i charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności w związku z opieką nad matką. Niezrozumiałe przy tym jest stwierdzenie Kolegium, że w ciągu dnia (doby) są pory (godziny), które nie wykluczają, choć z pewnością w krótszym czasie, zarobkowania w związku z czasowym pozostawaniem matki bez opieki.

Z uwagi na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku nie spełnia wymogu zawartego w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Zgodnie bowiem z treścią art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie zaś do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Z powołanej regulacji wynika, że każda decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. Organ w uzasadnieniu decyzji powinien wskazać na przyjęty sposób myślenia, argumentowania przy ocenie dowodów i jednym z jej elementów winno być ustosunkowanie się do twierdzeń i zarzutów strony podnoszonych w trakcie toczącego się postępowania. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwe było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez sąd (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 680/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tylko zaś, prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. na mocy której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy.

Powyższych wymogów, bez wątpienia nie spełnia kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku.

Dlatego też, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. a także art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji również z naruszeniem art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, i z uwagi na to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., orzekające Kolegium uwzględni ocenę prawną i wypływające z niej wskazania co do dalszego postępowania.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., wobec wniosku skarżącej i organu o rozpoznanie sprawy w tym trybie.