Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 271/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j
journal: Dz.U. 2023 poz 735
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] marca 2023 r. [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz A. K. kwotę [...](dwieście dziewięćdziesiąt pięć [...]) złotych, w tym VAT w kwocie [...](pięćdziesiąt pięć [...]) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 3 marca 2023 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania D. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Kielce z 19 stycznia 2023 r., w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od 14 listopada 2022 r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "ustawa" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że D. W. na mocy decyzji z 12 lipca 2022 r. został uznany za osobę bezrobotną od 12 lipca 2022 r., bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji został on pouczony o okolicznościach skutkujących utratą statusu bezrobotnego, w tym też o tym, że osoba zarejestrowana traci status bezrobotnego, gdy nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zainteresowany zapoznał się też z informacją dotyczącą definicji bezrobotnego gdzie wskazano, że bezrobotnym może być osoba, która nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt administracyjnych wynika, że 18 stycznia 2023 r. do Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach wpłynęło pismo z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z informacją, że D. W. na mocy decyzji SKO w Kielcach z 14 listopada 2022 r. pobiera świadczenie pielęgnacyjne, przyznane na stałe od 1 czerwca 2022 r. W tych okoliczności 19 stycznia 2023 r. została wydana wymieniona na wstępie decyzja. W odwołaniu od tej decyzji D. W. wskazał, że obecnie pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad swoją mamą oraz, że nadal jest osobą zdolną do podjęcia zatrudnienia.

Dalej Wojewoda stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji, gdyż status bezrobotnego, a tym samym prawo do korzystania z uprawnień przysługujących osobom zarejestrowanym w urzędzie pracy przysługuje tylko takiej osobie, która spełnia warunki ściśle określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jedną z podstawowych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepobieranie świadczenia pielęgnacyjnego, a w tej sprawie strona uzyskała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z 14 listopada 2022 r. Organ dodał, że pomimo, że świadczenie zostało przyznane wstecz (od 1 czerwca 2022 r.), okoliczność pobierania świadczenia pielęgnacyjnego powstała z dniem wydania decyzji w przedmiocie przyznania prawa do tego świadczenia. Dlatego strona od 14 listopada 2022 r. przestała spełniać warunki osoby bezrobotnej.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, D. W. wskazał, że decyzja ta jest niezgodna z prawem, gdyż przytoczone akty prawne dyskryminują osoby niepełnosprawne ubiegające się o status bezrobotnego, zasiłki oraz inne należności i uprawnienia przysługujące osobom bezrobotnym.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu była decyzja, którą Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzje organu I instancji wydaną w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 14 listopada 2022 r.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy, bezrobotny oznacza osobę, która m.in.: nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania.

Z powyższej regulacji zatem wynika, że na gruncie polskich przepisów prawnych nie istnieje możliwość łączenia statusu bezrobotnego z pobieraniem świadczeń przewidzianych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem nie było w niniejszej sprawie kwestionowane, że skarżącemu, który został uznany od 12 lipca 2022 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 14 listopada 2022 r., zostało przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną od 1 czerwca 2022 r. W tej sytuacji słusznie organy obu instancji uznały, że skarżący przestał spełniać warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej i w konsekwencji rozstrzygnęły o utracie tego statusu. Prawidłowo również organy uznały, że choć świadczenie zostało przyznane z datą wsteczną od 1 czerwca 2022 r., to utrata statusu osoby bezrobotnej następuje od 14 listopada 2022 r., gdyż dopiero w tej dacie powstała możliwość faktycznego pobierania tego świadczenia przez skarżącego.

Odnosząc się do treści skargi należy podnieść, że osoba bezrobotna, oprócz innych przewidzianych w art. 2 pkt 2 ustawy warunków, powinna być zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Natomiast skarżący jako osoba zobowiązana do opieki nad niepełnosprawną matką i pobierająca z tego tytułu świadczenie pielęgnacyjne, nie może podjąć zatrudnienia, skoro istotą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki. W takiej sytuacji pozostawienie skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, stałoby w sprzeczności z celem ustawy, którym jest przede wszystkim aktywizacja zawodowa osób pozostających bez zatrudnienia. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącym, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dyskryminuje osoby niepełnosprawne.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. Sąd, w punkcie II wyroku przyznał ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości ustalonej zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.).