Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1577/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3844/21 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. oddala wniosek A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3844/21 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu w pkt 1 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; w pkt 2 orzekł o kosztach postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

A Sp. z o.o. z siedzibą w H., w imieniu której działa A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca" lub "Strona") złożył wniosek o dofinansowanie projektu nr [...] [...] - efektywna strategia transferu technologii hardware do Polski (dalej jako: "Projekt").

Wskazany wniosek został złożony [...] grudnia 2020 r. w konkursie nr [...] w ramach Działania 2.5 Programy akceleracyjne - [...].

Projekt podlegał ocenie w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów, w szczególności kryterium nr 4 Zasoby i potencjał Wnioskodawcy do realizacji programu akceleracji Poland Prize. Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia Wniosku, przez rozdzielenie osób wchodzących w skład personelu projektu zaangażowanego w zarządzanie projektem od osób wchodzących w skład zasobów kadrowych zaangażowanych w rzeczową realizację projektu. Zgodnie z wezwaniem, Wnioskodawca miał wskazać w odpowiedniej tabeli Wniosku (Zasoby kadrowe zaangażowane w rzeczową realizację projektu) wyłącznie osoby zaangażowane w rzeczową realizację programu akceleracji.

W odpowiedzi na wezwanie, Wnioskodawca złożył częściowo poprawiony i uzupełniony wniosek wraz z wyjaśnieniami. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP", "Instytucja Pośrednicząca", "Organ", "Agencja") poinformowała jednak Wnioskodawcę o negatywnej ocenie Projektu. W ocenie Agencji, Wnioskodawca nie uzupełnił Wniosku zgodnie z wezwaniem, ponieważ w rubryce Wniosku (odnośnie kryterium 4) nadal wymienione były osoby wchodzące w skład personelu projektu. Wobec powyższego w ocenie PARP Projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów w ramach tego kryterium (0 na 3 punkty możliwe do uzyskania), a Agencja uznała kryterium nr 4 za niespełnione.

Wnioskodawca złożył protest w związku z negatywną oceną Projektu, jednakże Protest został pozostawiony bez rozpatrzenia ze względu na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania 2.5, o czym powiadomiono Skarżącego zaskarżonym pismem z [...] czerwca 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2014 r., poz. 1146, obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.) - dalej: "ustawa wdrożeniowa", "u.z.r.p.s." - w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej: p.p.s.a.

Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest określenie reguł wyboru w sposób jasny i precyzyjny, jednoznacznie określający konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących, pozwalające na dowolność ocen lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być, zdaniem Sądu, utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej.

Każdorazowo jednak należy tę kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt wystąpienia uchybień w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powinna ona zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiada generalnym standardom prawa, doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości prezentuje przesłanki dokonanej oceny.

W ocenie Sądu I instancji zaskarżone rozstrzygnięcie narusza wyżej wskazane zasady, jak i przepisy zakreślone w cyt. ustawie.

Po pierwsze WSA za zasadny uznał zarzut naruszenia przez organ prawidłowego określenia podmiotu będącego wnioskodawcą, albowiem Wnioskodawcą w niniejszej sprawie nie była A sp. z o.o. z siedzibą w H., lecz A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P., która to spółka co prawda działa w imieniu spółki głównej, lecz – co znajduje się w aktach sprawy – z treści wniosku wynika niezbicie, że to właśnie A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P., jest podmiotem składającym wniosek, a zatem stroną toczącego się postępowania konkursowego. Tym samym organ w zaskarżonym piśmie z [...] czerwca 2021 r. błędnie określił stronę postępowania.

Organ naruszył również zasady wynikające z zapisu art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia w sytuacji, albowiem nie uzasadnił, iż w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia istniała przyczyna uzasadniająca pozostawienie protestu Wnioskodawcy bez rozpatrzenia, o której mowa w art. 66 ust. 2 ustawy, tj. nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w konsekwencji nie było podstaw do pozostawienia protestu Wnioskodawcy bez rozpatrzenia.

W ocenie Sądu organ naruszył także wspomniane wyżej zasady wynikające z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W ocenie Wnioskodawcy, tak jak to zostało wyrażone w skardze, informacja o negatywnej ocenie Projektu nie została mu przekazana niezwłocznie po opublikowaniu listy projektów wybranych do dofinansowania. Wnioskodawca podniósł, że lista projektów wybranych do dofinansowania została opublikowana [...] kwietnia 2021 r., zaś Informacja o negatywnej ocenie Projektu została sporządzona z datą 19 maja 2021 r. i została przekazana Skarżącej spółce dopiero po złożeniu odrębnego wniosku o przekazanie wyników oceny, skierowanego do PARP 18 maja 2021 r. Sąd zgodził się zatem ze Skarżącą, że ocena projektu została Skarżącej przekazana z opóźnieniem, które mogło skutkować rozstrzygnięciem sprawy na niekorzyść Skarżącej.

Również zasadnym WSA uznał zarzucenie PARP, że przesłanka pozostawienia protestu Wnioskodawcy bez rozpatrzenia nie została uzasadniona i udokumentowana, albowiem dopiero na etapie przekazania odpowiedzi na skargę do tut. Sądu organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi i udokumentował istnienie przesłanek wskazanych w art. 66 ustawy wdrożeniowej.

W ocenie Sądu organ przedwcześnie stwierdził, że skoro Projekt nie spełnił wszystkich kryteriów wyboru projektów, w tym nie uzyskał minimum punktowego (1 pkt) w ramach kryterium nr 4. PARP wskazał, że Wnioskodawca nie rozdzielił personelu projektu oraz zespołu projektowego (tj. wskazał osoby wchodzące w skład personelu projektu w ramach zespołu projektowego), PARP nie dokonał jednakże ponownej oceny tego kryterium, gdyż nie rozpoznał protestu merytorycznie.

Skoro Projekt uzyskał łącznie 14 punktów, a zgodnie z Regulaminem konkursu, do dofinansowania mógł zostać wybrany projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów i uzyskał wymaganą liczbę punktów, tj. uzyskał łącznie co najmniej 12 punktów i wymagane minimum punktowe w każdym kryterium, można było założyć, że przy ponownym rozpoznaniu Projekt może spełnić minimum punktowe również w kryterium 4.

Przechodząc do zarzutów skargi - które w istocie odnoszą się do naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej - Sąd uznał, iż przy ocenie projektu doszło do naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zapewnienia przejrzystości i rzetelności stosowanych reguł. Zgodnie z Wytycznymi, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o negatywnej ocenie merytorycznej.

Informacja dot. oceny wniosku Strony skarżącej winna zatem, w ocenie WSA, zawierać pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełnienia spornych kryteriów oraz wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnej ocenie merytorycznej.

W ocenie Sądu zaskarżona informacja spełnia określone w Wytycznych wymogi co do treści samej informacji, jednakże zaskarżona ocena nie spełnia wymogu przejrzystości, rzetelności i bezstronności co do oceny dokumentów złożonych przez Wnioskodawcę w ramach naboru, Sąd I instancji uznał też za zasadne zarzuty co do czasu udostępnienia Stronie skarżącej wyniku oceny.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ swoim działaniem naruszył art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Postanowienia Regulaminu konkursu obowiązują w równym stopniu wszystkich beneficjentów. Brak zastosowania wspomnianych postanowień Regulaminu konkursu względem Strony skarżącej, do czego obowiązany był organ, naruszyło powołany przepis (podobnie NSA w wyroku z 9 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 2322/13, dostępny tamże).

Skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania. Nadto skarżąca spółka zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), poprzez błędną wykładnię art. 66 ust 2 pkt 2) Ustawy wdrożeniowej polegającą na błędnej interpretacji sformułowania "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów'' w rozumieniu art. 66 ust 2 Ustawy wdrożeniowej i niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust 2 pkt 2) Ustawy wdrożeniowej polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w rozumieniu art. 66 ust 2 Ustawy i wadliwym uznaniu, że stan faktyczny istniejący w przedmiotowej sprawie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie, a w konsekwencji, że istniała przesłanka uzasadniająca wydanie wyroku stwierdzającego, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo bez orzeczenia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PARP;

2. naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust 2 pkt 2 Ustawy, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i wydanie Zaskarżonego Wyroku na podstawie art. 66 ust 2 pkt 2 Ustawy;

3. naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a) albo b) Ustawy, poprzez jego niezastosowanie i niewydanie wyroku na podstawie art. 61 ust 8 pkt 1 lit a) albo b) Ustawy;

4. naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów oraz niezobowiązanie PARP do udokumentowania w jakich datach zostały zawarte wszystkie umowy o dofinansowanie w ramach konkursu, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego wyroku pomimo niewyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie;

5. naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na jakiej podstawie Sąd uznał, że doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.

Nadto organ wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z:

- pisma Instytucji Zarządzającej Programem Operacyjnym Inteligentny Rozwój 2014-2020 (tj. ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego; wskazany program operacyjny dalej jako: "POIR", a instytucja zarządzająca dalej jako: "IZ") do Agencji z [...] grudnia 2021 r., znak sprawy: [...] oraz

- pisma IZ z [...] listopada 2020 r., znak [...],

na okoliczność wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania 2.5 POIR do [...] czerwca 2021 r. (tj. do dnia wydania informacji z [...] czerwca 2021 r. o pozostawieniu protestu Wnioskodawcy bez rozpatrzenia, znak [...] dalej jako: "Zaskarżone Rozstrzygnięcie"; poświadczone za zgodność z oryginałem kopie wskazanych pism IZ w załączeniu do niniejszej odpowiedzi na Skargę kasacyjną).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z treścią art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Skarga kasacyjna spółki A sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w P. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej.

W ramach zarzutów kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną podniósł błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, polegającą na błędnej interpretacji przez Sąd I instancji sformułowania "wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektu" a także naruszenie art. 141§ 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania, na jakiej podstawie WSA uznał, że doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów. Z tymi zarzutami należy się zgodzić.

W myśl art. 65 ustawy wdrożeniowej procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty ostały wybrane do dofinansowania. Alokacja na konkurs jest ustalana przez właściwą instytucję w treści ogłoszenia o konkursie. Co ważne, nawet w przypadku rzeczywistego wyczerpania środków na konkurs właściwa instytucja ma możliwość w każdej chwili zwiększyć dostępna ich pulę. Przy czym kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie musi się mieścić w alokacji na działanie (v. art. 66 ust.2 ustawy wdrożeniowej).

Kluczowe znaczenie ma tu wyrażenie: "wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów", do którego odwołuje się art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania:

1) właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61;

2) sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedyną przesłanką decydującą o odmowie przyznania dofinansowania może być faktyczne rozdysponowanie środkami na poziomie samego działania, a nie wyczerpanie alokacji środków przeznaczonych na konkurs. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 sygn. akt I GSK 378/19 ( to i inne cytowane orzeczenia opublikowane w CBOiS).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji na stronie 6 zaskarżonego wyroku stwierdził: "dopiero na etapie przekazania odpowiedzi na skargę do tutejszego Sądu organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi i udokumentował istnienie przesłanek wskazanych w art. 66 ustawy wdrożeniowej".

Takie sformułowanie świadczy, że WSA w sposób bezrefleksyjny zaakceptował, jako prawidłowy, pogląd organu zaprezentowany w wymienionym piśmie procesowym, jakoby . w momencie pozostawienia protestu skarżącej kasacyjnie bez rozpatrzenia z powodu wyczerpania środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie wzmiankowanego projektu. Ma rację skarżąca kasacyjnie spółka, odwołując się do orzeczenia NSA z dnia 21 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 607/20, że w przypadku, gdy organ twierdzi, że zostały wyczerpane środki na dofinansowanie, obowiązkiem sądu jest zbadanie tego faktu, czy podnoszone przez organ okoliczności zostały udowodnione oraz czy w toku postępowania organ kierował się przepisami prawa i systemu oceniania. Na gruncie tej sprawy należy zauważyć, że we wzmiankowanej odpowiedzi na skargę organ przyznaje, że do puli tych "wyczerpanych" środków zalicza również kwoty dofinansowania projektów dopiero rekomendowanych do wsparcia, co stoi w opozycji do konsekwentnie i jednolicie prezentowanego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny, że dopiero zawarcie umów na kwotę, która uprawniałaby do stwierdzenia rzeczywistego wyczerpania środków na finansowanie danego konkursu, świadczy o wystąpieniu przesłanki wyczerpanej kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, do której odwołuje się art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Tymczasem brak w tej sprawie jednoznacznych ustaleń w zakresie dat kiedy zostały zawarte wszystkie umowy o dofinansowanie w ramach przedmiotowego konkursu oraz jakiej wartości są projekty, co do których zawarto umowy. Należy zauważyć, że o poczynienie takich ustaleń pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wnosił do Sądu I instancji w piśmie z [...] września 2021r. Co prawda w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma obowiązku uwzględniać wniosku strony o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów. Tym niemniej, ze względu na szczególne procedowanie w sprawach dotyczących oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oraz prawidłową wykładnię art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wniosek ten był zasadny. Jak już powiedziano, dopiero zawarcie umowy o dofinansowanie lub wydanie decyzji o dofinansowaniu wiąże się z definitywnym (wiążącym) rozdysponowaniem środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach działania, a tym samym z wyczerpaniem kwoty przeznaczonej na ten cel. Możliwa jest bowiem, w świetle cytowanego. przepisu, sytuacja zmiany przez właściwą instytucję swojej decyzji w zakresie objęcia wsparciem, w razie wystąpienia w okresie pomiędzy skierowaniem projektu do dofinansowania, a dniem zawarcia umowy, okoliczności uniemożliwiających przekazanie pomocy. Nie jest również wykluczone odstąpienie od realizacji projektu (w tym zawarcia umowy) przez samego wnioskodawcę. Naczelny Sąd Administracyjny podziela i przyjmuje za własny pogląd prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie tego Sądu, że brak jest jakichkolwiek podstaw przemawiających za gorszym traktowaniem tych wnioskodawców, których projekty uzyskały właściwą ocenę dopiero w wyniku pomyślnego dla nich wyniku postępowania odwoławczego, od aplikujących, których projekty były od początku pozytywnie rekomendowane (przykładowo wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r. , sygn. akt II GSK 1213/10).

Podsumowując, w wyniku przedwczesnego i nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, że w sprawie doszło do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu na podstawie art.185 §1 p.p.s.a

W toku ponownego postępowania Sąd I instancji powinien, działając w warunkach związania o którym mowa w art. 190 p.p.s.a., zweryfikować definitywnie, czy kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, tj. wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, o której mowa w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, została wykazana dowodowo i ostatecznie przesądzona.

Orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego (wniosek pełnomocnika skarżącej kasacyjnie spółki został oddalony), Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że żądanie zwrotu nie ma oparcia w przepisach p.p.s.a. (v. art. 204 p.p.s.a.), ponieważ skargą kasacyjną został zakwestionowany wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę.