Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 435/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art/ 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra Protokolant : sekretarz sądowy Ewa Chybowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2023 roku sprawy ze skargi D. A. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 lipca 2021 roku, o [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na D. A. prowadzącego Przedsiębiorstwo D. karę pieniężną w wysokości [...] zł. za naruszenia ustawy o transporcie drogowym. I tak karę [...] zł nałożono za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona –co najmniej 5% i mniej niż 10% tj. o naruszenie określone w lp.10.2.2 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Karę również [...] zł nałożono na przewoźnika za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego tj. o naruszenie z lp.9.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym

W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.

W dniu 12 maja 2021 roku w miejscowości M. na drodze krajowej Nr [...] został zatrzymany do kontroli 5 –osiowy pojazd członowy składający się z 2 –osiowego ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz 3 –osiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr [...] kierował I. M. (obywatel [...]) . Przewóz dotyczył ładunku piasku umieszczonego luzem w naczepie i był realizowany z miejscowości D. na budowie drogi [...] w okolicach Ś.. W wyniku ważenia ustalono rzeczywistą masę tj. 42300 kg, zatem przekraczającą dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą 40000 kg o 2300 kg tj. o 5,75 %.Organ wyjaśnił w uzasadnieniu ,że zgodnie z art. 5 pkt 6a ustawy z dnia 6 września 2001 r – O transporcie drogowym przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy ,a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady(EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 , jak również uchylającego rozporządzenie Rady(EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r str.1) zwanego dalej "rozporządzeniem" (WE) nr 561/2006. Organ przywołując dalej przepisy prawa krajowego i unijne uznał ,że strona wykonywała krajowy transport drogowy wykonywany przez przewoźnika drogowego. Kontrolowany pojazd nie był przystosowany i nie uczestniczył w operacjach transportu intermodalnego ,dlatego jego dopuszczalna masa w świetle art. 61 ust.1 art.2 i art. 66 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z działem II rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia wynosiła 40 ton. Tymczasem kontrolowany pojazd ważył 42300 kg, stad zastosowana sankcja z lp. 10.2.2. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia opisanego w pkt 2 decyzji organ wyjaśnił, że kierowca do kontroli nie okazał żadnego dokumentu potwierdzającego ,że ciągnik siodłowy marki [...] o nr rejestr. [...] i nr VIN:[...] posiada ważne na dzień kontroli okresowe badanie techniczne .Natomiast z danych zawartych w CEPIK wynika, że ostatnie okresowe badanie techniczne w/w ciągnika zostało przeprowadzone w dniu 28 stycznia 2020 roku i było ważne do 28 stycznia 2021 roku. Organ podkreślił, że kontrolowany pojazd winien corocznie odbyć okresowe badanie techniczne .Jego brak skutkuje powstaniem naruszenia z lp.9.1 zał. Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Strona złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Podniosła w nim błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu ,ż e doszło do popełnienia naruszenia, w sytuacji gdy faktycznie ono nie miało miejsca. Zarzucono też naruszenie art. 140aa ust.4 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy stwierdzono nieznaczne przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej ,a ewentualne przekroczenie dotyczące wyłącznie nacisku osi pojazdu jest dopuszczalne na gruncie tego przepisu. .Zarzucono również naruszenie art. 5 ust 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Z dnia 25 maja 2020 roku ustanawiającego szczególne tymczasowe środki w związku z epidemią Covid dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectwa ,licencji , zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu. Strona podniosła również naruszenie art. 92 ust.1 pkt 1 i ust 1a ustawy- o transporcie drogowym poprzez nie przeanalizowanie w realiach niniejszej sprawy podstaw do umorzenia postępowania w sytuacji , gdy przepisy UE przewidywały automatyczne przedłużenia ważności badań okresowych pojazdów, pomimo zgłoszenia przez Polskę informacji o niestosowaniu tych przepisów .Podniesiono także zarzut naruszenia art. 11 ustawy - Prawo przedsiębiorców poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do zakresu obowiązywania normy prawa na korzyść strony Dalej strona podniosła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 92 a ust.1 i 5 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 140aa –Prawo o ruchu drogowym poprzez nałożenie dwóch kar, co godzi w konstytucyjną zasadę Ne bis In idem i stanowi niewspółmierną karę , naruszenie art. 189a §2 2 pkt 1-3 kpa ,art.189d kpa ,art.189e kpa oraz art.189 f kpa poprzez i nie zastosowanie ich do nałożonej kary pieniężnej .

Decyzją dnia 9 maja 2023 roku , nr [...] Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podtrzymał stanowisko ,że podczas kontroli po przeprowadzeniu ważenia stwierdzono ,że kontrolowany przewóz wykonywano z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów ,podkreślając jednocześnie definicję pojazdu nienomatywnego zawartą w art.2 pkt 35a ustawy-Prawo o ruchu drogowym. Wskazano też, że zgodnie z treścią art. 29 b ust.10 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r – w sprawie zasad planowania , prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w przypadku pomiarów nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu dokonywanych z użyciem wag przenośnych do pomiarów statycznych, od sumy wskazań wag dla każdej osi odejmuje się 2% zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg wartości tej korekty. Wyjaśniono ,że jeżeli długość pojazdu lub długość pojazdu z przewożonym nim ładunkiem wystającym poza jego przedni lub tylny obrys przekracza maksymalny zakres pomiarowy przymiaru wstęgowego, to wynik pomiaru tego parametru stanowi sumę pomiarów cząstkowych i w takim wypadku wynik pomiarów cząstkowych pomniejsza się o 2%.Ostatecznie organ przyjął, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów mogła wynieść maksymalnie do 40 t. Podkreślono ,że kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym geodyzyjnie pod kątem pochylenia terenu i zgodnie z procedurą opisaną w instrukcji producenta urządzeń wagowych w miejscu zatwierdzonym do pomiaru mas i nacisków osi .Podczas kontroli ważenia nie miały miejsca zdarzenia mogące mieć wpływ na przebieg kontroli. Organ wyjaśnił też ,że przepisy ustawy- Prawo ruchu drogowym w art. 140aa i 140ab stanowią ,że w sytuacji stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym i stwierdzenia przekroczenia w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej , długości lub szerokości wykonywanego przez przewoźnika drogowego wszczyna się dwa niezależne od siebie postępowania administracyjne. Brak też było w ocenie organu możliwości zastosowania wobec przewoźnika art. 189 kpa. Zdaniem organu reguła kolizyjna wyrażona w art.189 a §2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kpa. Odniesiono się także w uzasadnieniu do podstaw zastosowania art.92 c utd , podnosząc ,że strona nie udowodniła okoliczności, których nie mogła przewidzieć. W zakresie wskazanych w odwołaniu naruszeń lp.9.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wyjaśnił ,że w dniu 29 maja 2020 roku Polska poinformowała o podjęciu decyzji, że nie stosuje art. 5 ust.1 rozporządzenia z dnia 25 maja 2020 r. o nr 2020.698.Tym samym brak podstaw do odstąpienia od ukaranie za brak aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego.

Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze zarzucono naruszenia art. 62 ust.4,art.64 ust.1 i 2 i 4b, art.64 c, art.140aa ust.1,ust.3 pkt 1,ust.4,art.140 ab ust.1 pkt 3 lit c) i ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 92 ust.1,7 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp 10.2.1 zał. nr 3 do ustawy- o transporcie drogowym oraz art. 4 ust.3 i art. 10e Dyrektywy rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 roku w zw. z art.1 ust.1 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 poprzez nałożenie na przewoźnika akry za delikt dotyczący przekroczenia dopuszczalnej masy i wymiarów pojazdów na podst. ustawy - Prawo o ruchu drogowym w sytuacji, gdy na przewoźnika została nałożona kara za to samo naruszenie sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym w sytuacji gdy naruszenia stypizowane w dwóch ustawach dotyczą tego samego zachowania i ich wspólnym źródłem jest Dyrektywa Rady 96/53/WE , którą wdraża RPD i do której odwołuje się rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 stanowiące podstawę wprowadzenia w polskim porządku prawnym deliktów dotyczących mas i wymiarów pojazdów ,a jednocześnie przedmiot ochrony obydwóch aktów prawnych jest tożsamy i stanowi go ochrona konkurencji w zakresie działalności transportowej oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym , co naruszyło zasadę Ne bis In idem. Zarzucono również naruszenie art. 189 f § 1 pkt1 Kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary, naruszenie art. 5 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020.698 , naruszenie art. 92 c ust.1 pkt 1 i ust.1a ustawy-o transporcie drogowym poprzez nie przeanalizowanie podstaw do umorzenia postępowania ,naruszenie art. 11 ustawy-Prawo przedsiębiorców poprzez nie rozstrzygnięcie wątpliwości co do zakresu obowiązywania normy prawa UE na korzyść strony. Naruszenie przepisów postępowania tj.art.189 § 2 pkt 2 kpa ,art.189 d kpa, art.189 f§1 pkt 1 i 2 kpa poprzez ich niezastosowanie wobec kary nałożonej na podstawie przepisów - Prawo o ruchu drogowym, naruszenie art. 189a §2 pkt 2 kpa, art.189 d kpa, art.189 f §1 pkt 2 kpa poprzez ich niezastosowanie wobec kary nałożonej na podst. ustawy- O transporcie drogowym,art.7, 8, 77§1, 80, 81a §1,107§1 kpa poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego i tym samym pominięcie okoliczności, że istotne ustalenia faktyczne dokonane zostały niezgodnie z instrukcją obsługi wag -tj. pkt 6.3.1 ,6.3.3.1.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu

drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi

słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem

materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd

stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich

postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135

ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej

zwana "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności,

ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem

prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy,

lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany

zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do

naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny

wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit.

a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ

nie naruszył art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i

ust. 2 p.r.d., art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.2.1, zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 4 ust. 3 i art. 10 e Dyrektywy Rady

96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne

dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym w zw. z art. 1 ust.

1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr

1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez

przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika nr I pkt. 4

do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE (przepisy dotyczące masy i wymiarów). Jak również nie

naruszył art. 189a § 2 k.p.a., art. 189 d kpa, art. 189f §1 pkt 1 i 2 k.p.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Inspektora Transportu Drogowego , którą organ utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na stronę

postępowania kary [...] zł. W uzasadnieniu decyzji ITD wyjaśnił, że wszczęcie postępowania administracyjnego wynikało ze stwierdzonych w

protokole czynności z dnia 12 maja 2021 roku naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie

drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu

drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 zł za każde naruszenie. Strona postępowania została ustalona

prawidłowo, za naruszenia ujawnione w protokole kontroli, popełnione przez kierowcę odpowiedzialność jest ponoszona przez przedsiębiorcę, w

którego imieniu był wykonywany przewóz. Uniknięcie ponoszenia odpowiedzialności przez przewoźnika jest możliwe wobec treści art. 92c ust. 1

u.t.d. Zgodnie, z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na

podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli: 1)

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie

naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie

na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres 2 lat. W ocenie

sądu organ prawidłowo rozpatrzył kwestie związane z odstąpieniem od nałożenia kary na podstawie przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o

transporcie drogowym. Należy podkreślić, że powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i

profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć

określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do

przedsiębiorcy. Jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 4/20 art. 92c ust. 1 pkt 1

u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej i dotyczy wszelkich okoliczności związanych z wyłączeniem

odpowiedzialności przedsiębiorcy. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna, z powodu

dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch

przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie

mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od

standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej

staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Nie należą do zdarzeń nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od

przedsiębiorcy okoliczności ,że przepisy prawa UE przewidywały automatycznie przedłużenie ważności badań okresowych pojazdów .Zgodzić się

należy ze skarżącym tylko w tym, że powołane przez niego rozporządzenie (UE) 2020/698 wprowadzało tymczasowe środki pozwalające przedłużyć

ważność okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep. Prawodawca unijny miał na uwadze, że w związku z

wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych epidemią COVID-19, mogą zaistnieć trudności w przeprowadzaniu okresowych badań

zdatności pojazdów do ruchu drogowego, które miały zostać przeprowadzone w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r., dlatego

uznał za wskazane przeprowadzenie tych badań w terminie późniejszym, lecz nie później niż siedem miesięcy po upływie pierwotnego terminu, a

przedmiotowe świadectwa powinny zachować ważność do tego późniejszego terminu. Miało to ułatwić funkcjonowanie przewoźnikom towarów, osobom

fizycznym oraz krajowym organom administracji, którym ze względu na obostrzenia pandemiczne trudno jest dopełnić formalności

administracyjnych w wyznaczonych terminach.

Stosownie jednak do art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia, jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie

nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu

drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka

lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może - po poinformowaniu Komisji - podjąć decyzję o niestosowaniu

ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Polska tak jak większość krajów Unii Europejskiej, poinformowała 29 maja 2020 r. Komisję o podjęciu decyzji, że nie stosuje następujących

przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698:

– art. 4 ust. 1 dotyczący regularnych przeglądów tachografów stosowanych w transporcie drogowym na podstawie rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 1,

– art. 5 ust. 1 dotyczący terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE 2,

– art. 5 ust. 2 dotyczący ważności świadectw zdatności do ruchu drogowego na podstawie dyrektywy 2014/45/UE.

Komisja informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę opublikowała w Dzienniku

Urzędowym UE C 183I.1 z 3 czerwca 2020 r. Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania zapisów rozporządzenia (UE) 2020/698

przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego.

Sąd mając na uwadze powyższe zgadza się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że w dacie kontroli skarżąca miała obowiązek przedstawić

aktualne i ważne okresowe badanie techniczne kontrolowanego pojazdu, które straciło ważność na 4 miesiące przed datą kontroli. Uprawniało

to organ do stwierdzenia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania

technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Wskazać też należy, że treść rozporządzenia (UE) 2020/698 oraz informacja o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia

(UE) 2020/698 została podana do publicznej wiadomości w Dzienniku Urzędowym UE, wobec czego na podstawie przepisów zawartych w tymże

oficjalnym publikatorze można było ustalić aktualny stan prawny. W ocenie sądu, skarżący jako profesjonalny podmiot gospodarczy obowiązany

jest do zapoznawania się w sposób szczegółowy i na bieżąco z przepisami dotyczącymi transportu i ruchu drogowego. Skoro skarżący wiedział o

istnieniu uregulowań art. 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2020/698, to powinien również zapoznać się z regulacją art. 5 ust. 5,

która umożliwiała państwom członkowskim powzięcie decyzji o niestosowaniu art. 5 ust. 1 i 2 i monitorować stan prawny w tym zakresie.

Okres, jaki upłynął od opublikowania obu aktów (rozporządzenie (UE) 2020/698 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE L 165, s. 10 z

27 maja 2020 r., zaś Informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę na podstawie

dyrektywy 2014/45/UE zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE C183I.1 z 3 czerwca 2020 r. do daty upływu ważności badania technicznego

kontrolowanego pojazdu umożliwiał przecież zapoznanie się z wymienionymi regulacjami i wypełnienie wynikających z tych uregulowań

obowiązków przewoźnika drogowego.

Wobec powyższego, w ocenie sądu, przywołane w skardze okoliczności nie wyczerpują dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie dotyczą

bowiem okoliczności, których skarżąca nie mógł przewidzieć. W konsekwencji niezasadny jest też zarzut naruszenia art.11 ustawy - Prawo

przedsiębiorców.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zakazu podwójnego karania w związku z nałożeniem kary pieniężnej

lp.10.2.2 zał 3 do utd i lp.9.1 zał. nr 3 do utd. oraz nałożeniem kary pieniężnej z tytułu naruszenia , którym mowa w art.140aa ust.1

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 -Prawo o ruchu drogowym. Przesłanki czynów, które podlegały karze, nie są jednorodne. Na gruncie ustawy o

transporcie drogowym (art. 92a ust. 1) administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności

związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W art. 4 pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz pkt 6a ustawy

zdefiniowane zostały pojęcia: "krajowego transportu drogowego", "międzynarodowego transportu drogowego", "transportu drogowego" oraz

"przewozu drogowego". Natomiast art. 1 u.t.d. określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz

międzynarodowego transportu drogowego. Z kolei zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, zasady i

warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, jak i działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie, wymagania w stosunku do

innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami, zasady i warunki kontroli ruchu drogowego regulowane są za pomocą norm ustawy – Prawo o

ruchu drogowym. W rozumieniu tej ustawy "pojazd nienormatywny" to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez

ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub

rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy.

Podsumowując stwierdzić należy, że opisane powyżej ustawy normują i sankcjonują różne zachowania uczestników ruchu drogowego. Ustawa - O

transporcie drogowym oraz ustawa – Prawo o ruchu drogowym, realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne .Na gruncie

u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym , natomiast na

gruncie ustawy – Prawo o ruchu drogowym kara pieniężna, której wysokość, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje

się podmiot wykonujący przejazd jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w

art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Zauważyć też trzeba, że o ile w odniesieniu do drugiej

sprawy konieczne jest ustalenie dotyczące istnienia obowiązku posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia określonej kategorii

oraz naruszenia tego obowiązku, to ustalenie to nie jest już jednak konieczne w odniesieniu do pierwszego z nich, gdyż ta okoliczność

jest prawnie obojętna dla oceny o ziszczeniu się lub nie znamion tego deliktu. Z podanych przyczyn nie można przychylić się do twierdzeń

skarżącego, iż w sprawie doszło do nałożenia kary pieniężnej za to samo naruszenie, jak również do tego, że doszło do naruszenia przepisów

ustawy Prawo o ruchu drogowym czy Dyrektywy Rady 96/53/WE w związku z rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403. Przywołane zaś w skardze

orzeczenie WSA w Kielcach z dnia 22 września 20224 ,o sygn. I SA/Ke 358/22 jest orzeczeniem nieprawomocnym.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia przepisów k.p.a. regulujących zasady nakładania kar pieniężnych i odstąpienia od

nałożenia kary. Zgodnie z art. 189a § 1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w

jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu, w § 2 ww. artykułu wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1)

przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary

pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej –

przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Z powyższej regulacji wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że

przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w

jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania

w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych

jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób

identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w:

Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021).

Stosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie

instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a.,

albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają

zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i

nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu

normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony

albo odmienny (por. wyrok NSA z 29 września 2021 r. sygn. akt II GSK 248/21).

Strona dopiero w skardze podniosła zarzut użycia jednej pary wag. W ocenie sądu nie podważyła jednak skutecznie dokonanego pomiaru .Z

protokołu pomiarów na stanowisku ważenia pojazdów metodą statyczną wynika ,że pojazd ważony był za pomocą wag SAW10C/III , strefa

ważenia była wypoziomowana i należycie utrzymana. W aktach znajduje się też protokół pochylenia terenu na miejscu ważenia ,a dopuszczalne

spadki nie zostały przekroczone. Proces ważenia odbył się zgodnie z pkt 7.2 instrukcji ,a przesłuchany w charakterze świadka kierowca

szczegółowo opisał procedurę ważenia i potwierdził przedstawienie mu świadectwa legalizacji wag i przymiaru wstęgowego, świadectwa

wzorcowania wysokomieściomierza ,zapoznał się też protokołem pochylenia terenu w miejscu ważenia. Potwierdził, że miał możliwość

sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag, przymiaru wstęgowego, wysokościomierza. Miał także możliwość zapoznania się z treścią

instrukcji obsługi użytych wag. Zdaniem Sądu, powyższych okoliczności nie podważają zarzuty strony zawarte w skardze , bowiem podstawowe

znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli i opisane w protokole kontroli. Przy czym zarówno

opis stwierdzonych naruszeń jak protokół kontroli wręczono kierowcy, więc i w konsekwencji przedsiębiorcy. Kierowca podpisał go bez

zastrzeżeń. Zastrzeżeń takich w toku całego postępowania nie wniósł pomimo szczegółowego pouczenia z dnia 24 maja 2021 także sam

przedsiębiorca . Organ z uwagi na nowe, nie podnoszone dotąd argumenty w odpowiedzi na skargę wyjaśnił stronie, że argumentacja skargi

odwołuje się do innego niż użyty w sprawie model wag. Jak wynika też z orzecznictwa sądów administracyjnych (m. in. wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z 26 września 2017 r., sygn. II GSK 3492/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl) zastrzeżenia odnośnie ważenia

pojazdów posiadających więcej niż 3 osie, za pomocą wag SAW 10 C, dotyczyły wag tego typu, ale drugiej generacji. W niniejszym zaś

przypadku mamy do czynienia z wagami III generacji – SAW 10 C/ III, wobec czego przedmiotowe zastrzeżenia nie są aktualne.

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo

oceniły działanie skarżącego w niniejszej sprawie, który nie dołożył należytej staranności w organizowaniu załadunku pojazdu w sposób

zapewniający ich normatywność wbrew obowiązkowi ciążącemu na profesjonaliście zawodowo zajmującym się dokonywaniem załadunku piasku na

pojazdy samochodowe.

Sąd dokonał oceny zebranego materiału dowodowego i uznał wbrew zarzutom skargi, że postępowanie administracyjne prowadzone było z

poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego i reguł gromadzenia materiału dowodowego i ich oceny. Organy orzekające w sprawie

prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a ustalenia te znalazły pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Sąd stwierdza,

że ustalenia organów były wystarczającą podstawą do nałożenia na skarżącego kary z tytułu stwierdzonego naruszenia, a podniesione przez

skarżącą zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uznać należy za chybione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi orzekł jak w sentencji