Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1404/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Oświata
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 168 ust. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1270
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
article: 92c ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 92n ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1481
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tj
article: art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy z 24
journal: Dz.U. 2019 poz 688
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - t.j

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. T. K. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1643/22 w sprawie ze skargi P. T. K. w Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1643/22 oddalił skargę P. T. K. w Z. na decyzję Ministra Finansów z [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. T. K. w Z.. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciło mu:

l . Zaskarżonemu wyrokowi stawiam. stosownie do przepisu art. 174 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej określanej skrótem P.p.s.a.) zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

A. przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 168 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych. (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 zm., zwanej dalej w skrócie "u.f.p.") w zw. z art. 92c ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 92n ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1481 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "u.s.o.") poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż za "wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem" należy uważać przypadek, w którym Zleceniobiorca organizujący wypoczynek letni dzieci i młodzieży, na skutek okoliczności obiektywnych (awaria skutkująca zalaniem pokoi w OW "...") l) utracił możliwość zapewnienia uczestnikom wypoczynku bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku w pierwotnie planowanym obiekcie i samodzielnie zapewnił przeniesienie uczestników wypoczynku do innego obiektu o standardzie porównywalnie wyższym od obiektu OW "..." podczas gdy w świetle wskazanych przepisów skarżący dopełnił obowiązków wynikających wprost z przepisów ustawy (zmiana miejsca pobytu uczestników celem zapewnienia im bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu) a tym samym przeznaczył środki z dotacji zgodnie z ich przeznaczeniem,

B. przepisu art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy stosownie do wskazanego przepisu zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a sporna dotacja jedynie co do kwoty 6.000 zł dotyczyła kosztów noclegów zaś w kwocie 9.000,00 zł obejmowała koszty wyżywienia, co do których organy administracyjne nie zgłosiły żadnych zastrzeżeń;

C. przepisu art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 688 z późn. zm., obecnie z 2024 r. poz. 1491, zwanej dalej w skrócie "u.d.p.p.w.") poprzez wadliwą jego wykładnię i przyjęcie, że przez realizację zadania publicznego warunkującą uznanie, iż przyznana dotacja wykorzystana została zgodnie z przeznaczeniem, uznać należy wyłącznie realizację zadania w OW ... w J. G. przy całkowitym pominięciu okoliczności, że zadanie publiczne pod tytułem: "organizacja wypoczynku dzieci i młodzieży szkolnej z terenu województwa lubuskiego w 2019 r." zostało przez skarżącego wykonane w stu procentach, tj. osiągnięty został "cel" jeżeli przyjąć za kryteria oceny:

a. stopnia realizacji zadania — 50 uczestników w określonym w umowie okresie (z uwzgl. późn. zmiany terminu zaakceptowanej przez Kuratora) wzięło udział w zorganizowanych przez skarżącego koloniach edukacyjnych, realizując cały program

b. efektywności, rzetelności i jakości realizacji zadania — uczestnikom zapewniony został pobyt w warunkach porównywalnie lepszych od pierwotnie założonych bez konieczności odwoływania wyjazdu, program merytoryczny kolonii został wykonany w całości pod nadzorem fachowej kadry

c. prawidłowości wykorzystania środków publicznych otrzymanych na realizację zadania — skarżący całość kwoty dofinansowania przeznaczył na organizację kolonii edukacyjnych, których przebieg szczegółowo opisano w sprawozdaniu z wykonania zadania publicznego

d. prowadzenia dokumentacji związanej z realizowanym zadaniem — całość dokumentacji potwierdzającej realizację zadania przedłożono Kuratorowi zaś wymuszona zmiana miejsca realizacji kolonii nie miała żadnego wpływu na tę ocenę

Ponadto zaskarżonemu wyrokowi na podstawie przepisu art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa postępowania mający istotny wpływ na wynik postępowania tj.

A. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej określanej skrótem K.p.a.) w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne wobec braku prawidłowego ustalenia i rozważenia całości okoliczności sprawy na skutek braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez akceptację okoliczności, że w toku postępowania wyjaśniającego Lubuskie Kuratorium Oświaty skierował swe wezwania (dwa wezwania z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...]) do adresatów: "Ośrodek Wczasowy H... w J. G." i "Ośrodek Wczasowy K. w C.", tj. do "zespołu budynków nie posiadających żadnej podmiotowości prawnej", podczas gdy wezwania tego typu winny być kierowane imiennie do ustalonych osób sprawujących opiekę nad tymi obiektami lub do właścicieli tychże obiektów;

B. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne wobec braku prawidłowego ustalenia i rozważenia całości okoliczności sprawy na skutek braku podjęcia przez Lubuskie Kuratorium Oświaty wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a w szczególności, z pominięciem prawidłowego ustalenia:

1 . czy w OW ... w J. G. doszło na przełomie lipca i sierpnia 2019 r. do zalania części pokojów, w których zakwaterowani mieli zostać uczestnicy wypoczynku dzieci i młodzieży z gmin województwa lubuskiego dofinansowanego zgodnie z umową 159/2019 r. z 26 lipca 2019 r. — brak dokonania prawidłowej oceny wystosowanego w dniu 29 lipca 2019 r. pisma właściciela O.W.R. "..." – P. sp. z o.o. w likwidacji w O. Ś. informującego P. T. K. o pęknięciu starych rur z ciepłą wodę, wyłączającym z użytku 5 pokoi przeznaczonych dla dzieci, których pobyt dofinansowywało Lubuskie Kuratorium Oświaty oraz bezzasadne przyjęcie, iż ew. dodatkowa dokumentacja zdjęciowa pokoi OW ... po zalaniu byłaby materiałem bardziej miarodajnym czy wiarygodnym dla oceny zasadności przeniesienia dzieci do OW ...

2. czy ośrodek wypoczynkowy ... w C., do którego skarżący przeniósł uczestników wypoczynku spełniał w sierpniu 2019 r. warunki dla organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży a jego standard był co najmniej porównywalny do OW ... w J. G. i wadliwe przyjęcie, iż Lubuskie Kuratorium Oświaty pozbawione zostało możliwości zweryfikowania warunków pobytu dzieci w OW ... w sytuacji gdy:

- warunki w OW ... nie były weryfikowane przez Lubuskie Kuratorium Oświaty ani na etapie konkursu ani jego realizacji — podobnie było w latach poprzednich,

- zarówno OW ... jak i OW ... zostały skutecznie i prawidłowo zgłoszone jako miejsce organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży do właściwego Kuratorium Oświaty co wymagało m.in. posiadania przez oba ośrodki aktualnych dopuszczeni SPANEPID i ppoż. a w trakcie całego sezonu letniego oba ośrodki (podobnie jak wszystkie inne ośrodki wypoczynku zbiorowego dzieci i młodzieży) były wielokrotnie kontrolowane przez przedstawicieli Kuratoriów miejsca ich położenia — Kuratorium Oświaty w Gdańsku,

- zarówno do wcześniejszego wniosku dotyczącego miejsca realizacji umowy (pismo przed formalnym zawarciem umowy w dniu [...].07.2023 r. jak i do sprawozdania z realizacji zadania przekazywanego Lubuskiemu Kuratorium Oświaty skarżący załączył takie same materiały informacyjne dotyczące OW ... jakie były złożone przy okazji konkursu, w którym jako pierwotne miejsce wypoczynku wskazano OW ...,

- duża część zajęć dla uczestników wypoczynku przeniesionego do OW ... odbywała się nadal na obiektach OW ... (basen, hale namiotowe z boiskami itd.),

3. czy skarżący zrealizował wobec 50 uczestników wypoczynku dzieci i młodzieży z gmin województwa lubuskiego dofinansowanego zgodnie z umową 159/2019 r. z 26 lipca 2019 r. założony program kolonii edukacyjnych podczas gdy:

a. tzw. "Dzień Przyrody" zorganizowano w formie spaceru zgodnie z programem. Ponieważ dzieci zakwaterowane były nie w J. G., tylko w oddalonym 0,5 km Ch., nie było sensu iść z nimi daleko do "L. J." w J. G., zajęcia przeprowadzono w "D. C." w C. Są to takie same twory geologiczne i przyrodnicze, a skarżącemu zależało aby nie trzymać codziennie dzieci w autokarze, tylko przekonywać je do aktywności fizycznej w formie spacerów. Materiał poznawczy, na poziomie podstawowym był taki sam. Tylko w przypadku jakiejś wyprawy naukowej można by mówić o niezrealizowaniu celu tego punktu z harmonogramu kolonii,

b. wycieczka do T.(G., S., G., W.) odbyła się zgodnie z planem z tym zastrzeżeniem, iż w tym okresie zabytkowy okręt ORP Bł. przechodził prace konserwatorskie i czasowo ekspozycja była nieczynna — stosując zasadę celowości i gospodarności (praktyka akceptowana od lat przez wszystkie Kuratoria Oświaty w takich wypadkach) skarżący umożliwił dzieciom zwiedzenie Muzeum Rybołówstwa na Helu oraz wzięły udział w zabawach w Parku Wodnym A. we W. Były to punkty programu o charakterze równoważnym i zamiennym dla punktów programu niemożliwych do zrealizowania z przyczyn obiektywnych. W S. program obejmował jedynie przejście po Molo i ten punkt był zrealizowany. Wycieczka w zakresie wizyty na W. została zrealizowana w całości planowo,

c. elementy programu socjoterapeutycznego pod nazwą "H." zostały zamienione w oparciu o decyzję zespołu psychologów pracujących na kolonii z dziećmi na sesje poświęcone wykrytym w trakcie kolonii problemom emocjonalnym grupy i były realizowane w oparciu o zasadę pierwszeństwa oddziaływania terapeutycznego nastawionego na bieżące bezpieczeństwo dzieci — co zostało wyraźnie ujęte w kartach diagnostycznych dzieci,

C. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne wobec braku wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, nadto braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego lub odniesienia się w sposób niepełny, wybiórczy;

D. art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne w sytuacji przekroczenia przez organ administracyjny granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędnego przyjęcia, iż zadanie publiczne objęte dofinansowaniem nie zostało zrealizowane w sytuacji gdy w dniach 30 lipca 2019 r. — 8 sierpnia 2019 r. pięćdziesięcioro dzieci i młodzieży z województwa lubuskiego wzięło udział w koloniach edukacyjnych zrealizowanych przez skarżącego, w ramach których zrealizowany został pełny zakres przedmiotowego zadania;

E. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne w sytuacji braku sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji oraz brak prawidłowego przytoczenia przepisów w uzasadnieniu decyzji poprzez brak pisemnego wyjaśnienia, na których dowodach organ oparł swą decyzję,

F. art. 145 §1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9 oraz art. 11 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na kwestie formalne z uwagi na prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, w szczególności poprzez pominięcie zweryfikowania wskazanych przez skarżącego przyczyn ekstraordynaryjnych przeniesienia kolonii z OW ... do ośrodka ....

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżone orzeczenia w całości i przekazanie sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zajęła stanowiska w tej kwestii.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a.

Dalej należy zaznaczyć, że stosownie do normy art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną winno zawierać ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia i uwzględniając wyżej przedstawione stanowisko, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji.

W rozpatrywanej sprawie Skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty związane zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien więc jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem kasatora, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również, co należy zaakcentować, jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy.

Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 - dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i ich kompatybilny charakter Naczelny Sąd Administracyjny postanowił rozpoznać je łącznie.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżące kasacyjnie T. zarzuciło Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a w związku z art. 135 P.p.s.a oraz w związku z art. 7 K.p.a. i 138 § 2 K.p.a. , art. 77 § 1 K.p.a. art. 80 K.p.a. a także art. 107 § 3 K.p.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Ministra Finansów w sytuacji, gdy została ona podjęta bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, przekroczenia prze organ granic swobodnej oceny dowodów, niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw faktycznych i prawnych decyzji, co skutkowało wnioskiem, że nie zostało zrealizowane zadanie publiczne objęte dofinansowaniem.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 P.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 P.p.s.a. Stawianie Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne, kiedy skarżący kasacyjnie powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami postępowania, które miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnym.

W rozpatrywanej sprawie Skarżący jako naruszony przede wszystkim wskazał art. 135 P.p.s.a , zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczona norma wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu.

Skarżący kasacyjnie zarzucenie art. 135 P.p.s.a. powiązał z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji art. 7 K.p.a. i 138 § 2 K.p.a. , art. 77 § 1 K.p.a. art. 80 K.p.a. a także art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z przewidzianą w art. 7 K.p.a. zasadą, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Przepis art. 75 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz "wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Art. 77 § 1 K.p.a. nakłada zaś na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Zgodnie z art. 80 K.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Art. 107 § 3 K.p.a. z kolei przewiduje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw zarzutów procesowych, było kwestionowanie prawidłowości przyjętego w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, raz co do kompletności materiału dowodowego zebranego w sprawie, dwa co do oceny tego materiału dowodowego pozwalającej na ustalenie, że w oparciu zebrane dotychczas przez organ dowody można uznać, iż skarżący kasacyjnie nie wykonał zadania publicznego zgodnie z zawartą przez niego umową i na warunkach z niej wynikających.

Niewątpliwie na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie w danej sprawie spoczywa główny ciężar wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania i ocenienia dowodów oraz należytego wyjaśnienia powodów ich określonej oceny. Niemniej jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, która wykazuje się pasywną postawą w tym zakresie. Z treści powołanych wyżej przepisów, normujących postępowanie dowodowe, nie można wyprowadzić tego rodzaju wniosku, że to wyłącznie organy administracji publicznej zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, gdy ona środków takich nie przedstawia a przedstawione nie usuwają wątpliwości w sprawie. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ nie zwalnia bowiem strony postępowania od współdziałania w jego realizacji. Jest to widoczne zwłaszcza wtedy, gdy dany środek dowodowy pozostaje w wyłącznej gestii strony, zaś dotychczasowe twierdzenia organu mają wystarczające oparcie w już zebranym materiale. W praktyce wynikająca z art. 77 § 1 K.p.a. zasada określana jest mianem zasady koniecznego współdziałania organu i strony w wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy.

Jak wynika z akt, procedujące w sprawie organy administracji publicznej podjęły starania w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Rozważyły wyjaśnienia Skarżącego, przedstawione przez Niego dowody zostały wzięte pod rozwagę przy rozstrzygnięciu sprawy zarówno przez organy, jak i przez Sąd. Przede wszystkim odniesiono się do kwestii zmiany miejsca pobytu dzieci, okoliczności tej zmiany.

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że w ofercie, która stanowiła załącznik do umowy i która była podstawa do wyboru Skarżącego jako organizatora i wykonawcy zadania publicznego, Skarżący zaproponował organizację i przeprowadzenie turnusu letniego z elementami profilaktyki uzależnień oraz programem edukacyjnym pn. Kolonie edukacyjne "..." z elementami profilaktyki uzależnień w J. G.. Wypoczynek miał zostać zorganizowany dla pięćdziesięciu uczniów z gmin województwa lubuskiego w terminie od 1 sierpnia 2019 r. do 11 sierpnia 2019 r. Jako miejsce kolonii wskazano O.W. "..." w J. G.

Zgodnie z § 1 ust. 5 umowy oferta, aktualizacje harmonogramu i kalkulacji przewidywanych kosztów stanowią integralną część umowy w ustalonym końcowym brzmieniu. Na podstawie § 14 ust. 1 umowy wszelkie zmiany, uzupełnienia i oświadczenia składane w związku z umową wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności i mogły być dokonywane w zakresie niewpływającym na zmianę kryteriów wyboru oferty Strony. Wszelkie wątpliwości związane z realizacją umowy miały być wyjaśniane w formie pisemnej lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (§ 14 ust. 2 umowy). Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie podważył przytoczonych zapisów umowy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera w tym zakresie żadnych argumentów w tej materii.

Trafnie także Sąd pierwszej instancji zauważył, że Lubuskie Kuratorium Oświaty, działające w imieniu Wojewody Lubuskiego zaakceptowało, na pisemny wniosek, zaproponowany przez Skarżącego inny, niż w podpisanej umowie termin organizacji wypoczynku. Nie zgodziło się natomiast na zmianę postanowień umowy w zakresie miejsca, w którym mieli zostać zakwaterowani uczestnicy kolonii. W e-mailu z 18 lipca 2019 r. Kuratorium jednoznacznie wskazało, że zatwierdzone 9 lipca 2019 r. zgłoszenie wypoczynku jest niezgodne z ofertą realizacji zadania publicznego, ponieważ miejscem pobytu powinien być O.W. ... w J. G. a nie O.W. .... Nie udzielono Skarżącemu dofinansowania na realizację zleconego zadania w innym miejscu. Korespondencja między stronami umowy odbywała się w formie pisemnej, a więc w formie ustalonej w umowie. Pomimo braku zgody organu i równocześnie wiedzy Skarżącego, że organ nie akceptuje organizacji wypoczynku w O.W. ..., miejsce realizacji zadania zostało przez Niego zmienione z O.W. ... na O.W. .... W formie ustalonej w umowie Skarżący nie poinformował Kuratorium ani o zmianie miejsca realizacji zadania, ani o zdarzeniu, które według jego wyjaśnień, stało się przyczyną zmiany miejsca wypoczynku.

W świetle zapisów umowy zgodzić się także należy z wnioskiem Sądu pierwszej instancji, że za podstawę uzyskania zgody nie można uznać rozmowy z pracownikiem Kuratorium, którego nazwiska przedstawiciel Skarżącego nie potrafił wskazać. Informację o braku realizacji zadania w O.W. "..." Kuratorium uzyskało 9 września 2019 r. na podstawie analizy sprawozdania z wykonania zadania publicznego. Termin ten uniemożliwił Kuratorium weryfikację zdarzenia oraz zapoznanie się z warunkami oferowanymi w innym ośrodku, a w efekcie ocenę zasadności i dopuszczalności zmiany warunków umowy.

Zarówno w zarzutach jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący kasacyjnie polemizuje ze stanowiskiem Sądu. Jednocześnie skutecznie nie podważa wskazanych wyżej wniosków, ograniczając się do stwierdzenia, że telefoniczne powiadamianie Kuratorium o zdarzeniach związanych z wypoczynkiem dzieci i młodzieży organizowanym przez Skarżącego było normalną i stałą praktyką.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla zatem, ze przedmiotem oceny w rozpatrywanej sprawie jest konkretny wyrok Sądu pierwszej instancji odnoszący się do konkretnej decyzji administracyjnej wydanej w tej, a nie innych sprawach. Na etapie postępowania administracyjnego nie wykazywano istnienia jakiejś ustalonej praktyki zgłaszania zmian.

Zwrócić także należy uwagę na niespójność argumentacji Skarżącego. O.W. "..." w C. miał być ośrodkiem o standardzie porównywalnie wyższym od obiektu O.W. "..." w J.. Jednocześnie wskazuje, że część zajęć dla uczestników wypoczynku przeniesionego do O.W. "..." odbywała się nadal na obiektach O. W. "..." (basen, hale namiotowe z boiskami itd.). Tych obiektów nie było w O.W. "...". Zatem nie można uznać, że były to ośrodki o porównywalnym standardzie. Po drugie, skoro zajęcia odbywały się w O.W. "..., to nie było przeszkód, by zweryfikować informacje o awarii instalacji wodnej uniemożliwiającej przyjęcie części grupy. W interesie Skarżącego było sprawdzenie i wykazanie tej okoliczności. Ograniczył się do przedstawienia pisma z 29 lipca 2019 r.

W kwestii realizacji programu zadania publicznego w ramach "Dnia Przyrody" zrealizowano poznanie D. C., zamiast L. J. w J. G., nie realizowano programu "... 1: kim jestem, do czego dążę, wartości w życiu", zamiast wycieczki wyjazdowej całodniowej do G., G., S. i na W., zorganizowano wycieczkę wyjazdową tylko do G. i spacer po molo w S.. Dokonane zmiany nie były uzgodnione z Lubuskim Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wielkopolskim. Zatem zgodzić się należy z poglądem Sądu pierwszej instancji, że w ośrodku w którym faktycznie zorganizowano turnus, nie zrealizowano "takiego samego programu" na jaki organ podpisujący umowę wyraził zgodę. Zaś zmiany nie były zgłoszone w trybie wynikającym z umowy. Czy nawet w trybie, do którego odwołał się Skarżący.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalony przez Sąd pierwszej instancji i przyjęty za podstawę orzekania stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony przez Skarżącego.

Odnosząc się do naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. należy zauważyć, że adresatem tego przepisu jest organ odwoławczy, a nie Sąd pierwszej instancji. Sąd tego przepisu nie stosuje, nie może go więc naruszyć. W sytuacji gdyby Sad uznał, ze w sprawie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, winien zastosować przytoczony już art. 135 P.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał ustalony w sprawie stan faktyczny za wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro Skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył stanu faktycznego sprawy, to tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a.

Wreszcie, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, treść zaskarżonej decyzji odnosi się do całokształtu rozstrzyganej sprawy w sposób właściwy i kompleksowy, prawidłowo wyjaśniając podstawę faktyczną i prawną, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Kwestia odmienności oczekiwań Skarżącego w zakresie podjętego rozstrzygnięcia nie uzasadnia również zarzutu naruszenia art. 8 i 11 K.p.a. Ani bowiem zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, ani zasada przekonywania nie wymagają od organów skutecznego przekonania Skarżącego o tym, że adresowana do niego decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia, że adresowana do niego decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności, mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony do prawidłowości podjętej decyzji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., o sygn. akt I OSK 124/10).

Podsumowując tą część rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, ze . Skarżący kasacyjnie wskazując na naruszenie zasad postępowania czy nierozpatrzenie sprawy, polemizuje ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i zarzuca dowolną jego ocenę. Przy czym, co kluczowe, nie wskazuje ani jaki konkretnie dowód pominięto rozpatrując sprawę, ani nie opisuje istotnych sprzeczności w ustalonym stanie faktycznym. Wbrew zatem stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej analiza zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza skuteczności zarzutów uchybienia przepisom proceduralnym, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego art. 169 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 168 ust. 4 u.f.p. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny błędnej wykładni i wadliwego zastosowania powyższych regulacji.

Zgodnie z art. 169 ust. 1 u. f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Natomiast ust. 4 tego przepisu stanowi, że zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Wreszcie zgodnie z art. 168 ust. 4 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, a przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy - jak wynika to z pierwszego spośród przywołanych powyżej przepisów - przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona. Zatem forma tej regulacji wyklucza jakiekolwiek wyjątki od tak określonego przez samego ustawodawcę rozumienia terminu "wykorzystania dotacji", a tym samym odstępstwa od ustanowionej w ten sposób zasady wykorzystywania dofinansowania. Dotacja celowa - a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie – musi być przeznaczona na określony cel, w rozpatrywanej sprawie realizowany zgodnie z warunkami umowy. Co oznacza, że granice upoważnienia do wykorzystania (wydatkowania) środków pochodzących z dotacji wyznacza termin oraz cel, na który została ona przyznana i na który tym samym może być wykorzystana - co znajduje swoje wyraźne potwierdzenie w woli ustawodawcy stanowiącego o wykorzystaniu dotacji przez "zapłatę za zrealizowane zadania, na które została udzielona". Zatem za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że nie każda zapłata ze środków przyznanej dotacji stanowi wykorzystanie dotacji w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia.

Należy również zauważyć, odnosząc się także do zarzutu 1C petitum skargi kasacyjnej, że w kwestii wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem istotne znaczenia ma ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 15 u.d.p.p. sfera zadań publicznych, o której mowa w art. 3 ust. 1, obejmuje zadania w zakresie działalności na rzecz dzieci i młodzieży, w tym wypoczynku dzieci i młodzieży. W art. 5 ust. 1 u.d.p.p. wskazano, że organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów. Stosownie do ust. 2 pkt 1 współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się w szczególności w formach zlecania organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 realizacji zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie. W ust. 3 wyjaśniono, że współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się na zasadach: pomocniczości, suwerenności stron, partnerstwa, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności. Zgodnie z ust. 4 zlecenie realizacji zadań publicznych, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jako zadań zleconych w rozumieniu art. 127 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 151 ust. 1 oraz art. 221 u.f.p., może mieć formy: powierzenia wykonywania zadań publicznych, wraz z udzieleniem dotacji na finansowanie ich realizacji, lub wspierania wykonywania zadań publicznych, wraz z udzieleniem dotacji na dofinansowanie ich realizacji.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.d.p.p. organy administracji publicznej: wspierają w sferze, o której mowa w art. 4, realizację zadań publicznych przez organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, prowadzące działalność statutową w danej dziedzinie; powierzają w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, realizację zadań publicznych organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3, prowadzącym działalność statutową w danej dziedzinie. Jednocześnie z ust. 2 tego przepisu wynika, iż wspieranie oraz powierzanie, o których mowa w ust. 1, odbywają się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, chyba że przepisy odrębne przewidują inny tryb zlecania.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 4 u.d.p.p. ogłoszenie otwartego konkursu ofert powinno zawierać informacje o terminach i warunkach realizacji zadania. W art. 14 ust. 1 pkt 2 wskazano, że oferta złożona w trybie, o którym mowa w art. 11 ust. 2 lub w art. 19a ust. 1, zawiera w szczególności termin i miejsce realizacji zadania publicznego. Stosownie do art. 15 ust. 4 u.d.p.p. po ogłoszeniu wyników otwartego konkursu ofert organ administracji publicznej, bez zbędnej zwłoki, zawiera umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji zadania publicznego z wyłonionymi organizacjami pozarządowymi lub podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Natomiast art. 16 ust. 1 u.d.p.p. przewiduje, iż przyjęte do realizacji zlecenie odbywa się na zasadach określonych w umowie o wsparcie realizacji zadania publicznego, sporządzonej z uwzględnieniem regulacji zawartych w u.f.p. oraz u.d.p.p.

Na gruncie powyższych regulacji zaznaczyć należy, że dla dokonania oceny czy dany wydatek został zrealizowany zgodnie z celem zadania publicznego nie można pominąć treści zawartej umowy. Dopiero bowiem na tej podstawie możliwe jest dokonanie oceny czy w ramach udzielonej dotacji wydatek spełnia przesłanki z art. 169 u.f.p. a także czy i w jakim zakresie złamanie warunków umowy, działanie beneficjenta w zgodzie z prawem i treścią zawartej wpływa na ocenę wydatku.

Biorąc pod uwagę ustalony i skutecznie niepodważony stan faktyczny spraw, zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, akceptującym ocenę Ministra Finansów zawartą w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie zrealizował zadania w kształcie przewidzianym umową i stanowiącą jej część ofertą. Samodzielnie, bez zgodnego z warunkami umowy, pisemnego powiadomienia Kuratorium o tym fakcie, Skarżących zmienił miejsce zakwaterowania dzieci. Nie wykazał, by ta zmiana była faktycznie spowodowana działaniem siły wyższej. Nie wykazał, że ośrodek ..., w którym zakwaterowano dzieci oferował porównywalne warunki co wskazany w umowie i ofercie O.W. "...". Fakt, że dowoził dzieci na zajęcia do O.W. "..." sugeruje, że oba ośrodki nie cechowały się porównywalnym standardem. Zaś sam fakt dowożenia dzieci był dodatkową uciążliwością a zarazem ograniczeniem. Nie mogły swobodnie poruszać się pomiędzy pokojem mieszkalnym a np. boiskiem sportowym, które znajdowało się w O.W. "...".

W świetle powyższego za niezasadne należy uznać stanowisko Skarżącego o błędzie subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod normę art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. jak również błędnej wykładni art. 16 ust. 1 u.d.p.p.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy stosownie do wskazanego przepisu zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a sporna dotacja jedynie co do kwoty 6.000 zł dotyczyła kosztów noclegów, zaś w wysokości 9.000 zł obejmowała koszty wyżywienia, co do których organy administracyjne nie zgłosiły żadnych zastrzeżeń.

W toku postępowania administracyjnego Skarżący nie podnosił tej okoliczności. Nie kwestionował faktury VAT z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] dokumentującej zakup wyżywienia grupy kolonijnej z woj. lubuskiego w terminie: 30.07 - 08.08.2019 w Ośrodku "..." w C. Nie podniósł tej okoliczności także w skardze skierowanej do Sądu pierwszej instancji. Wreszcie Sąd pierwszej instancji jedynie ocenia stosowanie przez organ prawa materialnego ale go nie stosuje. Skoro organy nie wypowiedziały się w kwestii możliwości zastosowania art.169 ust. 4 u.f.p. a Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie podnosił tej kwestii, to tym bardziej Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wskazanego przepisu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zatem przyjęto, że przedmiotowa dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i w związku z tym podlega zwrotowi.

Podsumowując zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.

Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy wskazać, ze reprezentujący organ pełnomocnika działał na podstawie upoważnienia wystawionego na podstawie art. 268a K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Osoba umocowana na podstawie tej normy do podpisania odpowiedzi na skargę kasacyjną nie jest jednak profesjonalnym pełnomocnikiem – umocowanym w sprawie adwokatem lub radcą prawnym. Dlatego nie przysługuje jej wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.