Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2030/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA, Jarosław Trelka, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko funkcjonariusza policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), którą zwolniono z dniem 7 sierpnia 2005 r. funkcjonariusza – [...] D. B. z dotychczas zajmowanego stanowiska specjalisty w Wydziale Informatyki Komendy Wojewódzkiej Policji w L. i z dniem 8 sierpnia 2005 r. przeniesiono do dalszej służby w Komendzie Miejskiej Policji w Z. W uzasadnieniu podał, że zarządzeniem organizacyjnym nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 marca 2005 r., przydzielono dla Komendy Wojewódzkiej Policji w L. 10 stanowisk w korpusie służby cywilnej. W związku z tym, Komendant Wojewódzki Policji rozkazem organizacyjnym nr 6/05 z dnia 31 marca 2005 r. wyłączył etat specjalisty zajmowany przez [...] D. B. i przeniósł go do Komendy Miejskiej w Z. Funkcjonariusz ten na stałe mieszka w Z. (tam jest zameldowany na pobyt stały) i z tego tytułu pobierał od 1999 r. stały równoważnik za brak lokalu, wypłacany przez Komendę Wojewódzką Policji w L. w wysokości 700 zł miesięcznie. Przeniesienie więc tego funkcjonariusza do miejsca stałego zameldowania w Z. zlikwiduje uciążliwy dla niego codzienny dojazd do L. (na trasie 86 kilometrów w jedną stronę) i zlikwiduje związane z tym koszty dojazdu (równoważnik za brak lokalu), ponoszone przez Komendę Wojewódzką Policji w L. Podkreślił, że funkcjonariusz ten dobrze realizuje zadania służbowe, przejawia inicjatywę, posiada duży zasób wiedzy zawodowej, a w związku z tym nie będzie problemów adaptacyjnych na nowym stanowisku pełnienia służby w Komendzie Miejskiej w Z., w jednostce, w której uprzednio pełnił służbę przez okres ponad 9 lat, do 1999 r., do czasu przeniesienia do służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności bezprzykładną bezczynność urzędniczą polegającą na nieprzekazaniu przez okres ponad jednego miesiąca jego raportu z dnia 24 marca 2005 r., skierowanego do ówczesnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. [...]. M. H., do którego zwrócił się z prośbą o umożliwienie mu pełnienia dalszej służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w L. z uwagi na planowane od października 2005 r. przesiedlenie do L. W tym raporcie wskazał także na poziom przydatnej prezentowanej przez niego wiedzy. Odpowiedzi nie otrzymał. Podniósł także, że od 31 marca 2001 r. nie otrzymywał równoważnika za brak lokalu, bowiem od tej daty mieszka w L., gdzie zameldował się na pobyt czasowy (do 1 sierpnia 2005 r.). Od 31 marca 2001 r. Komenda Wojewódzka Policji w L. nie ponosi więc kosztów jego dojazdu. Zaznaczył, że nie jest jedynym dojeżdżającym policjantem, z odległej ponad 90 km miejscowości do pełnienia służby w KWP w L.. Wielu policjantów dojeżdża z Z. z C. i innych daleko od L. położonych miejscowości. Zarzucił ponadto, że dotychczas był szkolony w zakresie obsługi określonych systemów informatycznych, bowiem pełnił służbę specjalisty Wydziału Informatyki, a przeniesiony został do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w Z. Cała więc jego wiedza i umiejętności zawodowe, nie będą przydatne na nowo zajmowanym stanowisku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa

Rozpatrując skargę [...] D. B. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji i Komendant Wojewódzki Policji w L. podejmujący zaskarżone decyzje w przedmiocie przeniesienia skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w Z., dopuścili się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną przeniesienia tego funkcjonariusza na nowe stanowisko służbowe stanowił przepis art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.).

Z użytego w tym przepisie sformułowania "może być przeniesiony" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Do oceny organu należało zatem podjęcie decyzji o przeniesieniu skarżącego do nowego miejsca pełnienia służby lub pozostawienie go na dotychczasowym stanowisku.

Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem tylko badać, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowody i dokonał określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu, decyzjom organów nie można przypisać przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika, że zostały one podjęte nie tylko z uwagi na fakt zlikwidowania uciążliwości dla skarżącego związanych z koniecznością codziennych dojazdów z Z. do L., a dla Komendy Wojewódzkiej Policji w L. zmniejszenie wydatków na pokrycie kosztów takiego dojazdu, ale głównie z konieczności zastąpienia etatów w KWP w L. dotychczas zajmowanych przez funkcjonariuszy, na etaty korpusu służby cywilnej.

Komendant Główny Policji bowiem zarządzeniem organizacyjnym nr 2 z dnia 10 marca 2005 r. przydzielił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w L. 10 stanowisk korpusu służby cywilnej. W związku z tym Komendant Wojewódzki Policji w L., po przeprowadzonej analizie rozkazu organizacyjnego nr 6/05 z dnia 31 marca 2005 r. wyłączył ze struktur KWP w L. etat zajmowany dotychczas przez skarżącego (zastępując go etatem służby cywilnej) i włączył go do struktur KMP w Z. Przed przeniesieniem przeprowadzono z D. B. rozmowę przy udziale Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w L., podczas której poinformowano go o zamiarze i przyczynach przeniesienia na nowe stanowisko pełnienia służby z zachowaniem dotychczasowych warunków uposażenia.

W ocenie Sądu, nie nastąpiło także naruszenie przepisów prawa procesowego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji. Decyzja Komendanta Głównego Policji i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., wydane zostały po należytym zebraniu materiału dowodowego i należycie uzasadnione, a przez to nie zawierają one cech dowolności.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionej podstawy, gdyż zaskarżone decyzje zapadły bez naruszenia prawa materialnego oraz procesowego, a zatem Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.