Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 96/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 § 2 pkt 8, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 53 § 2b
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 52 ust. 2a, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 72 ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2023 poz 1094
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)
article: § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie, § 3 ust. 2 pkt 3, § 1 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie: Asesor WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi G. A. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

UZASADNIENIA

W dniu 27 marca 2024 roku pełnomocnik G. A. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożonego dotyczący działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym K. , gmina K.1

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2024 r., znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. 1 wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych podania o ustalenie warunków zabudowy w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Wzywając do uzupełnienia złożonego wniosku, organ I instancji kierował kierując się przepisami art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572), w odniesieniu do art. 52 ust. l-2a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), a także art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.). Burmistrz Miasta i Gminy K. 1 ustalił bowiem, że gdyż do wniosku nie przedłożono: uproszczonego rysunku elewacji frontowej projektowanego budynku, opinii gestora sieci w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków, potwierdzającej, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, a w przypadku braku infrastruktury technicznej - umowy gwarantującej wykonanie uzbrojenia terenu zawartej pomiędzy Inwestorem a gestorem sieci oraz opinii hydrogeologicznej i opinii gestora sieci w zakresie dostawy prądu dla wnioskowanej działki (przedłożone dokumenty odnosiły się do nieistniejącej działki oznaczonej nr ewid. [...], obręb geodezyjny K., gmina K.1) oraz ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem wniosku. Jednocześnie organ szczegółowo uzasadnił przesłanki, które wpłynęły na konieczność uzyskania tejże decyzji.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2024 r. radca prawny wnioskodawcy uzupełnił wniosek poprzez przedłożenie analizy hydrologicznej, informując, iż na pozostałe elementy wezwania pełnomocnik wnioskodawcy odpowie w formie tradycyjnej (pisemnie), przy czym odmówił przedstawienia decyzji środowiskowej wnosząc o "wszczęcie postępowania i wydanie decyzji odmownej, jeżeli organ stoi na stanowisku, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest niezbędna (...).".

Pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. pełnomocnik wnioskodawcy uzupełnił w części wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie dołączając ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i wyjaśnił, iż w jego opinii zobowiązanie do przedłożenia decyzji środowiskowej stało się bezzasadne.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2024 r. uzupełniono wniosek o opinie spółki E. Sp. z o.o. oraz przedłożono mapę zasadniczą. Ponownie pełnomocnik zwrócił się o wszczęcie postępowania, ponieważ w jego opinii oczekiwanie na przedłożenie decyzji środowiskowej jest bezzasadne.

Dnia 25 kwietnia 2024 roku Burmistrz Miasta i Gminy pozostawił podania z dnia 17 stycznia 2024 r. bez rozpoznania. W ocenie organu zgodnie z art. 52 ust. 2a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.). Niedołączenie decyzji środowiskowej we wskazanym w postanowieniach terminie wykluczyło możliwość wszczęcia postępowania, a co za tym idzie wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia lub odmowy ustalenia warunków zabudowy w niniejszej sprawie.

Dnia 8 maja 2024 r. strona złożyła ponaglenie w sprawie.

Pismem z dnia 15 maja 2024 roku G. A., zastępowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K.1 w sprawie znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym K., gmina K.1, dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych). Skarżący wniósł skargę zważając na wynikający z treści pisma Burmistrza Miasta i Gminy K.1 z 25 kwietnia 2024 r., świadczący o pozostawieniu bez rozpoznania podania o wydanie warunków zabudowy dla nieruchomości stanowiącej działkę numer [...], obręb K. (działka powstała z podziału działki numer [...], obręb K., dokonanego decyzją z 7 lutego 2024 r., znak [...]), na podstawie art. 52 § 1 w zw. z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 37 § 1 i § 3 pkt 1 w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775. ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm., dalej u.p.z.p.). W przedmiotowej skardze G. A.:

I. zakwestionował pozostawienie podania o wydanie warunków bez rozpoznania, albowiem w sprawie nie znajduje zastosowanie art 52 ust. 2a w zw. z art 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094, ze zm., dalej: ustawa) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55) lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, ze zm.), albowiem:

1. działka numer [...], obręb K. powstała z działki numer [...], obręb K. - w wyniku podziału zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K.1 z 7 lutego 2024 r., znak [...] - i nie ma ona nic wspólnego z tym, jakie decyzje o warunkach zabudowy wydano dla nieistniejącej działki numer [...], obręb K. i to jeszcze ponad 3 lata temu w reakcji na postępowanie zainicjowane w 2017 r.;

2. skarżący nie jest nawet właścicielem przeważającej części działek, które powstały w wyniku podziału dawnej działki numer [...], obręb K.;

3. przedsięwzięcie planowane na Nieruchomości nie jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z tym, jakie na części dawnej działki numer [...], obręb K., zrealizują osoby, które przejęły prawa i obowiązki wynikające z decyzji o warunkach zabudowy wskazanej w Wezwaniu, czy w ogóle nabyły własność do poszczególnych działek;

4. organ nie wykazał, że przedsięwzięcie planowane na obszarze działki numer [...], obręb K., stanowić będzie powiązaną technologicznie całość z tym, co powstanie na pozostałej części dawnej działki numer [...], obręb K. (powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy)

5. przedmiotem postępowania jest wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji budownictwa mieszkaniowego, przewidującej budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej, na przedmiotowej działce o powierzchni mniejszej niż 20.000,00 nr (2,0 ha), gdzie przewidywana powierzchnia zabudowy wynosić będzie do 1400 m2;

6. przedsięwzięcie planowane na nieruchomości, nie będzie realizowane w tym samym czasie, co przedsięwzięcie, jakie zrealizować mogą podmioty na pozostałej części dawnej działki numer [...], obręb K., a w tym przejemca uprawnień wynikających z decyzji z 2021 r.;

7. pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją z 2021 r., wszczętym w 2017 r., zaś zakończonym w 2021 r., upłynął okres ponad 3 lat;

8. nie jest prawdą, że wskutek prawidłowego zsumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego przedsięwzięcia na pozostałej części dawnej działki numer [...], obręb K. - tj. powierzchni określonej w decyzjach z 2021 r. z powierzchnią, jaka podlegałaby przekształceniu w odniesieniu do Nieruchomości - przekroczony zostanie obszar 2,0 ha, skoro § 3 ust. 1 pkt 55) lit. b) tiret drugie rozporządzenia nakazuje sumować powierzchnię zabudowy (powierzchnia zabudowy to powierzchnię terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia).

9. nawet przyjmując, że w sprawie dopuszczalne jest sumowanie, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 3) Rozporządzenia, to organ pominął, że nie należy badać powierzchni objętej wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (w decyzjach z 2021 r., jak też wniosku niniejszego), ale ocenić, jak już, powierzchnię zabudowy, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia, zaś ten parametr, prawidłowo obliczony, na pewno nie przekracza 2,0 ha;

10. organ pominął, że nie należy badać powierzchni działek - objętych wnioskami innych inwestorów o wydanie warunków zabudowy - ale ocenie, jak już, powierzchnię zabudowy, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.

II. Skarżący zaprezentował stanowisko, że w sprawie należało bezwzględnie wszcząć postępowanie administracyjne, bowiem zastosowano art. 52 ust. 2a u.p.z.p. po pierwsze bezzasadnie, bądź po drugie zdecydowanie przedwcześnie, a zatem ewentualnie w jego toku należało ustalić, że wymagane było przedłożenie decyzji środowiskowe (udowodnić w wyniku postępowania wyjaśniającego) i co najwyżej zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania, bądź decyzją odmowną, pozostawiając wnioskodawcy ścieżkę odwoławczą w postaci środków odwoławczych.

Skarżący wniósł o wydanie przez sąd administracyjny, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., a mianowicie wyroku, w którym: zobowiąże organ do wydania w określonym terminie aktu; stwierdzi, że organ dopuścił się bezczynności, z jednoczesną oceną, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzi od organu, na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wnioskodawca nie podzielił takiego zapatrywania, jakie przedstawił organ. Wnioskodawca wskazał, że organ bezzasadnie zsumował powierzchnię zabudowy dla wniosków o wydanie warunków zabudowy rozstrzygniętego decyzjami z 2021 r., a także wniosku niniejszego. Warunkiem dopuszczalności sumowania oddziaływań jest to, aby w grę wchodzić miały podlegające sumowaniu parametry z innego przedsięwzięcia, co do którego wszczęto już stosowne postępowanie (np. o pozwolenie na budowę) lub które zostało zrealizowane. Bez wątpienia § 3 ust. 2 pkt 3 ww. Rozporządzenia jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia i jest to parametr istotny dla ustalenia zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami tego rozporządzenia. Wymaga to jednak wykazania, że postępowania zakończone dla innych działek tutaj postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla pozostałej części dawnej działki numer obręb K. - składają się na to samo przedsięwzięcie. Dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa i celowościowa przepisów § 3 ust. 1 pkt 55 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko.

W odpowiedzi na skarg Burmistrz miasta i Gminy K.1 wniósł o oddalenie skargi i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 935, ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje również sprawy dotyczące bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekle prowadzonego postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Skarga, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25 lipca 2012 r., III SAB/Gl 3/12, dostępny, jak wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku, na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne spełnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności.

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K.1 w przedmiocie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, objętego wnioskiem G. A. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) na terenie działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.1.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, prowadzonej przez organ pod numerem [...], zauważyć należy, że skarga została poprzedzona ponagleniem wniesionym w dniu 8 maja 2024 r., co było konieczne dla spełnienia przesłanki warunkującej dopuszczalność skargi wniesionej w trybie art. 53 § 2b p.p.s.a.

Kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy zastosowana przez organ sankcja w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania była trafnym sposobem zakończenia postępowania o udzielenie warunków zabudowy dla planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia, opisanego we wniosku 22 marca 2024 r., który wpłynął do organu w dniu 27 marca 2024 r.

W kontrolowanej sprawie czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania Burmistrza Miasta i Gminy K.1 podjął w wyniku bezskutecznego upływu terminu, jaki wyznaczył wnioskodawcy na usunięcie braków wniosku o udzielenie warunków zabudowy poprzez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem. Wezwania do usunięcie braków - w postaci pisma z dnia 2 kwietnia 2024 roku - Burmistrza Miasta i Gminy K.1 organ dokonał w trybie art. 64 § 2 K.p.a., uprzedzając zarazem o skutkach nieusunięcia braków wniosku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia przedmiotowego pisma. Z treści art. 63 § 2 i 3 K.p.a. wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Natomiast art. 64 § 2 K.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Przede wszystkim tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 K.p.a. Skoro przepis art. 61 § 1 K.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczynane jest również na żądanie strony, to oznacza, że wszczęcie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej, które czyni zadość wymaganiom prawnym określonym w art. 63 § 2 i 3 lub 3a K.p.a. i czyni zadość także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 911/09; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 330 oraz s. 312 i powołane tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. 52 ust. 2a w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzje, których obowiązek dołączenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.).

Jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

W rozpoznawanej sprawie dnia 21 stycznia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. 1 wydał na rzecz G. A. decyzję znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących, na części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym K., gmina K.1. Powierzchnia terenu inwestycji wynosiła 13 620 m2. Na rzecz tego samego wnioskodawcy dnia 23 marca 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał też decyzję znak: [...] ustalającą warunki zabudowy części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym K., gmina K.1, dla inwestycji polegającej na budowie do 20 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących. W decyzji wskazano, że łączna powierzchnia terenu zajęła przez budynki, drogi wewnętrzne i utwardzenia oraz pozostała powierzchnia terenu przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie przekroczy 2,0 ha. Z uwagi na powyższe nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W rozpoznawanej sprawie po zsumowaniu powierzchni podlegającej przekształceniu określonej w wydanych decyzjach, jak i złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla budowy 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na sąsiadujących ze sobą działkach w ramach tej samej jednostki urbanistycznej dało wynik około 39 903 m, co przekracza przywołany wyżej próg wynoszący 2 ha.

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (pkt 1), a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3). Przy czym, jak stanowi art. 72 ust. 5 tej ustawy, w okresie, o którym mowa w ust. 3, 4 i 4b, dla danego przedsięwzięcia wydaje się jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się także w przypadku, gdy dla danego przedsięwzięcia jest wymagane uzyskanie więcej niż jednej z decyzji, o których mowa w ust. 1, lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębnie decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia.

Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, użyty przez ustawodawcę termin "powierzchnia zabudowy" oznacza powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym warunek ten odnosi się do powierzchni terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją konkretnego przedsięwzięcia, przez co za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać całą powierzchnię, która ulegać ma zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia, obejmującą m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów, inne tereny utwardzone oraz obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (por. wyrok Naczelnej o Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1165/17). Powyższe stanowisko znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko, zgodnie z którym stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2019 r. w sprawie należało rozważyć zasadność zsumowania nie tylko powierzchni zabudowy rozumianej jako powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię objęta decyzjami Burmistrz Miasta i Gminy K. 1 z dnia 21 stycznia 2021 r., znak: [...] oraz z dnia 23 marca 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy wydał też decyzję znak: [...], gdyż przedsięwzięcia są ze sobą powiązane jako jedno przedsięwzięcie, mimo, że teraz mogą realizowane przez różne podmioty i w różnym czasie w oparciu o różną technologię (wnioskodawca zaznaczył nie jest już właścicielem wszystkich działek objętych powyższymi decyzjami, które zostały wydzielone z działki numer [...]). Z punktu widzenia obowiązku przeprowadzania ocen oddziaływania na środowisko pojęcie przedsięwzięcia ma szeroki zakres znaczeniowy, obejmując wszelkie "zamierzenia budowlane lub inne ingerencje w środowisko", polegające na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, przy czym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy powinien zatem uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie Sąd zgodził się z organem, który w celu potwierdzenia zasadności wezwania wnioskodawcy do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Miasta i Gminy K.1 jak sam zaznaczył poprzedził dodatkowo swoje działanie wystąpieniem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. W efekcie organ uzyskał stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie przekształceniu ulegnie cały wskazany teren objęty wcześniejszymi decyzjami o warunkach zabudowy i powstanie kompleks zabudowy - osiedle mieszkaniowe. Sąd w niniejszej sprawie podzielił powyższe stanowisko, że dla całego terenu powinna być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem tylko wtedy można dokonać oceny całościowej wpływu przedsięwzięcia na środowisko. W innym przypadku doszłoby do obejścia przepisów dotyczących planowania przestrzennego i ochrony środowiska. Zdaniem Sądu organ w sposób wystarczający wykazał, że przedsięwzięcie planowane na obszarze działki numer [...], obręb K., stanowić będzie powiązaną z tym, co powstanie na pozostałej części dawnej działki numer [...], obręb K..

Analiza powołanych wyżej przepisów w ocenie Sądu doprowadziła organ administracji do prawidłowych wniosków, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, wówczas organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Z uwagi na nieusunięcie braków formalnych w wyznaczonym terminie - pomimo wezwania szczegółowo uzasadnionego - Burmistrza Miasta i Gminy K.1 prawidłowo pozostawił bez rozpoznania złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy.

Skoro więc w niniejszej sprawie organ zasadnie zastosował przepis art. 64 § 2 K.p.a. i na jego podstawie pozostawił wniosek o udzielenia warunków zabudowy bez rozpoznania, z uwagi na stwierdzenie uchybienia w postaci braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu administracji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.