Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SAB/Op 37/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócono uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 232 § 1 pkt 1, art. 37 § 1, art. 49 § 1, art. 46 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

V. K. (zwany dalej: "skarżącym") reprezentowany przez radcę prawnego K. Z., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w przedmiocie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

Na skutek wykonania zarządzenia z dnia 26 marca 2024 r. Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu, zobowiązano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez:

- oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń skarżącego;

- złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi.

Poinformowano jednocześnie pełnomocnika skarżącego, że pomimo oznaczenia pełnomocnictwa procesowego jako załącznika do skargi nie zostało ono do skargi dołączone.

Opisane wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym przez Sąd terminie, spowoduje odrzucenie skargi. Zostało ono doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego - 5 kwietnia 2024 r., do rąk upoważnionego pracownika, co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sprawy (por. k- 25 akt). Pomimo upływu wyznaczonego w sprawie terminu, pełnomocnik skarżącego nie odniósł się do wezwania sądowego.

Z akt sprawy wynika, że 12 stycznia 2024 r. skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł, co obrazuje wyciąg bankowy (por. k-20 akt).

Ponadto, w aktach sądowych znajduje się pismo skarżącego z 7 marca 2024 r. adresowane do Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Opolu, w którym skarżący wycofuje skargę argumentując to okolicznością, że nie miał zamiaru składać skargi do sądu administracyjnego, a jedynie pragnął pozytywnego załatwienia jego sprawy przez Wojewodę Opolskiego i nie wnosi uwag do postępowania prowadzonego przez ten organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6).

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 34 P.p.s.a., strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie, a zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a warunki te określa art. 46 P.p.s.a. W myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341).

Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom formalnym, pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia tych braków w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga także aspekt sprawy, związany z adresatem wezwania dotyczącego uzupełnienia braku formalnego skargi. Wezwanie to zostało skierowane do pełnomocnika skarżącego, z uwagi na brak określenia miejsca zamieszkania, bądź adresu do doręczeń. Niezależnie jednak od tego, skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska reprezentowanego przez niektóre składy orzekające sądów administracyjnych, zgodnie z którym Sąd I instancji powinien skierować wezwanie do samego skarżącego w kwestii uzupełnienia braku formalnego skargi. Zdaniem tut. Sądu, skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącego, to Sąd pierwszej instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. powinien wezwać pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa i nie jest on zobowiązany – z uwagi na nieusunięcie przez profesjonalnego pełnomocnika w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi – do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia. Wezwanie skarżącego do podpisania skargi osobiście, prowadziłoby w istocie do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają. W przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny (np. w postaci braku podpisu pod skargą) nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bez ponownego wezwania. Posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem stron, które takiego pełnomocnika nie mają (por. postanowienia NSA: z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OZ 613/22, z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 459/22; z 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OZ 403/22; z 9 marca 2022 r., sygn. akt I OZ 71/22; z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 367/17; z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OZ 422/21).

Bezspornym faktem jest, że w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego 5 kwietnia 2024 r. Natomiast w zakreślonym w wezwaniu terminie, pełnomocnik skarżącego nie usunął tych braków. Odnosząc się natomiast do przedłożonego przez organ do akt sądowych sprawy pisma z 7 marca 2024 r. i zawartego w nim oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, Sąd nie mógł uwzględnić tego oświadczenia skarżącego, a to wobec postanowień przywołanego na wstępie art. 37 § 1 P.p.s.a. Skarga została bowiem wniesiona i podpisana - w imieniu skarżącego - przez jego pełnomocnika. Adresatem przedmiotowego oświadczenia z 7 marca 2024 r. był natomiast Opolski Urząd Wojewódzki w Opolu, a nie tut. Sąd. Z podanych względów nie można było uznać tego oświadczenia, jako skutecznie złożonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu.

Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Orzeczenie w punkcie 2 sentencji postanowienia uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., na podstawie którego sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy