Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 591/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3 ust. 4, art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi H. Ł., H. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. znak: [...], w której ustalono H. Ł. i H. Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej zwanej: "o.p.") oraz art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), w następującym stanie sprawy.

H. Ł. i H. Ł. (dalej: "Podatnicy", "Skarżący"), na podstawie zawartej w dniu [...] r. umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste i umowy sprzedaży (aktu notarialny Rep. [...]), nabyli wspólnie:

– prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, położoną w S. przy ul. [...], zabudowaną budynkiem

o powierzchni użytkowej [...] m2, wpisanym do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 20 czerwca 1986 r. nr [...], wraz z prawem własności do tego budynku;

– prawo użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego niezabudowaną działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, położoną w S. przy ul. [...] – w udziale wynoszącym [...] część.

W złożonej Informacji IN-1 z dnia 22 maja 2003 r. zgłoszono do opodatkowania:

– grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, stanowiące działkę nr [...];

– grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, z posiadanego udziału [...] w działce nr [...] o powierzchni [...] m2;

– budynki lub ich części wynajęte na działalność gospodarczą – [...] m2.

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], Prezydent Miasta S. (dalej: "organ I instancji") ustalił Podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie [...] zł od ww. nieruchomości, za podstawę opodatkowania przyjmując:

– grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2,

– grunty pozostałe o powierzchni [...] m2,

– budynki lub ich części wynajęte na działalność gospodarczą – [...] m2.

Pismem z dnia 1 października 2015 r., w związku z poczynionymi z urzędu ustaleniami, organ I instancji poinformował Podatników o obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości na druku DN-1 razem ze spółką SBN Nieruchomości na każdy rok podatkowy podczas trwania współwłasności z osobą prawną działki nr [...] obręb [...].

Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. Podatnicy udzielili organowi I instancji odpowiedzi na ww. wezwanie, wskazując, że opodatkowanie od współużytkowania wieczystego w udziale [...] w działce nr [...] obręb [...] jest bezpodstawne.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na wniosek organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło nieważność opisanej powyżej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 6 ust. 11 u.p.o.l., polegającym na objęciu tą decyzją udziału w działce nr [...].

Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. organ I instancji ponownie poinformował Podatników o ciążącym na nim obowiązku składania deklaracji DN-1. Natomiast Podatnicy, w piśmie z 4 lutego 2016 r. podtrzymali swoje stanowisko przedstawione w piśmie z 12 listopada 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji wszczął z urzędu wobec Podatników postępowania w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2011-2016 za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...]).

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], organ I instancji ustalił Podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie [...] zł.

Jako podstawę opodatkowania nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], organ I instancji przyjął powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą ([...] m2) oraz powierzchnię użytkową budynku związanego z działalnością gospodarczą ([...] m2). Organ wyjaśnił przy tym, że budynek został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków województwa [...], lecz jest wykorzystywany (zajęty) na prowadzenie działalności gospodarczej, zatem nie podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości.

Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r., Podatnicy odwołali się od powyższej decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji tej Podatnicy zarzucili: naruszenie art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 ust. 1 o.p., art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 3 ust. 4 i art. 6 ust. 11 u.p.o.l.; nieodroczenie terminów płatności podatku za poszczególne lata na późniejsze ze względu na nagromadzenie kwot podatku naraz, pomimo iż poprzednie decyzje zostały wydane błędnie, a następnie unieważnione z winy organu podatkowego, a nie Podatnika.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji decyzja wydana została po stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej za 2012 r. Stąd - w świetle art. 247 § 2 o.p. - nie przedawniło się, wynikające z art. 68 o.p., prawo organu I instancji do wydania nowych decyzji orzekających co do istoty sprawy za 2012 r. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że 3-letni termin do wydania decyzji dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu m.in. co do okoliczności objętych złożoną przez podatnika informacją podatkową.

Kolegium wyjaśniło także, że Prezydent Miasta S. jako organ podatkowy wydaje decyzje w sprawie podatku od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, nie zaś na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przywołując brzmienie art. 3 ust. 4 i art. 6 ust. 11 u.p.o.l. oraz wskazując na ustalenia stanu faktycznego sprawy, Kolegium stwierdziło, że zasadnie organ podatkowy I instancji ustalił zobowiązanie podatkowe w swojej decyzji tylko za działkę nr [...] obręb [...] (z pominięciem stanowiącej odrębny przedmiot opodatkowania działki [...] obręb [...]) oraz że Podatnicy zobowiązali byli złożyć deklarację na podatek od nieruchomości za działkę nr [...] obręb [...].

Ponadto, wskazując na brzmienie art. 47 § 1 i § 2 o.p. oraz art. 6 ust. 7 u.p.o.l., Kolegium uznało, że organ podatkowy I instancji w swojej decyzji prawidłowo określił termin płatności podatku zgodnie z art. 47 § 1 o.p.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że wobec regulacji zawartej w art. 67a § 1 pkt 1 o.p. oraz niezłożenia przez Podatników stosownego wniosku, organ podatkowy I instancji nie miał podstawy do odroczenia terminów płatności podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Podatnicy wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości i o umorzenie postępowania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz Skarżących.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili:

1) rażące naruszenie art. 68 § 1 o.p., przez utrzymanie w mocy decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. dla Skarżących po upływie 3-letniego terminu od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy;

2) naruszenie art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 o.p., w związku z utrzymaniem w mocy decyzji ustalającej wymiar podatku za rok 2012 po upływie 3-letniego terminu, przy złożonej przez Podatników deklaracji w terminie oraz z ujawnieniem wszystkich danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania podatkowego, a tym samym nieuwzględnienie, że zobowiązanie podatkowe za rok 2012 nie powstało;

3) naruszenie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, przede wszystkim brak ustalenia, że deklaracja złożona przez Skarżących została złożona prawidłowo i w terminie oraz treści tej deklaracji, a także okoliczności, iż organ podatkowy prawidłowości złożenia deklaracji nigdy nie kwestionował;

4) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., poprzez brak przedstawienia należytego uzasadnienia faktycznego decyzji i praktycznie zupełny brak wykazania faktów dotyczących złożenia deklaracji przez Skarżących oraz treści tej deklaracji;

5) naruszenie art. 208 § 1 o.p., poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, pomimo iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec upływu 3-letniego terminu, w którym zobowiązanie podatkowe w ogóle mogło powstać;

6) nieprecyzyjne określenie przedmiotu opodatkowania.

W uzasadnieniu Skarżący przedstawili argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprawy o sygn. akt I SA/Sz 590/17 i I SA/Sz 591/17 połączyć do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Obecny na rozprawie pełnomocnik Skarżących poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a).

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie wiąże się z rozstrzygnięciem, czy do realiów faktycznych sprawy zastosowanie znajdzie przewidziany w art. 68 § 1 o.p.

3-letni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej (stanowisko Skarżących), czy też termin 5-letni, o jakim mowa w art. 68 § 2 o.p. (pogląd Kolegium).

Zgodnie z art. 68 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z kolei, w myśl art. 68 § 2 o.p., jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Przy czym, zgodnie z art. 3 pkt 5 o.p., przez deklaracje rozumie się również informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Co do zasady zatem doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p., a więc 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, jest bezskuteczne. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do 5 lat, w wypadku wystąpienia określonych uchybień realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i pkt 2 o.p. Należy do nich nieujawnienie przez podatnika wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, co wynika z art. 68 § 2 pkt 2 o.p.

Jednak zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, uzależnione jest ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia okoliczności wymienionej w art. 68 § 2 pkt 2 o.p.

Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W myśl natomiast art. 6 ust. 11 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, tj. do 31 stycznia danego roku (art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l.). Odwołanie się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 6 oraz art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. do unormowania zawartego w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. oznacza, że obowiązkiem podatnika jest korygowanie uprzednio złożonej informacji (deklaracji podatkowej), jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie wynika natomiast obowiązek corocznego składania przez osoby fizyczne informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Obowiązek taki powstaje dopiero w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Podsumowując, stwierdzić należy, że będące współwłaścicielami przedmiotu opodatkowania osoby fizyczne składają informacje o obiektach i nieruchomościach

i na tej podstawie organ podatkowy wymierza im podatek od nieruchomości. Decyzja wydana w stosunku do takich osób jest decyzją ustalającą, do której znajdują zastosowanie przepisy art. 68 o.p. W judykaturze ukształtowała się linia, zgodnie z którą ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 o.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (vide: wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2032/15; z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15; z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12 – to orzeczenie i następne opublikowane w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Taka zaś sytuacja w rozpoznanej sprawie nie wystąpiła.

Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżący, po złożeniu w dniu 22 maja 2003 r. informacji IN-1 - w której zgłoszono do opodatkowania grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (stanowiące działkę nr [...]), grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 (z posiadanego udziału [...] w działce nr [...] o powierzchni [...] m2) i budynki lub ich części wynajęte na działalność gospodarczą o powierzchni użytkowej [...] m2, nie złożyli stosownej korekty informacji, mimo iż z pism kierowanych do nich przez organy podatkowe wynikało, że wykazany w tej informacji udział do [...] w działce nr [...] powinien być wykazywany w deklaracjach na podatek od nieruchomości DN-1.

I tak, w piśmie z dnia 1 października 2015 r. organ I instancji poinformował Podatników o - wynikającym z art. 6 ust. 11 w zw. z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. - obowiązku składania deklaracji na podatek od nieruchomości na druku DN-1 razem ze spółką SBN Nieruchomości na każdy rok podatkowy podczas trwania współwłasności z osobą prawną - działki nr [...] obręb [...], objętej księgą wieczystą KW Nr [...]. Organ wyjaśnił przy tym Skarżącym, że bez znaczenia pozostaje fakt, że udziały w nieruchomości wspólnej są równe, czy też nie. Nie ma znaczenia również fakt, że wspólnikami nieruchomości są zarówno osoby fizyczne, jak i prawne, gdyż na wszystkich solidarnie ciąży obowiązek podatkowy, a przedmiotem opodatkowania jest ww. działka.

Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. Skarżący udzielili organowi I instancji odpowiedzi na ww. wezwanie, wskazując, że brak jest podstaw do opodatkowanie ich podatkiem od współużytkowania wieczystego w udziale [...] części działki nr [...] obręb [...].

Następnie, decyzją z dnia [...] r., Kolegium stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2012, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 6 ust. 11 u.p.o.l., polegającym na objęciu tą decyzją udziału w działce nr [...].

Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. organ I instancji ponownie poinformował Podatników o ciążącym na nim obowiązku składania deklaracji DN-1. Natomiast Podatnicy, w piśmie z 4 lutego 2016 r. podtrzymali swoje stanowisko przedstawione w piśmie z 12 listopada 2015 r.

W tych okolicznościach organ podatkowy miał pełne prawo do uznania, że według Podatników wszystkie nieruchomości wykazane przez nich w informacji IN-1 złożonej w dniu 22 maja 2003 r. stanowią również przedmiot opodatkowania w kolejnych latach. Nie ma przy tym wątpliwości, że w powyższej informacji Skarżący zgłosili do opodatkowania m.in. grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, stanowiące udział [...] części działki nr [...] obręb [...], tj. działki, odnośnie której są współużytkownikami wieczystymi wraz osobą prawną.

Powyższe oznacza, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania 3-letni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 o.p., albowiem pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym istnieje spór co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Natomiast spełniony został warunek, o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 2 o.p., tzn. podatnik "w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego". Przez "ujawnienie wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" należy bowiem rozumieć sytuację, w której podatnik wykazuje w informacji takie dane, które będą umożliwiały organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. W przeciwnym wypadku, ujawnione dane uniemożliwiają wydanie prawidłowej decyzji. Z kolei fakt, że organ wykazane przez podatnika w informacji (deklaracji) dane może zweryfikować nie prowadzi do wniosku, że podatnik nie ma obowiązku informacji (deklaracji) wypełnić prawidłowo. To właśnie konieczność weryfikacji błędnie wypełnionych informacji (deklaracji) stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 2 pkt 2 o.p.) (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2058/11).

Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły, że termin do wydania i doręczenia decyzji ustalającej Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2012 r. uległ przedłużeniu do lat 5, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. do dnia 31 grudnia 2017 r.

W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona Skarżącym w dniu 14 grudnia 2016 r., a więc przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia. Tym samym nie sposób uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 o.p. oraz art. 208 § 1 o.p., poprzez orzeczenie przez Kolegium o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, zamiast jej uchylenia i nieumorzenia postępowania podatkowego w sprawie jako bezprzedmiotowego.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zarzutu Skarżących co do braku ustaleń i dowolnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie w kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji. Sąd podzielił zarzut skargi co do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. jednak uznał, że uchybienie to nie ma wpływu na wynik postępowania za rok 2012. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w tym zakresie jest lakoniczne, nie oznacza, jednak że organ takich ustaleń nie dokonał, a wyprowadzone przez niego wnioski wykraczają poza granice swobodnej oceny. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza wskazywane przez Skarżących przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w stopniu, który skutkowałby koniecznością jej uchylenia.

Sąd podzielił stanowisko Kolegium co do tego, że organ podatkowy I instancji zasadnie ustalił zobowiązanie podatkowe tylko za grunty stanowiące działkę nr [...] obręb [...] i znajdujący się na nich budynek, a z pominięciem udziału w [...] części działki nr [...], oraz że Podatnicy zobowiązali byli złożyć deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na zasadach obowiązujących osoby prawne, w której powinni wykazać do opodatkowania całą nieruchomość - działkę [...] obręb [...]. Obowiązek taki wprost wynika z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. oraz, powołanego powyżej, art. 6 ust. 11 u.p.o.l.

W tym miejscu wskazać należy, że przepis art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach.

Użyte w ww. przepisie pojęcie "odrębny przedmiot opodatkowania" oznacza, że nieruchomość lub obiekt budowlany stanowiący współwłasność musi być opodatkowany podatkiem wymierzonym w odrębnej decyzji (osoby fizyczne) lub obliczonym w odrębnej deklaracji (osoby prawne) złożonej przez współwłaścicieli. Nieruchomości i obiekty budowlane będące współwłasnością lub znajdujące się we współposiadaniu nie mogą być opodatkowywane "razem" z innymi nieruchomościami i obiektami budowlanymi stanowiącymi "samodzielną" własność podatników (vide: L. Etel, Komentarz do art. 3 ustawy o podatku od nieruchomości, LEX/el.).

Ponadto z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób, podatnikami są wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Wzajemne relacje współwłaścicieli, kwestie związane z faktycznym posiadaniem nieruchomości wspólnej oraz wielkości przypadających współwłaścicielom udziałów pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości (mogą natomiast mieć wpływ na zakres wzajemnych rozliczeń między współwłaścicielami).

Wobec powyższego, bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostać muszą - wskazywane przez Skarżących w toku postępowania - okoliczności, w jakich nabyli oni udział w prawie wieczystego użytkowania działki nr [...] oraz że fizycznie dysponują tylko wykazywaną przez nich powierzchnią tej działki.

W ocenie Sądu, ustalenie Skarżącym przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego na 2012 r. od powierzchni gruntu związanego z działalnością gospodarczą ([...] m2) oraz od powierzchni użytkowej zabytkowego budynku zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej ([...] m2) [tj. od nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], stanowiącej zabudowaną działkę gruntu nr [...] nastąpiło w sposób prawidłowy, zgodnie z przepisami art. 1a, art. 2-6 oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i z zastosowaniem właściwych stawek podatkowych określonych w uchwale Nr XIII/308/11 Rady Miasta Szczecin z dnia 21 listopada 2011 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 1 grudnia 2011 r. nr 140, poz. 2140).

Sumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.