Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 914/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi A. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania w zakresie podatku od spadków i darowizn postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz doradcy podatkowego I. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i 40/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 110,40 zł (sto dziesięć złotych i 40/100)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 19 czerwca 2013 r. zwolniono Skarżącego A. H. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczona została I. C.. Pismem z 16 października 2013 r. Skarżący cofnął jej pełnomocnictwo. Wyrokiem z 18 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem doręczono mu w dniu 28 kwietnia 2014 r.

Pismem z 30 maja 2014 r. Skarżący cofnął wcześniejsze wypowiedzenie pełnomocnictwa. Wyjaśniając kwestię tego pełnomocnictwa pełnomocnik wskazał, że do jego wypowiedzenia doszło na ok. 10 minut przed wyznaczoną rozprawą. Tym samym jego udział w sprawie się zakończył. Jednocześnie pełnomocnik wyraził gotowość dalszego reprezentowania Skarżącego. W efekcie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który został załatwiony odmownie, zaś dołączona do niego skarga kasacyjna odrzucona.

Pismem z 15 listopada 2014 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie Skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Oświadczył, że za prowadzenie niniejszej sprawy nie otrzymał żadnego wynagrodzenia.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").

W niniejszej sprawie pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie Skarżącego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

W ocenie referendarza sądowego wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, pomimo, że Skarżący wypowiedział pełnomocnictwo w dniu 16 października 2013 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że wypowiedzenie to następnie w dniu 20 czerwca 2014 r. cofnął. W okresie tym pełnomocnik podjął następujące czynności:

- dwukrotnie przeglądał akta,

- stawił się w Sądzie w dniu, w którym odbyła się rozprawa, przed rozpoczęciem której doszło do wypowiedzenia pełnomocnictwa przez Skarżącego;

- złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z tą skargą kasacyjną;

- wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z 29 lipca 2014 r. odmawiające przywrócenia powyższego terminu, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 22 października 2014 r. (sygn. akt II FZ 1493/14).

Z powyższego wynika zatem, że pomoc prawna została Skarżącemu rzeczywiście udzielona.

Tym samym pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące łącznie 480 zł, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 4 rozporządzenia.

Kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi bowiem 240 zł. Do takiej właśnie kategorii spraw zalicza się niniejsza sprawa.

Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej pełnomocnikowi należy się natomiast wynagrodzenie w wysokości 120 zł (tj. 50% wspomnianej wyżej kwoty wynagrodzenia). Nie ma przy tym znaczenia, że skarga ta została odrzucona na mocy postanowienia Sądu z 14 listopada 2014 r. Jej odrzucenie było bowiem następstwem odmowy przywrócenia uchybionego terminu do jej wniesienia. Powodem tej odmowy była zaś postawa samego Skarżącego, który – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 października 2014 r. – lekkomyślnie wypowiedział pełnomocnictwo i wypowiedzenie to cofnął dopiero po powzięciu wiadomości o przymusie sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.

Nadto za postępowanie zażaleniowe należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł.

Jednocześnie wspomniana wyżej kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.