Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 156/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 40 ust. 12 pkt 1, art. 4 pkt 23
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2015r. sprawy ze skargi Spółka A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz D. decyzją znak: [...], z dnia [...] r., wymierzył firmie Spółka A, zwanej dalej "Spółką", karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego publicznej drogi gminnej ul. [...] w M., poprzez umieszczenie reklamy w pasie drogi o powierzchni 11,04m2 (reklama dwustronna o wymiarach: 2,76 m x 2,0 m), w okresie od dnia [...] r. do dnia [...]r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że jego poprzednia decyzja w tej sprawie z dnia [...] r. o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego publicznej drogi gminnej została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium zaleciło uzupełnienie postępowania, poprzez udokumentowanie faktu zajęcia pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w M. - wskazanie na aktualnej mapie (z oznaczeniem jej rodzaju i skali) przebiegu linii rozgraniczających pas drogowy oraz dokładnego miejsca położenia przedmiotowej reklamy.

W ponowionym postępowaniu Burmistrz D. w dniu [...] r. przeprowadził oględziny miejsca umieszczenia reklamy. Podczas oględzin wykorzystano protokół pomiarów geodezyjnych z dnia [...] r. granicy pasa drogowego ul. [...] w M. i usytuowania w pasie drogowym słupa energetycznego (dwójnóg), na którym była zainstalowana reklama, oraz mapę zasadniczą w skali 1:500 (sporządzoną w dniu 11 marca 2014 r. przez pracownika Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w K. P.). W protokole oględzin organ stwierdził, iż na słupie nadal zainstalowane są listwy montażowe po obu stronach słupa, będące elementem instalacyjnym reklamy dwustronnej (co widać jednoznacznie na zdjęciach stanowiących załącznik nr 3 i nr 4 do protokołu oględzin). Na podstawie pomiaru geodezyjnego organ ustalił, iż reklama częściowo, tj. na długości 0,24 m znajdowała się poza drogą gminną - w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] - ul. [...]. Biorąc pod uwagę wymiary całkowite reklamy dwustronnej: dł. 3,0m x szer. 2,0m, w pasie drogi gminnej znajdowała się reklama o powierzchni: (3,0m - 0,24m) x 2,0m x 2 = 11,04m2. Pozostała część reklamy o powierzchni 0,96m2 (12,0 m2 -11,04 m2) znajdowała się w pasie drogi wojewódzkiej nr [...] ul. [...].

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że Spółka umieściła reklamę dwustronną "kup gotowy dom nad morzem" na betonowym słupie energetycznym należącym do [...], w pasie drogi gminnej ul. [...] w M. (gmina D.). Zarządcą przedmiotowej drogi, w myśl ustawy o drogach publicznych, jest Burmistrz D.

Pierwotnie postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej wszczęto z urzędu w dniu [...] r. W tym samym dniu komisja składająca się z pracowników Urzędu Miejskiego w D. i Sołtysa M., dokonała oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego stwierdzając, że w pasie drogi gminnej ul. [...], przy skrzyżowaniu z ul. [...], w M. znajduje się reklama. Na podstawie dokonanych wówczas pomiarów ustalono powierzchnię całkowitą reklamy (reklama dwustronna) 12,0 m2.

W ponowionym postępowaniu, na podstawie pomiarów geodezyjnych i dokonanych oględzin ustalono, iż w pasie drogi gminnej ul. [...] znajdowała się znaczna cześć z całości reklamy, tj. 11,04 m2. Do dnia [...] r. włącznie, podczas codziennych oględzin inspektor ds. drogownictwa i gospodarki komunalnej Urzędu Miejskiego w D. stwierdzał pozostawanie przedmiotowej reklamy w pasie drogowym ul. [...] (notatki oraz zdjęcia). W dniu [...] r. reklama została zdjęta. Za bezprawne umieszczenie reklamy odpowiedzialna jest firma Spółka A, która uprzednio wnioskowała o wyrażenia zgody na umieszczenie w pasie drogowym reklamy będącej przedmiotem tego postępowania (wniosek z dnia [...]r.).

Dodatkowo organ I instancji podkreślił, że w dniu [...] r., po stwierdzeniu zamontowania reklamy w pasie drogowym, pracownik Urzędu Miejskiego telefonicznie informował stronę o potrzebie natychmiastowego usunięcia bezprawnie umieszczonej reklamy w pasie drogowym ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe, Prezes Spółki, w piśmie z dnia [...] r. (fax), wyraził zdziwienie faktem dalszego pozostawania reklamy w pasie drogi gminnej, zobowiązując się jednocześnie do bezzwłocznego demontażu reklamy oraz wnioskując o nienaliczanie kary z tytułu bezprawnego umieszczenia reklamy. Treść ww. wystąpienia potwierdza, że Spółka umieściła reklamę w pasie drogowym już znacznie wcześniej, lecz z braku udokumentowania tego faktu przez zarządcę drogi, okres ten nie jest brany pod uwagę przy wymierzaniu kary (jako pierwszy dzień naliczania kary przyjęto dzień [...]r., tj. dzień wszczęcia pierwotnego postępowania oraz dokonania pierwszych oględzin, pomiarów i sporządzenia protokołu przez komisję).

Zgodnie z art. 40 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego wymaga uzyskania zgody w postaci decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi, tj. Burmistrza D. Strona nie posiadała takiej zgody, co w świetle art. 40 ust. 12 ww. ustawy, skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4 - 6 ustawy o drogach publicznych.

Organ I instancji wskazał, że wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego ustalona została w uchwale Nr XXXII/427/2012 Rady Miejskiej w Dziwnowie z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w Gminie D. Zgodnie z § 4 ust. 2 uchwały opłata za umieszczenie w pasie drogowym reklamy wynosi 2,00 zł od 1 m2 powierzchni reklamowej za jeden dzień.

W związku z powyższym kara za umieszczenie przedmiotowej reklamy za cały stwierdzony okres wynosi [...] zł ([...]). Ponadto, organ podniósł, że decyzja w sprawie zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nie ma charakteru uznaniowego, stanowi jedynie wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie.

Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza D. złożyła Spółka, zarzucając decyzji rażące naruszenie art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach oraz rażące naruszenie art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz poprzez działanie w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli w stosunku do organu administracji.

Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie wysokości kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego publicznej drogi gminnej przy ul. [...] w M., poprzez umieszczenie reklamy w pasie drogi o powierzchni 11,04m2 od dnia [...] r. do dnia [...]r. w wysokości nie wyższej niż [...] zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Burmistrza D. w całości i przekazanie spraw organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając powyższe skarżąca wskazała, że pismem z dnia [...]r. Spółka wystąpiła do Burmistrza D. z wnioskiem o wyrażenie zgody na umieszczenie w pasie drogowym reklamy. W związku z tym, iż w ocenie organu wniosek był niekompletny z uwagi na brak pisemnej zgody na umieszczenie reklamy Spółki [...], wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.).

W ocenie skarżącej, takie postępowanie organu administracji było nieprawidłowe, bowiem żaden z przepisów ustawy o drogach publicznych nie wskazuje, jako wymogu wydania decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego, uzyskania zgody innego podmiotu. Stąd też, w ocenie skarżącej, organ powinien wydać decyzję zezwalającą na umieszczenie reklamy w pasie drogi gminnej oraz naliczyć z tego tytułu stosowną opłatę podstawową.

W dalszej kolejności, odwołująca się zakwestionowała termin, za jaki została naliczona kara za zajęcie pasa drogowego wskazując, że w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zleciła prowadzenie działań związanych z marketingiem innej, wyspecjalizowanej w tym zakresie firmie. Ta natomiast firma, jako wykonawca przedmiotowej reklamy, zobowiązana była do uzyskania wszelkich pozwoleń oraz ewentualne zgody innych podmiotów na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Stąd też, telefoniczna informacja z Urzędu Miejskiego w D. - skierowana do skarżącej - o tym, że reklama jest nadal w sposób bezprawny eksponowana w pasie drogowym, została jeszcze tego samego dnia przekazana do wykonawcy reklamy. Skarżąca kategorycznie zażądała zdjęcia reklamy, gdyż nie miała ani prawnych, ani technicznych możliwości do samodzielnego usunięcia przedmiotowej reklamy. Stąd też, z uwagi na brak jakiejkolwiek reakcji ze strony wykonawcy reklamy, żądanie to zostało ponownie powtórzone w dniu [...]r., a w nim Spółka kategorycznie zażądała usunięcia reklamy najpóźniej do dnia [...]r. Zatem, w ocenie skarżącej, brak jest podstaw do naliczania kary za umieszczenie reklamy po dniu [...] r., a wysokość kary przy uwzględnieniu powyższych faktów powinna wynosić [...] zł .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdziło, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Kolegium zacytowało te przepisy i podkreśliło, że przesłankami wymierzenia kary administracyjnej na ich podstawie są:

- zajęcie pasa drogowego,

- brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi na takie zajęcie lub zajęcie pasa niezgodnie z tym zezwoleniem.

Wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego powinno być poprzedzone ustaleniami dokonanymi w zakresie powyższych przesłanek, ale również w zakresie podmiotu zajmującego pas drogowy, czasookresu oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego. Przy czym, w myśl art. 4 pkt 1 powołanej ustawy, pod pojęciem pasa drogowego, należy rozumieć, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (patrz uchwały NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2000 r. sygn. akt U OPK 2/00 i 3/00 dostępne w internecie).

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 ustawy). Wysokość stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego ustala w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, dla dróg, których zarządcą jest ta jednostka samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy).

W ocenie Kolegium, po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy przez Burmistrza D. ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż reklama rzeczywiście znajdowała się w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] w M., w części wskazanej w protokole z oględzin terenu przeprowadzonych w dniu [...] r. Fakt ten potwierdzony został w załączonych do protokołu, sporządzonych przez uprawnionego geodetę dokumentach, tj. mapie zasadniczej z zaznaczeniem słupa energetycznego, na którym reklama została zamocowana oraz pomiarach geodezyjnych reklamy, a także na fotografii. Ponadto, twierdzenie organu I instancji, co do lokalizacji na ww. terenie reklamy znajduje swoje oparcie w zawartych w aktach sprawy protokołach kontroli pasa drogowego przeprowadzonych codziennie w okresie od dnia [...] r., jak również w wydrukach zdjęć wykonanych w dacie kontroli.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, iż fakt zastosowania przez organ I instancji w sprawie wydania zgody na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ulicy [...] w M. instytucji formalnie kończącej postępowanie z art. 64 § 2 K.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, pozostaje poza oceną Kolegium w niniejszej sprawie, a wyłącznym uprawnieniem strony w związku z takim aktem pozostawało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 K.p.a.).

Faktem niebudzącym wątpliwości jest brak zgody zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego ww. drogi gminnej. W sprawie poza sporem jest, że należąca do skarżącej tablica o treści: "kup gotowy dom nad morzem..." jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych i została umieszczona w pasie drogowym. Sytuacja taka uzasadnia nałożenie w drodze decyzji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości dziesięciokrotności opłaty należnej z tytułu zezwolenia na zajęcie pasa, przy czym biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, jak prawidłowo ustalił organ I instancji, jest właściciel danej reklamy.

Ustosunkowując się do twierdzenia skarżącej, że reklamy nie były montowane przez nią lecz przez podmiot zewnętrzny, Kolegium wskazało, że nie budzi wątpliwości fakt, że skoro stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy i on jest w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej, to w konsekwencji tenże właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Stwierdziło, że omówione przepisy ustawy o drogach publicznych, na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Tego charakteru nie może zmienić umowa jaką skarżąca zawarła z innym podmiotem, wywodząc na tej podstawie, iż postępowanie o nałożenie kary pieniężnej winno się toczyć w stosunku do tegoż podmiotu, nie zaś skarżącej. Umowa, jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś organ administracji publicznej (por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 410/11, LEX nr 1232716). Nie ma tym samym racji skarżąca, podnosząc w uzasadnieniu odwołania, że nie zgadza się wyliczoną przez organ I instancji ilością dni zamieszczenia przez nią w pasie drogowym tablicy reklamowej. Przyjęta przez organ ilość dni znajduje potwierdzenie w dokumentacji (protokoły z kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną) zgromadzonej w aktach sprawy.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez Spółkę A do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie ustawy o drogach publicznych, a w szczególności art. 40 ust. 1 i 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 6 ww. ustawy polegające na uznaniu, iż na skarżącej ciążył obowiązek uiszczenia kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego w wysokości [...],- zł za okres od dnia [...]r. – [...] r., podczas gdy w ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych, jak i faktycznych do naliczania kary za umieszczenie reklamy po dniu [...] r.;

2. rażące naruszenie art. 7, 77 oraz art. 8 K.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz poprzez działanie w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli w stosunku do organu administracji.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza D. i umorzenie postępowania, ewentualnie ustalenie wysokości kary pieniężnej za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego publicznej drogi gminnej przy ul. [...] w M., poprzez umieszczenie reklamy w pasie drogi o powierzchni 11,04 m2 od dnia [...] r. do dnia [...] r. w wysokości nie wyższej niż [...] zł

2. obciążenie kosztami niniejszego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.

Skarżąca swoje stanowisko uzasadniła jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podkreśliła, że w jej ocenie okres, za który skarżąca mogłaby ponosić ewentualną odpowiedzialność z tytułu zamieszczenia reklamy wynosi 9 dni, a nie jak twierdzi organ administracji 21 dni.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.

wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organów administracji publicznej w rozstrzyganiu spraw.

Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.).

Jedną z form działania stanowiącego delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, jest umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6.

W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia ma ustalenie, czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi.

Okoliczność, że w kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, a także że strona skarżąca nie legitymuje się zezwoleniem właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogi, nie jest sporna. Co prawda skarżąca podnosi, iż wcześniej występowała o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, ale postępowanie to nie zakończyło się wydaniem takiego zezwolenia, jednak rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że w tym postępowaniu nie podlega badaniu prawidłowość prowadzenia i zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, natomiast brany jest pod uwagę końcowy jego efekt, tj. brak zezwolenia.

W ocenie sądu, w sprawie wykazane zostało, że umieszczenie przedmiotowej reklamy nastąpiło w pasie drogowym drogi publicznej i skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń - o przebiegu zajętych pasów drogowych dróg świadczą mapy geodezyjne z wyraźnym wskazaniem linii granicznych pasów drogowych i zaznaczeniem lokalizacji zajętych przez reklamy słupów oraz zdjęcia tychże reklam stanowiące załączniki do protokołu oględzin z dnia [...] r. Wykazanie w powyższy sposób kolizji przedmiotowej reklamy z wyznaczonymi pasami dróg jest, zdaniem sądu wystarczające, pozwala bowiem stwierdzić, jaka była lokalizacja reklamy skarżącej. Nie budzi też wątpliwości sądu ustalenie powierzchni reklamy znajdującej się w pasie drogowym drogi gminnej. Strona skarżąca też powierzchni tej nie kwestionuje.

Okres zajęcia pasa drogowego drogi gminnej, zdaniem sądu, organy administracji orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły na podstawie danych wynikających ze znajdujących się w aktach notatek służbowych pracowników, dokumentów w postaci pisma informującego o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także faksu przesłanego przez Spółkę w dniu 7 sierpnia 2014 r.

Dla oceny powyższego okresu niewątpliwie znaczenie ma ustalenie podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego. Zgodnie więc z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych nie jest istotne kto fizycznie umieścił na słupach reklamę, ale kto jest tego zleceniodawcą i na czyją rzecz reklamę umieszczono. W kontekście materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie należało uznać, że to skarżąca jest właścicielem spornej reklamy, czemu Spółka nie zaprzecza, uważa jednak, że odpowiedzialność z tytułu umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez stosownego zezwolenia winna ponosić firma, której zleciła zamieszczenie reklamy. Oczywistym jest, że umieszczenie reklamy w pasie drogowym zasadniczo służy określonemu podmiotowi, który ma faktyczny interes w tym, aby reklama ta była umieszczona w określonym miejscu, co ukierunkowane jest, przede wszystkim, na wzrost przychodów z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej ( patrz wyroki sygn. akt II GSK 865/14, II GSK 560/08). Organy administracji ustalając osobę odpowiedzialną za zamieszczenie reklamy nie mają obowiązku uwzględniania umów zlecenia w oparciu, o które inny podmiot niż właściciel reklamy, faktycznie zamieścił reklamę w pasie drogowym. Nieprawidłowe działanie takiego podmiotu może natomiast stanowić podstawę dochodzenia przez właściciela reklamy stosownego roszczenia od zleceniobiorcy, co pozostaje całkowicie poza sferą działania organów administracji.

Zgodnie z art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 ( m.in. w celu umieszczenia reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Mając na uwadze prawidłowość ustaleń organów co do powierzchni reklamy, ilości dni zajęcia pasa drogowego, a także stawki opłaty za zajęcie tego pasa wynikającej z § 4 ust. 2 pkt 2 obowiązującej uchwały nr XXXII/427/2012 Rady miejskiej w Dziwnowie z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości stawek za opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w Gminie D., sąd stwierdził prawidłowość ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, a tym samym także wysokości kary pieniężnej.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw sąd uznał sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy administracji zebrały w sprawie oraz rozpatrzyły całokształt materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Ponadto organy administracji umożliwiły stronie branie udziału w prowadzonym postępowaniu. Nie doszło również do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu Spółki oraz zasady zaufania obywateli do organów państwa, a sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi zawarte w art.107 § 3 K.p.a.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawa nie naruszył.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.