Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1479/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.13 ust.1, 40 ust.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust.3
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant ref. Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Parku Narodowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn.akt II SA / Lu 1479/ 02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]maja 2002r Wójt Gminy ustalił dla M. Ś.-

K. warunki zabudowy zagospodarowania terenu dla budowy budynku

mieszkalnego, budynku inwentarsko- składowego, przyłącza energetycznego, studni

wierconej, szczelnego zbiornika na ścieki oraz ogrodzenia na działkach nr[...]

oraz [...] położonych w miejscowości W. Uzasadniając rozstrzygnięcie

Wójt stwierdził, iż planowana inwestycja położona jest na terenie upraw rolnych.

Inwestor posiada w gminie grunty rolne o powierzchni 4,18 ha przez co

spełnia warunek utworzenia gospodarstwa rolnego. Posiada ponadto kwalifikacje

rolnika. Według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego przestrzennego

w ciągach zabudowy wsi dopuszcza się uzupełnienie istniejących enklaw zabudową

zagrodową, jednorodzinną oraz usługami podstawowymi. Projektowana zagroda

rolna bezpośrednio graniczy z istniejącą zagrodą rolną.

Za błędną uznał decyzję Dyrektor [...] Parku Narodowego. W

odwołaniu tłumaczył, iż inwestycja planowana jest na obszarze przeznaczonym pod

uprawy rolne , a jednocześnie wchodzącym w skład otuliny [...] Parku

Narodowego. Użytkowanie terenu w sposób inny , niż uprawy rolne zagraża

środowisku przyrodniczemu. Otulina Parku jest strefa ochronną zabezpieczającą

Park przed zagrożeniami zewnętrznymi. Zabudowa terenów przylegających do

Jeziora [...] stwarza zagrożenie dla obszarów torfowiskowych parku oraz

spowoduje degradacje krajobrazu. Odwołujący się podkreślił ponadto, iż czynnikiem

decydującym o zachowaniu naturalnych ekosystemów torfowiskowych jest

zagwarantowanie właściwej jakości wód. Przenikanie zanieczyszczeń pochodzenia

antropogenicznego do wód prowadzi do eutrofizacji siedlisk i zaniku chronionych

elementów przyrody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie za

pozbawione podstaw. Według Kolegium miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego Gminy dopuszcza na terenach upraw rolnych zabudowę

zagrodową , a decyzja odnosi się do utworzenia nowej zagrody rolnej.Za takim

rozwiązaniem przemawia także i to, że planowana zagroda rolna graniczy z inną już

istniejącą. Organ odwoławczy uznał, iż przeznaczenie terenu w planie na grunty

rolne nie oznacza zakazu zabudowy, która nie zmienia jego przeznaczenia . Zakaz

taki musiałby wynikać ze szczególnych warunków zagospodarowania przewidzianych

w planie. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy takiego

ograniczenia nie przewiduje co przemawia za zasadnością decyzji organu pierwszej

instancji. W przekonaniu Kolegium realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na

ochronę przyrody, nie narusza też zasad ochrony [...] Parku Narodowego i

jego otuliny określonych w powołanym planie zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor [...]

Parku Narodowego przekonywał, iż przeznaczenie terenu w planie

zagospodarowania przestrzennego pod uprawy rolne uniemożliwia zabudowę

zagrodową. Ustalenia ogólne planu podają wprawdzie możliwość uzupełniania

istniejących enklaw zabudową zagrodową, ale dotyczy to wyłącznie terenów

oznaczonych w nim jako zwarta zabudowa i nie może mieć zastosowania do

obszarów upraw rolnych. Dowodził ponadto, iż zabudowa terenów na których

zlokalizowano inwestycję stwarza zagrożenie obszarów torfowiskowych i spowoduje

degradację krajobrazu Parku Narodowego. Konieczność wyłączenia tych terenów z

zabudowy zostały zawarte w Planie Ochrony [...] Parku Narodowego

obowiązującym od dnia 9 lutego 2000r do dnia 2 lutego 2002r oraz w

przygotowywanym projekcie takiego planu. Decyzja została zatem podjęta z

naruszeniem art., 73 ust 1 ustawy prawo ochrony środowiska , a także bez

uzgodnienia planu zagospodarowania przestrzennego dyrektorem Parku co stanowi

naruszenie art.40 ust.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona .Stosownie do art.40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o

zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U Dz 1999r Nr.15 poz.139 ze

zmianami ) w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego ,a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art.13 ust.1 , na

podstawie przepisów szczególnych. Z treści obowiązującego planu

zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzonego uchwałą Rady

Gminy z dnia Nr.XIII ( 60 ) 91 z dnia 13 września 1991r nie sposób wywieść

motywacji podzielającej stanowisko skarżącego. Należy podkreślić przede

wszystkim , iż przeznaczenie terenu pod uprawy rolne nie może przesądzać o

zakazie jakichkolwiek inwestycji, która tego przeznaczenia nie zmienia .( por.

uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11

maja1998 r sygn.akt OPK 40/97 ONSA 1998/4/111 ) .Zakaz zabudowy musiałby

wynikać ze szczególnych warunków zagospodarowania takiego terenu określonych

w planie zagospodarowania przestrzennego. Podzielić przy tym należy

zapatrywanie, iż niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca wskazanych w

planie ograniczeń uprawnień właścicielskich inwestorów ( por. wyrok NSA z dnia 22

listopada 2000r sygn. akt IV SA 2071/98 ). Ustalenia organów administracji są pod

tym względem całkowicie poprawne. Wbrew zapatrywaniu skarżącego możliwość

realizacji budowy na terenach oznaczonych jako uprawy rolne wynika wprost z treści

części Ii pkt.1.2 planu zagospodarowania przestrzennego Gminy ,który

dopuszcza w uzasadnionych ekonomicznie przypadkach możliwość uzupełniania

istniejącej zabudowy produkcyjnej i mieszkaniowej oraz lokalizację specjalistycznych

gospodarstw hodowlanych posiadających strefę ochrony sanitarnej. Nie ma żadnych

racjonalnych powodów , aby uznać, iż powyższy zapis uniemożliwiał zabudowę w

kształcie wskazanym przez wnioskodawczynię. Za przyjęciem takiego poglądu

przemawia także pkt.1.3 planu według którego w ciągach zabudowy zwartej wsi

dopuszcza się uzupełnienia istniejących enklaw zabudową zagrodowa,

jednorodzinną i usługami podstawowymi. Zaznaczyć przy tym należy iż plan nie

zawiera definicji pojęcia zwarta zabudowa wsi , nie ma też symbolu graficznego

odpowiadającego tej nazwie co zdaje się sugerować skarżący. Nie da się zatem

skutecznie podważyć oceny wyrażonej przez organy rozstrzygające sprawę, iż

inwestycja ma być realizowana w zabudowie zwartej wsi o czym ma świadczyć

istnienie zabudowy sąsiedniej, czego skarżący nie kwestionował. Zmianie nie ulega

przeznaczenie gruntów. Według art.2 ust.3 ustawy z dnia 3 lutego 1995r o ochronie

gruntów rolnych i leśnych ( Dz.U Nr.16 poz.78 ze zmianami ) gruntami rolnymi w

rozumieniu ustawy , są grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych

budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami urządzeniami służącymi wyłącznie

produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno – spożywczemu.

Odmiennej oceny nie uzasadnia ujęcie terenów lokalizacji inwestycji jako

wchodzących w skład otuliny [...] Parku Narodowego. .Plan

zagospodarowania przestrzennego nie zawiera jakichkolwiek szczegółowych

rozwiązań budowlanych obowiązujących w otulinie Parku Narodowego. Zakazu

budowy zgodnie z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania

terenu nie sposób wyprowadzić także z zapisów planu dotyczących inwestowania na

obszarze [...] Parku Krajobrazowego. Ograniczenia wynikające z pkt. 13.2

planu nie dotyczą zakazu budowy domów mieszkalnych nie przeznaczonych dla

potrzeb turystyki i wypoczynku oraz budynków inwentarsko - składowych.

Wprowadzają natomiast nakazy w zakresie zachowania w budownictwie form

regionalnych harmonizujących z cechami krajobrazu.

Nie może mieć znaczenia w sprawie powoływanie się przez skarżącego na Plan

ochrony [...] Parku Narodowego skoro, jak sam przyznał , w dacie

podejmowania decyzji plan taki nie obowiązywał. Zaniedbania organów administracji

w zakresie kształtowania zasad ochrony przyrody nie mogą w żadnym razie wpływać

na wykonywanie ustawowo gwarantowanych uprawnień właścicieli nieruchomości w

tym do ich zabudowy. Podobnie ocenić należy podnoszony w skardze zarzut braku

uzgodnień przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania terenu Gminy

z dyrektorem Parku Narodowego.

Jako przedwczesne na tym etapie postępowania uznać należy obawy skarżącego o

możliwości degradacji krajobrazu [...] Parku Narodowego i zagrożeniu

obszarów torfowiskowych. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu ma na celu przesądzenie o zgodności zamierzonej

inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jego granice wyznaczają też zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Jakiekolwiek domniemania czy przypuszczenia co do sprzeczności zamierzonej

inwestycji z ustaleniami planu nie mogą stanowić poparcia dla argumentacji skargi.

W tym stanie sprawy należało orzec jak na wstępie.