Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 110/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art 148
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Prądnik Biały w Krakowie M. P. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia I. Zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni; II. Stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. Zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 marca 2024 r. Tego dnia skarżący złożył poprzez platformę ePuap wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści:

"Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji w zakresie: Wnioskuję o udostępnienie mi nagrania z całej interwencji z kamery nasobnej policjantów, którzy podjęli wobec mnie interwencję w K. na rogu skrzyżowania ulic M. j i W. S. w dniu 23.02.2024 ok. godziny 20:00. Udział w interwencji/legitymowaniu brało czterech policjantów - przynajmniej jeden rejestrował kamerą nasobną, o czym wspominał). Policjanci poruszali się samochodem o numerze bocznym [...] i numerze rejestracyjnym "[...]"(jeśli dobrze zauważyłem to dwoje funkcjonariuszy było w stopniu sierżanta, i dwoje w stopniu posterunkowego)".

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżący wskazał wysyłkę pocztą tradycyjną w formie płyty DVD na wskazany przez niego adres.

W dniu 11 kwietnia 2024 skarżący otrzymał odpowiedź od organu, w której wyrażono stanowisko, że przedmiotem wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu.

W dniu 14 kwietnia 2024 skarżący przesłał pismo do organu przedstawiając, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jest potwierdzone, że nagranie z kamery nasobnej policjanta stanowi informację publiczną oraz komunikując, że informacja o sposobie uzyskania takiego nagrania pochodzi od samego zespołu Inspektora Ochrony Danych Komendy Głównej Policji.

Pomimo tego organ pozostał przy swoim stanowisk - pismo z dnia 18 kwietnia 2024) co może stanowić że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Do dnia złożenia niniejszej skargi nie została skarżącemu udostępniona informacja będąca przedmiotem wniosku, ani też wydana decyzja odmowna zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym organ naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

< art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

< art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. Nr 34, poz 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że przedmiotem wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu.

Stanowisko że nagranie z policyjnej interwencji jest informacją publiczną zostało potwierdzone również w wyroku WSA z 22 listopada 2023 r. o sygn. akt II SAB/Łd 98/23 gdzie sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi do rozpatrzenia wniosku w zakresie spornego nagrania.

Ponadto w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2023 r. o sygn. akt II SAB/Kr 67/23 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie m. in. nagrania z przebiegu interwencji kamerą nasobną, Sąd podzielił pogląd iż cel wnioskodawcy nie może być przesłanką ograniczającą dostęp do informacji publicznej.

W związku z powyższym przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu. Z powodu nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie i potwierdził przebieg zdarzeń podany przez skarżącego. Dalej zaznaczył, że sam skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazał, iż dotyczy on interwencji podjętej wyłącznie wobec niego w dniu 23 lutego 2024 roku. Zasadnie więc organ przyjął, iż omawiany wniosek w rzeczywistości dotyczy wyłącznie sprawy indywidualnej nie publicznej, a wnioskodawca chciał skorzystać z prawa do informacji publicznej z innych przyczyn niż tzw. abstrakcyjne dobro ogółu. W rzeczywistości bowiem starał się pozyskać informacje we własnej sprawie. Przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne organ podkreślił, iż u.i.d.p ma służyć interesowi publicznemu i uniwersalnemu dobru powszechnemu. Zgodnie z wyrokami sądów administracyjnych:

1. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 roku I OSK 2267/19:

"Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. J. Drachal: Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 pod redakcją J. Górala, R. Hausera i J. Trzcińskiego, s. 146, 147; zobacz również: W. Jakimowicz: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163 -170; M. Jaśkowska: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2018, nr 1).";

2. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 roku I OSK 1359/18:

"Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 ww. ustawy jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r., I OSK 173/09, z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11).";

3. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2020 roku - sygn. akt I OSK 1969/18:

"Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie może badać interesu wnioskodawcy. Oznacza to, że w sytuacjach wątpliwych nie może wzywać wnioskodawcy, aby ten wskazał, po co składa wniosek. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien udzielić informacji. Jedynie wtedy, gdy nie budzi wątpliwości, że wniosek o udzielenie informacji publicznej w swej istocie służy do załatwienia indywidualnego interesu wnioskodawcy, podmiot zobowiązany może uznać, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej.";

4. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 roku II SAB/Kr 481/19:

"Jakkolwiek sama konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego, w praktyce oznacza, że już samo stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci, to jednak takie stosowanie prawa prowadzi również do jego nadużycia. Okoliczności związane z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej powinny być zatem w każdym przypadku oceniane indywidualnie. Ocena taka powinna uwzględniać szerszy kontekst sytuacyjny, a nie tylko samo uprawnienia do uzyskania takiej informacji. Nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów.";

5. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2023 roku II SAB/Kr 156/23.

W doktrynie przyjmuje się również, w odniesieniu do zacytowanego w skardze art. 61 Konstytucji RP, iż tzw. prawo do informacji publicznej w szerokim znaczeniu ma służyć obywatelom w celu kontroli organów władzy publicznej. Korzystanie z tego prawa w celach stricte związanych z działalnością służącą realizacji partykularnych interesów może stanowić jego nadużycie.

Zdaniem organu, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, odpowiadając w dniu 11 kwietnia 2024 roku, na wniosek J. W. z dnia 28 marca 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej, prawidłowo i w ustawowym terminie rozpoznał jego wniosek, a tym samym nie pozostawał w bezczynności w stosunku do rozpoznania sprawy skarżącego ani nie prowadził przewlekle postępowania z jego wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania brak jest również po stronie organu naruszeń m.in. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zarzuty formułowane przez Skarżącego w tym zakresie należy uznać za chybione.

Dodatkowo Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie podniósł, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu czy też przewlekłości w prowadzeniu przez niego postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie zignorował ani nie zlekceważył bowiem złożonego wniosku, przygotował odpowiedź i przekazał ją Wnioskodawcy bez zbędnej zwłoki. Działanie organu w żadnym razie nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji, a odmowa udostępnienia informacji publicznej spowodowana była jedynie oceną przesłanek zaistniałych w przedmiotowej sytuacji faktycznej,

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Komendant Wojewódzki stoi na stanowisku, że objęta żądaniem skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej z uwagi na to, że dotyczy wyłącznie sprawy indywidualnej wnioskodawcy tj. interwencji, w której uczestniczył. W rzeczywistości bowiem starał się pozyskać informacje we własnej sprawie. Jednocześnie powołuje się również na pojęcie nadużycia prawa do informacji.

Zatem poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że samo nagranie z kamery nasobnej funkcjonariusza policji obejmujące przebieg wykonywanych przez niego czynności służbowych jest informacją publiczną. Stanowisko to nie budzi również wątpliwości Sądu i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał WSA w Łodzi w uzasadnieniu wyroku w sprawie sygn. II SAB/Łd 98/23 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Sąd nie ma wątpliwości, że nagrania z przebiegu interwencji powstają w ramach sfery działalności publicznej organu - podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej i jako mającej przymiot tj. odnoszącej się do organu władzy publicznej. (...) Tym samym żadna norma prawna nie pozbawia nagrań z interwencji charakteru informacji publicznej. Żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Nagrania wideo z przebiegu interwencji zawierają informację o działalności policji - władzy publicznej. Nagrania wideo zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, itp., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a i "b", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP)". Podobne stanowisko wyraził WSA w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SAB/Kr 67/23 (również dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Natomiast istota sporu pomiędzy skarżącym z jednej strony a Komendantem Wojewódzkim Policji z drugiej sprowadza się do oceny, czy osoba fizyczna ma prawo na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej domagać się udostępnienia takiego nagrania z interwencji, w której wnioskodawca brał udział. Powołując w odpowiedzi na skargę liczne wyroki sądów administracyjnych organ twierdzi, że w takich okolicznościach w ogóle nie mamy do czynienia z informacją publiczną lecz niejako "prywatną", względnie odwołuje się do koncepcji nadużycia prawa do informacji publicznej. W konsekwencji organ przyjmuje, że skarżącemu nie przysługiwało uprawnienie do żądania informacji określonej we wniosku.

Tak ogólnie wyrażone stanowisko jest błędne.

Przede wszystkim podkreślić trzeba, że prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, bowiem zostało wymienione w art. 61 Konstytucji RP o treści:

"1. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

2. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

3. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

4. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy."

W świetle tego przepisu ograniczenie dostępu do informacji publicznej należy uznawać raczej za wyjątek od zasady udostępniania informacji publicznej i w konsekwencji traktować przesłanki ograniczenia prawa do informacji zawężająco.

Tymczasem stanowisko organu przedstawione w niniejszej sprawie wprowadza dodatkową, nieprzewidzianą w ustawie o dostępie do informacji publicznej przesłankę udostępnienia informacji publicznej – mianowicie informacja podlegająca udostępnieniu nie może dotyczyć wnioskodawcy. Stanowisko takie jest sprzeczne z treścią art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust. 1), a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Prawdą jest, że w orzecznictwie pojawiła się koncepcja nadużycia prawa do informacji oraz poglądy zbieżne z prezentowanymi w odpowiedzi na skargę, niemniej jednak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ich nie podziela i uznaje za bezpodstawne ograniczenie prawa do informacji. Skutkiem takiej dodatkowej, nieznanej przepisom przesłanki byłaby sytuacja, w której osoba żądająca udostępnienia informacji publicznej w postaci nagrań z kamery nasobnej policjantów nie mogłaby uzyskać dostępu z interwencji z jej udziałem, ale dostęp do takich nagrań mogłaby uzyskać inna osoba - o ile organ nie odmówiłby dostępu do takiej informacji z powodu ochrony prywatności osoby biorącej udział w interwencji. W tym ostatnim przypadku w praktyce żadna osoba nie mogłaby uzyskać dostępu do pewnej kategorii informacji publicznych.

Sąd nie wyklucza przy tym możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznych np. w przypadku, gdy pomiędzy wnioskodawcą a organem toczy się postępowanie sądowe i celem wnioskodawcy ponad wszelką wątpliwość jest wykorzystanie uzyskanych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej danych w tym postępowaniu niejako "przeciwko" organowi. Niemniej jednak do każdej sytuacji ograniczenia dostępu do informacji publicznej należy podchodzić w sposób indywidualny, a przyjęcie z góry założenia, że pewnej kategorii informacji publicznej ze względów "podmiotowych" domagać się nie można jest nieuprawnione.

Stanowisko to zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cytowanym już wcześniej wyroku w sprawie sygn. II SAB/Kr 67/23: "Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżonego organu, iż sporna informacja nie miała waloru "informacji o sprawach publicznych" z racji odnoszenia się li tylko do interesu indywidulanego – prywatnego wnioskodawcy wobec starania się uzyskania informacji w swojej własnej sprawie np. uchylenia mandatu karnego. Żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. (...) Ponadto Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, iż z treści u.d.i.p. nie wynika, aby cel prywatny stanowił przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, ani nawet faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeżeli zatem konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć dla celu prywatnego (por. np. wyroki NSA z 18 października 2013 r. I OSK 1482/13, z 15 listopada 2013 r., I OSK 1585/13, z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1987/13)."

W świetle powyższych rozważań należało przyjąć, że objęte wnioskiem dane stanowiły informacje publiczne, a wniosek o ich udostępnienie nie stanowił nadużycia prawa do informacji. Z tego względu Sąd w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w tym zakresie w terminie 14 dni. Termin ten wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia organowi akt.

Jednocześnie Sąd nie jest na obecnym etapie postępowania przesądzić w sposób wiążący, czy żądana informacja ma zostać udostępniona. Sąd stwierdza, że przyjęte dotychczas stanowisko organu jest wadliwe, a żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, w związku z czym wniosek winien być załatwiony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej (poprzez wydanie aktu lub dokonanie czynności), co jednak nie jest tożsame z koniecznością udostępnienia informacji.

Z uwagi na niezałatwienie wniosku w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd stwierdził w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie w tym samym punkcie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ przy ocenie zasadności wniosku kierował się stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie przez niektóre sądy administracyjne, a także przyjął koncepcję nadużycia prawa do informacji. Wprawdzie stanowisko organu okazało się wadliwe, niemniej jednak wadliwość ta nie ma charakteru oczywistego.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.