Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2733/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 3, 14c par. 1 i 2, art. 14g par. 1 i 3, art. 121 par. 1, art. 169 par. 1 w zw. z art. 14h, art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 43 ust. 1 pkt 9, 10i 10a, art. 88 ust. 3a pkt 2, art. 29a ust. 8
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dominik Gajewski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Skarżąca – P. S.A. z siedzibą w W., opisując zdarzenie przyszłe we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, zwróciła się z pytaniem: czy będzie mogła odliczyć podatek od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") z faktury otrzymanej od dotychczasowego właściciela (użytkownika) wywłaszczanych gruntów, na których znajdują się budynki lub budowle.

Skarżąca wskazała, że w związku z lokalizacją linii kolejowych z mocy prawa będzie nabywać od jednostek samorządu terytorialnego (zwane dalej: "JST") nieruchomości gruntowe niezbędne do przeprowadzenia inwestycji, płacąc odszkodowanie, gdyż z mocy prawa Skarżąca nabywa użytkowanie wieczyste ww. gruntów. Podstawą wypłaty odszkodowania jest operat rzeczoznawcy, w którym odrębnie wyceniono grunt i naniesienia. Odszkodowanie obejmuje wartość gruntu i naniesień. Grunty są zagospodarowane w różnym stopniu: niektóre są niezabudowane, na innych są obiekty infrastruktury drogowej lub inne budynki lub budowle. Dotychczasowi właściciele nabywali je w różnych okolicznościach, często bez prawa do odliczenia VAT naliczonego. JST, zwłaszcza przy obiektach infrastruktury drogowej, nie oddawały ich do używania osobom trzecim i nie korzystały z prawa do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia lub wybudowania ww. naniesień, ani z tytułu innych nakładów (obiekty stanowiły drogi publiczne). Obiekty na ww. działkach często nie były też przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu VAT wykonywanych przez JST. Przy dostawie działek znajdujące się na nich obiekty (budynki, budowle lub ich części) nie były opodatkowane. Działki, w tym zabudowane ww. obiektami, w dniu ich objęcia przez Skarżącą są przeznaczone pod lokalizację modernizowanych linii kolejowych wykorzystywanych przez Skarżąca w działalności opodatkowanej VAT.

Skarżąca po nabyciu działek rozbiera ww. obiekty, a przeznaczenie gruntów jest z góry określone i wynika z wniosku o lokalizację linii kolejowej, a także decyzji lokalizacyjnej. Zasady lokalizacji linii określa ustawa z 28 marca 2013r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2013r. poz. 1594, zwana dalej: "u.t.k."). Zgodnie z art. 90 ust. 3 u.t.k. wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zawiera w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5000, przedstawiającą proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, opracowaną z wykorzystaniem treści mapy zasadniczej, a w razie jej braku - innej mapy sytuacyjno-wysokościowej w tej samej skali, zaś dla terenów zamkniętych z wykorzystaniem treści mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; określenie zmian w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu, przy czym przez uzbrojenie terenu należy rozumieć wybudowane urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.); mapy z projektami podziału nieruchomości, w przypadku konieczności dokonania podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; wykaz nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zawierający oznaczenia działek według katastru nieruchomości lub map z projektami podziału nieruchomości oraz powierzchnie tych działek.

Uczestnikom obrotu gospodarczego znane jest przeznaczenie nieruchomości wywłaszczanych, a przede wszystkim, że celem nabycia gruntu jest realizacja inwestycji związanej z infrastrukturą kolejową, a nie nabycie budowli na tym gruncie. Skarżąca, zgodnie z u.t.k., wypłaca odszkodowanie za wywłaszczone grunty, a wywłaszczeni właściciele będą jej wystawiać faktury dokumentujące dostawę gruntów, przy czym w wielu przypadkach w odniesieniu do gruntów, na których znajdują się budynki lub budowle, podatnicy zastosują stawkę podstawową VAT (mimo naniesień). Dotyczy to w szczególności dostaw dokonywanych przez JST, których przedmiotem są działki zabudowane budowlami infrastruktury drogowej (drogi publiczne). Sytuacje takie miały miejsce i będą występować w przyszłości.

Skarżąca udzieliła twierdzącej odpowiedzi na zasadne pytanie, wskazując, że odliczenie VAT będzie możliwe bez względu na to czy na gruncie znajdują się budynki czy budowle, gdyż przedmiotem dostawy przy decyzji lokalizacyjnej jest tylko grunt. Nie będzie więc możliwości stosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a w związku z art. 88 ust. 2a pkt 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwana dalej: "u.p.t.u."), a dodatkowo zdaniem Spółki bez znaczenia jest to czy wobec ww. obiektów spełniono przesłanki do zastosowania ww. zwolnienia czy też nie. W świetle orzecznictwa istotne są skutki ekonomiczne transakcji, a nie jej forma cywilnoprawna (wyroki NSA z: 1 lipca 2014r. sygn. akt I FSK 1169/13; 23 października 2013r. sygn. akt I FSK 1503/12, 15 października 2014r. sygn. akt I FSK 1115/13; wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej: "TSUE") z: 6 lutego 2003r. C-185/01, Auto Tease Holland B.V., 19 listopada 2009r. C-461/08Don Bosco Onroerend Goed).

2. Minister Finansów pismem z 16 czerwca 2015r. wezwał Skarżącą, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012r., poz. 749, ze zm.; zwana dalej: "O.p") do uzupełnienia braków formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia przez: wskazanie konkretnych nieruchomości będących przedmiotem nabycia - podanie nr ewid. i ich lokalizacji, odrębne określenie dla każdej działki czy jest ona zabudowana, jakimi budowlami, czy przed nabyciem działki zabudowanej Skarżąca, bądź sprzedający podjęli czynności związane z rozbiórką budowli, np. czy rozpoczęto prace rozbiórkowe, czy wystąpiono o pozwolenie na rozbiórkę, czy zawarto umowę na przeprowadzenie prac rozbiórkowych itp.; jeśli nie, należy odpowiedzieć: kiedy wybudowano budowle, czy były oddawane do użytkowania w ramach wykonania czynności opodatkowanych (sprzedaż, najem, leasing, dzierżawa), jeśli tak - kiedy i w jakich częściach nastąpiło to po raz pierwszy, czy ponoszono wydatki na ulepszenie budowli, przekraczające 30% ich wartości początkowej, dające prawo do odliczenia VAT naliczonego - jeśli tak, kiedy i czy budowle w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat; czy po poniesieniu ww. wydatków budynki były ponownie oddawane do użytkowania w ramach wykonania ww. czynności opodatkowanych (jeśli tak, kiedy), czy sprzedawcy przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu/wybudowaniu budowli, czy budowle były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od VAT.

W przypadku działek niezabudowanych należało wobec każdej odrębnie określić: a) czy istnieje dla niej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli tak, jakie przeznaczenie działki z niego/niej wynika? b) ponowne przedstawienie przez Skarżącą stanowiska z uwzględnieniem elementów zdarzenia przyszłego wskazanych w wezwaniu.

3. Skarżąca w odpowiedzi z 25 czerwca 2015r. wskazała, że na podstawie decyzji lokalizacyjnych następuje wywłaszczenie bardzo dużej ilości pojedynczych działek ewidencyjnych i ograniczyła wniosek do działki nr [...], obręb [...], B., powiat p. (zwana dalej: "Gminą") - zabudowanej asfaltową drogą publiczną (zwana dalej: "Działką"), którą nabędzie na podstawie nieostatecznej decyzji Wojewody M. z [...] marca 2015r. (zwana dalej: "Decyzją") dotyczącej lokalizacji linii kolejowej.

Przeznaczenie nabywanych gruntów jest z góry określone i wynika z wniosku o lokalizację linii kolejowej, a także decyzji lokalizacyjnej. Zasady lokalizacji linii określają przepisy u.t.k. Zgodnie z art. 90 ust. 3 u.t.k. wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zbiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5000, przedstawiającą proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, opracowaną z wykorzystaniem treści mapy zasadniczej, a w razie jej braku - innej mapy sytuacyjno-wysokościowej w tej samej skali, zaś dla terenów zamkniętych z wykorzystaniem treści mapy, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustany z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) określenie zmian w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu, przy czym przez uzbrojenie terenu należy rozumieć wybudowane urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) mapy z projektami podziału nieruchomości, w przypadku konieczności dokonania podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) wykaz nieruchomości łub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zawierający oznaczenia działek według katastru nieruchomości lub map z projektami podziału nieruchomości oraz powierzchnie tych działek.

Działka w dniu jej objęcia przez Skarżącą będzie przeznaczona pod lokalizację modernizowanych linii kolejowych, które Skarżąca wykorzystuje w działalności opodatkowanej VAT. Wszystkim uczestnikom obrotu gospodarczego znane jest więc przeznaczenie wywłaszczanych nieruchomości, a zwłaszcza to, że celem nabycia gruntu jest realizacja inwestycji związanej z infrastrukturą kolejową, a nie nabycie jakichkolwiek budowli na tym gruncie.

Zgodnie z u.t.k. Skarżąca wypłaca odszkodowanie za wywłaszczone grunty, ale w operacie stanowiącym podstawę do wypłaty odszkodowania oddzielnie wycenione zostaną grunty i naniesienia.

Skoro decyzja lokalizacyjna jest nieostateczna, przedstawione przez Skarżącą okoliczności pozwalają na przyjęcie, że zdarzenie będące przedmiotem interpretacji może nastąpić z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Nabycie praw do gruntu nastąpi w ramach szczególnej procedury opisanej we wniosku (lokalizacja linii kolejowej), a w konsekwencji Skarżącej nie są i nie mogą być znane okoliczności dotyczące nabycia, wykorzystywania i czynienia nakładów na te grunty przez ich użytkowników. Skarżąca może uzyskać informacje z akt postępowania administracyjnego lub operatu szacunkowego. Z dotychczasowej praktyki Skarżącej wynika, że JST, kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych odmawiają wystawienia faktury dokumentującej wywłaszczenie nieruchomości z zastosowaniem zwolnienia od VAT. Skarżąca spodziewa się, że Gmina wystawi fakturę zawierającą VAT w stawce podstawowej.

Skarżąca nie posiada wiedzy: a) kiedy wybudowano budowle, b) czy oddawano je do użytkowania w ramach wykonania czynności opodatkowanych, kiedy i w jakich częściach po raz pierwszy (skoro jest to droga publiczna można domniemywać, że nie miało to miejsca, ale Skarżąca nie posiada takiej wiedzy), c) czy gmina ponosiła wydatki na ulepszenie budowli (poniżej czy powyżej 30% wartości początkowej), czy były wykorzystywane przez gminę przez 5 lat w stanie ulepszonym, lub czy były oddane w ponowne użytkowanie w ramach czynności opodatkowanych, d) czy gmina miała prawo do odliczenia VAT w związku z nabyciem/budową budowli (Skarżąca może domniemywać, że prawo takie nie przysługiwało, gdyż jest to droga publiczna), e) czy gmina wykorzystywała budowle wyłącznie do celów działalności zwolnionej od VAT (Skarżąca może domniemywać, że gmina wykorzystywała budowle do czynności spoza zakresu opodatkowania VAT - zdania własne).

Skarżąca przed nabyciem Działki, ani wywłaszczana Gmina, nie podjęli czynności związanych z rozbiórką budowli (nie wystąpiono o pozwolenie na prace rozbiórkowe, nie zawarto umowy na przeprowadzenie tych prac). Skarżąca po nabyciu Działki rozbierze znajdujący się na niej obiekt (część drogi asfaltowej).

Strony w z dostawą działki i posadowionych na niej obiektów nie skorzystają z opcji opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części.

4. Minister Finansów postanowieniem z 2 lipca 2015r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej, w podstawie prawnej wskazując m.in. art. 14g § 1 i 3, art. 14h i art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012r., poz. 749, ze zm.; dalej zwana: "O.p").

Zdaniem Ministra Finansów wniosek Skarżącej nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a Skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku i nie udzieliła informacji kluczowych dotyczących znajdujących się na gruncie budowli, a część podanych informacji jest tylko domniemaniami Skarżącej, co uniemożliwia wydanie interpretacji. Podany przez Skarżącą opis nie zawiera wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, niezbędnych z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej klasyfikacji. Interpretacji nie można wydać na podstawie nieprecyzyjnie opisanego stanu faktycznego, gdyż odnosi się ona do konkretnej sytuacji prawnopodatkowej. Podany przez Skarżącą opis nie może być ogólnikowy, lecz powinien cechować się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Należy więc podać wszystkie elementy istotne z punktu widzenia oceny stanowiska wnioskodawcy. Interpretacja ma bowiem spełniać funkcję ochronną i gwarancyjną wobec podatnika. Organ nie może domniemywać stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, nie może go rekonstruować czy modyfikować czy też czynić ustaleń faktycznych. Ma zaś obowiązek udzielić podatnikowi informacji w zakresie stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowe w przedstawionym stanie faktycznym. Organ wskazuje więc czy w danym stanie faktycznym dany przepis będzie mógł być zastosowany czy też nie. Przedmiotem ocen prawnych organu nie może więc być abstrakcyjna sytuacja/zdarzenie przyszłe, które nie zawierają istotnych elementów umożliwiających wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Na tej podstawie Minister Finansów uznał, że Skarżąca nie usunęła braków formalnych wniosku.

5. Skarżący w zażaleniu z 9 lipca 2015r. zarzucił naruszenie: art. 14g § 1, art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. - poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uznanie, że braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione.

Stanowisko Ministra Finansów pozostaje w sprzeczności z art. 14b O.p., bo okoliczności, które mają być opisane we wniosku, wyznaczane są przez przepisy prawa materialnego, które mają być w sprawie zastosowanie. Minister Finansów nie może więc domagać się podania we wniosku o interpretację takich okoliczności, które nie mają znaczenia przy stosowaniu przepisów prawa materialnego. Skarżąca nie pytała o wysokość opodatkowania dostawy gruntu przez Gminę, ale o możliwość odliczenia VAT naliczonego, niezależnie od tego czy na Działce znajdują się budowle czy też nie.

Z treści wezwania - jak i postanowienia - wynika, że organ przesądził, że istotne przy prawie do odliczenia VAT było posadowienie budowli na gruncie. Pominął zaś, że: Skarżąca nie zna okoliczności związanych z nabyciem, wytworzeniem oraz wykorzystywaniem budowli przez Gminę, a nabycie następuje w szczególnych okolicznościach - wywłaszczenie. W ocenie podane przez nią okoliczności były wystarczające oceny jej stanowiska. Skarżąca zapytała czy będzie mogła wykonać prawo do odliczenia VAT z faktury otrzymanej od Gminy, która dokumentuje dostawę gruntu, niezależnie od tego, że na działce znajdują się budowle? W ocenie Skarżącej otrzymane faktury, będą stanowić u Skarżącej podstawę do obniżenia VAT należnego o wynikający z nich podatek naliczony, bez względu na to, czy na gruncie będącym przedmiotem dostawę są budynki lub budowle. Minister Finansów mógł więc w oparciu o ww. okoliczności (na podstawie decyzji lokalizacyjnej przedmiotem transakcji jest sam grunt, a nie znajdujące się na nim naniesienia) ocenić prawidłowość jej stanowiska. Informacje dotyczące budowli nie były zdaniem Skarżącej kluczowe, bo przedmiotem interpretacji nie było ustalenie wysokości opodatkowania budowli, ale to, czy posadowienie budowli na gruncie ma wpływ na odliczenie VAT naliczonego. Minister wydając postanowienie pominął zakres interpretacji, który wyznacza pytanie wnioskodawcy. Skarżąca powołał się m.in. na wyrok NSA z 15 stycznia 2014r. sygn. akt II FSK 331/12 oraz wskazała, że udzieliła pełnej odpowiedzi na wezwanie, bo nie pozostawiła bez odniesienia się żadnej z okoliczności wskazanych w wezwaniu, podnosząc, że nie będzie posiadała w tym zakresie żadnej wiedzy, z uwagi na tryb nabycia gruntu.

6. Minister Finansów w zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniu z [....] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie, podtrzymując jego podstawę prawną i argumentację.

Zdaniem Ministra Finansów Skarżąca przyjmuje błędne założenie, że informacje w zakresie budowli posadowionych na nabywanym gruncie są nieistotne z punktu widzenia wydania interpretacji indywidualnej. Również założenie, że sam sposób nabycia nieruchomości przez Skarżącą (wywłaszczenie w celu lokalizacji linii kolejowej) powoduje, że budowle posadowione na nieruchomościach nie mają znaczenia dla opodatkowania ich dostawy i w rzeczywistości nabywane są grunty niezabudowane - jest błędne. Do wyjaśnienia wątpliwości Skarżącej w kwestii prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktury otrzymanej od Gminy, dokumentującej dostawę nieruchomości, należy przede wszystkim ustalić, czy Gmina faktycznie naliczył VAT - czy transakcja będzie podlegała opodatkowaniu VAT bez możliwości stosowania zwolnienia od podatku. Opodatkowanie dostaw gruntu z budynkami rozstrzyga art. 29a u.p.t.u., wskazując, że ze zwolnienia podatkowego będzie korzystał również grunt, jeśli są na nim posadowione ww. obiekty. Nabycie Działki, na której znajduje się droga asfaltowa – wbrew opinii Skarżącej, nie należy traktować jako nieruchomości niezabudowanej, tylko z tego powodu, że droga zostanie rozebrana. Skarżąca we wniosku nie opisała, że Gmina bądź Skarżąca podjęli starania zmierzające do rozbiórki drogi, więc stan faktyczny opisany w sprawie różni się od tego, który przedstawił TSUE w wyroku C-461/08.

W sprawie, gdyby doszło do sprzedaży drogi wraz z gruntem, mogły być więc stosowane przepisy dotyczące zwolnienia z VAT – art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.t.u., a Skarżącej nie przysługiwałoby zwolnienie z VAT na mocy art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. Tym samym informacje, których żądał Minister Finansów w wezwaniu były niezbędne – kluczowe do wydania interpretacji w zakresie odliczenia VAT. Skoro Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej (część E.3.) powołała się m.in. na art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.t.u. oraz odniosła się do nich we własnym stanowisku, aby dokonać oceny poprawności stanowiska Skarżącej na podstawie art. 14c O.p., organ zobowiązany był do żądania informacji zawartych w wezwaniu. Przedstawione przez Skarżącą informacje nie były czytelne z punktu widzenia przepisów u.p.t.u., a w niosek Skarżącej nie spełniał przesłanek formalnych, gdyż Skarżąca nie uzupełniała, mimo wezwania, wniosku określonych informacji. Wydanie interpretacji byłoby więc niezgodne z art. 121 O.p. Organ nie może działać na zasadzie domysłów, a część informacji podanych przez Skarżącą stanowiło jej domniemania. Tym samym organ nie mógł dokonać oceny stanowiska Skarżącej w tym zakresie. Z orzecznictwa wynika, że w sytuacji, gdy Minister Finansów poweźmie wątpliwości co do wyczerpującego przedstawienia przez podatnika stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwia wyrażenie prawidłowego stanowiska w sprawie, zobowiązany jest zastosować treść art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. (wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 2815/10). Skoro Skarżąca nie usunęła braków formalnych wniosku, w związku z czym organ nie mógł dokonać oceny stanowiska przedstawionego we wniosku w kontekście określonego przedmiotu interpretacji.

7. Skarżąca w skardze do WSA w Warszawie wniosła o uchylenie obu ww. postanowień Ministra Finansów i zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: a) art. 14g § 1, art. 14b § 1- 3, art. 14c § 1 i 2, art. 121, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. - przez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i uznanie, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku, b) art. 29a ust. 8 u.p.t.u. przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przy ustaleniu czy przedmiotem dostawy są także budowle bez znaczenia pozostają okoliczności nabycia, w tym zamiar stron, c) art. 29a ust. 8, art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.t.u. przez dokonanie niewłaściwej oceny i przyjęcie, że należało stosować te przepisy w stanie, w którym przedmiotem czynności nie była dostawa budynków i budowli posadowionych na gruncie.

Zdaniem Skarżącej wykładnia przepisów O.p. prezentowana w ww. postanowieniach niweczy cel instytucji interpretacji indywidualnych, bo uniemożliwia rozstrzygnięcie wątpliwości, które zaszły na tle konkretnego stanu faktycznego, opisanego w sposób wyczerpujący we wniosku i jego uzupełnieniu. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego nie polega na wskazaniu wszystkich możliwych okoliczności sprawy, a jedynie tych istotnych. O tym, jakie okoliczności są istotne przesądzają przepisy prawa materialnego, których interpretacji domaga się Skarżąca. W sprawie "wyczerpujące" przedstawienie stanu faktycznego miało miejsce. Elementem wyczerpującego opisania stanu faktycznego był brak wiedzy Skarżącej, co do okoliczności, których wyjaśnienia domagał się organ. Organ dokonując właściwej oceny stanu faktycznego winien uznać, że art. 29a ust. 8 u.p.t.u. nie będzie mieć zastosowania, więc nie są istotne okoliczności posadowienia na gruncie budowli, bo w świetle ww. przepisu nie jest ona przedmiotem dostawy. Skarżąca podkreśliła też, że nie pytała o wysokość opodatkowania dostawy gruntu, ale o możliwość odliczenia VAT naliczonego.

8. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie było postanowienie, w którym bez rozpatrzenia pozostawiono wniosek Skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Sąd badając legalność ww. postanowienia wziął pod rozwagę zarówno okoliczności, które były podane przez Skarżącą w ww. wniosku, z punktu widzenia postawionego w nim zagadnienia prawnego, które miało podlegać interpretacji indywidualnej, jak również sformułowane przez organ wezwania do uzupełnienia okoliczności faktycznych sprawy - zdaniem organu interpretacyjnego, istotnych i niezbędnych do udzielenia interpretacji, jak również udzieloną przez Skarżącą odpowiedź na ww. wezwania.

Sąd wskazuje ponadto, że zgadza się ze stanowiskiem prezentowanym w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, że z treści art. 14b § 3 O.p. wynika, że wnioskodawca składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Poza ramy stanu faktycznego opisanego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej organ podatkowy, udzielający interpretacji przepisów prawa podatkowego, wykraczać zatem nie może. W sytuacji natomiast wątpliwości powziętych, co do wyczerpującego przedstawienia przez podatnika stanu faktycznego, który de facto uniemożliwia wyrażenie prawidłowego stanowiska w sprawie przez Ministra Finansów, organ ten jest zobowiązany zastosować treść art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. (por. wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 2815/10).

W treści zaskarżonego postanowienia Minister Finansów, biorąc pod uwagę stawiane przez Skarżącą w zażaleniu zarzuty, wyjaśnił Skarżącej z punktu widzenia, jakich konkretnie przepisów prawa materialnego konieczne było wezwanie Skarżącej do uzupełnienia podanych w wezwaniu informacji. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ww. stanowiska Ministra Finansów. Skoro bowiem Skarżąca wnosiła o wyjaśnienie wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktury otrzymanej od Gminy, dokumentującej dostawę nieruchomości, która była zabudowana budowlą – drogą asfaltową, jak również w rubryce dotyczącej wskazania przepisów prawa podatkowego, które miały być przedmiotem wniosku interpretacji indywidualnej powołała się m.in. na art. 43 ust. 1 pkt 9, 10, 10a, art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. niezbędne było konkretne wskazanie przez Skarżącą czy Gmina faktycznie naliczyła VAT - czy transakcja będzie podlegała opodatkowaniu VAT bez możliwości stosowania zwolnienia od tego podatku.

Organ, który został wyznaczony przez ustawodawcę do udzielenie interpretacji indywidualnej ma obowiązek, stosownie do art. 14b § 3 O.p., ocenić czy okoliczności przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jako stan faktyczny/zdarzenie przyszłe są wyczerpujące, czy też nie do zajęcia przez organ stanowiska. Zdaniem Sądu prawidłowe w świetle zagadnienia prawnego przedstawione przez Spółkę we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, jak również w związku z brakiem uzupełnienia przez Skarżącą okoliczności podanych w wezwaniu, było pozostawienia bez rozpatrzenia przez Ministra Finansów wniosku Skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej. Rację ma bowiem Minister Finansów, że Skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku i nie udzieliła informacji kluczowych - dotyczących znajdujących się na gruncie budowli, a część podanych przez Skarżącą informacji stanowiła tylko domniemania Skarżącej, co uniemożliwiało wydanie interpretacji. Zawarta w skardze polemika ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu również nie wskazuje, że doszło do uzupełnienia przez Skarżącą istotnych elementów stanu faktycznego, niezbędnych z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej klasyfikacji, na gruncie wskazanych przez Skarżącą we wniosku przepisów, m.in.: art. 43 ust. 1 pkt 9, 10, 10a, art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. Nie można oczekiwać od organu, że wydając interpretację zgodnie z oczekiwaniem Skarżącej, pominie on obowiązujące przepisy prawa, czy też będzie działał niezgodnie z tymi przepisami. Interpretacji indywidualnej nie można wydać na podstawie nieprecyzyjnie opisanego stanu faktycznego, gdyż Skarżąca z łatwością w drodze postępowania sądowego, z łatwością mogłaby dążyć do wyeliminowania ww. interpretacji indywidualnej. W przypadku wydania wadliwej interpretacji nie mogłyby być także uruchomione funkcje, które spowodowały, że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie tej instytucji prawnej: funkcja gwarancyjna czy funkcja ochronna. Rację ma zatem Minister Finansów wskazując, że w świetle art. 121 § 1 O.p. wydanie interpretacji indywidualnej w okolicznością faktycznych podanych we wniosku byłoby niezgodne z ww. przepisem, gdyż organ działałby na zasadzie domysłów czy domniemań, do czego nie jest uprawniony na mocy art. 14b § 3 O.p. w związku z art. 14c § 1 i 2 O.p. Skoro podany przez Skarżącą opis zdarzenie przyszłego nie był wystarczająco precyzyjny, a Skarżąca, pomimo wezwania nie udzieliła jednoznacznych informacji umożliwiających prawidłowe wyrażenie przez Ministra Finansów ocen, co do przedstawionego przez Skarżącą stanowiska, które to oceny wypełniałby jedną z funkcji, dla których ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie interpretacji indywidualnej (gwarancyjną czy ochronną), należało zaakceptować stanowisko Ministra Finansów o pozostawieniu, na mocy art. 14g § 1 i 3 i art. 14h O.p. w związku z art. 169 § 1 O.p., bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedmiotem ocen prawnych organu powołanego do udzielania interpretacji indywidualnych nie może być bowiem bliżej niedookreślone, niejako abstrakcyjne zdarzenie przyszłe, które nie zawiera istotnych elementów umożliwiających wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego wskazanych przez Skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Sąd za oczywiście bezzasadne uznaje zatem zarzuty skargi o naruszeniu przez Ministra Finansów przepisów art. 14g § 1, art. 14b § 1- 3, art. 14c § 1 i 2, art. 121, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Skarżąca nie uzupełniła bowiem braków formalnych wniosku, w zakresie, który był niezbędny do zajęcia stanowiska Skarżącej na podstawie przepisów, które wskazane zostały jako przedmiot interpretacji: m.in. art. 43 ust. 1 pkt 9, 10, 10a, art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. Skarżąca, która decyduje się wnieść wniosek o udzielenie interpretacji indywidualnej konkretnych przepisów, jak również w związku z nimi formułuje swoje stanowisko, nie może skutecznie podważać stanowiska organu o potrzebie zastosowania art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p., tylko z tego względu, że wnioskodawca nie jest wstanie podać informacji niezbędnych z punktu zastosowania tych przepisów. Organ podatkowy działa w ramach unormowań prawnych, których w rozpoznawanej sprawie nie naruszył. To, że Skarżąca nie może podać pewnych informacji, gdyż ww. Decyzja nie jest ostateczna, nie oznacza, że informacje te nie mają istotnego znaczenia w sprawie i organ, który zobowiązany jest wydać interpretację indywidualną jedynie wówczas, gdy Skarżąca opisze w sposób wyczerpującą zdarzenie przyszłe, nie może tych informacji żądać, tym bardziej, że Skarżąca we wniosku wskazała przepisy, o interpretację których wystąpiła.

Sąd, odnosząc się do zarzutów skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego - art. 29a ust. 8 u.p.t.u. przez jego błędną wykładnię wskazuje, że Minister Finansów nie stosował ww. przepisu. Przepis ten został powołany w zaskarżonym postanowieniu jedynie w celu wyjaśnienia dlatego informacje, których żądał Minister Finansów w wezwaniu z 16 czerwca 2015r. skierowanym do Skarżącej były niezbędne – kluczowe - do wydania interpretacji w zakresie odliczenia VAT, także w zakresie powołanych we wniosku przez Skarżącą przepisów prawa: m.in. art. 43 ust. 1 pkt 9, 10, 10a, art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u.

Przepis art. 29a u.p.t.u. odnosi się bowiem do opodatkowania dostaw gruntu z budynkami, wskazując, że ze zwolnienia podatkowego będzie korzystał również grunt, jeśli są na nim posadowione budynki lub budowle. Tym samym do wyjaśnienia wątpliwości Skarżącej w kwestii prawa do odliczenia VAT naliczonego wykazanego w fakturze wystawionej przez Gminę, z tytułu otrzymania od Skarżącej odszkodowania, konieczne było podanie przez Skarżącą okoliczności czy VAT został z tytułu tej transakcji faktycznie naliczony - czy transakcja podlegała opodatkowaniu VAT bez możliwości stosowania zwolnienia od VAT. Rację miał również Minister Finansów, że niezbędne było podanie przez Skarżącą informacji dotyczących posadowienia na gruncie budowli i budynków, a argumentacja Skarżącej, że w opisanym przypadku nie mamy do czynienia z gruntami zabudowanymi nie może być przesądzająca, gdyż Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, ani w jego uzupełnieniu, nie opisała, że Gmina bądź Skarżąca podjęli starania zmierzające do rozbiórki drogi, to nabycia Działki, na której znajduje się droga asfaltowa – wbrew opinii Skarżącej nie należy traktować jako nieruchomości niezabudowanej. W tym kontekście odniesienie się przez Ministra Finansów do argumentacji Skarżącej o braku potrzeby opisywania, z jakim rodzajem gruntu mamy do czynienia, i odwołanie się do okoliczności wynikających z konkretnego przepisu prawa nie może być poczytane za wadliwość.

Minister Finansów nie zajmował też w zaskarżonym postanowieniu stanowiska w kwestii możliwości zastosowania przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.t.u. Wyjaśnił jedynie i uczynił to prawidłowo w związku z zarzutami podniesionymi przez Skarżącą w zażaleniu, że skoro Skarżąca we wniosku - w jego części E.3 - powoływała się na ww. przepisy, to informacje wskazane w skierowanym do niej wezwaniu, a dotyczące posadowionych na gruncie budowli – były kluczowe do wyjaśnienia wątpliwości Skarżącej w analizowanej sprawie i niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie VAT.

Przypomnieć należy, że organ wezwał Skarżącą do: wskazania konkretnych nieruchomości będących przedmiotem nabycia - podanie nr ewid. i ich lokalizacji; odrębnego określenia dla każdej działki czy jest ona zabudowana, jakimi budowlami, czy przed nabyciem działki zabudowanej Skarżąca, bądź sprzedający podjęli czynności związane z rozbiórką budowli, np. czy rozpoczęto prace rozbiórkowe, czy wystąpiono o pozwolenie na rozbiórkę, czy zawarto umowę na przeprowadzenie prac rozbiórkowych itp.; jeśli nie, należy odpowiedzieć: kiedy wybudowano budowle, czy były oddawane do użytkowania w ramach wykonania czynności opodatkowanych (sprzedaż, najem, leasing, dzierżawa), jeśli tak - kiedy i w jakich częściach nastąpiło to po raz pierwszy, czy ponoszono wydatki na ulepszenie budowli, przekraczające 30% ich wartości początkowej, dające prawo do odliczenia VAT naliczonego - jeśli tak, kiedy i czy budowle w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat; czy po poniesieniu ww. wydatków budynki były ponownie oddawane do użytkowania w ramach wykonania ww. czynności opodatkowanych (jeśli tak, kiedy), czy sprzedawcy przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego przy nabyciu/wybudowaniu budowli, czy budowle były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od VAT. W przypadku działek niezabudowanych należało wobec każdej odrębnie określić: a) czy istnieje dla niej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli tak, jakie przeznaczenie działki z niego/niej wynika? b) ponowne przedstawienie przez Skarżącą stanowiska z uwzględnieniem elementów zdarzenia przyszłego wskazanych w wezwaniu.

Skarżąca jakkolwiek podała konkretną Działkę, która będzie podlegała wywłaszczeniu i za którą wypłaci Gminie odszkodowanie, tym niemniej wskazała, że "spodziewa się", że Gmina wystawi fakturę zawierającą VAT według stawki podstawowej, ale odszkodowanie wypłacone Gminie obejmie wartość gruntu i występujących na nim naniesień. Dodatkowo Skarżąca, udzielając odpowiedzi na powyższe wezwanie Ministra Finansów, wskazała, że nie posiadała wiedzy: a) kiedy wybudowano budowle, b) czy oddawano je do użytkowania w ramach wykonania czynności opodatkowanych, kiedy i w jakich częściach po raz pierwszy (skoro jest to droga publiczna można domniemywać, że nie miało to miejsca, ale Skarżąca nie posiada takiej wiedzy), c) czy gmina ponosiła wydatki na ulepszenie budowli (poniżej czy powyżej 30% wartości początkowej), czy były wykorzystywane przez gminę przez 5 lat w stanie ulepszonym, lub czy były oddane w ponowne użytkowanie w ramach czynności opodatkowanych, d) czy gmina miała prawo do odliczenia VAT w związku z nabyciem/budową budowli (Skarżąca może domniemywać, że prawo takie nie przysługiwało, gdyż jest to droga publiczna), e) czy gmina wykorzystywała budowle wyłącznie do celów działalności zwolnionej od VAT (Skarżąca może domniemywać, że gmina wykorzystywała budowle do czynności spoza zakresu opodatkowania VAT - zdania własne).

W kontekście powyższych wyjaśnień Skarżącej możliwe i prawidłowe było przyjęcie przez Ministra Finansów, że skoro podany przez Skarżącą opis zdarzenie przyszłego nie był wystarczająco precyzyjny, a Skarżąca, pomimo wezwania nie udzieliła jednoznacznych informacji umożliwiających prawidłowe wyrażenie przez Ministra Finansów ocen, co do przedstawionego przez Skarżącą stanowiska, należało bez rozpatrzenia pozostawić wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, na mocy art. 14g § 1 i 3 i art. 14h O.p. w związku z art. 169 § 1 O.p.

3. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie, na mocy art. 151 P.p.s.a., uznał za zasadne oddalenie skargi.