Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1139/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6553
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Protokolant referent stażysta - Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia opłaty naliczanej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty krajowej mleka oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez S. z siedzibą we W. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w P. nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. o odpowiedzialności płatnika w związku z uchybieniem obowiązkowi określonemu w ustawie.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2018 r. Dyrektor OT KOWR w P. wydał decyzję nr [...] o odpowiedzialności płatnika w związku z uchybieniem obowiązkowi określonemu w ustawie, na mocy której ustalił w stosunku do strony należność główną w wysokości 73 247,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę, które winny zostać naliczone przez podmiot skupujący od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności tj. od 3 października 2017 r. do dnia zapłaty.

Strona bowiem jako podmiot skupujący, a zarazem płatnik uczestniczący w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka, w oparciu o przepis § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 lipca 2015 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadania polegającego na rozkładania na raty opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015 (Dz.U. z 2015 r. poz. 1105 ze zm.) była zobowiązana do wniesienia IIl raty opłaty na rachunek bankowy OT ARR, a od 1 września 2017 r. Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w P. właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004, tj. do dnia 30 września 2017 r. Płatnik uchybił temu obowiązkowi ponieważ nie przekazał opłaty w tym terminie.

Dyrektor Oddziału Terenowego KOWR w P. wskazał, że zgodnie z art. 15 ust 2 rozporządzenia 595/2004, w przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy. Ponieważ płatnik uchybił terminowi płatności wydanie decyzji stało się konieczne.

Strona od powyższej decyzji wniosła odwołanie. Po rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu zauważył, Dyrektor Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 624 ze zm.), z którego wynika, iż Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wykonuje czynności związane z kwotowaniem produkcji mleka i z przekroczeniem kwot produkcyjnych na rynku mleka w roku kwotowym 2014/2015.

Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wyjaśnił m.in., że akapit drugi art. 15 ust. 1 rozporządzenia 595/2004 wskazuje, że bez uszczerbku dla stosowania art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą zdecydować, że płatność należnej kwoty związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia 2014 r. jest dokonywana w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach.

Podkreślił, że pierwsza roczna opłata, stanowiąca co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty, wpłacana jest do dnia 30 września 2015 r. Do dnia 30 września 2016 r, wpłacana jest kwota stanowiąca co najmniej 2/3 łącznej należnej kwoty. Łączna należna kwota zostaje uregulowana do dnia 30 września 2017 r.

W sprawie Skarżąca (płatnik), jako podmiot skupujący uczestniczący w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka w oparciu o przepis § 9 rozporządzenia zobowiązana była do wniesienia III raty opłaty ustalonej w drodze decyzji administracyjnych na rachunek bankowy Oddziału Terenowego KOWR właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby dostawcy hurtowego w terminie do 2 października 2017 r. Skarżąca nie przekazała części wpłaty w wysokości 73 247,80 zł.

Organ II instancji zauważył, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419), do postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz do rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1037, ze zm., dalej: "ustawa o organizacji rynku mleka"), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej: "O.p."), z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia 595/2004. Uprawnienia organu podatkowego przysługują dyrektorowi oddziału terenowego Agencji (I instancja). Podkreślił, że stronę na podstawie art. 8 O.p. należy uznać za płatnika. Podniósł, że płatnik, który nie wykonał obowiązków, określonych w art. 8 O.p., odpowiada za odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony (art. 30 § 1 O.p.). Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku (art. 47 § 4 O.p.). Ponadto zgodnie z art. 53 § 1 i 4 O.p. od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę.

W jego ocenie organ I instancji prawidłowo ustalił odpowiedzialność płatnika na warunkach i zasadach określonych w art. 30 § 4 i art. 47 § 4 O.p.

W dalszej części decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je w całości za niezasadne.

Na decyzję organu II instancji Strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego KOWR oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- błędne przyjęcie, że Skarżąca występuje jako płatnik w rozumieniu art. 8 O.p., gdy konstrukcja zapisów ustawy o organizacji rynku mleka nakazuje przypisać skarżącemu co najwyżej funkcję inkasenta w rozumieniu art. 9 O.p.,

- naruszenie art. 30 § 4 O.p. przez przyjęcie, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające odpowiedzialność Strony w wyniku niewykonania nałożonych na nią wskazanych w tym przepisie obowiązków gdy w rzeczywistości zaistniały przesłanki wskazane w art. 30 § O.p.,

- naruszenie art. 28 k.p.a. przez nie przyznanie podatnikowi (producentowi rolnemu - dostawcy hurtowemu) statusu strony w postępowaniu o uchybienie obowiązkowi określonemu w art. 30 § 4 O.p. przez co nie zapewniono mu udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.. dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419) do postepowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015 stosuje się przepisy dotychczasowe.

W myśl art. 54 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wykonuje czynności związane z kwotowaniem produkcji mleka i z przekroczeniem kwot produkcyjnych na rynku mleka w roku kwotowym 2014/2015.

Art. 8 ust. 1 ustawy o KOWR wskazuje, że, Dyrektor Generalny i dyrektorzy oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach. W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do: 1) dyrektorów oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka - jest Dyrektor Generalny; 2) Dyrektora Generalnego - jest minister właściwy do spraw rozwoju wsi.

Zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE 595/2004 przed dniem 1 października każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez państwo członkowskie; podmioty nabywające są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów na podstawie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zgodnie z art. 81 ust. 1 tego rozporządzenia.

Z tego przepisu wynika, że podmioty skupujące są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów.

Przepis ten znalazł swoje odbicie także w ustawodawstwie krajowym - z art. 36 ust. 3 ustawy o organizacji rynku mleka wynika, że iż podmiot skupujący, jest obowiązany przekazać opłatę na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia 596/2004 tj. przed 1 października każdego roku; podmioty odpowiedzialne za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Państwo Członkowskie.

Zgodnie z art. 15 ust 2 wskazanego rozporządzenia, w przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.

Według przepisu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji rynku mleka, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE 595/2004.

Zgodnie zaś z przepisem art. 30 § 4 O.p. organ ma obowiązek wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika określającej wysokość niepobranego lub pobranego i niewpłaconego podatku, gdy stwierdzi, ze płatnik nie wykonał obowiązków, o odpowiedzialności podatkowej podatnika.

Ponadto, w myśl art. 53 § 1 i 4 O.p. naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym podmiot skupujący ma obowiązek samodzielnego obliczenia odsetek (art. 53 § 3 O.p.) i wpłacenia ich bez wezwania.

Zasadnie organ przyjął, że do podmiotu skupującego muszą znaleźć zastosowanie przepisy dot. płatnika (art. 8 O.p.) a nie inkasenta ( art. 9 O.p.). Zgodnie z art. 8 O.p. płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Zgodnie zaś z art. 9 O.p. inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Ponieważ podmiot skupujący nie oblicza należnej opłaty – czyni to w drodze decyzji dyrektor oddziału terenowego (art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o organizacji rynku mleka), strona skarżąca m.in. z powołaniem się na tę okoliczność wskazuje, że nie może być uznana za płatnika, ponieważ ten właśnie element odróżnia płatnika od inkasenta.

Jednak należy zwrócić uwagę na fakt, iż zgodnie z cytowanym art. 40 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka przepisy ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio a nie wprost, co w realiach sprawy niniejszej oznacza, że należy zbadać jakie zadania i uprawnienia ma podmiot skupujący i porównać je do praw i obowiązków płatnika i inkasenta.

W ocenie Sądu, decydujące ma znaczenie fakt, iż zgodnie z art. 36 ust. 6 ustawy o organizacji rynku mleka wyłącznie uprawnionym do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest podmiot skupujący wskazany w tej decyzji.

Zgodnie z art. 30 § 1 i 2 O.p. płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, zaś inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek pobrany a niewpłacony. Skoro tak to, analizując treść art. 36 ust. 6 ustawy o organizacji rynku mleka należy stwierdzić, że właśnie fakt, iż tylko podmiot skupujący ma uprawnienie do egzekwowania opłaty ustalonej w decyzji dyrektora oddziału regionalnego agencji, to winny mieć do niego zastosowanie przepisy dot. płatnika, gdyż tylko płatnik odpowiada za podatek niepobrany.

Zgodnie zaś z przepisem art. 30 § 4 O.p. organ ma obowiązek wydania decyzji o odpowiedzialności płatnika określającej wysokość niepobranego lub pobranego i niewpłaconego podatku, gdy stwierdzi, ze płatnik nie wykonał obowiązków wynikających z art. 8 O.p.

Pozbawione podstaw prawnych i faktycznych jest twierdzenie strony, że płatnik nie wykonał swoich obowiązków z powodu zawinienia samego dostawcy hurtowego (podatnika). Strona w tym zakresie powołuje się na art. 30 § 5 O.p., który stanowi, że przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność podatnika można orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Zasadnie w zaskarżonej decyzji Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa stwierdził, iż płatnik nie ponosi odpowiedzialności tylko wówczas, gdy podatek nie został pobrany z winy podatnika. Za pobranie podatku odpowiada tylko płatnik. Odpowiedzialność płatnika wyłącza jedynie wina podatnika. W doktrynie przyjmuje się, że działanie zawinione przez podatnika, którego skutkiem jest niepobranie podatku przez płatnika, to np. sfałszowanie lub ukrycie danych faktycznych rzutujących na wysokość podstawy opodatkowania albo stawki podatkowej (por. Jacek Brolik, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, Wojciech Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. V). Tym samym o winie samego podatnika będzie mowa tylko wówczas, gdy płatnik nie miał żadnych instrumentów aby wykryć dane, które służyłyby do ustalenia podstawy naliczenia należnej opłaty. A więc będą to okoliczności zupełnie niezależne od płatnika. W sprawie natomiast niewątpliwie płatnik, jako podmiot skupujący bierze czynny udział w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka. Na podstawie cyt. powyżej art. 36 ustawy o organizacji rynku mleka posiada dane zbiorcze dotyczące należnych opłat i ma instrumenty do przymusowego wykonania decyzji nakładających należne opłaty. To, że dostawca hurtowy nie uiścił płatnikowi stosownej opłaty (czy też raty tej opłaty) nie zwalnia płatnika z ponoszenia odpowiedzialności. Jest to jedynie okoliczność faktyczna, równoznaczna z niepobraniem należnej opłaty, która to okoliczność w światle art. 30 ust. 4 O.p. obliguje organ do wydania decyzji stwierdzającej odpowiedzialność płatnika.

Należy podkreślić, że ustalenie, czy podatnicy, od których płatnik miał pobrać podatek, zapłacili ten podatek w prawidłowej wysokości jest istotne dopiero na etapie wykonania decyzji o odpowiedzialności płatnika, a nie na etapie orzekania o niej. Co więcej konstrukcja opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych w roku kwotowym kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych różni się od konstrukcji zobowiązań podatkowych. Dlatego też przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio, tj. z uwzględnieniem specyfiki tej opłaty. Tym samym cytowane w skardze wyroki sądów administracyjnych odnoszące się do kwestii podatkowych i związanej z nimi odpowiedzialności płatnika nie mogły przyczynić się do zmiany stanowiska. To strona ma odpowiednie instrumenty prawne do wyegzekwowania należnej opłaty i w ten sposób odpowiada za swoje działania, a raczej za brak działań. Skarżąca bowiem po otrzymaniu informacji wskazującej wysokość należnej opłaty (decyzja w tym zakresie jest natychmiast wykonalna - art. 36 ust. 1 pkt 3 i art. 36 ust. 5 ustawy o organizacji rynku mleka) winna wystąpić o przymusowe wykonanie tej decyzji w drodze egzekucji administracyjnej. Takie same uprawnienie przysługuje stronie, po wydaniu decyzji o rozłożeniu na raty tej należności dla dostawcy hurtowego i braku realizacji tej decyzji w terminie zakreślonym tą decyzją przez tego dostawcę. O wszystkich tych aktach strona jest informowana przez organy ARR przede wszystkim w formie elektronicznej i tym samym strona posiada stosowną wiedzę w tym zakresie.

W sprawie nie ma także znaczenia przedstawiona przez pełnomocnika Strony na rozprawie korespondencja kierowana do dłużnika oraz informacje przesłane do Agencji Rynku Rolnego informujące o stanie możliwości egzekucyjnych oraz pismo z Urzędu Skarbowego w G. o stanie egzekucji. Trzeba bowiem zauważyć, że okoliczność te nie mają żadnego skutku co do opłaty należnej od producentów mleka za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2014/2015. Nadal bowiem za ten okres kwotowy, to Skarżąca ma uprawnia do egzekwowania należnej opłaty.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 28 k.p.a poprzez nie przyznanie podmiotowi (producentowi rolnemu - dostawcy hurtowemu) statusu strony w postępowaniu o uchybienie obowiązkowi określonemu w art. 30 § 4 O.p., przez co nie zapewniono mu udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a., Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, iż ustawowo ukształtowany system poboru należności realizowany jest w oparciu o dwupłaszczyznowe zestawienie uprawnień i obowiązków - pomiędzy organem podatkowym a płatnikiem (podmiotem skupującym) i pomiędzy płatnikiem a podatnikiem (dostawcą hurtowym). Tym samym, nie jest możliwe w świetle obowiązujących przepisów prawa przyznanie dostawcy hurtowemu statusu strony w postępowaniu prowadzonym wobec podmiotu skupującego.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.