Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 199/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Podjęto zawieszone postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 128 par. 1 pkt 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. im. Św. O. P. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2812/21 w zakresie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi W. S. im. Św. O. P. w P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r., nr DPR.721.1.2019, DPR.721.1.2020, DPR.721.2.2020, DPR.721.3.2020 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: podjąć zawieszone postępowanie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie wywołane zażaleniem W. S. im. Św. O. P. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2812/21 w zakresie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi W. S. im. Św. O. P. w P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. nr DPR.721.1.2019, DPR.721.1.2020, DPR.721.2.2020, DPR.721.3.2020 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.

Podstawą zawieszenia przed NSA postępowania była okoliczność wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o treści:

"1. Czy art. 85 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U.UE.L.2014.173.190 ze zm.) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia przez radę nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji skargi do krajowego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, skuteczny środek ochrony prawnej uznaje się za zapewniony także osobom, które w zaskarżeniu tej decyzji upatrują ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania tej skargi jest skuteczny erga omnes i gdy możliwość uzyskania przez te osoby ochrony ich interesu prawnego nie jest uzależniona od odrębnego wniesienia przez nie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję?

2. Czy art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE wprowadzający wymóg sprawnej kontroli sądowej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, stanowiące o skutecznej ochronie prawnej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu proceduralnego państwa członkowskiego, który zobowiązuje krajowy sąd administracyjny do łącznego rozpoznania wszystkich skarg, jakie zostały wniesione do tego sądu na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu wraz z innymi wymogami krajowej procedury sądowoadministracyjnej powoduje, że z uwagi na znaczną ilość takich skarg wydanie wyroku w sprawie może okazać się nadmiernie utrudnione o ile w ogóle możliwe w rozsądnym terminie?

3. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na niedokonywanie strukturalnego oddzielenia - dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów - funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od innych funkcji tego organu jako ustawowego gwaranta depozytów bankowych lub kuratora banku (tymczasowego administratora) ustanowionego na podstawie decyzji krajowego organu właściwego dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE?

4. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uchybienia przez państwo członkowskie obowiązkowi ustanowienia odpowiednich uzgodnień strukturalnych dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innymi funkcjami odpowiedniego organu a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, warunek operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów może być uznany za spełniony, jeśli krajowy sąd administracyjny kontrolujący decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji uzna, że zastosowane inne rozwiązania organizacyjne i działania faktyczne organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, były wystarczające dla osiągnięcia tego skutku?".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pierwsze z pytań prejudycjalnych zmierzało do ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje legitymacja czynna do wniesienia skargi na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku. Z kolei pytanie 3 i 4 odnosiły się do zakresu kontroli legalności decyzji BFG, jaką w świetle postanowień dyrektywy 2014/59/UE powinien był przeprowadzić sąd administracyjny przy rozpoznawaniu skarg na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji banku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.

W przedmiotowej sprawie postępowanie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym uległo zawieszeniu z uwagi na przesłankę określoną w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przesłanka ta ustała, bowiem Trybunał Sprawiedliwości w dniu 12 grudnia 2024 r. w sprawie o sygnaturze C-118/23 wydał wyrok stanowiący odpowiedź na zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pytanie prejudycjalne mające wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania, w którym skarżąca zakwestionowała w drodze zażalenia postanowienie WSA w Warszawie umarzające postępowanie w sprawi z jej skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Orzeczenie to zostało opublikowane i jest dostępne, także w języku polskim.

Z tego powodu za spełnioną uznać należy przesłankę podjęcia postępowania, o której mowa w powołanym art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 128 § 1 pkt 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.