Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 394/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 49 par. 1, art. 49a
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 74 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1084/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę skarżącego jako wniesioną po terminie.

Sąd wskazał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.). Publiczne obwieszczenie organu odwoławczego zawiadamiające o wydaniu zaskarżonej decyzji zostało umieszczone: 1) w BIP Urzędu Miasta i Gminy S. od 18 września 2019 r., 2) na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy S. od 18 września do 2 października 2019 r., 3) na tablicy ogłoszeń Sołectwa P. od 20 września 2019 r. oraz 4) na tablicy ogłoszeń Sołectwa J. od 23 września 2019 r. W związku z tym, że zawiadomienia o wydaniu decyzji dokonano w różnych miejscach za pomocą różnych środków przekazu, w ocenie Sądu należało ustalić, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu 14 dni. Ostatnie z zawiadomień poprzez zamieszczenie obwieszczenia o decyzji na tablicy ogłoszeń miało miejsce w sołectwie J.. Dokonano go 23 września 2019 r. Zgodnie z art. 49 § 2 zd. 2 w zw. z art. 57 § 1 K.p.a. należy przyjąć, że zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia zdarzenia – publicznego obwieszczenia, nie licząc dnia tegoż obwieszczenia (23.09.2019 r.), a więc z dniem 7 października 2019 r. Tym samym określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. 30-dniowy termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję rozpoczął bieg od dnia następnego, tj. 8 października 2019 r. i upłynął 7 listopada 2019 r. Skarżący, wnosząc osobiście w siedzibie SKO, skargę 8 listopada 2019 r. uchybił więc powyższemu terminowi. W tym stanie rzeczy jego skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, kwestionując legalność zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wbrew argumentacji zawartej w zażaleniu, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżący wniósł skargę do Sądu Administracyjnego po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W tej zaś sprawie doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło skarżącemu w trybie art. 49 K.p.a. poprzez obwieszczenie. Obwieszczenie, o którym stanowi art. 49 K.p.a., ma ten skutek, że każdy zainteresowany, kto uważa się za stronę postępowania, może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, co umożliwia ewentualny czynny w nim udział. W związku z tym do podmiotów zainteresowanych tym postępowaniem należy podjęcie czynności zapewniających im czynne uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym. W tej zaś sprawie swój akces do postępowania zgłosiło na etapie postępowania odwoławczego 60 osób fizycznych, a więc niewątpliwie na etapie postępowania odwoławczego została spełniona przesłanka do zastosowania art. 49 K.p.a., który umożliwia doręczenie decyzji administracyjnej poprzez obwieszczenie, w sytuacji gdy liczba stron postępowania przekroczyła 20. Dla tej oceny nie ma zaś znaczenia, że organ odwoławczy w sposób merytoryczny ocenił, że określonej liczbie podmiotów nie przysługuje przymiot strony postępowania środowiskowego. Ponadto jeżeli skarżący dowiedział się o zaskarżonej decyzji z zawiadomienia poprzez obwieszczenie to nie mógł oczekiwać, że decyzja ta zostanie mu doręczona. Poza tym wskazywana okoliczność, jak i pozostała argumentacja skarżącego nie stanowi wystarczającej podstawy do wykazania aby skarżący nie uchybił terminowi do wniesienia skargi. Natomiast ewentualne braki w pouczeniu lub brak wskazania daty, w którym nastąpiło obwieszczenie może stanowić ewentualnie argumentację dla wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a nie skutecznego podważenia oceny co do nieterminowego wniesienia skargi. Jako nieskuteczną należy też oceniać argumentację wskazującą na doręczenie zaskarżonej decyzji stronie przeciwnej. Artykuł 49 § 1 K.p.a. wskazuje, że zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej "może" nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, co oznacza, że pomimo zastosowania art. 49 K.p.a. nie można wykluczyć możliwości doręczenia inwestorowi decyzji. Co do zaś wskazywanego w zażaleniu art. 49a K.p.a., przepis ten w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał zastosowania, ponieważ art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej przewiduje właśnie zastosowanie art. 49 K.p.a. Wskazywany art. 49a K.p.a. dotyczy zaś innych przypadków niż wynikające z art. 49 K.p.a. W tych warunkach w zażaleniu nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą skarga złożona osobiście w organie przez skarżącego w dniu 8 listopada 2019 r. została wniesiona po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Co prawda, Sąd I instancji wadliwie wskazał, że od dnia 8 października 2019 r. należy liczyć termin do wniesienia skargi. Zgodnie ze wskazywanymi przez Sądu przepisami to w dniu 8 października 2019 r. rozpoczął swój bieg termin do wniesienia skargi, co oznacza, że termin ten skarżącemu upłynął w dniu 6 listopada 2019 r., a nie w dniu 7 listopada 2019 r., jak wskazał to Sąd I instancji. Ocena w tym zakresie nie ma zaś istotnego wpływu na wynik sprawy skoro skarżący w dniu 8 listopada 2019 r. wniósł skargę, a więc z naruszeniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.