Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 718/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.  217 § 2, art. 219
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 września 2022 r. nr ZP-P.8640.334.2022.DB w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem J. K. (dalej: strona, skarżąca) z dnia 10 sierpnia 2022 r., adresowanym do Powiatowego Urzędu Pracy w Zgorzelcu (dalej: PUP), o wydanie jednego zaświadczenia oraz trzech jego kopii o okresach aktywnych i wypełniających przerwy między pozostawaniem w ewidencji osób bezrobotnych (okresy zatrudnienia, staże itp.). Odrębnym wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2022 r. strona zwróciła się o wydanie zaświadczenia o okresach zarejestrowania jako osoby bezrobotnej.

Z akt sprawy wynika, że stronie wydano zaświadczenie z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr [...] (oraz trzy jego kopie), w którym wykazano wszystkie okresy rejestracji strony w PUP wraz ze wskazaniem okresów wypłat świadczeń przysługujących z tytułu posiadania statusu bezrobotnego.

Jednocześnie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr DE.710.15652.VIII.24.2022.RN działający z upoważnienia Starosty Zgorzeleckiego, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Zgorzelcu (dalej jako: Starosta lub organ I instancji) odmówił wydania zaświadczenia oraz 3 jego kopii o tzw. okresach aktywnych i wypełniających przerwy między pozostawaniem w ewidencji osób bezrobotnych z powodu braku danych pozwalających na wydanie zaświadczenia o żądanej przez stronę treści.

Na powyższe postanowienie Starosty strona złożyła zażalenie, zaskarżając je w części dotyczącej odmowy wydania przysługujących jej kopii zaświadczenia, niepodlegających opłacie skarbowej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt c ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r., poz. 1635 ze zm., dalej: ustawa o opłacie skarbowej) jako dotyczących sprawy o świadczenia rodzinne czyli socjalne.

Strona podniosła zarzut rażącego naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa formalnego poprzez:

- wydanie większej liczby zaświadczeń niż jedno wnioskowane;

- nieuwzględnienie art. 2 ust. 1 pkt c ustawy o opłacie skarbowej i umieszczenie nieprawidłowej adnotacji na zaświadczeniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: Kolegium), tj. o opłacie w kwocie 17 zł , zamiast adnotacji o niepodleganiu opłacie w sprawie zaświadczenia socjalnego (rodzinnego);

- poinformowanie Urzędu Miasta w Zgorzelcu (dalej: Urząd Miasta) o obowiązku zapłaty opłaty skarbowej za cztery zaświadczenia (17 zł x 4), podczas gdy zgodnie z przepisami, obowiązek taki w ogóle nie powstał, co naraża stronę na szkody wynikłe z postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej:

- odmowy wydania kopii zaświadczenia z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr [...],

- wpisu o opłacie 17 zł za wydanie tego zaświadczenia wyłączonego z opłaty na podstawie art. 2 ust. 1 pkt c ustawy o opłacie skarbowej,

- wydania przez urząd dodatkowych trzech zaświadczeń o numerach: [...],

- przekazania do Urzędu Miasta informacji będącej podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej w związku z wydaniem ww. zaświadczeń.

Strona wniosła również o zobowiązanie PUP do przesłania na jej adres nw. dokumentów:

- kopii zaświadczenia z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr [...], wydanego przez Kolegium (niepodlegającego opłacie skarbowej),

- noty w formie wskazanej przez Wojewodę Dolnośląskiego korygującą treść błędnej adnotacji o opłacie skarbowej (17 zł) na prawidłową adnotację o niepodleganiu opłacie skarbowej w zaświadczeniu nr [...], skierowanym do Kolegium w sprawie dotyczącej świadczenia rodzinnego,

- potwierdzenia zwrotu do PUP odesłanych przez stronę i niewnioskowanych dodatkowych i zbędnych zaświadczeń o ww. numerach,

- przesłania na adres Urzędu Miasta oraz na adres strony informacji korygującej treść poprzedniej informacji, jako informacji dotyczącej zaświadczenia niepodlegającego opłacie skarbowej i bezprzedmiotowości postępowania, co do pozostałych 3 zaświadczeń, w celu nie wszczynania postępowania egzekucyjnego lub jego umorzenia (jeżeli zostało już wszczęte) przez Urząd Miasta.

Postanowieniem z dnia 29 września 2022 r. nr ZP-P.8640.334.2022.DB Wojewoda Dolnośląski (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty kwestionujące możliwość traktowania żądanych przez stronę informacji jako danych będących w posiadaniu przez organ w rozumieniu art. 218 § 1 k.p.a., przy uwzględnieniu stosowanej do tego określenia wykładni ścieśniającej. Wojewoda wyjaśnił, że nie posiada w rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, w związku z tym oczywistym jest, że nie może wydać takiego zaświadczenia, bez względu na przyczynę braku określonych w żądaniu danych. Organ podkreślił, że nie jest zobligowany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia faktów, czy stanu prawnego, gdyż postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym.

W tym zakresie Wojewoda wskazał, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, w związku z tym z uwagi na specyfikę postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., może być prowadzone jedynie w ograniczonym zakresie. W konsekwencji w przedmiotowym postępowaniu brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego tzw. okresy aktywne i wypełniające przerwy między pozostawaniem strony w ewidencji osób bezrobotnych. Końcowo Wojewoda poinformował stronę, że nie jest właściwy do rozpatrywania kwestii opłat za wydanie zaświadczeń, ponieważ sprawa opłat wykracza poza przedmiot tego postępowania.

Powyższe postanowienie ostateczne stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości postanowienia Wojewody z dnia 29 września 2022 r.;

2) uchylenie w części postanowienia Starosty z dnia 19 sierpnia 2022 r. i działań (ich braków) PUP dotyczących: braku wydania 3 kopii zaświadczenia; wydania zamiast 3 kopii niewnioskowanych 3 zaświadczeń; nieuznania uprawnienia strony o niepodleganiu opłacie skarbowej za wydanie zaświadczenia; wdrożenie postępowania egzekucyjnego za brak opłat od wydanych przez PUP 4 zaświadczeń;

3) zobowiązanie Dyrektora PUP do przesłania na adres strony, w określonym przez Sąd terminie, wnioskowanych przez stronę (niepodlegających opłatom) 3 kopii zaświadczenia wydanego do Kolegium;

4) zobowiązanie Dyrektora PUP do uznania uprawnienia strony o niepodleganiu opłacie skarbowej za czynność wydania zaświadczenia kierowanego do Kolegium z tego powodu, że przedmiotem sprawy jest świadczenie socjalne;

5) stwierdzenie, że czynność wydania 3 niewnioskowanych zaświadczeń została dokonana z rażącym naruszeniem prawa formalnego skutkującym nieważnością tej czynności;

6) stwierdzenie faktu nie powstania obowiązku zapłaty (opłat skarbowych) od wydanych 4 zaświadczeń;

7) zobowiązanie Dyrektora PUP do przesłania, w określonym przez Sąd terminie, na adres Urzędu Miasta oraz na adres strony nowej informacji dotyczącej zaświadczenia niepodlegającego opłacie skarbowej i o bezprzedmiotowości postępowania co do pozostałych 3 zaświadczeń, w celu nie wszczynania postępowania egzekucyjnego lub jego umorzenia przez Burmistrza Zgorzelca, jeżeli już zostało wszczęte;

8) zobowiązanie Wojewody oraz Dyrektora PUP do dostarczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu całości materiału dowodowego, tj. dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy organów I i II instancji na koszt ww. organów;

9) obciążenie wszystkimi kosztami sądowymi ww. organów administracyjnych;

10) przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o dowody wymienione w skardze (dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy organów I i II) oraz pozyskanie przez Sąd - w razie stwierdzenia takiej konieczności - "oryginału zaświadczenia do SKO w Jeleniej Górze" i "urzędowego nagrania rozmów telefonicznych z Urzędem Miasta Zgorzelec");

11) przekazanie części sprawy do rozpatrzenia w odpowiednim wydziale Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu i działaniom Wojewody skarżąca zarzuciła niedokonanie merytorycznej kontroli całości postępowania organu I instancji i utrzymanie w mocy postanowienia oraz czynności tego organu, dokonanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i formalnego.

Ponadto skarżąca zarzuciła:

- nieprawidłowość w sformułowaniu rozstrzygnięcia;

- brak logiki i rozeznania we własnym postępowaniu;

- rażące naruszenia przepisów prawa formalnego, wpływające w sposób istotny na prawa strony, tj. art. 217 § 1 k.p.a. poprzez wydanie większej liczby zaświadczeń niż wnioskowane;

- naruszenie przepisów prawa materialno-prawnego wpływające w sposób istotny na prawa strony, przez nieuznanie prawa strony o niepodleganiu obowiązkowi zapłaty opłaty skarbowej za wydanie zaświadczenia w sprawie dotyczącej świadczenia rodzinnego (socjalnego) wynikającego z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 5 ustawy o opłacie skarbowej;

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego przez poinformowanie Urzędu Miasta o rzekomym obowiązku zapłaty opłaty skarbowej za 4 zaświadczenia (17 zł x 4), podczas zgodnie z przepisami obowiązek taki nie powstał.

Dodatkowo, w piśmie z dnia 7 listopada 2022 r., skarżąca wniosła o:

- przyjęcie skargi jako zwolnionej od kosztów (opłat) sądowych z uwagi na przedmiot sprawy (status osoby bezrobotnej);

- o przesłuchanie (w razie potrzeby) skarżącej w jej miejscu zamieszkania z uwagi na konieczność sprawowania przez nią opieki nad ojcem .

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Z kolei odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że dotyczą one głównie naliczenia opłaty skarbowej za wydanie zaświadczenia z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr [...] (oraz jego 3 kopii) wykazującego okresy rejestracji skarżącej w PUP jako osoby bezrobotnej wraz ze wskazaniem okresów wypłat świadczeń przysługujących z tytułu bezrobocia, tymczasem kwestia ta wykracza poza przedmiot tego postępowania. Organ odwoławczy podniósł, że informacja o należnej opłacie skarbowej znalazła się w wydanych przez organ zaświadczeniach, nie zaś w zaskarżonym postanowieniu. W tym zakresie Wojewoda wyjaśnił, że ramach prowadzonego postępowania nie był umocowany do weryfikacji poprawności czynności wydania zaświadczeń, prawdziwości adnotacji o konieczności uiszczenia opłaty skarbowej, czy zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał okoliczności i wyjaśnił stronie przesłanki stanowiące podstawę jego wydania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia

25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U.2022 poz. 2492). Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest skrępowany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, co wprost wynika z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Dokonując zaś oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd administracyjny bada jedynie, czy przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że uchylenie takiego aktu administracyjnego względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.).

Dokonując zatem pod takim kątem oceny postanowienia będącego przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ono obarczone wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 10 sierpnia 2022 r., skierowanym do powiatowego organu zatrudnienia, o wydanie zaświadczenia "o okresach aktywnych i wypełniających przerwy między pozostawaniem w ewidencji osób bezrobotnych (okresy zatrudnienia, staże itp.)".

Z wskazanej w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej i motywów rozstrzygnięcia wynika, że organ orzekał na podstawie przepisów normujących postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, a to przepisów działu VII kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń", zawartych w art. 217 – 220 k.p.a. Przewidują one wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze – jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś – jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W sytuacji, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie w jego uzyskaniu) organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.)

Z powyższego wynika więc, że zaświadczeniem w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP z. s10, 2004 r. s. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym.

Wymaga podkreślenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uproszczony i odformalizowany (vide: J. Borkowski, B. Adamiak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa, Wydawnictwo C.H. Beck, 2008 str. 833). Na postępowanie składają się wyłącznie czynności materialno - techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca.

W przedmiotowym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono stan ustalony, jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (vide: wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn.

II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. sygn. I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335 oraz z 21 listopada 2008 r. sygn. III SA/Wa 1612/08, Lex nr 519918). Przy czym przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. wcześniej powoływany).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że omawiane postępowanie może się zakończyć jednym z następujących rozstrzygnięć , a mianowicie:

1/ przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana;

2/ przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia;

3/ przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie.

Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia. Podstawy do odmowy wydania zaświadczenia istnieją, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2014).

Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646).

Jak już wskazano na wstępie , natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu, na gruncie badanej sprawy organy obu instancji zasadnie uznały, że sposób sformułowanego przez skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia, spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Istota żądania wykraczała bowiem poza ramy zaświadczenia, a skarżąca usiłowała wymóc na organie I instancji wydanie zaświadczenia o treści nie znajdującej swojego odzwierciedlenia w prowadzonych przez organ ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Wypada w tym miejscu ponownie zaakcentować ,że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie ma charakteru pełnego postępowania administracyjnego, w którym uczestniczą strony. Jest to postępowanie gabinetowe, uproszczone, w którym organ wyłącznie konfrontuje treść wniosku osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia z treścią posiadanych przez organ danych, których dotyczyć ma zaświadczenie. Wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy (bazy) do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych.

Natomiast żądanie skarżącej w istocie sprowadzało się do wydania zaświadczenia - o konkretnej treści sformułowanej przez skarżącą - mającego potwierdzać fakty nie wynikające z danych będących w posiadaniu organu .Tymczasem treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia .

Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku , co obligowało organ do wydania postanowienia odmownego . Wyjaśnić w tym miejscu należy ,że wprawdzie rozwiązania prawne przyjęte w k.p.a., w tym także i w postępowaniu administracyjnym uproszczonym nie przewidują obowiązku strony wskazania dowodów potrzebnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, bowiem strona jest jedynie uprawniona, a nie zobowiązana do przedstawienia stosownych dowodów. Nie oznacza to jednak możliwości przerzucania w całości ciężaru dowodzenia na organ administracyjny, a w każdym razie nie ma on nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności, z których strona wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne. Natomiast prowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocnicza rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia , bo główną rolę pełnią dane z ewidencji , rejestru dokumentów lub zbioru danych utrwalanymi innymi technikami. Wobec tego stwierdzenie o dopuszczalności prowadzenia przez organ administracji postepowania wyjaśniającego poza własnym zbiorem w celu wydania żądanego zaświadczenia byłoby zbyt daleko idące.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które zobowiązywałyby go do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Prawidłowo również organy orzekające w sprawie odstąpiły od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia istnienia interesu prawnego , wymaganego art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., trafnie oceniając, że nawet wykazanie interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, nie mogło wpłynąć na wynik postępowania z uwagi na treść art. 218 § 2 k.p.a..

Z kolei odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić , że wynikają one przede wszystkim z niezrozumienia przez skarżącą podstawy odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Natomiast organy przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności sprawy , konieczne do jej prawidłowego rozpoznania i wyprowadziły z nich logiczne i merytorycznie uzasadnione wnioski, zaś swoje stanowisko w tym zakresie wraz z uzasadniającą je argumentacją zawarły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Ma rację Wojewoda , kiedy wywodzi ,że zarzuty skargi koncentrują się głównie na naliczeniu przez organ opłaty skarbowej za wydanie zaświadczenia z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr [...] (oraz jego 3 kopii) wykazującego okresy rejestracji skarżącej w PUP jako osoby bezrobotnej wraz ze wskazaniem okresów wypłat świadczeń przysługujących z tytułu bezrobocia. Trafnie również zauważył organ ,że powyższa kwestia wykracza poza przedmiot postępowania, objętego zaskarżonym postanowieniem , które nie zostało obwarowane żadną opłatą. Zaś adnotacja o należnej opłacie skarbowej znalazła się w wydanych przez organ zaświadczeniach, nie zaś w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym w ramach niniejszego postępowania , którego przedmiotem była wyłącznie ocena legalności zakwestionowanego postanowienia w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, o żądanej przez skarżącą treści , zarówno Wojewoda jak i Sąd nie mieli żadnych podstaw prawnych do weryfikacji poprawności czynności wydania zaświadczenia o okresach rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej, w tym również co do zasadności adnotacji o konieczności uiszczenia opłaty skarbowej.

Jedynie na marginesie sprawy wyjaśnić należy ,że na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest możliwa zmiana zaświadczenia. Innymi słowy, strona w przypadku uzyskania zaświadczenia nie może skorzystać ze środków zaskarżenia ( odwoławczych) przewidzianych Kodeksem postępowania administracyjnego . W takiej sytuacji strona może podjąć inne sposoby działania , a mianowicie :1/ przeprowadzić - na podstawie art. 76 § 3 k.p.a.- w postępowaniu administracyjnym dowód przeciwko treści dokumentu jakim jest zaświadczenie organu , 2/ wnieść - w trybie art. 227 k.p.a.- skargę do właściwego organu na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organu , 3/ złożyć nowy wniosek w sprawie wydania zaświadczenia.

Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, a zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.