Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 19/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Wójt Gminy O. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązuje Wójta Gminy O. do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem, 3. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2023 r. M. P. (skarżący, strona, wnioskodawca), zwrócił się do Wójta Gminy O. (Organ), w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z wnioskiem o udostępnienie mu informacji w następującym zakresie: "1. Wskazania linku (format edytowalny) pod którym zamieszczono protokół z [...] sesji rady gminy O. w dniu [...].

2. Udostępnienie skanów dokumentów wykorzystanych w trakcie sesji [...].

3. Listy osób obecnych na sesji".

W odpowiedzi na ww. wniosek strony z dnia 12 grudnia 2023 r. Organ poinformował skarżącego, pismem z dnia 22 grudnia 2023 r., że informacja o którą wnioskował nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) z uwagi na to, że skarżący "nadużywa" prawa do informacji w celu "dezorganizowania", "poniżania" oraz "zakłócania" działań Organu.

Organ stwierdził, że w okresie od 2015 r. w którym odnotowano wzrost aktywności związanej ze składaniem wniosków o dostęp do informacji publicznej) do dnia 30 listopada 2023 r wpłynęło do Urzędu Gminy w O. około [...] wniosków pochodzących od strony, bądź konfigurowanych w taki sposób przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, które mylnie mogą sugerować, że pochodzą od innych osób niż od skarżącego.

W ocenie organu, wykorzystywanie ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu zakłócania, dezorganizowania, poniżania, co nierzadko ma miejsce w treściach samych wniosków lub komentarzy do tych wniosków, nie może skutkować udzieleniem ochrony prawnej wobec osoby, która w tak skrajny sposób posługuje się legalnym narzędziem prawnym do realizowania innych celów, niż założyła je ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Dla potwierdzenia swego stanowiska Organ powołał się na wyroki sądów administracyjnych i decyzje SKO w Katowicach odwołujące się do konstrukcji nadużycia prawa do informacji publicznej.

W konsekwencji skoro Skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, wystąpił 8 stycznia 2024 r., ze skargą na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i zarzucił naruszenie przepisów:

1) art 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji, prowadzące do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji o funkcjonowaniu Urzędu Gmina O. ,

2) art. 10 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji, skutkujące nieuzasadnionym i niezgodnym z prawem ograniczeniem debaty publicznej o niepraworządnym postępowaniu Organu,

3) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej jako: Konstytucja RP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek, skutkujące ograniczeniem debaty publicznej i uniemożliwieniem poddania działań Organu społecznej kontroli,

4) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o obowiązku równego traktowania obywateli przez władze publiczne, poprzez jego niezastosowanie, polegające na pozbawieniu skarżącego prawa do informacji,

5) art. 7 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanowione wyłącznie w ustawie, poprzez ich niezastosowanie, polegające na pozbawieniu go konstytucyjnego prawa do informacji w oparciu o pozaustawową przesłankę "nadużycia" prawa,

6) art. 19 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisu tego wynika, że Organy władzy publicznej, tutaj Rada Gminy sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, poprzez jego niezastosowanie, polegające na ocenie motywu złożonego wniosku oraz nieuzasadniony zarzut "nadużycia" prawa do informacji,

7) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu żądanej informacji w ustawowym terminie i do dnia sporządzenia niniejszej skargi.

Wobec powyższego wniósł o:

1) zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku z12 grudnia 2023 r. bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

2) zasądzenie od Organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenia określonej sumy pieniężnej, która to zostanie przekazana na cel charytatywny (Schronisko dla zwierząt w M. http://[...]/ ),

3) doręczanie pism za pośrednictwem serwisu ePUAP.

W uzasadnieniu skargi przedstawił cel ustawy i tryb postępowania oraz podkreślił brak jakichkolwiek przyczyn usprawiedliwiających bezczynność organu. Zaakcentował, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że teza Organu jakoby żądana przez niego informacja nie stanowiła informacji "publicznej" jest pozbawiona uzasadnienia, a Organ wykroczył poza swoje kompetencje ponieważ procedura dostępu do informacji nie przewiduje uznaniowości w jej udostępnieniu. Jeżeli spełnione są przesłanki przedmiotowe informacji oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępniania, to organ ma obowiązek jej przekazania.

Zdaniem skarżącego materialnoprawna podstawa udostępniania informacji publicznej tj. u.d.i.p. nie zawiera uznaniowości. W związku z tym podmiot zobowiązany nie może powoływać się na nadużywanie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Nie jest to bowiem jego rola. Obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) nie daje możliwości wyboru rozwiązania, jeżeli ustawodawca wiąże określony skutek prawny z wystąpieniem określonych okoliczności.

Skoro więc wnioskowana przez stronę informacja dotyczyła działalności organu administracji publicznej oraz nie zachodziły przesłanki ograniczające prawo do informacji, to zdaniem skarżącego Organ miał obowiązek pozytywnie rozpatrzyć złożony przez niego wniosek.

W ocenie skarżącego przyjęcie odmiennej, reprezentowanej przez Organ argumentacji, narusza konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa. W praktyce bowiem może skutkować udostępnieniem tej samej informacji określonej jednostce i odmowie jej przekazania innej jednostce.

Nadto skarżący wskazał, że Konstytucja RP, ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani jakakolwiek inna ustawa nie zna pojęcia "nadużycia" prawa do informacji. Próbę ograniczenia prawa przy użyciu tej pozaustawowej przesłanki należy ocenić jako niedopuszczalne naruszenie zasady praworządności. To oczywiste stwierdzenie znajduje wyraz w orzecznictwie sądów administracyjnych - obowiązujące przepisy prawa nie znają pojęcia "nadużycia prawa do informacji publicznej". W szczególności ustawa o dostępie do informacji publicznej nie uznaje takiej podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. W żadnym zaś wypadku konieczność działania w interesie publicznym nie stanowi dodatkowej przesłanki - koniecznej do stwierdzenia, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zaakcentował, że niezależnie od dopuszczalności powoływania się na pozaustawową przesłankę Organ swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że złożony wniosek miał na celu "dezorganizację", "zakłócenie" oraz "poniżenie" organu, a w przeszłości pozyskane przez stronę za pomocą dostępu do informacji dane stanowiły podstawę złożonych przez niego skarg i wniosków do odpowiednich organów. W tym zakresie, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. nie ma podstaw do ustalania celu w jakim wnioskodawca zwraca się po daną informację. Artykuł 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Ponadto jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednym z najważniejszych jej celów jest poddanie władzy publicznej społecznej kontroli. W związku z tym fakt, że uzyskane przez stronę informacje w przeszłości stanowiły podstawę formułowanych przez niego skarg, czy wniosków, świadczy o prawidłowym spełnieniu przez prawo do informacji swojego podstawowego celu. Uznanie tej okoliczności za uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji jest niedopuszczalne i służy zapewnieniu bezkarności urzędników dopuszczających się naruszenia prawa.

Skarżący wskazał, że liczby wskazane przez Organ nie mają żadnego pokrycia w rzeczywistości ponieważ prawdą jest, że składa liczne wnioski opatrzone imieniem i nazwiskiem, nr Pesel, danymi adresowymi, względnie korzysta z platformy ePUAP ale wynika to ze skali nieprawidłowości działań Organu oraz braku chęci współpracy. Organ całkowicie lekceważy swoje obowiązki informacyjne, a uzyskanie jakiejkolwiek informacji wymaga przygotowania wielu pism/skarg/wniosków. Gdyby postępował on w sposób praworządny i zgodnie z prawem udzielał odpowiedzi na wnioski, to ilość złożonych wniosków oraz związanych z nimi pism byłaby zdecydowanie mniejsza. Skarżący podkreślił, że nie ma żadnych podstaw aby "racjonować" dostęp obywatela do informacji i ograniczać liczbę możliwych do złożenia wniosków.

W ocenie strony kwalifikacja informacji jako podlegającej udostępnieniu odbywa się wyłącznie w oparciu o cechy danej informacji. Organ administracji publicznej nie ma kompetencji do ustalania, oceny i kwestionowania motywów wnioskodawcy. Konstytucja oraz ustawy nie znają instytucji "nadużycia" prawa do informacji, a złożony przez niego wniosek nie nosi opisanych przez Organ znamion.

Organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wyjaśnił, że wnioskodawca co najmniej od 2017 r. składa notorycznie wnioski z wykorzystaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ich ilość jak i zakres przedmiotowy wniosków uzasadniają przypuszczenie graniczące z pewnością, że celem działania skarżącego w tym zakresie jest nękanie i świadoma próba dezorganizacji organów gminy.

Skarga całkowicie pomija istotę sprawy, ponieważ skarżący zręcznie koncentruje się wyłącznie na opisie czynności związanych z jego wnioskiem. Tymczasem istota przedmiotowej sprawy tkwi zupełnie gdzie indziej. Co najmniej od 2017 r. skarżący permanentnie, niemal codziennie z żelazną konsekwencją składa kolejne, nierzadko kilka jednocześnie wniosków o dostęp do informacji publicznej. Wnioski te są wielowątkowe i dotyczące praktycznie wszystkich obszarów działalności gminy i jej organów. I tak w okresie od 2018 r. skarżący złożył:

"Rejestr wszystkich wniosków o udzielenie informacji publicznej, w tym złożonych w znacznej większości przez stronę lub inne osoby pod które podszywa się skarżący:

ROK ILOŚĆ

2018 [...]

2019 [...]

2020 [...]

2021 [...]

2022 [...]

2023 [...]

RAZEM [...] wniosków

Rejestr wszystkich skarg i wniosków, tym złożonych w znacznej większości przez stronę lub inne osoby pod które podszywa się skarżący:

Rok skargi wnioski

2018 [...] [...]

2019 [...] [...]

2020 [...] [...]

2021 [...] [...]

2022 [...] [...]

2023 [...] [...]

RAZEM [...] skarg [...] wniosków."

Organ z powyższego powodu starał się ograniczyć możliwości składania wniosków, które w jego ocenie miały charakter nękania, zastraszania i dezorganizacji pracy urzędu Gminy O. Prawną przesłanką do próby ograniczenia tej skali było wcześniejsze wnioskowanie w innych sprawach do strony o wykazanie szczególnego interesu publicznego, a także definiowanie wnioskowanych informacji jako informacji przetworzonych.

Zdaniem Organu, przedstawione wyżej okoliczności nie mogą ujść uwadze Sądu Orzekającego w niniejszej sprawie, ponieważ waga przedmiotowego postępowania nie sprowadza się do analizy jakiegoś jednego incydentalnie składanego wniosku, ale odnosi się do poważnej kwestii jaką jest wykorzystanie narzędzia prawnego w postaci ustawy o dostępie do informacji publicznej w zdecydowanie innym celu niż wynika on z intencji ustawodawcy. Nadmienił, że skarżący ponadto używa w tym samym celu instytucji skarg i wniosków przewidzianych w przepisach kpa.

Organ wskazał, że skala wniosków składanych przez stronę stanowiła i stanowi poważny problem merytoryczny, ale także emocjonalny odnoszący się do przeciążenia pracowników nieustannym rozpoznawaniem wniosków, tym bardziej, że jak wskazano wcześniej, wszystkich aspektów związanych z funkcjonowaniem gminy, co zagraża w realny sposób gotowości do wykonywania podstawowych zadań nałożonych mocą szeregu ustaw jako zadania własne gminy. Gmina O. liczy około [...] mieszkańców. Aparat urzędniczy liczy [...] osoby, tylu pracowników ogółem, z czego [...] zatrudnionych jest na stanowiskach urzędniczych.

Organ zaakcentował, iż niepodobna uznać, że wnioskodawca będący mieszkańcem Gminy O. nie zdaje sobie sprawy ze skutków jakie wywołuje poprzez składanie wniosków w trybie dostępu do informacji publicznej niemal codziennie. Nie czyni tego kierując się uprawnieniami do uzyskania informacji publicznej, ale realizuje zamierzenie w sposób nie budzący wątpliwości w innym celu którym jest nękanie, a nierzadko zawieranie komentarzy poniżających pracowników urzędu gminy i nie tylko.

Organ gminy prezentował argumentację dot. skali problemu wynikającego po prostu z nadużywania prawa do dostępu do informacji publicznej. Dlatego też pismem z dnia 22 grudnia 2023 roku poinformowano skarżącego, że jego wniosek nie będzie rozpatrywany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie organu biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy nie zachodzi bezczynność, a pozostawienie sprawy bez dalszego rozpatrzenia w następstwie uporczywych działań wnioskodawcy jest zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Zatem skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ z bezczynnością organu mającego udzielić informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminach przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. organ takiej czynności nie podejmie, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji lub nie poinformuje strony o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji, gdy organ stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że Wójt Gminy należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Stanowisko takie jest uzasadnione tym, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP.

Nie budzi również wątpliwości, że informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

"1. Wskazania linku (format edytowalny) pod którym zamieszczono protokół z [...] sesji rady gminy O. w dniu [...].

2. Udostępnienie skanów dokumentów wykorzystanych w trakcie sesji [...].

3. Listy osób obecnych na sesji".

- stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo przez wydanie stosownej decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa bowiem nie przewiduje możliwości załatwienia sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania skoro spełnia wymogi formalne.

W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczy informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w ustawie o dostępie, czego bezspornie nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudostępnienie informacji publicznej nie było bowiem przejawem złej woli, lecz wiązało się z prezentowaną przez organ odmienną oceną prawną charakteru wniosku.

W następstwie niniejszego wyroku, biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej wywody, organ załatwi wniosek w sposób odpowiadający regulacji ustawy o dostępie informacji w wyznaczonym 14 dniowym terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd nie mógł przesądzić, jak ma być rozstrzygnięta sprawa, w której organ pozostaje bezczynny.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł.

Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.