Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 297/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2,  art. 3,  art. 4,  art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 151,  art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego 1/ oddala skargę; 2/ przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie adwokatowi M. K. kwotę 240 złotych (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu na rzecz skarżącego D. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 sierpnia 2013r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. działający z upoważnienia Burmistrza M. przyznał D. P. zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 150,00 zł i odmówił przyznania zasiłku celowego w wysokości 230,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 17 lipca 2013r. D. P. złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w M. wniosek o przyznanie zasiłku celowego na lekarstwa, które musi wykupić w sierpniu 2013r. w kwocie 380 zł lub według wyceny recept. Ustalono, że wnioskodawca jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności okresowo do dnia 30 listopada 2014r. i uzyskuje zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie co stanowi jego jedyny stały dochód. Zamieszkuje w lokalu mieszkalnym bez tytułu prawnego. Podano, że wnioskodawca korzysta z pomocy w formie zasiłków celowych na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych (jest objęty comiesięczną pomocą ze strony ośrodka pomocy społecznej). W tym zakresie wskazano, iż wnioskodawca w 2012r. uzyskał pomoc w łącznej kwocie 10933,93 zł (miesięcznie 911,16 zł), zaś w 2013r. średnia wysokość comiesięcznego wsparcia stanowi kwotę 943,75 zł. Podano, iż wnioskodawca spełnia przesłankę kryterium dochodowego do uzyskania wnioskowanej pomocy, a zakup leków jest bezsprzecznie niezbędną potrzebą bytową. Jednakże wyjaśniono, że decyzja w przedmiocie przyznania zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Podano zatem, że organ nie jest w stanie udzielić wsparcia w wnioskowanej kwocie z uwagi na bardzo ograniczane środki finansowe jakimi dysponuje oraz stale zwiększającą się liczbę osób i rodzin ubiegających się o przyznanie pomocy. Wskazano, że z uwagi na zmniejszające się dochody gminy zmniejszono środki na pomoc społeczną. Podano, że wnioskodawca nie posiada żadnych osób na utrzymaniu i dysponuje stałym miesięcznym dochodem w postaci zasiłku stałego w maksymalnej wysokości, a tym samym posiada potencjalne możliwości zaspokajania potrzeb, przynajmniej częściowo, z własnych środków. Natomiast przyznanie wszelkiej pomocy, o jaką wnioskuje strona musiałoby spowodować konieczność zmniejszenia wsparcia dla innych potrzebujących, często znajdujących się w trudniejszej sytuacji. W związku z tym przyznano wsparcie jedynie na częściowe pokrycie kosztów zakupu lekarstw. Wskazano, że wnioskodawca stale zwiększa swoje żądania i skupia się na dokumentowaniu wlanych potrzeb i wydatków, oczekując zasiłków kwotowo oraz wypłaty ich w konkretnych terminach przez siebie określonych, twierdząc że jest mu to należne od Skarbu Państwa. Podano, że z uwagi na ograniczone środki zasiłki celowe na zakup leków przyznawane są w kwotach od 50 zł do 200 zł, a zatem wsparcie dla wnioskodawcy jest w górnych granicach przyznawanych świadczeń. Podkreślono, że zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym, a zatem organ nie jest zobowiązany do udzielenia pomocy w całkowitym zakresie zgłaszanej potrzeby, lecz może przyznać go częściowo lub odmówić jego przyznania biorąc pod uwagę faktycznie uzasadnione potrzeby wnioskodawcy oraz ograniczone możliwości finansowe Ośrodka i konieczność zapewnienia pomocy także innym zgłaszającym się osobom i rodzinom.

Na skutek odwołania wniesionego przez D. P. decyzją z dnia 25 października 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji nie odniósł się do tego, jakimi środkami finansowymi dysponował Ośrodek, ile osób ubiegało się o pomoc w postaci zasiłku celowego w czerwcu 2013r., ilu osobom pomoc taka została przyznana, a także czy sytuacja rodzinno - majątkowa tych osób była mniej korzystna od sytuacji wnioskodawcy. Wskazano także, że organ pomocy nie zawarł wystarczającego wyjaśnienia, do jakiej wysokości środki finansowe Ośrodka są ograniczone, a także nie uzasadnił w sposób przekonywujący czym kierował się przyznając świadczenie w takiej, a nie innej wysokości. Wskazano także na niewyjaśnienie powodu przyznania wnioskodawcy zasiłku właśnie w kwocie 150 zł, przy zasiłkach przyznawanych w kwocie od 50 do 200 zł.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 29 listopada 2013r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. działający z upoważnienia Burmistrza M. przyznał D. P. zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 150,00 zł i odmówił przyznania zasiłku celowego w wysokości 230,00 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U z 2013r., poz. 182 ze zm., dalej jako: u.p.s.). W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 30 listopada 2014r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 zł miesięcznie. Stwierdzono, że wnioskodawca spełnia przesłanki przyznania zasiłku celowego, gdyż jest osobą niepełnosprawną, a jego dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w przepisach u.p.s., jednakże organ nie jest w stanie przyznać wsparcia w pełnej wnioskowanej kwocie z powodu ograniczonych środków finansowych, jakimi dysponuje oraz z uwagi na stale zwiększającą się liczbę osób i rodzin ubiegających się o przyznanie pomocy. Podano, że w okresie od stycznia 2013r. do dnia wydania decyzji w niniejszej sprawie do organu pomocy wpłynęło 3775 podań o przyznanie zasiłków celowych oraz 2011 wniosków o przyznanie zasiłków okresowych. Wyjaśniono, że organ od początku roku wydatkował na zasiłki celowe 358202,10 zł, a zatem średnia wysokość świadczenia wyniosła 94,89 zł. Nadto w budżecie na 2013 rok ponownie zmniejszono pulę środków finansowych przeznaczonych na przyznawanie i wypłacanie przez gminę zasiłków celowych oraz specjalnych zasiłków celowych. Z uwagi na posiadane środki oraz niezbędne wydatki takie jak: pokrycie kosztów utrzymania mieszkańców miasta M. w DPS, pokrycie części kosztów utrzymania dzieci z terenu miasta M. w placówkach opiekuńczych, przewidywany koszt zapewnienia niezbędnego schronienia osobom tego pozbawionym, konieczność pokrycia kosztów posiłków dla dzieci i uczniów w szkołach, organ pomocy posiada coraz szczuplejsze środków na wsparcie celowe. Podniesiono, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, nie ma innych osób na utrzymaniu i dysponuje stałym comiesięcznym dochodem w postaci zasiłku stałego w maksymalnej wysokości. Ma on zatem potencjalne możliwości, aby chociaż częściowo zaspokajać zgłaszane potrzeby z własnych środków. W tej sytuacji zostało przyznane wsparcie na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków w wysokości 150 zł i odmówiono przyznania wsparcia w pozostałym zakresie. Wskazano także na fakt, że wnioskodawca otrzymał w 2013r. wsparcie w postaci zasiłków w łącznej kwocie 10.837,10 zł, co średnio miesięcznie stanowi kwotę 985,19 zł. W ocenie organu, przyznanie wszelkiej wnioskowanej pomocy jakiej domaga się strona skutkowałoby zmniejszeniem rozmiaru wsparcia dla osób znajdujących się w trudniejszej od niego sytuacji.

W odwołaniu od powyższej decyzji, D. P. wniósł o jej uchylenie i przyznanie zasiłku celowego na wykupienie niezbędnych leków lub przekazanie

sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powołał się na przepisy Konstytucji RP. Wyjaśnił, że wprawdzie otrzymał częściową pomoc, to jednak nie ma środków na wykupienie pozostałych niezbędnych leków ratujących życie i zdrowie. Podał, że jedynym źródłem jego dochodu jest zasiłek stały w kwocie 529 zł przyznawany na zaspokojenie elementarnych potrzeb życiowych. O tym, że zasiłek stały jest niewystarczający świadczy fakt, że jest przyznawany zasiłek celowy na dożywianie w kwocie 90 zł miesięcznie. Wyraził pogląd, że podopieczny winien mieć zawsze zaspokojoną w całości potrzebę na niezbędne lekarstwa. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podał, że organ nie zebrał całego materiału dowodowego i arbitralnie ocenił, że przyznana kwota jest wystarczająca na niezbędne leki ratujące życie i zdrowie. Wyjaśnił, że od 2010r. skończyły się mu oszczędności i teraz organ winien mu pomagać finansowo znacznie więcej. Wskazał przy tym, że powodem korzystania przez odwołującego się ze świadczeń z opieki społecznej jest nieprzyznanie mu przez gminę M. lokalu zamiennego od 1990r.

Decyzją z dnia 3 lutego 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że D. P. korzystał i korzysta z wielu form wsparcia ze środków pomocy społecznej. Przy czym zasiłek celowy może uzyskać, jeśli nie miałby możliwości sam sfinansować swoich potrzeb w okolicznościach odbiegających od sytuacji innych osób. Natomiast odwołujący się opłacił koszty zakupu leków w sierpniu 2013r. uzyskując częściowe wsparcie na ten cel w wysokości 150 zł. Wskazano, ze zasiłek celowy nie służy refinansowaniu poniesionych wydatków. Ponadto podano, że spełnienie wymaganych kryteriów do przyznania zasiłku celowego nie oznacza automatycznego przyznania świadczenia w wysokości odpowiadającej oczekiwaniu. Organ musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji. Posiadając ograniczone środki finansowe organ pomocy udziela odwołującemu się systematycznego wsparcia, a przyznana kwota 150 zł przekracza znacząco przyznawany przeciętny zasiłek celowy. Wskazano, że wprawdzie zakup leków jest niezbędną potrzebą bytową, ale organ musi rozdysponować środki w sposób oszczędny, tak aby objąć pomocą wszystkich potrzebujących i wyważyć wielkość udzielonej pomocy. Organ ocenił sytuację materialną strony, jej potrzeby, a także własne możliwości finansowe i uznał że nie istnieje możliwość przyznania pomocy w większym rozmiarze, co znajduje umocowanie w ustawie o pomocy społecznej. Wskazano, że zgodnie z art. 69 Konstytucji RP władze publiczne udzielają pomocy osobom niepełnosprawnym, ale zgodnie z ustawą o pomocy społecznej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł D. P. żądając jej uchylenia w całości z powodu naruszenia prawa do uzyskania środków niezbędnych na wykupienie leków oraz przepisów postępowania. Wskazał, że skarga jest słuszna z uwagi na przepis art. 68 i 67 Konstytucji RP, gdyż organ musi zapewnić mu środki na zakup leków w całości. Podniósł, że organy orzekające w sprawie wiedzą, że gmina M. nie dostarczyła mu lokalu zamiennego od 1990r., czym przysporzyła mu wielkie trudności. Ponadto podał, że decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2012r., w którym Sąd nakazał przeprowadzenie dokładnego postępowania wyjaśniającego. Zarzucił, że organ I instancji nie wyjaśnił, które z leków są niezbędne, a które nie mają znaczenia. Podniósł także, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego, gdyż przerzuciły koszt zakupu leków na zasiłek stały, przyznany na zaspokojenie elementarnych potrzeb. Wskazał, że wydatki na leki są w hierarchii potrzeb na pierwszym miejscu łącznie z wyżywieniem. Mają o wiele większe znaczenie niż wydatki na odzież, buty, garnki czy remonty w mieszkaniu. W ocenie skarżącego Sąd musi rozstrzygnąć czy osoba na zasiłku stałym powinna mieć przyznany zasiłek celowy na wykupienie niezbędnych leków ratujących życie i zdrowie w całości, co odpowiada – zdaniem skarżącego – art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazał, że nie neguje stosowania tańszych zamienników. Jednakże nieprzyznanie mu środków na zakup leków uniemożliwia mu stosowanie się do zaleceń lekarzy, a wypisywane recepty mają na celu niedopuszczenie do pogorszenia stanu zdrowia, czy też ratowanie życia i zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokajaniu jej wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Jednocześnie -zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 3 ust. 4 u.p.s. - potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w granicach możliwości finansowych pomocy społecznej. Dlatego też nawet spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania osobie zainteresowanej żądanego świadczenia. Oznacza to, że organ może, ale nie musi przyznać świadczenie pomocowe, a przyznanie świadczenia jest uzależnione od środków finansowych, jakimi dysponuje ośrodek na pomoc społeczną. Wydana decyzja administracyjna nie jest więc decyzją związaną, lecz jest wydawana w granicach tak zwanego uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne obejmuje nie tylko ocenę warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanej pomocy, ale także ocenę przesłanek warunkujących jej wysokość, to znaczy ilości środków przeznaczonych na pomoc społeczną, ilości osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc oraz hierarchii potrzeb, na które środki te mają być przeznaczone. Należy przy tym podkreślić, iż uznanie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (wyrok NSA z dnia 26 września 2000r., sygn. akt I SA 945/00, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stosownie do art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może zostać przyznany na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przedmiotowe świadczenie przyznawane jest zatem na określony cel i ma charakter pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Przyznanie lub odmowa przyznania pomocy może nastąpić jedynie po starannym i wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności danej sprawy, a wydana decyzja musi być wyczerpująco uzasadniona przez wskazanie, dlaczego dokonano takiego, a nie innego rozstrzygnięcia – zgodnie z regułami wynikającymi z art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy oparte jest o tak zwane uznanie administracyjne, organ obowiązany jest rozważyć oba wskazane w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego interesy - słuszny interes strony i interes społeczny. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 1981r. (SA 820/81, ONSA 1981, z. 1, poz. 57 z glosą J. Łętowskiego OSP 1982, z. 1-2, poz. 22) obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2006, sygn. akt I OSK 777/05).

W niniejszej sprawie organy rozpoznające wniosek skarżącego w pełni zastosowały się do wskazanych wyżej wymogów. Sporządzony został wywiad środowiskowy, a postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo i w sposób wyczerpujący, prowadząc do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. ustalenia faktycznej sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego. Rozpatrując wniosek o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku celowego organy właściwie wzięły pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe w zakresie udzielenia pomocy. Jednocześnie organy uwzględniły sytuację strony ubiegającej się o świadczenie, jej zaangażowanie w zakresie współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, jak i zakres udzielonej ze środków publicznych pomocy. W toku postępowania ustalono, iż skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia 30 listopada 2014r. i z tego tytułu otrzymuje zasiłek stały w kwocie 529 złotych, który wraz z przyznawanymi zasiłkami celowymi i okresowymi stanowi jedyny dochód wymienionego. Nie budzi zatem wątpliwości, iż skarżący spełnia kryterium dochodowe do przyznania pomocy. Jednakże organy obu instancji słusznie wzięły pod uwagę nie tylko sytuację materialną skarżącego, ale również możliwości finansowe organów pomocy społecznej i potrzeby innych osób ubiegających się w tym czasie o pomoc pieniężną.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, należy stwierdzić, iż organy prawidłowo dokonały oceny, iż biorąc pod uwagę sytuację skarżącego i konieczność zabezpieczenia potrzeby w postaci zakupu leków, ilość środków jakimi dysponuje organ oraz liczbę osób ubiegających się o pomoc, a także rozmiar pomocy już udzielonej skarżącemu, możliwe jest przyznanie zasiłku celowego jedynie na częściowe pokrycie kosztu zakupu leków. Należy bowiem podkreślić, iż organ pomocy musi uwzględniać fakt, iż ograniczone środki finansowe jakimi dysponuje, winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Organ ma obowiązek dokonać oceny nie tylko sytuacji materialnej skarżącego, ale także ilości i rodzaju skierowanych do niego form pomocy, bowiem środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb. Organ zaś winien dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Tym samym spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie wnioskowanego świadczenia, a przeciwnie – zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Należy przy tym zaznaczyć, iż skarżący jest stale objęty pomocą Ośrodka, otrzymując regularnie pomoc w postaci świadczeń pieniężnych w różnych wysokościach na różne cele.

W świetle powyższych rozważań, należy stwierdzić, iż organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i z należytą starannością rozważyły i uzasadniły przesłanki przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy tylko częściowo.

Wyjaśnić także należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 września 2012r. (sygn. akt II SA/Ol 338/12), na który powołuje się skarżący. Orzeczenie to zapadło w zupełnie innej sprawie, a zatem Sąd nie jest związany tym wyrokiem. Zdaniem składu orzekającego pogląd tam wyrażony ma charakter jednostkowy i nie można go odnieść do stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 p.p.s.a.