Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 799/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
article: par. 1 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 65 poz 600
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej  kulturze rolnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 160/09 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów z sankcjami po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 160/09, oddalił skargę J. A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych z sankcjami.

Sąd Wojewódzki orzekał w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2005 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] stycznia 2005 r. o przyznaniu J. A. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2004. Powodem wznowienia postępowania były wyniki kontroli przeprowadzonej 15 kwietnia 2005 r., z których wynikało zawyżenie powierzchni gruntów rolnych zgłoszonych do wniosku o dopłaty bezpośrednie oraz brak zadeklarowanego rodzaju użytkowania działek rolnych lub utrzymywania ich w dobrej kulturze rolnej.

Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [....], odmówiono J. A. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i orzeczono sankcję pieniężną w łącznej kwocie 499 238, 58 zł.

Na skutek odwołania wniesionego przez J. A., decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Skargę na tę decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 377/07.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., w dniu [...] czerwca 2008 r. wydał decyzję, na podstawie art. 151 ust. 1 pkt 2 K.p.a., art. 53 ust. 1 ustawy z 26 stycznia o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), art. 2 i 3 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, art. 143 b rozporządzenia Rady(WE) nr 1782/2003, art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 oraz art. 31 i 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, którą uchylił opisaną wyżej decyzję z dnia [...] stycznia 2005 r. N [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości i odmówił przyznania J. A. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej za 2004 rok oraz nałożył kary pieniężne.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w wyniku kontroli ustalono iż w przypadku jednolitej płatności obszarowej powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wynosiła 2.234,16 ha, natomiast powierzchnia zakwalifikowana do dopłat po kontroli na miejscu – 273,82 ha. Stwierdzone nieprawidłowości obejmowały obszar 1.960,34 ha co stanowi nieprawidłowość rzędu 715,92% i jest podstawą do wyliczenia sankcji finansowej w wysokości 412.710,38 zł.

W przypadku uzupełniającej płatności obszarowej powierzchnia zgłoszona do wniosku wynosiła 542,92 ha a powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli obejmowała obszar 247,38 ha. Stwierdzone nieprawidłowości obejmowały obszar 295,54 ha i stanowiły 119,47% różnicy powierzchni. Kwota sankcji wynikająca z różnicy obszarów, w okresie trzech kolejnych lat kalendarzowych, wyliczona została na 86.528,20zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. A. zarzucił, że wydana została z naruszeniem:

1) przepisów prawa procesowego:

- art.6,7,8,9 K.p.a., polegającego na naruszeniu zasad w nich wskazanych;

- art. 10 K.p.a. przez uniemożliwienie stronie uczestnictwa w czynnościach kontrolnych oraz wypowiedzenia się co do treści protokołu kontroli z 15.04.2005r.;

- art. 35 K.p.a. polegające na niezałatwieniu sprawy poprzez wydanie decyzji w terminach przewidzianych w ustawie;

- art. 77 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 2 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach decyzji wyjaśnił, że gospodarstwo należące do J. A. zostało w dniu 15 kwietnia 2005 r. skontrolowane w sposób zgodny z postanowieniami art. 6 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, i oddzielnej płatności z tytułu cukru.

W wyniku tej kontroli ustalono, że występują rozbieżności pomiędzy uprawą deklarowaną we wniosku a tą, którą stwierdzono podczas kontroli. Kontrolujący stwierdzili nadto, że zadeklarowane łąki i pastwiska w przeważającej większości nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i nie były użytkowane rolniczo. Na działkach dominowały bowiem stare niewykoszone trawy świadczące o tym, że teren nie był użytkowany w 2004 r. Ustalenia te potwierdzał materiał fotograficzny wykonany w 2005 r. oraz wyjaśnienia J. A., z których wynikało, że w posiadanie gruntów zgłoszonych do płatności wszedł w ostatnim dniu składania wniosków. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że brak możliwości wykonania prac pratotechnicznych w okresie późnej jesieni i zimy oraz wczesnej wiosny utrzymuje stan agrotechniczny, jaki był na gruntach w okresie wczesnej jesieni roku poprzedzającego. Uzasadnia to też przeprowadzenie kontroli na początku okresu wegetacyjnego 2005 roku.

Stwierdzone nieprawidłowości były wyraźne a gdyby na gruncie przeprowadzono jakiekolwiek zabiegi uprawowe, to ich efekt musiałby być widoczny w kwietniu 2005 r. Podkreślono także, że na żadnym etapie postępowania producent rolny nie wskazał dokładnie jakie zabiegi zostały wykonane, nie wskazał też dowodów potwierdzających wykonanie jakichkolwiek zabiegów.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skarżący J. A. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc - analogicznie jak w odwołaniu – zarzuty naruszenia wskazanych w tym odwołaniu przepisów prawa materialnego i procesowego.

Nie zgodził się z ustaleniami kontroli, podkreślając, że organ odwoławczy błędnie podał, iż kontrolę przeprowadzono w dniach od 4 do 15 kwietnia 2005 r., bowiem w toku postępowania organy administracji wskazywały, że kontrola miała miejsce 15 kwietnia 2005 r. i była to kontrola przeprowadzona jednego dnia. Podtrzymał też zarzut o niepowiadomieniu strony o czynnościach kontrolnych, co w ocenie skarżącego stanowi o naruszeniu obowiązujących przepisów. Podniósł nadto, że z materiału dowodowego nie wynika jaki obszar podlegał kontroli a jest to istotne zważywszy, iż obszar o powierzchni 2 253,7762 ha jest niemożliwy do skontrolowania w ciągu jednego dnia. Wyrywkowa kontrola jest zaś niedopuszczalna. Skarżący wyraził pogląd, że w kwietniu 2005 r. nie było możliwe stwierdzenie, w jaki sposób użytkowano działki w 2004 roku ponieważ wegetacja roślin trwa do jesieni i w kwietniu następnego roku grunty mogą nie nosić śladów zabiegów przeprowadzonych w 2004 r. Wyjaśnił też, że 26 lipca 2004 r. zawarł umowę dzierżawy gruntów, z której wynikała informacja, iż grunty były wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem i przeprowadzono na nich wszystkie zabiegi zapewniające utrzymanie gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej.

W ocenie skarżącego, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 6,7,8,9,10 K.p.a. a nadto art. 35 § 3 K.p.a bowiem decyzja organu II instancji została wydana po upływie 5 miesięcy od daty wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., zaskarżonym wyrokiem, oddalił skargę na powyższą decyzję z następującym uzasadnieniem.

Analizując przepisy art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), art. 53 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600), art. 2, 5 oraz 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U.UE. L 03.270.1), oraz art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE L 04.141.18), należy stwierdzić, że wskazane przepisy ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru nie uchyliły ani nie zmieniły zasady określonej w art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, iż kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia, pozostawiając do uznania podmiotu kontrolującego możliwość uprzedzenia (zawiadomienia) rolnika o takiej kontroli (jeżeli nie zagrażałoby to celowi kontroli)," z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum".

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, niezawiadomienie strony skarżącej o kontroli na miejscu, przeprowadzonej w kwietniu 2005 r. , nie stanowiło naruszenia wskazanych przepisów.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego daty kontroli, Sąd uznał, że organ II instancji zweryfikował twierdzenie co do daty, i wskazał, że kontrola przeprowadzona została w okresie od 4 do 15 kwietnia 2005 r. oraz, że brało w niej udział 8 osób. Wynika to wprost z akt administracyjnych, które potwierdzają, iż polecenie do przeprowadzenia kontroli wydane zostało 6 kwietnia 2005 r. i w tym dniu rozpoczęto pierwsze zdjęcia dokumentujące stan upraw na zgłoszonych działkach. Ostatnie zdjęcia wykonano 15 kwietnia 2005 r. Okres ten umożliwiał skontrolowanie całego obszaru zgłoszonego do płatności, natomiast wskazanie jako początkowej daty kontroli 4 kwietnia 2005 r. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości wyniki kontroli i stwierdzenia zawarte w sporządzonym protokole, iż zadeklarowana przez skarżącego rolnika powierzchnia obszaru we wniosku pomocowym różniła się od powierzchni stwierdzonej na działkach rolnych. Sąd ten uznał, że prawidłowo obliczono również wysokość tego zawyżenia oraz odmówiono pomocy w formie płatności bezpośrednich dla gruntów rolnych w postaci jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej.

Sąd nie stwierdził też, podnoszonych w skardze, naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie zasadnie w skardze wskazano, że decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem terminu, jednak uchybienie to nie mogło mieć, zdaniem Sądu , wpływu na wynik sprawy. Nie zostały też naruszone prawa strony w postępowaniu administracyjnym, przekazano bowiem stronie kserokopię protokołu kontroli (na prawach oryginału) w celu zapoznania się z jej wynikami oraz umożliwiono zapoznanie się z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, na każdym etapie postępowania.

W skardze kasacyjnej J. A. zarzucił powyższemu wyrokowi:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie lub błędne zastosowanie tj. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej ( Dz. U. z 2004 r. Nr 65, poz. 600 ) w przedmiotowym stanie faktycznym,

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez niewykonanie obowiązków określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaniechanie kontroli dotyczącej zgodności z prawem decyzji organów I i II instancji orzekających w niniejszej sprawie, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. że wydanie decyzji przez organ II instancji z uchybieniem terminów określonych w art. 35 § 3 K.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem iż powyższe uchybienie nie naruszyło praw strony w postępowaniu administracyjnym,

i wniósł

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie

2) na podstawie art. 188 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie wyłącznie prawa materialnego,

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Uzasadniając powyższe zarzuty kasator przedstawił następującą argumentację:

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. pominął zarzut skarżącego dotyczący braku informacji jaki obszar podlegał kontroli przeprowadzonej przez ARiMR w 2005 r. i wskazał, iż kontroli obszarowej metodą inspekcji terenowej musi podlegać co najmniej 50% ogólnej liczby działek rolnych zadeklarowanych przez producenta we wniosku o płatności bezpośrednie, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zakres kontroli ulega zwiększeniu do 100%.

W rozpoznawanej sprawie 100% działek winno zatem podlegać kontroli.

- W kwietniu 2005 r. nie było możliwe stwierdzenie w jaki sposób użytkowano działki gruntu w 2004 r., kiedy to złożono wniosek o przyznanie płatności, co w szczególności dotyczy ziemi ugorowanej, łąk i pastwisk.

Nie jest też możliwe jednoznaczne stwierdzenie w kwietniu 2005 r. jakie zabiegi agrotechniczne przeprowadzono w roku poprzedzającym na ziemi ugorowanej, łąkach i pastwiskach.

Nie istnieją żadne przesłanki po temu by w kwietniu 2005 r. stwierdzić, jakie było przeznaczenie i sposób użytkowania gruntów rolnych, objętych wnioskiem w 2004 r.

- J. A. zawarł umowę dzierżawy przedmiotowych działek w dniu 26 lipca 2004 r. i pozostawał w przekonaniu, iż dane podane w umowie dotyczące przeznaczenia działek nią objętych i sposobu ich użytkowania są prawdziwe i zgodne z rzeczywistym stanem.

- Wniosek złożony przez rolnika był szczegółowo sprawdzany przez pracownika ARiMR i został uznany za prawidłowy.

- Dopiero w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. organ administracji po raz pierwszy wskazał, że kontrola na miejscu przeprowadzana była w dniach od 4 do 15 kwietnia 2005 r. Z wcześniejszych decyzji wynikało, że była to kontrola jednorazowa i miała miejsce 15 kwietnia 2005 r.

- Niedopuszczalne jest w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowisko, że niewydanie decyzji w terminach określonych a art. 35 § 3 K.p.a. nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia przez Sąd decyzji, na podstawie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza nieważnością postępowania w przypadkach wymienionych w § 2, które w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania a więc na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, autor skargi kasacyjnej upatruje w niewykonaniu "obowiązków określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaniechanie kontroli dotyczącej zgodności z prawem decyzji organów I i II instancji orzekających w niniejszej sprawie, poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. że wydanie decyzji przez organ II instancji z uchybieniem terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem iż powyższe uchybienie nie naruszyło praw strony w postępowaniu administracyjnym".

Wymieniony art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi:

§ 1. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

§ 2. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. wymienia rodzaje aktów prawnych, podlegających kontroli sądów administracyjnych.

Naruszenie wskazanych przepisów powiązane zostało w skardze kasacyjnej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a i art. 35 § 3 K.p.a.

Pierwszy z tych przepisów pozwala sądowi na uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Przepis art.35 § 3 K.p.a określa organom administracji publicznej terminy załatwiania spraw.

Nie budzi wątpliwości, że decyzja kontrolowana przez Sąd I instancji wydana została po upływie miesiąca od dnia otrzymania odwołania a więc z naruszeniem postanowień tego przepisu. Zasadnie jednak Sąd I instancji uznał, że naruszenie wskazanego art. 35 § 3 K.p.a. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Terminy określone w art. 35 K.p.a. mają bowiem charakter terminów instrukcyjnych a ich upływ nie pozbawia organu możliwości wydania decyzji.

Niewydajnie decyzji w terminie określonym w tym przepisie nie ma wpływu na jej treść, zatem uchybienie organu w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej upatruje w "niezastosowaniu lub błędnym zastosowaniu" art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600). Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi:

"1. Osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej" producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi".

2. Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego."

Wymieniony zaś § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej ( Dz. U. Nr 65, poz. 600 ) stanowi, że

"Utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów środowiska jest: .... koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca – w przypadku łąk;"

Formułując powyższy zarzut oraz kwestionując ustalenia przeprowadzonych działań kontrolnych autor skargi kasacyjnej zmierza do podważenia ustaleń, zaakceptowanych przez Sąd I instancji, z których wynika, że grunty objęte wnioskiem J. A. o przyznanie płatności, nie spełniały wymagań określonych przytoczonymi przepisami.

Polemizując z poczynionymi ustaleniami faktycznymi, autor skargi kasacyjnej ponowił, formułowane w toku postępowania sądowoadministracyjnego twierdzenia, że w kwietniu 2005 r. nie było możliwe poczynienie ustaleń w jaki sposób użytkowano działki gruntu w 2004 r.

Kwestie powyższe zostały szczegółowo wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym i Sąd I instancji wyczerpująco odniósł się do wszystkich zarzutów strony, dotyczących poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Sąd ten uznał, że nie budzą wątpliwości stwierdzenia zawarte w protokole kontroli co do różnic powierzchni działek z wskazanymi we wniosku oraz co do stanu faktycznego gruntu, zwłaszcza, że stwierdzenia te mają odzwierciedlenie w materiale zdjęciowym. Sąd I instancji przytoczył też ustalenia poczynione w toku kontroli, z których wynikało jakie działki porośnięte były kilkuletnimi drzewami i chwastami a na jakich nie wykonywano żadnych zabiegów agrotechnicznych.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika na jakiej podstawie skarżący kwestionuje trafność poczynionych ustaleń skoro, podważając ustalenia co do sposobu użytkowania gruntów zgłoszonych do wniosku o przyznanie płatności, wyjaśnił, że jedynie "pozostawał w uzasadnionym przekonaniu", iż dane dotyczące sposobu użytkowania działek przez wydzierżawiającego są zgodne z rzeczywistym stanem i przeprowadzone zostały wszystkie zabiegi zapewniające utrzymanie gospodarstwa w dobrej kulturze rolnej. Stanowisko, że w kwietniu 2005 r. nie było możliwe stwierdzenie w jaki sposób użytkowano działki gruntu w roku 2004 nie zostało poparte żadnymi przekonywującymi argumentami, poza odwołaniem się do wiedzy powszechnej, z której, zdaniem kasatora wynika, że "w okresie jesiennym, zimowym oraz wczesnowiosennym nie są prowadzone żadne prace na gruntach rolnych, a w szczególności na gruntach ugorowanych, łąkach oraz pastwiskach".

Powyższe wskazuje przede wszystkim, że autor skargi kasacyjnej skoncentrował się na w istocie, na polemice z ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia podnosząc zarzut bezkrytycznego odniesienia się przez Sąd do wyników kontroli, natomiast nie podważył trafności tych ustaleń. Zarzut powyższy objęty jest pkt 2 art. 174 p.p.s.a. ale ze skargi kasacyjnej nie wynika, które z przepisów postępowania zostały tym samym naruszone i to w sposób, mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej nie wykazał natomiast na czym polegało "niezastosowanie lub błędne zastosowanie" wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odniósł się do postanowień tych przepisów zatem bezzasadny jest zarzut niezastosowania ich. Brak zaś uzasadnienia stanowiska o "błędnym zastosowaniu "wskazanych przepisów uniemożliwia kontrolę zasadności tak sformułowanego zarzutu.

Pozbawiony podstaw jest też zarzut o braku informacji co do obszaru jaki podlegał kontroli oraz co do daty tej kontroli. Z ustaleń zawartych w decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] grudnia 2008 r., zaakceptowanych przez Sąd I instancji, wynika, że kontrolą objęty został cały obszar (100 %) wymieniony we wniosku o przyznanie płatności a o dacie kontroli świadczą również, wykonane w jej toku, zdjęcia.

W świetle poczynionych rozważań skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.