Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1784/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2023 r. (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] marca 2023 r. (nr [...]) o zwolnieniu K. K. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2023 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, źe raportem z dnia [...] lutego 2023 r. K. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji W. o zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.), z uwagi na to, że D. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych W. orzeczeniem z dnia [...] lutego 2023 r. (nr [...]), doręczonym funkcjonariuszowi w dniu [...] lutego 2023 r. uznała go za trwale niezdolnego do służby w Policji i częściowo niezdolnego do pracy zarobkowej (kategoria "C"). Funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji W. z wnioskiem o rezygnację z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od niniejszego orzeczenia i wniósł o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r.

Komendant Wojewódzki Policji W. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2023 r. (nr [...]), opatrzonym rygorem natychmiastowej wykonalności, zwolnił K. K. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2023 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Organ I instancji podał, że orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych W. z dnia [...] lutego 2023 r. o uznaniu K. K. za trwale niezdolnego do służby w Policji, zostało mu doręczone w dniu [...] marca 2023 r. Wyjaśnił, że nie skorzystał z prawa do zrzeczenia się odwołania od tego orzeczenia i w konsekwencji, od dnia jego prawomocności ([...] marca 2023 r.) zwolnił policjanta od zajęć służbowych do dnia [...] kwietnia 2023 r., na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1113).

K. K. w dniu [...] maja 2023 r. złożył odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji W. z dnia [...] marca 2023 r. Odwołujący się zarzucił organowi I instancji naruszenie:

art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji z pominięciem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony;

art. 7b k.p.a., poprzez pominięcie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz przewlekłość postępowania;

art. 8 § 2 k.p.a., poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, w takim stanie faktycznym i prawnym;

art. 9 w zw. z art. 10 w zw. z art. 14 k.p.a., poprzez brak pisemnej informacji o sposobie rozpatrzenia jego raportu o zwolnienie ze służby z dniem [...] lutego 2023 r., 5. art. 12 wzw. z art. 35 § 2 k.p.a., poprzez pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania,

art. 108 § 1 k.p.a., z uwagi na fakt, konieczność wykonania dyspozycji zawartych w prawomocnym orzeczeniu nie została wymieniona w tym przepisie.

K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, zmianę daty jego zwolnienia ze służby na dzień [...] lutego 2023 r., ewentualnie o uchylenie rozkazu personalnego i zwolnienie ze służby w terminie najbliższej waloryzacji rent i emerytur oraz trzynastej emerytury, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

Po rozpoznaniu odwołania K. K., Komendant Wojewódzki Policji W. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2023 r. (nr [...]), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji W. z dnia [...] marca 2023 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że według art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, przy czym stosownie do art. 43 tej ustawy, zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosił pisemne wystąpienie ze służby. Organ nie jest związany wskazaną przez policjanta datą rozwiązania stosunku służbowego i powinien to uczynić w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby (art. 41 ust. 3 ustawy o Policji). Decyzja o zwolnieniu ze służby ma charakter konstytutywny, co oznacza, że skutek nią przewidziany następuje z datą w niej określoną.

Odnosząc wywiedzione przepisy prawa do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji zasadnie nie uwzględnił żądania o skarżącego o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. i ustalił tę datę na inny dzień, niż żądał tego policjant ([...] kwietnia 2023 r.).

Organ II instancji zwrócił uwagę, że w dniu [...] lutego 2023 r. orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych W. nie było ostateczne. Wbrew oczekiwaniu policjanta, złożenie przez niego oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tego orzeczenia (w trybie art. 127a § 1 k.p.a.) nie skutkowało automatycznym uprawomocnieniem się tego orzeczenia. Uprawomocnienie się rozstrzygnięcia przed upływem terminu do wniesienia odwołania wymaga złożenia takiego oświadczenia przez wszystkie podmioty, którym przysługuje uprawnienie do złożenia odwołania (art. 127a § 2 k.p.a.). W konsekwencji, jeżeli orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych W. z dnia [...] lutego 2023 r. wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji W.(strony postępowania) w dniu [...] marca 2023 r. i Komendant Wojewódzki Policji W.nie złożył oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, to wymienione orzeczenie stało się wykonalne (art. 130 § 1 k.p.a.), ostateczne i prawomocne dopiero po upływie terminu do wniesienia odwołania dla obu uprawnionych podmiotów, w tym przypadku po 14 dniach od dnia jego doręczenia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu, czyli z upływem [...] marca 2023 r. Zatem przełożony właściwy w sprawach osobowych dopiero z upływem [...] marca 2023 r. zobowiązany był do podjęcia czynności mających na celu zwolnienie policjanta ze służby w Policji z uwagi na jego trwałą niezdolność do służby.

Komendant Główny Policji w dalszej części uzasadnienia rozkazu personalnego podał, że organ I instancji określając datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby na dzień 20 kwietnia 2023 r. zasadnie wziął pod uwagę treść art. 110 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Określenie w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji W.z dnia [...] marca 2023 r. daty zwolnienia policjanta wcześniejszej niż [...] kwietnia 2023 r. mogło by się

natomiast wiązać ze znacznym ryzykiem niemożliwości doręczenia tej decyzji przed faktyczną datą zwolnienia.

Określając datę zwolnienia funkcjonariusza ze służby Komendant Wojewódzki Policji W.zastosował się do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania wystąpienia ze służby.

Na zakończenie Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.), z uwagi na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi . oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policjant, wobec którego wydano prawomocne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność do pełnienia służby, jest całkowicie niezdolny do jej pełnienia, a więc trwale niezdolny do pełnienia służby na jakimkolwiek stanowisku służbowym. Utrzymanie zatrudnienia z policjantem, który trwale nie może pełnić służby, a tym samym wykonywać jakichkolwiek czynności służbowych, naruszałoby w oczywisty sposób interes służby (byłoby sprzeczne z dobrem służby), a w szerszym aspekcie interes społeczny.

Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, nie było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I. instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a.

K. K. zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. (nr [...]) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 130 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości, a więc również w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby; skarżący podniósł, że organ odwoławczy w zaskarżonym orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2023 r., z uwagi na treść art. 110 i art. 130 § 2 k.p.a., powinien ustalić datę jego zwolnienia ze służby "na przyszłość", tj. tak, aby wypadała po wydaniu i po wprowadzeniu decyzji do obrotu prawnego, a w konsekwencji po osiągnięciu przez niego 15 lat służby;

art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, wydanie decyzji z pominięciem zarówno interesu społecznego (w tym wypadku służby), jak i słusznego interesu strony; w uzasadnieniu tego zarzutu skarżący podniósł, że zwolnienie go ze służby z dniem 20 kwietnia 2023 r., a nie z dniem [...] utego 2023 r. spowodowało, że otrzymuję rentę inwalidzką niższą o 500,00 złotych miesięcznie z uwagi na brak jej waloryzacji;

art. 7b k.p.a. poprzez pominięcie interesu społecznego, słusznego interesu obywatela oraz przewlekłość postępowania;

art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez nieudzielanie skarżącemu informacji o przebiegu jego służby, wysłudze emerytalnej;

art. 12 w zw. z art. 35 § 2 k.p.a. poprzez brak szybkiego i sprawnego działania, pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę w toku postępowania;

art. 12 § 2 k.p.a., poprzez przewlekłość postępowania;

art. 14 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego na piśmie o sposobie załatwienia jego raportu kierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji W.z dnia [...] lutego 2023 r., zawierającego prośbę o rozważenie zrzeczenia się przez organ prawa do wniesienia odwołania od orzeczenia D. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2023 r. oraz o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r.;

art. 73 k.p.a. poprzez utrudnianie skarżącemu wglądu do akt osobowych i wymaganie złożenia stosownego raportu w tym przedmiocie;

art. 107 § 1 w zw. z § 2 k.p.a. poprzez wybiórcze stosowanie przepisów prawa, swobodną ocenę materiału dowodowego, ich nieprawidłową ocenę i wydanie wadliwej decyzji,

art. 108 § 1 k.p.a. poprzez opatrzenie rozkazu personalnego o jego zwolnieniu ze służby rygorem natychmiastowej wykonalności.

K. K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji W.z dnia [...] marca 2023 r., ewentualnie ich uchylenie w całości lub w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W kontrolowanym rozkazie personalnym z dnia [...] czerwca 2923 r. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji (Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu) wyrażone w rozkazie personalnym z dnia [...] marca 2023 r., zgodnie z którym nie ma podstaw faktycznych i prawnych do uwzględniania żądania K. K. o jego zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. i uznał, że określona w nim data zwolnienia policjanta ze służby ([...] kwietnia 2023 r.) odpowiada przepisom prawa.

Sąd podziela to zapatrywanie organu.

Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, stanowi że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia jego trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, przy czym - stosownie do art. 43 tej ustawy, zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosił pisemne wystąpienie ze służby.

Z powyższego wynika, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji następuje, jeżeli, jest trwale niezdolny do służby i orzeczenie komisji lekarskiej w tym przedmiocie stanie się ostateczne (por. np. wyroki NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2849/14, z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 572/21, z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt I OSK 4376/18). Istotny jest przy tym upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosił pisemne wystąpienie ze służby, a taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2023 r. stwierdzające że K. K. jest trwale niezdolny do służby, doręczone zostało policjantowi w dniu [...] lutego 2023 r., natomiast Komendantowi Wojewódzkiemu Policji W.w dniu [...] marca 2023 r. Policjant w dniu doręczenia orzeczenia złożył oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od niniejszego rozstrzygnięcia (k. 108 akt osobowych

skarżącego), natomiast druga strona postępowania orzeczniczego nie skorzystała z tego prawa, co spowodowało, że - jak prawidłowo przyjęły organy obu instancji - orzeczenie to stało się ostateczne z dniem 16 marca 2023 r. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 127a § 2 k.p.a., który stanowi, że decyzja staje się ostateczna i prawomocna z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania.

Z powyższego wynika, że nie było podstaw faktycznych i prawnych do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem przez niego wskazanym, tj. [...] lutego 2023 r. Określenie w decyzji organu I instancji daty zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] kwietnia 2023 r. było prawidłowe, mając na uwadze, że stosownie do art. 110 § 1 k.p.a. decyzja dopóki nie zostanie zakomunikowania stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Dopiero doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego - od tego momentu bowiem wiąże ona organ administracji publicznej i stronę.

W skardze do Sądu skarżący zarzucił m. in., że Komendant Główny Policji niezasadnie, z naruszeniem art. 110 i art. 130 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] marca 2023 r., także w zakresie odnoszącym się do daty jego zwolnienia ze służby. Argumentował że decyzja o zwolnieniu ze służby ma charakter konstytutywny, a w konsekwencji organ odwoławczy powinien określić "nową" datę zwolnienia ze służby, która przypadałaby po wejściu decyzji do obrotu prawnego.

Sąd nie podziela tego stanowiska skarżącego.

Jak stanowi art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (§ 2), przy czym stosownie do art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a., przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadku, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108).

Niewątpliwie rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji W.z dnia [...] marca 2023 r. o zwolnieniu K. K. ze służby z dniem [...] kwietnia 2023 r. został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji, organ II instancji wbrew oczekiwaniu skarżącego, nie mógł zmienić daty jego zwolnienia strony ze służby. Ustalenie innej daty zwolnienia ze służby w przypadku, gdy skutek ten nastąpił w dacie wskazanej w rozkazie personalnym

o zwolnieniu ze służby, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności przez organ II instancji godziłoby w instytucję określoną w art. 108 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie podzielił stanowisko organu I instancji o zasadności nadania rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2023 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Organ należycie uzasadnił to stanowisko, odwołując się do szczególnego statusu i zadań Policji i wywodząc że sprzeczne z interesem społecznym jest utrzymywanie zatrudnienia z policjantem trwale niezdolny do pełnienia służby. Można dodać, że stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić funkcjonariusz posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w postępowaniu zakończonym kontrolowanym rozkazem personalnym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. Organy ustaliły należycie wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowo odniosły je do przepisów prawa stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Nie można zarzucić organom, że nie uwzględniły słusznego interesu skarżącego, przejawiającego się - jego zdaniem - zwolnieniem go ze służby z dniem [...] kwietnia 2023 r. i w związku z tym utratą przez niego prawa do waloryzacji świadczenia i prawa do trzynastej emerytury. Jak już podniesiono, zwolnienie skarżącego ze służby nie mogło nastąpić przed dniem uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej o jego trwałej niezdolności do służby. Nie mogło także nastąpić po dniu wydania kontrolowanego rozkazu personalnego, z uwagi na treść art. 130 § 1 i § 3 pkt 1 k.p.a.

Nie jest również uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 w zw. żart. 10 k.p.a. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, natomiast przepis art. 10 k.p.a. formułuje zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, zobowiązując organy administracji publicznej do umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew oczekiwaniu skarżącego, organy w postępowaniu w przedmiocie jego zwolnienia z Policji,.z uwagi na trwałą niezdolność do służby stwierdzoną orzeczeniem komisji lekarskiej, nie miały obowiązku informować go o jego uprawnieniach wynikających ze stażu służby lub ich braku, nie można im także zarzucić; że nie zapewniły funkcjonariuszowi prawa do czynnego udziału w postępowaniu, zwłaszcza że skarżący nie wykazał, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Nie zasługują wreszcie na uwzględnienie w niniejszym postępowaniu zarzuty skargi odnoszące się do szybkości i sprawności postępowania, prowadzenia go w sposób przewlekły. Tego typu zarzuty mogą być podnoszone w postępowaniu zainicjowanym skargą na przewlekłość postępowania, nie zaś w niniejszym postępowaniu. '

W przedstawionym stanie rzeczy, zaskarżony rozkaz personalny odpowiada prawu. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd, kontrolując zaskarżony rozkaz personalny w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) stwierdził, że nie ma podstaw do jego uchylenia lub orzeczenia o nieważności, które byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu. .

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 powołanej ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

#

#

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

#

#

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

#

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

#

s

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

Sygn. akt II SA/Wa 1784/23

3

#