Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1482/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D.L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2023 r. znak DON.7100.45.2023.ANE w przedmiocie uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego D.L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do WSA w Warszawie uczyniono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej "GINB") z dnia 5 maja 2023 r., którą uchylił on decyzję Warmińsko- Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i orzekł na podstawie art. 155 k.p.a. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 października 2000 r., znak: WINB.7144-254-16/2000 (dalej "decyzji o nakazie rozbiórki").

W sprawie ustalono, że decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U. 2022r. poz. 2000), po rozpatrzeniu wniosku Pana D.L. o uchylenie w trybie art. 155 k.p.a. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] znak: [...]z dnia [...]07.2000r. nakazującej Pani G.L rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowego zlokalizowanego na działce przy ul. [...] w [...], Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WMWINB) odmówił uchylenia lub zmiany decyzji ostateczniej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...]znak: [...] z dnia [...].07.2000r.

Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a o prawidłowości wydanego w 2002 r. nakazu rozbiórki i przepisów prawa budowlanego, które winny mieć zastosowanie w sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 13.10.1999r. sygn. akt IV.SA.1364/97 i IV.SA.1365/97. Sąd uznał wówczas, że postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej samowoli budowlanej zostało wszczęte w maju 1995r., co determinowało konieczność zastosowania art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994r. Mając na uwadze treść ww. wyroku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...]decyzją z dnia [...].07.2000r. (w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane) nakazał Pani G.L. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-handlowego zlokalizowanego na działce przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 02.10.2000 r.

Wyżej wskazana decyzja ostateczna Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 02.10.2000 r. organu odwoławczego, była weryfikowana w trybach nadzwyczajnych tj.: w zakresie przesłanek określonych w art. 156 §1 k.p.a.( decyzja GINB z 09.05.2003 r., utrzymana w mocy) oraz w zakresie przesłanek określonych w art. 154 k.p.a.( decyzja GINB z dnia 01.08.2008r.)

W sprawie ustalono, że D.L. nabył od swojej matki na podstawie umowy darowizny z dnia [...].07.2014r. (akt notarialny Rep [...] z dnia [...].07.2014r.) nieruchomość (numer księgi wieczystej [...]) zabudowaną przedmiotowym budynkiem przy ul. [...] w [...].

W dniu 24 maja 2022 r. D.L., działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył wniosek o uchylenie decyzji o nakazie rozbiórki w trybie art. 155 k.p.a. W treści wniosku wskazał, że pani G.L. zobowiązana do rozbiórki nie wykonała nakazu z uwagi na brak środków finansowych. Nałożona na nią grzywna w celu przymuszenia w wysokości 196.920 zł pozostaje nieuiszczona, a obowiązek rozbiórki pozostaje niespełniony od ponad 20 lat. Istotnym jest, iż od daty wydania decyzji ostatecznej zmieniły się przepisy prawne, dające możliwość uproszczonej legalizacji obiektów budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat. Znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane z 13 lutego 2020 r. dopuściły możliwość uproszczonej legalizacji starszych niż 20 lat samowoli budowlanych, po drugie daje się zauważyć linia orzecznicza, która dopuszcza stosowanie art. 155 k.p.a. w odniesieniu do decyzji rozbiórkowych (związanych) w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z rozbiórką obiektu orzeczoną na podstawie ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed 2003 r., kiedy to jej przepisy nie dopuszczały możliwości legalizacji. Dodatkowo we wniosku Skarżący wskazał, że stan techniczny budynku sąsiedniego, który jest połączony ścianą z betonem z budynkiem, który ma być rozebrany, technicznie uniemożliwia dokonanie rozbiórki.

Po rozpatrzeniu wniosku Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia lub zmiany decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego w [...]z [...] października 2000 r. nakazującej rozbiórkę budynku i wskazał, że wykładania przepisu art. 155 k.p.a. prowadzi do wniosku, że by przepis ten może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy wszystkie wskazane w nim przesłanki będą spełnione kumulatywnie. Przypomniał, że zgodnie z jego treścią decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

W ocenie organu, w sprawie właśnie przepisy szczególne sprzeciwiają się zastosowaniu tego trybu. Decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną, co oznacza, że a w przypadku spełnienia określonych warunków prawnych decyzja taka musiała zostać wydana. Zdaniem organu oznacza to, że nie może w trybie art. 155 k.p.a. zostać zmieniona ani uchylona. W ocenie organu skoro spełniona jest przesłanka negatywna (przepis szczególny sprzeciwia się wydaniu pozytywnej decyzji), to ocena pozostałych przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. (słusznego interesu strony, interesu społecznego czy zgody pozostałych stron postępowania) jest niezasadna.

Organ I instancji uznał, że zarzuty w zakresie wykonalności nakazu rozbiórki czy skuteczności prowadzonej egzekucji, w niniejszym postępowaniu są bezprzedmiotowe.

Po wniesieniu odwołania GINB uchylił decyzję Warmińsko- Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i orzekł ponownie na podstawie art. 155 k.p.a. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 października 2000 r., znak: WINB.7144-254-16/2000. Organ II instancji zgodził się z argumentacją WINB, wyjaśnił, że uchylając decyzję i wydając nowe rozstrzygnięcie analogicznej treści miał na uwadze, że decyzja organu I instancji odnosiła się w rozstrzygnięciu do decyzji PINB dla m. [...]z [...]lipca 2000 r., która to decyzja nie miała przymiotu ostateczności.

Wskazał, że przedmiotowa decyzja z 2 października z 2000 r. orzekała o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki został orzeczony na podstawie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r" Nr 89, po. 414 ze zm.), który nie przewidywał możliwości legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Zmiana lub uchylenie decyzji o nakazie rozbiórki nie była tym samym możliwa, gdyż prowadziłaby do naruszenia prawa, tj do akceptacji takiej sytuacji, w której zezwala się na funkcjonowanie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, co do którego przepisy prawa wymagały, by został rozebrany. Ponadto odnosząc się do podniesionej w odwołaniu przez Skarżącego okoliczności zmiany przepisów w sprawie samowoli budowlanych oraz obecnej możliwości ich legalizacji, wyjaśnił, że zmiana przepisów prawa - w tym przypadku art. 48 u.p.b. dokonana ustawą nowelizująca z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, gdyż taka przesłanka nie wynika z brzmienia z art. 155 k.p.a. (ani art. 154 k.p.a.). Organ odniósł się także do argumentacji zawartej w odwołaniu, co do braku możliwości finansowych wykonania obowiązku rozbiórki, jak również fakt częściowego uiszczenia grzywien nakładanych przez organ egzekucyjny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku i wskazał, że pozostaje to bez wpływu dla oceny możliwości uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy uznał ekspertyzę wykonaną w sprawie możliwości rozbiórki budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] a także okoliczność braku wykonania decyzji o nakazie rozbiórki przez 22 lata.

Reasumując, GINB uznał, że organ I instancji prawidłowo orzekł, że w sprawie brak jest możliwości uchylenia ostatecznej decyzji Warmińsko-Mazurskiego WINB z 2 października 2000 r., w trybie at. 155 k.p.a.

W skardze skierowanej do WSA Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc naruszenie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnej wykładni tych przepisów wyrażającej się uznaniem, że w trybie art.155 k.p.a. nie można uchylić lub zmienić ostatecznych decyzji nakazujących rozbiórkę, wydanych na podstawie art. 48 Prawo budowlane, a także pominięciem oceny przesłanek dotyczących interesu publicznego i słusznego interesu strony. W konsekwencji skutkowało to niezastosowaniem art. 155 k.p.a. w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie, dowolną ocenę materiału dowodowego w szczególności w zakresie oceny skutków wykonania decyzji o rozbiórce a także możliwości legalizacyjnych oraz wydanie decyzji z całkowitym pomięciem dyrektywy nakazującej uwzględnienie słusznego interesu strony i interesu publicznego.

Skarżący działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał, że nakaz rozbiórki budynku mieszkalno-handlowego zlokalizowanego na działce przy ul. [...] został wydany w warunkach obowiązywania bardzo surowych przepisów prawnych ustawy Prawo budowlane, które nawet nie dopuszczały możliwości legalizacji samowoli budowlanych. W przepisach regulujących zakres samowoli budowlanych początkowo przyjęto bezwarunkowy nakaz rozbiórki samowoli budowlanej zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia, czy też zgłoszenia. Jednakże tak restrykcyjna regulacja ze względu na znaczną represyjność była krytykowana przez doktrynę i judykaturę i już w 2003 roku ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2003, nr 80, poz. 718) ustanowiono możliwość odstąpienia od obowiązku orzekania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Przyjęto, że nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. W przedmiotowej sprawie, kwestia możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, w szczególności zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego lub warunkami zabudowy w ogóle nie była brana pod uwagę. Przypomniał, ze w sprawie istotne znaczenie dla przyjętego trybu postępowania miała kwestia wszczęcia postępowania administracyjnego, co przesądzono w wyrokach NSA w Warszawie z dnia 13 października 1999 r. sygn.akt IV SA1364/97 i IV SA 1365/97. Wskazał, że do dnia 10 lipca 2003 r. samowolnie wybudowany obiekt budowlany w ogóle nie mógł podlegać legalizacji. Wejście w życie noweli Prawa budowlanego w 2003 r. było wyrazem diametralnie odmiennego podejścia ustawodawcy, który już nie bezwzględną rozbiórkę, ale właśnie legalizację samowoli uczynił głównym trybem służącym przywracaniu stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie decyzja o rozbiórce z dnia 14 lipca 2000 r. utrzymana w mocy decyzją Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia 2 października 2000 r. znak. WINB.7144-254-16/2000 stanowi odzwierciedlenie ówczesnego, restrykcyjnego stanu prawnego.

Dodatkowo Skarżący podniósł, że nie bez znaczenia dla wykonalności decyzji o rozbiórce jest wykazywana od dłuższego czasu możliwości katastrofy budowlanej, z powodów podparcia jednej ze ścian obiektu przy ul. [...] w [...]do ściany sąsiedniego obiektu (nr 88). Powyższe zostało potwierdzone w ekspertyzie dotyczącej określenia elementów konstrukcyjnych przedmiotowego wykonana w 1996 roku. Wskazał, że nie powinno się podzielać poglądu, że art. 48 ustawy Prawo budowlane należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., albowiem problematyka dotycząca stosowania art. 155 k.p.a. do decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego (względnie do decyzji związanych jako takich) jest obecna w judykaturze oraz piśmiennictwie i nie jest wolna od kontrowersji.

Skarżący zauważa, że wśród rozstrzygnięć NSA odnaleźć można takie wyroki, które w odniesieniu do art. 155 k.p.a. wskazują, że stosowanie tego przepisu powinno uwzględniać indywidualne okoliczności i badać przesłanki wprost w nim wyrażone, a więc czy zmianie bądź uchyleniu decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i czy taka zmiana lub uchylenie znajduje poparcie w interesie społecznym lub słusznym interesie strony. Przy czym, przez przepisy szczególne, które mogą "sprzeciwiać się uchyleniu lub zmianie decyzji" należy rozumieć tylko takie regulacje prawne składające się na "stan prawny" dotyczący danej decyzji w świetle których z góry i bez najmniejszych wątpliwości wykluczone jest inne rozstrzygnięcie sprawy, aniżeli takie jak już zapadłe.

W ocenie Skarżącego odwoływalność decyzji rozbiórkowych jawi się jako dopuszczalna, a przy tym usprawiedliwiona interesem społecznym, gdy chodzi o wydane, lecz nie wykonane nakazy rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed wejścia w życie noweli z 2003r. Skarżący wskazał tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2015 r. II OSK 746/14 oraz z dnia 09.02.2023 r. sygn.. akt II OSK 2851/21, w świetle których pogląd, że dopuszczalna jest możliwość zmiany decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego w trybie art. 155 k.p.a. zwłaszcza w odniesieniu do decyzji rozbiórkowych, które zapadły na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 11 lipca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia w toku rozpoznawania sprawy w sposób istotny przepisów prawa procesowego jak i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania nie ustalono w sposób należyty stron prowadzonego postępowania administracyjnego.

Przepis art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Nie ulega wątpliwości, że ustalenie kto jest stroną takiego postępowania ma znaczenie istotne, nie tylko dlatego, by zagwarantować wszystkim, którzy mają w sprawie interes prawny, prawo do należytej obrony swoich interesów, lecz także dlatego, że wyżej cytowany przepis wymaga dla możliwości skutecznego przejścia do badania zaistnienia przesłanek z art. 155 k.p.a. – zgody stron.

W rozpatrywanej sprawie krąg stron postępowania ustalono, tak przynajmniej wynika z przedłożonych akt administracyjnych, w oparciu o dokument nazwany " Raport własnościowy". Z dokumentu tego wynika, że właścicielami nieruchomości położonej przy ul[...] są Z.F. i A.F., zamieszkujący pod tym adresem. Żadne wezwanie wysłane pod ten adres nie zostało odebrane. Osoby te nie zostały powiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego, a nadto obecny na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. D.L wyjaśnił, że budynek przy ul [...] jest niezamieszkały oraz, że pan Z.F. zmarł w 2020 r.

Powyższe uzasadniało, w ocenie Sądu konieczność uchylenia obu decyzji, by organ ustalił i zagwarantował udział w postępowaniu prawidłowo ustalonym stronom postępowania.

Przechodząc do kwestii meritum, tj zarzutu naruszenia art.155 k.p.a. Sąd orzekający w składzie podziela stanowisko przedstawione w skardze, że przepis art. 155 nie ma charakteru bezwzględnego. Pogląd taki wypowiedział także Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt II OSK 2851/21. Wskazano tam, że "mogą zaistnieć [...] takie sytuacje, gdy zastosowanie art. 155 k.p.a. w stosunku do nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie będzie wykluczone. Nie jest bowiem tak, iż zawsze uchylenie nakazu rozbiórki wprost prowadzić będzie do stanu naruszającego prawo. Zarazem w danej sprawie za uchyleniem nakazu rozbiórki może niekiedy przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony" Przedmiotem skargi w sprawie sygn. akt II OSK 2851/21 była także decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. w odniesieniu do decyzji o nakazie rozbiórki wydanej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane przed jej nowelizacją w 2003 r. NSA wskazał, że sytuacja, gdy uchylenie decyzji rozbiórkowej nie będzie prowadzić do stanu automatycznie naruszającego prawo wystąpi, gdy ze względu zmienione uwarunkowania prawne istniejący, aczkolwiek objęty nakazem rozbiórki, obiekt budowlany mógłby bez przeszkód podlegać legalizacji.

Sąd rozważał także w tej sprawie wpływ zmiany stanu prawnego w obrębie sprawy zakończonej decyzją objętą wnioskiem o zmianę lub uchylenie i powołując się na orzecznictwo NSA postawił tezę, że w postępowaniu nadzwyczajnym z art. 155 k.p.a. można rozpatrywać racje natury celowościowej determinowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, także w kontekście zmiany prawa następującej po decyzji. Te rozważania prawne skłoniły NSA do stwierdzenia, że gdy chodzi o doprowadzanie samowoli budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wejście w życie nowelizacji Prawa budowlanego w 2003r., było wyrazem diametralnie odmiennego podejścia ustawodawcy, który już nie bezwzględną rozbiórkę, ale właśnie legalizację samowoli uczynił głównym trybem służącym przywracaniu stanu zgodnego z prawem. W ocenie NSA zatem, w przypadku prawa budowlanego odwoływalność decyzji rozbiórkowych jawi się jako dopuszczalna, a przy tym usprawiedliwiona interesem społecznym, gdy chodzi o wydane, lecz nie wykonane nakazy rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed wejścia w życie nowelizacji Prawa budowlanego w 2003 r. Do tej daty (do 10 lipca 2003 r.) samowolnie wybudowany obiekt budowlany w ogóle nie mógł podlegać legalizacji. Wprowadzenie od 11 lipca 2003 r. trybu określonego w art. 48 ust. 2-3 i art. 49 P.b. oznaczało, że działania organów nie mają już cechy wyłącznie sankcyjnej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w sprawie uznał, że wykładnia dokonana przez GINB, która prowadziła do stwierdzenia, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki bezwzględnie wyklucza możliwość zmiany lub uchylenia takiej decyzji w trybie art. 155 k.p.a, jest nieprawidłowa. W ocenie Sądu w sprawie organ winien na nowo ocenić, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. Z uwagi na obszerność wątków, wielość i długość konfliktów, które powstały w związku z prowadzoną inwestycją, ale także zmianę okoliczności faktycznych i prawnych, organ winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe i nie uchylając się od oceny wszystkich przesłanek występujących w omawianym przepisie rozważyć ponownie wniosek strony.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy. Na zasądzoną na rzecz Skarżącego kwotę 697 złotych składa się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie reprezentującego skarżącą pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).