Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1041/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 362 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1973
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2129/22 w sprawie ze skargi PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr DOA-WSzOP.4711.8.2021.MBA w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2129/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd I instancji), po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. (dalej "PKP" albo "skarżąca spółka") na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ) z dnia 22 sierpnia 2022 r. nr DOA-WSzOP.4711.8.2021.MBA w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko – oddalił skargę.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Pismem z dnia 27 czerwca 2016 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej "WIOŚ") przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej "RDOŚ"), wyniki pomiarów hałasu z linii kolejowych nr [...] i [...] w rejonie ul. [...] i ul. [...] w R., zarządzanych przez PKP. Pomiary te przeprowadzono w wyniku interwencji J.H. i innych mieszkańców R., w dniach 23-25 maja 2016 r. Analiza wyników pomiarów przeprowadzonych przez WIOŚ w Katowicach badań wskazała, że równoważny poziom dźwięku A w punkcie pomiarowym P1 zlokalizowanym przy ul. [...] w R. wyniósł 63,6 dB w porze dnia i 63,5 dB w porze nocy, zaś w punkcie pomiarowym P2 zlokalizowanym przy ul. [...] w R. równoważny poziom dźwięku A wyniósł 49,7 dB w porze dnia i 49,2 dB w porze nocy. Badania te wykazały zatem, że wystąpiło przekroczenie warunków normatywnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz.112, dalej "Rozporządzenie"), dla terenów zabudowy jednorodzinnej o 2,6 dB w porze dnia w punkcie pomiarowym P1 i o 7,5 dB w porze nocy w punkcie pomiarowym P1. Do pisma dołączono sprawozdanie z badań nr 810/2016, z 15 czerwca 2016 r., znak: LC.7071.85.2016. W toku prowadzonego postępowania PKP przedłożyło sprawozdania z pomiarów wykonanych przez Laboratorium Akustyczne PKP Centrala Biuro Ochrony Środowiska w Warszawie: – w dniu z 29 września 2016 r. – Sprawozdanie z pomiarów hałasu PDH-01/0046/2016 z dnia 9 listopada 2016 r., załączone przy piśmie PKP PLK z dnia 15 marca 2017 r. znak IOS7d-4414-42.1/17). Pomiary wykonane przy ul. [...] w R., wykazujące na przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w porze nocy; – w dniach 14-15 grudnia 2017 r. – Sprawozdanie z pomiarów hałasu PDH- 01/0060/2017 z dnia 27 grudnia 2017 r., załączone przy piśmie PKP PLK z dnia 16 maja 2018 r., znak IOS7d-4414-561/18, wykonane przy ul. [...] w R., w których nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dnia i w porze nocy; – w dniach 21-22 listopada 2018 r. – Sprawozdanie z pomiarów hałasu PDH- 01/0098/2018 z 8 lutego 2019 r. – dołączone do pisma PKP z dnia 6 maja 2019 r., znak IOS7d-4414-4.2/19, wykonane przy ul [...], w których nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych poziomów w porze dnia i w porze nocy.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu głównie o wyniki Sprawozdania PDH-01/0060/2017 PKP PLK, decyzją z dnia 8 czerwca 2018 r., znak WOOŚ.4711.2.2015.PP, RDOŚ w Katowicach umorzył postępowanie administracyjne. Na skutek odwołania J.H., decyzją z dnia 13 lutego 2020 r., znak DOA/DOOŚ-WDŚ/ZIL.4706.4.2018.EU.MBU.2, GDOŚ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując uchybienia oraz elementy sprawy, które należy ustalić, przeanalizować i doprecyzować w prowadzonym przez RDOŚ postępowaniu.

Decyzją RDOŚ z dnia 24 czerwca 2021 r., znak WOOŚ.4711.2.2015.MK1.17, zobowiązano PKP do podjęcia działań w zakresie ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia poprzez ograniczenie poziomu hałasu przenikającego z odcinka linii kolejowej nr [...] i [...] w rejonie zabudowy mieszkaniowej ul. [...] i ul. [...], dzielnicy [...] miasta R. do poziomu dopuszczalnego, który dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi: a) LAeQD = 61 dB dla pory dziennej; b) LAeQD = 56 dB dla pory nocnej w terminie do 30 czerwca 2022 r.

GDOŚ decyzją z dnia 22 sierpnia 2022 r., nr DOA-WSzOP.4711.8.2021.MBA, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki uchylił ustęp 2 sentencji powyższej decyzji, w brzmieniu: "obowiązek ograniczenia hałasu powodowanego od linii kolejowych nr [...] i [...] należy wykonać w terminie do 30 czerwca 2022 roku", w tym zakresie orzekł: "obowiązek ograniczenia hałasu powodowanego od linii kolejowych nr [...] i [...] Spółka złożyła skargę na decyzję GDOŚ z dnia 22 sierpnia 2022 r. do WSA w Warszawie, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie: – art. 362 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.) oraz art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania, zarówno w osnowie, jak i uzasadnieniu decyzji, czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego; – art. 362 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a., polegające na nieprecyzyjnym określeniu lokalizacji, której dotyczy obowiązek podjęcia działań ograniczających uciążliwość akustyczną; – art. 362 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. w zw. z art. 130 § 1 i § 2 k.p.a., polegające na określeniu terminu wykonania nałożonego obowiązku w terminie roku od dnia, w którym zaskarżona decyzja stała się ostateczna, który uwzględniając konieczność: uzyskania niezbędnych, dla procesu budowlanego, decyzji administracyjnych; uzgodnienia z przewoźnikami zamknięć torowych i/lub ograniczeń w ruchu pociągów; realizację robót budowlanych; stosowania ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych – nie jest możliwy do dotrzymania; – art. 362 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na zobowiązaniu do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko w oparciu o domniemania. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie.

W dniu 11 stycznia 2023 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy obu instancji prawidłowo rozpatrzyły sprawę i wbrew twierdzeniom skargi wydane przez nie decyzje nie zawierają wskazanych w skardze uchybień co do naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób przekonujący, na podstawie prawidłowo zgromadzonego i przeanalizowanego materiału dowodowego ustaliły, że w sprawie, w wyniku eksploatacji drogi kolejowej, wystąpiły przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Zdaniem WSA w Warszawie, zgromadzony materiał dowodowy pozwolił ustalić, że teren przyjęty, jako najbardziej narażony na oddziaływanie akustyczne pochodzące od linii kolejowej nr [...] i nr [...] obejmuje faktycznie zagospodarowane tereny podlegające ochronie akustycznej, oznaczone symbolami 6MN, 7MN, 8MN oraz 3/1 MN (w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano również numery posesji przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w R.) należące do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zgodnie z: 1) uchwałą nr 780/LI/2014 Rady Miasta Rybnika z dnia 29 października 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Rybnika – obszar oznaczony symbolem MPZP (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 12 listopada 2014 r. poz. 5694), 2) uchwałą nr 57/V/2019 Rady Miasta Rybnika z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta R., obejmującej pięć obszarów w rejonie ulic F., G., W., T. i Z. (MPZP 47) (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 19 marca 2019 r. poz. 2244).

Na podstawie obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dokonano prawidłowych ustaleń, że teren przyjęty jako najbardziej narażony na oddziaływania akustyczne (jak już wspomniano, obszar ten został w decyzji organu pierwszej instancji określony – ze wskazaniem numerów poszczególnych posesji) oznaczone symbolami 6MN, 7MN, 8 MN oraz 3/1 MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Słusznie powołano się zatem na dopuszczalne normy hałasu w przypadku linii kolejowych dla terenów zabudowy mieszkaniowej: 61 dB dla pory dnia (przedział czasu odniesienia równy 16 godzinom) oraz 56 dB – dla pory nocy (przedział czasu odniesienia równy 8 godzinom) – co wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Z pomiarów hałasu przeprowadzonych przez WIOŚ (badania nr 810/2016) w dniach 23-25 maja 2016 r. wynika, że równoważny poziom dźwięku A w punkcie pomiarowym P1 zlokalizowanym przy ul. L. w R. wyniósł 63,6 dB w porze dnia i 63,5 dB w porze nocy, zaś w punkcie pomiarowym P2 zlokalizowanym przy ul. H. w R. równoważny poziom dźwięku A wyniósł 49,7 dB w porze dnia i 49,2 dB w porze nocy. W ocenie WSA w Warszawie, organy słusznie stwierdziły, na podstawie powyższych badań, że wystąpiło przekroczenie warunków normatywnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy jednorodzinnej o 2,6 dB w porze dnia w punkcie pomiarowym P1 i o 7,5 dB w porze nocy w punkcie pomiarowym P1. Przy czym, organy szczegółowo przeanalizowały wszystkie sprawozdania z pomiarów hałasu – w tym złożone przez skarżącą i w sposób przekonujący uzasadniły (m. in. poddając analizie kwestię lokalizacji punktów pomiarowych), dlaczego uznały badania przeprowadzone przez WIOŚ za istotny i rzetelny dowód w sprawie. Sąd I instancji podzielił tę ocenę w całości.

Zdaniem Sądu I instancji, niezasadny był zarzut skargi, jakoby organy nieprecyzyjnie określiły lokalizację, której dotyczy obowiązek podjęcia działań ograniczających uciążliwość akustyczną. Jak wynika z uzasadnienia decyzji pierwszej instancji wskazano nie tylko "rejon ulic", ale podano również numery posesji przy ul. H., ul. L. i ul. P. w R. Skoro zatem stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, to w tej sytuacji zasadnie RDOŚ prowadził postępowanie administracyjne na podstawie art. 362 ust. 1 i 2 p.o.ś. Obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko może być nakładany w sytuacji, kiedy stan negatywnego oddziaływania na środowisko ma charakter ciągły i trwa przez jakiś czas. Wówczas organ administracji może jednocześnie nałożyć ograniczenia i obowiązek przywrócenia środowiska do stanu pierwotnego.

WSA w Warszawie nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 362 ust. 2 pkt 1a p.o.ś., poprzez brak wskazania czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko, jak również art. 362 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. w zw. z art. 130 § 1 k.p.a. poprzez wyznaczenie terminu 1 roku na wykonanie nałożonego obowiązku, z nieuwzględnieniem konieczności uzyskania stosownych pozwoleń uzgodnień realizacji robót budowlanych, czy trybu określonego w ustawie o zamówieniach publicznych. Ustawodawca w tym przepisie użył zwrotu "mogą być określone wymagania" oraz "w szczególności", co jednoznacznie wskazuje na instytucję uznania administracyjnego tak co do możliwości nałożenia obowiązku, jak i określenia jego treści, która może wykraczać poza wskazany w tym przepisie zakres. Wobec deklaratywnego charakteru decyzji i odwołania się do przepisów powszechnie obowiązujących o dopuszczalnym poziomie hałasu dla terenu, na który oddziałuje działalność skarżącej, to organ nie ma obowiązku konkretyzacji działań podmiotu wytwarzającego hałas, ale ma obowiązek dokonać kontroli czy podmiot zobowiązany podjął działania dla uzyskania dopuszczalnego poziomu hałasu. Uszczegółowienie działań możliwych do wyznaczenia w ramach ust. 4 art. 115 a p.o.ś., poza tymi wymienionymi w tym przepisie, wymagałoby dysponowania wiedzą specjalistyczną w danej branży w celu określenia metody i jej skuteczności, a przecież istotą postępowania jest wyegzekwowanie dopuszczalnego poziomu hałasu na danym terenie.

Pismem z dnia 21 marca 2023 r. skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2129/22, zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 362 ust. 2 pkt 1a p.o.ś., polegające na błędnej wykładni, zgodnie z którą fakultatywny charakter określenia treści nałożonego oznacza, że organ nie ma obowiązku konkretyzacji działań podmiotu wytwarzającego hałas, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że ww. przepis winien być rozumiany jako obowiązek wymienienia czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko;

2) art. 362 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu, na skutek wadliwego przyjęcia, że konkretyzacja obowiązku wynikającego z decyzji możliwa jest w innym elemencie decyzji aniżeli rozstrzygnięcie (osnowa), podczas gdy nie jest dopuszczalne wyprowadzanie rozstrzygnięcia z uzasadnienia decyzji (rozstrzyganie o części obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu);

3) art. 362 ust. 2 pkt 2 p.o.ś., polegające na niewłaściwym zastosowaniu, tj. przyjęciu, że termin wykonania nałożonego obowiązku – 1 rok od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, przy uwzględnieniu konieczności: a) uzyskania niezbędnych, dla budowlanego procesu inwestycyjnego, decyzji administracyjnych; b) uzgodnienia z przewoźnikami zamknięć torowych i / lub ograniczeń w ruchu pociągów; c) realizacji robót budowlanych; d) stosowania ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych – jest możliwy do dotrzymania;

Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie decyzji GDOŚ i poprzedzającej ją decyzji RDOŚ, zasądzenie od GDOŚ na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 362 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm., dalej "p.o.ś"), jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek: 1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Z kolei ust. 2 art. 362 p.o.ś stanowi, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może określić: 1) zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko; 1a) czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego; 2) termin wykonania obowiązku.

W ramach pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie wskazuje, że art. 362 ust. 2 pkt 1a p.o.ś. statuuje nie tyle możliwość, ile obowiązek wskazania czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Skarżąca kasacyjnie zdaje się twierdzić, że każda decyzja wydawana w sprawie ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego w istocie musi zawierać element, o którym mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącej kasacyjnie nie jest trafne. Dyspozycja art. 362 ust. 2 p.o.ś. niewątpliwie zawiera element uznania administracyjnego ("organ może określić"), dzięki któremu organ władny jest kształtować zakres i elementy decyzji a casu ad casum, uwzględniając specyfikę konkretnej sprawy oraz cele regulacji i dobro podlegające ochronie (środowisko). Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności, toteż – jeżeli w konkretnym przypadku ziszczą się przesłanki ku temu – uczynienie przez organ użytku z kompetencji określonej w art. 362 ust. 2 pkt 1a p.o.ś. może być postrzegane jako jego powinność. Ale, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, nie oznacza to, że sprecyzowanie czynności zmierzających do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego można traktować jako obligatoryjny element każdej decyzji wydawanej na podstawie art. 362 p.o.ś. Zarzut naruszenia art. 362 ust. 2 pkt 1a p.o.ś. przez błędną jego wykładnię jest zatem niezasadny. Dodatkowo warto zauważyć, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób dopatrzyć się przesłanek implikujących potrzebę wprowadzenia tego elementu do rozstrzygnięcia. Co więcej – hipotetycznie rzecz ujmując – naruszenia prawa można by upatrywać w sytuacji poniekąd odwrotnej, a mianowicie gdyby decyzja stanowiła o czynnościach bardzo konkretnych i zarazem nieadekwatnych do stwierdzonego stanu rzeczy (nieefektywnych, nieracjonalnych, nieprowadzących do osiągnięcia zamierzonego skutku w postaci ograniczenia oddziaływania na środowisko).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wbrew drugiemu zarzutowi naruszenia prawa materialnego – nie doszło do naruszenia art. 362 ust. 2 pkt 1 p.o.ś. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym przyjęciu, że konkretyzacja obowiązku wynikającego z decyzji możliwa jest w innym elemencie decyzji aniżeli rozstrzygnięcie (osnowa), podczas gdy nie jest dopuszczalne wyprowadzanie rozstrzygnięcia z uzasadnienia decyzji (rozstrzyganie o części obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu). Treść i zakres określonego decyzją obowiązku dostateczne wyraźnie wynika bowiem z samej osnowy decyzji – obowiązek ten jest zrelatywizowany do określonego rodzaju zabudowy (zabudowa mieszkaniowa) i określonych ulic (ul. H. i ul. L., [...] miasta R.). Nie ma wątpliwości co do tego, jaki stan rzeczy w świetle decyzji jawi się jako powinny, ani co do tego, jaki stan rzeczy ma być sprowadzony, aby decyzja mogła być uznana za wykonaną. W tym kontekście należy też dodać, że kodeks postępowania administracyjnego przewiduje – w razie ewentualnych wątpliwości co do treści decyzji – możliwość żądania ich wyjaśnienia; z żądaniem takim może wystąpić strona lub organ egzekucyjny (art. 113 § 2 k.p.a.).

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 362 ust. 2 pkt 2 p.o.ś., polegającego na niewłaściwym zastosowaniu, tj. przyjęciu, że termin wykonania nałożonego obowiązku – rok od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna – jest możliwy do dotrzymania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie niezwłocznego przystąpienia do niezbędnych działań i właściwej ich organizacji możliwe jest wykonanie nałożonego obowiązku w terminie określonym w decyzji, nawet przy uwzględnieniu uwarunkowań eksponowanych w skardze kasacyjnej (konieczność uzyskania decyzji administracyjnych, zamknięcia torowe, realizacja robót budowlanych, stosowanie prawa zamówień publicznych). Uzasadnienie skargi kasacyjnej jedynie ogólnie na te uwarunkowania wskazuje, nie precyzując ich wpływu na czas potrzebny do wykonania obowiązku. W tym kontekście warto też zwrócić uwagę na to, że pierwsze pomiary wskazujące na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu zostały przeprowadzone w maju 2016 r., a także na to, że chodzi o powinność, która tak naprawdę istniała już wcześniej (powinność nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu) – wszak przesłanką decyzji z art. 362 ust. 1 p.o.ś. jest naruszenie obowiązku polegającego na zakazie powodowania negatywnego oddziaływania na środowisko. Od tych okoliczności nie można abstrahować przy ustaleniu terminu wykonania obowiązku określonego decyzją. Omawiany zarzut naruszenia art. 362 ust. 2 pkt 2 p.o.ś. okazał się zatem niezasadny.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.