Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 496/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
article: 7, 77, 80 i 107 par. 3 k.p.a.,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 05 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie utrzymania w mocy punktu 2. decyzji organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. K. kwotę 480;- zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (dalej Prezydent) decyzją z dnia 21 kwietnia 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2022r. poz. 690, dalej u.p.z.i.r.p.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022r. poz. 2000, dalej k.p.a.) orzekł o uznaniu P. K. z dniem 05 stycznia 2023r. za osobę bezrobotną (pkt 1 decyzji) oraz o odmowie przyznania P. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 05 stycznia 2023r. (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o dokonanie rejestracji ustalono, że bezpośrednio przed rejestracją skarżący wykonywał pracę na podstawie kolejnych umów zlecenia dla X. S.A. - w okresach od 01 czerwca 2021r. do 28 lutego 2022r. oraz od 01 czerwca 2022r. do 31 grudnia 2022r. Do wniosku o dokonanie rejestracji załączono zaświadczenie wystawione przez X Centrum Operacji Pracowniczych, na podstawie którego ustalono, że z wymienionych wyżej okresów do uprawnień zasiłkowych można zaliczyć 275 dni, tj. okresy: 01 listopada 2021r. – 31 grudnia 2021r.( 61 dni) oraz 01 czerwca 2022r. – 31 grudnia 2022r. (214 dni). W pozostałych okresach wykonywania umów zlecenia w zaświadczeniu nie wykazano żadnych dochodów, dlatego okresy te nie podlegają zaliczeniu do okresów zatrudnienia warunkujących przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mając to na uwadze Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2023r. orzekł o uznaniu P. K. (dalej również jako strona, skarżący) za osobę bezrobotną od dnia 05 stycznia 2023r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W wyniku złożonego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 20 lutego 2023r. ([...]) uchylił decyzję Prezydenta w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 10 marca 2023r. strona złożyła w PUP w K. pisemne wyjaśnienie w sprawie załączając nowe, wystawione 15 lutego 2023r., zaświadczenie z X Centrum Operacji Pracowniczych.

Ustalono, że w stosunku do poprzedniego zaświadczenia z dnia 04 stycznia 2023r., nowe zaświadczenie zawiera istotne dla sprawy zmienione dane, a mianowicie wykazano, że skarżący wykonywał umowy zlecenia od 15 lutego 2018r. do 30 kwietnia 2019r., od 02 maja 2019r. do 31 marca 2021r., od 01 czerwca 2021r. do 28 lutego 2022r. oraz od 01 czerwca 2022r. do 31 grudnia 2022r. We wszystkich wymienionych okresach wypłacono skarżącemu wynagrodzenie zgodnie z zestawieniem zamieszczonym w zaświadczeniu. Kwoty poszczególnych wynagrodzeń stanowią kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Organ wyjaśnił, że po sprawdzeniu danych z raportów ZUS pozyskanych 11 stycznia 2023 r. i 13 marca 2023r. stwierdzono rozbieżność pomiędzy deklaracjami złożonymi w ZUS, a zaświadczeniem z X z dnia 15 lutego 2023r. Z raportów ZUS wynika, że w styczniu i lutym 2022r. oraz sierpniu, wrześniu i październiku 2021r. podstawę ubezpieczenia społecznego stanowiła kwota [...]zł; podczas gdy X w zaświadczeniu podaje odpowiednio w każdym z wymienionych miesięcy kwotę wynagrodzenia [...] zł. Ponadto w zaświadczeniu X z 15 lutego 2023r. nie podano informacji o wysokości odprowadzonych miesięcznych składkach społecznych, a taką informację zawiera pierwsze zaświadczenie X. z dnia 04 stycznia 2023r.

Odwołując się do opinii prawnej z dnia 06 kwietnia 2023r., sporządzonej przez Kancelarię Adwokacką obsługującą PUP wskazano, że po zweryfikowaniu treści drugiego zaświadczenia i porównaniu okoliczności w nich przedstawionych z raportem ZUS okazało się, że w miesiącach, w których według pierwotnego zaświadczenia nie uzyskano przychodu, za bezrobotnego nie opłacono składek na ubezpieczenia społeczne. Dyspozycja art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.z.i.r.p. jest jednoznaczna i nie pozwala na swobodę uznaniową po stronie organu. Celem uzyskania zasiłku, bezrobotny świadczący uprzednio usługi na podstawie umowy zlecenia w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, co najmniej przez 365 dni powinien świadczyć usługi - przy czym podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy ma być kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Tylko ten okres - za który powinny być odprowadzone składki o podstawie wyżej wskazanej - może być zaliczony na potrzeby ustalenia prawa do zasiłku. Jeśli pomimo zlecenia bezrobotny nie uzyskał wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składek, to okres ten nie powinien zostać zaliczony jako podstawa do zasiłku. Skarżący zapoznał się z opinią, lecz nie złożył dalszych wniosków w sprawie.

Prezydent wskazał, że do wniosku o rejestrację z dnia 05 stycznia 2023r. załączono pierwsze zaświadczenie z X. , w którym w okresach od 01 czerwca 2021r. do 31 października 2021r. oraz od 01 stycznia 2022r. do 28 lutego 2022r. nie wykazano żadnych dochodów, a więc nie było też podstawy do zaliczenia skarżącemu tych okresów wykonywania pracy do stażu warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych (brak podstawy wymiaru składek). Domagając się zmiany wydanej w tym zakresie decyzji w odwołaniu z dnia 02 lutego 2023r. skarżący nie udokumentował zmiany w powyższym zakresie. Na podstawie załączonych do odwołania umów zlecenia oraz wystawionych rachunków uzasadnił jedynie, że w ramach realizowanych umów zlecenia sumował kilka rachunków jednocześnie, np. za czerwiec, lipiec i sierpień 2021r., a rachunek wystawił 26 listopada 2021r. Ponadto skarżący wskazał, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy we wszystkich realizowanych przez skarżącego umowach zlecenia dla X. , stanowiły kwoty przewyższające minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres jednego miesiąca.

Ustalając ponownie uprawnienia strony do zasiłku dla bezrobotnych, w oparciu o powyższą opinię oraz zgromadzone dokumenty w sprawie, organ wskazał, że nie spełniono warunków określonych w cytowanych wyżej przepisach prawa. Bezpośrednio przed rejestracją dnia 05 stycznia 2023r. skarżący wykonywał pracę na podstawie kolejnych umów zlecenia dla X. S.A. w okresach od 01 czerwca 2021r. do 28 lutego 2022r. oraz od 01 czerwca 2022r. do 31 grudnia 2022r. Na podstawie zaświadczenia wystawionego dnia 05 stycznia 2023r. przez X. Centrum Operacji Pracowniczych ustalono, że wymienionych wyżej okresów do uprawnień zasiłkowych można zaliczyć 275 dni, tj. okresy: 01 listopada 2021r. – 31 grudnia 2021r.( 61 dni) oraz 01 czerwca 2022r. – 31 grudnia 2022r. (214 dni). W pozostałych okresach wykonywania umów zlecenia, tj. od 01.06.2021r. do 31.10.2021r. oraz od 01 stycznia 2022r. do 28 lutego 2022r.; w ww. zaświadczeniu nie wykazano żadnych dochodów, dlatego okresy te nie podlegają zaliczeniu do okresów zatrudnienia warunkujących przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przy okresach zaliczonych w zaświadczeniu przedstawiono podstawę wysokość odprowadzonych składek i zaliczek publicznoprawnych.

W drugim zaświadczeniu z dnia 15 lutego 2023 r. X. wskazuje, że w każdym miesiącu zlecenia skarżący uzyskiwał określony przychód. Jednak po zweryfikowaniu treści drugiego zaświadczenia i porównaniu okoliczności w nich przedstawionych z raportami ZUS okazało się, że w miesiącach, w których według pierwszego zaświadczenia skarżący nie uzyskał przychodu, pracodawca nie opłacał składek na ubezpieczenia społeczne.

Powyższe dane zweryfikowano dnia 21 kwietnia 2023r. pozyskując kolejny raport ZUS. Dane wynikające z raportów pozostają bez zmian, tj. za kilka miesięcy wykazano [...] zł jako podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Wyjaśniono, że raporty ZUS zawierają dane z okresu 18 miesięcy wstecz, licząc od daty wygenerowania raportu.

Analizując dane z trzech pozyskanych w sprawie raportów ZUS oraz w oparciu o zaświadczenie X. z dnia 05 stycznia 2023r., organ wskazał, w których okresach wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi [...] zł. Zdaniem organu, brak jest zatem podstaw prawnych do zaliczenia wymienionych okresów do stażu pracy warunkującego nabycie prawa do zasiłku i wpływające na jego wysokość. Prawo do zasiłku ustala się w trzech wysokościach: 80, 100 lub 120 procent, w zależności od ogólnego stażu pracy zaliczonego na podstawie przedmiotowej ustawy. Zatem mimo, iż w okresie 18 miesięcy przed dokonaniem rejestracji, tj. od 04 lipca 2021r. do 04 stycznia 2023r., skarżący świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia przez okres dłuższy niż 365 dni, to do uprawnień zasiłkowych, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. c ustawy zaliczono tylko 275 dni; podczas gdy warunkiem uzyskania prawa do zasiłku jest co najmniej 365 dni zaliczanych według zasad określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec powyższych okoliczności skarżący nie nabył prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

P. K. odwołał się od opisanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] w zakresie, w jakim orzeczono o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku i wnosząc o zmianę decyzji w zaskarżonym zakresie i przyznanie stronie prawa do zasiłku zarzucił organowi I instancji naruszenie: art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. c u.p.z.i.r.p. przez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres jednego miesiąca dla osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia to wyłącznie wynagrodzenie faktycznie wypłacone przyjmującemu zlecenie w danym miesiącu oraz, że prawo do zasiłku uzależnione jest od faktycznego odprowadzenia składek naliczonych od kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym miesiącu, a nie tylko od podlegania obowiązkowi ubezpieczenia, podczas gdy :

- w przypadku osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest okoliczność faktycznego osiągania - a więc wypłaty i to w określonym terminie - minimalnego wynagrodzenia, ale samo istnienie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Skarżący wskazał, że przedstawił organowi szereg dokumentów, a organ wyciągnął z nich nieprawidłowe wnioski. Tymczasem spełnia przesłanki do przyznania zasiłku. Pierwszą z nich jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych w wymiarze co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację. Okres 365 dni zdaniem strony nie musi mieć charakteru ciągłego. Skarżący wyjaśnił, że był zatrudniony w X. S.A. w W. przez okres 453 dni:

• na podstawie umowy zlecenia z dnia 26.05.2021 r. wraz z aneksem z dnia 30.12.2021 r. w okresie 04.07.2021 r. - 28.02.2022 r. -181 dni,

• na podstawie umowy zlecenia z dnia 30.05.2022 r. wraz z aneksem z 28.10.2022 r. w okresie 01.06.2022 r. - 31.12.2022 r. - 272 dni

Skarżący podał, że w okresie uprawniającym do zasiłku podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy faktycznie stanowiły kwoty przewyższające minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres jednego miesiąca. Wskazał, iż minimalne wynagrodzenie za pracę w 2021 r. wynosiło [...] zł brutto, a w 2022 r. [...] zł brutto, podczas gdy w okresach tych wykonywał czynności na podstawie umów zlecenia z dnia 26.05.2021 r. i 30.05.2022 r. za miesięcznym wynagrodzeniem w kwocie [...]zł brutto, a więc wyższej. Nie ma w ocenie skarżącego znaczenia, kiedy faktycznie występowała wypłata wynagrodzenia i składek, lecz to, by w okresie zasiłkowym istniała ku temu podstawa w wysokości wskazanej w art. 71 ust. 1 pkt 2c u.p.z.i.r.p. Zdaniem skarżącego prawo do przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie jest uzależnione od przekazywania składek na ubezpieczenie społeczne.

Skarżący przyznał, że w znajdującym się w aktach zaświadczeniu o wysokościach uzyskiwanego przychodu i składkach w zakresie spornych miesięcy - tj. w okresie 07.2021 r. - 10.2021 r. i 01.2022 r. - 02.2022 r. - bezspornie widnieje wartość [...] zł. Powyższy zapis wynika jednakże z faktu, iż wyliczane w ujęciu miesięcznym wynagrodzenie zgodnie z umowami zlecenia wypłacane było w oparciu o wystawiane i przesyłane w formie papierowej rachunki, zaś te wobec braku stosownych postanowień nie były przedstawiane bezpośrednio po zakończeniu danego miesiąca jako uzgodnionego okresu rozliczeniowego. W związku zaś z przedłożeniem dającemu zlecenie kilku rachunków jednocześnie, ten kilkukrotnie w ramach jednej wypłaty sumował kilka wynagrodzeń, a co za tym idzie - uiszczanych wtedy składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, dla których podstawami każdorazowo była kwota wynagrodzenia większa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Trzy rachunki za styczeń, luty, marzec 2021 r. zostały wystawione dnia 20.10.2021 r. i przesłane dającemu zlecenie po tej dacie, w związku z czym ten po ich otrzymaniu dnia 12.11.2021 r. wypłacił stronie łączną kwotę [...]zł tytułem wynagrodzenia (3 x [...]) oraz w zakresie składek [...] zł (3 x [...]). Tak samo wypłacono wynagrodzenie za czerwiec, lipiec i sierpień 2021 (trzy rachunki wystawiono 26 listopada 2021 r. a wypłata nastąpiła 14 grudnia 2021 r.). I ta w związku z otrzymaniem 6 dalszych rachunków z dnia 03.06.2022 r. za wrzesień, październik, listopad, grudzień 2021 r., a także styczeń i luty 2022 r. oraz ich uzyskaniem jeszcze w miesiącu wystawienia, dający zlecenie dnia 28.06.2022 r. wypłacił stronie ujętą w zaświadczeniu łączną kwotę [...]zł, ustaloną zgodnie z wyliczeniem - 6 x [...] zł, a tytułem składek na ubezpieczenia społeczne [...] zł jako iloczyn 6 x [...] zł.

Strona wskazuje przy tym, iż z uwagi na mechanizm wypłat wynagrodzeń, oparty na przesyłanych pocztą rachunkach po zakończeniu danego miesiąca jako okresu rozliczeniowego, nierzadko brak było możliwości wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń jeszcze w czasie jego trwania oraz ich prawidłowego rozliczenia, co w żaden sposób nie może pozbawiać ochrony zasiłkowej. Tożsamy system wypłat dotyczył także roku 2018.

Skarżący podkreślił, że z uwagi na okoliczność wykonywanej uprzednio pracy w terminie od 03.10.2016 r. do 30.06.2017 r., okres uprawniający do zasiłku wynosi powyżej 5 lat, a jego wyliczenie powinno nastąpić w oparciu o art. 72 ust. 1 u.p.z.i.r.p.

Skarżący zarzucił, że organ wyciągnął nieracjonalne wnioski z przedłożonych dokumentów, w tym zaświadczenia o wynagrodzeniu, w tym aktualnie przedkładanym. Podkreślono, że oskładkowaniu podlega umowa i przysługujące na jej podstawie wynagrodzenie, a nie sama wypłata.

Wojewoda decyzją z 5 czerwca 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewoda wskazał, iż skarżący bezpośrednio przed rejestracją w Urzędzie Pracy w K. świadczył pracę na podstawie kolejnych umów zlecenia dla X. S.A., w okresach od dnia 1.06.2021 r. do dnia 28.02.2022 r. oraz od dnia 1.06.2022 r. do dnia 31.12.2022 r. Do wniosku o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna przedstawiono zaświadczenie wystawione przez X. Centrum Operacji Pracowniczych, na podstawie którego ustalono, iż z powyższych okresów do uprawnień zasiłkowych można zaliczyć 275 dni, tj. okresy 01 listopada 2021r. – 31 grudnia 2021r. (61 dni) oraz 01 czerwca 2022r. – 31 grudnia 2022r. (214 dni). W pozostałych okresach wykonywania umów zlecenia, nie wykazano żadnych dochodów. Z tego też względu okresów tych nie można zaliczyć do uprawnień zasiłkowych. Po wszczęciu postępowania strona przedłożyła zaświadczenie z X. COP z dnia 15.02.2023 r., które w swojej treści potwierdza, iż skarżący wykonywał umowy zlecenia od dnia 15.02.2018 r. do dnia 30.04.2019 r., od dnia 2.05.2019 r. do dnia 31.03.2021 r., od dnia 1.06.2021 r. do dnia 28.02.2022 r. i od dnia 1.06.2022 r. do dnia 31.12.2022 r. We wszystkich tych okresach wypłacono wynagrodzenie zgodnie z zestawieniem zamieszczonym w zaświadczeniu, a kwoty poszczególnych wynagrodzeń stanowią kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Po weryfikacji całokształtu materiału dowodowego przedłożonego przez stronę w toku postępowania i porównania go z raportami ZUS wygenerowanych w dniu 11.01.2023 r. i w dniu 13.03.2023 r., organ podkreślił, iż z raportów ZUS wynika, że w miesiącu styczniu i lutym 2022 r. oraz w miesiącu sierpniu, wrześniu i październiku 2021 r., podstawę ubezpieczenia społecznego stanowiła kwota [...]zł; podczas gdy X. w zaświadczeniu podaje odpowiednio w każdym z wymienionych miesięcy kwotę wynagrodzenia [...] zł. Nadto, w zaświadczeniu X. z dnia 15.02.2023 r. nie podano informacji o wysokości odprowadzonych miesięcznych składkach społecznych, a taką informację zawiera pierwsze zaświadczenie X. z dnia 4.01.2023 r.

Wojewoda podzielił opinię sporządzoną na zlecenie organu I instancji, zgodnie z którą tylko ten okres - za który powinny być odprowadzone składki o podstawie wyżej wskazanej - może być zaliczony na potrzeby ustalenia prawa do zasiłku. Jeśli pomimo zlecenia bezrobotny nie uzyskał wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składek, to okres ten nie powinien zostać, zaliczony jako podstawa do zasiłku.

W ocenie Wojewody słusznie organ I instancji uznał, iż w następujących okresach wysokość wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wynosiła [...] zł: od dnia 15.02.2018r. do dnia 31.03.2018r., -od dnia 1.07.2018r. do dnia 31.08.2018r., -od dnia 1.10.2018r. do dnia 31.10.2018 r., -od dnia 1.12.2018r. do dnia 31.01.2019r., -od dnia 1.04.2019r. do dnia 30.04.2019r., -od dnia 2.05.2019r. do dnia 31.08.2019r., -od dnia 1.10.2019 r. do dnia 30.11.2019 r., -od dnia 1.01.2020 r. do dnia 31.01.2020r., -od dnia 1.02.2021r. do dnia 31.03.2021r., -od dnia 1.06.2021r. do dnia 31.10.2021r., -od dnia 1.01.2022r. do dnia 28.02.2022r.

Wobec tego uznano, że z wymaganych 365 dni należne jest zaliczenie skarżącemu 275 dni warunkujących prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. K., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości decyzję Wojewody z dnia 05 czerwca 2023 r. w zakresie, w jakim orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. c u.p.z.i.r.p. - przez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że:

-podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres jednego miesiąca dla osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia to wyłącznie wynagrodzenie faktycznie wypłacone przyjmującemu zlecenie w danym miesiącu;

-prawo do zasiłku uzależnione jest od faktycznego odprowadzenia składek naliczonych od kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w danym miesiącu, a nie tylko od podlegania obowiązkowi ubezpieczenia,

podczas gdy w przypadku osoby świadczącej usługi na podstawie umowy zlecenia konieczną przesłanką, od której istnienia uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest okoliczność faktycznego osiągania - a więc wypłaty i to w określonym terminie - minimalnego wynagrodzenia, ale samo istnienie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - polegające na niewszechstronnym rozpatrzeniu całości zebranego materiału dowodowego, jego dowolnej ocenie i zaniechaniu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, co skutkowało niezałatwieniem sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego i błędnymi ustaleniami co do okoliczności, że skarżący nie spełnił przesłanek do przyznania zasiłku podczas, gdy:

- wynagrodzenie z tytułu umów zlecenia było wyższe od minimalnego wynagrodzenie za pracę i wyliczane w ujęciu miesięcznym,

- okres wykonywania ww. umów zlecenia w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio przed rejestracją jako osoba bezrobotna wynosił powyżej 365 dni,

- podstawami wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu ww. umów zlecenia było miesięczne wynagrodzenie wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełen miesiąc w okresie uprawniającym do zasiłku,

- dający zlecenie odprowadził ww. składki w całości,

- wymiar okresu uprawniającego do zasiłku wynosi powyżej 5 lat,

oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - przez utrzymanie zaskarżonego orzeczenia organu I instancji w mocy, pomimo istnienia przyczyn co do jego uchylenia w zaskarżonej części i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. - przy czym w zaskarżanej decyzji błędnie jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pomimo, iż organ faktycznie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że skarga wniesiona została po terminie i powinna być odrzucona. W przypadku odmiennego uznania przez Sąd organ wniósł o jej oddalenie i powielił argumentację zaprezentowaną w decyzji.

W replice skarżący podał, że skarga wniesiona została w terminie, tj. 10 lipca 2023 r. bowiem ostatni dzień terminu przypadał na niedzielę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 , zwanej dalej "p.p.s.a."). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w zakresie punktu 2. decyzji organu I instancji zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W opinii Sądu w powyższym zakresie zaskarżona decyzja została podjęta przedwcześnie, bez prawidłowego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wymaga jednakże odniesienia się do stanowiska organu, który w odpowiedzi na skargę argumentuje, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Należy zatem wskazać, że stanowisko to jest chybione, bowiem jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 9 czerwca 2023 r., a skarga została wniesiona drogą pocztową w dniu 10 lipca 2023 r. Zważywszy, że dzień 9 lipca 2023 r. przypadał w niedzielę, to 10 lipca był ostatnim dniem na dokonanie tej czynności procesowej (dowód: załączone do akt admin. organu II instancji zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji w dniu 9 czerwca 2023 r. oraz karta nr [...] akt sądowych – koperta w której skarga została przesłana z czytelnym datownikiem Poczty Polskiej 10 lipca 2023 r.

Przechodząc do merytorycznej kontroli sprawy administracyjnej wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2022r.. poz. 690, dalej u.p.z.i.r.p.).

Kwestię uprawnień do zasiłku dla osoby bezrobotnej reguluje art. 71 ust. 1 i 2, mający charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego, nie dającego organom administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w tym zakresie.

Z uwagi na charakter zatrudnienia skarżącego, tj. zatrudnienie na umowę zlecenie w X. S.A., wskazać należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c u.p.z.i.r.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

Tym samym przesłankami warunkującymi uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez skarżącego, które muszą być spełnione łącznie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania są: 1. okres 365 dni świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia oraz: 2. istnienie w tym okresie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Okoliczności powyższe podlegają ustaleniu przez organ, który winien nadto dokonać przeliczenia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Treść takich ustaleń i czynności daje organowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia bądź nie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w powyższym przepisie zasada prawdy obiektywnej ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Organ administracji stosownie do art. 80 k.p.a., ma obowiązek rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jedną z konsekwencji obowiązywania powyższych zasad a także zasady wynikającej z art. 77 k.p.a., jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego.

W kontrolowanej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżący rejestrując się w dniu 5 stycznia 2023 r. jako bezrobotny nie spełnił w dniu rejestracji wszystkich wymaganych warunków do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określonych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 lit. c u.p.z.i.r.p. w zakresie legitymowania się w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni. W tym zakresie organy wskazały, że do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono wyłącznie miesiące za które otrzymywał wynagrodzenie od którego na bieżąco były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy (łącznie 275 dni).

Odnosząc się do tej argumentacji skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze argumentuje, że zgodnie z łączącymi go z X. S.A. umowami zlecenia, wypłata ustalonego w umowie wynagrodzenia następowała po przedłożeniu przez niego rachunków, co niejednokrotnie następowało zbiorczo – za okres kilku miesięcy. Dopiero wówczas otrzymywał wynagrodzenie za wykonaną pracę, które ustalane było zgodnie z zapisami umów zlecenia – jako przemnożenie zadeklarowanych godzin pracy i ustalonej umową stawki godzinowej. Skarżący argumentuje, że przepis art. 71 ust. 2 lit.c ww. ustawy nie wymaga, aby wynagrodzenie było wypłacane każdego miesiąca oraz, aby każdego miesiąca w terminie odprowadzane były od niego składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy – tak jak argumentują organy obu instancji. Na poparcie tego stanowiska skarżący odwołał się do stanowiska wyrażonego w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 323/18 (dostępnym na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego w: CBOSA).

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu skargi, tj. dokonania przez organy obu instancji nieprawidłowej wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2c u.p.z.i.r.p. należy wskazać, że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w zestawieniu z treścią zaświadczenia wydanego przez zleceniodawcę skarżącego X. S.A. wynika, że organ uwzględnił jedynie te miesiące, w których skarżący otrzymywał wynagrodzenie na bieżąco i od którego były terminowo (co miesiąc) odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. W rezultacie organ dokonał zsumowania jedynie takich miesięcy, w których skarżący otrzymywał wynagrodzenie i od którego zostały na bieżąco odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, co dało sumę 275 takich dni. Powyższe organy ustaliły na podstawie raportów ZUS pozyskanych 11 stycznia 2023 r. i 13 marca 2023r., z których wynika, że w styczniu i lutym 2022r. oraz sierpniu, wrześniu i październiku 2021r. podstawę ubezpieczenia społecznego stanowiła kwota [...]zł, podczas gdy X. w zaświadczeniu z dnia 15 lutego 2023r. podaje odpowiednio w każdym z wymienionych miesięcy kwotę wynagrodzenia [...] zł. Ponadto w zaświadczeniu tym nie podano informacji o wysokości odprowadzonych miesięcznych składkach społecznych, a taką informację zawiera pierwsze zaświadczenie X. z dnia 04 stycznia 2023r. Na powyższe wskazano w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżącego łączyły z X. S.A. umowy zlecenia (najczęściej anksowane) oraz, że wynagrodzenie za wykonywaną na tej podstawie skarżący otrzymywał "z dołu", po przedłożeniu zleceniodawcy rachunków za wykonaną pracę, przy czym zdarzało się, że skarżący przedkładał rachunki zbiorcze – za dwa, trzy miesiące. W takich sytuacjach przelewy na rachunek skarżącego opiewały na wyższe kwoty. Skarżący wywodzi, że za okres objęty daną umową zlecenia otrzymał pełne wynagrodzenie – za każdy miesiąc. Podnosi również, że od każdej z takich kwot zostały odprowadzone należne składki na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy.

Wyjaśnienia te nie zostały uwzględnione, ale jednocześnie nie zostały również zweryfikowane w toku postępowania administracyjnego, co w opinii Sądu było konieczne. Nie można bowiem przyjąć, że wypłata wynagrodzenia w ramach zawartej na określony okres umowy zlecenia nie może następować w sposób, w jaki skarżący był rozliczany – tj. niekoniecznie każdego miesiąca. To strony, w ramach swobody zawierania umów, dowolnie kształtują ich treść i mogą dowolnie ustalać takie kwestie, jak sposób i czas rozliczenia za wykonaną pracę. W realiach niniejszej sprawy należało to uwzględnić, lecz jednocześnie obowiązkiem organów było ustalenie, czy i w jaki sposób zostały odprowadzone przez X. należne od wypłaconego skarżącemu wynagrodzenia składki na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy. Argumentacja organów opierająca się na treści wydruków z raportów ZUS kwestii tej nie wyjaśnia, bowiem miesiące, w których składki nie wpływały na bieżąco, nawet po ich późniejszym wpływie, zawsze będą w raportach w każdym takim miesiącu rozliczeniowym figurowały jako miesiąc, w którym wysokość podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne będzie stanowiła kwota [...]zł.

W opinii Sądu w realiach niniejszej sprawy należało mieć na uwadze nie tylko specyfikę umów zlecenia, w ramach których strony mogą różnie regulować treść umów i wzajemne zobowiązania. Należało również ustalić, w jaki sposób X. S.A. odprowadzał należne składki na ubezpieczenie społeczne za miesiące, w których skarżący otrzymywał wyższe kwoty z tytułu wynagrodzenia za wykonane zlecenie. Z pola widzenia nie można przy tym tracić ustalonej umowami zlecenia wysokości wynagrodzenia za godzinę pracy, tym bardziej, że sumarycznie otrzymane przez skarżącego wynagrodzenie, za zamknięty daną umową okres, uwzględnia wysokość tej stawki. Biorąc pod uwagę, że w miesiącu listopadzie 2021r . i w miesiącu grudniu 2021 r. skarżący otrzymał wynagrodzenie w kwotach po [...] zł, a w miesiącach od lutego do października 2021 r. nie otrzymał żadnego wynagrodzenia (karty [...]-[...] akt admin.), w świetle obowiązującej strony umowy zlecenia nie sposób przyjąć, że w każdym z tych miesięcy wykonywał pracę przez 518 godzin (mając na uwadze stawkę wynagrodzenia za godzinę pracy – [...] brutto). Założenie takie wydaje się nierealne, bowiem w miesiącu 30-dniowym skarżący musiałby pracować po 17 godzin dziennie. W konsekwencji należało przyjąć, że kwoty wypłacone na podstawie takich zbiorczych rachunków należy rozliczyć na miesiące wskazane w tych rachunkach, co skarżący wywodzi i co dokumentował przedkładając organowi te rachunki (dowód: płyta CD w aktach admin. – k. [...]).

W opinii Sądu w takiej sytuacji należy ustalić, w jaki sposób X. S.A. i ZUS zarachowują wpłaty składek na ubezpieczenie społeczne, które dotyczą okresów zaległych i zostały dokonane z opóźnieniem, a następnie rozważyć, czy wynik takich ustaleń miałby znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Wątpliwości w tym zakresie są w opinii Sądu uzasadnione, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2013 r., sygn. akt II FSK 1891/13 (wyrok dostępny w CBOSA) uznał, że obowiązki płatnika składek na ubezpieczenie społeczne, w sposób jednoznaczny określone zostały w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o ubezpieczeniach społecznych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 1230), w myśl którego płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Natomiast wykonanie zaległego zobowiązania przez płatnika, w zakresie obliczenia, potrącenia z dochodu ubezpieczonego oraz odprowadzania składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne, nie można utożsamiać z wykonaniem obowiązku za kogoś innego, tj. za byłego zawodnika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt późniejszego wypłacenia składek (późniejszego wywiązania się z obowiązku prawnego) nie zmienia jej charakteru prawnego, nawet jeżeli w dacie wypłaty nie wiąże pracodawcy z zawodnikiem stosunek zatrudnienia. Pozostaje ona nadal składką na ubezpieczenie społeczne. W konsekwencji rozważając tę kwestię w sprawie dotyczącej należnego podatku dochodowego od osób fizycznych Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych składki na ubezpieczenie społeczne odliczane są od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W opinii Sądu orzekającego w niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy tezy wynikające z powołanego wyroku NSA można byłoby przenieść do jej realiów – o ile wyjaśnione zostanie, czy składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy zostały przez X. odprowadzone za cały objęty poszczególnymi umowami okres zatrudnienia skarżącego w tej spółce. W świetle obowiązków jakie wynikają z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o ubezpieczeniach społecznych nie można bowiem argumentować, jak czyni to skarżący, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy wymaga tylko spełnienia wymogu 365 dni świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia oraz istnienie w tym okresie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Przemawia za tym wykładnia celowa (funkcjonalna) omawianego przepisu, uzasadniona w świetle całości regulacji zawartych w u.p.z.i.r.p. Nie można zatem, jak chce tego skarżący, przeprowadzać wykładnię przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy wyłącznie w oparciu o wykładnię językową. W opinii Sądu tak daleko idących wniosków nie można wywodzić z powoływanego w skardze wyroku WSA w Krakowie, który dotyczył innego stanu faktycznego (brak zaliczenia do okresu wymaganego tym przepisem okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim) i w którym nie rozważano kwestii braku odprowadzenia przez zleceniodawcę należnych składek na ubezpieczenie społeczne.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r. I OSK 400/16 (Lex nr 2231509): "Celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie było stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na zasadzie art. 8 przywołanej ustawy. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na tej podstawie".

W kontrolowanej sprawie organy nie przeprowadziły analizy przedstawionych przez skarżącego dokumentów. Należy nadto podkreślić, że w świetle przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 c ustawy organy winny były uwzględnić również okresy, w których skarżący pracował, lecz był rozliczany później w sposób zbiorczy – za okres kilku miesięcy.

Niewątpliwie wszystkie przesłanki ustawowe, jakie winny zaistnieć dla przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, winny być traktowane ściśle a organ nie ma podstaw do badania przyczyn istniejącego stanu czy też odstąpienia od uregulowań wynikających z art. 71 ustawy. Wobec takiej konieczności niezbędne jest dokładne ustalenie stanu faktycznego i odniesienie go do prawidłowo odczytanej treści przepisu. W opisanej sytuacji nie można zatem uznać, że kwestia braku spełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych dla 395 dni została wyjaśniona.

W konsekwencji Sąd uznał, że rozstrzygając kwestię istnienia po stronie skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych organy naruszyły przepisy postępowania - art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego przedwczesne zastosowanie.

Natomiast w zakresie punktu 1. decyzji organu pierwszej instancji o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej, decyzja Wojewody jest prawidłowa. Skarżący spełniał wszystkie przesłanki ustawowe do uzyskania takiego statusu, co na etapie postępowania odwoławczego prawidłowo oceniono i stanowisko to Sąd podziela. W tym zakresie zaskarżona decyzja pozostaje w mocy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, uchylając zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymano w mocy punkt 2. decyzji organu pierwszej instancji, który stanowi o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych.

Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji Sąd uznał za niecelowe do końcowego załatwienia niniejszej sprawy, gdyż uzupełniające postępowanie dowodowe w sprawie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie nie przekraczającym uprawnień organu odwoławczego.

Rozpoznając ponownie sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda zobowiązany jest do dokonania niebudzących wątpliwości ustaleń koniecznych do prawidłowego zastosowania przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.c) ustawy. W tym celu organ powinien ustalić czy skarżący spełnia warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uwzględniając argumentację przytoczoną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Koniecznym będzie uzyskanie należycie udokumentowanej informacji czy, kiedy i w jaki sposób X. rozliczyło składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, które powinny zostać odprowadzone od całości wynagrodzenia wypłaconego skarżącemu w ramach łączących go z X. umów zlecenia. W szczególności dotyczy to roku 2021. Organ powinien również odnieść się do wszystkich dowodów przedłożonych przez skarżącego i w razie potrzeby je zweryfikować. W szczególności dotyczy to zaświadczenia z X. z dnia 15 lutego 2023r. Następnie tok rozumowania organu wraz z podaniem tych danych oraz odniesieniem się do regulacji prawnej, winny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia przyszłej decyzji, które winno być w sporządzone w sposób uwzględniający wymogi określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł w pkt II. wyroku zasądzając na rzecz skarżącego od organu koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wydane zostało na podstawie art. 200 i art. 205 §1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a,