Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 791/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: par.3
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy ze skarg: Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Nr [...] przy ul. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2022 r. znak: SKO.ZP/415/146/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz każdego ze skarżących: Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku Nr [...] przy ul. [...] w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w K. kwoty po 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 791/24

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r., znak: SKO.ZP/415/146/2022, wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r, w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołań F. Sp. z o.o. Sp. k. . z siedzibą w K., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku nr [...] przy ul. [...] w K. od decyzji nr AU-2/6730.2/75/2022 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 lutego 2022 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. " oraz umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego "Budowę infrastruktury technicznej na zachodniej części działek nr [...], [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K. ":

– w pkt I uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części:

1. obejmującej załącznik nr 1 pkt II. l lit. c zdanie trzecie i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "Zaleca się jednak uwzględnienie minimalnej odległości elewacji projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej, zlokalizowanej na dz. nr [...] i [...], obr. [...] (elewacji wschodniej). W takim przypadku dopuszcza się szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku (elewacji południowej) na poziomie 13 m z tolerancją do 2 m, czyli w przedziale od 11 m do 15 m";

2. obejmującej załącznik nr 1 pkt II. l lit. e od słów "W przypadku" do słów "połaci dachowych" i w tym zakresie orzekło w następujący sposób: "W przypadku zastosowania dopuszczenia należy zastosować wysokość górnej krawędzi elewacji podokapowej, a tym samym poziomu okapu połaci dachowych w przedziale od 10 m do 14 m od poziomu terenu istniejącego. Natomiast wysokość kalenicy będzie wartością wynikową przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych od 20° do 35° i przyjętej wysokości okapu połaci dachowych od 10 m do 14 m, czyli przy przyjętej maksymalnej wysokości okapu – 14 m, maksymalnej szerokości elewacji – traktu budynku – 15 m i maksymalnym kącie nachylenia połaci dachowych – 35°, maksymalna wysokość kalenicy dachu projektowanego budynku wyniesie 19,2 m; przy przyjętej minimalnej wysokości okapu – 10 m, minimalnej szerokości elewacji – traktu budynku – 11 m i minimalnym kącie nachylenia połaci dachowych – 20°, minimalna wysokość kalenicy dachu projektowanego budynku wyniesie 12 m";

– w pkt II orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności poruszono kwestię dostępu inwestycji do drogi publicznej. Wyjaśniono, że teren obejmujący działkę nr [...] ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] przez istniejący przeznaczony do przebudowy zjazd na drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działkach nr [...] i [...]. Działka nr [...] stanowi własność inwestora, zaś działka nr [...] stanowi własność Gminy Miejskiej Kraków. Fakt zlokalizowania i istnienia na tych działkach drogi wewnętrznej i zjazdu został potwierdzony przez zarządcę dróg (opinia ZDMK z dnia 6 listopada 2020 r.). Powyższego nie zmienia fakt, że ewidencyjnie dz. nr [...] ma oznaczenie Bi - inne tereny zabudowane, ani to, że ww. działka stanowi własność Gminy Miejskiej Kraków, a obecnie korzystają z niej mieszkańcy budynku znajdującego się na dz. nr [...]. Skoro bowiem znajduje się na niej ogólnodostępna droga wewnętrzna i zjazd z drogi publicznej, to nie jest wymagane legitymowanie się przez inwestora tytułem prawnym do tej nieruchomości.

W odniesieniu do wystarczalności uzbrojenia terenu inwestycji w drogę z uwagi na odnotowaną w decyzji potrzebę poprawy układu komunikacyjnego planowanej inwestycji poprzez realizację inwestycji drogowej, obejmującej przebudowę łącznicy Mostu K. stanowiącej połączenie ul. [...] z ul. [...] wraz z przebudową ul. [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa nie reguluje wymagań co do rodzaju dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, np. dotyczących odpowiednich parametrów technicznych drogi wewnętrznej. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Wykazanie przez inwestora, że nieruchomość, dla której mają być ustalone warunki zabudowy, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, ma znaczenie wyłącznie dla ustalenia warunków zabudowy. Wystarczające jest wykazanie, że nieruchomość dla której warunki te mają być ustalone, położona jest przy drodze wewnętrznej połączonej z drogą publiczną, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Konieczność realizacji wspomnianej inwestycji drogowej nie jest równoznaczna z brakiem faktycznego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej czy też niewystarczalnością uzbrojenia terenu inwestycji w drogę. Dostęp do drogi publicznej jest zapewniony, a zawarcie umowy na wykonanie wskazanych w opinii zarządcy drogi prac drogowych dla zapewnienia bezpiecznej i prawidłowej obsługi komunikacyjnej procedowanej inwestycji jest warunkiem transponowanym do decyzji organu pierwszej instancji, którego spełnienie będzie weryfikowane na etapie wniosku o pozwolenie na budowę. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Brak jest tym samym podstaw do wymagania uzyskania przez inwestora zgody współwłaścicieli sąsiednich nieruchomości na przeprowadzenie niezbędnych przyłączy do istniejących sieci. Inwestor przedstawił pisma dysponentów sieci, z których wynika, iż jest możliwość zapewnienia wymaganej infrastruktury technicznej. Dopiero na etapie wniosku o pozwolenie na budowę inwestor będzie musiał wykazać się odpowiednimi umowami z dostawcami mediów, które zagwarantują odpowiednie uzbrojenie terenu w sposób definitywny. W aktach sprawy zalega aktualne oświadczenie T. S.A. o możliwości podłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej z dnia 19.01.2022 r. (k. nr 863). Na etapie wydawania decyzji WZ nie ma obowiązku wskazywania określonej ilości miejsc parkingowych - jest to bowiem kwestia rozstrzygana na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przechodząc do kontroli analizy urbanistyczno-architektonicznej, organ odwoławczy wskazał, że prawidłowo zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości poszerzonej do normatywnego minimum 50 m od granic terenu inwestycji. Granice obszaru określono w odległości ok. 66 m, czyli nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynoszącego ok. 22 m (na takim odcinku działka nr [...] styka się z działką nr [...], z której odbywa się główny wjazd i wejście na teren inwestycji kubaturowej) i nie mniejszej niż 50 m. Słusznie za front terenu inwestycji oraz następczo elewację frontową uznano część działki od strony działki drogowej nr [...], z której ma się odbywać obsługa komunikacyjna terenu inwestycji od drogi publicznej ul. [...]. W ramach tak wyznaczonych granic ustalono, że istnieją działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) zabudowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów (m.in. działki nr [...], [...], [...], [...]). Usytuowanie planowanego budynku w drugiej linii zabudowy za położonymi wzdłuż ulicy [...] budynkami uzasadnia odstąpienie od wyznaczenia linii zabudowy dla projektowanej inwestycji. Autorka analizy opisując jak kształtuje się wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w badanym obszarze, wskazała jego zróżnicowanie podając, że oscyluje on w przedziale od ok. 25% (dz. nr [...]) do 91% (dz. nr [...]). Opisała charakterystyczne parametry dla działek znajdujących się w obszarze analizy oraz ustaliła średni wskaźnik dla wszystkich działek w obszarze na poziomie ok. 50%. Ponadto przybliżyła udział powierzchni biologicznie czynnej (zróżnicowany, mieszczący się w przedziale 0-46%). W ocenie organu odwoławczego dostatecznie opisano, jak kształtują się w terenie szerokości elewacji frontowej istniejących budynków. Ustalono średnią wartość tego parametru w obszarze na poziomie ok. 28 m. Scharakteryzowano występującą w obszarze analizy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, liczoną zarówno do okapu, jak i do kalenicy/attyki. Ustalono średnie wartości tego parametru w badanym obszarze na poziomie ok. 16,5 m - wysokość elewacji frontowej (do głównej kalenicy/attyki). Dostatecznie opisano też geometrię dachów (rodzaj zadaszenia, kierunki ukształtowania kalenic, kąty nachylenia połaci dachowych. Organ odwoławczy nie zakwestionował braku wyznaczenia linii nowej zabudowy dla przedsięwzięcia. Inwestycja obejmuje budowę budynku za istniejącą na sąsiednich działkach zabudową w oddaleniu od drogi publicznej ul. [...] w odległości większej niż linie istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Planowana inwestycja nie zmienia istniejącej linii zabudowy. Ze względu na bezpieczeństwo użytkowania istniejących ciągów komunikacyjnych, zalecono zachowanie odległości elewacji projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej, zlokalizowanej na dz. nr [...], [...], wynoszącej minimum 3 m. W wynikach analizy wskazano, że w obszarze analizowanym występuje swobodny układ istniejącej zabudowy, za wyjątkiem fragmentu zwartej zabudowy pierzejowej wzdłuż ul. [...] (m.in. dz, nr [...], [...], [...], [...]), położonej w granicy z działką drogową. Istniejące budynki poza wyżej wskazanymi usytuowane są uskokowo w odległości od 0 do ok. 3,5 m (dz. nr [...], [...]) od granicy z działkami drogowymi ul. [...]. Układ nie tworzy wyrazistej struktury, która winna być kontynuowana w sposób bezwzględny. Z kolei teren inwestycji kubaturowej (dz. nr [...]) znajduje się w odległości ok. 20-27 m od granicy z działką drogową nr [...] ul. [...]. Za istotne uznano usytuowanie planowanego budynku na przedmiotowej działce w drugiej linii zabudowy za położonymi wzdłuż ul. [...] budynkami. Z tego względu w wynikach analizy ujęto wniosek, że nowa zabudowa nie ma wpływu na kształtowanie linii zabudowy wzdłuż drogi publicznej ul. [...] i uznano za zasadne odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy dla przedmiotowej działki względem ww. ulicy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że uzasadnienie decyzji wyraźnie wskazuje na dokonanie ustalenia w zakresie linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Z racji bowiem specyficznego usytuowania dz. nr [...] w oddaleniu od ul. [...] za budynkami istniejącymi w pierwszej linii zabudowy nie było możliwe wyznaczenie linii zabudowy na podstawie zasadniczych metod ustalania (§ 4 ust. 1-3 rozporządzenia). Wyznaczenie linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich nie było możliwe w tej sprawie. Linia bowiem zabudowy od ul. [...] (po stronie terenu inwestycji) na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji ukształtowana jest przez zwartą zabudowę pierzejową wzdłuż ul. [...] oraz dz. nr [...], [...], na których wynosi 0 m do ok. 3,5 m od granicy z działkami drogowymi ul. [...]. Przebiega więc, tworząc uskok, co sugerowałoby przyjęcie sposobu wyznaczenia linii zabudowy z § 4 ust. 3 rozporządzenia, czyli jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Niestety i takie rozwiązanie nie mogło być wprost przyjęte, bo teren inwestycji kubaturowej nie jest usytuowany w porównywalnej odległości od ul. [...], skoro jest położony w drugiej linii zabudowy. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołań, w których uznano odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy za bezpodstawne, podnosząc zbyt dużą dowolność tego ustalenia i oddziaływanie inwestycji na komfort mieszkańców budynków w pierwszej linii zabudowy od ul. [...] oraz wskazano na konieczność wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony działek nr [...] i [...], w obrębie których przebiega wskazana droga wewnętrzna/droga pożarowa. Obowiązujące przepisy prawa przewidują ustalenie obowiązujących linii zabudowy od strony frontu terenu inwestycji i w odniesieniu do dróg publicznych, a nie w odniesieniu do dróg wewnętrznych i to usytuowanych po innej stronie niż frontowej. Odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy w realiach tej sprawy uznać należy za prawidłowe, zwłaszcza ze bacząc na względy bezpieczeństwa użytkowania istniejących ciągów komunikacyjnych, w decyzji organu pierwszej instancji ujęto zalecenie zachowania odległości elewacji projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej, zlokalizowanej na dz. nr [...], [...], wynoszącej minimum 3 m. Takie rozwiązanie jest wystarczające i uzasadnione na tym etapie procedury inwestycyjnej, na którym nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia WT. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że w strefie granicznej dz. nr [...] i działek nr [...] i [...] znajduje się mur, na ingerencję w który nie zgadzają się odwołujący. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera bowiem żadnych ustaleń wpływających na integralność tego muru, ani nie przewiduje nakazu usytuowania budynku w granicy z działkami sąsiednimi.

W ocenie organu odwoławczego prawidłowo wyznaczono wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji kubaturowej (dz. nr [...]) na poziomie 45% z tolerancją do 2%, tj. w przedziale od 43% do 47%, przy zastosowaniu § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wskaźnik 45% został wyznaczony zgodnie z wnioskiem inwestora. Są to wartości niższe od średniego z całego obszaru analizy (50%). Odwzorowanie średniej stanowi zasadniczą metodę wyznaczania omawianego parametru z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Niemniej jednak w niniejszej sprawie z uwagi na wskaźniki zabudowy i gabaryty sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej autorka analizy i organ pierwszej instancji uznali za zasadne nawiązanie właśnie do najbliższego otoczenia terenu inwestycji i to działek zabudowanych w mniejszym zakresie. I tak wskaźniki zabudowy w najbliższym sąsiedztwie inwestycji wynoszą: dz. nr [...] - 44%, dz. nr [...] z [...] - 43%, dz. nr [...] - 47%, dz. nr [...] - 54%. Działki nr [...], [...], [...] i [...] są zabudowane od 50% do 91%. Z powyższego wynika, że przyjęte wartości graniczne dla nowej zabudowy nawiązują do niżej zabudowanych działek z bezpośredniego otoczenia terenu inwestycji. Organ odwoławczy nie zanegował takiego sposobu wyznaczenia parametru. Zasadniczo kierowano się średnią obliczoną przy uwzględnieniu parametrów z najbliższego otoczenia terenu inwestycji, która jest niższa od średniej z całego obszaru analizowanego celem jak najlepszego dostosowania nowej zabudowy do najbliższej zabudowy, zaś przyjęta tolerancja mieści się w parametrach zabudowy istniejącej, w tym w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji. Przyjęcie przedziału 43%-47% daje inwestorowi możliwość na wykorzystanie optymalnego rozwiązania urbanistycznego, architektonicznego i technologicznego dla projektowanej zabudowy bez szkody dla kształtowania istniejącej przestrzeni urbanistycznej, kontynuując charakterystyczną cechę omawianego układu, czyli swobodę i różnorodność w kształtowaniu zabudowy tej części miasta. Zarówno zastosowanie skrajnych wartości powyższego przedziału, jak i każdej z wartości mieszczących się w jego obrębie, nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego analizowanego obszaru oraz nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa, lecz pozwoli na spójne uzupełnienie istniejącej tu zabudowy.

Jako pożądane uznano wprowadzenie na terenie inwestycji konieczności zachowania minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 25% (do realizacji na gruncie rodzimym, z zaleceniem zastosowania zieleni wysokiej. Warunek ten plasuje się powyżej średniej z całego obszaru (21%) i w pobliżu średnich wartości dla działek z zabudową mieszkaniową wielorodzinną (najwyższy zaobserwowany w obszarze wynosi 46%, a najniższy 0%). Przyjętą wartość przy braku regulacji sposobu wyznaczania tego parametru w obowiązujących przepisach prawa należy uznać za dostatecznie uzasadnioną. Nie przeczy temu fakt, że wskaźnik ten jest zgodny z wnioskiem inwestora. Co do rozbieżności w ustaleniu tego wskaźnika (str. 12 decyzji – "nie mniej niż 30%"); zał. nr 1 do decyzji – "nie mniej niż 25%"), organ odwoławczy wskazał, że w tym pierwszym przypadku błędnie odwołano się do wyników analizy zamiast poczynić ustalenie parametru. Ustalenie nastąpiło w zał. nr l pkt. II. l lit. b akapit 2 w nawiązaniu do wyników analizy ujętych w zał. nr 3 do decyzji. Z tych załączników jednoznacznie zaś wynika, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie 25%. Błąd na str. 12 uzasadnienia decyzji nie ma wpływu na prawidłowość ustalenia omawianego parametru i czytelność decyzji. Na konkretność tego wskaźnika nie wpływa też użycie pojęcia "gruntu rodzimego", a twierdzenie o naruszeniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i rozporządzenia w sprawie WT jest nieuzasadnione.

Szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy (elewacji południowej) od strony ul. [...] została ustalona w przedziale od 13 do 16 m na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, czyli jako odstępstwo od średniej wartości szerokości elewacji frontowej z obszaru analizowanego uzasadnione wynikami analizy. Zalecono uwzględnienie minimalnej odległości elewacji projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jedni drogi wewnętrznej na dz. nr [...] i [...], zgodnie z którym dopuszczona została szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku na poziomie 13 m z tolerancją do 2 m. W wynikach analizy wyjaśniono, że szerokości frontowej zabudowy z obszaru są zróżnicowane, uzależnione od funkcji budynków i ich usytuowania względem frontu działek oraz wynoszą od ok. 13 m (dz. nr [...]) do ok. 61 m (dz. nr [...]). Średnia z obszaru analizowanego wynosi 28 m. Ze względu zaś na rodzaj inwestycji oraz zróżnicowanie parametrów budynków w obszarze analizowanym i mając na uwadze kształt działki inwestycji, dla projektowanej zabudowy autorka analizy uznała za możliwe i uzasadnione przestrzennie wyznaczenie powyższego parametru w nawiązaniu do szerokości elewacji frontowych sąsiednich budynków mieszkalnych, zlokalizowanych w obszarze analizowanym (m.in. dz. nr [...], [...], [...], [...]), tj. od 13 m do 16 m. Z danych analizy wynika, że budynki na ostatnio wskazanych działkach mają szerokość frontową: dz. nr [...] - 13 m, nr [...] - 14 m, nr [...] - 15 m, nr [...] - 18m. Zdaniem autorki analizy zarówno zastosowanie skrajnych wartości przedziału, jak i każdej z wartości mieszczących się w jego obrębie, nie spowoduje zaburzenia ładu przestrzennego analizowanego obszaru, lecz przeciwnie, pozwoli na spójne uzupełnienie tkanki urbanistycznej omawianego obszaru. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że szerokości frontowe budynków znajdujących się na pozostałych działkach w obszarze analizowanym są znacznie wyższe (od 19m - dz. nr [...] do 61 m - dz. nr [...]). Mając na uwadze bezpośrednie sąsiedztwo terenu inwestycji oraz konfigurację terenu inwestycji, zasadnie organ wyznaczył ten parametr na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, rezygnując z powielania średniej z całego obszaru analizowanego. Jednocześnie zauważono, że wyznaczony w decyzji przedział elewacji frontowej jest prawidłowy i nawiązuje do szerokości frontowych zabudowy występujących w bezpośrednim otoczeniu terenu inwestycji. W zakresie zarzutu rozbieżności ustaleń co do sposobu określenia szerokości elewacji frontowej planowanego budynku, organ odwoławczy wezwał organ pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień i w świetle notatki służbowej autorski analizy skonstatował, że szerokość elewacji frontowej została ustalona na poziomie od 13 do 16 m, a jedynie w sytuacji uwzględnienia zalecenia dotyczącego minimalnej odległości elewacji nowej zabudowy od krawędzi drogi wewnętrznej na dz. nr [...], [...] szerokość elewacji frontowej (elewacji południowej) może wynosić 13 m z tolerancją do 2 m, czyli mieści się w przedziale od 11 m do 15 m. Stąd doprecyzowanie parametru w sentencji decyzji organu odwoławczego. Jako zalecenie wskazano jednocześnie na odsunięcie projektowanego budynku od granicy drogi wewnętrznej, zwracając uwagę inwestora na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przy projektowaniu nowej zabudowy, jednakże konkretne rozwiązania projektowe istotne są dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W zakresie zarzutu, że dopuszczenie elewacji frontowej o szerokości 16 m w sytuacji, gdy szerokość działki w adekwatnym miejscu wynosi ok. 18 m rodzi wątpliwości co do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami techniczno-budowlanymi jest przedmiotem oceny organu rozstrzygającego w przedmiocie wniosku o pozwolenie na budowę.

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy (wysokość attyki) została wyznaczona na poziomie od 10 m do 15 m w oparciu o § 7 ust. 4 rozporządzenia, który dopuszcza rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1 - 3 rozporządzenia, jeżeli znajduje to uzasadnienie w wynikach analizy. W analizie zwrócono uwagę, że wysokość budynków w obszarze jest zróżnicowana, uzależniona przede wszystkim od funkcji omawianych obiektów i wynosi od ok. 4 m (dz. nr [...]) do ok. 31 m (dz. nr [...]). Na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji wynosi ona: dz. nr [...] -18 m, nr [...] -19 m, nr [...] -19 m, nr [...] -21 m, nr [...] - 18 m, nr [...] - 25 m, nr [...] - 18 m, nr [...] z [...] - 18 m. Z kolei na działkach z zabudową usługową zlokalizowanych po tej samej stronie ul. [...], co teren inwestycji wysokość frontowa wynosi: dz. nr [...] - 5 m, nr [...] - 9 m. Wyniki analizy dowodzą, że taka, jak wskazana w decyzji, wysokość elewacji frontowej nowej zabudowy znajduje nawiązanie w parametrach zabudowy istniejącej i należycie wkomponowuje nową zabudowę w jej najbliższe otoczenie. Gabaryty wysokościowe nowej zabudowy wyznaczone w decyzji nawiązują do działek z najbliższego otoczenia inwestycji, aczkolwiek z racji różnych wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej tych budynków zasadnie organ pierwszej instancji wykluczył możliwość zastosowania podstawowego sposobu wyznaczania wysokości elewacji frontowej (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Z kolei zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Z analizy wynika, że średnia wysokości maksymalna budynków (kalenic lub attyk) w obszarze analizowanym wynosi ok. 16,5 m, średnia wysokość okapów połaci dachowych budynków z dachami połaciowymi w obszarze analizowanym wynosi ok. 15 m, a średnia wysokość kalenic dachów budynków z dachami połaciowymi wynosi ok, 19 m. Mając na uwadze bezpośredni kontekst przestrzenny terenu inwestycji położonego między wyższą zabudową mieszkaniową wielorodzinną a niską zabudową usługową, zasadne było ustalenie wysokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy jako wysokości pośredniej pomiędzy ta zabudową, tj. od 10 m do 15 m.

Dla planowanej zabudowy wyznaczono dach płaski o spadku od 0° do 15°. Nad częścią projektowanego budynku (w sąsiedztwie z istniejącym budynkiem na dz. nr [...]) dopuszczono realizację dachu połaciowego dwu- lub wielospadowego o głównej kalenicy dachu równoległej do ul. [...] o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 35°. W przypadku zastosowania dopuszczenia należy zastosować wysokość górnej krawędzi elewacji podokapowej, a tym samym poziomu okapu połaci dachowych nieprzekraczającej 14 m od poziomu terenu istniejącego. Wysokość kalenicy będzie wartością wynikową przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych. Z analizy wynika, że w obszarze analizowanym występują zarówno budynki o dachach płaskich (m.in. dz. nr [...], [...], [...]) oraz budynki kryte dachami połaciowymi dwu lub wielospadowymi, o kątach nachylenia połaci dachowych od ok. 20° do ok. 35°(m.in. dz. nr [...], [...], [...], [...]). W obszarze tym budynki posiadają zróżnicowaną geometrię dachów, jednakże zdecydowanie dominują obiekty z dachami płaskimi. W związku z powyższym uzasadnione przestrzennie jest zastosowanie dachu płaskiego. Wobec wątpliwości i zastrzeżeń odwołujących podnoszących: a) brak ustalenia wartości wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku w przypadku jego realizacji z dachem połaciowym dwu lub wielospadowym, b) brak określenia, na jakiej części terenu inwestycji - bacząc na jego odległość od granicy z dz. nr [...] - dopuszczalna jest realizacja budynku z dachem połaciowym dwu lub wielospadowym, organ odwoławczy wezwał organ pierwszej instancji do wyjaśnienia sposobu ustalenia omawianego parametru. W notatce służbowej autorki analizy wyjaśniono, że w przypadku realizacji dachu połaciowego dwu- lub wielospadowego, o głównej kalenicy dachu równoległej do ul. [...], o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 35° nad częścią projektowanego budynku (w sąsiedztwie z istniejącym budynkiem na dz. nr [...]), wysokość górnej krawędzi elewacji podokapowej, a tym samym poziomu okapu połaci dachowych nie może przekraczać 14 m od poziomu terenu istniejącego i nie może być niższa niż 10 m (czyli minimalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej), tj. wysokość okapu połaci dachowych powinna zawierać się w przedziale od 10 m do 14 m (ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo z niższą częścią budynku na dz. nr [...]). Natomiast wysokość kalenicy będzie wartością wynikową przyjętego kąta nachylenia połaci dachowych od 20° do 35° i przyjętej wysokości okapu połaci dachowych od 10 m do 14 m. Przy przyjętej maksymalnej wysokości okapu -14 m, maksymalnej szerokości elewacji - traktu budynku - 15 m i maksymalnym kącie nachylenia połaci dachowych - 35°, maksymalna wysokość kalenicy dachu projektowanego budynku wyniesie 19,2 m, czyli nie będzie przekraczała wysokości kalenic dachów budynków sąsiednich (dz. nr [...], [...]). Przy przyjętej minimalnej wysokości okapu - 10 m, minimalnej szerokości elewacji - traktu budynku - 11 m i minimalnym kącie nachylenia połaci dachowych - 20°, minimalna wysokość kalenicy dachu projektowanego budynku wyniesie 12 m. Wyjaśniono przy tym, że decyzja WZ nie warunkuje, na jakiej części terenu inwestycji projektowany budynek będzie mógł mieć dach połaciowy dwu lub wielospadowy, bowiem takie precyzowanie stanowiłoby za daleko idącą ingerencją w proces projektowania inwestycji, a nie ma to znaczenia z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego. Organ odwoławczy przyjął wyjaśnienia za wyczerpujące i stwierdził, że dywagacje, jakoby geometrię dachu nowej zabudowy należało rozstrzygać w odniesieniu do zabudowy na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], są nieuzasadnione. Uwzględniono wszystkie budynki znajdujące się w obszarze analizowanym, więc bezzasadne jest domaganie się innego ustalenia parametru geometrii dachu. Twierdzenia o zbyt dużym zagęszczeniu istniejącej zabudowy i chaosie architektonicznym, który powstanie na skutek realizacji inwestycji, są dowolne.

W ocenie organu odwoławczego nietrafiony jest zarzut braku ustalenia w decyzji zasad ochrony istniejącej zieleni na działkach sąsiednich, tj.: [...],[...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...] oraz wskazanie na konieczność ustalenia konkretnych odległości i parametrów ochrony systemu korzeniowego oraz korony drzew i zieleni istniejącej na działkach sąsiednich od projektowanej zabudowy. W opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 18.11.2020 r. podkreślono, że występująca w sąsiedztwie terenu inwestycji zieleń nie stanowi jednej z form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie o ochronie przyrody. W opinii odnotowano, że z uwagi na obecność na przedmiotowym terenie drzew i krzewów, występowanie chronionych gatunków zwierząt oraz ich siedlisk jest wysoce prawdopodobne. W przypadku stwierdzenia w obrębie drzew lub na budynkach przeznaczonych do rozbiórki gniazd lub siedlisk gatunków chronionych (np. ptaków i nietoperzy), należy zwrócić się ze stosownym wnioskiem do RDOŚ o wydanie zgody na odstępstwa od zakazów wymienionych w rozporządzeniach dot. ochrony gatunkowej zwierząt, w tym zgody na zniszczenie siedlisk chronionych gatunków wymienionych w ustawie oraz ustalenie rekompensaty przyrodniczej. Treść opinii została w całości transponowana do decyzji organu pierwszej instancji. Żądanie ustalenia zasad ochrony istniejącej zieleni na działkach sąsiednich, zarówno w zakresie ochrony systemu korzeniowego, jak i korony drzewa z podaniem konkretnych odległości i parametrów od projektowanej zabudowy, nie znajdują uzasadnienia w mających zastosowanie na tym etapie przepisach prawa i nie są przedmiotem badania ani ustalania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Organ pierwszej instancji poczynił także prawidłowe ustalenia w kwestii uwarunkowań środowiskowych terenu inwestycji, przeanalizował kwestię oddziaływania zlokalizowanej w pobliżu stacji bazowej telefonii komórkowej i zawarł w tym zakresie w decyzji kompletne regulacje w ramach zapisów o ochronie przed hałasem i polami elektromagnetycznymi. Skoro jednak inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to kwestia tego, czy w projektowanym budynku nie będą przekroczone dopuszczalne wartości pół elektromagnetycznych, będzie badana w ramach zatwierdzenia projektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego nieuzasadnione są obawy przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji na środowisko, w tym na istniejącą na tych terenach roślinność, stosunki wodne na działkach sąsiednich. Decyzja WZ ze swej istoty wytycza podstawowe kierunki ukształtowania objętej wnioskiem inwestycji budowlanej, podlegającej dalszym szczegółowym ustaleniom w toku pozwolenia na budowę. Dotyczy to także warunków w zakresie ochrony przyrody, ochrony środowiska, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii. Strony nie mogą zatem obecnie skutecznie domagać się dalszej konkretyzacji obowiązków inwestora z tym związanych. Podobnie niezasadne jest żądanie zawarcia w decyzji ustaleń gwarantujących ochronę ozdobnej roślinności występującej na sąsiadujących działkach. Wystarczającą na tym etapie ochronę przewidują ustalenia decyzji, jak też zapis w załączniku nr 1 pkt II ppkt 5 decyzji, że realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia możliwości korzystania z wody i należy zapewnić ochronę przed zanieczyszczeniem wody, powietrza i gleby.

Skargi na powyższą decyzję wnieśli: 1) Wspólnota Mieszkaniowa Budynku nr [...] przy ul. [...] w K. , 2) F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. i 3) Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. (dwie ostatnie skargi tożsame).

Wspólnota Mieszkaniowa Budynku nr [...] przy ul. [...] w K. zarzuciła naruszenie:

1) art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz 5 u.p.z.p., § 12 ust. 1 i 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 4 ust. 1 oraz 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez brak wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce o nr [...] oraz [...], określając jedynie zalecenie zachowania odległości elewacji projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wewnętrznej zlokalizowanej na dz. nr [...], [...], podczas gdy wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy (w postaci nakazu, a nie zalecenia) jest niezbędne (i) do zapewnienia ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa osób korzystających z przedmiotowej drogi wewnętrznej, jak również ochrony mienia znajdującego się na drodze, (ii) z uwagi na fakt, że drogę wewnętrzną zlokalizowaną na dz. nr [...], należy potraktować jako drogę od której następuje zabudowa w pierwszej linii;

2) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz.U. z 2016 r. póz. 1911), art. 101 pkt 5) lit. a) i b) oraz art. 101 pkt 7) lit. c) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 973), § 12 ust. 9 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez brak zdefiniowania zwrotu "gruntu rodzimego", wskazanego w pkt II pkt 1 lit. b) decyzji, podczas gdy przedmiotowy zwrot powinien zostać doprecyzowany jako obszar, który nie może być zabudowany powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji kubaturowej, analogicznie do zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Miasta Krakowa;

3) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez wskazanie, że udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie nie mniejszym niż 25%, podczas gdy analizę formy zabudowy, a co za tym idzie powierzchni biologicznie czynnej, należy rozstrzygać w odniesieniu do zabudowy na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], gdzie udział powierzchni biologicznie czynnej oscyluje w granicach 45%, a zatem również dla planowanej inwestycji decyzja powinna ustalić taki wskaźnik na poziomie nie mniejszym niż 35%;

4) § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia przez wadliwe wskazanie, że szerokość elewacji frontowej od ul. [...] ustalono od 13m do 16m, podczas gdy szerokość elewacji frontowej od ul. [...] nie powinna być większa niż 12m;

5) art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez wskazanie, że dla nowej zabudowy ustala się dach płaski, podczas gdy analizę formy zabudowy, a co za tym idzie geometrii dachu, należy rozstrzygać w odniesieniu do zabudowy na dz.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...], [...], [...], gdzie zastosowano dachy połaciowe dwu i wielospadowe;

6) art. 74 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 oraz art. 127 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2021 r., póz. 1973) przez brak ustalenia zasad ochrony istniejącej zieleni na działkach sąsiednich, tj.: [...],[...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], podczas gdy ustalenie przedmiotowych zasad, w szczególności ustalenia konkretnych odległości i parametrów planowanej zabudowy od istniejącej zieleni, jest niezbędne do ochrony istniejących terenów zielonych m.in. wiekowych drzew znajdujących się na działkach graniczących z planowaną inwestycją;

7) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez brak wyznaczenia linii zabudowy, brak zdefiniowania "gruntu rodzimego", wskazanie zbyt niskiego poziomu powierzchni biologicznie czynnej, wadliwe określenie szerokości elewacji frontowej, brak ustalenia zasad ochrony istniejącej zieleni, co w konsekwencji spowodowało, że organ, w toku wydawania decyzji, nie uwzględnił interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag odwołującego, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych;

8) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nierozpoznania całego materiału dowodowego przez brak powtórzenia wizji lokalnej, w której skarżący mógłby wziąć czynny udział, jak również ponowne sporządzenie przez Wydział Kształtowania Środowiska UMK opinii, która uwzględniałaby zasady ochrony zieleni na działkach sąsiednich w sposób precyzyjny z podaniem konkretnych wielkości i parametrów, którymi winien się kierować inwestor sporządzając dokumentację projektową dla obszaru objętego wnioskiem (powtórzenie wizji lokalnej uzasadnia też to, że pierwotnie była ona przeprowadzona w sposób ograniczony "z zewnątrz", co mogło skutkować niedokładnym rozeznaniem terenu inwestycyjnego oraz nieruchomości sąsiednich).

Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. zarzuciły naruszenie:

1) art. 7 i 77 k.p.a. przez brak podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w oderwaniu od istniejącej sytuacji, z naruszeniem obowiązujących przepisów, które to nieprawidłowości proceduralne przełożyły się następnie na błędną subsumpcje i nieprawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego;

2) art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o twierdzenia i opinie Inwestora, przyjęte następnie przez organ l instancji, bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego potrzebnego do należytego rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz bez wyjaśnienia kwestii ewidentnie wątpliwych;

3) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez pominięcie milczeniem twierdzeń i zarzutów skarżącego, nie odniesienie się i nie wyjaśnienie w sposób należyty i przekonujący poszczególnych okoliczności stanu faktycznego przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia;

4) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez przyjęcie że nieruchomość objęta planowanym zamierzeniem inwestycyjnym ma dostęp do drogi publicznej;

5) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 Rozporządzenia przez niewyznaczenie linii zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

6) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 5 Rozporządzenia przez niekonsekwentne i błędne wyznaczenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej terenu objętego planowaną inwestycją w kontekście usytuowania działki objętej planowaną zabudową, jej powierzchni oraz przyjętego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki;

7) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 6 Rozporządzenia przez nieprawidłowe i nieprecyzyjne wyznaczenie szerokości elewacji frontowej budynku objętego planowanym zamierzeniem inwestycyjnym;

8) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 7 i 8 Rozporządzenia przez nieprawidłowe i nieprecyzyjne wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu;

9) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

10) art. 54 pkt 2 lit. a i c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przez przyjęcie że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki i wymagania dotyczące zapewnienia ładu przestrzennego oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1322/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje organów obydwu instancji.

Wyrokiem z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1090/23, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Z art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art.151 P.p.s.a.)

Stosownie natomiast do treści art. 190 p.p.s.a. "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny."

Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowo-administracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. (tak NSA w Warszawie w wyroku z dnia 2 października 2015 r. sygn. II OSK 47/14 oraz z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II FSK 730/15). Tym samym Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Przede wszystkim "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę i w jakich wydał orzeczenie. Tak więc rozpoznając sprawę powtórnie, sąd pierwszej instancji musi interpretować i stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu postanowień zawartych w art. 168 § 3, art. 183 § 1 i art. 190 p.p.s.a. (Tarno, Jan Paweł. Art. 190. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2011.)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1090/23, wiążąco wypowiedział się co do niżej opisanych kwestii oraz polecił ocenę tych z zarzutów skarg, które z uwagi na zakwestionowanie poprawności analizy urbanistyczno-architektonicznej i jej wyników nie były przedmiotem rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zakwestionowania przez Sąd I instancji aktywnego udziału pracowników Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK oraz członków Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w procesie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że funkcjonowanie opiniodawczych zespołów urbanistyczno-architektonicznych złożonych z osób spełniających wymagania określone w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. (zob. np. § 3 ust. 1 załącznika do Zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa Nr 336/2019 z 15 lutego 2019 r. w sprawie powołania Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego) nie stanowi naruszenia prawa. Wręcz przeciwnie, działanie tego rodzaju zespołów zapewnia większą transparentność procesu przygotowywania projektu decyzji o warunkach zabudowy (...), a tym samym wzmacnia zasadę zaufania do działań organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP), a także koresponduje z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.). Samo niezweryfikowane podejrzenie, że autorka analizy urbanistyczno-architektonicznej działała zgodnie z wytycznymi tego Zespołu, które mogły mieć charakter polecenia służbowego, nie wystarcza do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej w oparciu o wnioski tejże analizy. W aktualnym orzecznictwie NSA wprost wskazuje się, że udział Zespołu Urbanistycznego oraz Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w procedurze przygotowującej projekt decyzji o warunkach zabudowy nie tylko nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, ale stanowi procedurę szerszej dyskusji i konsultacji wewnętrznych na etapie poprzedzającym sporządzenie analizy w celu uniknięcia arbitralności w rozstrzygnięciach organu. Podpis złożony pod analizą i wynikającymi z niej wnioskami, poświadcza że analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona przez osobę uprawnioną. To zaś, że analiza została sporządzona w ramach wewnętrznej procedury, przewidującej udział Zespołu Urbanistycznego nie ma tych okolicznościach wpływu na ocenę prawidłowości przeprowadzenia analizy i wynikających z niej wniosków.

Odnosząc się do zakwestionowania przez Sąd I instancji sposobu wyznaczenia wskaźników i parametrów, o których mowa w przepisach rozporządzenia planistycznego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje. Po pierwsze, zasadne było wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w nawiązaniu do wskaźników i gabarytów sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Nie ma konieczności szczegółowego zbadania kwestii wyznaczenia linii zabudowy od strony wschodniej – drogi na dz. nr [...]. Linia zabudowy, o której mowa w przepisach § 4 rozporządzenia planistycznego, co do zasady jest ustalana od strony drogi publicznej, którą w tym przypadku jest ul. [...]. W analizie w sposób szczegółowy i przekonujący wyjaśniono, że odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy od tej drogi, wynika z tego, iż teren inwestycji znajduje się w odległości ok. 20-27 m od granicy z działką drogową, po której przebiega ul. [...], a przy tym za budynkami położonymi wzdłuż tej ulicy. Zatem lokalizacja planowanego budynku na terenie będącym przedmiotem ustalenia warunków zabudowy nie ma wpływu na kształtowanie linii zabudowy wzdłuż ulicy [...]. Z kolei w odniesieniu do drogi wewnętrznej przebiegającej przez działkę [...] po innej stronie niż strona frontowa planowanego budynku (po przeprowadzonej analizie) zalecono z uwagi na bezpieczeństwo istniejącego ciągu komunikacyjnego zachowanie minimum 3 m odległości elewacji planowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni. Wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy bez odniesienia się do średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, które dopuszcza § 4 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, znajduje uzasadnienie w przeprowadzonej analizie, z której wynika, że działki zabudowane znajdujące się w granicach obszaru analizowanego charakteryzują się zróżnicowanymi wskaźnikami wielkości powierzchni zabudowy. Zróżnicowanie to jest spowodowane zarówno wielkością działek, ale również funkcją i formą zabudowy. Po drugie, odrębne potraktowanie działek nr [...] i [...] nie odzwierciedlałoby cech zabudowy tego kwartału. Działki te tworzą jedną urbanistyczną całość. Działka [...] jest całkowicie zabudowana, natomiast działka [...] jest działka niezabudowaną. Łącznie obie działki wkomponowują w zabudowę działek przyległych, których frontowa część jest zabudowana i koresponduje w tym zakresie z działką nr [...], zaś na ich tyłach znajduje się teren niezabudowany odpowiadający działce [...]. Po trzecie, ocenę łącznego traktowania w analizie działek nr [...] i [...] należy również odnieść do zastrzeżeń Sądu I instancji dotyczących wyznaczania szerokości elewacji frontowej. Ponadto wyznaczenie tego parametru na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia planistycznego znajduje swoje uzasadnienie w analizie urbanistyczno-architektonicznej, z której wynika że odstąpienie od kierowania się średnią szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym zostało podyktowane: 1) zróżnicowaniem parametrów budynków znajdujących się w tym obszarze; 2) kształtem działki inwestycyjnej; 3) nawiązaniem do szerokości elewacji frontowych sąsiednich budynków mieszkalnych. Przyjęte rozwiązanie, w ocenie autorki analizy, nie tylko nie zaburza ładu przestrzennego, ale pozwala na spójne uzupełnienie urbanistycznej tkanki analizowanego obszaru. Po czwarte, odstąpienie od standardowego sposobu wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wynika z przeprowadzonej analizy, która wykazała znaczne zróżnicowanie wysokości obiektów, uzależnione przede wszystkim od ich funkcji. Nawiązanie do wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków sąsiednich było więc uzasadnione. Po piąte, ustalenie geometrii dachu nie było dowolne, skoro w analizie zaznaczono, że w obszarze nią objętym występują zarówno budynki o dachach płaskich oraz budynki kryte dachami połaciowymi dwu lub wielospadowymi o różnych kątach nachylania połaci dachowych. Z uwagi zaś na dominację obiektów z dachami płaskimi ustalono, że również planowana zabudowa będzie pokryta dachem płaskim przy równoczesnym dopuszczeniu częściowego zadaszenia połaciowego.

Odnosząc się do zakwestionowania przez Sąd I instancji dostępu do drogi publicznej terenu objętego ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (jedna z działek służąca dostępowi do drogi publicznej ma oznaczenie Bi, brak przedstawienia dostępu w formie graficznej), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje. Planowany zjazd został wyznaczony przez istniejący już zjazd (przeznaczony do przebudowy) przebiegający przez działkę inwestora (nr [...]) oraz działkę gminną (nr [...]) i zaakceptowany przez zarządcę dróg Zarząd Dróg Miasta Krakowa w opinii z 6 listopada 2020 r. Nie ma konieczności ponownego rozważenia realności dostępu do drogi publicznej, zwłaszcza że przy określaniu dostępu do drogi publicznej terenu objętego ustaleniami warunków zabudowy należy przyjąć rzeczywisty stan faktyczny nieruchomości (faktyczną możliwość wykorzystania danego terenu pod zjazd). Nie sposób uznać by brak graficznego przedstawienia dostępu terenu do drogi publicznej miałby wpływ na wynik sprawy, a tym samym doprowadził do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Wobec powyższego do rozpoznania w niniejszym postepowaniu pozostają następujące zarzuty skarg:

I. Wspólnota Mieszkaniowa Budynku nr [...] przy ul. [...] w K. , zarzuty naruszenia:

V rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz.U. z 2016 r. póz. 1911), art. 101 pkt 5) lit. a) i b) oraz art. 101 pkt 7) lit. c) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 973), § 12 ust. 9 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jak również art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez brak zdefiniowania zwrotu "gruntu rodzimego", wskazanego w pkt II pkt 1 lit. b) decyzji, podczas gdy przedmiotowy zwrot powinien zostać doprecyzowany jako obszar, który nie może być zabudowany powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji kubaturowej, analogicznie do zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Miasta Krakowa;

V art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 u.p.z.p. oraz art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez wskazanie, że udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie nie mniejszym niż 25%, podczas gdy analizę formy zabudowy, a co za tym idzie powierzchni biologicznie czynnej, należy rozstrzygać w odniesieniu do zabudowy na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], gdzie udział powierzchni biologicznie czynnej oscyluje w granicach 45%, a zatem również dla planowanej inwestycji decyzja powinna ustalić taki wskaźnik na poziomie nie mniejszym niż 35%;

V art. 74 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 oraz art. 127 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2021 r., póz. 1973) przez brak ustalenia zasad ochrony istniejącej zieleni na działkach sąsiednich, tj.: [...],[...], [...], [...], [...] i [...], [...], [...], podczas gdy ustalenie przedmiotowych zasad, w szczególności ustalenia konkretnych odległości i parametrów planowanej zabudowy od istniejącej zieleni, jest niezbędne do ochrony istniejących terenów zielonych m.in. wiekowych drzew znajdujących się na działkach graniczących z planowaną inwestycją;

V art. 1 ust. 3 u.p.z.p. przez, brak zdefiniowania "gruntu rodzimego", wskazanie zbyt niskiego poziomu powierzchni biologicznie czynnej, brak ustalenia zasad ochrony istniejącej zieleni, co w konsekwencji spowodowało, że organ, w toku wydawania decyzji, nie uwzględnił interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag odwołującego, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analiz ekonomicznych, środowiskowych i społecznych;

V art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nierozpoznania całego materiału dowodowego przez brak powtórzenia wizji lokalnej, w której skarżący mógłby wziąć czynny udział, jak również ponowne sporządzenie przez Wydział Kształtowania Środowiska UMK opinii, która uwzględniałaby zasady ochrony zieleni na działkach sąsiednich w sposób precyzyjny z podaniem konkretnych wielkości i parametrów, którymi winien się kierować inwestor sporządzając dokumentację projektową dla obszaru objętego wnioskiem (powtórzenie wizji lokalnej uzasadnia też to, że pierwotnie była ona przeprowadzona w sposób ograniczony "z zewnątrz", co mogło skutkować niedokładnym rozeznaniem terenu inwestycyjnego oraz nieruchomości sąsiednich).

II. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz F. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. oraz Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. (tożsame skargi), zarzuty naruszenia:

V art. 7 i 77 k.p.a. przez brak podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w oderwaniu od istniejącej sytuacji, z naruszeniem obowiązujących przepisów, które to nieprawidłowości proceduralne przełożyły się następnie na błędną subsumpcje i nieprawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego;

V art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o twierdzenia i opinie Inwestora, przyjęte następnie przez organ l instancji, bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego potrzebnego do należytego rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz bez wyjaśnienia kwestii ewidentnie wątpliwych;

V art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez pominięcie milczeniem twierdzeń i zarzutów skarżącego, nie odniesienie się i nie wyjaśnienie w sposób należyty i przekonujący poszczególnych okoliczności stanu faktycznego przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia;

V art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 5 Rozporządzenia przez niekonsekwentne i błędne wyznaczenie wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej terenu objętego planowaną inwestycją w kontekście usytuowania działki objętej planowaną zabudową, jej powierzchni oraz przyjętego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki;

V art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego;

V art. 54 pkt 2 lit. a i c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przez przyjęcie że zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki i wymagania dotyczące zapewnienia ładu przestrzennego oraz obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest sposób określenia powierzchni biologicznie czynnej w załączniku nr 1 pkt. II.1.lit. b do decyzji organu I Instancji, zaakceptowany następnie przez organ II Instancji, w następującym brzmieniu:

"Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji kubaturowej (dz. [...] obr. [...]) ustala się na poziomie: nie mniej niż 25 %. Minimalny wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej ma być zrealizowany na gruncie rodzimym. Zaleca się również zastosowanie zieleni wysokiej."

W pierwszej kolejności wskazać należy, że sam wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalony przez organ na poziomie nie mniejszym niż 25% nie budzi zastrzeżeń Sadu, albowiem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) w ogóle nie przewidują zasad jego ustalania, zatem skoro kontrola sądowa sprowadza się do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw do jego kwestionowania. Nie budzi też zastrzeżeń zalecenie w zakresie stosowania zieleni wysokiej.

Zastrzeżenia budzi natomiast nakaz o treści: "Minimalny wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej ma być zrealizowany na gruncie rodzimym.

Po pierwsze wskazać należy, że pojęcie "grunt rodzimy" nie jest w przepisach zdefiniowane, choć jest używane w różnych aktach prawnych i co do zasady odnosi się do gruntu naturalnie w danym miejscu występującego. Do dnia 8 lipca 2009 r. § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) stanowił, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o powierzchni terenu biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki budowlanej, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Jednak nawet ten przepis nie definiował pojęcia "gruntu rodzimego". Przyjmuje się, że "grunt rodzimy" to grunt naturalny, powstały w wyniku procesów geologicznych (tak np. serwis internetowy Encyklopedia Leśna, tworzony na zlecenie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych).

Przepis ten został zmieniony przez § 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. (Dz.U.09.56.461) i obecnie teren biologicznie czynny został zdefiniowany jako "teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią".

Można zatem przyjąć, że celem zamieszczenia w warunkach zabudowy kwestionowanego wymogu, było to, aby całość powierzchni biologicznie czynnej w jej minimalnym wskaźniku urządzona została z wyłączeniem powierzchni tarasów i stropodachów. Rzecz jednak w tym, że decyzja administracyjna nie może modyfikować rozumienia przepisów powszechnie obowiązujących tj. w tym przypadku rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto kwestia sposobu urządzenia powierzchni biologicznie czynnej będzie przedmiotem projektu zagospodarowania terenu w następnym etapie realizacji inwestycji. Na etapie ustalania warunków zabudowy rozporządzenie to nie ma i nie może mieć zastosowania, bo zgodnie z jego § 2 ust. 1, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych.

Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] chciałaby nadto, aby grunt rodzimy został zdefiniowany w decyzji jako "grunt, który nie może być zabudowany powierzchniowo lub kubaturowo (także w głąb gruntu) w ramach powierzchni terenu inwestycji kubaturowej, analogicznie do zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Miasta Krakowa". Brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia w decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności podstawy takiej nie stanowi wskazany w skardze § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym "odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się." Dodać przy tym należy, że decyzja poświęca wiele miejsca ustaleniom w zakresie ochrony środowiska (załącznik nr 1, pkt. II, ppkt 2)

Pozostałe zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Co do zarzutu naruszenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz.U. z 2016 r. póz. 1911), to wskazać należy, że rozporządzenie to (obecnie już nie obowiązujące) wprowadza ów plan w załączniku, a załącznik ten liczy sobie 10 632 strony, dotyczy dorzecza Wisły w całym jej przebiegu, od źródeł aż do ujścia do Bałtyku, a skarżący nie sprecyzował jaki konkretnie zapis kwestionuje. Ni e jest zatem możliwe odniesienie się do tego zarzutu. Niemniej projekt decyzji był przesłany do uzgodnienia do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który nie zajął stanowiska w sprawie.

Nie są uzasadnione zarzuty skarg dotyczące naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i nierozpoznania całego materiału dowodowego przez brak powtórzenia wizji lokalnej, w której skarżący mógłby wziąć czynny udział, jak również ponowne sporządzenie przez Wydział Kształtowania Środowiska UMK opinii, która uwzględniałaby zasady ochrony zieleni na działkach sąsiednich oraz poprzez brak podjęcia odpowiednich kroków zmierzających do ustalenia stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w oderwaniu od istniejącej sytuacji, z naruszeniem obowiązujących przepisów, które to nieprawidłowości proceduralne przełożyły się następnie na błędną subsumpcje i nieprawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 85 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Oznacza to, że przepis ten nie zobowiązuje organu administracji publicznej do przeprowadzenia dowodu z oględzin. Organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić oględziny tylko wówczas gdy wymaga tego przepis szczególny. W przypadku decyzji o warunkach zabudowy, kluczowym dowodem w sprawie jest analiza architektoniczno – urbanistyczna, a żaden przepis prawa nie wymaga aby jej sporządzenie poprzedzone było oględzinami ("wizją lokalną").

Po wtóre wskazać należy, że w przypadku kontrolowanej decyzji organy nie są ani uprawnione ani obowiązane do sporządzania planu ochrony zieleni na terenach sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczy wyłącznie terenu objętego wnioskiem i oznaczonego jako teren planowanej inwestycji. Z zarzutem braku ochrony zieleni na terenach sąsiednich w stosunku do terenu inwestycji, powiązane są również zarzuty naruszenia art. 74 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 oraz art. 127 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Zarzuty te nie są uzasadnione. Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 p.o.ś., w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu. Wymóg ten uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz organy administracji właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z art. 75 ust. 1 p.o.ś., w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Natomiast zgodnie z art. 127 ust. 1 p.o.ś. ochrona zwierząt oraz roślin, jest realizowana w szczególności poprzez ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidacji terenów zieleni.

Nakazane w art. 74 ust. 1 i 2 p.o.ś. oszczędne korzystanie z terenu w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji jest trudne do określenia i uszczegółowienia, szczególnie w kontekście przepisów art. 61 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie których ustala się sposób "korzystania" z terenu, jednak niewątpliwie obowiązek ten dotyczy terenu inwestycji, a nie terenów sąsiednich, jak również nie ma związku z ochroną zieleni na terenach sąsiednich. Art. 75 ust. 1 p.o.ś. odnosi się natomiast do etapu realizacji przedsięwzięcia tj. wykonywania prac budowlanych, których to kwestii w żaden sposób decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczy. Decyzja ta określa tylko na jakich warunkach i w jakich parametrach może być na danym terenie zrealizowana wnioskowana przez inwestora zabudowa. Art. 127 p.o.ś. jest natomiast przepisem bardzo ogólnym, a ochrona roślin i zwierząt określona jest w tym przepisie jedynie w sposób ramowy. Szczegółowe rozwiązania w tym zakresie znajdują się w aktach prawnych wymienionych w art. 81 ust. 4 p.o.ś. (K. Gruszecki [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2022). W przypadku ochrony drzew i krzewów jest to ustawa o ochronie przyrody, szczegółowo regulująca sposób i zakres tej ochrony.

Podobnie nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 101 pkt 5) lit. a) i b) oraz art. 101 pkt 7) lit. c) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 z późn. zm.). Przepisy te dotyczą sposobów ochrony powierzchni ziemi, która polega na minimalizacji stopnia i łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez: a) ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej zabudową, b) zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby, zdolnych do łagodzenia degradującego działania terenów zabudowanych i zanieczyszczeń środowiska; oraz przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi polegającym na zapobieganiu i ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością. Także i te przepisy – jak to akcentuje się w przywoływanym wyżej już piśmiennictwie – wprowadzają wątpliwości interpretacyjne co do relacji z innymi aktami prawnymi, przy czym wskazuje się tu w głównej mierze na relacje pomiędzy rozwiązaniami dotyczącymi ochrony powierzchni ziemi zawartymi w ustawie – Prawo ochrony środowiska a tymi wynikającymi z ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1326 ze zm.). Podkreślenia wymaga, że grunt na którym planowana jest inwestycja nie jest gruntem ani rolnym ani leśnym, ale już od dawna przekształconym i zurbanizowanym.

Nie znajduje też pokrycia w materiale dowodowym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wszystkie zapewnienia o możliwości dostaw mediów były aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o twierdzenia i opinie Inwestora, przyjęte następnie przez organ l instancji, bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego potrzebnego do należytego rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz bez wyjaśnienia kwestii ewidentnie wątpliwych. Zgromadzony przez organ materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji, a zakres tego materiału w głównej mierze wynika z art. 60, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) - według stanu prawnego z dnia wydania zaskrzonej decyzji SKO w Krakowie. Sąd podkreśla, że "wyjaśnienie spornych kwestii" nie oznacza akceptacji postulatów skarżących.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy uzasadnienia wymagane przez art. 107 § 3 Kpa jest wyczerpujące i dostatecznie jasno wynikają z niego motywy, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę.

Wobec faktu, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wskazanego zapisu nie wymaga uchylenia również decyzji organu I Instancji, Sąd uchylił wyłącznie zaskarżoną decyzję, na zasadzie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł dla każdego ze skarżących składa się kwota tytułem uiszczonego przez strony skarżące wpisu.