Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 7461/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, d, f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. od punktu 1, 2 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 405/21 w sprawie ze skargi C. I. na bezczynność P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Wa 405/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. I. na bezczynność P. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego C. I. z [...] czerwca 2019 r., w zakresie dotyczącym uchwały Zarządu [...] nr [...], protokołu z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia zarządu na którym podjęto uchwałę, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu w zakresie o którym mowa w pkt 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3), a także zasądził od P. na rzecz skarżącego C. I. kwotę 200 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

C. I. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") wnioskiem z [...] czerwca 2019 r. zwrócił się do P. o udostępnienie, na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") uchwały Zarządu P. nr [...] oraz "wszelkiej dokumentacji" dotyczącej jej podjęcia (m. in. zawiadomienia o posiedzeniu Zarządu P., danych członków zwołujących posiedzenie, porządku obrad, listy obecności, projektu uchwały, protokołu z głosowania nad uchwałą i z posiedzenia Zarządu na którym podjęto tę uchwałę).

P. w piśmie z 17 czerwca 2019 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podał, że spośród informacji dotyczących podmiotów inne niż władze publiczne, charakter informacji publicznej należy przypisać jedynie tym, które odnoszą się do publicznej sfery ich działalności, a więc wykonywania zadań władzy publicznej lub dysponowania majątkiem publicznym. P. jest stowarzyszeniem (polskim związkiem sportowym), prywatnoprawną organizacją działającą na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1263 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 kwietnia 1990 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2019 r. poz. 713), a informacje których skarżący domaga się we wniosku nie dotyczą publicznoprawnej sfery jego działalności, ani gospodarowania przez Związek mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 7 stycznia 2020 r. C. I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że P. jest podmiotem publicznoprawnym, wykonującym zadania publiczne w dziedzinie sportu. Świadczy o tym treść art. 13 ust. 1- 4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1468), według którego polski związek sportowy ma wyłączne prawo m. in. do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie, ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych w organizowanym współzawodnictwie sportowym. Stosownie do tych przepisów, statut P. nakłada na ten Związek zadania w zakresie upowszechniania, popularyzacji i podnoszenia poziomu lekkiej atletyki w RP (§ 8), szczegółowo określone w § 9 i następne tego Statutu.

Zdaniem Sądu I instancji publicznoprawny status i zadania P. mieszczą się w sferze zadań organów władzy publicznej, jako że art. 68 ust. 5 Konstytucji RP nakłada na władze publiczne obowiązek popierania rozwoju kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. W konsekwencji istnieją odpowiednie organy administracji rządowej i samorządowej, zajmujące się sprawami sportu. Szczegółowe zadania w tej dziedzinie życia społecznego wykonują m. in. polskie związki sportowe. Nie można więc powiedzieć, że te organizacje działają niejako poza państwem (władzą państwową), wyłącznie we własnym interesie i na własny "prywatny" rachunek. Wykonują zadania zlecone im przez władzę państwową drogą ustawy, generalnie przypisane państwu (art. 68 ust. 5 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu informacje o działalności tych podmiotów kwalifikują się zatem jako informacje publiczne w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przekazanie bowiem zadań organów władzy publicznej innym podmiotom, w tym przypadku związkom sportowym, nie odbiera tym zadaniom pierwotnego charakteru zadań władzy publicznej.

Zdaniem Sądu I instancji, objęte wnioskiem skarżącego informacje, tj. uchwała Zarządu P. nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. (skarżący nieprawidłowo podał datę 1 stycznia 2019 r., taka data została podana na stronie [...] pod adresem: [...]), dotycząca m. in. podstawowych wymagań [...], odnośnie nawierzchni syntetycznych stosowanych na obiektach lekkoatletycznych, kategorii stadionów lekkoatletycznych oraz procedur i zasad opiniowania i uzgadniania projektów oraz wydawania świadectw [...] dla obiektów lekkoatletycznych oraz protokół posiedzenia zarządu, na którym podjęto tę uchwałę, dotyczącą sprawy publicznej, a ponadto protokół z głosowania nad niniejszą uchwałą, stanowią informację o sprawie publicznej, o działalności P., a więc podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd I instancji podkreślił, że NSA w wyroku z 7 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1975/18 zwrócił uwagę, że w przypadku wniosku o udostępnienie protokołów z posiedzenia zarządu określonego podmiotu niezbędne jest sprecyzowanie treści żądania przez wskazanie, czego, jakiej informacji publicznej wnioskodawca żąda, tj. jakich informacji publicznych miałyby dotyczyć protokół. Nie każdy bowiem dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zawiera informację publiczną. W wyroku z 24 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2551/17 NSA przyjął natomiast, że protokoły z posiedzeń, jako informacja o działalności organu (Polskiego Związku Łowieckiego), co do zasady mogą podlegać ujawnieniu w trybie informacji publicznej, o ile odnoszą się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowaniem mieniem publicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że nie budzi wątpliwości, że skarżący domagał się informacji zawartych w protokole z posiedzenia Zarządu odnoszących się do procedowania uchwały nr [...] (we wniosku podał, że domaga się "wszelkiej dokumentacji" dotyczącej jej podjęcia).

W ocenie Sądu każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania podmiotu wykonującego zadania publiczne, w tym treści protokołów czy podejmowanych uchwał, stanowi informację publiczną. Wbrew zapatrywaniu P., protokoły z posiedzenia zarządu oraz z głosowania nad uchwałą dotyczącą zasad i procedury wydawania świadectw dla obiektów lekkoatletycznych, nie są dokumentami wewnętrznymi. Dotyczą one bowiem bezpośrednio głównej sprawy publicznej, załatwionej w formie ostatecznej uchwały, podjętej na podstawie przepisu prawa powszechnie obowiązującego (art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o sporcie) i pozwalają na zachowanie transparentności przewidzianych prawem działań prowadzących do wydania uchwały. Oczywiście dostęp do informacji zawartych w tych dokumentach może podlegać ograniczeniom, o których mowa w art. 5 u.d.i.p., ale to już jest kwestia wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że dokumenty wewnętrzne służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach i prawidłowości działania organu w danej sprawie i nie przesądzają o sposobie jej załatwienia. W związku z tym za takie dokumenty należy uznać: zawiadomienie o posiedzeniu zarządu [...], o danych członków zwołujących posiedzenie, porządek obrad, listę obecności czy projekt uchwały. Projekt uchwały o procedurze i zasadach opiniowania i uzgadniania projektów oraz wydawania świadectwa [...] dla obiektów lekkoatletycznych, określał jedynie projektowany sposób działania (projektowany sposób rozstrzygnięcia). Taki dokument nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W konsekwencji zdaniem WSA w Warszawie uzasadniony jest zarzut bezczynności P. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym udostępnienia uchwały nr [...], protokołu z głosowania nad tą uchwałą oraz z posiedzenia zarządu [...] w zakresie odnoszącym się do tej uchwały. Bezczynność w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej nie polega bowiem wyłącznie na całkowitym milczeniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zachodzi również wtedy, gdy ten podmiot nieprawidłowo informuje wnioskodawcę, że żądana informacja nie jest informacją publiczną lub że nie jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zobowiązał P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie dotyczącym uchwały [...] nr [...], protokołu z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia zarządu, na którym podjęto tę uchwalę, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność P. nie jest rażąca (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zwłoka Związku w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie jest efektem zaniechań [...], które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, ale wynika z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa.

Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes P. z siedzibą w [...], zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 1, 2 i 4 oraz zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że uchwała Zarządu [...] nr [...], protokół z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia Zarządu [...], na którym podjęto uchwałę stanowią informację publiczną;

2) art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. c, d, i f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że P. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie uchwały Zarządu [...] nr [...], protokołu z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia Zarządu [...], na którym podjęto uchwałę;

3) art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zobowiązany jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w postaci uchwały Zarządu [...] nr [...], protokołu z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia Zarządu [...], na którym podjęto uchwałę;

4) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że pomimo udzielenia przez zobowiązanego odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 roku, zobowiązany pozostawał w bezczynności wobec tego wniosku;

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego w części wyroku i oddalenie w całości skargi skarżącego, względnie o uchylenie zaskarżonego w części wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.): "[o]bowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów".

Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej odwoływała się do sposobu działania [...] jako autonomicznej, prywatnoprawnej organizacji społecznej o charakterze stowarzyszania. To z kolei wymagało od Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą sprawę dokonania analizy przepisów ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1133 ze zm.) jako podstawowego aktu normatywnego regulującego sposób działanie P. jako polskiego związku sportowego (§ 1 Statutu [...]).

I tak, zgodnie z art. 7 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie: "W celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy" (ust. 1). "Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej" (ust. 2). "W sprawach nieuregulowanych w ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach" (ust. 3). Polski związek sportowy jest osobą prawną działającą w formie prawnej stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń (art. 6 ust. 2, art. 12 ust. 2). Osobie tej ustawodawca przyznaje szczególne uprawnienia, w tym prawa o charakterze wyłącznym (art. 13-15 ustawy). Tym samym, polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach, tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2261). Potwierdza to bezpośrednie odesłanie do przepisów prawa o stowarzyszeniach we wszystkich sprawach dotyczących tych organizacji społecznych, które nie są uregulowane w komentowanej ustawie. Przepisy ustawy o sporcie nie ograniczają przy tym znacząco sfery samorządności (samodzielności, autonomii) polskich związków sportowych w porównaniu ze "zwykłymi" stowarzyszeniami. W konsekwencji tworzenie polskich związków sportowych stanowi przejaw konstytucyjnej wolności zrzeszania się (art. 12 i 58 Konstytucji RP; wolność zrzeszania znajduje oparcie także w licznych aktach prawa międzynarodowego i wspólnotowego), która jest realizowana zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym i może podlegać wyłącznie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez przepisy rangi ustawowej, niezbędnym do zapewnienia interesów bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego oraz ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo ochrony praw i wolności innych osób (art. 1 ust. 1 i 2 Prawa o stowarzyszeniach). Jako organizacje społeczne, do których stosuje się przepisy o stowarzyszeniach, polskie związki sportowe mają prawo wypowiadania się w sprawach publicznych, w szczególności związanych z przedmiotem i celami ich działalności (art. 1 ust. 3 Prawa o stowarzyszeniach). Polskie związki sportowe, jako organizacje społeczne, należą również do szerszej kategorii, jaką stanowią organizacje pozarządowe (non-governmental organisations). Autonomię i specyfikę pozarządowych organizacji sportowych uznaje także Unia Europejska (zob. J. Foks, "Biała księga sportu" Komisji Europejskiej, Sport Wyczynowy 2008, nr 1-3, s. 103) - tak Badura Marcin, Basiński Hubert, Kałużny Grzegorz i Wojcieszak Marcin. Ustawa o sporcie. Komentarz, art. 7. LEX 2011.

Zauważyć jednak należy, że w myśl art. 13 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie: "Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: (1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; (2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; (3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; (4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych". Zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m. in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu, który zatwierdza w drodze decyzji minister właściwy do spraw kultury fizycznej (ust. 4). Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Tenże minister, w myśl art. 29 ust. 7 ww. ustawy, w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1118 ze zm.). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm.) stosuje się odpowiednio. Ponadto Polskie Związki Sportowe stosownie do art. 45b ustawy o sporcie ustanawiają regulaminy dyscyplinarne, prowadzą postępowania dyscyplinarne i wydają decyzje dyscyplinarne.

Analiza powyższych przepisów wskazuje, że polski związek sportowy, jakim jest P., jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stanowisko to wynika przede wszystkim z celu Związku, którym jest realizacja zadań publicznych w zakresie kultury fizycznej i sportu, a w szczególności organizacja współzawodnictwa sportowego, popularyzacja i rozwój sportu w Polsce. W tym też celu, na realizowanie powierzonych mu zadań publicznych, [...] otrzymuje dotacje od Skarbu Państwu. Tym samym, [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż jest inną osobą wykonującą zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zakwalifikowanie [...] do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej może dodatkowo wzmocnić ustalenie, że [...] korzysta z majątku publicznego.

Analogiczne stanowisko do powyższego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 września 2022 r., sygn. Akt III OSK 1877/21, a także w wyroku z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 158/20 w odniesieniu do Polskiego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego, którego status prawny – podobnie jak Polskiego Związku Piłki Nożnej (por. wyrok NSA z 29 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 1392/18 i z 26 września 2019 r. sygn. akt I OSK 830/18) – czyni go podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Za nieskuteczną natomiast należało uznać argumentację skargi kasacyjnej nawiązującą do statusu Polskiego Związku Łowieckiego. Związek ten nie jest polskim związkiem sportowym jak strona skarżąca, a jego sytuacja prawna jest odmienna chociażby z przyczyn powyżej wskazanych, znajdujących swojego źródło w ustawie o sporcie.

Mając powyższe na uwadze, należało podzielić stanowisko, że informacje, których udostępnienia domagał się w niniejszej sprawy wnioskodawca dotyczące sposobu działania [...] poprzez ujawnienie pełnych protokołów z posiedzenia Zarządu [...] są informacjami publicznymi. Z tego też względu jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (zarzut 1 i 3).

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. c, d i f, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d oraz art. 6 ust, 1 pkt 4 u.d.i.p. (zarzut 2) "przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że P. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w zakresie uchwały Zarządu [...] nr [...], protokołu z głosowania nad uchwałą oraz z posiedzenia Zarządu [...], na którym podjęto uchwałę". Już z samej treści zarzutu (a znajduje to także odzwierciedlenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) wynika, że jego istotą nie jest wykładnia wskazanych przepisów lub ich zastosowanie, ani nawet to czy żądana we wniosku z [...] września 2001 r. informacja jest informacją publiczną, lecz zakwestionowanie uznania, że [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia takiej informacji. W świetle wyżej podniesionych uwag zarzut ten jest bezzasadny.

Ubocznie jedynie zaznaczyć należy, że uchwała Zarządu [...] nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. dotyczyła:

- nawierzchni syntetycznych i wymagań technicznych zał. nr 1,

- kategorii stadionów lekkoatletycznych zał. nr 2,

- procedur i zasad opiniowania i uzgadniania projektów oraz wydawania świadectw [...] dla obiektów lekkoatletycznych zał. nr 3. To ustalenie nie było zaś kwestionowane w niniejszej skardze kasacyjnej.

Wreszcie nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. (zarzut 4). Po pierwsze, w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, do której odwołują się ww. przepisy, a po drugie nie można uznać – w świetle powyższych ustaleń – że pismo [...] z 17 czerwca 2019 r., w którym błędnie uznano, że wszystkie żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej stanowiło o realizacji wniosku z [...] czerwca 2019 r. Podkreślić natomiast trzeba, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności, ale również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie podjął tych działań, które były wymagane w danym stanie sprawy np. nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub nie skierował do wnioskodawcy pisma zawierającego wnioskowaną informację, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną