Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 706/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 9. art. 59a ust. 1 i 2, art. 59f
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi Z. M. "A" na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za odstępstwa od projektu budowlanego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w części nakładającej karę w wysokości (...) zł z tytułu niezgodności projektu budowalnego z projektem zagospodarowania działki, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia (...) marca 2014 r., nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o przepis art. 59f ust. 1 – 5 oraz art. 59g 59g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", wymierzył inwestorowi – Z. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" Z. M. karę z tytułu stwierdzonych w trakcie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2014 r. nieprawidłowości polegających na niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym w zakresie planu zagospodarowania obejmującą zmiany w wykonanych utwardzeniach oraz niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji – poprzez zwiększenie liczy kondygnacji do trzech, podwyższenie wysokości pierwotnie zaprojektowanych dwóch kondygnacji czego wynikiem była zmiana wysokość zrealizowanego budynku oraz jego kubatury w wysokości (...) zł.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wyjaśniono, że w dniu (...) listopada 2014 r. inwestor – Z. M., złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie hali warsztatu produkcji konstrukcji metalowych z zapleczem socjalnym, zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny (...) położonej przy ul. (...) w M. Podczas przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2014 r. obowiązkowej kontroli stwierdzono istotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego ostateczną decyzją z dnia (...) grudnia 2009 r., znak (...) wydaną przez Starostę P. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na zmianie w planie zagospodarowania, oraz zmianie charakterystycznych parametrów technicznych tj. zmianie kubatury budynku poprzez podwyższenie wysokości kondygnacji. W zakresie planu zagospodarowania stwierdzone odstępstwa polegały na zmianie miejsca wykonania utwardzeń, które pierwotnie miały znajdować się na tyłach projektowanego budynku, a zostały zrealizowane przed budynkiem hali. Natomiast w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych wprowadzone zmiany polegały na zrealizowaniu dodatkowej trzeciej kondygnacji, zwiększeniu wysokości projektowanych kondygnacji dotychczasowych odpowiednio z 2,80 m do 3,23 m i z 2,80 m na 3,07 m, co spowodowało podwyższenie wysokości budynku z 10,05 m na 10,57 m oraz skutkowało zwiększeniem kubatury budynku do 6031,47 m3 (projektowana kubatura wynosiła 5928,42 m3). Jak podkreślił organ I instancji, powyższe ustalenia w zakresie charakteru i zakresu odstępstw od zatwierdzonego projektu na budowę zostały stwierdzone w toku kontroli obowiązkowej oraz doprecyzowane w toku kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu (...) lutego 2015 r.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy: 1. zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz nie wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi, 2. charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Z uwagi na powyższe, przyjąć należało, że stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiły istotne odstępstwa.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stosownie do treści art. 59a ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane obowiązkowa kontrola przeprowadzana przez organ nadzoru budowlanego na wezwanie inwestora (wniosek o udzielenie pozwolenie na użytkowanie) obejmuje między innymi sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno – budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Przepis art. 59f ustawy Prawo budowlane doprecyzowuje z kolei zasady wymierzenia kary, wskazując, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł, przy czym, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia (...) grudnia 2009 r., znak (...), wydaną przez Starostę oraz zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia Prawo budowlane, obiekt objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie należy do kategorii XVII (budynki handlu, gastronomii i usług, jak: sklepy, centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe), dla której współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) wynosi 15,0 natomiast współczynnik wielkości obiektu (w) dla hali warsztatowej o kubaturze mniejszej bądź równej (<5 000 m3) wynosi 2,0. Dlatego też nałożoną karę obliczono łącznie w wysokości (...) zł.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. M., podnosząc, że w lutym 2014 r., w trakcie prowadzonych robót budowlanych, zaistniała konieczności opracowania projekty zamiennego, w celu uzyskania decyzji o zmianie decyzji o warunkach zabudowy. Projekt powyższy został istotnie przygotowany i złożony w Starostwie Powiatowym, jednakże z uwagi na fakt, że niektóre roboty budowlane nim objęte zostały już wykonane, wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę został cofnięty, a postępowanie zostało umorzone. Odnosząc się do kwestii wykonania innych utwardzeń dróg dojazdowych, skarżący wyjaśnił, że droga dojazdowa (działka nr [...]) nie jest aktualne urządzona i stanowi role. Stąd korzystanie z wjazdu zaprojektowanego w 2009 r. było niemożliwe, co z kolej spowodowało konieczność innego zagospodarowania terenu działki.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) czerwca 2015 r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia (...) maja 2014 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczono treść przepisów regulujących wymierzanie kary z tytułu stwierdzonych, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nieprawidłowości w zakresie realizacji postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle powyższych przepisów nie można uznać zmiany wysokości budynku poprzez dodanie jednej kondygnacji (co skutkuje podwyższeniem kubatury obiekty), jako zmiany nieistotnej, niewymagającej uzyskania projektu zamiennego. Podobnie odstąpienie od projektu zagospodarowania przestrzennego, polegającego na zmianie usytuowania utwardzeń drogi, również wymagało zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przyjąć należało, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia skarżącemu grzywny, zaś jej wysokość została ustalona prawidłowo, na podstawie obowiązujących przepisów.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z. M. podtrzymując zarzuty zawarte w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się częściowo zasadna.

Przedmiotem prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowania jest kwestia prawidłowości nałożenia na Z. M. kary z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości polegających na niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym w zakresie planu zagospodarowania obejmującej zmiany w wykonanych utwardzeniach oraz niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji – poprzez zwiększenie liczy kondygnacji do trzech, podwyższenie wysokości pierwotnie zaprojektowanych dwóch kondygnacji czego wynikiem była zmiana wysokość zrealizowanego budynku oraz jego kubatury, w łącznej wysokości (...) zł.

Materialnoprawną podstawę wymierzonej kary stanowiły przepisy ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. I tak, stosownie do treści art. 59a ust. 1 i 2 powołanej powyżej ustawy, właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę przy czym kontrola ta obejmuje sprawdzenie m.in. zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, W świetle art. 59f ust. 1 – 5 ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, obowiązkiem organu jest wymierzenie kary stanowiącej iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość (art. 59f ust. 5 ustawy Prawo budowlane).

W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżący na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) grudnia 2009 r., znak (...), wydanej przez Starostę realizował inwestycje polegającą na budowie hali warsztatu produkcji konstrukcji metalowych z zapleczem socjalnym, zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny (...) położonej przy ul. (...) w M. Po jej zakończeniu, skarżący wnioskiem z dnia 03 listopada 2014 r., działając w oparciu o przepis art. 55 ustawy Prawo budowlane, zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwolenie na użytkowanie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, podczas przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2014 r. obowiązkowej kontroli, stwierdził istotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia (...) grudnia 2009 r., polegające na zmianie w planie zagospodarowania, oraz zmianie charakterystycznych parametrów technicznych tj. zmianie kubatury budynku poprzez podwyższenie wysokości kondygnacji. W zakresie planu zagospodarowania wprowadzone zmiany miały polegać na zmianie miejsca wykonania utwardzeń, które pierwotnie miały znajdować się na tyłach projektowanego budynku, a zostały zrealizowane przed budynkiem hali. Natomiast w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych wprowadzone zmiany polegały na zrealizowaniu dodatkowej trzeciej kondygnacji, zwiększeniu wysokości projektowanych kondygnacji dotychczasowych odpowiednio z 2,80 m do 3,23 m i z 2,80 m na 3,07 m, co spowodowało podwyższenie wysokości budynku z 10,05 m na 10,57 m, oraz skutkowało zwiększeniem kubatury budynku do 6031,47 m3 (projektowana kubatura wynosiła 5928,42 m3). Mając na względzie powyższe ustalenia organ przyjął, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się, w pierwszej kolejności, do podnoszonych przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego oraz skargi do sądu administracyjnego zarzutów, wskazać należy, że były one nietrafne i nie miały wpływu na wydane rozstrzygnięcie. I tak, przedłożenie w lutym 2014 r. do Starostwa Powiatowego projektu budowlanego zamiennego, z uwagi na fakt jego późniejszego cofnięcia, a co za tym idzie niewywołanie skutku prawnego, jakim byłaby zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę, powoduje, że okoliczność powyższa nie miała żadnego wpływu na wynik toczącego się obecnie postępowania. Podobnie, dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii nie miały znaczenia powody, dla których wybrano konkretne miejsce utwardzenia części powierzchni działki.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że stwierdzone nieprawidłowości, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych, polegające na zrealizowaniu dodatkowej trzeciej kondygnacji oraz zwiększeniu wysokości projektowanych kondygnacji z 2,80 m do 3,23 m i z 2,80 m na 3,07 m, co z kolei spowodowało podwyższenie wysokości budynku z 10,05 m na 10,57 m, przesądzały o niezgodności obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane), co wyczerpywało przesłankę nałożenia kary, o jakiej mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane. Bezsprzecznie inwestor dopuścił się naruszenie warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym budowa dodatkowej kondygnacji oraz zwiększenie wysokości projektowanych kondygnacji, a co za tym idzie, zwiększenie kubatury budynku, odnosi się do podstawowych i charakterystycznych cech obiektu budowlanego. Sama wysokość kary z tytułu powyższego naruszenia została prawidłowo wyliczona w wysokości (...) zł, co powoduje, że w powyższym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona (pkt 2 sentencji).

Inna sytuacja ma natomiast miejsce w przypadku nieprawidłowości związanych z wykonaniem utwardzenia działki (stanowiącej, zgodnie ze stanowiskiem zajmowanym przez skarżącego wewnętrzną drogę dojazdową do hali magazynowej), przy czym dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii podstawowe znaczenie ma określenie charakteru prawnego powyższych robót.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznaczne jest stanowisko, że utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych, jest zaliczane do urządzeń budowlanych (art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) a więc do urządzeń technicznych związanych z innym obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 13 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Bk 1416/01, Baza NSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1283/11, Baza NSA). Zauważyć bowiem należy, że urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane z natury swej pozostaje w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu, co niewątpliwie ma miejsce w przypadku utwardzenie drogi prowadzącej do obiektu budowlanego, jakim jest hala warsztatu produkcji konstrukcji metalowych z zapleczem socjalnym.

Ustawodawca zaliczył wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki do robót, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane), przy czym w stanie prawnym obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r. (a więc w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), wykonanie powyższych robót wymagało zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno – budowlanemu (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, Dz. U. z 2015 r., poz. 443).

W przedmiotowej sprawie, na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a w ślad za nim Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uznał, że w toku prowadzenia robót budowlanych inwestor dopuścił się nieprawidłowości polegających na niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym w zakresie planu zagospodarowania działki obejmującej zmiany w wykonanych utwardzeniach. Stwierdzone, w ocenie organów obu instancji, zmiany polegały na zmianie miejsca wykonania utwardzeń, które pierwotnie miały znajdować się na tyłach projektowanego budynku, a zostały zrealizowane przed budynkiem hali. Zdaniem organów powyższe nieprawidłowości wyczerpywały przesłanki nałożenia kary, o jakiej mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane z uwagi na niezgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu (art. 59a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

W tym miejscu zauważyć należy, że stosownie do treści § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133), obowiązującego w dacie złożenia projektu budowlanego, w projekcie powyższym powinien zostać zawarty projekt zagospodarowania działki lub terenu, który powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową. W części opisowej projektu zagospodarowania działki lub terenu należało uwzględnić projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, sieci uzbrojenia terenu z przeciwpożarowym zaopatrzeniem wodnym, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu (§ 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia), jak również zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak powierzchnia zabudowy projektowanych i adaptowanych obiektów budowlanych, powierzchnia dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni oraz innych części terenu niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego). Natomiast w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu należało określić granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów, jak również układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary (§ 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia).

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że w części opisowej projektu zagospodarowania działki, wskazano że projektowane są dwa wjazdy na teren działki – z ul. (...) oraz z działki nr (...), natomiast powierzchnia działki przeznaczona na potrzeby komunikacji wynosi 588,18 m2 (s. 2 – 3 Projektu budowlanego hali warsztatu z października 2009 r.). W samej części opisowej nie ma tam natomiast mowy o planowanych pracach polegających na utwardzeniu powierzchni działki. Z kolei w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki (s. 62 Projektu budowlanego), wskazano co prawda przebieg dróg wewnętrznych, jednakże nie sprecyzowano, jaki mają one mieć charakter. Jest to o tyle istotne, że w legendzie do powyższej mapy opisano wszystkie projektowane przedsięwzięcia (halę warsztatową, miejsce składowania odpadów, przyłącze kanalizacyjne, przyłącze wody, urządzenia rozsączające wody opadowe, przyłącze energetyczne), nie wskazując, aby projektowane były roboty budowlane polegające na utwardzeniu części działki.

Sąd podziela stanowisko, zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1132/13, Baza NSA, że zamieszczenie w projekcie budowlanym projektowanej drogi samo w sobie nie zakłada ani jej utwardzenia ani też sposobu utwardzenia. Droga ta według upodobań inwestora może być bowiem nieutwardzona lub utwardzona przy zachowaniu jej czynnego biologicznie charakteru lub w inny sposób. W powyższym świetle, z uwagi na fakt, że w projekcie zagospodarowania działki zawartym w zatwierdzonym projekcie budowlanym brak jest jakichkolwiek informacji o wykonaniu robót budowlanych podlegających na utwardzeniu działki nie sposób było przyjąć, jak uczyniły to organy administracji publicznej, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane z uwagi na niezgodność obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu (art. 59a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Zauważyć, bowiem należy, że w świetle nadrzędnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., dla nałożenia kary z tego tytułu niezbędne było w pierwszej kolejności ustalenie, czy roboty polegające na utwardzeniu części działki zostały faktycznie przewidziane w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania działki, co jak wyżej wskazano, nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości (...) zł z tytułu niezgodności projektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki (pkt 1 sentencji).

W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 59a ust. 2 pkt 2 lit d ustawy Prawo budowlane, właściwy organ przeprowadzając, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, jest zobowiązany również do sprawdzenia zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno – budowlanym, w zakresie wykonania urządzeń budowlanych, a więc w tym wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu działki (art. 59a ust. 2 pkt 2 lit d w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Podstawowe znaczenie dla zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 59f ustawy Prawo budowlane ma wówczas uznanie, że doszło do niezgodności pomiędzy zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę projektem architektoniczno – budowlanym, a wykonanymi urządzeniami budowlanymi. W innym przypadku, a więc gdy roboty powyższe nie zostały objęte zatwierdzonym projektem architektoniczno – budowlanym, przyjąć należy, że zostały one wykonane w ramach samowoli budowlanej, co obliguje organ do wszczęcia stosownego postępowania naprawczego, o ile wykonane roboty budowlane kwalifikują się do jego przeprowadzenia. Dodatkowo mieć należy na względzie, że możliwe jest powstanie sytuacji, w której choć określone roboty nie zostały objęte decyzją o pozwoleniu na budowę, to jednak zostały zrealizowane w sposób legalny, na podstawie stosownego zgłoszenia. Stąd też przyjąć należało, że w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem była jedynie prawidłowość nałożenia na skarżącego kary z tytułu stwierdzonej niezgodności wykonanych prac budowlanych z projektem budowlanym w zakresie planu zagospodarowania obejmującej zmiany w wykonanych utwardzeniach, Sąd, będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), nie był więc uprawniony do dokonania oceny, czy zatwierdzony projekt budowlany istotnie przewidywał wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu działki. Dokonanie powyższych ustaleń spoczywa bowiem wyłącznie na organach nadzoru budowlanego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.