Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 444/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 135fa ust.1
journal: Dz.U. 2024 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 28 marca 2024 r. nr 108/K/24 w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję - rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 22 lutego 2024 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr 106/K/24 z 28 marca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej też: KWP) po rozpatrzeniu odwołania R. M. (dalej: strona; skarżący) od decyzji – rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w G. (dalej również: KMP) nr [...] z 22 lutego 2024 r. wydanego w przedmiocie obniżenia 20% nagrody rocznej przysługującej za służbę pełnioną w roku 2023 - utrzymał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.) oraz art. 110 ust. 1 i 3, ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 8-8b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.; dalej: ustawa o Policji).

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny i argumentację prawną. Wskazał, że prawomocnym orzeczeniem nr [...] KMP z 24 kwietnia 2023 r. policjant został uznany winnym naruszenia w dniu 3 marca 2023 r. dyscypliny służbowej, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia, co na gruncie art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji uzasadnia obniżenie mu nagrody rocznej; zastosowana stawka 20 % obniżenia odpowiada ciężarowi gatunkowemu stwierdzonego przewinienia dyscypli-narnego, przy uwzględnieniu jego następstw dla służby, stopnia naruszenia ciążących na policjancie obowiązków służbowych oraz jego dotychczasowego przebiegu służby.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji o obowiązku obniżenia nagrody rocznej. Wyjaśnił, że wprawdzie został uznany winnym popełnienia 3 marca 2023 r. przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną upomnienia, jednak art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji stanowi o możliwości obniżenia nagrody rocznej wyłącznie w przypadku, kiedy przeciwko policjantowi prowadzone było postępowanie dyscyplinarne, a nie w przypadku, gdy kara została wymierzona bez przeprowa-dzenia takiego postępowania.

Zaskarżoną decyzją KWP utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z treścią art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Z kolei w myśl art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, przy czym - jak wynika z ust. 6 przywołanego przepisu - obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%. Zdaniem organu odwoławczego użyte w art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji sformułowanie "obniża się" wskazuje na obligatoryjny charakter tego przepisu i nie pozostawia przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwości stosowania uznania administracyjnego co do samego obniżenia. Wskazał, że zgodnie z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny, może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości, oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Zdaniem organu odwoławczego, prawomocne orzeczenie dyscyplinarne stwierdzające popełnienie przewinienia dyscyplinarnego jest wystarczającą przesłanką do obniżenia nagrody rocznej policjanta. Nie sam fakt prowadzenia formalnego postępowania, ale podjęte rozstrzygnięcie dyscyplinarne ma tu zasadnicze znaczenie. Za takim rozumieniem art. 110 ust 5 pkt 2 przemawia fakt, iż prawomocne zakończenie postępowania dyscyplinarnego oznacza nic innego, jak wydanie orzeczenia, które się następnie uprawomocniło. Stwierdzenie bowiem faktu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego następuje w orzeczeniu dyscyplinarnym, które kończy postępowanie dyscyplinarne.

Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie toczyło się wobec mnie postępowanie dyscyplinarne, a kara upomnienia za popełnione przewinienie dyscyplinarne została wymierzona skarżącemu w trybie określonym w art. 132 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy; art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wymierzona w tym trybie kara za przewinienie dyscyplinarne jest karą nałożoną w postępowaniu dyscyplinarnym.

2. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez brak dokładnego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji z jakich powodów organ uznał, że kara wymierzona w trybie określonym w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji została wymierzona w toku prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, gdy wymierzenie kary dyscyplinarnej w trybie art. 135fa ust. 1 tej ustawy następuje bez jego wszczęcia.

Wobec powyższego zawnioskował o uchylenie decyzji obu instancji.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty za bezpodstawne i podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie sądowej Skarżący podkreślił, że w dacie wydawania decyzji orzeczona kara upomnienia uległa zatarciu więc nie powinna była być brana pod uwagę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c).

Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, a skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do merytorycznej oceny wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy orzekające w sprawie organy Policji były umocowane do obniżenia Skarżącemu nagrody rocznej za rok 2023, w oparciu o regulację art. 110 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (art. 110 ust. 3 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 110 ust. 5 ustawy o Policji nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku m.in. – pkt 2 popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50% (art. 110 ust. 6 ustawy o Policji).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się przy tym, że prawo do nagrody rocznej uwarunkowane jest należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Uprawnienie to jest jednym z przejawów szczególnego statusu funkcjonariuszy Policji, stanowiąc rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służb (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 września 2023 r., II SA/Wa 238/23, opublikowano w: centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych; wyrok WSA w Szczecinie z 14 lutego 2019 r., II SA/Sz 1020/18, LEX nr 2629598; wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2022 r., III SA/Po 310/22, LEX nr 3429740; wyrok NSA z 22 kwietnia 2016 r., I OSK 1568/14, LEX nr 2111015). Natomiast instytucja obniżenia bądź pozbawienia nagrody rocznej cechuje się obligatoryjnością, co oznacza, że organ administracji w momencie stwierdzenia ustawowych przesłanek, zobowiązany jest do podjęcia odpowiedniej decyzji o obniżeniu bądź pozbawieniu nagrody rocznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2021 r., II SA/Wa 1837/21, Legalis nr 2696587).

Wobec powyższych uwarunkowań prawnych co do charakteru prawa do nagrody rocznej oraz okoliczności, w których dopuszczalne jest jej obniżenie lub pozbawienie, zwrócić należy szczególną uwagę na treść art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji, która stanowiła podstawę normatywną orzeczenia dyscyplinarnego, wydanego przez KMP. Mianowicie, jak wyraźnie zaznaczono w nagłówku orzeczenia z 24 kwietnia 2023r., zostało ono wydane "bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego". Tymczasem zgodnie z art. 135fa ust. 1 ustawy o Policji - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie bez wszczynania postępowania dyscypli-narnego, jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Ust. 2 - w przypadkach, o których mowa w ust. 1, orzeczenie wydaje się po wysłuchaniu policjanta i złożeniu przez niego wyjaśnienia na piśmie oraz wyrażeniu pisemnej zgody na poddanie się karze dyscyplinarnej bez prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Ust. 3 - po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia pierwszego przesłuchania w charakterze obwinionego obwiniony może złożyć wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej. Przełożony dyscyplinarny może uwzględnić wniosek o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej, jeżeli okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a charakter popełnionego przewinienia uzasadnia wymierzenie kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 134 pkt 1 lub 2. Czynności, o których mowa w art. 135i ust. 1-6, nie przeprowadza się (ust. 4). Natomiast w myśl ust. 5 - w przypadku uwzględnienia wniosku o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o ukaraniu. Od orzeczenia o ukaraniu obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie (ust.6). Natomiast na podstawie ust. 7 - przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W konsekwencji z mocy ust. 8 w przypadku złożenia odwołania przez obwinionego przełożony dyscyplinarny uchyla orzeczenie o ukaraniu, kontynuuje postępowanie dyscyplinarne i wydaje orzeczenie, o którym mowa w art. 135j ust. 1, od którego przysługuje odwołanie w trybie art. 135k. Cofnięcie odwołania, o którym mowa w ust. 6, jest niedopuszczalne (ust.9).

Tym samym stwierdzić należy, że odrębne uregulowanie przez ustawodawcę procesu karania funkcjonariuszy poprzez dodanie w ustawie resortowej art. 135fa przez art. 1 pkt 36 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz.U.2020.1610) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 października 2020 r. ustanowiło nowy tryb - możliwość wydania orzeczenia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego oraz wnioskowania przez funkcjonariusza o dobrowolne poddanie się karze dyscyplinarnej. Legislacja ta była celowa, mająca na względzie konieczność odformalizowania procedowania dyscyplinarnego w sprawach mniejszej wagi.

W kontekście więc cytowanych regulacji, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu organu odwoławczego, istotny jest w niniejszej sprawie fakt niewszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a nie tylko okoliczność wydania w stosunku do funkcjonariusza prawomocnego orzeczenia stwierdzającego popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane bowiem właśnie na podstawie art. 135fa ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji (co wyraźnie wynika z jego treści) i w tym trybie wymierzono karę dyscyplinarną upomnienia za naruszenie dyscypliny służbowej.

Zatem konkludując powyższe zaakcentować należy, że z woli ustawodawcy celem postępowania, o którym mowa w art. 135fa ustawy o Policji, jest wydanie przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia bez wszczynania postępowania dyscyplinarnego (podkreślenie własne Sądu), jeżeli okoliczności popełnionego czynu i wina policjanta nie budzą wątpliwości oraz nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary dyscyplinarnej surowszej niż nagana. Ponadto należy mieć na uwadze, że ten tryb nie ma charakteru obligatoryjnego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 lipca 2023 r., III SA/Gd 244/23, Legalis nr 2965687).

Zatem mając na względzie normę z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, która z uwagi na wynikające z tego przepisu skutki dla funkcjonariusza winna być w ocenie Sądu interpretowany ściśle, w rozpatrywanej sprawie nie zaszły podstawy do obniżenia Skarżącemu nagrody rocznej za rok 2023. Powyższe bowiem regulacje są jednoznaczne, konkretne i nie pozostawiające jakiejkolwiek wątpliwości.

Podkreślenia dodatkowo w tym miejscu wymaga także, że ustawodawca wprowadzając z dniem 1 października 2020 r. art. 135 fa do ustawy o Policji nie zmodyfikował art. 110 ust. 5 pkt 2 tej ustawy poprzez wskazanie, że obniżenie nagrody rocznej ma miejsce m.in. w przypadku wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 135fa ust. 1 tej ustawy. Modyfikacja przesłanki obniżenia nagrody rocznej określonej w art. 110 ust. 5 pkt 2 polegała jedynie na tym, że sformułowanie "naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" zastąpiono sformułowaniem "popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym" (por. wyrok WSA w Gdańsku z 20 lipca 2023 r., III SA/Gd 244/23, Legalis nr 2965687).

Wobec takiego zabiegu legislacyjnego całkowicie niedopuszczalnym jest stosowanie – jak próbuje to wywieść KWP – wykładni celowościowej i systemowej. Podkreślić należy, że wykładnia prawa polega na wyłożeniu przepisów prawa, czyli inaczej rzecz ujmując – na wyjaśnieniu ich istoty, nadaniu im właściwego znaczenia, bądź wyznaczeniu ich zakresu. Przez wykładnię rozumie się określone czynności podjęte w celu ustalenia znaczenia i zakresu wyrażeń języka prawnego. Podstawową zasadą interpretacji przepisów prawnych jest zasada clara non sunt interpretanda, zgodnie z którą to, co jest zrozumiałe i jasne – nie wymaga interpretacji. Natomiast norma z art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy resortowej nie budzi żadnych wątpliwości, jest jasna i czytelna. Również w Uchwale z 1 marca 2007r., o sygn. akt III CZP 94/06, Sąd Najwyższy zaakcentował, że wykładnia celowościowa i systemowa nie powinny negować jednoznacznego wyniku poprawnie dokonanej wykładni językowej i poprowadzić do niedopuszczalnego wykreowania mocą orzeczenia sądowego pożądanej, ale nie wyrażonej w przepisie normy prawnej.

Poza tym wskazać także należy, że wszystkie gwarancje ustanowione w rozdziale drugim Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. znajdują zastosowanie także wówczas, gdy mamy do czynienia z postępowaniem dyscyplinarnym. Odnoszą się one do wszelkich postępowań, mających cechy represji, a taki charakter ma niewątpliwie postępowanie dyscyplinarne w Policji. Zatem pozbawienie funkcjonariusza prawa do pełnej nagrody rocznej w konsekwencji orzeczenia dyscyplinarnego musi także mieć ścisłe zakotwiczenie w konkretnej normie prawnej, a nie oparte wyłącznie na interpretacji przepisów. Rozszerzająca bowiem wykładnia zmierzająca do ograniczania praw jednostki jest niedopuszczalna w państwie prawa. Zgodnie z konstytucyjną zasadą praworządności z art. 7 Konstytucji RP, powtórzoną w art. 6 k.p.a. - organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Nadto z mocy art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tym samym kierując się zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., organ Policji jest obowiązany w pierwszej kolejności sprawdzić z urzędu czy strona spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia rocznego z uwagi na wymierzenie kary upomnienia; w jakim trybie orzeczona była kara i czy funkcjonowała w obrocie w dacie orzekania o prawie do nagrody. Odmienna od powyższej interpretacja w/w przepisów skutkowałaby fikcyjnością zarówno wprowadzonego art. 135 fa trybu karania bez wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jak i niedopuszczalnym rozszerzeniem przesłanek z art. 110 ustawy o Policji.

Drugim aspektem, na który należy zwrócić uwagę w realiach rozpatrywanej sprawy jest kwestia zatarcia kary dyscyplinarnej. Skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie odwołał się od orzeczenia KMP z 24 kwietnia 2023 r., tym samym po upływie 6 miesięcy kara uległa zatarciu, zgodnie z art. 135q ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Jak bowiem stanowi art. 134a ustawy o Policji kara upomnienia i kara nagany oznaczają wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Z art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji wynika, że kara dyscyplinarna upomnienia podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia tej kary. Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą (zgodnie z art. 135q ust. 1 ustawy o Policji) oraz powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 7 zd. 1 tej ustawy.). Oznacza to, że zatarcie kary dyscyplinarnej niweczy skutki związane z ukaraniem policjanta w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na ten fakt (por. m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 26 kwietnia 2022 r., II SA/Bk 182/22, LEX nr 3341406; wyrok NSA z 21 sierpnia 2007 r., I OSK 1628, LEX nr 447375). Zatarcie wywołuje zatem konsekwencje w sferze prawnej, gdyż tworzy fikcję niekaralności policjanta, wykluczającą możliwość stwierdzenia, że popełnił on określone przewinienie dyscyplinarne.

W ocenie Sądu wskazane regulacje w okolicznościach rozpoznawanej sprawy determinują uznanie, że zatarcie kary dyscyplinarnej wobec strony niweczy skutki związane z jej ukaraniem w tym sensie, że nie jest możliwe powoływanie się na ten fakt również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) i wyprowadzania z tego skutku w postaci utraty prawa do nagrody rocznej przez Skarżącego. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych: wcześniejsze zatarcie skazania, mające miejsce przed datą wydania orzeczenia o obniżeniu nagrody rocznej nie skutkowało uznaniem przez KMP i następnie przez KWP brakiem podstaw faktycznych do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej. Skoro bowiem w chwili orzekania przez organ pierwszej instancji (tj. 22 lutego 2024 r.) i przez organ odwoławczy (tj. 28 marca 2024 r.) w zakresie nagrody rocznej minęło 6 miesięcy od nałożenia kary dyscyplinarnej upomnienia (orzeczona 24 kwietnia 2023 r.) to winna ona być uznawana za niebyłą; w aktach osobowych policjanta nie powinno znajdować się orzeczenie o ukaraniu i w konsekwencji nie została w istocie spełniona przesłanka popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, która w świetle art. 110 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji stanowiła podstawę do obniżenia nagrody rocznej.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy Policji stosownie do art. 153 p.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. ze względu na naruszenie art. 110 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 135 fa ustawy o Policji.