Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2469/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 351/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2021 r. nr SKO.4105/37/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 351/22 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2021 r., nr SKO.4105/37/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia 4 marca 2020 r., przesłanym pocztą elektroniczną, Stowarzyszenie zwróciło się do Wójta Gminy T. o udzielenie informacji publicznej na temat sposobu i skutków wykonywania zadania "opieka nad bezdomnymi zwierzętami i ich wyłapywanie" przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt, wskazanych w pkt 1 – 5 wniosku oraz ich przesłanie na podany adres e-mail.

Pismem z dnia 18 marca 2020 r. Wójt udzielił odpowiedzi odnośnie do żądania zawartego na punktach 1, 2, 4 i 5 złożonego wniosku i jednocześnie wyjaśnił, że zakres żądania określonego w punkcie 3 wniosku dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym konieczne jest wykazanie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, dla którego niezbędne jest uzyskanie informacji przetworzonej. Punkt 3 wniosku obejmował zapytanie, ilu bezdomnym zwierzętom, z podziałem na psy i koty, zapewniono opiekę na koszt gminy w 2019 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich). Organ wyjaśnił, że żądana informacja jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej Urzędu Gminy T. Żądana informacja wymaga przetworzenia znajdujących się w posiadaniu organu informacji, ich zebrania i zsumowania. Należałoby przeglądnąć wszystkie dokumenty za 2019 r. i kolejno dokonać odpowiednich zestawień. Organ wskazał, że wiąże się to z zaangażowaniem pracowników własnych do wyszukania stosownych dokumentów i dokonaniem dalszych czynności, co przekładałoby się na zwiększony poziom pracy i w pewien sposób dezorganizowało pracę urzędu, a trzeba też mieć na względzie ogrom zadań ciążących na Gminie.

W piśmie z dnia 9 lipca 2020 r. Stowarzyszenie zakwestionowało stanowisko organu, że żądane w punkcie 3 wniosku informacje mają charakter informacji przetworzonej. Powołując się na art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt wskazało, że odławiane bezdomne zwierzęta mają trafiać do schronisk, z kolei zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, podmiot prowadzący schronisko prowadzi wykaz zwierząt przebywających w schronisku, który zawiera opis zwierzęcia. Tym samym, w ocenie wnioskodawcy, Gmina powinna posiadać wiedzę ile i jakie zwierzęta trafiły na jej koszt do schroniska. Informacja ta, zdaniem Stowarzyszenia, nie ma charakteru informacji przetworzonej, gdyż stanowi wypełnienie obowiązków Gminy dotyczących transparentności w zakresie wydawania publicznych pieniędzy. Podkreśliło przy tym, że Gmina od 7 lat odpowiada na tożsamy co do treści wniosek, dotyczący kolejnych lat. Dotychczas nie nadawała tej informacji charakteru przetworzonej, udzielając żądanych informacji.

W dniu 13 lipca 2020 r. organ wystosował kolejne wezwanie o wskazanie szczególnej istotności dla interesu publicznego do żądania informacji. Ponownie wyjaśnił, że sformułowanie odpowiedzi jest czasochłonne. Wyjaśnił, że skierowane do organu żądanie obejmuje bardzo szerokie pojęcie opieki, tj. nie tylko informacje dotyczące pobytu zwierząt w schronisku, ale również inne formy tej opieki, które są ujęte w Programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy T. w 2020 r. Przyznał jednocześnie, że do tej pory udzielano żądanych informacji kierując się wyłącznie zasadami dobrej współpracy, mimo że opracowanie tej informacji było czasochłonne. Aktualnie, w związku z dużym przyrostem kierowanych do Gminy żądań, stosuje się formalną procedurę związaną z uzyskaniem takich informacji.

W konsekwencji powyższego Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 3 skierowanego do organu wniosku z dnia 4 marca 2020 r.

W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt. II SAB/Rz 41/21 zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku w zakresie punktu 3 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, stwierdzając jednocześnie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wskazał, że organ pomimo wyznaczonego Stowarzyszeniu terminu do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego wystąpienie z wnioskiem, nie podjął żadnych czynności, tj. nie udzielił informacji ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Stan ten istniał na dzień orzekania przez Sąd, dlatego należało uznać, że organ pozostaje w bezczynności wobec braku formalnego zakończenia trwającej procedury udzielenia informacji publicznej. Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej.

Na skutek powyższego wyroku, Wójt decyzją z dnia 27 września 2021 r., działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej określonej w punkcie 3 złożonego wniosku, wskazując że Stowarzyszenie nie wykazało szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego. Organ podał, że w wydanym wyroku Sąd bezspornie przyjął, że rzeczywiście żądana informacja stanowi informację przetworzoną, co do której Stowarzyszenie winno było wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu, którego mimo dwukrotnego wezwania organu, Stowarzyszenie nie wykazało.

W odwołaniu od powyższej decyzji Stowarzyszenie nie zgodziło się ze stanowiskiem Wójta odnośnie do tego, że informacje żądane w punkcie 3 wniosku dotyczą informacji przetworzonej. Stowarzyszenie stwierdziło, że w sprawie II SAB/Rz 41/21 przedmiot kontroli Sądu stanowiła bezczynność organu, dlatego bezcelowe jest odnoszenie się do dokonanych tam rozważań Sądu w zakresie analizy charakteru informacji żądanej w punkcie 3 wniosku. Stowarzyszenie podniosło, że organ całkowicie zignorował powiązanie charakteru żądanych informacji z jego statutowymi celami działania. Natomiast wszystkie pytania wniosku, w tym pytanie nr 3, mieszczą się precyzyjnie w zadaniach gminy, stanowiących o wyłapywaniu i opiece nad bezdomnymi zwierzętami, o których expressis verbis mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Stowarzyszenie zaznaczyło, że w przypadku pytania o ilość zwierząt bezdomnych, jakimi zaopiekowała się Gmina w danym roku, nie występują żadne kryteria czy metody wytworzenia takiej informacji wskazane specjalnie przez wnioskodawcę, służące wyłącznie zaspokojeniu jego ciekawości. Wniosek został oparty o dosłowne sformułowania ustawowe, zatem żądane informacje winny być Gminie znane bez wezwania.

W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r., nr SKO.4105/37/2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji informacji przetworzonej, jednakże z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że jest to informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Zgodnie z wyjaśnieniami organu I instancji, żądana w punkcie 3 wniosku informacja publiczna obejmuje szeroki zakres, który dotyczy nie tylko pobytu zwierząt w schronisku, ale również innych form opieki, które ujęte zostały w Programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy T. w 2019 r. Opieka polega na dokarmianiu kotów, kastracji, sterylizacji kotów, aktywnym poszukiwaniu opiekunów do adopcji, a także zapewnieniu opieki nad bezpańskimi psami, zapewnieniu im opieki w schronisku, z którym Gmina ma podpisaną umowę, jak również kastracji i sterylizacji oraz poszukiwaniu domów do adopcji. W ocenie organu odwoławczego, wyjaśnienia organu I instancji uzasadniają przyjęcie, że żądana w punkcie 3 wniosku informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przemawia za tym konieczność zestawienia przez organ różnych wykazów i dokonania na ich podstawie stosownych wyliczeń oraz opracowania na ich podstawie nowego zestawienia, odpowiadającego punktowi 3 wniosku. Podjęcie powyższych czynności jest czasochłonne i wymaga oddelegowania do ich wykonania pracownika. Ponadto zasadność zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej została potwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 41/21.

Z powyższą decyzją nie zgodziło się Stowarzyszenie, które wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny charakteru danych żądanych punkcie 3 wniosku; art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich zignorowanie w zakresie, w jakim nakazują udostępniać z urzędu, w Biuletynie Informacji Publicznej zobowiązanych podmiotów, informację publiczną o programach w zakresie realizacji zadań publicznych oraz art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż została ona wydana z naruszeniem ww. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie zakwestionowało dokonaną przez organy kwalifikację żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej, przytaczając w tym zakresie argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu. Stowarzyszenie powtórzyło także zarzut odwołania dotyczący niewzięcia pod uwagę przez organy powiązania żądanych informacji z jego celami statutowymi. Podniesiono, że nawet w przypadku przyjęcia, że żądana informacja publiczna stanowi informację przetworzoną, po myśli art. 8 ust. 3 ustawy organ zobowiązany był do udostępnienia żądanych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, ponieważ dotyczą one wykonania zadania publicznego Gminy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 351/22 oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2021 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę na treść art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W świetle tego przepisu nie tyle istotne jest, jakich konkretnych aktów administracyjnych dotyczyło postępowanie sądowe zakończone wydaniem prawomocnego orzeczenia, lecz jakiego rodzaju zagadnienia powstałe na tle konkretnego stanu faktycznego zostały nim przesądzone. Wyrażona przez właściwy w danej sprawie sąd ocena winna być respektowana, zaś art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest tego gwarancją procesową. W konsekwencji, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy zaś rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu.

Sąd I instancji przypomniał, że przedmiotem kontroli jest decyzja Kolegium, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 4 marca 2020 r. Ze skargi w kontrolowanej sprawie wynika, że spór sprowadza się do kwestii czy w powyższym zakresie żądana informacja jest informacją przetworzoną. Według Sądu istotna była też okoliczność, czy ogólne odwołanie się przez Stowarzyszenie do celów statutowych wystarczało do uznania, że wskazano szczególną istotność dla interesu publicznego, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sąd stwierdził, że Wójt jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz że był on w posiadaniu informacji, objętej zakresem punktu 3 wniosku z dnia 4 marca 2020 r., z tym, że informacja ta nie istniała w takiej postaci, która pozwoliłaby odpowiedzieć na wniosek. Mając jednak na uwadze znaczenie art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wbrew stanowisku Stowarzyszenia, zostało jednak przesądzone, że żądana w tym zakresie informacja stanowi informację publiczną przetworzoną bowiem w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 7 maja 2021 r., sygn. II SAB/Rz 41/21 wprost wskazano, że "w ocenie Sądu, usprawiedliwione jest twierdzenie organu, że udostępnienie żądanych informacji wymagać będzie od organu czynności, które mogą być czasochłonne i wymagają oddelegowania do ich wykonania pracownika. Wskazano bowiem, że o ile organ znajduje się w posiadaniu żądanych informacji, to jednak zakres wniosku jest obszerny, obejmuje szeroko pojmowaną opiekę nad zwierzętami, pod którą to mieści się nie tylko pobyt zwierząt w schronisku ale również inne formy opieki: dokarmianie, kastracja/sterylizacja, poszukiwanie opiekunów do adopcji. Nie dotyczy to zatem, jak twierdzi wnioskodawca, jednego wykazu, ale zestawienia różnych wykazów i na ich podstawie dokonania stosownych wyliczeń. Nie zmienia powyższego fakt, że dotychczas organ udzielał na wniosek stowarzyszenia żądanych informacji bez wzywania do wykazania interesu publicznego. Kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, czy prostej nie przesądza samo postępowanie organu odnośne jej udzielenia. Nie można wyciągać takiego wniosku z postępowania organu dotyczącego analogicznych wniosków za poprzednie lata. Może być bowiem tak, że w poprzednich latach zakres świadczonej przez organ opieki nad zwierzętami nie był na tyle szeroki by zestawienie informacji wszystkich wykonywanych czynności wymagało zwiększonego nakładu pracy, podczas gdy w kolejnych latach wymóg taki z uwagi na zwiększony zakres usług jest uzasadniony. Informacja udzielana przez organ za poprzednie lata nie podlega jednak kontroli Sądu i nie może być analizowana na tle niniejszej sprawy, a tym bardziej nie może mieć dla niej wiążącego charakteru. Nie można w związku z tym przyjmować, że forma raz udzielonej przez organ informacji publicznej, co do określonego żądania wiąże organ na przyszłość. Każdorazowo będzie to ocenione na tle konkretnej sprawy, tj. wniosku za dany rok. W ocenie Sądu, organ należycie uzasadnił przyjęcie, że w sprawie z wniosku dotyczącego ilości zwierząt, którym w 2019 r. zapewniono opiekę na koszt Gminy organ należycie uzasadnił, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną".

Przedstawione stanowisko Sądu nie zostało skutecznie procesowo zakwestionowane. Prawomocny wyrok przesądził więc tę sporną kwestię i nie można jej teraz inaczej oceniać. Niezależnie od tego, że w świetle art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarówno organy, jak i Sąd aktualnie orzekający są związani tym prawomocnym wyrokiem, to w okolicznościach sprawy taka ocena żądanych w punkcie 3 wniosku informacji i wcześniejszej praktyki udzielenia informacji przez Wójta na analogiczne pytania w poprzednich latach, zdaniem Sądu, jest w pełni zasadna. Sąd podkreślił, że wniosek wpłynął w okresie, kiedy rozpoczął się pierwszy lockdown związany z epidemią koronawirusa, co dodatkowo mogło wpływać na kłopoty kadrowe w Urzędzie. Po wezwaniu strony skarżącej do wykazania przesłanki udostępnienia żądanej informacji, wnioskodawca powyższego nie wykonał. Jedynie ogólnikowe odwołanie się do powiązania charakteru żądanych informacji ze statutowymi celami działania wnioskodawcy (zresztą dopiero w odwołaniu) nie wypełnia warunków ustawowych, do wskazania których Stowarzyszenie zostało wezwane, tym bardziej, że do emaila z dnia 9 lipca 2020 r. ten statut nie został załączony. Zasadnie więc organy uznały, że okoliczność ta nie została wskazana, co rzeczywiście uzasadniało wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie. Odwoływanie się do tej okoliczności dopiero w skardze nie mogło więc wpłynąć na ocenę stanu faktycznego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ogólne wskazanie "celów statutowych" Stowarzyszenia nie spełnia warunków wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego. Podkreślenie przez ustawodawcę takiego szczególnego charakteru dla interesu publicznego wskazuje na wyjątkowość. Nie może więc być utożsamiane ze "zwykłym" interesem publicznym. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły więc art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto przedmiotem kontroli Sądu są konkretne decyzje, a nie to, czy organ I instancji wywiązuje się z obowiązku umieszczania informacji w BIP. Tym samym także Kolegium nie naruszyło przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymując decyzję organu I instancji w mocy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w J. zaskarżając wyrok w całości i wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie Stowarzyszenie zrzekło się rozpoznania sprawy na rozprawie. Rozstrzygnięciu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny charakteru danych żądanych w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r., skierowanego do Wójta Gminy T., co skutkowało błędnym przyjęciem, że noszą one walor informacji przetworzonej, dla której udostępnienia konieczne jest samodzielne wykazanie przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy jest to informacja prosta, która winna być organowi znana z urzędu;

- art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niezastosowanie do oceny charakteru danych żądanych w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. skierowanego do Wójta Gminy T., co skutkowało błędnym przyjęciem, że wnioskodawca winien swój wniosek szczegółowo i specjalnie uzasadnić w kierunku istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, podczas gdy sam ustawodawca przesądził, że przedmiotowe dane powinny być bez wezwania (bez wniosku obywateli) ujawniane w BIP organów właśnie z uwagi na ich szczególną wartość dla interesu publicznego;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 141 § 4 zd. pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentów skargi, co skutkowało błędnym przyjęciem, że uzyskanie informacji żądanych w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. skierowanego do Wójta Gminy T. wymaga wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy jest to informacja prosta, która winna być udostępniania z urzędu, co zostało przez Stowarzyszenie obszernie i wnikliwie wykazane, do czego WSA nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku i co spowodowało, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, bowiem braki uzasadnienia w powyższym zakresie są tak znaczne, że uniemożliwiają dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania niniejszego orzeczenia;

- art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc decyzja ta winna zostać przez WSA uchylona w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis został naruszony przez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie podniosło, że WSA nie wykonał w sposób prawidłowy ciążącego na nim obowiązku kontroli rozstrzygnięć poczynionych przez organy administracyjne obu instancji zgodnie z prawem materialnym. Przede wszystkim Sąd praktycznie zrezygnował z własnych dociekań, zastępując je dosłownym przytaczaniem całych fragmentów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 41/21, który z kolei bezkrytycznie powielał tezy rozumowania SKO oraz Wójta Gminy T. To spowodowało brak rzeczowego odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego wyroku do argumentów skargi. Poglądy wyrażone zarówno w wyroku o sygn. akt II SAB/Rz 41/21, jak i w skarżonym orzeczeniu, dotyczące identyfikacji kryteriów charakteryzujących informację przetworzoną, jakkolwiek co do zasady słuszne, jednak w żadnej mierze nie odnoszą się do danych żądanych w punkcie 3 wniosku Stowarzyszenia. Informacja przetworzona to informacja podlegająca wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy, stworzona według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę, taka, która w momencie złożenia wniosku jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia. Tymczasem, jak dowodzi lektura wniosku z dnia 4 marca 2020 r., wszystkie jego pytania, w tym pytanie nr 3, zostały skonstruowane przez skarżącego nie wg jakiś własnych, arbitralnie przyjętych założeń. Jest wręcz przeciwnie - mieszczą się one precyzyjnie w zadaniach gminy stanowiących o wyłapywaniu i opiece nad bezdomnymi zwierzętami, o których expressis verbis mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. W pytaniu o ilość zwierząt bezdomnych, którymi zaopiekowała się gmina w danym roku, nie kryją się żadne kryteria czy też metody wytworzenia takiej informacji wskazane specjalnie przez wnioskodawcę, służące wyłącznie zaspokojeniu jego ciekawości. Wniosek oparty jest bowiem dosłownie o sformułowania ustawowe i aplikuje o informacje, które winny być gminie znane bez wezwania, bo dotyczą zadania publicznego gminy wobec konkretnych zwierząt, zatem ich liczba stanowi elementarny i fundamentalny wymiar realizacji tego zadania. Dlatego argument WSA, powielany za gminą, że "opieka ta jest różnorodna, a jej zakres szeroki" jest wyjątkowo nietrafny, gdyż dotyczy wymogów wobec programu, o którym mowa w art. 11a ustawy o ochronie zwierząt, a nie zadania publicznego z art. 11 ust. 1 tej ustawy. A to nie to samo, choćby dlatego, że z "programu" rozliczać może wójta tylko rada gminy (prawo miejscowe), a z zadania publicznego - każdy (sprawa publiczna). To istotne rozróżnienie najwyraźniej umknęło uwadze WSA, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do oceny charakteru danych żądanych w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r.

Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie podniosło, że w niniejszej sprawie interes publiczny w tym, aby żądana w pkt. 3 wniosku informacja była udzielona, wynika nie z dowolnej ciekawości wnioskodawcy (jak tego chce WSA), lecz wprost z przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Następnie art. 8 ust. 3 tej ustawy nakłada na podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej powinność udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Z kolei wspomniany już art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, stanowi, iż zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W sprawie pytania zadane organowi dotyczyły kilku prostych informacji, stanowiących możliwie najogólniejsze podsumowanie określonego wyżej zadania publicznego gminy - kto wyłapuje, kto zapewnia opiekę, ile zwierząt objęto opieką i za jakie pieniądze, plus treść umowy na opiekę. Tak więc taki wniosek (w tym jego punkt 3) w ogóle nie bazował na jakiś szczególnych oczekiwaniach wnioskodawcy. Wbrew swoim obowiązkom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej Gmina T. nie umieściła w BIP żadnych informacji dotyczących wykonania przedmiotowego zadania publicznego, poza opublikowaniem uchwały zawierającej program opieki nad zwierzętarni bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, obowiązujący w 2019 r., który z przyczyn oczywistych nie zawierał odpowiedzi na punkt 3 wniosku. Gdyby zaś organ dopełnił swej ustawowej powinności, wówczas w ogóle nie byłoby wniosku o wykazanie skutków realizacji programu (w tym ilości zwierząt).

Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że argumentacja zawarta w skardze znalazła się poza uwagą WSA, który nie uważał za zasadne samodzielnie się do niej ustosunkować. Stanowi to naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przedstawieniu przez WSA stanu sprawy niezgodnie z faktami - wbrew faktom bowiem i dokumentom sprawy Sąd przemilczał argumentację skarżącego, który gruntownie wykazał, że nadawanie informacji żądanej w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. waloru informacji przetworzonej jest nieporozumieniem i błędem, gdyż jest to informacja prosta, która na dodatek winna być organowi znana z urzędu.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, skarżona decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż została ona wydana z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy organ odwoławczy winien zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dlatego decyzja Kolegium winna zostać przez WSA uchylona w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis został naruszony przez jego niezastosowanie.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).

W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano na art. 141 § 4 zd. pierwsze w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – zwanej dalej k.p.a. Naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentów skargi, co skutkowało błędnym przyjęciem, że uzyskanie informacji żądanych w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. skierowanego do Wójta Gminy T. wymaga wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, podczas gdy jest to informacja prosta, która winna być udostępniania z urzędu. Strona skarżąca kasacyjnie opiera zatem swoje stanowisko i jego konsekwencje na twierdzeniu, że informacje żądane w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. miały charakter prostej a nie przetworzonej informacji publicznej. W realiach niniejszej sprawy zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku z kilku powodów. Po pierwsze, w granicach niniejszej sprawy w znaczeniu materialnym, zainicjowanej wnioskiem z dnia 4 marca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, zapadł prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 41/21, w którym Sąd zobowiązał Wójta Gminy T. do rozpatrzenia punktu trzeciego wniosku z dnia 4 marca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, wyrażając jednocześnie ocenę prawną, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną. Ta ocena prawna jest w niniejszej sprawie wiążąca z mocy art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie", przy czym – na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji – zgodnie z art. 170 p.p.s.a. "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". W realiach niniejszej sprawy uwzględnienie wiążącej oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym prawomocnym wyroku zapadłym w granicach sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 4 marca 2020 r. nie może być zatem traktowane jako naruszenie prawa, w tym również przepisów wskazanych w treści omawianego zarzutu.

Po drugie, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, co próbowano uczynić na podstawie omawianego zarzutu skargi kasacyjnej, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Natomiast treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej.

Po trzecie wreszcie, w treści zarzutu wskazano na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. Przepisy te mają charakter wynikowy, określając kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) oraz kompetencje organu odwoławczego w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Dla ich skuteczności konieczne jest ich powiązanie z innymi przepisami, których naruszenie legło u podstaw wadliwego skorzystania z kompetencji przez sąd administracyjny (a wcześniej organ administracji). Zarzut naruszenia przepisu, z którym powiązano zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., tj. zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się zarzutem nieskutecznym, co przesądza również o bezskuteczności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a zatem nie mógł naruszyć tego przepisu, co również determinuje bezskuteczność omawianego zarzutu.

Z analogicznych przyczyn bezskuteczny okazał się drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe oddalenie skargi, a tym samym wadliwe niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W treści zarzutu nie wymieniono bowiem jakichkolwiek przepisów, których naruszenie miałoby wskazywać na naruszenie przez organ art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a następnie naruszenie przez Sąd art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W odniesieniu do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, skoro bezskuteczne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. W skardze kasacyjnej nie sformułowano również zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Omawiany zarzut rozpatrywany jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego również w swojej treści nie kwestionuje prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy, omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, a zwłaszcza błędu takiego nie uzasadnia podniesiony w stosunku do Sądu zarzut błędnego przyjęcia, że dane żądane w punkcie 3 wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2020 r. mają charakter informacji publicznej przetworzonej, skoro kwalifikacja taka wynika z wiążącej oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 41/21. Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów wobec prawidłowości zastosowania w sprawie art. 153 i art. 170 p.p.s.a.

Drugi zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się bezskuteczny również ze względu na jego wadliwą konstrukcję. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem Sądowi I instancji niezastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 8 ust. 3 u.d.i.p. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu należy mieć na uwadze, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15). Należy się do tego poglądu przychylić z tym zastrzeżeniem, że nie dyskwalifikowałoby zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie na niezastosowanie określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepis, który w jej przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez nią wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna jednak nie spełnia. Na marginesie można jedynie zauważyć, że w sprawie niekwestionowana pozostawała kwalifikacja wnioskowanej informacji jako informacji publicznej, a treść art. 6 u.d.i.p. w jego rozbudowanych jednostkach redakcyjnych precyzuje pojęcie informacji publicznej, nie odnosi się natomiast, podobnie jak art. 8 ust. 3 u.d.i.p., do kategorii informacji publicznej przetworzonej, a właśnie kwestia kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej była istotą rozpoznawanej sprawy.

Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.