Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 134/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 7 , art 77 par 1 , art 80 , art 107 , art 128 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 145 par 1 pkt 1  lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 30 maja 2023 r., znak SKO-ZP-415-138/2023 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz P. K. kwotę 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz R.-Z. decyzją z 20 marca 2023 r. znak AGZ.6733.54.2022 ustalił, na wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wlz wraz z kanalizacją kablową w miejscowości P., na części działki nr [...].

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 4 ust. 2 pkt1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1, pkt 2, art. 54, art. 59 i art. 60 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022r. poz. 503 ze zm.), dalej "u.p.z.p.".

P. K. złożył odwołanie od ww. decyzji Burmistrza z 20 marca 2023r. wskazując, że w imieniu własnym oraz uczestników protestu wskazanych na "piśmie - listach (z dnia 3.04.2019 r.)" dołączonych do akt sprawy, wnosi o:

1. dopuszczenie wszystkich 97 osób do udziału w postępowaniu na zasadzie strony postępowania,

2. oddalenie wniosku inwestora o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego,

3. przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie instalacji radiokomunikacyjnych na mieszkańców nieruchomości sąsiednich, florę i faunę,

4. przeprowadzenie dowodu z opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie, na okoliczność szkodliwości przedmiotowej inwestycji,

5. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej,

6. uwzględnienie zabudowy sąsiedniej działki nr [...] budynkiem rekreacji indywidualnej, przesłanego pismem z 28 lutego 2023 r.

W odpowiedzi na wezwanie Kolegium w dniu 11 maja 2023 r. do organu wpłynęło uzupełnienie odwołania, w którym Z. G. - pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że pismo stanowi odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji Burmistrza R.-Z. z 20 marca 2023 r. znak AGZ.6733.54.2022.

Odwołujący zarzucił naruszenie:

1) art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej "K.p.a.", poprzez pominięcie w niniejszej sprawie właściciela obiektu budowlanego - spółkę [...] i tym samym prowadzenie postępowania tylko i wyłącznie z właścicielem stacji bazowej.

2) art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym w ustawie, z uwagi na nieokreślenie, czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich, tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ na konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach.

3) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska analizowano.

4) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto przepis ten uwzględnia efekty nie termiczne.

5) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 7, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071) w zw. z art. 60 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej, nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie.

6) art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów fal elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż ww. akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy i naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999.

7) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji faktycznych mocy EIRP anten sektorowych.

8) art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie).

9) art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 2 lit. a, b, d u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska i ochrona interesu osób trzecich.

Wobec powyższego odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po rozpatrzeniu odwołania P. K., decyzją z 30 maja 2023 r. znak SKO-ZP-415-138/2023, umorzyło postępowanie odwoławcze. Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 3 K.p.a. (winno być art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.) i art. 50 ust. 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że podstawy materialnoprawne decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego uregulowane zostały w u.p.z.p. Przywołał treść art. 50 ust. 1 ustawy. Stwierdził, że z racji tego, iż w przepisach u.p.z.p. nie wskazano katalogu stron postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zastosowanie w tym zakresie ma ogólna norma procesowa, zawarta w art. 28 K.p.a. Stosownie do tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Organ II instancji przywołał stanowisko zaprezentowane w uchwale NSA z 30 czerwca 2022 r., sygn. l OPS 1/22, LEX nr 3361993 w kwestii rozróżnienia interesu prawnego, opartego na przepisie prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby, od interesu faktycznego.

Wskazał, że w orzecznictwie sądowym zgodnie podkreśla się, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albo inwestycji celu publicznego, stroną postępowania są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie lokalizacja wnioskowanej inwestycji następuje na działce nr [...] w P. Działka ta stanowi własność K. Ż., która została uznana przez organy za stronę postępowania. W toku postępowania skarżący w piśmie z 28 lutego 2023 r. wniósł o uznanie go za stronę w prowadzonym postępowaniu z uwagi na fakt, że jest właścicielem działki nr [...] w P. która to działka jest w trakcie zabudowy budynkiem rekreacji indywidualnej.

Mając na uwadze wskazania sądów administracyjnych Kolegium ustaliło, że skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...] w lokalizacji ustalonej zgodnie z wnioskiem. Po pierwsze bowiem z załączonej do wniosku mapy w skali 1:500 zatytułowanej "Przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla każdego z pasm pracy stacji bazowej - widok z góry na mapie do celów projektowych" wynika, że działka skarżącego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Po drugie, oddziaływanie inwestycji zamyka się na obszarze działki nr [...].

Po trzecie, działka skarżącego nie graniczy z działką nr [...], albowiem działkę nr [...] oddziela od działki inwestycyjnej inna działka - stanowiąca drogę dojazdową - nr ewidencyjny [...] (użytek "dr"), pozostająca we władaniu samoistnym Gminy R.-Z..

Podsumowując organ II instancji stwierdził, że skarżący jako właściciel działki nr [...] w P. , z uwagi na brak interesu prawnego nie jest stroną postępowania w przedmiocie ustalenia na wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wlz oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] w P. , dlatego postępowanie odwoławcze należało umorzyć.

Skarżący P. K. wniósł na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 30 maja 2023 r. znak SKO-ZP-415-138/2023, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 3 K.p.a. w zw. z:

1. art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 45 ust. 1, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącego prawa do poznania motywów, które stanowiły podstawę do uznania, iż w niniejszej sprawie nie występuje interes prawny, który musi być ustalany na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, ponieważ art. 28 K.p.a. nie stanowi samodzielnej podstawy prawnej,

2. art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma w istocie stron postępowania, ponieważ interes prawny posiada tylko i wyłącznie osoba, której już na wstępnym etapie wprowadzono ograniczenie w zagospodarowaniu jej działki. Ponadto zdaniem organu już na etapie ustalenia interesu prawnego rozstrzyga się sprawę merytorycznie, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

3. art. 107 § 1 pkt 4, pkt 5, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji z rażącym naruszeniem przepisów, z uwagi na nie podanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które zdaniem organu mają zastosowanie podczas ustalenia interesu prawnego i to bez wskazania, czy muszą one zostać naruszone. Ponadto przyjęcie, iż właściciel nieruchomości, na której będzie występować pole elektromagnetyczne w przypadku wybudowania i uruchomienia inwestycji, nie ma prawa do kwestionowania dokumentacji technicznej sporządzonej dla zaniżonych wielokrotnie mocy anten.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł m.in., że w niniejszej sprawie zarówno osnowa decyzji jak i jej uzasadnienie rażąco narusza prawo, ponieważ organ nie wskazał ani jednego przepisu prawa materialnego, na podstawie którego uznał, iż skarżący nie posiada interesu prawnego.

Dalej skarżący powołał się na sprawę, w której zaskarżył poprzednie decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdzie WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 20 lipca 2021 r. sygn. II SA/Kr 459/21 podkreślił, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy administracji budzi zastrzeżenia i potwierdza zasadność zarzutów skargi. Organy pobieżnie oceniły wniosek inwestora w świetle przedłożonych przez niego dowodów. Organy w całości oparły się na twierdzeniach i ocenach przedstawionych w kwalifikacji przedsięwzięcia. Nie przeprowadziły własnej analizy przedłożonych materiałów.

W świetle powyższego niezrozumiałym jest dla skarżącego, dlaczego nagle utracił interes prawny, tym bardziej, że brak przepisów prawa materialnego nie pozwala na weryfikację stanowiska organu.

Zdaniem skarżącego odnośnie interpretacji pojęcia interesu prawnego, stanowisko organu nie zasługuje na akceptację, ponieważ ograniczenie się tylko do przekroczenia dopuszczalnych norm promieniowania na etapie ustalenia stron postępowania czyni je fikcyjnym, ponieważ ustawodawca nakazał badać wpływ obiektu na środowisko, na zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie.

Obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza jednak, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Oznacza to, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Według skarżącego sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżącej znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu.

Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej - w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione.

Skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie organ nie udowodnił, by w niniejszej sprawie nie istniała konieczność analizowania jakichkolwiek przepisów prawa materialnego w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko.

Podniósł, że to, jaki jest obszar oddziaływania obiektu, może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków. Ich wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestora.

W świetle art. 28 K.p.a. brak jest podstaw, aby uznanie kogokolwiek za stronę uzależniać od naruszenia przepisów prawa. Celem art. 28 K.p.a. jest umożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym tym wszystkim, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowania dotyczy, po to, aby mieli oni możliwość obrony swoich praw przed ewentualnym ich naruszeniem przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem.

Także w świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 P.b. w zw. z art 28 K.p.a., posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie jest uzależnione od naruszenia przez projektowany obiekt budowlany przepisów odrębnych. Tezy o przesłance naruszenia przepisów nie można konstruować, skoro w art. 3 pkt 20 posłużono się określeniem o wprowadzeniu, na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu, wynikających z przepisów odrębnych ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym ograniczeń w zabudowie. Wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego, ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu.

Skarżący wskazał, że niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie. Prawo cywilne reguluje również tzw. immisje pośrednie. W myśl art 144 z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2023 r., poz. 1610), dalej "K.c.", właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w art. 144 K.c. miarę przeciętną. Jednakże takie immisje zawsze będą takie zakłócenia powodowały. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu legalizacyjnym, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art. 144 K.c. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Dla tej oceny nie ma znaczenia okoliczność ewentualnego braku ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji, np. hałasu.

Stanowisko, że dopiero przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych nad powierzchnią nieruchomości pozwala na uznanie za strony postępowania ich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, nie jest prawidłowe.

Celem postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę jest zbadanie zgodności planowanej inwestycji z prawem i z interesami podmiotów, których prawa inwestycja ta może naruszać. Osoby trzecie mają prawo do ochrony przed ewentualnymi uciążliwościami związanymi z realizacją inwestycji budowlanej. Podmioty, na których nieruchomości oddziałuje lub może oddziaływać inwestycja, zyskują określone uprawnienia - przede wszystkim do zawiadomienia o wszczynanych postępowaniach. Status strony postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę daje określone w K.p.a. uprawnienia, umożliwiające ochronę interesów prawnych.

Ponadto skarżący stwierdził, że przyjmując stanowisko organu II instancji, na etapie ustalenia interesu prawnego należałoby sprawę rozstrzygać już merytorycznie w jej pełnym zakresie dokonując pełnej analizy projektu budowlanego. Z takim stanowiskiem trudno się zgodzić, ponieważ wtedy właściciele sąsiednich nieruchomości praktycznie zostaliby pozbawieni prawa do kwestionowania dokumentacji przedłożonej przez inwestora.

Skarżący zaprezentował również stanowisko Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wyrażone w piśmie z 27 grudnia 2022 r. dotyczące gwarancji poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienia skutecznej kontroli inwestycji dzięki obecnie istniejącym regulacjom prawnym gwarantującym skuteczny udział obywateli oraz samorządów w postępowaniach administracyjnych dla masztów telekomunikacyjnych.

Skarżący zarzucił pominięcie w niniejszej sprawie § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040) w sytuacji, ponieważ w projekcie brak jest danych o zasięgu występowania strefy zagrożenia oraz pośredniej. Przedstawił definicje strefy zagrożenia (SZ) oraz strefy pośredniej (SP).

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie obie strefy wystąpią w odległości większej niż 100 metrów od anten, a przebywanie w nich osób postronnych jest niedopuszczalne.

Na poparcie swojej argumentacji, stawianych tez i wniosków skarżący przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Podzielił też przywołane poglądy NSA wskazujące, iż na etapie ustalenia interesu prawnego nie jest koniecznym, aby dopuszczalne normy promieniowania były przekroczone.

Reasumując skarżący podniósł, że WSA w Krakowie winien precyzyjnie wskazać, czy obszar oddziaływania obiektu należy utożsamiać tylko z przekroczeniem dopuszczalnych norm promieniowania i to już na etapie ustalania stron postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo wskazało, że art. 138 § 3 K.p.a., na który powołuje się skarżący, został skreślony przepisem art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Norma art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu umarzająca, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i art. 50 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem skarżącego od decyzji Burmistrza R.-Z. ustalającej na wniosek [...] sp. z o.o. w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej NWT2023A wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową, na części działki nr [...], położonej w pobliżu działki nr [...] należącej do skarżącego.

Zatem kontrola sądowa sprowadza się do zweryfikowania, czy organ II instancji we właściwy sposób ustalił obszar oddziaływania spornej inwestycji, a co za tym idzie, czy organ ocenił interes prawny skarżącego, jako właściciela działki nr [...], oddzielonej wąską drogą dojazdową (działka nr [...]) od części działki nr [...], zaplanowanej jako obszar zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na postawieniu stacji bazowej – wieży kratowej o wysokości 47 m (w decyzji I instancji dopuszczono do 52 m), z trzema antenami sektorowymi i czterema radioliniowymi.

Na wstępie należy wyjaśnić, że organ II instancji niewątpliwie orzekł w sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., co jednoznacznie wynika z uzasadnienia decyzji, mimo omyłkowego, wadliwego wskazania przez organ w sentencji decyzji art. 138 § 3 K.p.a., który to przepis nie obowiązuje od 2002 r.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że jej wydanie nie zostało poprzedzone wyjaśnieniem przez organ wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.) – a przynajmniej nie znalazło to wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie organu nosi cechy dowolności (art. 80 K.p.a.) i nie zostało należycie uzasadnione.

Odnosząc się zaś do treści art. 107 § 3 K.p.a., w uzasadnieniu decyzji nie zawarto podstawowe jego elementu, czyli rzeczywistego uzasadnienia faktycznego. W szczególności organ ograniczył w istocie swoje stanowisko do wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa i orzecznictwa, bez wystarczającego odniesienia ww. norm prawa do realiów niniejszej sprawy.

Przechodząc do analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa warto przypomnieć, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość oznacza brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. (por. A. Wróbel komentarz do art. 105 teza 2, 4 [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el).

Zatem postępowanie wszczęte przez podmiot nieposiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. To samo dotyczy bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy odwołanie wniosła osoba niebędąca stroną postępowania.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się realność i aktualność interesu prawnego, który to interes musi wynikać z konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć także, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania.

Ponadto, jak skądinąd słusznie wskazał organ odwoławczy, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Bezsporne było w sprawie, że w skład projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wchodzą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych umieszczonych przy podstawie wieży oraz anteny sektorowe i anteny radioliniowe zamontowane na wspornikach antenowych mocowanych do trzonu wieży kratowej. Nie było również sporne, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że na jej realizację wymagane jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej, zaś skarżący swój interes prawny wywodzi z prawa własności pobliskiej działki nr [...], oddzielonej od działki nr [...] drogą dojazdową (działka dr we władaniu samoistnym Gminy R.-Z.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie braku planu miejscowego - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wydając taką decyzję organ w każdym wypadku ma obowiązek badać zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.).

Należy tu zauważyć, że zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b wskazanego w skardze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w § 2 w ust. 1 nowelizowanego rozporządzenia uchylono z dniem 4 czerwca 2022 r. pkt 7, to jest ograniczenia dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjne i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz.

Powyższa nowelizacja była wyrazem coraz powszechniejszego trendu zmiany podejścia do kontroli natężenia pól generowanych przez telefoniczne stacje bazowe. Jak bowiem słusznie dostrzegł NSA, dla ochrony środowiska znaczenie ma rzeczywista (a nie teoretyczna, planowana) emisja pól elektromagnetycznych (PEM) (por. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r. sygn. III OPS 1/22. Warto to zaznaczyć, że zgodnie z modelowym założeniem systemowym poziomy PEM mają w Polsce być skrupulatnie kontrolowane. Pomiary są dokonywane przez akredytowane laboratoria dla każdej stacji bazowej bezpośrednio przed rozpoczęciem jej użytkowania (oraz w razie zmiany warunków jej pracy). Regularne pomiary wykonywane są także – w ramach państwowego monitoringu środowiska (PMŚ) – przez Inspekcję Ochrony Środowiska.

Z drugiej strony nie można też twierdzić, że z chwilą ww. nowelizacji rozporządzenia właściciele działek położonych w pobliżu inwestycji instalacji radiokomunikacyjnych automatycznie tracą interes prawny i status strony postępowań.

Mając na uwadze powyższe oraz datę wniesienia wniosku inwestycyjnego – 1 grudnia 2022 r., należało stwierdzić, że organ I instancji w niniejszej sprawie słusznie stanął na stanowisku, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagana, bowiem inwestycja nie należy już do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Przechodząc do głównej kwestii spornej w sprawie należy zauważyć, że główną podstawą do przyjęcia braku interesu prawnego w sprawie po stronie skarżącego było ustalenie przez organ II instancji, że oddziaływanie spornej inwestycji zamyka się na działce [...], w związku z czym żadna z działek, w tym działka skarżącego, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Jako uzasadnienie tak sformułowanego wniosku organ odwoławczy podał dwa powody:

- z załączonej do wniosku mapy w skali 1:500 zatytułowanej "Przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla każdego z pasm pracy stacji bazowej - widok z góry na mapie do celów projektowych" wynika, że działka skarżącego nie znajduje się w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem oddziaływanie to zamyka się na obszarze działki nr [...];

- działka skarżącego nie graniczy z działką nr [...], albowiem działkę nr [...] oddziela od działki inwestycyjnej inna działka stanowiąca drogę dojazdową.

Analizując powyższe nie sposób nie dostrzec, że w decyzji organu II instancji, której uzasadnienie zawiera ok. 2,5 strony tekstu (z czego opis dotychczasowego postępowania ponad stronę), właściwie tematowi badania konkretnego interesu prawnego skarżącego i obszaru oddziaływania inwestycji ok. 50 metrowej wieży, która ma być sytuowana ok. 4 m od granicy działki, przy szerokości drogi ok. 3 m., poświęcono jedynie kilka ogólnikowych zdań, przywołanych niemal w całości w pierwszej części niniejszego uzasadnienia.

Powyższe w żadnej mierze nie pozwala na odczytanie toku myślenia i argumentacji organu odwoławczego. W konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie i stojąca u jego podstawy ocena jawią się jako dowolne.

W konsekwencji należało uznać, że parametry inwestycji nie zostały dokładnie ustalone przez organy administracji w trakcie prowadzonego postępowania, co skutkowało niewykazaniem prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty są zdecydowanie niewystarczająco przekonujące.

Odnośnie natomiast do orzeczeń sądów administracyjnych powołanych w decyzji i skardze, Sąd stwierdza, że w pełni podziela przytoczone przez organ odwoławczy tezy z judykatury dotyczące interesu prawnego i faktycznego. Przywołane przez organ tezy jednak, podobnie jak krótkie wywody organu w uzasadnieniu decyzji, cechują się dużą dozą ogólności i nie mogą negować w niniejszej sprawie potencjalnego interesu prawnego skarżącego wywodzonego z art. 140 i art. 144 K.c.

Z kolei co do orzeczeń przywołanych w skardze, Sąd również podziela przywołane w nich tezy, w szczególności dotyczące obszaru oddziaływania inwestycji radiokomunikacyjnych, z tym wszakże zastrzeżeniem, że większość z ww. wyroków zostało wydanych w postępowaniach o pozwolenie na budowę, gdzie o interes prawny definiuje przepis szczególny, to jest art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., a nie art. 28 K.p.a., jak w niniejszej sprawie.

I tak, z pewnością obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., sygn. II OSK 2161/19 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) takiej nieruchomości winien mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (por. wyroki NSA z 18 października 2022 r. sygn. II OSK 3893/19).

To jaki jest obszar oddziaływania obiektu może być przedmiotem sporu i może zależeć od spełnienia szeregu warunków. Ich wyjaśnienie jest przedmiotem postępowania, w którym ma prawo brać udział właściciel sąsiedniej nieruchomości, jeżeli inwestycja jest tego rodzaju, że może oddziaływać na inne nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością inwestora (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2022 r., sygn. II OSK 1567/21).

W świetle art. 28 K.p.a. brak jest podstaw, aby uznanie kogokolwiek za stronę uzależniać od naruszenia przepisów prawa. Celem art 28 K.p.a. jest umożliwienie udziału w postępowaniu administracyjnym tym wszystkim, których interesu prawnego lub obowiązku to postępowania dotyczy, po to, aby mieli oni możliwość obrony swoich praw przed ewentualnym ich naruszeniem przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2751/17).

Zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego (K.c.), w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie.

W myśl art 144 K.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie są w świetle tego przepisu dopuszczalne, o ile nie zakłócają korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad określoną w art. 144 K.c. miarę przeciętną. Objęcie danej nieruchomości immisjami pośrednimi wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu, niezależnie od tego, czy są to immisje pośrednie dopuszczalne, czy też zakazane w świetle art 144 K.c. Każde zatem niezabronione przepisami prawa cywilnego zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art 28 K.p.a. (por. wyroki NSA: z 29 sierpnia 2022 r., sygn. II OSK 2701/19, z 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2873/16). Dla tej oceny nie ma znaczenia okoliczność ewentualnego braku ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji, np. natężenia pola elektromagnetycznego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że choć nie wszystkie okazały się zasadne, to sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji budzi zastrzeżenia i potwierdza zasadność wniosków skargi. Kolegium pobieżnie oceniło kwestie podnoszone w odwołaniu w stosunku do treści wniosku inwestora i decyzji I instancji. Organ odwoławczy w całości oparł się na twierdzeniach i ocenach przedstawionych w dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Nie przeprowadził własnej analizy złożonych materiałów. Nie odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W rozpoznawanej sprawie doszło zatem do naruszenia przez organ II instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 K.p.a.

Trzeba przy tym przyznać, że sporna inwestycja niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: u.g.n.) w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za cel publiczny uznaje się bowiem - zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. - m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń "łączności publicznej", przez którą z kolei należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n.

W myśl zaś art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2018 r. poz. 1954 ze zm.), infrastruktura telekomunikacyjna to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji, natomiast publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna to usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związany ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 u.g.n. i stanowi inwestycję celu publicznego (por. wyroki NSA z: 3 września 2015 r., sygn. II OSK 44/14, 6 maja 2016 r., sygn. II 2106/14).

Powyższe, w pewnym sensie priorytetowe traktowanie przez ustawodawcę inwestycji stacji radiokomunikacyjnych, nie może jednak oznaczać akceptacji braku rzetelnego zbadania przez organ obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności i uchybienia organu odwoławczego w ocenie materiału dowodowego, a także braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, należało uchylić tę decyzję, o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, w myśl art. 153 P.p.s.a., zastosuje się do powyższych wskazanych w niniejszym uzasadnieniu uwag. Dopiero po ocenie wszystkich istotnych danych dotyczących przedsięwzięcia, w szczególności jego odległości od najbliższych zabudowań i wpływu wieży stacji oraz oddziaływania anten na jej bezpośrednie sąsiedztwo, to jest w tym przypadku nieruchomość skarżącego, organ II instancji dokona ponownej oceny, czy skarżący legitymuje się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu.

Tylko wnikliwe i rzeczowe podejście do szczegółowych kwestii niniejszej sprawy, może wpisać się w promowaną przez Radę Ministrów ideę zagwarantowania poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienia skutecznej kontroli inwestycji telekomunikacyjnych.

Punktem odniesienia w ocenie interesu prawnego skarżącego, wbrew jego stanowisku, winno być również i rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów fal elektromagnetycznych w środowisku, a także podnoszone w skardze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.

Jeżeli przy tym organ II instancji dojdzie do wniosku, że skarżący nie ma w sprawie interesu prawnego, to stanowisko to rzetelnie uzasadni, odpowiadając na zarzuty skargi i odwołania. Z pewnością nie będzie wystarczające uzasadnienie sprowadzające się do stwierdzenia faktu oddzielenia ok. 50 m wieży z antenami od działki skarżącego drogą o szerokości ok. 3 m, ani też bezkrytyczna akceptacja analiz przedłożonych przez inwestora.

Należy końcowo zaznaczyć, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana była decyzja w swej istocie procesowa, a zatem Sąd oceniał jedynie kwestię interesu prawnego skarżącego. Wszelkie natomiast merytoryczne okoliczności dotyczące ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalone w decyzji I instancji, w tym ewentualne nieprawidłowości, pozostawały poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministarcyjnej, bez wpływu na jej wynik.

Odpowiadając na stanowisko skarżącego, Sąd stwierdza jednoznacznie, że organ nie może obszaru oddziaływania obiektu utożsamiać tylko z przekroczeniem dopuszczalnych norm promieniowania i to już na etapie ustalania stron postępowania.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., z których wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty postępowania sądowego, w wysokości 997 zł, składa się kwota uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, w wysokości 500 zł, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.