Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 867/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 112b § 1, art. 60 § 1 u.p.e.a.
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 146 ust 1
journal: Dz.U. 2022 poz 1520
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 732/23 w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 października 2023 r., nr 0601-IEE.7192.125.2023.8 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktów I i III i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2) zasądza od M. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 13 marca 2024 r., I SA/Lu 732/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. D. (dalej: "Skarżący"), uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 5 października 2023 r., nr 0601-IEE.7192.125.2023.8, w zakresie w jakim orzeczono o przyznaniu prawa własności nieruchomości J. i K. G. (dalej: "licytanci"), a w pozostałym zakresie oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że wobec Skarżącego prowadzona była egzekucja administracyjna, w ramach której przeprowadzona została licytacja należącej do niego nieruchomości. Po przeprowadzeniu licytacji, postanowieniem z 17 września 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chełmie udzielił przybicia na rzecz licytantów, którzy zaoferowali najwyższą cenę. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 3 listopada 2021 r. Po stwierdzeniu ostateczności postanowienia o przybiciu oraz uiszczeniu 15 marca 2022 r. przez licytantów ceny nabycia w całości, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chełmie postanowieniem z 24 maja 2023 r. przyznał licytantom prawo własności nieruchomości. Postanowieniem z 5 października 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Chełmie z 24 maja 2023 r. i jednocześnie orzekł o przyznaniu licytantom prawa własności nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził, że ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły po wydaniu rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, tj. fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 stycznia 2022 r., I SA/Lu 5/22, wstrzymał wykonanie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 3 listopada 2021 r. o udzieleniu przybicia, a wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r., I SA/Lu 5/22, uchylił to postanowienie. Natomiast wyrokiem z 1 sierpnia 2023 r., III FSK 1072/22, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił w całości wymieniony wyrok WSA w Lublinie oraz oddalił skargę w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w punkcie I sentencji wyroku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 5 października 2023 r., w zakresie w jakim organ orzekł o przyznaniu licytantom własności nieruchomości, w punkcie II oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie III orzekł o kosztach postępowania. Uzasadniając to rozstrzygniecie sąd stwierdził, że postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 3 listopada 2021 r. o przybiciu nie mogło wywołać skutków prawnych od 20 stycznia 2022 r., tj. od dnia wydania przez sąd pierwszej instancji postanowienia wstrzymującego wykonanie wskazanego postanowienia, do 1 sierpnia 2023 r., tj. wydania przez NSA wyroku uchylającego wyrok WSA w Lublinie z 6 kwietnia 2022 r. i oddalającego prawomocnie skargę na postanowienie organu nadzorczego z 3 listopada 2021 r. Oznacza to, że do 1 sierpnia 2023 r. nie byłoby w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia o przybiciu. Do tego dnia nie był więc spełniony warunek wynikający z treści art. 112b § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z poźn. zm., dalej: ,,u.p.e.a."). Dalej sąd zauważył, że postanowieniem z 4 listopada 2022 r., Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie ogłosił upadłość Skarżącego. Postanowienie to stało się prawomocne od 6 grudnia 2022 r. Ogłoszenie upadłości Skarżącego nastąpiło zatem po wstrzymaniu przez WSA w Lublinie postanowienia organu nadzorczego z 3 listopada 2021 r. w sprawie przybicia, a przed wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku prawomocnie oddalającego skargę na to postanowienie. Następnie sąd wskazał na treść art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 1520 z późn. zm., dalej: ,,p.u."), z którego wynika, że postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Postępowanie egzekucyjne umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Zdaniem sądu, odpowiednie zastosowanie art. 146 ust. 1 zdanie trzecie p.u. w rozpoznawanej sprawie przez przyznanie własności na rzecz licytantów, którzy w całości uiścili cenę nie mogło mieć miejsca, ponieważ przed ogłoszeniem upadłości, tj. przed 4 listopada 2022 r., prawomocnie nie udzielono przybicia na ich rzecz. Postanowienie o udzieleniu przybicia stało się prawomocne z dniem 1 sierpnia 2023 r., a zatem już po ogłoszeniu upadłości Skarżącego.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Zaskarżonemu wyrokowi w części uchylającej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 5 października 2023 r., w zakresie w jakim orzekł o przyznaniu prawa własności nieruchomości licytantom oraz zasądzającej od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz Skarżącego kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkty I i lII wyroku) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), w związku z art 146 ust. 1 p.u. w zw. z art. 112b § 1 u.p.e.a., poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia na skutek błędnego przyjęcia, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następujące z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości stanowi przeszkodę do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości w trybie art. 112b § 1 u.p.e.a.

Zdaniem pełnomocnika organu, w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 112b § 1 u.p.e.a. do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości, ponieważ w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie o przybiciu na rzecz licytantów, co powoduje że organ egzekucyjny zobowiązany jest do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości. Tym samym prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, a skarga powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 112b § 1, art. 60 § 1 u.p.e.a w zw. z art. 8 i art. 18 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: ,,k.p.a."), poprzez przyjęcie, że art. 146 p.u. jest przepisem szczególnym, który uniemożliwia wydanie postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości na podstawie art. 112b u.p.e.a. i poprzez to pominięcie przez WSA, że skutkiem udzielenia licytantowi prawa przybicia jest uzyskanie przez niego prawa do przyznania mu własności nieruchomości po zapłacie ceny nabycia. Zdaniem organu, zgodnie z art. 60 § 1 u.p.e.a. po umorzeniu postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy prawa osób trzecich, w tym przypadku prawo do przyznania własności nieruchomości dla licytanta, któremu ostatecznie i prawomocnie udzielono przybicia. Ponadto takie rozstrzygnięcie realizuje zasadę pogłębiania zaufania nabywcy licytacyjnego do organów państwa;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 146 ust. 1 p.u. poprzez dokonanie tylko literalnej wykładni art. 146 ust. 1 p.u. i pominięcie wykładni systemowej (przepisów o administracyjnej egzekucji z nieruchomości) oraz celowościowej art. 146 ust. 1 p.u., w tym pominięcie, że postępowanie egzekucyjne z nieruchomości jest długotrwałe, kosztowne i pracochłonne oraz pominięcie że wobec przekazania przez organ egzekucyjny syndykowi kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, to syndyk dokona jej podziału, zatem zostanie zrealizowany cel postępowania upadłościowego czyli równomierne zaspokojenie wierzycieli z funduszy masy upadłości. Tym samym wykładnia dokonana przez WSA w Lublinie spowoduje konieczność ponownego przeprowadzania długotrwałej egzekucji z nieruchomości.

Zdaniem pełnomocnika organu, w administracyjnej egzekucji z nieruchomości możliwe jest zastosowanie wykładni przepisów p.u. i przepisów u.p.e.a. analogicznie do wykładni przepisów Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej w uchwale Sądu Najwyższego z 18 listopada 2021 r., III CZP 77/20, ponieważ odpowiednikiem prawomocności jest na gruncie egzekucji administracyjnej ostateczność postanowienia o przybiciu. Biorąc pod uwagę, że przepisy Kodeksu postępowania cywilnego mają swoje odpowiedniki w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zdaniem organu drugiej instancji, przedmiotowa uchwała Sądu Najwyższego może być również stosowana na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie lub uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na tym etapie postępowania bezsporne są okoliczności faktyczne sprawy, które sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania. Sporne stało się natomiast to, czy w świetle art. 146 ust. 1 p.u., uprawomocnienie się postanowienia Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z 4 listopada 2022 r., o ogłoszeniu upadłości Skarżącego, uniemożliwiało zastosowanie przez organ odwoławczy art. 112b § 1 u.p.e.a. i przyznanie licytantom prawa własności nieruchomości.

Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 146 ust. 1 p.u. postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Postępowanie to umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie przysądzeniu własności nieruchomości, jeżeli przybicia prawomocnie udzielono przed ogłoszeniem upadłości, a nabywca egzekucyjny wpłaci w terminie cenę nabycia. Zgodnie zaś z art. 112b § 1 u.p.e.a. Jeżeli postanowienie o przybiciu stało się ostateczne i nabywca uiścił cenę nabycia albo postanowienie o ustaleniu ceny nabycia stało się ostateczne i jednostka lub osoba, o których mowa w art. 110n, uregulowała całą cenę nabycia, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przyznaniu własności.

Pełnomocnik organu, uzasadniając zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 146 ust. 1 p.u. w zw. z art. 112b § 1 u.p.e.a., odwołał się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z 18 listopada 2021 r., III CZP 77/20. Jego zdaniem uchwała ta może być także stosowana na gruncie przepisów u.p.e.a. Znamienne, że również sąd pierwszej instancji stwierdził, że przyjęty przez niego sposób rozumienia art. 146 ust. 1 p.n. znajduje potwierdzenie w cyt. uchwale Sądu Najwyższego (s. 8 uzasadnienia wyroku). W tej sytuacji należy in extenso przywołać sentencję tej uchwały, która brzmi: "Uprawomocnienie się postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika (art. 146 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 z późn. zm.) nie jest przeszkodą do przysądzenia własności nieruchomości na rzecz nabywcy licytacyjnego, któremu prawomocnie udzielono przybicia przed ogłoszeniem upadłości dłużnika i który wykonał warunki licytacyjne (art. 998 § 1 k.p.c.)."

W uzasadnieniu przywołanej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził między innymi, że: "Konsekwencje umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uprawomocnienie się postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika są zbieżne z wywoływanymi przez umorzenie postępowania egzekucyjnego z każdego innego uzasadniającego to powodu i oznaczone są w art. 826 k.p.c. Ten przepis, w powiązaniu z art. 998 k.p.c., upoważnia sąd do wydania postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości na rzecz nabywcy, który przed ogłoszeniem upadłości uzyskał prawomocne przybicie i następnie wykonał warunki licytacyjne. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić od niego wyjątek dla sytuacji, gdy do umorzenia postępowania egzekucyjnego dochodzi w związku z uprawomocnieniem się postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika, to powinien temu dać wyraz w przepisie szczególnym, jednoznacznie wyłączającym działanie w takim przypadku art. 826 k.p.c. Tymczasem stało się odwrotnie, ustawodawca ustalił normę szczególną, ale wobec regulacji zakładającej, że organ procesowy nie podejmuje czynności w zawieszonym postępowaniu i w art. 146 ust. 1 zdanie trzecie pr. up. stwierdził, że nieprawomocne ogłoszenie upadłości dłużnika nie jest przeszkodą do przysądzenia własności nieruchomości na rzecz nabywcy, który uzyskał wcześniej prawomocne przybicie i wykonał warunki licytacyjne. Z tego szczególnego przepisu nie można wyprowadzać wniosku, że umorzenie postępowania po uprawomocnieniu się ogłoszenia upadłości tworzy taką przeszkodę. Zbyt wiele przypadkowych z punktu widzenia nabywcy okoliczności decyduje o tym, kiedy uprawomocni się postanowienie o ogłoszeniu upadłości dłużnika oraz kiedy on sam jako nabywca licytacyjny będzie w stanie wykonać warunki licytacyjne, aby można uzależnić to, czy zrealizowane zostanie jego prawo podmiotowe do nabycia własności nieruchomości, od momentu, w którym uprawomocni się postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Postępowanie egzekucyjne z nieruchomości jest na tyle kosztowe, pracochłonne i długotrwałe, że zarówno sam dłużnik, jak i jego wierzyciele mają dość czasu, by przed o wydaniem postanowienia o przybiciu na rzecz nabywcy nieruchomości wystąpić z ewentualnymi wnioskami o ogłoszenie upadłości dłużnika. Jeśli tego nie uczynią, a nieruchomość znajdzie nabywcę, to jego prawo podmiotowe do uzyskania przysądzenia własności w związku z wykonaniem warunków licytacyjnych po prawomocnym uzyskaniu przybicia przed ogłoszeniem upadłości, musi być respektowane przez organy procesowe."

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w przywołanej uchwale Sądu Najwyższego, a treść tej uchwały przemawia za stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że podobne regulacje do przywołanych przez Sąd Najwyższy przepisów k.p.c., znajdują się w u.p.e.a. Dotyczy to między innymi art. 826 k.p.c. i jego odpowiednika w postaci art. 60 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie czynności egzekucyjnych. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Również podobną treść co art. 998 §1 k.p.c. zawiera art. 112b § 1 u.p.e.a., który nakazując wydanie postanowienia o przyznaniu, odwołuje się jednak do "ostateczności" postanowienia o przybiciu, a nie "prawomocności" (zob. wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., III FSK 3567/21). Należy podkreślić, że skutkiem udzielenia licytantowi przybicia jest uzyskanie przez niego prawa do przyznania mu własności nieruchomości po spełnieniu warunków licytacyjnych co do zapłaty ceny (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., III FSK 471/22). Orzeczenie to dotyczy zatem prawa własności, które jest dobrem chronionym na poziomie ustawy zasadniczej (por. wyrok NSA z 15 marca 2023 r., III FSK 1230/22).

Dlatego w tej sprawie nie można całkowicie pominąć skutku, jaki wywołało funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 3 listopada 2021 r. o przybiciu na rzecz licytantów. Zgodnie z dyspozycją art. 112b § 1 u.p.e.a., dało ono prawo do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości licytantom, o ile spełniona została druga przesłanka wynikająca z tego przepisu, tj. licytanci uiścili cenę nabycia. Należy podkreśli, że wstrzymanie wykonania postanowienia o przybiciu, w związku z postanowieniem WSA w Lublinie z 20 stycznia 2022 r. oraz wyrokiem tego sądu z 6 kwietnia 2022 r., I SA/Lu 5/22, miało charakter tymczasowy. Upadło ono wskutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2023 r., III FSK 1072/22, w którym sąd kasacyjny uchylił wyrok WSA w Lublinie i jednocześnie oddalił skargę na postanowienie o przybiciu z 3 listopada 2021 r.

Rację ma pełnomocnik organu, że sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżone w tej sprawie postanowienie o przyznaniu licytantom własności nieruchomości skupił się na kwestii konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z ogłoszoną upadłością Skarżącego. Nie rozważył natomiast skutków takiego umorzenia w kontekście dyspozycji art. 60 § 1 zdanie drugie u.p.e.a., tj., że umorzenie postępowania egzekucyjnego pozostaje bez wpływu na prawa osób trzecich nabytych na skutek dokonanych czynności egzekucyjnych. Tymczasem, jak wskazał Sąd Najwyższy w cyt. uchwale z 18 listopada 2021 r., III CZP 77/20, umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie zajęcia i przywraca stan prawny, jaki istniał przed dokonaniem pierwszych czynności egzekucyjnych. Odpadają wówczas wszelkie ograniczenia w rozporządzaniu przedmiotem, do którego skierowano egzekucję. Nie może ono jednak prowadzić do naruszenia praw osób trzecich, uzyskanych w związku z dokonanymi w sprawie czynnościami egzekucyjnymi, a zatem także prawa nabywcy, któremu wcześniej prawomocnie (w postępowaniu egzekucyjnym w administracji "ostatecznie" - uwaga NSA) udzielono przybicia do przysądzenia na jego rzecz własności nieruchomości, jeżeli wykonał warunki licytacyjne.

Z tych względów zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art 146 ust. 1 p.u. oraz art. 112b § 1 u.p.e.a., a także w związku z art. 60 § 1 u.p.e.a.

Zasadność tych zarzutów uzasadniała uchylenie wyroku WSA w Lublinie w zaskarżonej części, tj. punktów I i III sentencji oraz przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

SNSA Jolanta Sokołowska SNSA Wojciech Stachurski SNSA Bogusław Dauter