Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1436/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 17 ust. 1, art. 17  ust. 5  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2022 r., znak SKO.ŚR/4111/736/2022 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej B. K. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. (dalej: "skarżącą") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 2.08.2022 r. (znak SKO.ŚR/4111/736/2022) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy K. z 27.04.2022 r. (znak [...]) o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

1.

Wskazaną wyżej decyzją organ I instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o które skarżąca ubiegała się w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu mężem. Motywem przyjętego przez organ rozstrzygnięcia było to, że niepełnosprawność męża skarżącej powstała w okresie późniejszym, niż wiek wskazany w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Burmistrz podał równocześnie, że skarżąca od 2018 r. pobiera emeryturę. Ustalił też, iż skarżąca zapewnia niepełnosprawnemu mężowi opiekę od 2019 r.

2.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji skarżąca zwróciła uwagę na niekonstytucyjność podstawy prawnej rozstrzygnięcia tej sprawy, tj. art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podważała również wydane negatywne orzeczenie wskazując, iż dokonała wyboru świadczenia i jest gotowa zrezygnować z emerytury w sytuacji ustalenia na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

3.

SKO w Krakowie decyzją z 2.08.2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że przesłankami przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego są sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, wymagającym stałej pielęgnacji i niepodejmowanie z tego powodu pracy. Kolegium podkreśliło, iż stan faktyczny tej sprawy został ustalony w oparciu o przedstawione orzeczenia lekarskie, wyniki badań szpitalnych, oświadczenia skarżącej odnośnie zatrudnienia udzielone w trakcie postępowania, ustalenia przeprowadzonego wywiadu środowiskowego odnośnie stanu rodzinnego, zakresu czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą. Kolegium Odwoławcze zauważyło przy tym, że mąż skarżącej legitymuje się orzeczeniem wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z 9.04.2020 r, którym orzeczono o znacznym stopniu jego niepełnosprawności - do 30.04.2025 r., a niepełnosprawność istnieje od 19.11.2019 r. Organ odwoławczy wskazał, że do dnia orzekania, skarżąca pobierała emeryturę z ZUS. Dodał, że małżonkowie mieszkają wspólnie i mają troje dorosłych, pracujących dzieci (dwóch synów i córkę), które nie mieszkają z rodzicami.

W odniesieniu do przesłanki negatywnej stanowiącej podstawę wydania decyzji odmownej (art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych), Kolegium zwróciło uwagę na niekonstytucyjność tego przepisu orzeczoną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. akt K 38/13). Wg Kolegium Odwoławczego, okoliczność powstania niepełnosprawności męża skarżącej po upływie okresów wskazanych w art. 17 ust. 1b ustawy, nie mogła stanowić negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Mimo powyższego, SKO w Krakowie uznało jednak, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest trafna. Jak wskazało Kolegium, obowiązek pomocy rodzicowi, wynika z obowiązku alimentacyjnego dziecka względem rodzica, czy obowiązku opiekuńczego wobec współmałżonka, co reguluje k.r.o. W związku z powyższym organ odwoławczy zaznaczył, iż świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podkreśliło Kolegium, że art. 27 k.r.o. stanowi, iż oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Po przytoczeniu powyższego przepisu, Kolegium wskazało, że w sprawie tej brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z emerytury przez odwołującą się, którą pobiera od 2018 r, a koniecznością sprawowania opieki nad mężem począwszy od 2019 r . Kolegium miało na uwadze, że mąż skarżącej wymaga istotnie opieki i pomocy w codziennym funkcjonowaniu, jednak świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane osobie niepełnosprawnej, nawet w stopniu znacznym, ale jej opiekunowi, a nadto wyłącznie w sytuacji, gdy można stwierdzić związek przyczynowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia czy jego niepodejmowaniem, a sprawowaniem opieki. Jak wskazał organ II instancji, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że małżonkowie mieszkają wspólnie, więc – w ocenie tego organu – brak jest przesłanek do przyjęcia, iż skarżąca, oprócz zwykłych czynności dnia codziennego we własnym domu, nie może w żadnym zakresie pomóc mężowi, który wymaga pomocy w czynnościach higienicznych i samoobsługowych, sprzątaniu, praniu, przygotowaniu posiłków, umawianiu wizyt lekarskich, kupowaniu i podawaniu leków, załatwianiu spraw urzędowych.

Ponadto, nie bez znaczenia – wg organu odwoławczego – jest też fakt, iż mąż skarżącej ma dwóch synów pracujących i mieszkających w pobliskiej miejscowości oraz córkę w Irlandii. Są to osoby z kręgu osób zobowiązanych do alimentacji na rzecz wymagającego opieki ojca. Nawiązując do k.r.o. i orzecznictwa sądów administracyjnych wskazało Kolegium Odwoławcze, że jeżeli niepełnosprawny, wymagający opieki, ma oprócz skarżącej jeszcze inne osoby zobowiązane do alimentacji, to mogą one wspomóc osobę skarżącą w opiece nad nim.

4.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie przez nią pracy zarobkowej w celu opieki nad mężem, nie wypełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzuciła też naruszenie art. 17 us.t 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy, poprzez uznanie, że dzieci skarżącej mogą partycypować w opiece nad niepełnosprawnym ojcem. Skarga domagała się uchylenia obu zaskarżonych aktów oraz przyznania kosztów postępowania.

5.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w Krakowie oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Na wstępie należy jednak stwierdzić, że w wydanej w tej sprawie decyzji organ odwoławczy trafnie zweryfikował błędny pogląd organu I instancji przyjmujący, jako przeszkodę do przyznania skarżącej żądanego świadczenia pielęgnacyjnego, okoliczność powstania niepełnosprawności u osoby, nad którą jest sprawowana opieka, po 25. roku życia (art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych; Dz. U. 2022 r., poz. 615; dalej u.ś.r.). Kolegium Odwoławcze, wskazując bowiem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. akt K 38/13) prawidłowo wywiodło, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, co skutkować winno aktualnie tym, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko SKO w Krakowie, które legło u podstaw tej decyzji, nie zasługiwało jednak na akceptację. Przypomnieć należy, że niedopuszczalność przyznania skarżącej żądanego świadczenia pielęgnacyjnego organ odwoławczy upatrywał w braku stwierdzenia związku przyczynowego pomiędzy "rezygnacją przez skarżącą z emerytury, którą pobiera od 2018 r., a koniecznością sprawowania opieki nad mężem – od 2019 r.". Kolegium Odwoławcze wskazując zarazem na niewątpliwą potrzebę sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym w znacznym stopniu mężem, argumentowało w dalszej kolejności, iż przyznanie przedmiotowego świadczenia warunkowane jest istnieniem związku, który ma jednak występować "między rezygnacją z zatrudnienia przez opiekuna, a sprawowaniem opieki". Dalej Kolegium podawało, że skarżąca zamieszkuje wspólnie z mężem, a ten fakt wykluczać ma przyjęcie, iż "poza czynnościami dnia codziennego we własnym domu, nie może ona w żadnym zakresie pomóc mężowi w czynnościach higienicznych, samoobsługowych, sprzątaniu, praniu, posiłkach, wizytach lekarskich, kupowaniu leków i załatwianiu spraw urzędowych."

Zajmując stanowisko względem zaprezentowanych wyżej motywów rozstrzygnięcia sprawy wskazać trzeba, że motywy te nie są w pełni jasne. Organ odwoławczy, odmawiając skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, raz wskazuje na brak występowania związku przyczynowego upatrywanego w "rezygnacji przez skarżącą z emerytury, a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawnym", aby w dalszej kolejności odmiennie przyjmować, że warunkiem przyznania świadczenia jest istnienie związku przyczynowego tym razem mającego zachodzić między opieką, a rezygnacją przez opiekuna z zatrudnienia. Tych, wykluczających się wzajemnie motywów (w zakresie elementów badanych w ramach istnienia związku przyczynowego – por. niżej), nie sposób uznać za czytelne powody załatwienia kontrolowanej sprawy.

Niezrozumiały był także ten motyw zawarty w kontrolowanej decyzji Kolegium Odwoławczego, który wskazywał na brak przesłanek do przyjęcia, aby skarżąca, prowadząc swoje gospodarstwo domowe, nie mogła w żadnym zakresie pomóc mężowi w opiece obejmującej: czynności higieniczne, samoobsługowe, wizyty lekarskie, kupowanie leków, załatwienie spraw urzędowych, sprzątanie i pranie. Stwierdzić bowiem trzeba, że nie stanowi normatywnej przesłanki przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego to, czy prowadzenie własnego gospodarstwa domowego przez opiekuna, jest możliwe (do pogodzenia) z troską o bliską osobę niepełnosprawną. Inaczej mówiąc, wskazany ostatnio motyw organu odwoławczego, mający przemawiać za brakiem występowania w tej sprawie związku przyczynowego, i w efekcie za odmową przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie znajduje oparcia w regulacjach prawnych warunkujących przyznanie żądanego przez skarżącą prawa.

W realiach kontrolowanej sprawy zauważyć bowiem trzeba, że z żądaniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wystąpiła skarżąca, która od 2019 r. opiekuje się niepełnosprawnym w znacznym stopniu mężem, i która uprzednio (w 2018 r.) uzyskała i pobiera emeryturę. Okoliczności te wyznaczają przepisy, które w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie. Zauważyć więc trzeba, że stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stosownie do pkt 4 wskazanego wyżej przepisu, podmiotem tego prawa będą także inne – niż wymienione w poprzednich punktach tego ustępu – osoby, na których zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoby te nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W związku z cytowanym przepisem i przy uwzględnieniu okoliczności kontrolowanej sprawy podkreślenia wymaga, że nabycie prawa do emerytury, zasadniczo wyklucza możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe wynika z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, który mówi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Ta jednak negatywna przesłanka przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego może zostać wyeliminowana poprzez dokonanie przez zainteresowanego wyboru świadczenia, z którego chce korzystać. Orzecznictwo sądowoadminsitracyjne dopuściło bowiem sytuacje, w których możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego także osobom, które nabyły prawo do emerytury (por. np. wyrok NSA z 11.01.2023 r., sygn. akt I OSK 319/22 lub wyrok NSA z 30.04.2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19, wyrok NSA z 17.11.2022 r., sygn. akt I OSK 233/22). Zatem, opiekun, który pobiera emeryturę i który spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, dokonuje wyboru świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnując z pobierania emerytury. Wybór ten realizuje się przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury, co winno nastąpić dopiero po przesądzeniu przez organ administracji spełniania wszystkich warunków (przesłanek) do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por. np. wyrok NSA z 17.03.2022 r., sygn. akt I OSK 1194/21). To właśnie zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem wypłaty tego świadczenia, eliminując negatywną przesłankę wyłączającą możliwość nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak przy tym wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 26.06.2019 r. (sygn. akt SK 2/17) podmiotem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest osoba (zdolna do pracy) rezygnująca z zatrudnienia - w celu - sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny; świadczenie ma jej częściowo rekompensować utracony zarobek. Chodzi tu więc o dobrowolną rezygnację z możliwej do wykonywania przez tę osobę pracy zarobkowej (por. pkt 3.3.1. wyroku TK z 26.06.2019 r.). Zatem, przyznanie wnioskodawcy (w ocenianym przypadku – emerytowi) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, uzależnione jest od wykazania spełnienia wszystkich normatywnych przesłanek uprawniających do ustalenia tegoż prawa, tj. m.in. braku podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu - sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym członkiem bliskiej rodziny (w tej sprawie przez żonę nad mężem). Zaprezentowany w tej sprawie wywód SKO w Krakowie łączący "rezygnację z emerytury z koniecznością sprawowania opieki nad mężem" odnosić można było zatem jedynie do kwestii uchylenia negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a nie do badania przesłanek warunkujących istnienie związku przyczynowo-skutkowego w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak wynika bowiem z przedstawionych wyżej rozważań – o związku przyczynowym badanym w tej sprawie, decydują inne okoliczności. Ustawową przesłanką podlegającą badaniu winno być bowiem to, czy skarżąca (emeryt) jest zdolna do pracy (np. z uwagi na stan zdrowia), i czy pracy takiej nie podejmuje (lub z niej zrezygnowała) właśnie z uwagi na potrzebę troski o niepełnosprawnego w znacznym stopniu męża. Dostrzec zarazem trzeba, że z dotychczas skompletowanych akt sprawy nie wynika, aby stan zdrowia skarżącej wykluczał możliwość jej aktywności zawodowej. W każdym razie, ustaleń w tym względzie orzekające organy administracji nie poczyniły, jak też nie przeprowadziły ocen i analiz dotyczących spełnienia wyżej wskazanych okoliczności, warunkujących istnienie związku przyczynowo-skutkowego. Reasumując, oba orzekające organy administracji nie odniosły się do kluczowych dla sprawy zagadnień, zaś organ odwoławczy nietrafnie przy tym zdefiniował związek przyczynowy w sposób wcześniej już wskazany.

W kwestii zaś oceny istnienia przesłanki "niepodejmowania zatrudnienia" ("rezygnacji z zatrudnienia") opiekuna, należy mieć na uwadze to, że ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy powinna być zawsze dokonywana jako aktualna, tj. odnosząca się do czasu, w którym skarżąca (wnioskodawca) wystąpiła o przyznanie jej świadczenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14.05.2020 r.; sygn. akt III SA/Gd 410/20). Istotne jest to, czy na dzień złożenia wniosku (por. art. 24 ust. 2 ustawy), a najpóźniej na dzień przyznania świadczenia decyzją administracyjną, skarżąca spełniała ustawowe przesłanki przyznania jej oczekiwanego świadczenia, w tym, przesłankę niepodejmowania zatrudnienia właśnie z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Dla dokonywanych ocen fundamentalne jest natomiast dokładne ustalenie stanu zdrowia niepełnosprawnego. W powyższym zaś aspekcie, żadnych bliższych rozważań Kolegium nie zawarło, naprowadzając jednakowoż w wydanej decyzji, że "mąż skarżącej istotnie wymaga opieki i pomocy w codziennym funkcjonowaniu". Takie stwierdzenie zawarte zostało także w przeprowadzonym w sprawie wywiadzie środowiskowym (k. 78 a.a.). Uzupełniono tam, że mąż skarżącej doznał udaru mózgu, ma niedowład lewej strony ciała, jest osobą leżącą, pampersowaną, zależną i wymagającą pomocy. Te okoliczności pozostały także poza zakresem koniecznej uwagi orzekających organów administracji. Kategorycznie nie zostało ustalone to, jak stwierdzony w postępowaniu stan zdrowia osoby niepełnosprawnej, rzutować może na potrzebny zakres udzielanej jej pomocy (opieki), właśnie w kontekście ustalenia istnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Odnośnie zaś do wskazanej w decyzji SKO w Krakowie okoliczności dotyczącej występowania innych, poza skarżącą, osób – dzieci – zobowiązanych do alimentacji niepełnosprawnego męża skarżącej, to zawartego w kontrolowanej decyzji stanowiska organu także nie sposób było zaakceptować. Zauważyć należy, iż art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. odsyła do przepisów k.r.o. w zakresie dotyczącym kręgu osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym. Zatem, ustawodawca zasadniczo wyznaczył krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przesłankę obowiązku alimentacyjnego. Z przepisów k.r.o. wypływa jednak wniosek, że obowiązki alimentacyjne małżonków wyprzedzają obowiązki alimentacyjne krewnych (por. art. 23, art. 130 k.r.o.). Jak zauważa się w piśmiennictwie "Skoro małżonek jest pierwszą osobą z kręgu zobowiązanych do alimentacji po ustaniu, unieważnieniu lub orzeczeniu separacji małżeństwa (odpowiednio art. 60 § 1-3, art. 21 i 61[4] § 4 k.r.o.), to tym bardziej jest on pierwszym zobowiązanym do dostarczania środków utrzymania współmałżonkowi w trakcie trwania małżeństwa na podstawie art. 27 k.r.o." (zob. M. Andrzejewski, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, uwaga 2 do art. 130, Lex 2010). To samo wynika też ze stanowiska ustawodawcy, nowelizującego przepisy o świadczeniach rodzinnych, który uznaje, że zobowiązanym do opieki nad osobą tego wymagającą powinien być w pierwszej kolejności jej małżonek (zob. druk sejmowy nr 3393/IV kadencja, s. 16, por. także M. Załucki, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz 2023, wyd. 1, C.H. Beck 2023, komentarz do art. 21). Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w bliższej kolejności wyprzedza obowiązek zobowiązanego w dalszej kolejności i dopóki jest on w stanie spełniać ten obowiązek, to obowiązek zobowiązanych w dalszej kolejności nie powstaje (por. A. Kawałko, H. Witczak w: Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, red. M. Fras, M. Habdas, komentarz do art. 129; Wolters Kluwer 2021). Tak więc w realiach ocenianej sprawy trzeba stwierdzić, że obowiązek alimentacyjny osób zobowiązanych w dalszej kolejności (dzieci niepełnosprawnego) nie powstaje, skoro nie było w sprawie kontrowersji co do tego, że skarżąca (żona niepełnosprawnego), jest w stanie realizować swój obowiązek wobec wymagającego opieki męża. Tym samym, uwagi organu odwoławczego dotyczące możliwości sprawowania przez skarżącą opieki nad mężem wspólnie z dziećmi, nie mogły mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, bowiem nie zaktualizował się obowiązek alimentacyjny dzieci skarżącej i jej męża (por. też wyrok WSA w Krakowie z 21.12.2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1392/22).

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, orzekające organy administracji publicznej nie dokonały poprawnej oceny wszystkich przesłanek z art. 17 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a) ustawy, warunkujących przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, czym naruszono wskazane wyżej przepisy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organów administracji będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej, a wskazania co do dalszego postępowania wynikają z zaprezentowanych już wyżej rozważań.

Mając powyższe na uwadze Sąd, w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a.") orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje również wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika strony, które obliczone zostało na zasadzie par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800).