Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1306/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28 , art 145 - 149
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Dnia 12 grudnia 2023 r. -• Przewodniczący Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 10 sierpnia 2023 r., znak WI-I.7840.7.6.2023.MA w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania f oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Krakowski postanowieniem z 23 grudnia 2022 r. znak: AB.IV.6740.4.9.2022.JK odmówił wznowienia na wniosek D. S. (dalej: "wnioskodawca") postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Krakowskiego nr AB.IV.1.496.2022 z 29 kwietnia 2022 r. znak: AB.IV.6740.1.1079.2021.MG o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi - Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa jedenastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych z instalacją kanalizacji deszczowej do jedenastu zbiorników szczelnych na wody opadowe oraz instalacją kanalizacji wodnej i sanitarnej, budową wewnętrznej komunikacji drogowej oraz połączenia komunikacyjnego z drogą gminną wewnętrzną (dz. nr [...]) oraz dojściami i dojazdami – dz. nr [...], [...] w m. B. , gmina Z..

Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 i pkt 8 oraz art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał m.in., że Starosta Krakowski decyzją nr AB.IV.1.496.2022 z 29 kwietnia 2022 r., znak: AB.IV.6740.1.1079.2021.MG zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla wskazanego powyżej zamierzenia budowlanego. Decyzja stała się ostateczna 19 maja 2022 r., wobec braku wniesienia odwołania przez strony postępowania.

D. S., wnioskiem z 20 września 2022 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt1, pkt 4, pkt 5 i pkt 8 K.p.a., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z 29 kwietnia 2022 r.

Zdaniem organu I instancji wnioskodawca nie udowodnił, że żądanie dotyczące przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8 zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Natomiast względem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ I instancji dokonał analizy obszaru oddziaływania stwierdzając, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem na budowę.

Organ I instancji stwierdził, że "okoliczność, czy wnioskującemu o wznowienie, przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji z dnia 29 kwietnia 2022 r., albowiem zgodnie z treścią art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W przypadku wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz w art. 145a kpa, dopuszczalne jest wszczęcie postępowania wyłącznie na żądanie strony (...).

Koniecznym zatem jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Podkreślić przy tym należy, iż badanie legitymacji procesowej (ustalenie legitymacji – przymiotu strony) nie stanowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to bowiem dotyczy wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 KPA (tj. winy lub niezawinionego braku uczestnictwa w postępowaniu) i orzeczenia, co do istoty.

Wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 3 KPA w zw. z art. 147 KPA i art. 61a KPA powoduje, iż organ nie jest upoważniony do analizy przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i nie orzeka na tej podstawie".

Organ I instancji podsumował, że wnioskującemu o wznowienie nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr AB.IV.1.496.2022 z 29 kwietnia 2022 r., gdyż działka nr [...] w m. B. , której jest właścicielem, nie leży w obszarze oddziaływania ww. inwestycji, w związku z czym niedopuszczalne jest w świetle art. 147 K.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Na opisane na wstępie postanowienie I instancji z 23 grudnia 2022 r. wnioskodawca D. S. wniósł zażalenie, zarzucając pomijanie jego wszystkich argumentów, m.in. brak odniesienia się, czy mapa do celów projektowych jest aktualna czy nie oraz do kwestii obszaru oddziaływania i posiadania przez niego interesu prawnego (restrykcyjna wykładnia w oparciu jedynie o odległość działki od inwestycji).

Podniósł, że jedynym i ostatecznym wyznacznikiem obszaru oddziaływania obiektu nie może być wyłącznie dokumentacja projektowa i założenia przyjęte w niej przez inwestora i projektanta.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 10 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.7.6.2023.MA, na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., uchylił postanowienie Starosty z 23 grudnia 2022 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji stwierdził m.in., że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy może mieć istotny wpływ na końcowe rozstrzygnięcie.

W szczególności organ II instancji wyjaśnił, że kolejność podejmowanych przez organ administracji działań, po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania, obliguje organ administracji, do ustalenia w pierwszej kolejności, czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania w sprawie wskazanej przez wnioskodawcę.

W tym wstępnym postępowaniu ustala się, czy wniosek został złożony z zachowaniem wymaganego terminu, czy dotyczy decyzji ostatecznej i czy z wnioskiem zwróciła się strona postępowania. W przypadkach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sytuacjach nie wymagających analiz i dodatkowych dowodów, rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia następuje w zależności od okoliczności sprawy znanych organowi i wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku o wznowienie postępowania.

W okolicznościach tej sprawy organ I instancji uznał, że żądanie wnioskodawcy oparte jest o przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8. Wniosek ten jednak został rozszerzony o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co wynika z pisma wnioskodawcy z 24 listopada 2022 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie Starosty z 8 listopada 2022 r. znak: AB.IV.6740.4.9.2022.JK.

Wojewoda stwierdził, że organ I instancji podjął właściwe działania w celu ustalenia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., odnoszącego się do przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8 K.p.a.

Natomiast jeśli chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., Starosta nie podjął jakichkolwiek działań w celu zbadania zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., bowiem przyjął on koncepcję, że ocena legitymacji procesowej wnioskodawcy, a więc dopuszczalności wznowienia w oparciu o powyższą przesłankę, następuje w pierwszej fazie wznowienia, a więc przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, co jest działaniem wadliwym skutkującym koniecznością wyeliminowania spornego postanowienia z obiegu prawnego.

Wojewoda nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie właściwego etapu postępowania dla badania legitymacji materialnoprawnej osoby żądającej wznowienia postępowania, która w swojej ocenie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wskazując, że jest ono niezgodne orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Na tą okoliczność przytoczył kilka tez orzeczeń, takich jak:

1) badanie legitymacji materialnoprawnej osoby żądającej wznowienia postępowania, która w swojej ocenie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, może nastąpić wyłącznie w trakcie wszczętego postępowania wznowieniowego,

2) weryfikacja twierdzeń podmiotu składającego podanie, uważającego, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania,

3) w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie postępowania przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 K.p.a.,

4) w przypadku każdego żądania wznowienia postępowania (w tym żądania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) zasadą jest weryfikacja legitymacji wnoszącego podanie o wznowienie, natomiast w przypadkach, gdy ustalenie statusu wnioskodawcy – jako ewentualnej strony postępowania – wymaga postępowania wyjaśniającego, należy wznowić postępowanie i dokonać niezbędnych ustaleń w postępowaniu wznowionym, które kończy decyzja administracyjna.

Organ II instancji podsumował, że zagadnienie posiadania przez stronę wnioskującą o wznowienie postępowania przymiotu strony nie było kwestią oczywistą w świetle uwarunkowań tej konkretnej sprawy. Ocena obszaru oddziaływania względem nieruchomości wnioskodawcy w postanowieniu o odmowie wznowienia postępowania nie była uprawniona.

Lokalizacja działki wnioskodawcy względem projektowanej inwestycji nie stanowi okoliczności przemawiającej za wyżej omówioną oczywistością braku przymiotu strony, gdyż nie o takie przesłanki chodzi w regulacji art. 147 i art. 149 K.p.a., w szczególności przy ocenie, czy strona nie brała udziału w postępowaniu. Te oczywiste kwestie to np.: brak tytułu prawnego do działki, na którą powołują się wnioskodawcy, będącej w obszarze oddziaływania inwestycji.

W sytuacji, gdy niezbędne jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego, osoba wnioskująca o przeprowadzenie tego postępowania winna mieć zapewnioną możliwość uczestniczenia w podejmowanych przez organ czynnościach i mieć możliwość przedłożenia własnych dowodów i argumentów. W świetle przytoczonego powyżej aktualnego orzecznictwa sądowego dopiero po wznowieniu postępowania dopuszczalna jest szczegółowa analiza projektu budowlanego, a strona wnioskująca nabierze praw do uczestniczenia w dokonywanych przez organ czynnościach wraz z prawem przedkładania własnych dowodów. Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wnioskodawca powołuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., obligatoryjnie organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest zbadać zachowanie terminu z art. 148 § 2 K.p.a.

Odmowa wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Nie może zatem opierać się na ocenie, że w sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa wskazana we wniosku, a do tego sprowadzają się w istocie ustalenia organu pierwszej instancji. Ustalenie, czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, może stanowić przedmiot oceny dopiero we wznowionym postępowaniu, tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Tym samym przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie, czy wnioskodawca brał udział w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty z 29 kwietnia 2022 r., przed wznowieniem postępowania w trybie art. 149 § 1 K.p.a., należy uznać za niedopuszczalne, co stanowi uchybienie procesowe, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewoda zalecił organowi I instancji, w ponownie prowadzonym postępowaniu, podjęcie czynności w celu zbadania, czy wnioskodawca dochował terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., tj. miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydanej decyzji. W zależności od wyników tych ustaleń, zostanie wydane jedno z postanowień, o którym mowa w art. 149 K.p.a.

Niezależnie od powyższego organ II instancji wyjaśnił, że uznaje za właściwą ocenę dokonaną przez Starostę co do zachowania terminu względem przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5, pkt 8. W celu dokładnego wyjaśnienia tej kwestii organ I instancji za pismem z 8 listopada 2022 r. znak: AB.IV.6740.4.9.2022.JK wezwał wnioskodawcę do:

1) wyjaśnień w formie pisemnej oraz przedłożenia dokumentów dotyczących określenia terminu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i udokumentowania terminu powzięcia tych informacji, poprzez przedstawienie stosownych dowodów uwiarygadniających,

2) przedłożenia dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument, który był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, został sfałszowany, w związku z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.,

3) przedłożenia dokumentów lub dowodów istniejących w dacie wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję, istotne dla sprawy pozwolenia na budowę, w związku z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.,

4) wskazania decyzji, która została uchylona lub zmieniona, a była podstawą do wydania decyzji pozwolenia na budowę, w związku z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Odpowiedź na powyższe żądanie wpłynęła do organu I instancji 24 listopada 2022 r., w której wskazano, że nie można ustalić jednoznacznie daty powstania przesłanek do wznowienia postępowania. Nie przedłożono również żadnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument, który był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, został sfałszowany, dowodów o których mowa w pkt 3 ww. wezwania, jak również nie wskazano jakiejkolwiek decyzji, która została uchylona lub zmieniona, a była podstawą do wydania decyzji pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na względzie słusznie zdaniem organu II instancji Starosta w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że wnioskodawca nie udowodnił, że jego pismo noszące znamiona wniosku o wznowienie, zostało złożone w wymaganym przepisami prawa terminie.

Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

To strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Wojewoda uznał również za wadliwe działanie Starosty polegające na ocenie "z urzędu" przesłanek z art. 145 § 1, pkt 5 i pkt 8 K.p.a.

Co więcej w zaskarżonym postanowieniu wskazano: "Natomiast wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 KPA następuje tylko z urzędu".

Tymczasem treść art. 147 K.p.a. stanowi: "Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony".

Zatem błędnie organ I instancji wywiódł, że wznowienie na podstawie powyższych przesłanek następuje wyłącznie z urzędu. Co więcej, jeśli niemożliwe stało się wznowienie postępowania w oparciu o te przesłanki z uwagi na niezachowanie terminu z art. 148 § 1 K.p.a., to na tychże ustaleniach winien organ I instancji poprzestać. Ocena zaistnienia przesłanek z urzędu nie może nastąpić w postanowieniu o odmowie wznowienia na żądanie danego podmiotu. W postępowaniu wznowieniowym prowadzonym z urzędu nie zostaje wydane postanowienie o odmowie wznowienia, tym samym ocena przesłanek niejako z automatu następuje w decyzji kończącej postępowanie. Co więcej adresatami takiego rozstrzygnięcia są ustalone strony postępowania. Niedopuszczalna jest ocena zaistnienia przesłanek wznowieniowych z urzędu w orzeczeniu wydanym na wniosek danego podmiotu, tym bardziej, że jak prawidłowo ustalił organ I instancji, termin z art. 148 § 1 K.p.a. nie został zachowany.

W związku z powyższym Wojewoda orzekł na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jednocześnie odstępując od analizy argumentów merytorycznych zaskarżonego postanowienia i odpowiedzi na zarzuty zażalenia ich dotyczących, z uwagi na to, że zostały sformułowane przedwcześnie, przed wznowieniem postępowania w tej sprawie.

Inwestor Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł na powyższe postanowienie Wojewody Małopolskiego z 10 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.7.6.2023.MA, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej "P.b.", poprzez uznanie, że organ I instancji wykroczył poza dopuszczalny zakres orzekania oraz nie był uprawniony do odmowy wznowienia postępowania z uwagi na brak statusu strony wnioskodawcy (żądającego wznowienia postępowania),

b) art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji nie podjął czynności w celu ustalenia terminu powzięcia wiedzy przez wnioskodawcę (żądającego wznowienia postępowania) o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji rozstrzygnięcie organu o odmowie wznowienia postępowania było przedwczesne,

c) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy postanowienia kasatoryjnego w sytuacji, gdy postanowienie organu I instancji było prawidłowe i winno zostać utrzymane w mocy.

W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł m.in., że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydaje się po dokonaniu czysto formalnej oceny podstaw wznowienia (po analizie, czy strona powołała w ogóle okoliczność, która mogłaby stanowić podstawę wznowienia) wtedy, gdy w sposób oczywisty brak jest związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, o ponadto, gdy przeszkody do wznowienia są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskiwania dodatkowych wyjaśnień.

Nie można więc wykluczyć odmowy wznowienia postępowania ze względu na nielegitymowanie się przymiotem strony przez wnioskodawcę. Dotyczy to jednak sytuacji oczywistych. Takie sytuacje zachodzą zwłaszcza wtedy, gdy wnioskodawca nie powołuje się na swój interes prawny, lecz na potrzebę ochrony sprawiedliwości, praworządności, interes społeczny lub niezadowolenie ze sposobu funkcjonowania administracji publicznej.

Skarżący podkreślił, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu", a w konsekwencji krąg stron w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę, od dnia 19 września 2020 r. został znacząco zawężony. Zgodnie z uzasadnieniem projektu zmiany Prawa budowlanego, ograniczenia w zabudowie terenu odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, która uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych [w tym budowę obiektów budowlanych] z uwagi na niespełnianie wymagań wynikających z przepisów technicznobudowlanych i przepisów szczególnych (np. wymogów dotyczących odległości jednych obiektów budowlanych od innych).

Zdaniem skarżącego przesądzenie w niniejszej sprawie, czy wnioskodawcy przysługuje status strony, nie wymagało od organu I instancji pogłębionej analizy akt zakończonej sprawy, która rzeczywiście świadczyłaby o znaczącym wykroczeniu poza formalne kwestie dopuszczalności wznowienia.

Według skarżącego organ I instancji porównał położenie działki inwestora z działką wnioskodawcy oraz uznał, że rodzaj dopuszczonej w pozwoleniu na budowę zabudowy nie wpływa na możliwości zabudowy działki wnioskodawcy. Działki te nie sąsiadują ze sobą bezpośrednio, a odległość najbliżej ulokowanego, projektowanego budynku od granicy działki nr [...] (działka wnioskodawcy) wynosi ok. 50 m. Sam wnioskodawca nie podał żadnego uzasadnienia, dla którego miałby posiadać status strony. W ocenie wnioskodawcy sam fakt bycia "dalszym sąsiadem" jest wystarczający dla uznania, że powinien taki status posiadać.

Inwestor podniósł również, że wbrew zarzutom organu odwoławczego, organ I instancji pismem z 8 listopada 2022 r. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w formie pisemnej oraz przedłożenia dokumentów, w tym dotyczących określenia terminu, w którym stron dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania i udokumentowania terminu powzięcia tych informacji, poprzez przedstawienie stosownych dowodów uwiarygodniających.

Wnioskodawca pomimo złożenia pisma z 24 listopada 2022 r., nie wykonał wezwania organu w tym zakresie, tj. nie określił terminu powzięcia wiadomości o okolicznościach mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania. W ocenie inwestora nie ma przy tym znaczenia, że w piśmie tym rozszerzył żądanie wznowienia postępowania o dodatkową przesłankę. Powyższe nie obligowało organu I instancji do powtórzenia wezwania, skoro uznano, że wnioskodawca nie posiada statusu strony, a nadto wnioskodawca już raz nie odniósł się do ww. kwestii. Wnioskodawca, będąc pouczonym o konieczności udowodnienia terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., powinien dochować należytej staranności oraz podnosząc, że posiada status strony - taki termin wskazać.

W ocenie skarżącego organ I instancji nie przekroczył zakresu orzekania przewidzianego w tzw. wstępnej fazie procedury wznowieniowej. Charakter projektowanej zabudowy i jej usytuowania względem nieruchomości wnioskodawcy nie mogły uzasadniać przyznania wnioskodawcy w oparciu o art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. statusu strony, a ustalenie tej kwestii jest jednoznaczne i oczywiste. Dodatkowo wnioskodawca w żaden sposób nie wskazał organowi, kiedy dowiedział się o postępowaniu, którego wznowienia żądał, co tym bardziej obligowało organ I instancji do odmowy wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze ponownie opisał poszczególne etapy postępowania wznowieniowego. Podkreślił, że odmowa wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 K.p.a. nastąpić może wyłącznie w sytuacji, gdy organ bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, w oparciu o treść wniosku o wznowienie, stwierdza, że żądanie wznowienia pochodzi od osoby nie będącej stroną w tym postępowaniu lub z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Odmowa wznowienie dotyczyć może zatem przypadków oczywistych, nie wymagających postępowania wyjaśniającego.

Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, o czym świadczy chociażby fakt, że organ I instancji prowadził merytoryczne postępowanie wyjaśniające ukierunkowane na ustalenie, czy wnioskodawca powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją z 29 kwietnia 2022 r. o pozwoleniu na budowę.

Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonym postanowieniu w żadnym zakresie nie przesądza kwestii przyznania wnioskodawcy statusu strony, co ma być przedmiotem oceny organu I instancji w ramach prawidłowo wznowionego postępowania, po uprzednim ustaleniu, że strona wnioskująca, zachowała termin do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z art. 3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem postanowienia Wojewody Małopolskiego z 10 sierpnia 2023 r., którym Wojewoda:

- uchylił na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. postanowienie Starosty z 23 grudnia 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją Starosty z 29 kwietnia 2022 r. znak: AB.IV.6740.1.1079.2021.MG o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa jedenastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych (...),

- przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W sprawie bezsporne jest i nie budzi wątpliwości Sądu, że decyzja Starosty z 29 kwietnia 2022 r. jest ostateczna.

W zasadzie główną kwestią sporną w sprawie była interpretacja możliwego zakresu orzekania przewidzianego w tzw. wstępnej fazie procedury wznowieniowej. Innymi słowy, jaki jest właściwy etap postępowania dla badania legitymacji materialnoprawnej osoby żądającej wznowienia postępowania, która w swojej ocenie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Ewentualnie, czy jak podniósł skarżący, brak statusu strony wnioskodawcy w postępowaniu jest jednoznaczny i oczywisty.

Na wstępie rozważań należy zauważyć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, ale wyłącznie w wypadku, jeżeli wznawiane postępowanie było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową, wymienioną wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1–8, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Strona, żądając wznowienia postępowania powinna, np. w pismach z 20 września 2022 r. czy z 24 listopada 2022 r., wskazać przyczynę wznowienia, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a.

Nadmienić trzeba że w niniejszej sprawie wnioskodawca żądał wznowienia postępowania z jednej strony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8 (gdzie istotny jest termin, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a.), a z drugiej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 (termin złożenia wniosku opisany w art. 148 § 2 K.p.a.)

Zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b K.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 K.p.a.).

Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 i § 3 K.p.a. wznowienie postępowania lub odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.

W myśl art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Zatem, jak trafnie wskazał organ II instancji, czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Czynności organu podejmowane pomiędzy złożeniem podania przez stronę a wydaniem postanowienia mają na celu rozpoznanie złożonego podania, ale mają one charakter pozaprocesowy – nie są podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 95/10, LEX nr 953098).

Odnosząc się do przywołanych przez organ I instancji i skarżącego inwestora orzeczeń sądów administracyjnych Sąd zauważa, że w orzecznictwie występowały rozbieżności w omawianym zakresie. Zdecydowanie dominuje jednak stanowisko, zgodnie z którym z powyżej powołanych przepisów K.p.a. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie kwestie formalne dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, art. 145a lub art. 145b K.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 K.p.a. Natomiast tylko jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.).

Odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 K.p.a., jak słusznie wskazał organ II instancji, dotyczy wyłącznie tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Może być uzasadniona tym, że z twierdzeń strony można w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji (por. wyrok NSA z 6 marca 1996 r., sygn. SA/Wr 1652/95, LEX nr 26621).

Innymi słowy, w orzecznictwie aktualnie przeważa pogląd, że w wypadku przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., weryfikacja przymiotu strony może się odbywać dopiero w trakcie wznowionego postępowania. W myśl tego poglądu we wstępnej fazie postępowania nie bada się przesłanek wznowieniowych. Tym bardziej w sytuacji, gdy strona powołuje się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badanie jego legitymacji procesowej może być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. Za przyjęciem tego zapatrywania przemawia fakt, że kwestia posiadania przymiotu strony w postępowaniu przez podmiot wnoszący o wznowienie dotyka istoty sprawy w zakresie materialnoprawnych podstaw legitymacji co powoduje, iż powinna być zbadana w toku postępowania, z udziałem wszystkich stron, a nie na etapie wstępnej weryfikacji wniosku.

Jak trafnie zatem wskazał organ II instancji, weryfikacja przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym i twierdzeń wnioskodawcy w tym zakresie, jeśli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. To z kolei co do zasady powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 29 maja 2012r. sygn. II OSK 452/11).

W niniejszej sprawie podstawą prawidłowego uchylenia przez organ II instancji wadliwego postanowienia I instancji był brak oczywistych, łatwo dostrzegalnych bez prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień podstaw do odmowy wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a.

Należy jeszcze raz podkreślić, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia jest dopuszczalne wyłącznie w przypadkach, gdy na podstawie samego wniosku można stwierdzić, że zachodzą przesłanki, o których mowa powyżej, co nie ma miejsca w sprawie niniejszej, a co wynika z samego uzasadnienia postanowienia I instancji.

Przesłanki przyznania jednostce statusu strony postępowania (legitymowania się interesem prawnym) wyznacza w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W myśl art. 3 pkt 20 P.b. w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., przez obszar oddziaływania obiektu rozumiano teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Ustawą nowelizującą P.b. z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) ww. sformułowanie "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy" zastąpiono terminem "w zabudowie".

Niewątpliwie właściwy organ administracji publicznej winien wyznaczać obszar oddziaływania obiektu każdorazowo biorąc pod uwagę indywidualne cechy obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu / w zabudowie, związane z tym obiektem.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji, że organ I instancji zastosował nieprawidłową wykładnię przepisów dotyczących procedury wznowienia postępowania, wobec czego badał merytorycznie istnienie przesłanki wznowienia przed wszczęciem postępowania wznowieniowego.

Świadczy o tym treść uzasadnienia postanowienia I instancji, w którym Starosta wprost wskazał, że inwestor buduje, zachowując odległości przewidziane w przepisach (w tym § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), zatem nie może być mowy o oddziaływaniu inwestycji na okoliczne nieruchomości. W szczególności organ I instancji stwierdził, że odległość najbliżej ulokowanego z projektowanych budynków, od granicy działki nr [...] (działka wnioskodawcy), wynosi ok. 50 m, zatem nieruchomość wnioskodawcy nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji.

Niewątpliwie dokonywanie weryfikacji, czy może być mowa o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości, a także czy dokumentacja projektowa pod względem merytorycznym jest zgodna z prawem, było przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania przedwczesne.

Sąd nie podziela przy tym stanowiska prezentowanego przez skarżącego, jakoby brak legitymacji materialnoprawnej wnioskodawcy był w niniejszej sprawie rzeczą oczywistą i nie budzącą wątpliwości, co miałoby wynikać w sposób ewidentny z wzajemnego usytuowania przedmiotowych nieruchomości (nieruchomości inwestora i nieruchomości wnioskodawcy).

Zatem wadliwa była odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. wskutek stwierdzenia braku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co prawidłowo stwierdził organ II instancji, uchylając postanowienie I instancji.

Jak trafnie stwierdził Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu, postanowienie I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Doszło bowiem do naruszenia art. 149 § 3 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe powodowało konieczność uchylenia przez Wojewodę zaskarżonego zażaleniem postanowienia. Organ I instancji przedwcześnie, bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego uznał, że wniosek o wznowienie został złożony przez podmiot nielegitymujący się przymiotem strony w postępowaniu. Przy tym organ I instancji nie zweryfikował uprzednio zachowania przez wnioskodawcę terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.

Na powyższe konkluzje nie ma wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, że istotnie od dnia 19 września 2020 r. definicja pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" została skorygowana i nieco zawężona.

Przechodząc do kwestii pozostałych podnoszonych przez wnioskodawcę D. S. podstaw wznowienia, to jest art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8 K.p.a., Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji odnośnie dokonanej przez Starostę oceny co do braku wykazania przez wnioskodawcę zachowania terminu z art. 148 § 1 K.p.a. Zauważyć przy tym trzeba, że dążąc do dokładnego wyjaśnienia tej kwestii organ I instancji pismem z 8 listopada 2022 r. wezwał wnioskodawcę do odpowiednich wyjaśnień w formie pisemnej oraz przedłożenia stosownych dokumentów.

W odpowiedzi wnioskodawca wskazał, że nie można ustalić jednoznacznie daty powstania przesłanek do wznowienia postępowania. Nie przedłożył również:

- żadnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument, który był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, został sfałszowany,

- dowodów lub dokumentów istniejących w dacie wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję, istotne dla sprawy pozwolenia na budowę,

- jakiejkolwiek decyzji, która została uchylona lub zmieniona, a była podstawą do wydania decyzji pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na względzie słusznie organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że wnioskodawca nie udowodnił, by jego pismo noszące znamiona wniosku o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 8 K.p.a., zostało złożone w wymaganym przepisami prawa terminie.

Trafnie przy tym wskazał organ II instancji, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art 148 § 1 K.p.a., spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Sąd aprobuje również wyjaśnienia i stanowisko organu II instancji względem rozróżnienia trybu wznowienia postępowania na podstawie poszczególnych przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. z urzędu i na wniosek.

Zdaniem Sądu Wojewoda prawidłowo również wskazał na czynności konieczne do podjęcia w ponownie prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji, w zakresie zbadania, czy wnioskodawca dochował terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. W zależności od wyników tych ustaleń, organ I instancji winien wydać jedno z postanowień, o którym mowa w art. 149 K.p.a.

Należy końcowo zaznaczyć, że kwestia, czy w niniejszym stanie faktycznym uznanie wnioskodawcy za stronę postępowania wpłynęłoby czy nie wpłynęłoby na treść wydanej przez organ I instancji decyzji, znajduje się poza granicami niniejszej sprawy. Zagadnienie to, którego Sąd w żadnej mierze nie przesądza, może być rozstrzygnięte we wznowionym postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, pod warunkiem uprzedniego stwierdzenia przez organ I instancji rzeczywistego wystąpienia przesłanki wznowienia, to jest pominięcia w postępowaniu strony legitymującej się interesem prawnym, i stwierdzenia złożenia wniosku w terminie.

Na marginesie Sąd wskazuje, że z akt administracyjnych wynika, że po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta Krakowski postanowieniem z 22 września 2023 r. znak: AB.IV.6740.4.9.2022.JK ponownie odmówił wznowienia, na wniosek D. S., postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Krakowskiego nr AB.IV.1.496.2022 z 29 kwietnia 2022 r. znak: AB.IV.6740.1.1079.2021.MG o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi - Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, orzekając na postawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5 i pkt 8 oraz art. 147 K.p.a.

Podsumowując należy wskazać, że skarga na zaskarżone w niniejszej sprawie kasatoryjne postanowienie Wojewody nie zasługiwała na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody z 10 sierpnia 2023 r. znak: WI-I.7840.7.6.2023.MA, nie stwierdził uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skarżącego, organ II instancji dokładnie wyjaśnił istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w pełni odpowiada wymogom art. 107 w zw. z art. 126 K.p.a.

Trafnie również Wojewoda stwierdził, że odnoszenie się do podnoszonych przez wnioskodawcę zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania zakończonego decyzją Starosty z 29 kwietnia 2022 r. (np. aktualność mapy do celów projektowych), na tym etapie postępowania należy uznać za przedwczesne i pozostające poza zakresem postępowania wstępnego o charakterze formalnym w sprawie wznowienia postępowania.

Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.