Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 922/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 2 pkt 2, art. 64, art. 64 a, art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 31 marca 2023 r. nr SKO.4110.29.948.2023 w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokat N. S. wynagrodzenie w kwocie 590 zł 40/100 /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 110 zł 40/100 /słownie: sto dziesięć złotych czterdzieści groszy/.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 922/23

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A.B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 31 marca 2023 r. nr SK0.4110.29.948.2023 w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z 7 lutego 2023 r. nr DPS.5026.9.2023 Burmistrz Gminy [...] ustalił dla A.B. opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej matki M.K., w okresie od grudnia 2021 r. do sierpnia 2022 r. w wysokości 6 364,74 zł. przy czym wysokość miesięcznej opłaty za pobyt M.K. w domu pomocy społecznej przedstawiała się następująco: 641,28 zł za grudzień 2021 r., 710,17 zł za styczeń 2022 r., 475,91 zł za luty 2022 r., 710,17 zł za marzec 2022 r., 632,08 zł za kwiecień 2022 r., 710,17 zł za maj 2022 r., 632,08 zł za czerwiec 2022 r., 914,94 zł za lipiec 2022 r., 937,94 zł za sierpień 2022 r. Jednocześnie organ I instancji zobowiązał A.B. do uregulowania powyższej opłaty na wskazane w decyzji konto bankowe, w terminie do 15 dni od "uprawomocnienia" się decyzji.

Od tej decyzji odwołała się A.B. podnosząc, że jest to już druga decyzja w sprawie, bowiem pierwsza decyzja z 17 października 2022 r. o ustaleniu przedmiotowej odpłatności, na skutek wniesionego odwołania została uchylona decyzją Kolegium z dnia 14 grudnia 2022 r. W obecnie skarżonej decyzji organ I instancji uwzględnił jej sytuację finansową, dotyczącą wydatków związanych z utrzymaniem się w tym związanych z leczeniem oraz z jej niepełnosprawnością. Organ I instancji nie odniósł się jednak do kwestii zwolnienia jej z powyższej opłaty, z powodu przesłanek wskazanych w art. 64 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268, ze zm., dalej "ups"), dotyczących m. in. przypadku gdy osoba obowiązana do wnoszenia opłaty wykaże, w szczególności na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku, rażące naruszenie przez osobę kierowaną do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu obowiązku alimentacyjnego lub innych obowiązków rodzinnych względem obowiązanej do wnoszenia opłaty.

W uzupełnieniu odwołania złożonego w dniu 17 marca 2023 r. skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nieprawidłowo wyliczył jej dochód od listopada 2021 r. do czerwca 2022 r. poprzez uwzględnienie kwoty 17.022,77 zł dotyczącej wyrównania renty rodzinnej.

Zaskarżoną decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt 2 lit. a, ust. 2d ups oraz art. 17 pkt. 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm., dalej "kpa") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu i instancji.

Kolegium wyjaśniło, że art. 60 ups stanowi, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 1); ogłoszony średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej, o którym mowa w ust. 2, może być niższy niż obliczony zgodnie z art. 6 pkt 15, jednak pod warunkiem zapewnienia realizacji zadań na poziomie obowiązującego standardu (ust. 3).

Zgodnie z art. 61 ups obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność (ust. 1).

Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2 (ust. 2).

W przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 (ust. 2d). W przypadku zaś odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (ust. 2e);

Kolejność ponoszenia określonych opłat za pobyt w domu pomocy społecznej określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 ups jest wynikiem obowiązku alimentacyjnego. Zgodnie też z tym obowiązkiem należy interpretować powyższy przepis. Oznacza to, że w pierwszej kolejności do ponoszenia opłat za pobyt rodzica w domu pomocy społecznej zobowiązane są jego dzieci. Dopiero w sytuacji gdy zobowiązani w bliższej kolejności nie są w stanie ponieść, uwzględniając stosowne uregulowania w tym zakresie, pełnej wysokości opłat, to można dochodzić w pozostałym zakresie opłat od zobowiązanych w dalszym stopniu, tj. wnuków.

Z cytowanych przepisów ups wynika, że obowiązek wnoszenia opłat nie obciąża równocześnie wszystkich zobowiązanych wymienionych w art. 61 ust. 1 ups, ale obowiązek ten przechodzi na nich w kolejności ustalonej w powołanym przepisie. Zatem w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych, w dalszej kolejności na wstępnych, a jeszcze w dalszej - na gminie, przez którą osoba została skierowana. Obowiązek ponoszenia odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej powstaje wówczas, gdy dochód ww. osób przekracza 300% kryterium dochodowego.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej Nr [...] w [...], w którym została umieszczona matka skarżącej – M.K., wyniósł:

- w 2021 r.: 3809,00 zł - zarządzenie z dnia 17 marca 2021 r., nr [...] (Dz. Urz. Województwa Podkarpackiego z 2021 r. poz. [....]),

- w 2022 r.: 4370,00 zł - zarządzenie z dnia 2 marca 2022 r., nr [...] (Dz. Urz. Województwa Podkarpackiego z 2022 r. poz. [....]).

Z uwagi na fakt, że 70 % dochodu matki strony, tj. 1382,09 zł, tj. nie wystarcza na pokrycie średniego kosztu jej utrzymania w DPS, organ przeprowadził postępowanie w celu ustalenia osób zobligowanych do ponoszenia pozostałej części opłaty za pobyt wyżej wymienionego w domu pomocy społecznej.

W toku postępowania ustalono, że osoba przebywająca w DPS ma dwie córki: A.M. i A.B. oraz troje pełnoletnich wnuków. Wszystkie te osoby mogą zostać obciążone obowiązkiem ponoszenia opłat za pobyt matki strony w DPS pod warunkiem, że ich dochód przekroczy 300% kryterium dochodowego.

Jak ustalił organ l instancji dochody wnuków (A.M., M.M. i M.B.) są poniżej 300% kryterium dochodowego. A.M. spełnia ten wymóg, przekracza kryterium dochodowe na osobę w rodzinie o 106,07 zł i podpisała umowę, o której mowa w art. 103 ust. 2 ups.

Bezsporne jest, że A.B. (skarżąca) takiej umowy nie zawarła, co spowodowało konieczność wydania decyzji indywidualizującej obowiązek ponoszenia opłat. Zatem stanowisko organu I instancji, że zachodzą okoliczności uzasadniające obciążenie skarżącej opłatą za pobyt jej matki w DPS jest słuszne. Wobec tego organ zobowiązany był do zastosowania art. 61 ust 2d ups i ustalenia w decyzji administracyjnej wysokości opłaty w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ups

Ustalenie dochodu strony na gruncie art. 61 ust. 2d ups pozostaje obowiązkiem organu przy uwzględnieniu kwoty dochodu na osobę w rodzinie oraz przy uwzględnieniu "dochodów i możliwości". Nie jest to zatem działanie wyłącznie matematyczne mające na celu ustalenie dochodu na osobę w rodzinie, następnie ustalenie czy dochód ten jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, a przy wymierzaniu skonkretyzowanej odpłatności uwzględnienie by dochód pozostały po wniesieniu opłaty nie był niższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Nie jest to zatem prosty wynik obliczeń w postaci - różnicy pomiędzy kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a kwotą odpłatności ponoszoną przez mieszkańca, o ile mieści się w ustalonej dodatniej różnicy między dochodem na osobę w rodzinie a kwotą 300% kryterium dochodowego. Konieczne pozostaje bowiem, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2d ups, uwzględnienie ograniczeń wynikających zarówno z art. 61 ust. 2 pkt 2 jak i wynikających z art. 103 ust. 2 tej ustawy, tj. poza wysokością dochodów także "możliwości", o których mowa w art. 103 ust. 2 ustawy.

Kierując się treścią cytowanego wyżej art. 61 ust. 2 pkt. 2 lit.a ups oraz uwzględniając fakt, że dochód skarżącej (osoby samotnie gospodarującej) od grudnia 2021 r. do sierpnia 2022 r. przekraczał 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (wynoszącego w 2021 r. - 701 zł, w 2022 r. - 776 zł) odpowiednio 2103 zł i 2328 zł, organ I instancji prawidłowo ustalił kwotę odpłatności jako różnicę nadwyżki dochodu skarżącej ponad trzykrotną kwotę kryterium i kwotę przeciętnych miesięcznych wydatków skarżącej wynoszących 1446,06 zł. Oznacza to, że sytuacja dochodowa skarżącej w okresie od grudnia 2021 r. do sierpnia 2022 r. pozwala na ponoszenie opłaty za pobyt matki w DPS w ustalonej przez organ I instancji wysokości.

Kwota renty rodzinnej (17. 022,77 zł) została prawidłowo uwzględniona w jej dochodzie z zastosowaniem zasad przewidzianych w art. 8 ust. 12 ups. Ponadto zarzut skarżącej o braku odniesienia się przez organ i instancji do kwestii zwolnienia jej z powyższej opłaty, z powodu przesłanek wskazanych w art. 64 pkt 6 i 7 ups jest chybiony. Zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej nie mogło być przedmiotem oceny w sprawie objętej zaskarżoną decyzją o ustalenie opłaty. Jest to bowiem odrębna sprawa, która może być rozpatrywana po wydaniu decyzji w sprawie określeniu wysokości opłaty miesięcznej za pobyt w domu pomocy społecznej. Zwolnienie musi bowiem odnosić się do skonkretyzowanego obowiązku. Stąd też ewentualne rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt pensjonariusza w domu pomocy społecznej (art. 64 oraz art. 64a ups) może zostać wydane dopiero po ostatecznym ustaleniu osoby zobowiązanej i określeniu wysokości opłaty miesięcznej za pobyt (art. 61 ups). Są to bowiem zagadnienia odrębne, które winny stanowić przedmiot odrębnych spraw administracyjnych.

W skardze na decyzję Kolegium z 31 marca 2023 r. do WSA w Rzeszowie A.B. zaskarżyła wskazaną wyżej decyzję w całości, zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 64 ups poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej nie mogło być przedmiotem oceny w sprawie objętej zaskarżoną decyzją, gdyż organ może się wypowiedzieć w tej kwestii dopiero, gdy istnieje ostateczne rozstrzygnięcie o odpłatności;

art. 61 ust. 2 pkt 2a ups w zw. z art. 103 ust. 2 ups przez ustalenie wysokości nałożonego na skarżącą zobowiązania w drodze decyzji przez matematyczne ustalenie różnicy między uzyskiwanym dochodem, a wysokością 300 % kryterium dochodowego dla osób samotnie gospodarujących, a tym, samym braku zabezpieczenia skarżącej godziwych warunków egzystencji i życia oraz ustalenie opłaty ciążącej na skarżącej z datą wsteczną tj. za okres od 12.2021 do 08.2022 r. oraz od 01.10.2022 r.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 86 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ l instancji nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, wskutek czego nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i prawidłowy całego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, że skarżąca jest winna uiszczać opłatę za pobyt matki w DPS;

art. 136 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia odpowiednich czynności w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zaniechanie szczegółowego ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej obowiązanych do uiszczania opłat, tj. A.M. i skarżącej, w tym uwzględniającej koszty życia oraz okoliczności, iż A.M. posiada duże oszczędności oraz że otrzymała od ojca A.K. w drodze darowizny nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym,

art. 12 kpa poprzez uznanie, że zwolnienie w całości lub w części z obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt matki w DPS powinno być przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu, podczas gdy zasada szybkości postępowania, jego prostoty oraz ekonomika postępowania przemawiają za szybkim i wnikliwym działaniem organów administracji publicznej, uwzględniającymi posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy.

Z podanych wyżej przyczyn wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i przekazanie sprawy organowi ! instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z arb 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji jest ustalenie dla skarżącej odpłatności za pobyt w d.p.s.

Zasady jej ustalania normuje art. 61 ust. 2 u.p.s., stosownie do którego następuje to zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 i uzależnione jest od kryterium dochodowego osoby zobowiązanej bądź jako osoby samotnie gospodarującej, bądź jako osoby w rodzinie:

w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium,

w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie

W dacie wydawania decyzji przez organ I i ii instancji, kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej i kryterium dochodowe na osobę w rodzinie wynosiły odpowiednio 701 i 528 zł (art. 8 ust. 1 u.p.s.), przy czym w myśl art. 103 ust. 2 u.p.s., kierownik ośrodka pomocy społecznej ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości, przy czym opłata ta nie powinna być zwiększana w przypadku gdy jedna z osób jest zwalniana z odpłatności z mocy prawa lub z powodów, o których mowa w art. 64, art. 64a albo art. 64b.

Ponadto jak wynika z art. 61 ust. 2d u.p.s., w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2. Wg zaś art. 61 ust. 2e, w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

Z powyższych uregulowań wynika, że opłata za pobyt w d.p.s. w stosunku do małżonka, zstępnych i wstępnych może zostać ustalona albo w drodze umowy, albo w wyniku wydania decyzji, przy czym obowiązkiem organu jest pouczenie strony o możliwości zawarcia umowy i skutkach braku jej zawarcia. W przypadku wyrażenia zgody na podpisanie umowy lub też odmowy wyrażenia zgody na podpisanie umowy z jednoczesnym wyrażeniem zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, organ właściwy do ustalenia opłaty jest zobowiązany przy jej ustalaniu uwzględnić ograniczenia o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 u.p.s. W przypadku natomiast, gdy osoba zobowiązana odmawia podpisania umowy i nie wyraża zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, organ właściwy do ustalenia opłaty ustala ją w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w d.p.s. a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, bez uwzględnienia ograniczeń o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 u.p.s.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że wykładnia art. 64 i art. 64a u.p.s. wskazuje jednak, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt w d.p.s. może zostać wydane dopiero po ostatecznym ustaleniu osoby obowiązanej do ponoszenia opłaty i określeniu wysokości opłaty ją obciążającej. Okoliczność tę zdaje się również prawidłowo dostrzegł pełnomocnik skarżącej, składając 1 czerwca 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji, chociaż przed jej doręczeniem które nastąpiło 7 czerwca 2021 r. oraz ponowiony w piśmie z 11 czerwca 2021 r. - wniosek o zwolnienie jej z opłaty na podstawie art. 64a u.p.s.

Jako niezasadne jawią się podniesione w związku z powyższym zarzuty naruszenia prawa materialnego zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających w ocenie strony skarżącej za przyznaniem zwolnienia z opłat.

Wobec braku stwierdzenia naruszeń uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z obrotu prawnego, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.