Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 32/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 143, art. 144, art. 145 ust. 1, ust. 2, art. 146 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 148b ust. 1, art. 153 ust. 1, art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 54, art. 57
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 54 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 84 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak Protokolant Asystent sędziego Robert Latek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. B.A.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 143, art. 144, art. 145, art. 146 i art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "u.g.n." oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. z 2018r., poz. 570 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 107 k.p.a., art. 145, art. 146, art. 148 u.g.n. w zw. z uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz., 2821 z dnia 6 października 2007 r.) w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich na terenie gminy K. i uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 3 grudnia 2007 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 7, poz., [...] z dnia 9 stycznia 2008 r.) w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w K. Nr [...] z dnia 29 sierpnia 2007 r. ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 1626,50 zł z tytułu wzrostu wartości działki nr ewid.: 181/5 w [...] miasta K., wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej (pkt 1), zobowiązującą właściciela nieruchomości – J.K. do wniesienia tej opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt 2 i 3) oraz wskazującą, że do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie opłaty adiacenckiej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu Cywilnego (pkt 4).

W decyzji tej wskazano, że Gmina K. ze środków własnych oraz unijnych w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko zrealizowała inwestycję – budowę sieci kanalizacji sanitarnej przy ul. A w K. W dniu 22 sierpnia 2017 r. skutecznie zawiadomiono Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Ł. o zakończeniu budowy i zostały stworzone warunki do podłączenia do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej działki nr ewid.: 181/5 w [...] miasta K. W dniu 3 lipca 2020 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej (kanalizacji sanitarnej) dla przedmiotowej działki a strony postępowania zostały o tym poinformowane pismem znak: [...] z dnia 3 lipca 2020 r. W wyniku wybudowania wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej wartość ww. działki wzrosła, co ustalono w operacie szacunkowym wykonanym przez rzeczoznawcę majątkowego. Zgodnie z wyceną wzrost wartości nieruchomości spowodowany budową urządzeń infrastruktury technicznej wyniósł 3253,00 zł. Rada Miejska w K. uchwałą Nr [...] z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich na terenie gminy K. (Dz. U. Woj. [...] Nr 310, poz., [...] z dnia 06 października 2007 r.), określiła wysokość stawki opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na 50% wzrostu wartości. Wobec powyższego ustalono opłatę adiacencką w wysokości 1626,50 zł.

W wyniku wniesionego przez J.K. odwołania od decyzji Burmistrza K., w którym wskazano na upływ trzyletniego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W swojej decyzji SKO w Ł. wskazało, że przesłanki warunkujące naliczenie opłaty adiacenckiej zostały w niniejszej sprawie spełnione. Podkreślono, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Kolegium, które w swych decyzjach wskazywało na konieczność precyzyjnego ustalenia daty, od kiedy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do sieci i przeprowadzenia na tę okoliczność postępowania dowodowego, bowiem kwestia ta pozostawała sporną pomiędzy stronami i budziła wątpliwości organu. Zdaniem SKO w Ł. sedno problemu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istotnie zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej – kanalizacji sanitarnej i kiedy, a następnie czy operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z przepisami prawa. Organ wyjaśnił, że, datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury są daty wynikające z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, ustalone według przepisów Prawa budowlanego, ponieważ przepisy te wymagają dokonania zgłoszenia organom nadzoru budowlanego i dopiero brak sprzeciwu organu w zakreślonym terminie oznacza, iż w świetle prawa budowlanego stworzono warunki do legalnego korzystania z wybudowanych urządzeń. Wobec tego, że organ pierwszej instancji zawiadomił Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Ł. o zakończeniu budowy w dniu 22 sierpnia 2017 r., to w świetle art. 54 prawa budowlanego, datą w której stworzyły się prawne możliwości podłączenia nieruchomości do sieci będzie dzień 5 września 2017 r. i od tego dnia biegł dla organu administracji 3-letni termin do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, który w rozpoznawanej sprawie został zachowany.

Kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji ustalił opłatę adiacencką na podstawie (skorygowanego o poprawne daty) operatu szacunkowego z dnia 7 czerwca 2021 r., w którym biegły ustalił, że wzrost wartości szacowanej nieruchomości stanowi łącznie kwotę 3.253,00 zł, która to następnie po uwzględnieniu wynikającej z uchwały 50% stawki procentowej daje kwotę 1.626,50 zł (opłata adiacencka). Treść operatu nie budzi zastrzeżeń Kolegium. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową nieruchomości w podejściu porównawczym, które stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. W podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku. W sprawie zastosowano metodę korygowania ceny średniej. Organ uznał, że operat szacunkowy złożony w przedmiotowej sprawie, odpowiada ustawowym wymogom formalnym, a biegły spełnia warunki określone w art. 174 i nast. u.g.n. W tym stanie rzeczy SKO w Ł. uznało za udowodnione, że wartości gruntu przed i po wybudowaniu urządzenia infrastruktury technicznej opiewają na kwoty ustalone w operacie szacunkowym.

Zdaniem organu, spełnione zostały także pozostałe przesłanki do naliczenia opłaty adiacenckiej wynikające z art. 143 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia 28 maja 2007 r. przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym E50MNU o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, co oznacza, że przepisy dotyczące ustalenia opłaty adiacenckiej nie są wyłączone. Budowa sieci kanalizacyjnej została sfinansowana ze środków własnych Gminy K. oraz częściowo ze środków unijnych.

W świetle powyższego, argumenty odwołania uznano za niezasadne i niemające wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do nich, organ wskazał że skarżący jest w błędzie twierdząc, że możliwości podłączenia do sieci nieruchomości, której jest właścicielem, stworzyły się już w latach 90-tych, bowiem dowód, który miałby potwierdzać te w okoliczności w postaci fragmentu gazety lokalnej informującej o budowie sieci kanalizacji sanitarnej w K. w tym okresie, dotyczy innej inwestycji.

Jak wynika bowiem z pisma organu z dnia 5 października 2021 r., sieć kanalizacji sanitarnej w osiedlu B i C w K. realizowana była na podstawie projektu technicznego budowy kanalizacji sanitarnej i przyłączy kanalizacyjnych opracowanego przez zespół projektowy: P.K., A. A. i U.S. w 1996 r. Na podstawie sporządzonego opracowania projektowego Gmina K. przy udziale środków społecznych, środków z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony środowiska w Gospodarki Wodnej w Ł. oraz środków budżetowych Gminy K. zrealizowała zakres robót związany z budową kolektorów głównych (bez przyłączy). Roboty objęte projektem realizowane były na przestrzeni 1997 r. i zakończone w 1998 r. Wartość nakładów poniesionych na realizację zadania stanowiła kwotę 1.279.594,34 zł. Roboty związane z budową przyłączy kanalizacyjnych dla członków Społecznego Komitetu Budowy Kanalizacji Sanitarnej w ww. osiedlach realizowana była bezpośrednio na zlecenie Zarządu Komitetu i z jego środków. Zakres prac projektowych jak i realizacyjnych z tamtego okresu nie obejmował budowy przyłącza kanalizacyjnego do działki nr 181/1 (obecnie 181/5) stanowiącej własność J.K. (tak: mapa sytuacyjna kanalizacji sanitarnej wraz z wykazem przyłączy w ul. A). A nadto zakres realizacji robót, o których mowa powyżej nie był finansowany ze środków Unii Europejskiej Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. Ze względu na fakt, że w toku realizacji robót prowadzonych w 1997 r. i 1998 r. wykonane zostały przyłącza kanalizacyjne jedynie dla nieruchomości, których właściciele zadeklarowali partycypację środków społecznych w kosztach budowy sieci kanalizacyjnej, w celu stworzenia możliwości technicznych przyłączenia nieruchomości, dla których nie wykonano przyłączy w 2016 r. opracowana została dokumentacja projektowa na budowę wyprowadzeń bocznych sieci kanalizacyjnej w ulicy A oraz w ulicy D. Zakres robót objęty projektami budowlanymi został wykonany na podstawie umowy Nr [...] z dnia 21 lutego 2017 r. i odebrany protokołem odbioru końcowego z dnia 4 lipca 2017 r. i przyjęty na podstawie: zgłoszenia wykonania robót budowlanych Nr [...] z dnia 24 listopada 2016 r. dla wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej w ul. A i zgłoszenia wykonania robót nr [...] z dnia 24 listopada 2016 r dla wyprowadzeń kanalizacyjnych w ul. D w K. Gmina K. zawiadomieniem o zakończeniu budowy z dnia 2 sierpnia 2017 r., złożonym w dniu 22 sierpnia 2017 r., zawiadomiła Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Ł. o zakończeniu budowy pn. "Budowa wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej w ul. A w K.". Nakłady poniesione na realizację robót budowlanych pochodziły ze środków budżetowych Gminy K. W dniu 9 grudnia 2016 r. Gmina K. zawarła umowę o dofinansowanie projektu Nr [...] w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 na realizację projektu pn.: "Rozwój gospodarki turystycznej w miejscowości L.". Całkowita wartość projektu zgodnie z zawartą umową wynosiła 8.988.430,59 zł (w tym kwota dofinansowania ze środków UE 5.602.996,23 zł).

Ze względu na ogłoszony przez Urząd Marszałkowski w Ł. kolejny nabór wniosków o przyznanie pomocy finansowej jednostkom samorządu terytorialnego województwa [...] w formie dotacji w ramach Działania VI.2. Rozwój gospodarki turystycznej oraz pojawiającą się możliwość zwiększenia wartości projektu do dofinansowania, na mocy porozumienia stron z dniem 30 lipca 2020 r. umowa o dofinansowanie została rozwiązana, w związku z tym Gmina K. dokonała zwrotu pozyskanych środków w kwocie 1.557.210,56 zł. W dniu 23 marca 2021 r. została zawarta umowa Nr [...] na realizację projektu pn.: "Rozwój gospodarki turystycznej w miejscowości L.". Wartość projektu stanowi kwotę: 10.034.073,69 zł (kwota dofinansowania: 6.373.929,72 zł). Na chwilę obecną wartość otrzymanego dofinansowania stanowi kwotę: 4.932.744,99 zł. Kwotę dofinansowania stanowią środki otrzymane w związku z refundacją wydatków poniesionych w latach ubiegłych na realizacje robót związanych z zagospodarowaniem terenu w obrębie zbiornika w L.. Powyższe ustalenia organu co do możliwości przyłączenia przedmiotowej nieruchomości do sieci dopiero w 2017 r. a nie w latach 90-tych, potwierdza załączona uzupełniająco dokumentacja techniczna, tj. - projekt techniczny kanalizacji sanitarnej na terenie oś. B – [...] i C w K. z 1996 r. z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych m.in. ul. A, - wykaz przyłączy kanalizacyjnych w Oś. B – [...] ul. A od E do ul. F - szt. 21, - projekt budowlano - wykonawczy "Budowa wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej do posesji w granicy pasa drogowego w ul. A w K. z 2016 r. - mapa z inwentaryzacją przyłączy do działek z 2017 r. - wykaz nieruchomości z numerem ewidencyjnym działek, do których wykonano wyprowadzenia kanalizacji sanitarnej w granicy pasa drogowego ul. D i ul. A, wśród których znajduje się działka J.K. Te dokumenty potwierdzają fakt, że między innymi dla nieruchomości położonej w [...] miasta K. przy ul. A (oznaczonej jako działka nr 181/5) w celu stworzenia możliwości technicznych przyłączenia nieruchomości, dla których nie wykonano przyłączy w 2016 r. opracowana została dokumentacja projektowa na budowę wyprowadzeń bocznych sieci kanalizacyjnej w ul. A oraz w ulicy D. Z powyższego bezspornie wynika, że co prawda w latach 90-tych zrealizowano częściowo z udziałem środków społecznych w ramach Społecznego Komitetu Budowy Kanalizacji budowę kanalizacji sanitarnej w ul. A w K., ale nie do wszystkich nieruchomości znajdujących się w ulicy dokonano stosownych przyłączy, bowiem nie wszyscy właściciele nieruchomości wyrazili zgodę na partycypowanie w kosztach budowy tej inwestycji. Dla pozostałych właścicieli, możliwość taka stworzyła się dopiero w 2017 r.

Organ podkreślił, że J.K., wezwany pismem z dnia 6 października 2021 r., do udowodnienia okoliczności wcześniejszego niż ustalony przez organ terminu podłączenia nieruchomości do sieci, nie przedłożył żadnego dokumentów potwierdzającego własne twierdzenia, przy czym za taki dowód nie można uznać znajdującej się w aktach sprawy umowy z dnia 23 czerwca 2005 r., bowiem dotyczy ona zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie nieczystości ciekłych do stacji zlewnych, polegających na wprowadzaniu nieczystości ciekłych do zbiornika bezodpływowego, a więc takiego, który sytuowany jest tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższą decyzję, J.K. zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy przepisów postępowania – art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 76 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

a. niewyjaśnienie i w konsekwencji nieodniesienie się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności;

b. nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy;

c. nierozpoznanie całości materiału dowodowego;

d. ukrywanie dokumentów potwierdzających wybudowanie sieci kanalizacyjnej w 1998 r. znanych Burmistrzowi K. z urzędu, znajdujących się w posiadaniu Urzędu (Burmistrza K.) i mających istotne znaczenie w sprawie i wpływ na treść skarżonych decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 145 i art. 146 u.g.n., poprzez naruszenie reguł wynikających z tych przepisów, a w szczególności wadliwe stwierdzenie istnienia podstawy do ustalenia opłaty adiacenckiej, a w szczególności wszczęcie postępowania i wydanie decyzji adiacenckiej po upływie dwudziestotrzyletniego okresu liczonego od daty oddania sieci kanalizacyjnej do użytkowania (1998 r.)

3. bezpodstawne przyjęcie, że operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę R.M. zasługuje na wiarygodność.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylnie decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a." sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a, ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, organy prowadzące niniejsze postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji.

W stanie faktycznym sprawy, Burmistrz K. nałożył na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "u.g.n.". Zgodnie z treścią art. 145 ust. 1 u.g.n., wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Z kolei stosownie do treści art. 143 i 144 u.g.n., właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Zgodnie z powyższymi przepisami, w przypadku, gdy urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego, np. gminy, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, właściciele nieruchomości obowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy tych urządzeń przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, zgodnie z art. 143 ust. 1 w zw. z art. 144 u.g.n. Opłatę adiacencką ustala w drodze decyzji wójt (burmistrza albo prezydenta miasta) każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (art. 145 ust. 1 u.g.n.). Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, jeżeli w dniu ich stworzenia obowiązywała uchwała rady gminy określająca wysokość stawki procentowej tej opłaty (art. 145 ust. 2 u.g.n.), przy czym stawka ta nie może wynosić więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu (art. 146 ust. 2 u.g.n.). Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, co następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości, o czym stanowi art. 146 ust. 1 i 1a u.g.n.

Z powyższych przepisów jasno wynika, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu budowy infrastruktury technicznej może być wydana, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki:

1. została wybudowana infrastruktura techniczna z udziałem środków publicznych;

2. nie upłynął okres 3 lat od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej;

3. nastąpił faktyczny wzrost wartości nieruchomości wskutek wybudowania infrastruktury technicznej, udowodniony w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego;

4. w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej.

Poza sporem w przedmiotowej sprawie znajduje się przesłanka wymieniona wyżej w punkcie 4, gdyż nie budzi wątpliwości, że w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej kanalizacji sanitarnej obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich na terenie gminy K.. Wspomniana uchwała w § 2 ustaliła wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na poziomie 50%. Wskazana uchwała jest aktem prawa miejscowego, funkcjonuje w obrocie prawnym.

Pierwszą kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje natomiast data stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej. Zdaniem J.K. sieć kanalizacji sanitarnej została zrealizowana przy ul. A w K. około 20-30 lat wcześniej niż uważa organ administracji. W ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie ustaliły na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, że do stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej – sieci kanalizacyjnej przy ul. A w K. doszło w 2017 r., a nie jak twierdzi skarżący – w 1998 r.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 148b ust. 1 u.g.n. ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym wskazanymi "odrębnymi przepisami" są przepisy branżowe dotyczące poszczególnych rodzajów obiektów (urządzeń) infrastrukturalnych. Ponieważ u.g.n. nie definiuje terminów: "budowa urządzenia infrastruktury technicznej", to dla ustalenia prawidłowego znaczenia tego pojęcia, konieczne jest posiłkowe sięgnięcie do ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków.

Na podstawie zgromadzonych akt sprawy, nie ulega wątpliwości, że Zarząd Województwa [...] decyzją nr [...], znak: [...] z dnia 31 października 2016 r. zezwolił na lokalizację odgałęzień kanalizacji sanitarnej do posesji w pasie drogi wojewódzkiej Nr 715, ul. [...] i ul. A w K. Roboty objęte projektami budowlanymi zostały wykonane na podstawie umowy nr [...] z dnia 21 lutego 2017 r., odebrane protokołem odbioru końcowego z dnia 4 lipca 2017 r. i przyjęte na podstawie: zgłoszenia wykonania robót budowlanych z dnia 24 listopada 2016 r. dla wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej w ul A oraz zgłoszenia wykonania robót z dnia 24 listopada 2016 r. dla wyprowadzeń kanalizacyjnych w ul. D w K.

Następnie inwestor, czyli Gmina K., stosownie do art. 54 oraz art. 57 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 290 ze zm.), w dniu 22 sierpnia 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł. zawiadomienie o zakończeniu budowy pod nazwą: "Budowa wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej w ul. A w K. zrealizowanej na nieruchomości położonej w K. przy ulicy A w pasie drogowym drogi wojewódzkiej Nr 715". Pismem z dnia 18 września 2017 r. organ nadzoru budowlanego poinformował, że nie zgłosił sprzeciwu w sprawie złożonego Burmistrza Gminy K. zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych obejmujących budowę wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej w ulicy A w K., na działkach o nr ewid.: 259 obr. 7 oraz dz. nr 34, 198/8 obr. 8, m. K. (w granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 715). Złożenie przez gminę zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych z jednoczesnym stwierdzeniem, że organ nadzoru budowlanego nie zgłasza sprzeciwu co do zamiaru przystąpienia do użytkowania inwestycji, stanowi zatem spełnienie warunków do zgodnego z prawem korzystania z wybudowanego urządzenia. Za datę stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do kanalizacji sanitarnej organ uznał zatem prawidłowo dzień 5 września 2017 r.

Powyższe ustalenia nakazują stwierdzić, że wskazane rozstrzygnięcia niewątpliwie determinują stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do urządzenia infrastruktury technicznej, jaką stała się wybudowana sieć kanalizacyjna. Nie budzi też wątpliwości zaangażowanie środków publicznych dla wybudowania opisanej infrastruktury. Organ wskazał, że budowa sieci kanalizacyjnej została sfinansowana ze środków własnych Gminy K. oraz częściowo ze środków unijnych.

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie spełniona została zatem pierwsza oraz druga z ww. przesłanek ustalenia opłaty adiacenckiej, w postaci wybudowana infrastruktury technicznej z udziałem środków publicznych oraz dochowania terminu 3 lat od dnia stworzenia warunków do korzystania z korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej. Zgodnie z treścią powołanego przepisu termin ten liczy się od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że "stworzeniem warunków" do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej nie jest data zakończenia budowy urządzeń, ale data powstania prawnej możliwości podłączenia nieruchomości do urządzeń określonej infrastruktury, czyli data powstania prawnej możliwości przystąpienia do użytkowania obiektów według właściwych przepisów. W przypadku sieci wodociągowej będą to przepisy prawa budowlanego oraz przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 marca 2019 r., II SA/Bk 22/19, CBOSA).

Możliwość przystąpienia do użytkowania obiektów według przepisów prawa budowlanego zależy od tego, czy obiekt wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Jeśli prawna możliwość przystąpienia do użytkowania wynika z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, kluczowa jest data, w której decyzja ta stała się ostateczna. Jeżeli natomiast prawna możliwość przystąpienia do użytkowania wynika z niezgłoszenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy, kluczowa jest data, w której upływa termin do zgłoszenia sprzeciwu.

W rozpoznawanej sprawie, datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej są daty wynikające z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, ustalone zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "prawo budowlane", do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Analiza zgromadzonych dokumentów pozwala stwierdzić, że organy prawidłowo wskazały jako datę stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej sieci kanalizacyjnej, dzień 5 września 2017 r., albowiem organ nadzoru budowlanego nie zgłosił w terminie 14 dni sprzeciwu od zawiadomienia o zakończeniu budowy, które miało miejsce 22 sierpnia 2017 r. Wobec tego od tej daty biegnie dla organu administracji trzyletni termin do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, który w rozpoznawanej sprawie został zachowany.

Nie można jednocześnie zgodzić się ze skarżącym, że sieć kanalizacji sanitarnej została wybudowana w 1998 r. i wtedy zostały stworzone warunki podłączenia jego nieruchomości do sieci wodociągowej. Z akt sprawy, w tym z pisma Urzędu Miejskiego w K. z 5 października 2021 r., wynika, że sieć kanalizacji sanitarnej w osiedlu B i C w K., czyli tej na którą wskazuje skarżący w swoich pismach, odwołaniu i skardze, realizowana była na podstawie projektu technicznego budowy kanalizacji sanitarnej i przyłączy kanalizacyjnych opracowanego przez zespół projektowy: P. K., A. A. i U. S. w 1996 r. Na podstawie sporządzonego opracowania projektowego Gmina K. przy udziale środków społecznych, środków z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Ł. oraz środków budżetowych Gminy K. zrealizowała zakres robót związany z budową kolektorów głównych (bez przyłączy). Roboty objęte projektem realizowane były na przestrzeni 1997 r. i zakończone w 1998 r. Roboty związane z budową przyłączy kanalizacyjnych dla członków Społecznego Komitetu Budowy Kanalizacji Sanitarnej w w/w osiedlach realizowane były bezpośrednio na zlecenie Zarządu Komitetu i z jego środków. Zakres prac projektowych jak i realizacyjnych z tamtego okresu nie obejmował budowy przyłącza kanalizacyjnego do działki Nr 181/1 (obecnie 181/5) stanowiące własność J.K., co wynika z załączonej mapy sytuacyjnej kanalizacji sanitarnej wraz z wykazem przyłączy w ul. A. Ze względu na fakt, że w toku realizacji robót prowadzonych w 1997 r. i 1998 r. wykonane zostały przyłącza kanalizacyjne jedynie dla nieruchomości, których właściciele zadeklarowali partycypację środków społecznych w kosztach budowy sieci kanalizacyjnej, w celu stworzenia możliwości technicznych przyłączenia nieruchomości, dla których nie wykonano przyłączy, w 2016 r. opracowana została dokumentacja projektowa na budowę wyprowadzeń bocznych sieci kanalizacyjnej w ulicy A oraz w ulicy D. Wobec powyższego, należy jednoznacznie stwierdzić, że rzeczywista możliwość przyłączenia nieruchomości skarżącego do kanalizacji sanitarnej nastąpiła dopiero z dniem 5 września 2017 r., z uwagi na to, że podczas robót budowlanych prowadzonych w latach 1997-1998 nie wykonano przyłącza kanalizacyjnego dla nieruchomości skarżącego. Ten fakt potwierdza również zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja techniczna na którą składają się: projekt techniczny kanalizacji sanitarnej na terenie oś. Zieleń - Południe i C w K. z 1996 r. z geodezyjną inwentaryzacją urządzeń podziemnych m.in. ul. A, wykaz przyłączy kanalizacyjnych w Oś. Z. – P. ul. A od Baru A do ul. A - szt. 21, projekt budowlano - wykonawczy "Budowa wyprowadzeń kanalizacji sanitarnej do posesji w granicy pasa drogowego w ul. A w K. z 2016 r., mapa z inwentaryzacją przyłączy do działek z 2017 r., wykaz nieruchomości z numerami ewidencyjnymi działek, do których wykonano wyprowadzenia kanalizacji sanitarnej w granicy pasa drogowego ul. D i ul. A, wśród których znajduje się działka J.K. oznaczona nr ewid. 181/5. Powyższe dokumenty potwierdzają fakt, że między innymi dla nieruchomości skarżącego opracowana została dokumentacja projektowa na budowę wyprowadzeń bocznych sieci kanalizacyjnej w ulicy A oraz w ulicy D w celu stworzenia możliwości technicznych przyłączenia nieruchomości, dla których wcześniej nie wykonano przyłączy.

Zgromadzony w aktach materiał dowodowy potwierdza, że w latach 90-tych XX w. zrealizowano częściowo z udziałem środków społecznych w ramach Społecznego Komitetu Budowy Kanalizacji budowę kanalizacji sanitarnej w ul. A w K., ale nie do wszystkich nieruchomości znajdujących się przy ulicy wykonano przyłącza kanalizacyjne z uwagi na to, że nie wszyscy właściciele nieruchomości wyrazili zgodę na partycypowanie w kosztach budowy tej inwestycji. Wśród osób, które partycypowały w kosztach nie było J.K., dla którego nieruchomości warunki do podłączenia do kanalizacji sanitarnej stworzono dopiero wskutek robót budowlanych zakończonych w 2017 r.

Przechodząc do ostatniej przesłanki wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu budowy infrastruktury technicznej, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie ziściła się również ta dotycząca wykazania wzrostu wartości nieruchomości wskutek wybudowania urządzenia infrastruktury technicznej, w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Sąd podzielił wyrażoną przez organy obu instancji ocenę sporządzonego operatu, którego ustalenia stanowiły w tej sprawie podstawę wymiaru opłaty adiacenckiej, jako prawidłowego dowodu w sprawie, uznając, że zarzuty skarżącego skierowane pod adresem tego opracowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W tym miejscu konieczne jest wskazanie, że operat ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a więc podlega ocenie, jak każdy inny środek dowodowy, wszak poza zagadnieniami należącymi do sfery wiadomości specjalnych, gdyż tej materii organ nie bada. Zatem tylko wówczas, gdyby istotne okoliczności mające wpływ na wysokość szacunku zostały przedstawione w opinii w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny operatu, czy w sposób odbiegający od wymogów prawnych, jawnie sprzeczne z faktami, były nielogiczne czy niezgodne z zasadami doświadczenia, można byłoby jego wnioski podważyć (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2015 r., I OSK 2531/13). Natomiast w sytuacji gdy strona kwestionuje moc dowodową i zasadność operatu szacunkowego opracowanego na potrzeby danej sprawy przez uprawnioną osobę, winna przedstawić inny szacunek sporządzony również przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, czego skarżący nie uczynił.

W operacie szacunkowym ani organy obu instancji ani Sąd nie dopatrzyły się wad, które powodowałyby możliwość jego podważenia.

Organ odwoławczy w sposób szczegółowy i obszerny omówił przepisy regulujące sposób dokonania wyceny, nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów podnoszonych przez skarżącego. W ocenie Sądu, należy podzielić argumentację organu. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem pisemnej opinii rzeczoznawcy pozwala na przyjęcie wniosków zaprezentowanych przez Kolegium w motywach kwestionowanej decyzji. Należy w tym miejscu wskazać, że w myśl art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organem, że wykonany dla potrzeb niniejszej sprawy operat szacunkowy został sporządzony z poszanowaniem przepisów u.g.n., a także zawiera wszystkie, wynikające z § 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, elementy wymagane dla tego dokumentu. Ponadto przedstawiona opinia biegłego rzeczoznawcy jest spójna i logiczna. Sam operat szacunkowy sporządzony jest w sposób jasny, czytelny, odpowiadający regułom prawidłowego zastosowania przyjętej metody szacowania wartości nieruchomości, przy uwzględnieniu podejścia i metody dopuszczonej obowiązującymi przepisami.

Wycena nieruchomości w sporządzonym operacie została dokonana podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej (art. 153 ust. 1 u.g.n.). Jak stanowi § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 555), przywoływanego dalej jako: "rozporządzenie" przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. W podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia).

Odnosząc się do powyższych przepisów, Sąd stwierdził, że biegły, znając ceny transakcji podobnymi nieruchomościami z lat 2015-2017, prawidłowo dobrał 22 transakcje nieruchomościami gruntowymi biorąc pod uwagę rynek nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowe jednorodzinnej nieuciążliwej, będących przedmiotem prawa własności. Następnie wybrał 6 cech różnicujących nieruchomości (położenie, atrakcyjność lokalizacji, możliwości inwestycyjne, uzbrojenie, dostęp do drogi, sąsiedztwo i otoczenie, wielkość i kształt działki), przypisał cechom odpowiednie wagi (odpowiednio: 30%, 20%, 20%, 10%, 10%, 10%) i prawidłowo dokonał oszacowania przedmiotowych działek. W ocenie Sądu, organy słusznie uznały prawidłowość sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego R. M. operatu szacunkowego, czego rezultatem jest brak podstaw do jego zakwestionowania w całości.

Z kolei argumentacja skarżącego wskazująca na ewentualny brak wiarygodności operatu szacunkowego ponownie odnosi się do kwestii daty wybudowania sieci kanalizacyjnej, a w konsekwencji stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacji sanitarnej. J.K. kwestionuje jedynie fragmenty operatu stwierdzające, że przed realizacją inwestycji brak było możliwości podłączenia do sieci kanalizacyjnej, a dopiero po dniu 5 września 2017 r. zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do nowej miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Jednocześnie skarżący zarzuca rzeczoznawcy majątkowemu działanie wspólnie i w porozumieniu z urzędnikiem M.K., nie przedstawiając żadnych dowodów świadczących potwierdzających powyższe twierdzenia.

W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do podważenia sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego z 7 czerwca 2021 r., a do zarzutów kierowanych pod adresem wskazanego operatu, odnoszących się jedynie do daty stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci kanalizacyjnej, Sąd szczegółowo odniósł się w poprzedniej części uzasadnienia.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień na płaszczyźnie naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż postępowanie w sprawie odpowiadało wymogom art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe, ponieważ postępowanie wykazało, że w zrealizowano inwestycję – budowę sieci kanalizacji sanitarnej w ul. A w K., właścicielom części nieruchomości przy ul. A stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do tej sieci. Budowa sieci kanalizacji spowodowała wzrost wartości części nieruchomości. Ponadto w dniu stworzenia warunków do podłączenia części nieruchomości do wybudowanej sieci kanalizacji sanitarnej, czyli w dniu 5 września 2017 r. obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 29 sierpnia 2007 r. w sprawie ustalenia stawek procentowych opłat adiacenckich na terenie gminy K. ustalająca 50% różnicę wartości nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. Wartość nieruchomości wzrosła o 3.253,00 zł, a więc opłata adiacencka z tytułu wzrostu wartości części nieruchomości została prawidłowo wyliczona na kwotę 1.626,50 zł.

Reasumując stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę Wobec tego należało stwierdzić, że zarzuty skargi są chybione, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

dc