Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 152/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. K. (ob. Ukrainy, zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym") na bezczynność Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą") w sprawie o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Zaskarżona bezczynność miała powstać w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie powołane poniżej orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl chyba, że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.

Dnia 13 października 2023 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie jemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazano w treści wniosku, głównym celem pobytu wnioskodawcy jest wykonywanie pracy. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca posiada status UKR. Sprawa została zarejestrowana pod numerem [...]

Pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. Wojewoda wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku i do złożenia opłaty skarbowej. Po uzupełnieniu ww. braków, wnioskodawca co miesiąc wzywał Wojewodę do przyspieszenia załatwienia sprawy. Ostatnie takie wezwanie wpłynęło w dniu 24 czerwca 2024 r.

Dnia 8 lipca 2024 r. do [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. wpłynęło ponaglenie wniesione przez wnioskodawcę, reprezentowanego przez pełnomocnika – adw. R. T.. W ponagleniu wskazano, że Wojewoda najpierw działał przewlekle, a od trzech miesięcy nie podejmuje już żadnego działania. To świadczy z kolei o bezczynności organu.

W piśmie z dnia 11 lipca 2024 r. Wojewoda pozostawił ponaglenie bez rozpoznania. Organ powołał się na przepis art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 167 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o pomocy obywatelom Ukrainy"). Zgodnie z tym przepisem, wszelkie terminy procesowe w sprawach o udzielenie cudzoziemcom zezwolenia na pobyt czasowy nie rozpoczynają swojego biegu, a rozpoczęte terminy, ulegają zawieszeniu. Stan ten, w myśl obecnych przepisów, będzie trwać do dnia 30 września 2025 r.

Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł w dniu 29 sierpnia 2024 r. skargę na bezczynność Wojewody w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w przedmiocie wydania skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 45 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP;

2) art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 769 z późn. zm., zwanej dalej "u.c.") w związku z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt u pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz. U. UE L. z 2011 r. Nr 343, poz. 1, zwanej dalej "dyrektywą 2011/98/UE");

3) art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1 w związku z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") w związku z przepisami u.c.

W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Wojewody, która jego zdaniem miała charakter rażący, wyznaczenie 14-dniowego terminu do załatwienia sprawy oraz zasądzenie sumy pieniężnej na jego rzecz w wysokości [...] zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. od dnia 13 października 2023 r., w sprawie nie zadziało się nic poza oceną kompletności wniosku skarżącego. W styczniu 2024 r. wniosek skarżącego został przekazany organom bezpieczeństwa państwa w celu weryfikacji osoby skarżącego. Organ nie przejawia żadnej woli działania. Nie ma nawet żadnej wiadomości, kiedy sprawa może zostać załatwiona. Skarżący podniósł, że bezczynność Wojewody w niniejszej sprawie godzi w konstytucyjne oraz unijne przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Skarżący, jako kierowca w transporcie [...], potrzebuje zezwolenia na pobyt, ponieważ w ten sposób może wykonywać swoją pracę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy zawiesiła bieg terminów wszystkich toczących się postępowań, natomiast te terminy, które miałby rozpocząć swój bieg w związku z wszczęciem postępowania po dniu 15 kwietnia 2022 r., nie zaczynają biec. Wojewoda podniósł także, że nie stosuje się przepisów o ukaraniu grzywną z tytułu bezczynności.

Wojewoda odniósł się do najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uważa, że skargi na bezczynności wojewodów powinny być oddalane, ponieważ nie da się skutecznie wywodzić środków zaskarżenia z uwagi na brzmienie art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Wojewoda odniósł się także do przepisów dyrektywy 2011/98/UE – w art. 5 ust. 2 mowa jest o przedłużeniu terminu do wydania decyzji. W ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy mowa jest z kolei o tym, że termin nie rozpoczyna się, a jeśli się rozpoczął to ulega zawieszeniu. W art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie ma mowy o przedłużeniu terminu.

Dalej wyjaśniono, że [...] Urząd Wojewódzki w P. i wszystkie jego delegatury są obecnie sparaliżowane ilością spraw, jakie wpływają od cudzoziemców. Do 30 września 2025 r. zawieszono bieg terminów w postępowaniach o udzielenie m.in. zezwolenia na pobyt cudzoziemca, co wynika z art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 167 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o pomocy obywatelom Ukrainy").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Wojewody w przedmiocie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 8 listopada 2024 r., Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 11 grudnia 2024 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując, jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do uwzględnienia tych okoliczności sprawy, które mają znaczenie dla wyniku sprawy, a nie zostały podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W sprawach tego rodzaju skarg nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia w toku postępowania, którego niezakończenie w związku z bezczynnością kwestionuje się w skardze (por. postanowienie NSA z dnia: 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13 oraz 2 września 2020 r. sygn. II OSK 3732/18). Nieistotne jest także to, co ostatecznie stanie się z ponagleniem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany – ponaglenie złożono pismem z dnia 8 lipca 2024 r., zatem przed zakończeniem postępowania administracyjnego.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Przede wszystkim, przyjdzie wyjaśnić, dlaczego skarga została dopuszczona do merytorycznego rozpoznania.

Zauważyć należy, iż stan "przewlekłego prowadzenie postępowania" wyodrębniono z dotychczasowego pojęcia "bezczynności" w celu rozszerzenia ochrony prawnej stron przed naruszaniem przez organy terminowego załatwiania spraw. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (a więc w terminie dodatkowym wyznaczonym przez organ). Przewlekłość z kolei odnosi się do oceny sprawności działania organu – w myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało miejsce, jeżeli jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, podejmuje czynności opieszale, naruszając zasadę szybkości postępowania z art. 12 k.p.a., a podejmowane przez niego czynności mają charakter pozorny lub nieistotny dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia: 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13, 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13). Zatem, przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych i zbędnych. Warto dodać, że stwierdzenie, iż organ jest bezczynny musi być warunkowane formalnym uchybieniem terminom załatwienia sprawy. Innymi słowy, organ nie może się uchylić od zarzutu bezczynności, chociażby nawet podejmował działania, ale nie zakończył postępowania w terminie do tego przewidzianym. Sąd badając bezczynność kontroluje terminowość załatwienia sprawy, przy czym oczywiście musi mieć na względzie wymogi z art. 35-36 k.p.a. Regulacje zawarte w tych przepisach wyznaczają – jak wyżej wyjaśniono – granice, od której stwierdzona może zostać bezczynność organu, jednak również stanowią pewną perspektywę dla oceny przewlekłości.

Skarżący zarzuca Wojewodzie bezczynność w sprawie rozpoznania jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zamiarem wykonywania pracy. Wojewoda odrzuca wszystkie zarzuty, twierdząc, że przepisy ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy doprowadziły do zawieszenia wszystkich terminów w postępowaniach administracyjnych, które toczą się w myśl przepisów o cudzoziemcach. Jak stanowi art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. c oraz analogicznie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w okresie do dnia, odpowiednio, 31 grudnia 2022 r. i 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Ponadto w ust. 3 obu z tych przepisów wskazano, że w ww. okresach przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się (pkt 1) oraz organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (pkt 2).

Sąd zwraca uwagę, że ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy określa zarówno cel zawarty w niej unormowaniach jak i podmiotowy zakres jej zastosowania. Z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wynika, że określa ona szczególne zasady zalegalizowania pobytu obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, oraz obywateli Ukrainy posiadających Kartę Polaka, którzy wraz z najbliższą rodziną z powodu tych działań wojennych przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Unormowana w art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy instytucja wstrzymania biegu "terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielania cudzoziemcowi" zezwolenia na pobyt czasowy, pobyt stały lub pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, siłą rzeczy dotyczyć może wyłącznie spraw udzielenia zezwolenia osobom, wymienionym w art. 1 (a więc zasadniczo obywatelom Ukrainy). Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy udziela bowiem ex lege szczególnych uprawnień dotyczących m.in. legalnego pobytu oraz prawa do wykonywania pracy określonym w art. 1 (zasadniczo obywatelom Ukrainy), wyłączając tym samym konieczność wydawania w ich sprawach powołanych wyżej zezwoleń. Natomiast stosowanie uregulowanej w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy instytucji wstrzymania biegu terminów do spraw zezwoleń dotyczących wszystkich innych cudzoziemców, stałoby w sprzeczności z wymaganiami wykładni systemowej i funkcjonalnej. Nie zostali oni bowiem zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na pobyt stały, czasowy, czy pobyt rezydenta długoterminowego UE tak więc nie sposób stwierdzić, jakie ratio legis miałoby w tym przypadku przemawiać za zwolnieniem organów z obowiązku terminowego rozpatrywania ich wniosków.

Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie jemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zamiarem wykonywania pracy. Jak wynika z treści jego wniosku, przybył do Polski po dniu 24 lutego 2022 r. (k. [...] akt administracyjnych). Skarżący posiada także nadany numer PESEL (k. [...] akt administracyjnych), oraz status UKR (k. [...] akt administracyjnych), co świadczy o tym, że jego pobyt w Polsce został wywołany wojną, jaka rozpoczęła się na Ukrainie w 2022 r. Uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy następuje w trybie art. 35 § 3 k.p.a. i art. 112a ust. 1 u.c., zgodnie z którymi decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi tego zezwolenia wydaje się w terminie 60 dni. W myśl art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.

Biorąc powyższe regulacje pod uwagę należy stwierdzić, że bieg terminu załatwienia sprawy skarżącego został zawieszony przed upływem ustawowego terminu do jej załatwienia i zawieszenie to trwa (w obecnym stanie prawnym) do dnia 30 września 2025 r., co oznacza, że w tym okresie nie można zarzucić organowi opieszałości w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Trzeba mieć na względzie cel, jaki przyświecał ustawodawcy. Chociaż ustawodawca nie określił jasno tego celu w uzasadnieniu do ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, to jednak warstwa normatywna wskazuje to, co chciał osiągnąć ustawodawca. Postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy są zawieszone, ale nie oznacza to, że pozycja prawna obywateli Ukrainy jest przez to gorsza niż wszystkich innych obywateli, czy to polskich czy to innych cudzoziemców. Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy, jak to już wskazano wyżej, ma na celu ex lege zalegalizowanie pobytu Ukraińców oraz przyznanie im szerokiej gamy świadczeń dla zabezpieczenia ich pobytu w Polsce w związku z trwającą na Ukrainie wojną (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1411/22). Co więcej, dotyczy to również obywateli Ukrainy, którzy legalnie przebywają w Polsce niezależnie od wojny. Chociaż proceduralnie nie można otrzymać upragnionego zezwolenia, to jednak ustawodawca wprowadził regulacje, które z mocy prawa przyznają status odpowiadający temu, o jaki starania podjął obywatel państwa trzeciego. Warto bowiem zestawić treść art. 1 ust. 1 i 3 i art. 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy z przepisami u.c. o zezwoleniu na czasowy, ale także z pkt 2 preambuły do dyrektywy 2011/98/UE. Jak wskazuje się w tejże preambule: "Rada Europejska na specjalnym szczycie w Tampere w dniach 15-16 października 1999 r. uznała potrzebę zharmonizowania prawa krajowego dotyczącego warunków przyjmowania i pobytu obywateli państw trzecich. W tym kontekście Rada Europejska w szczególności stwierdziła, że Unia Europejska powinna zapewnić sprawiedliwe traktowanie obywateli państw trzecich przebywających legalnie na terytorium państw członkowskich oraz że bardziej zdecydowana polityka integracyjna powinna zmierzać do przyznania im praw i obowiązków porównywalnych z prawami i obowiązkami obywateli Unii". Ten sam cel w okresie zawieszenia wszelkich postępowań z uwagi na art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, został osiągnięty, co prawda czasowo, ale jest tak z uwagi na samą treść ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Z tego względu nie sposób stwierdzić, że bezczynność, jaka była zarzucana Wojewodzie, miała miejsce, kiedy rzeczywiście postępowania administracyjne zostały zawieszone, a skarżący z mocy prawa, korzysta z uprawnień, jakie nadał jemu ustawodawca.

Przykładowo, skarżący, którego pobyt jest legalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, może pracę zarobkową tak jak obywatele polscy, gdyż posiada prawo legalnego pobytu i ma nadany numer PESEL (zob. art. 22 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy określa bowiem te same swobody, jakie wynikają z art. 11 lit. a i c dyrektywy 2011/98/UE. Jak wskazano powyżej ustawa, zapewnia te same swobody, o jakich mowa w dyrektywie 2011/98/UE. Nie ma zatem podstaw do stawiania zarzutów pozostawania przez Wojewodę w stanie bezczynności, skoro status skarżącego jest taki, jakby posiadał zezwolenie na pobyt czasowy.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia art. 45 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, ponieważ status prawny skarżącego jest w tej chwili taki, jak w sytuacji, gdyby posiadał wnioskowane zezwolenie. Skoro cel ten został spełniony, niezasadne jest oczekiwanie przeprowadzenia przez organ postępowania de facto w tym samym przedmiocie. Przepis art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy ma na celu ustabilizowanie sytuacji procesowej, ale także organizacyjnej w urzędach wojewódzkich. Zawieszenie to nie oznacza, że organ nie ma obowiązku doprowadzenia postępowania do końca. Nie są wiążące terminy procesowe narzucone przez art. 35 § 3 k.p.a. oraz przepisy szczególne. Z tych samych względów niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 112a ust. 1 u.c. i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE. Cel został osiągnięty, a więc skarżący korzysta z tożsamych swobód.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 12 oraz art. 35 § 1 w związku z art. 37 § 1 k.p.a. Przepis art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wyłącza możliwość oczekiwania terminowego załatwienia spraw administracyjnych. Zatem tempo działania Wojewody nie może być przedmiotem krytyki prawnej. Interes cudzoziemca skonfrontowany z interesem publicznym w tej sprawie musi ulec pominięciu, ponieważ mowa jest nieustannie o sprawnej organizacji państwa. Obywatele Ukrainy nie zostali pozostawieni bez pomocy, dlatego też uzasadnione jest, aby art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy obowiązywał w takim kształcie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek, które mogłyby doprowadzić do stwierdzenia o istnieniu bezczynności po stronie Wojewody. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.