Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 470/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1, art. 18
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.64.2024.2.AK w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - po rozpatrzeniu zażalenia W. N. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni nr 2209-SEE.7113.7.1.2024.3 z 9 lutego 2024 roku, którym odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych - postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu stwierdzono, że postanowienie to zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazano, że z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach 2209.723.488248.2020, 2209.723.488255.2020 (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 6a u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku) oraz na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od 2209-SW.522.7745.2016 do 2209-SW.522.7762.2016, od 2209-SW.522.7764.2016 do 2209-SW.522.7772.2016, 2209-SW.522.7774.2016, 2209-SW.522.7775.2016, 2209-SEW.723.4049.2019, 2209-SEW.723.4428.2019, 2209-723.693444.2022, 2209-723.979126.2022, 2209-723.1069953.2022, 2209-723.149067.2023, 2209-723.685477. 2023 (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 roku), gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych nie zostało zakończone, ani umorzone przed złożeniem wniosku tj. 9 stycznia 2024 roku.

Wskazano, że skarżący podnosił również kwestie wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, lecz z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni otrzymał jedynie adnotację wydaną na podstawie art. 62b ustawy o postępowaniu - egzekucyjnym do tytułów wykonawczych w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej do wynagrodzenia za pracę w B. sp. z o.o., przekazaną 28 lipca 2023 roku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku na podstawie tytułów wykonawczych o nr TW1100316000070, TW1100316000071, TW1100316000320, TW1100318002790,TW1100318002791, TW4100316000226, TW4100316000230, TW4100316001776, TW4100316006806, TW4100317019940, TW4100317023223, TW4100318008562, TW4100318022922, TW4100319002957, TW4100319016195, TW1100319004421, TW4100316000227, TW4100316000231, TW4100316001777, TW4100317019937, TW4100317019941, TW4100317023224, TW4100318015054, TW4100318022923, TW4100319002958, TW410031901696, TW1100319004422, TW4100316000228, TW4100316001774, TW4100316001778, TW4100317019938, TW4100317019942, TW4100318008560, TW4100318015055, TW4100318022924, TW410031901693, TW410031901697, TW1100321001894, TW4100316000229, TW4100316001775, TW4100316006805, TW4100317019939, TW4100317023222, TW4100318008561, TW4100318015056, TW4100319002956, TW4100319016194, TW4100319025109, TW4100319025110, TW4100320004702, TW4100320004703, TW4100321018333 i kwestia prawidłowości wystawienia ww. tytułów wykonawczych nie może być przedmiotem mojej oceny w toku niniejszego postępowania zażaleniowego.

W zakresie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni prawidło pouczył stronę, że pełni on wyłącznie rolę organu egzekucyjnego prowadzącego łącznie egzekucję do prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę, zatem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w jego przedmiocie jest Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku jako organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne na ich podstawie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że zaskarżone postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 9 lutego 2024 roku wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Postanowienie to zawiera wszystkie składniki struktury postanowienia administracyjnego, w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

Wobec powyższego postanowiłem zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby:

• naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do normy ustawowej ustalonej w przepisie art. 152 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na łamanie przepisów prawa, oraz prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2022 r. o numerze 2209-SEE.711.7.113.2022.2, w stosunku do wynagrodzenia za pracę skarżącego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS);

• naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do przepisu art. 153 p.p.s.a. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, poprzez nieuwzględnienie jego treści i wydanie tym samym przyzwolenia na łamanie przepisów prawa oraz prowadzenie egzekucji administracyjnej na podstawie zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2022 r. o numerze 2209-SEE.711.7.113.2022.2, w stosunku do wynagrodzenia za pracę skarżącego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS);

• naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuznanie i niezastosowanie się do przepisu art. 97 §1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak podjęcia właściwego działania, wskazanego w przytoczonym przepisie prawa na bezprawne działania NUS, w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20;

• naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy, oraz art. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i poprzez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonych postępowań egzekucyjnych, w wyniku zbiegu egzekucji administracyjnej prowadzonej przez NUS oraz ZUS o/Gdańsk i naruszenie tym samym praw skarżącego jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;

• brak odniesienia się w wydanym postanowieniu do wskazanej w zażaleniu skarżącego z dnia 29 lutego 2024 r. kwestii naruszenia przepisu art. 62 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 63 § 1 u.p.e.a., w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej (NUS i ZUS) do mojego wynagrodzenia za pracę;

• naruszenie art. 7,7a i 8 kodeksu postępowania administracyjnego (zw. dalej kodeksem lub k.p.a.) w związku z art. 18 ustawy, poprzez stworzenie nieistniejącego w obowiązującym systemie prawnym i jego przepisach tworu prawnego pod nazwą cyt. "pełni on wyłącznie rolę organu egzekucyjnego prowadzącego łącznie egzekucję do prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę", w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej (NUS i ZUS) do wynagrodzenia za pracę skarżącego;

• naruszenie art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie jego treści oraz wyrażonego przez skarżącego w zażaleniu z dnia 1/8 29 lutego 2024 r. żądania, w związku z przejęciem przez NUS pełnych obowiązków organu egzekucyjnego w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnej prowadzonych przez NUS i ZUS o/Gdańsk, wbrew treści art. 62 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 63 § 1 u.p.e.a., oraz wyrokom NSA o sygnaturze akt I GSK 969/18 i WSA w Gliwicach o sygnaturze akt I SA/GI 665/16;

• nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych (I SA/Gd 676/21 oraz wyroków sądów administracyjnych dotyczących normy ustawowej wskazanej w art. art. 152 §1 p.p.s.a.) a także przepisu art. 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zw. dalej p.p.s.a.), i niespełnienie ciążącego na organie obowiązku udzielania pełnych i wyczerpujących odpowiedzi w stosunku do postawionych pytań i norm prawnych dotyczących rozpoznawanej sprawy (art. 9 k.p.a.);

• celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo skarżącego do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej przez ustawodawcę.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

• rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej NUS), w całości;

• stwierdzenie, że doszło do obrazy przepisów: kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 7a, 8, 9 k.p.a), ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( art. 1a pkt 7, art. 18, art. 29 § 1, art. 62 § 1 w zw. z art. 63 § 1 u.p.e.a.) oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.), poprzez nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jako organu odwoławczego przy wydawaniu postanowienia, skutków prawnych wynikających z treści nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20, wydanego i ogłoszonego;

• umorzenie na podstawie art. 9 § 1 ust. 1 u.p.e.a. w zw. z normą ustawową wskazaną w art. 152 § 1 p.p.s.a. i wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygnaturze akt I SA/Gd 909/20 (nieprawomocnym w momencie wystąpienia zdarzenia), prowadzonego na podstawie doręczonego skanu wydanego tytułu wykonawczego, niezawierającego żadnego weryfikowalnego podpisu elektronicznego, co stanowi zaprzeczenie zasad doręczania korespondencji drogą elektroniczną;

• ukaranie obu organów administracji, to jest Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni karą grzywny, za niewłaściwe i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa prowadzenie egzekucji administracyjnej z mojego wynagrodzenia za pracę na podstawie zajęcia egzekucyjnego z dnia 14 czerwca 2022 r., jeżeli przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzenie takiej grzywny przewidują.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - oceniając ponownie zebrany materiał -wniósł o oddalenie skargi.

W kolejnych pismach procesowych skierowanych do Sądu skarżący podniósł zastrzeżenia procesowe (k.67 i nast.), jak też rozszerzył zarzuty skargi o naruszenia procesowe wynikające tak z k.p.a., jak i u.p.e.a. oraz z Konstytucji RP(k.98), a także domagał się odroczenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącym, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, jak i brak materialnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia - przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych był fakt, że w toku prowadzonych postępowań nie zachodziły przesłanki określone ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wydania zawiadomienia lub postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

W związku z tym przypomnieć należy, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 64c § 6a pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku) w myśl, których organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia:

1) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

2) w których postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

oraz przepisy art. 64c § 9 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 roku) zgodnie z którym, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia:

1) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

2) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,

3) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.

Zdaniem Sądu mając na uwadze stan sprawy, organy prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o kosztach na podstawie tytułów wykonawczych o numerach 2209.723.488248.2020, 2209.723.488255.2020 (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 6a u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 lutego 2021 roku) oraz na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od 2209-SW.522.7745.2016 do 2209-SW.522.7762.2016, od 2209-SW.522.7764.2016 do 2209-SW.522.7772.2016, 2209-SW.522.7774.2016, 2209-SW.522.7775.2016, 2209-SEW.723.4049.2019, 2209-SEW.723.4428.2019, 2209-723.693444.2022, 2209-723.979126.2022, 2209-723.1069953.2022, 2209-723.149067.2023, 2209-723.685477.2023, (do których mają zastosowanie przepisy art. 64c § 9 pkt 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 roku), gdyż – jak wynika z akt sprawy - postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tych tytułów wykonawczych nie zostało zakończone, ani umorzone przed złożeniem przez skarżącego wniosku tj. 9 stycznia 2024 roku.

Oznacza to, że nie zostały spełnione przesłanki do uwzględnienia wniosku strony.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego , że z akt sprawy wynika, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni otrzymał jedynie adnotację wydaną na podstawie art. 62b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym do tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku w związku ze zbiegiem egzekucji administracyjnych do wynagrodzenia za pracę skarżącego w B. sp. z o.o., przekazaną 28 lipca 2023 roku przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku na podstawie tytułów wykonawczych o nr: TW1100316000070, TW1100316000071, TW1100316000320, TW1100318002790, TW1100318002791, TW1100319004421, TW1100319004422, TW1100321001894, TW4100316000229, TW4100316001775, TW4100316006805, TW4100317019939, TW4100317023222, TW4100318008561, TW4100318015056, TW4100319002956, TW4100319016194, TW4100319025109, TW4100316000226, TW4100316000230, TW4100316001776, TW4100316006806, TW4100317019940, TW4100317023223, TW4100318008562, TW4100318022922, TW4100319002957, TW4100319016195, TW4100319025110, TW4100316000227, TW4100316000231, TW4100316001777, TW4100317019937, TW4100317019941, TW4100317023224, TW4100318015054, TW4100318022923, TW4100319002958, TW410031901696, TW4100320004702, TW4100316000228, TW4100316001774, TW4100316001778, TW4100317019938, TW4100317019942, TW4100318008560, TW4100318015055, TW410031802292 - wskazać należy, że kwestia prawidłowości wystawienia ww. tytułów wykonawczych nie mogła być przedmiotem oceny w toku niniejszego postępowania dotyczącego złożonego przez skarżącego wniosku.

Także z akt sprawy wynika, iż w zakresie wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni dostrzegając zastrzeżenia strony w tym zakresie, prawidłowo pouczył skarżącego, że pełni on wyłącznie rolę organu egzekucyjnego prowadzącego łącznie egzekucję do prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę, zatem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w jego przedmiocie jest Dyrektor Oddziału ZUS w Gdańsku jako organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne na ich podstawie.

Zatem słusznie zwrócono uwagę , że organem właściwym do badania prawidłowości tytułów wykonawczych był wyłącznie organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne na podstawie tych tytułów tj. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku.

W tej sytuacji należy zgodzić się z organem, że nie było prawnych podstaw, aby rozstrzygnięcie w sprawie odmowy wydania postanowienia w prawie wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania.

Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 roku o sygn. akt I SA/Gd 909/20, na który się skarżący powołuje - Sąd wskazuje, że 6 marca 2024 roku w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie doszło do naruszenia zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. oraz naruszenia art. 7, 7a, 8, 9 k.p.a.. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie naruszono także przepisów powołanych przez skarżącego w pismach skierowanych do Sądu , a wynikających ze wskazanych przepisów procedury administracyjnej , ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , czy też Konstytucji RP. Przypomnieć należy , że kognicja kontrolna Sądu w niniejszej sprawie była zakreślona granicami zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji nie było także uzasadnionych powodów do odroczenia sprawy, gdyż zgromadzony materiał umożliwiał dokonanie oceny zaskarżonego postanowienia. Sąd dokonał tego w trybie , który był zgodny z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

W tej sytuacji skarga jako niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.