Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 683/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 10,  art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Horobiowski,, Asesor WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2021 r., nr 0201-IEE1.711.355.2020.2.KM w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej: oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, DIAS) rozpoznając zażalenie P. C. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław – Fabryczna (dalej: NUS, organ pierwszej instancji) z dnia 15 grudnia 2019 r. w sprawie nieistnienia obowiązku oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - uchylił ww. orzeczenie w zakresie nieistnienia obowiązku, orzekł o uznaniu tego zarzutu we wskazanej części oraz umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał ww. orzeczenie w mocy.

Jak wynikało z akt sprawy NUS wszczął wobec strony i jego małżonki postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 27 lipca 2020 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanym.

W ustawowo zakreślonym terminie wniesiono zarzuty wsparte na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej u.p.e.a.). Skarżący wskazał na wszczęcie egzekucji w odniesieniu do obowiązku w nieistniejącej wysokości oraz błędne i niezgodne z wymogami ustawy wypełnienie tytułu wykonawczego, co uniemożliwia kontrolę poprawności wyliczonej kwoty odsetek za zwłokę. W efekcie strona wnioskowała o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podała, że kwota odsetek za zwłokę ujęta w tytule wykonawczym nie uwzględnia wszystkich okresów wyłączenia ich naliczania zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej O.p.). Naruszono również art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie wskazując w treści tytułu wykonawczego informacji o przerwach w naliczaniu odsetek za zwłokę.

Powołanym na wstępie postanowieniem organ pierwszej instancji oddalił oba zarzuty nie podzielając ich zasadności. Wyjaśnił, że w sprawie znajdzie zastosowanie jedynie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. wyłączający naliczanie odsetek w okresie od dnia 25 kwietnia 2019 r. do dnia 24 lutego 2020 r. Odnosząc się do poprawności tytułu wykonawczego w zakresie wskazania w nim przerw w naliczaniu odsetek stwierdził, że przepisy nie przewidują takiej możliwości, co uzasadnia oddalenie i tego zarzutu.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, powołanym na wstępie orzeczeniem, organ odwoławczy uwzględnił zarzut wsparty na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., nie podzielił zaś argumentacji dotyczącej wad tytułu wykonawczego.

W uzasadnieniu wskazał na zmianę przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadzoną na mocy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), jej przepisy przejściowe, w świetle których podstawą orzekania w niniejszej sprawie były przepisy sprzed zmiany ustawy. Odnosząc się do meritum zgłaszanych zarzutów za słuszne uznał te odnoszące się do wysokości dochodzonych odsetek, co wiązało się z nieuwzględnieniem przerw w ich naliczaniu. Organ odwoławczy ponownie prześledził przebieg postępowania i wnikające z tego okoliczności rzutujące na bieg odsetek, przyznając rację stronie, że błędnie przyjęto datę wszczęcia postępowania podatkowego. Powyższe wpływa na wysokość odsetek w związku z zawieszeniem ich naliczania na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Ponadto organ odwoławczy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy za błędne uznał pominięcie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. Nie podzielił argumentacji NUS, że w związku z art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych tym sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z dnia 2 marca 2020 r.) opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu podatkowego, co miało wpływ na wysokość odsetek za zwłokę. W związku z tym skorygował orzeczenie organu pierwszej instancji w opisanym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów ustawowych poprzez pominięcie w jego treści przerw w naliczaniu odsetek organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 850, dalej rozporządzenie). Wywodził z nich, że ustawodawca wskazał wyłącznie na obowiązek podania daty i kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, co wyklucza konieczność wpisania przerw w ich naliczaniu. Jest to technicznie i prawnie niemożliwe, wiązałoby się z koniecznością odręcznych adnotacji. Wadą tytułu jest całkowite pominięcie wskazania ww. danych, tj. daty i kwoty odsetek. W opinii organu odwoławczego tytuł wykonawczy zawiera wszystkie prawem wymagane dane. Końcowo wskazano, że zarzuty odnoszące się do błędnej kwoty odsetek zostały uwzględnione i nie mogą być ponownie rozważane w ramach kolejnego zarzutu. Nie podzielił też organ odwoławczy stanowiska wyrażanego w powoływanym przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 359/20, podkreślając, że nie jest on prawomocny wobec złożenia przez organ administracji skargi kasacyjnej.

W skardze strona zarzucała naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez wydanie tytułów egzekucyjnych oraz wszczęcie egzekucji administracyjnej w odniesieniu do obowiązku o nieistniejącej wysokości; naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. przez błędne i sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu przyjęcie organu, że wystawiony tytuł wykonawczy spełnia wymagania ustawowe; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe i błędne zastosowanie wskutek błędnej oceny stanu faktycznego zarówno przez organ I jak i II instancji, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem istotnych okoliczności (w zakresie uwzględnienia przerwy w naliczaniu odsetek); a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 33 pkt 10 i art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, iż Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej będzie miało pierwszeństwo przed ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyrażenie akceptacji dla tytułu wykonawczego sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa.

Strona wnioskowała o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości, nadto na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) o uchylenie orzeczenia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona przywołując art. 33 § 1 pkt 10 oraz art. 27 § 1 pkt u.p.e.a. negowała stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu wykluczające możliwość wskazania w tytule wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek. Powołując się na poglądy judykatury wywodziła, że jednym z warunków należytej realizacji celu regulacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest precyzyjne określenie wysokości odsetek, co oznacza także konieczność uwzględnienia przerw w ich naliczaniu. Zatem tytuł wykonawczy winien uwzględniać takie zapisy. Pominięcie ich treści uniemożliwia zobowiązanemu dochodzenie swych praw, na tym bowiem etapie zobowiązany uzyskuje pełną wiedzę, co do wysokości dochodzonych odsetek i zasad ich naliczania. Nie przekonuje strony argumentacja wsparta na przywołaniu zapisów rozporządzenia, zwłaszcza, że jego zapisy wskazują na odmienną wykładnię. Jest to tym bardziej istotne, że wierzyciel podatkowy nie określa odsetek za zwłokę w żadnym innym akcie poza tytułem wykonawczym, który jednocześnie pełni funkcję wiążącego stwierdzenia zaistnienia przesłanek egzekucji. Brak w tytule zapisów wskazujących na przerwy w naliczaniu odsetek sprawia, że zobowiązany nie będzie miał szansy na zakwestionowanie słuszności określenia wysokości zobowiązania, którego dotyczy postępowanie egzekucyjne. Brak wzmiankowanych zapisów skutkuje wadą tytułu wykonawczego. Na poparcie swych racji strona przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z 9 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 350/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżone postanowienie DIAS z dnia 29 stycznia 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oraz poprzedzające je postanowienie NUS, podzielając stanowisko strony skarżącej w zakresie obowiązku wskazania w tytule wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, DIAS zaskarżył go w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA bądź uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt III FSK 1027/22 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA błędnie uznał, że wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy zobowiązany jest wskazać w nim przerwy w naliczaniu odsetek wynikające z odrębnych przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przy czym podkreślenia wymaga, że Sąd badając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 10 maja 2023 r. (sygn. akt III FSK 1027/22), stosownie do treści przepisu art. 190 p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Natomiast zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Z tego przepisu wypływa nakaz dla sądu pierwszej instancji przyjęcia określonego stanowiska przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które to stanowisko nie może być odmienne od zaprezentowanego w wyroku NSA rozumienia przepisów będących podstawą orzekania w sprawie i przedmiotem wykładni in concreto. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu NSA, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Dokonując zatem kontroli zaskarżonego postanowienia oraz działając w ramach związania wyrokiem NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 1027/22, należy wskazać na wstępie, że spór w sprawie dotyczył egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 lipca 2020 r., nr [...], obejmującego obowiązek wynikający z decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.

Skarżący pismem z 18 stycznia 2021 r. zgłosił zarzuty na prowadzone na podstawie w/w tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne, oparte na następujących podstawach prawnych: art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a. Skarżący wskazał na wszczęcie egzekucji w odniesieniu do obowiązku w nieistniejącej wysokości oraz błędne i niezgodne z wymogami ustawy wypełnienie tytułu wykonawczego, co uniemożliwia kontrolę poprawności wyliczonej kwoty odsetek za zwłokę.

W skardze do tutejszego Sądu strona co prawda wskazała obydwa wymienione powyżej zarzuty, jednakże z treści wniesionego środka zaskarżenia wynikało, iż z uwagi na uwzględnienie pierwszego z zarzutów przez organ odwoławczy, tj. nieistnienia obowiązku w zakresie nadmiernie naliczonych odsetek za zwłokę, przedmiotem sporu zawisłego przed Sądem stała się jedynie kwestia prawidłowego wypełnienia tytułu wykonawczego. Skarżący w skardze nie przedstawił żadnych własnych wyliczeń, jak według niego kształtuje się prawidłowa wysokość dochodzonej należności z tytułu odsetek od zaległości, z uwzględnieniem przerw w ich naliczaniu. W żaden sposób nie kwestionował też w skardze wyliczeń dokonanych w tym zakresie przez DIAS. Przeciwnie, podniesiona w zarzutach skarżącego argumentacja koncentrowała się wyłącznie na formalnej wadliwości tytułu wykonawczego, z uwagi na brak umieszczenia w nim informacji odnośnie przerw w naliczaniu odsetek.

Rozpoznając zatem zarzut koncentrujący się niezgodnym z prawem wypełnieniu tytułu wykonawczego Sąd, mając na względzie wykładnię prawa, dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku z 10 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 1027/22, stwierdza, że w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie wierzyciel nie miał obowiązku umieszczenia w tytule wykonawczym informacji dotyczącej okresów nienaliczania odsetek podatkowych.

W podniesionej na poparcie tego stanowiska argumentacji sąd kasacyjny przypomniał, że stosownie do art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54 naliczane są odsetki za zwłokę. Natomiast jak stanowi art. 53 § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy. Przepis ten, modyfikuje zatem sposób naliczania odsetek w odniesieniu do zaliczek, w zakresie w nim wymienionym. W myśl § 3 tego artykułu, odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. Zgodnie z kolei z art. 53 § 4 O.p., odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego (art. 55 § 1 O.p) W przypadku egzekucji administracyjnej świadczeń podatkowych, których podatkobiorcą jest Skarb Państwa, organ egzekucyjny, wskazany w art. 1a pkt 7 u.p.e.a. wykonuje jednocześnie funkcje wierzyciela, o którym mowa w art. 1a pkt 13 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. - Postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej. Połączenie w jednym podmiocie administracyjnoprawnym funkcji wierzyciela i organu egzekucyjnego powoduje, że organ egzekucyjny powinien znać z urzędu wysokość świadczeń do wyegzekwowania, w tym poddanych egzekucji odsetek od zaległości podatkowej, a więc i prawnie istotnych okoliczności, które, zgodnie z prawem, mają wpływ na wysokość odsetek. Potwierdza to tylko art. 33aa u.p.e.a., który w ust. 4 stanowi, że wierzyciel niezwłocznie zawiadamia organ egzekucyjny o okresie, za który nie nalicza się odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej. Prawnie relewantne okresy i powody nienaliczania odsetek za zwłokę od należności podatkowej wskazuje art. 54 O.p.

W konsekwencji NSA w w/w wyroku stwierdził, że podatnik dokonujący samoobliczenia odsetek od zaległości podatkowej (w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany) powinien w nim uwzględnić adekwatne do indywidualnej sprawy przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowych, zgodnie z art. 54 O.p., natomiast stosujący prawo organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, oblicza i przedstawia wysokość odsetek od zaległości podatkowej, uwzględniając (również) treść art. 54 O.p. Na podstawie powyższego stosowania prawa, organ egzekucyjny sporządza tytuł wykonawczy, który zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej – także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Także rozporządzenie MF nie zmienia treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. To z kolei oznacza, że na podstawie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy nie zawiera w swej treści okresów nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej, natomiast przedstawiona w tytule wykonawczym kwota odsetek do egzekucji powinna okresy te (z urzędu) uwzględniać. Jeżeli prowadzone przez zobowiązanego podatnika samoobliczenie odsetek od zaległości podatkowej wskazywać może na nieuwzględnienie przez organ egzekucyjny w obliczaniu odsetek podatkowych przewidzianych przez prawo okresów przerwy w naliczaniu odsetek, zobowiązany może wnieść zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej odnośnie do nieistnienia w określonej części obowiązku egzekwowanego świadczenia w zakresie odsetek od zaległości podatkowej - na podstawie art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Przypomnieć zatem należy, że skarżący w piśmie z 11 sierpnia 2020 r., inicjującym postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, wskazał na naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez błędne i niezgodne z wymogami ustawy wypełnienie tytułu wykonawczego, co uniemożliwia stronie kontrolę poprawności wyliczonej przez organ kwoty odsetek. W ocenie Sądu, zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku o sygn. III FSK 1027/22, w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie wierzyciel nie miał obowiązku umieszczenia w tytule wykonawczym informacji dotyczącej okresów nienaliczania odsetek podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.