Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 375/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek – Rak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 144/22 w sprawie ze skargi A.Z. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 24 listopada 2021 r. nr 546/OPON/2021 w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 24 maja 2022 r., VII SA/Wa 144/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę A.Z. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 24 listopada 2021 r., nr 546/OPON/2021, w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, z wniosku A.Z. Starosta Pruszkowski postanowieniem z 15 października 2021 r., nr 2759/2021, działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 148 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., K.p.a.), odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną tego organu z 10 września 2015 r., nr 1399/2015, udzielającą M. sp. z o.o. (Spółka) pozwolenia na rozbiórkę budynku usługowego znajdującego się na działkach nr ew. [...] i [...] obr. [...], położonych przy ul. [...] w P. Starosta w uzasadnieniu tegoż postanowienia podał, że A.Z. i R.Z., współwłaściciele sąsiedniej względem terenu inwestycji działki nr ew. [...], poinformowali organ prowadzący postępowanie, że na ich działce znajduje się komórka murowana dobudowana do rozbieranego obiektu. Fakt ten nie miał potwierdzenia na mapie zasadniczej znajdującej się w projekcie rozbiórki, na której nie było naniesionego budynku komórki. Pomimo braku potwierdzenia na mapach istnienia wspomnianego budynku, z uwagi na ryzyko jego uszkodzenia wynikającego z rozbiórki sąsiedniego budynku, współwłaścicieli ww. działki uznano za stronę w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na rozbiórkę. Zaznaczył Starosta przy tym, że decyzja z 10 września 2015 r. została odebrana przez A.Z. 25 września 2015 r. i nie wniosła od niej odwołania.

Starosta uznał, że okoliczność istnienia na działce nr ew. [...] budynku (komórki) przyległego do rozbieranego przez Spółkę budynku usługowego była znana zarówno temu organowi w dniu wydania decyzji dotychczasowej, jak i wnioskującej o wznowienie. Wniosek o wznowienie złożono 6 września 2021 r. W ocenie organu powiatowego, nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz nie został dochowany termin na wniesienie podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a.

2.2. Dalej w wyroku VII SA/Wa 144/22 przywołano, że po rozpatrzeniu zażalenia A.Z. na powyższe postanowienie Starosty, Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 24 listopada 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie I instancji.

W wyroku przywołano motywy postanowienia Wojewody, który wskazał, że podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zaś nowymi dowodami nieznanymi organowi w dniu wydania dotychczasowej decyzji, miałaby być okoliczność, że na działce o nr ewid. [...] znajduje się komórka przylegająca do rozbieranego budynku. Na potwierdzenie ww. faktu, wnioskująca przedłożyła kopię decyzji z 17 czerwca 1980 r., znak UA.8331/2-89/80, ustalającą miejsce i warunki realizacji inwestycji budynku gospodarczego o pow. do 30 m² w północno-wschodnim narożniku działki położonej przy ul. [...] w [...] oraz kopię decyzji z 28 maja 1981 r., nr UA-8381/62/81, zezwalającej na budowę budynku gospodarczego murowanego z przeznaczeniem na narzędzia ogrodnicze i środki ochrony roślin na działce w [...] przy ul. [...]. Wojewoda podkreślił, że A.Z. była stroną postępowania zakończonego decyzją dotychczasową z 10 września 2015 r., w jego trakcie złożyła pismo z 10 sierpnia 2015 r., w którym powiadomiła organ powiatowy o istnieniu komórki murowanej, która ma ścianę wspólną z przedmiotowym budynkiem podlegającym rozbiórki. Organ Ii instancji uznał więc, że fakt istnienie ściany wspólnej komórki z budynkiem podlegającym rozbiórce, był znany organowi powiatowemu jeszcze przed wydaniem dotychczasowej decyzji z 10 września 2015 r.

3.1. Skargę do WSA w Warszawie na wskazane wyżej postanowienie Wojewody wniosła A.Z. zarzucając naruszenie:

1) art. 15 K.p.a. poprzez złamanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 152 § 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Starosty na podstawie tylko i wyłącznie argumentów przytoczonych przez organ I instancji, bez odniesienia się do kolejnych uwag, które wskazano w zażaleniu na to postanowienie;

3) art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, że przedmiotowa sprawa dotyczy tylko wznowienia postępowania administracyjnego w kwestii związanej z przyleganiem budynku usługowego, sąsiadującego z komórką skarżącej, ale przede wszystkim tego, że w dniu wydania dotychczasowej decyzji organ powiatowy nie wiedział o istnieniu i nie podjął próby odszukania decyzji z 28 maja 1981 r. i z 17 czerwca 1980 r. dotyczących legalności wzniesienia komórki, przez co budynek gospodarczy skarżącej nie został uwzględniony na mapach;

4) art. 78 § 1 K.p.a. poprzez dowolną ocenę wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, w szczególności projektu rozbiórki, który dotyczy rozbiórki wyłącznie obiektu na działce inwestora i nie dotyczy budynku komórki, należącej do strony.

3.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

4.2. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że fakt istnienia komórki na działce skarżącej był znany Staroście już w momencie wydawania decyzji z 10 września 2015 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku usługowego i to bez względu na to, że obiekt ten nie znajdował się wówczas na mapie ewidencyjnej, załączonej do projektu rozbiórki. Zauważył sąd a quo, że sama skarżąca zwróciła uwagę organu na istnienie budynku gospodarczego w piśmie z 10 sierpnia 2015 r. Nie jest to zatem, zdaniem sądu pierwszej instancji, żadna nowa okoliczność, która nie byłaby znana organowi w dacie orzekania. Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania z powołaniem się na tę przyczynę, 6 lat po wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie, w której organ miał wiedzę o istnieniu komórki, jest żądaniem naruszającym art. 148 § 1 K.p.a., zatem słusznie zastosowano art. 149 § 3 K.p.a. odmawiając wszczęcia postępowania.

4.3. Sąd wojewódzki podkreślił też, że nie można żądania skarżącej traktować jako opartego na wykryciu nowych dowodów istniejących w dniu wydania przez Starostę decyzji z 10 września 2015 r., na co obecnie wskazuje skarga, zarzucając w istocie wadliwą ocenę żądania wznowienia. Wyjaśnił, że wniosek skarżącej, którym organ jest związany, wskazywał na wykrycie nowej okoliczności jako przyczyny wznowienia postępowania. W ocenie sądu a quo nawet przyjęcie, że z jakichś względów żądanie skarżącej o wznowienie postępowania należałoby potraktować jako oparte na przesłance wykrycia nowych dowodów, to strona w żaden sposób nie wykazała daty wykrycia owych dowodów. Nie jest takowym bowiem powoływanie się na całkowicie nieweryfikowalne, "odnalezienie" 9 sierpnia 2021 r., wśród już wcześniej przeszukiwanych dokumentów rodzinnych, owych dwóch decyzji administracyjnych dotyczących budowy komórki przy ścianie budynku usługowego. Podkreślił, że okoliczności "odnalezienia" decyzji po raz pierwszy pojawiają się dopiero w skardze.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie sądu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) w zw. z art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu II instancji polegających na:

a) utożsamieniu pisma skarżącej z 10 sierpnia 2015 r. z dowodami złożonymi przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania, mimo że w 2015 r. strona nie powoływała się na decyzje nieznane organowi, a będące podstawą do wznowienia postępowania,

b) utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, mimo że organ ten nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, a tym samym wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było przedwczesne,

c) braku przeanalizowania dokumentów będących podstawą do wznowienia postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA8381/62/81 z 18 maja 1981 r.), które to decyzje nie znajdowały się w aktach postępowania, ani nie były wskazywane przez skarżącą w trakcie postępowania administracyjnego, a tym samym dokumenty te nie były znane organowi w dniu wydania decyzji,

d) braku zestawienia decyzji będących podstawą do wznowienia postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.) z uwagami złożonymi przez skarżącą w piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r., które nie były tożsame, a tym samym na błędnym uznaniu, że decyzje złożone przez stronę nie są wystarczającą podstawą do wznowienia postępowania, mimo że nie były one znane organowi w dniu wydania decyzji,

e) braku uznania, że decyzje dołączone przez stronę postępowania jako podstawa do wznowienia postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r, i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.) nie są dokumentami pozwalającymi na wznowienie postępowania, mimo że decyzje te nie były znane organowi w momencie wydania decyzji,

f) błędnym uznaniu, że strona nie dotrzymała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, mimo że strona przedstawiła okoliczności, które pozwoliły jej na odnalezienie decyzji, a organ nie kwestionował tych okoliczności, w szczególności nie wzywał strony do uzupełniania braków formalnych wniosku poprzez uprawdopodobnienie okoliczności dotyczących dotrzymania terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania;

2) art. 151 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu II instancji polegających na braku uznania, że decyzje dołączone przez stronę postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.) nie są dokumentami pozwalającymi na wznowienie postępowania, mimo że decyzje te nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, a strona w trakcie postępowania administracyjnego nie powoływała się na nie, lecz odnalazła je dopiero przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania;

3) art. 151 Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu II instancji polegających na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, mimo że organ ten odmówił wznowienia postępowania bez jakiejkolwiek analizy zgromadzonych dokumentów w sprawie, a także orzekł o tym, że strona nie dotrzymała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, mimo że organ nie wezwał strony do uprawdopodobnienia okoliczności dotyczących odnalezienia przez nią decyzji będących podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

4) art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 75, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu II instancji polegających na:

a) braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, a w szczególności braku odniesienia się do faktu, że decyzje dołączone przez stronę postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.) nie były znane organowi w dniu wydania decyzji,

b) błędnym ustaleniu, że strona nie dotrzymała terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania,

c) braku zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, co uniemożliwiło stronie odniesienie się do okoliczności, które nie zostały wzięte przez organy administracji publicznej,

d) nieprzeprowadzeniu dowodów w postaci decyzji dołączonych przez stronę postępowania (decyzja UA 8331/2-89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.), co doprowadziło również bo błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, że "skarżący" nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, w sytuacji gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie, a także przedstawiła dowody istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi, co doprowadziło również bo błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, że "skarżący" nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, w sytuacji gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie, a także przedstawiła dowody istniejące w dniu wydania decyzji, lecz nieznane organowi;

5) art. 151 Ppsa w zw. z art. 15 K.p.a. wskutek oddalenia skargi, mimo że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie ograniczenie się przez organ II instancji do rozpoznania prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ I instancji, co spowodowało, że złożenie środka odwoławczego było iluzoryczne, bowiem organ z góry przekreślił możliwość pozytywnego rozpoznania zażalenia;

6) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo że strona skarżąca przedłożyła wszelkie dokumenty, z których wynika fakt spełnienia przesłanek dotyczących wznowienia postępowania, bowiem został zachowany termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, a strona przedstawiła dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi (decyzja UA 8331/2- 89/80 z 17 czerwca 1980 r. i decyzja UA-8381/62/81 z 18 maja 1981 r.),

7) art. 151 w zw. z art. art 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu II instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie.

5.2. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozprawy, oraz zwolnienie skarżącej od ponoszenia kosztów opłaty od skargi kasacyjnej.

5.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć podstawy kasacyjnie, wspierając wywody przywoływaniem oznaczonych judykatów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów, rozpoznając ją na posiedzeniu niejawnym, w następstwie skutecznego zrzeczenia się rozprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

6.3. zarzut naruszenia art. 151 Ppsa tylko wówczas okazałby się usprawiedliwiony, gdyby zasadne okazały się zarzuty naruszenia innych przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, a z których wynikałoby, że sąd pierwszej instancji bezpodstawnie oddalił skargę. Art. 151 Ppsa ma naturę wynikową, oznacza przypadek, gdy sąd oddala skargę w całości lub w części, uznając ją za nieuzasadnioną.

6.4. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa.

Stosownie do ostatniego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku nie ograniczył się li tylko do przywołania argumentacji organów, zrekapitulował zarazem ich zasadniczy sens oraz odniósł się do zarzutów skargi. Tym samym nie jest uprawnione stwierdzenie, aby doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa, wyrok wydano na podstawie akt sprawy w postępowaniu uproszczonym.

6.5. Nie jest uprawniony zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, zarzutu tego w istocie strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniła, sąd pierwszej instancji orzekał w granicach danej sprawy.

6.6. Nie są usprawiedliwione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a to art. 151 Ppsa w zw. z art. 149 § 3, art.148 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1, 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 15, 75, 77 § 1, 80 K.p.a.

Trafnie sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą żądania wznowienia postępowania zakończonego dotychczasową decyzją ostateczną Starosty Pruszkowskiego w przedmiocie rozbiórki budynku usługowego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...], miała być okoliczność istnienia na działce sąsiedniej nr [...] murowanej komórki. Na okoliczność tę skarżąca naprowadzała we wniosku o wznowienie postępowania, podkreślając, że komórka ta nie była uwidoczniona na mapach w chwili wydawania decyzji o rozbiórce. Słusznie jednak organy orzekające w sprawie przyjęły, że okoliczność ta znana była Staroście z pisma stron postępowania – A.Z. i R.Z. – w przedmiocie rozbiórki budynku usługowego, skoro o tej okoliczności informowali oni organ powiatowy w trakcie tegoż postępowania. Termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynosi 1 miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznością stanowiącej podstawę do wznowienia. Okolicznością tą była kwestia istnienia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] obiektu budowlanego – komórki murowanej. Okoliczność ta znana była stronie domagającej się wznowienia postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją dotychczasową w przedmiocie rozbiórki budynku usługowego, była także znana Staroście [...] wydającemu decyzję zezwalającą na rozbiórkę. Niesporne jest również, że decyzji tej skarżąca nie kwestionowała w trybie odwoławczym. Podnoszenie następnie przez skarżącą kasacyjnie ujawnienia decyzji dotyczącej zagadnienia legalnego wzniesienia obiektu komórki na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] było bez znaczenia, skoro wskazywane w skardze decyzje dotyczą obiektu, którego istnienia w trakcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynku sąsiadującego, nie podważano. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał w motywach zaskarżonego wyroku, że skarżąca modyfikowała podstawę wznowieniową, naprowadzając na ujawnienie wskazywanych przez nią dokumentów – decyzji dotyczących inkrymowanej komórki. Rzecz w tym, że dokumenty te odnoszą się wyłącznie do kwestii legalności powstania tego obiektu, którego zasadniczo nie dotyczyło postępowanie zakończone decyzją ostateczną, a wobec której wniesiono żądanie wznowienia.

6.7. Słusznie sąd pierwszej instancji uznał, że nie doszło do naruszenia zasady dwuinstacyjności postępowania, wyjaśniono wszelkie niezbędne okoliczności faktyczne, które były istotne dla rozstrzygnięcia podania w przedmiocie wznowienia postępowania. Skoro podstawą żądania wznowienia była okoliczność znana w dacie wydawania decyzji dotychczasowej organowi orzekającemu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, uzasadniona była odmowa wznowienia. Tym samym organ I instancji trafnie orzekł na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., a organ II instancji słusznie utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji.

6.8. Sąd wojewódzki tym samym oddalając skargę nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 151 Ppsa.

7. Z wyłożonych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.