Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1428/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 19
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia S. – [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2023 r. sygn. akt II SAB/Ol 14/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia S. – [...] w W. na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 14/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej "WSA w Olsztynie" lub "Sąd I instancji"), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. (dalej "Stowarzyszenie") na bezczynność Burmistrza Dobrego Miasta (dalej "Burmistrz" albo "organ") w udostępnieniu informacji publicznej – oddalił skargę.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 9 stycznia 2023 r. (data wpływu do organu), Stowarzyszenie, na podstawie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) zwróciło się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii nagrań z posiedzenia Komisji Oświaty, które odbyło się 12 grudnia 2022 r. o godz. 9.00 w Centrum Kulturalno-Bibliotecznym w Dobrym Mieście oraz kopii nagrań z posiedzenia wspólnego Komisji Budżetu oraz Komisji Rozwoju Obszarów Wiejskich, które odbyło się 13 grudnia 2022 r. o godz. 12.00 w Centrum Kulturalno-Bibliotecznym w Dobrym Mieście.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, Burmistrz pismem z dnia 19 stycznia 2023 r., poinformował, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniono, że nagrania z posiedzeń Komisji Rady Miasta są wyłącznie materiałami roboczymi, wykorzystywanymi pomocniczo w celu sporządzania protokołów, podobnie jak rękopisy i notatki. Wskazano, że co do zasady dostęp do informacji publicznej z posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej następuje przez dostęp do protokołów lub stenogramów, natomiast materiały audiowizualne lub teleinformatyczne są źródłem informacji publicznej z tych posiedzeń jedynie w wypadku, gdy protokół nie został sporządzony. Wyjaśniono również, że z każdego posiedzenia Komisji Rady Miejskiej w Dobrym Mieście sporządzany jest protokół, który stanowi informację publiczną i może być udostępniony, po złożeniu odpowiedniego wniosku. Pismem z dnia 25 stycznia 2023 r. Stowarzyszenie wniosło skargę do WSA w Olsztynie na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku o informację publiczną. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: – art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez naruszenie prawa człowieka do informacji, polegające na uniemożliwieniu pozyskania informacji zakreślonej wnioskiem, które mają istotne znaczenie dla istnienia demokratycznego państwa prawa, w którym świadomy obywatel na skutek uzyskiwanych informacji buduje stabilne zaufanie do władzy; – art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek we wskazanym przez ustawodawcę terminie. W związku z powyższymi zarzutami, Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W dniu 14 marca 2023 r. WSA w Olsztynie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z zawartym w art. 3 pkt 3 u.d.i.p. katalogiem uprawnień przysługujących w ramach dostępu do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. W myśl art. 18 ust. 1 u.d.i.p. posiedzenia te są jawne i dostępne. Stosownie do art. 19 u.d.i.p. organy sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. W świetle powołanych przepisów u.d.i.p., stwierdzono, że podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są protokoły bądź stenogramy, a z obowiązku ich sporządzenia i udostępnienia organ jest zwolniony w przypadku, gdy sporządza i udostępnia materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Przy czym z brzmienia powyższego przepisu nie wynika obowiązek nagrywania posiedzeń ani tym bardziej obowiązek ich udostępnienia w przypadku sporządzenia i ujawnienia protokołu z posiedzenia. Zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje co do zasady przez dostęp do protokołów, zaś nagrania mają charakter pomocniczy, wewnętrzny i służą przede wszystkim do sporządzenia protokołu w formie papierowej lub elektronicznej. WSA w Opolu zauważył, że zarówno protokół, jak i nagranie dźwiękowe z tego samego posiedzenia stanowią nośniki tej samej informacji publicznej, tj. zapisu przebiegu obrad. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego, wypełnia zatem obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym.

WSA w Olsztynie podał, że zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy, co wynika z treści art. 11b ust. 3 u.s.g. Zgodnie zaś z § 38 ust. 1 Statutu Gminy Dobre Miasto, przyjętego uchwałą nr XVIII/122/2015 Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z dnia 29 grudnia 2015 r., z każdej sesji Rady Miejskiej w Dobrym Mieście sporządza się protokół, będący urzędowym zapisem obrad i podejmowanych rozstrzygnięć. Przebieg sesji rejestruje się na nośniku elektronicznym, który przechowuje się do zakończenia kadencji Rady. Protokoły z obrad sesji, po ich przyjęciu przez Radę, udostępniane są do publicznego wglądu w Biuletynie Informacji Publicznej (§ 38 ust. 8 Statutu). Podobnie, w myśl § 62 ust. 3 i 4 Statutu, przebieg posiedzeń stałych Komisji rejestruje się na nośniku elektronicznym, który przechowuje się do zakończenia kadencji Rady, a ponadto z posiedzenia Komisji sporządza się protokół, który podpisuje Przewodniczący Komisji. Skoro zatem z wymienionych we wniosku z dnia 9 stycznia 2023 r. posiedzeń komisji zostały sporządzone protokoły, na co wskazał wprost Burmistrz w swojej odpowiedzi na złożony wniosek, Stowarzyszenie winno wystąpić do organu o udostępnienie żądanej informacji w postaci sporządzonego protokołu obrad komisji. Jest to bowiem podstawowe źródło informacji o posiedzeniach organów kolegialnych, co wynika z przytoczonych wyżej przepisów. Dopiero w sytuacji, gdy nie zostały sporządzone protokoły z obrad posiedzeń komisji, organ ma obowiązek sporządzić i udostępnić materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy Burmistrz prawidłowo uznał, że żądane przez Stowarzyszenie informacje, w postaci nagrań ze wskazanych posiedzeń komisji, nie stanowią informacji publicznej i w konsekwencji nie podlegają one udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., o czym strona skarżąca została pisemnie poinformowana. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, nie można było uznać, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż wniosek Stowarzyszenia w przedmiocie udzielenia informacji publicznych został rozpoznany, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Pismem z dnia 8 maja 2023 r. Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 14/23, zaskarżając go w całości. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

I. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. – przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż zawiera twierdzenia wzajemnie sprzeczne, jeśli chodzi o charakter wnioskowanej przez skarżącego informacji;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. – przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż nie zawiera ono kluczowej informacji w sprawie, to jest czy wnioskowana informacja istnieje i organ ją posiada;

3) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p, art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – przez niewłaściwą kontrolę administracji publicznej polegającą na zaaprobowaniu stanu, w którym warunkuje się uznanie informacji za publiczną i jej udostępnienie od postulowanej przez skarżącego formy udostępnienia mu tej informacji;

II. prawa materialnego, tj.:

1) art. 19 u.d.i.p. – przez jego błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż przepis ten określa zakres uprawnień podmiotu wnioskującego o informację publiczną, chociaż w istocie statuuje on warunkowy obowiązek sporządzania protokołu przez podmiot zobowiązany;

2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p, art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. i art. 19 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 11b ust. 1 i 2 u.s.g. – przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że informacja w zakresie kopii nagrań z posiedzenia wspólnego Komisji Budżetu i Komisji Rozwoju Obszarów Wiejskich, nie stanowi informacji publicznej, ponieważ przepisy u.d.i.p. nie nakładają na organy władz publicznych obowiązku udostępnienia nagrań w przypadku ich sporządzenia.

Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze i zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia. Ewentualnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Olszynie. Ponadto, Stowarzyszenie wniosło o przeprowadzenie rozprawy, rozpoznanie sprawy poza kolejnością oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przytoczona argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Odnosząc się wpierw do zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wypada zauważyć, że przepis ten traktuje o elementach uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 27 września 2024 r., III OSK 2850/22). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest dotknięte tego rodzaju wadliwością, bowiem Sąd I instancji w sposób dostatecznie wyraźny zaprezentował swoje stanowisko co do wykładni relewantnych przepisów prawa materialnego i przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia – toteż zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy za niezasadne. W tym kontekście należy podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wewnętrznie sprzeczne. Sąd I instancji zaprezentował bowiem jasne stanowisko, że zarówno protokół, jak i nagranie dźwiękowe z tego samego posiedzenia stanowią nośniki tej samej informacji publicznej, tj. zapisu przebiegu obrad. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego, wypełnia zatem obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Sąd I instancji jednoznacznie ustalił, że z posiedzeń komisji zostały sporządzone protokoły, a wobec tego ustalenia – w świetle przyjętej przez organ wykładni prawa materialnego – okoliczność czy objęte wnioskiem nagrania de facto istniały nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Ostatni zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego w istocie oscylują wokół jednej kwestii i zmierzają do zakwestionowania przytoczonego już stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym w przypadku sporządzenia i udostępnienia protokołu z posiedzenia organu kolegialnego organ nie jest zobowiązany do udostępniania tej samej informacji (informacji o przebiegu posiedzenia) na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Kwestia ta była już niejednokrotnie rozważana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany, na gruncie analogicznych uwarunkowań faktycznych i prawnych, w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., I OSK 2832/17, toteż argumentacja przedstawiona poniżej jest zasadniczo zbieżna z tą, która została sformułowana w powołanym wyroku.

Zakres prawa do informacji publicznej został określony w Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej określa przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący czego dotyczy informacja publiczna. Przepis ten wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne" – co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa" – a zatem jest to także prawo do informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz prawo do informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji RP określa formy dostępu do niej stanowiąc, że "Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej zostało skonkretyzowane w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 3 prawo do informacji publicznej obejmuje w szczególności uprawnienia do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. formami dostępu do takiej informacji są: wstęp na posiedzenia powyższych organów oraz dostęp do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia.

Prawo dostępu do informacji publicznej o działalności kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, podejmowanej w czasie ich posiedzeń, jest zrealizowane w sytuacji, gdy zainteresowany podmiot uzyskuje wiedzę na temat tej działalności w którykolwiek ze sposobów przewidzianych w ustawie. W konsekwencji udostępnienie konkretnemu wnioskodawcy informacji w jednej z przewidzianych prawem form czyni zadość roszczeniu tego wnioskodawcy w tym zakresie i zwalnia organ z obowiązku udostępniania tej samej informacji w innej formie. Ma to w szczególności tę konsekwencję, że udostępnienie nagrań z obrad organu kolegialnego nie jest wymagane w przypadku, gdy informacja o przebiegu obrad jest dostępna z innego źródła (protokołu).

Art. 19 u.d.i.p. stanowi, że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2, sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Z przepisu tego wynika, że u.d.i.p. zobowiązuje organy kolegialne, których posiedzenia w myśl art. 18 ust. 1 są jawne i dostępne, do sporządzania protokołów lub stenogramów w ramach realizacji prawa dostępu do informacji publicznej. Z obowiązku sporządzenia protokołu/stenogramu zawierającego informację o przebiegu posiedzenia organ jest zwolniony, o ile sporządzi i udostępni materiały audiowizualne lub teleinformatyczne. Z omawianego przepisu nie wynika jednak obowiązek nagrywania posiedzeń ani tym bardziej obowiązek ich udostępnienia w przypadku sporządzenia i ujawnienia protokołu posiedzenia. Organ gminy nie został zobowiązany do udostępnienia materiałów audiowizualnych i teleinformatycznych na gruncie u.d.i.p. Podstawowym źródłem informacji o posiedzeniach organów kolegialnych są zatem protokoły, a zapis audiowizualny lub teleinformatyczny jest jedynie zastępczą formą udostępniania informacji. Realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje zatem przez dostęp do protokołów. Są to dokumenty, które sporządza określona osoba, potwierdzając zapisaną treść swoim podpisem. Dzięki temu protokół staje się dokumentem, który może być udostępniany i realizuje cel wskazany w ustawie, chroniąc jednocześnie inne prawa i wolności. Ustawa nie nakłada na żadne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej obowiązku nagrywania przebiegu posiedzeń, wobec czego nie nakłada też obowiązku udostępniania informacji na nośniku teleinformatycznym. Tak więc adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przebiegu posiedzenia organu kolegialnego wypełnia obowiązek udzielenia takiej informacji poprzez udostępnienie protokołu z posiedzenia i nie jest zobowiązany do udostępniania ponadto tej samej informacji na nośniku audiowizualnym lub teleinformatycznym. Wynika to z art. 19 u.d.i.p., który dotyczy organów, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy. Tym bardziej, obowiązku udzielenia wskazanej wyżej informacji w obydwu formach nie można nałożyć na inne kolegialne organy zwłaszcza, że jak wskazano wcześniej ustawa nie nakłada na nie obowiązku rejestrowania obrad w innej formie niż protokół lub stenogram (zob. też wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r., I OSK 505/17; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., I OSK 504/17; M. Sakowska-Baryła, Ochrona danych osobowych a dostęp do informacji publicznej i ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, Warszawa 2022, s. 248; B. Dolnicki, w: B. Dolnicki (red.) Ustawa o samorządzie gminnym komentarz, Warszawa 2021, s. 290).

W powołanym wyroku z dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że zreferowane poglądy zostały sformułowane "właśnie na tle regulacji art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 1, art. 18 i art. 19 u.d.i.p." – a więc na tle regulacji, na których zasadzają się zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza przepisów powołanych w zarzutach skargi kasacyjnej i tym samym skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.