Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1521/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Inwestycji i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1837/18 w sprawie ze skargi "A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie zwrotu środków przypadających do zwrotu w związku z wystąpieniem nieprawidłowości przy realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz "A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" w S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 15 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1837/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] września 2018 r. w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie zwrotu środków przypadających do zwrotu w związku z wystąpieniem nieprawidłowości przy realizacji projektu, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2018 r. oraz w punkcie 2. orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Inwestycji i Rozwoju, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art 154 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej jako "Kpa"], poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi i uchylenie, decyzji organu odwoławczego, na skutek przyjęcia, że w prowadzonym postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej na podstawie art 154 Kpa organ dokonał ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zastosował tryb z art 154 Kpa jako "kolejny etap merytorycznego rozpoznania sprawy", podczas gdy z treści uzasadnienia decyzji zmienianej jednoznacznie wynika, że wskutek zastosowania właściwej wersji Taryfikatora organ odwoławczy dokonał obniżenia, względem decyzji organu I instancji, wskaźnika korekty na wszystkie koszty z kategorii "koszty osobowe" ze 100% do 25%, czego następstwem była konieczność obniżenia w stosunku do wszystkich kosztów osobowych wskaźnika korekty o 75%, a w zakresie zsumowanych obniżeń konieczne było uchylenie decyzji i umorzenie postępowania; rozstrzygnięcie merytoryczne o obniżeniu korekty na wszystkie koszty osobowe wyrażone zatem zostało w całości w ostatecznej decyzji merytorycznej nr [...] będącej przedmiotem zaskarżenia w WSA w Warszawie pod sygnaturą V SA/Wa 636/18, a przedmiotem zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 154 Kpa była wyłącznie korekta zsumowania wartości obniżonych o 75% korekt na koszty osobowe i określenia łącznej kwoty obniżenia wartości środków podlegających zwrotowi przez Skarżącego, a więc w decyzji tej nie rozstrzygnięto merytorycznie w stosunku do żadnego wydatku, ani w żadnym innym aspekcie sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji nr [...]; jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie ujawnił przed stroną motywów, które doprowadziły Sąd do przekonania, że z trybu określonego w art. 154 Kpa Organ uczynił sobie "kolejną instancję" - poza ogólnym wskazaniem, że tryb ten kolejnej instancji nie stanowi, co pozostaje poza sporem, Sąd nie wyjaśnił które konkretnie działanie podjęte w toku postępowania z art. 154 Kpa stanowiło kolejne merytoryczne rozstrzygnięcie w "sprawie głównej" (tj. w sprawie rozstrzygniętej decyzją zmienianą), a bez takiego wyjaśnienia nie jest możliwe dokonanie w tym zakresie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 i 2 Kpa, poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu odwoławczego na skutek przyjęcia, że organ naruszył "przytoczone wyżej przepisy prawa", co jak należy wnosić z lektury "powyższej" części uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnosi się do art. 16 § 1 i art. 154 Kpa (a nie sposób tego wywodu odnieść do również wymienionych powyżej art 145 i 156 Kpa, które nie mają żadnego związku z rozstrzygnięciem niniejszej sprawy), a w ramach analizy przesłanek zastosowania trybu z art. 154 Kpa:

a. do przesłanki braku nabycia prawa z decyzji; jakkolwiek sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie poddał tejże przesłanki jakiejkolwiek analizie w kontekście niniejszej sprawy, tym niemniej przywołał ją na str. 5, a następnie wskazał, że Organ naruszył art 154 Kpa, podczas gdy zmiana decyzji ostatecznej polegająca na prawidłowym zsumowaniu obniżenia korekt na wszystkie koszty osobowe o 75% skutkowała pomniejszeniem obciążającego stronę obowiązku zwrotu środków o kwotę 15 670,47 zł, stąd nie sposób przyjąć, że strona w zakresie obowiązku zapłaty tej kwoty "nabyła prawo" na mocy decyzji głównej, ponieważ obowiązek zapłaty kwoty pieniężnej jest wyłącznie powinnością, a nie jest z nim skorelowane żadne uprawnienie, a zatem Skarżący w tym zakresie nie nabył prawa w decyzji głównej, toteż uprawnione było zastosowanie trybu z art. 154 Kpa,

b. do przesłanki słusznego interesu strony, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, iż Organ nie wykazał, że w sprawie wystąpił interes społeczny lub słuszny interes strony, jednakże Sąd nie poparł powyższego stwierdzenia jakimkolwiek wywodem odnoszącym się do podnoszonej w tym zakresie argumentacji Organu, stąd jako że nie sposób na podstawie treści uzasadnienia zapoznać się z motywami, które doprowadziły Sąd do wykluczenia wystąpienia ww. przesłanki nie jest możliwe poddanie wyroku w tym zakresie kontroli instancyjnej, podczas gdy Organ w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę, wykazał, że zmiana decyzji głównej sprowadzała się do prawidłowego zsumowania obniżenia korekt na koszty osobowe o 75%, a w efekcie bo obniżenia obowiązku zwrotu środków przez Skarżącego na kwotę 15 670,47 zł, co jest jednoznacznie zgodnie z "interesem strony", który to interes musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych, a uchylenie obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej jest zawsze obiektywnie korzystne dla podmiotu, który zwalniany jest z obowiązku zapłaty, a utrzymanie obowiązku zapłaty jest mniej korzystne od uchylenia tego obowiązku, stąd uchylenie obowiązku zapłaty ww. kwoty na skutek prawidłowego zsumowania kwot obniżonych korekt na kosztach osobowych było jednoznacznie zgodne z interesem strony i było równoznaczne ze spełnieniem w niniejszej sprawie przesłanki występowania słusznego interesu strony, wymaganej przez art. 154 § 1 Kpa;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji na skutek jakoby powołania w podstawie prawnej decyzji błędnych jednostek redakcyjnych art. 154 Kpa, podczas gdy w treści zaskarżonej decyzji, choćby na str. 3, jak i w decyzji wydanej w I instancji również na stronie 3, wskazane zostały jako podstawa rozstrzygnięcia § 1 i 2 z art. 154 Kpa, co przesądza, iż wymóg wskazania szczegółowej podstawy prawnej został w tych decyzjach zrealizowany i zaspokojone zostało prawo strony do uzyskania wiedzy o tym jakie przepisy prawa stanowią podstawę wydawanego wobec strony rozstrzygnięcia, a omyłkowe powołanie w decyzji "art. 154 § 1 pkt 1 i 2 Kpa" stanowić może jedynie omyłkę nie mającego istotnego wpływu na wynik sprawy, która z tego względu nie może stanowić podstawy dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez bezzasadne uwzględnieni skargi i uchylenie decyzji, na skutek istniejących jakoby wątpliwości co do tego jak po dokonanej zmianie brzmi sentencja decyzji zmienianej, podczas gdy nowe brzmienie sentencji decyzji zmienianej zostało określone w decyzji wydanej w pierwszej instancji w trybie art. 154, jako że zaskarżona decyzja wyłącznie utrzymała tę decyzję w mocy, a art. 138 § 1 pkt 2 Kpa expressis verbis nie wymaga wskazania zakresu w jakim decyzja utrzymywana jest w mocy, stąd organ formułując sentencję decyzji zmienianej nie naruszył tego przepisu w stopniu uzasadniającym zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez bezzasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek przyjęcia, że Organ uczynił sobie z trybu określonego w art. 154 Kpa kolejną instancję i dokonał w tym trybie kolejnego rozstrzygnięcia "sprawy głównej" (tj. sprawy rozstrzygniętej decyzją zmienianą), podczas gdy organ w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 154 Kpa nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy głównej w żadnym jej aspekcie, a wyłącznie dokonał poprawnego zsumowania kwot obniżenia korekt na koszty osobowe, czym działał w obiektywnie pojmowanym słusznym interesie strony;

6. art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne nieoddalenie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas gdy Organ w trybie art. 154 Kpa dokonał poprawnego zsumowania kwot obniżenia korekt na koszty osobowe, czym działał w obiektywnie pojmowanym słusznym interesie strony, a jednocześnie w ww. zakresie strona nie nabyła decyzją żadnego prawa, bowiem obowiązek zapłaty kwoty pieniężnej nie stanowi uprawnienia, ani nie jest z nim skorelowane żadne uprawnienie, a nie jest możliwe pozbawienie żadnego podmiotu prawa do zapłaty określonej kwoty pieniężnej, jako że jest to wyłącznie powinność a nie uprawnienie, co oznacza, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania trybu z art. 154 Kpa, a skarga winna była zostać oddalona;

7. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe sformułowanie wskazań co do dalszego postępowania przez Organ, jako że Sąd bez wskazania szczegółowych motywów wykluczył możliwość zastosowania w niniejszej sprawie trybu z art. 154 Kpa, jakoby na skutek braku występowania przesłanek wymaganych w tym przepisie, a jednocześnie zobowiązał organ do ponownego rozpoznania sprawy w tym trybie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, zatem rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, choć dwa z podniesionych zarzutów kasacyjnych należy uznać za trafne, o czym będzie mowa na końcu niniejszych rozważań.

Sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienie pozwala na ich łączne rozpoznanie.

Na wstępie należy przypomnieć, że decyzja zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była wydana w trybie nadzwyczajnym a podstawę jej rozstrzygnięcia stanowił art. 154 § 2 w zw. z art. 154 § 1 k.p.a.

Według organu w sprawie niniejszej zostały spełnione przesłanki zastosowania trybu zmiany decyzji ostatecznej określonego w art. 154 k.p.a. tj. że na mocy decyzji zmienianej skarżąca spółka nie nabyła prawa oraz, że za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem organu, skarżąca spółka na mocy zmienionej decyzji nie nabyła żadnego prawa, ponieważ decyzja ta jest decyzją która jedynie nakładała na nią obowiązek zwrotu środków (a nie prawo), a ponadto decyzja ta jest decyzją, która stwierdza istniejący stan nie kreując nowego.

Jak wynika z natomiast z zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji uchylił decyzje organów obu instancji z tego powodu, że organ po pierwsze zastosował art. 154 k.p.a., jako kolejny etap merytorycznego rozpoznania sprawy po drugie zaś, organ nie wykazał, że za zmianą decyzji z [...] lutego 2018 r. przemawiał słuszny interes Spółki lub interes społeczny. Faktem jest, że Sąd I instancji nie poddał bliższej analizie przesłanki braku nabycia prawa z decyzji (zmienianej) tj. jednego z elementów koniecznych dla wszczęcia i prowadzenia postępowania w trybie art. 154 k.p.a. co trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie w punkcie 2a petitum skargi kasacyjnej. Tym niemniej, przywołanie tej przesłanki na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku w aspekcie naruszenia art. 154 k.p.a. z powodów wyżej wskazanych prowadzi do wniosku, że WSA w istocie nie zanegował stanowiska organu, że na mocy decyzji zmienianej skarżąca spółka nie nabyła prawa, a więc ta przesłanka została spełniona. Z tego względu wzmiankowany zarzut kasacyjny nie zasługuje na uwzględnienie.

Tym niemniej, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym, nie podziela tego stanowiska i przyjmuje za trafny wyrażany w orzecznictwie i doktrynie w zasadzie jednolity pogląd, że nabycie praw, o którym mowa w art. 154 i art. 155 k.p.a., należy rozumieć szeroko. Przyjmuje się, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, powinno być traktowane jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawa (wyrok WSA w Krakowie z 6 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1052/15, LEX nr 1939210). Podkreśla się także (choć w tym zakresie można odnotować również przeciwne wypowiedzi zarówno sądów, jak i doktryny), że przepisy te umożliwiają uchylenie lub zmianę decyzji jedynie w sprawach rozpoznawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego. W omawianych trybach nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, czyli takie, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2016 r., sygn. VII SA/Wa 2569/15, LEX nr 2113945). Jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2006 r. (sygn. II OSK 770/05, Legalis nr 84811), w trybie art. 154 lub art. 155 k.p.a. mogą być uchylane lub zmieniane tylko decyzje ostateczne, konstytutywne, nie dotknięte wadami wymienionymi w art. 145 § 1 bądź art. 156 § 1 k.p.a., mające charakter uznaniowy, przy jednoczesnym spełnieniu warunków określonych w art. 154 § 1 lub art. 155 k.p.a. Jeśli zatem strona na mocy decyzji nabyła prawa (rozstrzygnięto o jej obowiązkach), to do zmiany lub uchylenia takiej decyzji – o ile nie sprzeciwiają się temu przepisy prawa i przemawia za tym interes strony lub interes społeczny – może dojść tylko za wyraźną, jednoznaczną zgodą strony. Jej brak stanowi rażące naruszenie prawa. Bez zgody strony decyzja może bowiem zostać zmieniona lub uchylona tylko z mocy przepisów szczególnych, co nie dotyczy rozpoznawanej sprawy.

Tymczasem na gruncie tej sprawy doszło do zmiany decyzji wadliwej (co podnosi organ wprost w motywach decyzji zaskarżonej cyt. Ponowna analiza uzasadnienia decyzji organu I instancji wykazała, że podczas miarkowania wysokości korekt nałożonych tzw. koszty osobowe organ odwoławczy pominął jedna ( łączna) kategorie wydatków poniesionych przez beneficjenta w związku z wyborem Koordynatora zespołu projektowego oraz Specjalisty ds. promocji opiewającą na kwotę 20.893,96 zł ), niewątpliwie dokonano też zmiany merytorycznej (w zakresie kwoty dofinansowania podlegającej zwrotowi), co zresztą również nie jest kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie. Należy zatem zaakcentować, że w decyzji poddanej kontroli przez WSA w Warszawie organ odwoławczy wskazuje na swój ewidentny błąd polegający na nieobjęciu w decyzji zmienianej z [...] lutego 2018r. wszystkich korekt, jakie wymierzył w swojej decyzji organ I instancji. Tym samym, wbrew poglądowi forsowanemu przez skarżącego kasacyjnie, WSA słusznie uznał, że organ uczynił z trybu określonego w art.154 k.p.a. kolejną instancję i dokonał w tym trybie kolejnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją zmienianą, co – jak już wcześniej powiedziano - było działaniem nieprawidłowym.

Nie można także podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że za zmianą decyzji z [...] lutego 2018r. przemawia słuszny interes Spółki. Jak wskazano w odpowiedzi na niniejszą skargę kasacyjną, zmienioną decyzję z dnia [...] lutego 2018 r. strona zaskarżyła do WSA w Warszawie podnosząc w skardze m.in. zarzuty o charakterze materialnym odnoszące się do istoty postępowania. Przedmiotowa sprawa została zarejestrowana pod sygn. V SA/Wa 636/18 i obecnie postępowanie sądowoadministracyjne pozostaje zawieszone (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2018 r.).

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi Spółki było prawidłowe a zarzuty kasacyjne (oprócz zarzutów opisanych w punktach 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej, o czym niżej) nie są zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednocześnie, że WSA niezasadnie uznał, iż dodatkowymi przyczynami wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji powinny być: stwierdzona wadliwość w postaci braku powołania w podstawie prawnej decyzji błędnych jednostek redakcyjnych art. 154 k.p.a. a także istnienie wątpliwości , co do treści sentencji zmienianej, gdyż - w ocenie WSA - z treści sentencji decyzji (pierwszoinstancyjnej) z dnia 14 maja 2018 r. wynika, ze zmiana obejmuje całość sentencji zmienianej, co pozostawia poza rozstrzygnięciem utrzymanie w mocy pozostałej decyzji PARP z dnia [...] czerwca 2017r. Odnosząc się do tego stanowiska w kolejności jak wyżej należy stwierdzić, że rację ma skarżący kasacyjnie organ, iż powołanie w decyzji pierwszoinstancyjnej nieistniejących jednostek redakcyjnych art. 154 k.p.a. poprzez wskazanie art. 154§1 pkt 2 k.p.a. i art. 154§1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 154§1 i art. 154§2 należy na gruncie tej sprawy kwalifikować jedynie jako omyłkę, która nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jest tak z tego względu, że w treści tej decyzji jednostki redakcyjne wskazano prawidłowo i nie ma wątpliwości, odnośnie do podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Także Spółka wnosząca skargę do WSA nie miała wątpliwości w tym zakresie i poprawnie odczytała na jakiej podstawie prawnej została wydana ta decyzja. Kolejny problem na jaki wskazuje Sąd I instancji, mianowicie "istnienie wątpliwości odnośnie treści sentencji zmienianej" prowadzący finalnie WSA do wniosku, ze i z tej przyczyny należy uchylić decyzję też nie zyskał aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sentencja decyzji zmienianej po zmianie decyzją wydaną w trybie art. 154 k.p.a., wbrew poglądowi WSA w Warszawie, jasno wskazuje jej zakres. W decyzji z [...] maja 2018 r. wyraźnie bowiem nadano brzmienie sentencji decyzji z [...] lutego 2018 r. mianowicie w miejsce uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej obowiązku zwrotu kwoty 1555.106,77 zł wraz należnymi odsetkami i umorzenia w tym zakresie postępowania przed organem I instancji a nadto utrzymania w mocy decyzji I instancji w pozostałym zakresie nadano jej brzmienie: "uchylam zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku zwrotu kwoty w wysokości 170.777, 24 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi , jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania tych środków do dnia zwrotu i w tym zakresie umarzam postępowanie w pierwszej instancji". Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, że sentencja decyzji z [...] maja 2018r. odpowiada przepisowi art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. Przepis ten, jak słusznie podniesiono w zarzucie 4 petitum skargi kasacyjnej nie wymaga wskazania zakresu w jakim decyzja utrzymywana jest w mocy. Nawet przy przyjęciu argumentacji przeciwnej wskazywanej w odpowiedzi na niniejszą skargę kasacyjną, nie można uznać, że sentencja wzmiankowanej decyzji z dnia [...] maja 2018r. nie jest jasna i precyzyjna. To wszystko powoduje, że opisany zarzut kasacyjny jest trafny.

Jednakże z powodów wskazanych wyżej, stwierdzone wadliwości nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, obejmujących koszty zastępstwa procesowego dla pełnomocnika skarżącej spółki, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).