Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1259/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J. Ł. – utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r. znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przyczyną podjęcia rozstrzygnięcia Wojewody [...] było ustalenie, że niniejsza sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, tj. decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r., znak: [...], utrzymującą w mocy, po rozpatrzeniu odwołania J. Ł., decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r., Nr [...], która zapadła z uwagi na brak legitymacji procesowej wnioskodawcy J. Ł. Jak wskazał organ wojewódzki: "wniosek J. Ł. z 7.05.2018 r. dotyczy sprawy rozstrzygniętej już wcześniej ww. decyzjami ostatecznymi (...) Podkreślić należy, iż decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (...)"

Główny Inspektor Nadzoru Budowanego nie podzielił tej argumentacji organu pierwszej instancji i stwierdził, że ww. decyzja GINB z [...] lutego 2017 r. wydana na podstawie 105 § 1 k.p.a. nie tworzy stanu powagi rzeczy osądzonej. Dodał, że ocena legitymacji procesowej wnioskodawcy powinna być dokonana zawsze z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego. Innymi słowy, to że dany podmiot nie był stroną postępowania w określonej dacie, nie skutkuje automatycznie tym, że podmiot ten nie może być stroną w dacie późniejszej. Ocena w tym zakresie każdorazowo wymaga analizy dokonanej w oparciu o całokształt aktualnych okoliczności.

Tym niemniej, zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r., pomimo nieprawidłowego uzasadnienia odpowiada prawu.

Przyczyną podjęcia ww. ostatecznej decyzji GINB z [...] lutego 2017 r., było ustalenie, że działka nr ewid. [...] należąca do skarżącego – J. Ł. nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. J. Ł. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r., wywodzi z tych samych okoliczności, które były podstawą wydania ww. decyzji GINB z [...] lutego 2017 r., czyli z tytułu przysługującego mu prawa własności działki nr ewid. [...] (pismo z 10 września 2018 r.).

Stosownie do art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Tak więc, właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczy etapu wstępnego, polegającego na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy.

Organ przywołał treść art. 28 k.p.a. i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz powołał się na orzecznictwo sądowo administracyjne i wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Niewątpliwie, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wprowadzony do systemu prawa ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718), ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalonego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 k.p.a. - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Wynika to z uzasadnienia projektu przywołanej ustawy zmieniającej (Sejm RP IV Kadencji, Nr druku: 493), gdzie stwierdzono jednoznacznie: "Ponadto zaproponowano (w nowym ust. 2 art. 28) ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców sąsiednich nieruchomości (lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a.)". Również w literaturze podkreśla się wyraźnie, że celem powyższej zmiany było przesądzenie w ustawie, iż osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować dane zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007 r., s.325 i n.).

Jednocześnie, jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06, sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Badanie legitymacji procesowej strony w postępowaniu nieważnościowym dotyczy etapu wstępnego polegającego na ocenie interesu prawnego według stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i orzekania przez organ nadzorczy.

Jak wynika z projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z [...] grudnia 2011r., Nr [...], przedmiotem spornej inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. Projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny (o wysokości 21,14 m w kalenicy) został zaplanowany na działce nr ewid. [...] w odległości około 16,0 m od granicy z działką nr ewid. [...] (należącą do skarżącego), Projektowane zgrupowania miejsc postojowych (liczące 5 miejsc postojowych i 3 miejsca postojowe) zaprojektowano w odległości około 6,0 - 6,5 m od granicy działki nr ewid. [...]. Projektowany śmietnik został usytuowany w odległości 9,5 m od granicy działki nr ewid. [...]. Co istotne działka nr ewid. [...] (należąca do skarżącego) jest oddzielona od działki inwestycyjnej nr ewid. [...] działką drogową w postaci drogi gminnej (ul. [...]), tj. działką nr ewid.[...].

Z faktu tego płyną doniosłe dla skarżącego skutki prawne, ponieważ zgodnie z art. 43 ust.1 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. 2018, poz. 2068), obiekty budowlane przy drodze gminnej powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Z zacytowanego powyżej przepisu art. 43 ustawy o drogach gminnych wynika ograniczenie w zagospodarowaniu działek położonych w sąsiedztwie drogi. Gdyby skarżący J. Ł. zdecydował się w przyszłości na rozbudowę istniejącego już na jego działce nr ewid [...] obiektu budowlanego, lub wzniesienie nowego obiektu budowlanego w kierunku ul. [...], to musiałby zachować minimalną odległość 6,0 m od granicy zewnętrznej krawędzi drogi gminnej.

Mając na uwadze odległość w jakiej działka nr ewid. [...] znajduje się od działki inwestycyjnej nr ewid. [...], oraz fakt, że działka nr ewid. [...] graniczy z działką drogową nr ewid. [...] organ stwierdził, że zaprojektowana inwestycja nie ogranicza skarżącego w zagospodarowaniu należącej do niego działki nr ewid. [...]. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ewid. [...] wynikają z art. 43 ustawy o drogach publicznych.

Organ wskazał, że działka nr ewid. [...] należąca do skarżącego nie znajduje się także w obszarze oddziaływania spornej inwestycji usytuowanej na działce nr ewid. [...], wyznaczonym w oparciu o przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r" w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dotyczący przesłaniania), § 19 ww. rozporządzenia (dotyczący miejsc postojowych), § 23 ww. rozporządzenia (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych), oraz § 60 ww. rozporządzenia (dotyczący nasłonecznienia obiektów budowlanych). Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowana działki o nr ewid. [...]. Innymi słowy, skarżący może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania.

Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Tylko wówczas, tj. w takim przypadku kiedy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, prawidłowym jest zastosowanie ww. regulacji prawnej. W innych przypadkach postępowanie na żądanie strony wszczyna się zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., a to dopiero stwarza możliwości do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy.

Ponadto, jak stwierdził organ, J. Ł. swój interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r., Nr [...], wywodzi z tych samych okoliczności, na które powoływał się w postępowaniu zakończonym ww. decyzją GINB z [...] lutego 2017 r., znak: [...]. Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności ani nie przedstawił żadnych nowych dowodów świadczących, że ma inny interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r.

W analizowanej sprawie brak interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę był więc dla GINB oczywisty.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. Ł., zaskarżając je w całości i żądając jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzucił naruszenie:

"- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 61 § 1 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji, pomimo że wyjaśnienie kwestii czy Skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku powinny zostać dokonane ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia takiego wniosku;

2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art.144 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia przez GINB zażalenia Skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z [...].11.2018 r. znak: [...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...].12.2011 r. Nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę".

Zasadniczy argument skargi polega na tym, że organy winny wszcząć postępowanie i dopiero ocenić legitymację skarżącego. W uzasadnieniu skargi, cytując orzecznictwo, skarżący wskazał, że "oceny, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku poczynić ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia wniosku, a także stwierdzenia, czy podnoszone w stosunku do kwestionowanej decyzji zarzuty uprawniały wnioskodawcę do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności. Na gruncie przedstawionych okoliczności niedopuszczalna jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a.".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z 10 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/19 orzekając na skutek skargi J. Ł. na ww. postanowienie uchylił ww. postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji W uzasadnieniu Sąd zaprezentował stanowisko, że niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a., albowiem oceny, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez niego decyzji, powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku należało poczynić ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia wniosku, a także stwierdzenia, czy podnoszone w stosunku do kwestionowanej decyzji zarzuty uprawniały wnioskodawcę do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności.

Ww. wyrok – na skutek skargi kasacyjnej GINB – został 26 czerwca 2020 r. uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie II OSK 36/20. NSA wyjaśnił w uzasadnieniu, że zasadny okazał się podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zasadniczo argumentacja skargi kasacyjnej koncentruje się wokół nieuwzględnienia przez Sąd I instancji znaczenia decyzji GINB z [...] lutego 2017 r., dla możliwości ponownej oceny interesu prawnego skarżącego w postępowaniu nieważnościowym.

W ocenie Sądu II instancji, WSA w Warszawie pominął istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że GINB decyzją z [...] lutego 2017 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z sierpnia 2015 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r. nr [...]. U podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie przez organ, iż skarżący nie posiada interesu prawnego do kwestionowania w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzji Starosty. Decyzja GINB z dnia [...] lutego 2017 r. jest decyzją ostateczną. NSA wskazał, że decyzja umarzająca postępowanie definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata. Decydującą kwestią dla przeszkody ponownego prowadzenia postępowania w sprawie, w której uprzednio postępowanie umorzono, będą okoliczności umorzenia i charakter sprawy.

NSA uznał, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby WSA w Warszawie w ogóle rozważał, jakie znaczenie dla możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, miała okoliczność umorzenia wszczętego wcześniej już postępowania nieważnościowego. Ta całkowicie pominięta przez Sąd I instancji okoliczność była przedmiotem rozważań organów administracji publicznej. Sąd I instancji dokonując kontroli postanowienia GINB z dnia [...] stycznia 2019 r. powinien był dokonać oceny, czy decyzja GINB z dnia [...] lutego 2017 r., w której dokonano wiążącej oceny interesu skarżącego w postępowaniu nieważnościowym, stanowiła przeszkodę do wszczęcia ponownego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz wiążącą tut. Sąd ocenę prawną, wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z 26 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 36/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie nie naruszało prawa w sposób opisany powyżej, a skarga była niezasadna.

Ostateczne i prawomocne postanowienie GINB z [...] lutego 2017 r. znak: [...], którym organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r. nr [...] było orzeczeniem ostatecznie kończącym postępowanie w sprawie nieważności ww. decyzji. W związku z tym, że skarżący występując ponownie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z 2015 r. – a więc już po uzyskaniu ostatecznego charakteru postanowienia GINB z [...] lutego 2017 r. – nie wykazał w żaden inny od powołanego w pierwotnym wniosku z 28 października 2015 r. (uzupełnionego 18 grudnia 2015 r.) sposób swego interesu prawnego, to prawidłowo Wojewoda [...] zastosował art. 61a w zw. z art. 157 § 1 k.p.a. odmawiając wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Prawidłowo też uznał organ I instancji – wbrew stanowisku GINB – że ostateczna decyzja GINB z [...] lutego 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r. wywołała stan prawny, zwany w doktrynie "res iudicata" - w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygania.

Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, "przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Zgodnie z art. 16 § 1 zdanie drugie k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Wzruszenie zatem decyzji umarzającej postępowanie może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - res iudicata. Decydującą kwestią dla przeszkody ponownego prowadzenia postępowania w sprawie, w której uprzednio postępowanie umorzono, będą okoliczności umorzenia i charakter sprawy".

Dlatego też Wojewoda [...] dokonał prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego i dyspozycji art. 61a § 1 k.p.a., gdyż w wypadku żądania wszczęcia postępowania pochodzącego od osoby niebędącą stroną organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Skoro więc sprawa ważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2011 r. nr [...] została ostatecznie zakończona, a przyczyną umorzenia postępowania była podmiotowa bezprzedmiotowość (brak przymiotu strony J. Ł.), to zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. zarówno Wojewoda, jako organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jak i GINB, który ją w mocy utrzymał, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

GINB, ponownie badając interes prawny J. Ł. i sporządzając uzasadnienie zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, dokonał w świetle powyższej oceny prawnej tut. Sądu (a przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego) zbędnych w niniejszej sprawie ustaleń. Tym niemniej, takie uchybienie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy; organ prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, stosując poprawnie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a.

Z tych powodów zarzuty ujęte w pkt. II 1 – 2 skargi nie tylko były niezasadne, ale błędne prawnie. Podkreślić bowiem należy, że (wbrew zarzutowi) prawa nie można naruszyć przez "jego niezastosowanie". Taki błąd nazywany jest w nauce logiki, jako contradictio in adiecto, a więc błąd logiczny polegający na zestawieniu dwóch wyrazów: określanego i określającego, które wzajemnie się wykluczają (skoro jakiegoś przepisu się nie stosuje, to nie można go tym samym naruszyć). Naruszenie prawa może polegać wyłącznie albo na wadliwym zastosowaniu, albo błędnej wykładni stosowanego przepisu.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postepowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.