Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 591/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 988/24 o wymierzeniu grzywny Rektorowi Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z siedzibą w Warszawie w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie z 15 kwietnia 2024 r. nr R.0153.9.1.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 października 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 988/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Rektorowi Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie (dalej: "organ", "Rektor") grzywnę w wysokości 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga, odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne zostały przekazane przez organ w nieprawidłowej formie, tj. niezgodnie z wymogami rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych zasad przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1003; dalej: "rozporządzenie"), wydanym na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 54 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że akta administracyjne przesłane w formie papierowej w większości stanowią wydruki dokumentów podpisanych elektronicznie takich jak wniosek skarżącego z 14 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z załącznikami czy skierowane do stowarzyszenia, wezwanie Rektora z 26 marca 2024 r. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzonej informacji publicznej. Jedynie zaskarżona decyzja została osobiście podpisana przez piastuna organu.

Sąd I instancji wskazał, że trzykrotnie kierował do pełnomocnika Rektora wezwania do nadesłania oryginału skargi w takiej formie w jakiej została przesłana oraz akt administracyjnych w takiej formie w jakiej zostały sporządzone. Na żadne z nich organ nie zareagował.

Zdaniem Sądu I instancji taka postawa organu skutkuje przedłużeniem postępowania sądowoadministracyjnego.

Określając wysokość grzywny Sąd I instancji miał na uwadze charakter sprawy będącej przedmiotem skargi (dostęp do informacji publicznej i związany z nią skrócony termin do rozpatrzenia skargi), a także fakt, że pomimo trzykrotnego wezwania pełnomocnik organu nadal nie przekazał oryginału skargi w takiej formie w jakiej została przesłana oraz akt administracyjnych w takiej formie w jakiej zostały sporządzone.

Zażalenie na ww. postanowienie złożył Rektor, wnosząc o jego uchylenie w całości.

W zażaleniu organ wskazał, że skarga została przesłana na początku lipca 2024 r., na elektroniczną skrzynkę podawczą WSA w Warszawie, poprzez moduł e-Doręczeń systemu EZD. Pełnomocnik organu podał, że próbował poinformować o powyższym fakcie w odpowiedzi na wezwanie z 12 września 2024 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 112 zdanie pierwsze p.p.s.a., w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sformułowanie zawarte w art. 112 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, podobnie jak ma to miejsce w przypadku grzywny przewidzianej w art. 55 § 1 p.p.s.a. Przy czym jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną wynikającą z art. 112 p.p.s.a. jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest przy tym uznaniu sądu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalone w niniejszej sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji przepisu art. 112 p.p.s.a. i z tej przyczyny należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie ocenił postępowanie Rektora jako wypełniające przesłankę określoną w tym przepisie, warunkującą możliwość wymierzenia mu grzywny.

W niniejszej sprawie organ przesłał skargę, odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne w formie wydruków pisma wniesionego w drodze elektronicznej, co nie stanowi prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, skargę oraz odpowiedź na skargę organ przekazuje w formie lub postaci, w jakiej zostały sporządzone (ust. 1). Skargę lub odpowiedź na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu (ust. 2). Natomiast zgodnie z § 4 rozporządzenia akta sprawy organ przekazuje do sądu w takiej postaci, w jakiej są prowadzone. W przypadku gdy akta sprawy są prowadzone w postaci papierowej, zastosowanie znajdują unormowania z § 5 rozporządzenia, a gdy w formie elektronicznej - zapisy z § 6 i § 7 rozporządzenia.

Sąd I instancji trzykrotnie wzywał Rektora do nadesłania oryginału skargi w takiej formie w jakiej została do niego przesłana do oraz akt administracyjnych w takiej formie w jakiej zostały sporządzone. Na żadne z powyższych wezwań organ nie udzielił odpowiedzi. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia Rektor nie wykonał nałożonego na niego przez Sąd I instancji obowiązku. Należy także zauważyć, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, że w lipcu 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wpłynęła żadna korespondencja elektroniczna ePUAP, której nadawcą byłaby Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, jak również żadna korespondencja, której nadawcą był M.K. pełnomocnik organu (vide notatka kierownika Sekretariatu Wydziału II z 13 listopada 2024 r.)

Wobec powyższego uznać należy, że fakt niewywiązania się organu z nałożonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązku nie pozostawiał wątpliwości i dawał prawo temu Sądowi do zastosowania trybu przewidzianego w art. 112 p.p.s.a. Należy także stwierdzić, że wysokość orzeczonej przez Sąd I instancji grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia organu w niewykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 112 p.p.s.a. i wystarczająca do spełnienia swoich celów, o których mowa wyżej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.