Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4189/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 13 i art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1228
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tj
article: art. 116 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 476/20 w sprawie ze skargi W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 21 lipca 2020 r., nr 1001-IEW-1.4123.11.2020.2.U22.AP UNP: 1001-20-034179 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 3 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 476/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") oddalił skargę V. V. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej

w Łodzi (dalej: "Dyrektor") z dnia 21 lipca 2020 r. w przedmiocie solidarnej ze Spółką z o.o. T. P. (dalej: "Spółka") jego odpowiedzialności podatkowej, jako członka zarządu, za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za luty

i marzec 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go

w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł także

o zasądzenie od Dyrektora na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Ponadto wnioskował

o przyznanie Skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów, w tym w szczególności od opłaty od skargi i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1228, dalej: "o.p."), poprzez:

a) jego niewłaściwe zastosowanie, stanowiące konsekwencję przyjęcia niezgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego, wyrażającego się

w niewłaściwym ustaleniu stanu majątkowego Spółki w chwili pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa Zarządu, co z kolei doprowadziło do błędnego zastosowania wobec podatnika odpowiedzialności z art. 116 § 1 i 2 o.p.,

w sytuacji kiedy w dacie powstania zaległości podatkowej nie zaistniały przyczyny ogłoszenia upadłości, a nadto stan majątku Spółki pozwalał za zaspokojenie należności podatkowych;

b) jego błędną wykładnię na tle stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że nie istnieją okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego jako członka organu osoby prawnej za zaległości Spółki;

c) jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu stanowiska, zgodnie z którym dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wystarczającym jest prowadzenie przez organ podatkowy egzekucji z rachunków bankowych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu stanowi, iż niezbędne jest wykazanie bezskuteczności egzekucji z całego majątku,

d) jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu stanowiska, zgodnie z którym stwierdzenie bezskuteczności egzekucji należy odnosić wyłącznie do należności podatkowych, które jeszcze nie zostały zaspokojone przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności solidarnej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu stanowi, iż niezbędne jest wykazanie bezskuteczności egzekucji rozpatrując całokształt sytuacji Spółki, w tym należności które powstały w zbliżonym czasookresie, a zostały zaspokojone w toku postępowania egzekucyjnego, w szczególności w sytuacji w której zobowiązania Spółki z tytułu podatków za okres październik 2017 - marzec 2018 wynosiły 475.197,00 zł, a z których to organ podatkowy wyegzekwował łączną kwotę w wysokości 322.470,93 zł, co stanowi znaczną część należności;

e) poprzez przyjęcie, że Skarżący ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki w związku z wystąpieniem pozytywnej i brakiem negatywnych przesłanek określonych w art. 116 o.p., pomimo że nie faktycznie nie miał możliwości wykonywania funkcji prezesa zarządu i został podstępnie wprowadzony w błąd co do stanu majątkowego spółki oraz jej zobowiązań;

f) naruszenie art. 11, art. 13 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.- Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1228, dalej: "p.u."), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., poprzez przyjęcie, że zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, co oznacza, że zachodziła przesłanka negatywna orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatnika za zaległości podatkowe spółki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p.;

2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 121 § 1,120,122 w zw. z art. 187 § 1,191, 210 § 1 i 4 o.p., poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie jedynie części zebranego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne, wbrew logice

i zasadom doświadczenia życiowego, dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego oraz selektywne potraktowanie zebranego materiału dowodowego oraz obciążenie skarżącej ujemnymi konsekwencjami zaniedbań organu podatkowego co doprowadziło organ podatkowy do przyjęcia błędnego założenia, iż:

a) Skarżący wykonywał faktycznie funkcję członka zarządu, bowiem złożył podpisy pod wskazanymi przez organ dokumentami takimi jak upoważnienie do reprezentowania Spółki, składania deklaracji, czy formularz aktualizacyjny NIP-8;

b) prowadzone przez organ podatkowy postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne pomimo, iż kwestie skuteczności postępowań egzekucyjnych należałoby rozpatrywać biorąc pod uwagę wysokość wszystkich należności podatkowych spółki w okresie pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki, co

z kolei doprowadziłoby do uznania iż znaczna część należności została wyegzekwowana;

3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez nieocenienie legalności zaskarżonej decyzji z urzędu i ograniczenie się jedynie do oceny zarzutów podniesionych w skardze, w efekcie oddalenie skargi mimo, iż organy skarbowe rozpatrujące sprawę nie uwzględniły, iż w efekcie prowadzonej przez Urząd Skarbowy w S. egzekucji, doprowadziło do uzyskania należności w kwocie 322.470,93 zł, co stanowi ponad 75 % łącznych należności Spółki z tytułu podatków;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z dyspozycją tej normy prawnej, co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia oraz brak ich oceny a także wpływu na treść rozstrzygnięcia, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 95 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zaistnienia przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącego za zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, jako członka zarządu tej Spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 i 4 o.p. polegający na tym, że WSA

w przedmiotowym wyroku nie dokonał wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, ocenił go dowolnie wbrew logice i zasadom doświadczenia życiowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, oparł rozstrzygnięcie na części zebranego materiału traktując go selektywnie, obciążył Skarżącego ujemnymi konsekwencjami zaniedbań organów, co spowodowało błędną ocenę, że Skarżący faktycznie wykonywał funkcję członka zarządu bowiem złożył podpisy pod wskazanymi przez organ dokumentami takimi jak upoważnienie do reprezentowania spółki, składania deklaracji, czy formularza aktualizacyjnego NIP-8, oraz błędną ocenę, że postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne pomimo, że kwestie skuteczności postępowań egzekucyjnych należy rozpatrywać biorąc pod uwagę wysokość wszystkich należności podatkowych Spółki w okresie pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki, co doprowadziłoby do uznania, że należność w znacznej części została wyegzekwowana.

Jako bezzasadny należało również ocenić zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ograniczenie się do oceny zarzutów skargi mimo, że organy skarbowe nie uwzględniły, iż w efekcie prowadzonej egzekucji uzyskały należność w kwocie 322.470,93 zł co stanowi 75% łącznych należności Spółki z tytułu podatków, a także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uzasadnienie wyroku sprzecznie z dyspozycją przepisu tj. nie odniesienie się do dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, brak ich oceny i wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W ocenie NSA wskazać należy, iż fakt, że Skarżący jako członek zarządu udzielił pełnomocnictwa innej osobie, nie zwalnia go z przedmiotowej odpowiedzialności. Uwypuklenia wymaga, iż polecenie częściowego zarządzania Spółką osobie spoza zarządu nie zwalnia członka zarządu, ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani z odpowiedzialności za jej długi podatkowe.

W orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie podnoszona była okoliczność tego rodzaju, że podstawą odpowiedzialności członka zarządu spółki jest sam fakt bycia członkiem zarządu spółki. Okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub nie wykonywaniem tej funkcji, dobra wiara czy świadomość pełnienia takiej funkcji, nie mają znaczenia dla tej oceny. Tak też uznał NSA

w wyroku z 27.06.2019 r., sygn. akt I FSK 1651/16, zgodnie z którym "ze względu na taki charakter funkcji członka zarządu nie ma uzasadnienia, aby art. 116 o.p. interpretować wąsko, przyjmując odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jedynie w takich przypadkach, gdy członek zarządu faktycznie kierował spółką". Nadto przypomnieć wypada, iż WSA w uzasadnieniu wyroku podniósł, że akta sprawy zawierają dowody potwierdzające faktyczne sprawowanie funkcji prezesa zarządu Spółki w analizowanym okresie. Organ odwoławczy wskazał je na 8 str. zaskarżonej decyzji. Skarżący natomiast nie odniósł się w skardze kasacyjnej do tych dowodów i wbrew nim twierdzi, że "Sąd I instancji przyjął bezkrytycznie, po organach podatkowych, iż skarżący faktycznie pełnił funkcję Prezesa Zarządu (...)". Udzielenie pełnomocnictwa innej osobie nie oznacza, że prezes Zarządu nie ma faktycznych możliwości pełnienia obowiązków. W skardze kasacyjnej, nie wskazano zaś innych powodów braku możliwości faktycznego działania jako Prezesa Spółki. Zasadne jest więc stanowisko WSA, zgodnie z którym częściowe przekazanie zarządzania spółką innej osobie, a przy tym brak kontroli, czy nadzoru nad jej funkcjonowaniem nie zwalnia Skarżącego, jako członka zarządu Spółki od odpowiedzialności za jej zaległości, w tym za zaległości podatkowe, zaś podniesiony w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny.

Skarżący w skardze kasacyjnej podnosił, że w ramach prowadzonych postępowań egzekucyjnych organy skarbowe wyegzekwowały od Spółki 322.470,93 zł i tą okoliczność należy uwzględnić przy ocenie przesłanki bezskuteczności egzekucji. W tym miejscu przypomnieć należy, iż jedną z przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o., o których mowa w przepisie art. 116 o.p., jest bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie konkretnych tytułów wykonawczych. W przedmiotowym stanie faktycznym sprawy były to tytuły dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2018 r., zaś niezaspokojenie właśnie tych konkretnych zaległości spowodowało umorzenie egzekucji z powodu jej bezskuteczności, co z kolei uzasadniło przypisanie solidarnej odpowiedzialności wraz ze Spółką, za te zaległości jej byłego członka zarządu. Za niezrozumiałe i sprzeczne z treścią analizowanego zarzutu skargi kasacyjnej należało uznać argumenty Skarżącego w których podnosił, że WSA

w ślad za organami podatkowymi przyjął, że dla ustalenia miejsca świadczenia usług transportowych zastosowanie ma art. 28 ust. 3-5 ustawy z dnia 9 grudnia 2019 r.

o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r. poz. 106.), podczas gdy przepis ten został uchylony, a zatem organ oparł się na nieobowiązującym przepisie w badanym okresie.

W tym miejscu zasygnalizować należy, iż analiza sentencji i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i uzasadnienia wyroku WSA wskazuje, że przepis art. 28 ust. 3-5 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług nie był i nie mógł być przedmiotem analizy, ani organów podatkowych, ani Sądu. Przedmiotem postępowania ocenianego przez Sąd była odpowiedź na pytanie, czy zaistniały przesłanki odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 116 o.p.

Wbrew stanowisku Skarżącego, w ocenie NSA, organ odwoławczy

w zaskarżonej do Sądu decyzji zebrał wszystkie dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonał analizy i oceny całokształtu zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami o.p., a w szczególności z zasadą swobodnej oceny dowodów.

W zaskarżonej decyzji przedstawiono ustalony stan faktyczny sprawy, wyjaśniono przesłanki pozytywne i negatywne odpowiedzialności byłego członka zarządu

sp. z o.o. za jej zaległości podatkowe.

W związku z powyższym, zdaniem NSA za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia powyższych przepisów.

Przechodząc do dalszej oceny zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, wskazać należy, iż zostały w niej również podniesione także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. naruszenia art. 116 § 1 i 2 o.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie w wyniku przyjęcia niezgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego w wyniku niewłaściwego ustalenia stanu majątkowego Spółki w chwili pełnienia funkcji przez prezesa Zarządu. Powyższe nie doprowadziło do błędnego zastosowania wobec podatnika odpowiedzialności z art. 116 o.p. W dacie powstania zaległości podatkowej, zaistniały przyczyny ogłoszenia upadłości,

a ponadto stan majątku Spółki nie pozwalał na zaspokojenie należności podatkowych. Zatem powyższy zarzut również jako bezzasadny, podlegał oddaleniu.

WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podzielił stanowisko organów podatkowych zgodnie z którym, w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa Zarządu wystąpiła przesłanka upadłości z art. 11 ust. 1 i 1a ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., gdyż opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik i grudzień 2017 r., w podatku od towarów i usług za luty

i marzec 2018 r., oraz zobowiązań wobec ZUS przekroczyło trzy miesiące. Skarżący, który pełnił w tym czasie funkcję członka zarządu Spółki winien najpóźniej

w pierwszym kwartale 2018 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub otworzyć postępowanie restrukturyzacyjne, albo zatwierdzić układ w postępowaniu układowym. Uwypuklenia wymaga, iż Skarżący także w tym przedmiocie nie przedstawił żadnych argumentów świadczących o tym, że nie mógł przy dochowaniu należytej staranności zdobyć wiedzy o rzeczywistej sytuacji Spółki, ewentualnie, że zaistniały inne niezależne od niego przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku

o upadłość. Skarżący wdał się jedynie w tym zakresie w polemikę z prawidłowymi ustaleniami WSA i nie sprostał wykazaniu zasadności naruszenia przywołanej normy z art. 116 o.p.

Na gruncie przedmiotowej sprawy w kontekście dla przesądzenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako byłego prezesa zarządu za zaległości podatkowe Spółki, nie ma znaczenia podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność czy i w jakim majątkiem dysponowała Spółka, jak także przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji wystarczającym jest prowadzenie przez organ podatkowy egzekucji z rachunków bankowych podczas, gdy niezbędne jest wykazanie bezskuteczności egzekucji z całego majątku. WSA wbrew twierdzeniom Skarżącego słusznie wywiódł, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny, skierowane było do wszystkich znanych mu składników majątku Spółki, a nie tylko do rachunków bankowych. Poszukiwania innego majątku Spółki nie przyniosło rezultatów.

Skarżący podniósł także, iż stwierdzenie bezskuteczności egzekucji należy odnosić wyłącznie do należności podatkowych, które jeszcze nie zostały zaspokojone przed wydaniem decyzji o odpowiedzialności solidarnej, podczas gdy niezbędne jest wykazanie bezskuteczności egzekucji rozpatrując całokształt sytuacji spółki, w tym należności które powstały w zbliżonym czasookresie, a zostały zaspokojone w toku postępowania egzekucyjnego, w szczególności w sytuacji

w której zobowiązania Spółki z tytułu podatków za okres październik 2017 - marzec 2018 - wynosiły 475.197,00 zł, a z których to organ podatkowy wyegzekwował łączną kwotę 322.470,93 zł, co stanowi znaczną część należności.

W ocenie NSA, także w powyższym zakresie nie można zgodzić się ze Skarżącym.

Zaakcentować wypada, iż jedną z przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o., o których mowa w przepisie art. 116

o.p., jest bezskuteczność egzekucji prowadzonej na podstawie konkretnych tytułów wykonawczych. W stanie faktycznym sprawy były to tytuły dotyczące zaległości

w podatku od towarów i usług za luty i marzec 2018 r. Niezaspokojenie właśnie tych konkretnych zaległości spowodowało umorzenie egzekucji z powodu jej bezskuteczności, co z kolei uzasadniło przypisanie solidarnej odpowiedzialności wraz ze Spółką, za te zaległości jej byłego członka zarządu. Ponadto obowiązkiem strony było wskazanie mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Skarżący uprzednio podnosił, iż wskazał konkretne mienie tj. wyposażenie oraz środki finansowe, które w dacie odwołania go z funkcji w zarządzie pozwalały na zaspokojenie roszczeń podatkowych, co nie umknęło uwadze WSA, który zakwestionował to stanowisko. Skarżący jednak nie odniósł się do tej okoliczności, formułując zarzuty skargi kasacyjnej. NSA w wyroku z dnia 19.10.2017 r., sygn. akt II FSK 2600/15 wskazał, iż mienie spółki wykazywane przez członka zarządu zwalnia go od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne rzeczywiście istniejące, nadające się do efektywnej egzekucji. Takie mienie musi się charakteryzować odpowiednimi właściwościami, aby egzekucja z niego była realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Analizując przywołane okoliczności nie sposób zatem stwierdzić, by Skarżący wykazał, iż w kontekście normy art. 116 o.p. zachodzi przesłanka do zwolnienia go z odpowiedzialności wobec rzekomego wykazania majątku spółki. Nie można bowiem podnosić zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu art. 116 o.p., bez skutecznego podważenia zaakceptowanych przez WSA ustaleń w powyższym zakresie, wynikających

z materiału dowodowego, stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 11, art. 13 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe przez przyjęcie, że zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki, co oznacza, że zachodziła przesłanka negatywna orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatnika za zaległości podatkowe spółki, o której mowa w art.116 § 1 pkt 1 lit a) o. p. wskazać należy, iż także ten zarzut okazał się nieuprawniony.

WSA zasadnie wskazał, iż materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie bezsprzecznie świadczy o tym, iż mimo zaistnienia podstaw, Skarżący jako członek zarządu Spółki nie wystąpił z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, nie otwarto postępowania restrukturyzacyjnego, ani nie zatwierdzono układu w postępowaniu

o zatwierdzenie układu. Słusznie argumentował w uzasadnieniu WSA, iż skoro Skarżący stał na stanowisku, że stan majątku Spółki pozwalał na zaspokojenie należności podatkowych, to pozbawione podstaw okazało się zaniechanie uregulowania zaległości publicznoprawnych Spółki, zwłaszcza mimo posiadania rzekomych środków jakie deklarował Skarżący.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Bogusław Woźniak Wojciech Stachurski Sławomir Presnarowicz (spr.)