Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 698/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r.; 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz M. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Komendant Miejski Policji w Grudziądzu rozkazem personalnym 109/2022 z dnia 28 lutego 2022 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882), zwanej dalej: "ustawą o Policji", zwolnił st. sierż. M. S., zwanego dalej: "skarżącym" lub "stroną", ze składnikami uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku policjanta Ogniwa Patrolowo-interwencyjnego II Wydziału Prewencji, ze służby w Policji z dniem 28 lutego 2022 r. oraz na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 160 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), dalej zwanej: "kpa", decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Przesłanką warunkującą zwolnienie ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest upływ 12-miesięcznego okresu od dnia zaprzestania przez policjanta pełnienia służby na skutek choroby. W przypadku skarżącego okres ten zaczął biec od 3 grudnia 2020 r., i nie nastąpiło przerwanie nieświadczenia służby. W dniu 11 lutego 2022 r. skarżący przybył do Komendy Miejskiej Policji w Grudziądzu w związku z przekazaną mu informacją o uprawomocnieniu się decyzji nr 6 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, uchylającej rozkaz nr 384/2021 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 10 listopada 2021 r. o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem 3 grudnia 2021 r. Przybyłego do jednostki skarżącego poinformowano, że jego obowiązkiem jest usprawiedliwianie absencji w służbie, po czym policjant podjął decyzję, że będzie korzystał z urlopu bezpłatnego, na co uzyskał zgodę. Mając powyższe na względzie jego obecność w jednostce w dniu 11 lutego 2022 r. nie ma znaczenia dla przerwania nieświadczenia służby z powodu choroby. Okres 12 miesięcy jego absencji w służbie upłynął w dniu 3 grudnia 2021 r. Skarżący do służby nie stawił się, a tym samym, nie doszło do przerwania przedmiotowego terminu.

Rygor natychmiastowej wykonalności nadano z uwagi na interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowanymi wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w ustawie o Policji.

W odwołaniu od powyższego rozkazu, skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe uznanie, że w stosunku do skarżącego upłynął 12 miesięczny okres od dnia zaprzestania przez niego pełnienia służby na skutek choroby, podczas gdy okres ten został skutecznie przerwany na skutek odwołania rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 listopada 2021 r., o nr 384/2021, co stwierdza karta z dnia 11 lutego 2022 r.;

art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez błędne dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności w przedmiocie spełnienia przesłanek zwolnienia policjanta ze służby;

art. 8 i art. 9 kpa, poprzez zaniechanie starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzącego postępowanie mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębionego zaufania obywatela do organów państwa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bez uprzedniego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz właściwego rozpoznania całego materiału dowodowego;

art. 80 § 1 kpa, poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny a nie swobodny przeczący regułom logiki oraz przeprowadzonym już w niniejszej sprawie dowodom poprzez niezasadne pominięcie że z ewidencji wynika, że w dniu 11 lutego 2022 r., skarżący stawił się na służbę;

art. 108 § 1 kpa, poprzez zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności wskazane w tym przepisie, zaś argumentacja użyta w rozkazie personalnym jest niewystarczająca i nie uzasadnia zaistnienia przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na interes wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowanymi wyłączenie przez osoby spełniające warunki określone w ustawie o Policji.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z karty z dnia 11 lutego 2022 r. którą załączył na okoliczności podane w uzasadnieniu w szczególności tego, że w dniu 11 lutego 2022 r., stawił się w pracy.

Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy decyzją nr 19 z dnia 19 maja 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa,

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji,

- określił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 7 marca 2022 r.,

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania:

Skarżący pełnił służbę w Policji od 02.10.2006 r. do 01.10.2007 r., po czym ponownie został do niej przyjęty w dniu 15.11.2007 r. Z uwagi na długotrwałą absencję chorobową, w dniu 29.04.2020 r. został skierowany do Kujawsko-Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Bydgoszczy, w celu określenia stanu zdrowia oraz fizycznej i psychicznej zdolności do służby w Policji, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą. Orzeczeniem z dnia 27.10.2020 r. Kujawsko-Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w Bydgoszczy uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby. Funkcjonariusz odwołał się od rozstrzygnięcia. Następnie Od dnia 3.12.2020 r. skarżący po złożeniu odwołania od ww. orzeczenia zaczął ponownie przebywać na zwolnieniu lekarskim. W dniu 12.04.2021 r. Centralna Komisja Lekarska Składu Orzekającego w Gdańsku, dalej: "CKL", wydała orzeczenie ostateczne nr CKL GD-246-2021/F/POL, uznając policjanta za trwale niezdolnego do służby i zaliczając go do trzeciej grupy inwalidzkiej, bez związku ze służbą.

Mając na względzie zaistnienie obligatoryjnej przesłanki wynikającej z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr 384/2021 z dnia 10.11.2021 r. Komendant Miejski Policji w Grudziądzu, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 03.12.2021 r., na co skarżący złożył odwołanie. Na etapie postępowania w II instancji uprawomocnił się (13.01.2022 r.) wyrok WSA w Warszawie z dnia 01.12.2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2137/21, którym uchylono wskazane wyżej orzeczenie CKL. W związku z tym, decyzją nr 6 z dnia 03.02.2022 r. Na skutek rozpoznania odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił ww. rozkaz personalny i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji, biorąc pod uwagę, że 13.01.2022 r., uprawomocnił się wyrok WSA w Warszawie z dnia 01.12.2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2137/21, którym uchylono ww. orzeczenie CKL. Rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w dniu 10.02.2022 r. i z tym momentem weszło do obrotu prawnego. Skutkowało to powrotem do sytuacji prawnej sprzed wydania uchylonego rozkazu personalnego. Stosunek służbowy policjanta nie uległ rozwiązaniu i mógł być kontynuowany. W konsekwencji od dnia następnego, tj. od 11.02.2022 r. skarżący był uprawniony i jednocześnie zobowiązany do świadczenia służby w Policji, bądź usprawiedliwienia swojej nieobecności.

Dlatego też w dniu 11.02.2022 r. (piątek) pracownik komórki kadrowej KMP w Grudziądzu poinformował telefonicznie skarżącego o powyższym obowiązku. Wymieniony przybył po godz. 14.00, podpisał listę obecności, odbył szkolenie z zakresu ochrony informacji niejawnych, a także instruktaż stanowiskowy oraz podpisał kartę opisu stanowiska. Policjanta nie skierowano na kontrolne badania do lekarza medycyny pracy, zgodnie z zaleceniem wynikającym z pisma naczelnika Wydziału Kontroli KWP w Bydgoszczy z dnia 30.11.2021 r., uzasadnionego rozwijającą się sytuacją pandemiczną (zalecenie obowiązywało od 01.12.2021 r. do 28.02.2022 r.). Tego dnia skarżący złożył raport o udzielenie urlopu bezpłatnego od 14.02.2022 r. (tj. od poniedziałku, gdyż sobota i niedziela były dniami wolnymi od służby) do 01.04.2022 r., motywowany koniecznością opieki nad 5-letnim synem, do którego się przychylono.

W dniu 11.02.2022 r. wysłano do policjanta zawiadomienie o tym, że Komendant Miejski Policji w Grudziądzu wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, z powodu upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Ww. pismo doręczono w dniu 14.02.2022 r.

Rozkazem personalnym nr 109/2022 z dnia 28.02.2022 r. Komendant Miejski Policji w Grudziądzu zwolnił skarżącego ze służby w Policji (decyzja pierwszoinstancyjna w przedmiotowej sprawie).

Przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu mają charakter fakultatywny i uznaniowy. Stosunek łączący policjanta z organami Policji jest administracyjnym stosunkiem służbowym, który cechuje wzmożona ochrona jego trwałości. Ustalone przez ustawodawcę gwarancje dotyczą jednak tylko 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest już rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy policjant jest nadal chory, czy też deklaruje on chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych. W Kodeksie pracy ustawodawca w przypadku niezdolności do pracy wskutek choroby, dopuścił prawo pracodawcy do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 53 § 1 Kp), wyraźnie zastrzegając, że takie rozwiązanie umowy o pracę nie może nastąpić po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności (art. 53 § 3 Kp). Istotne jest ponadto porównanie treści art. 41 ust. 2 pkt 7 z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowym, umożliwia zwolnienie policjanta ze służby, ale tylko wtedy, gdy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Oznacza to, że jeżeli ustały przyczyny zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, to z policjantem nie można już rozwiązać stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nawet jeżeli uprzednio przez co najmniej 12 miesięcy, był zawieszony w takich czynnościach. Podobnego rozwiązania nie przyjęto w podstawie zwolnienia ze służby określonej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Kwestie zdolności czy niezdolności do służby po upływie okresu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie mają istotnego znaczenia i nie warunkują dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego z przyczyn przewidzianych w powołanym przepisie, (wyr. NSA z 19.06.2013 r., I OSK 1353/12).

Odnosząc się do zarzutów strony, należy wskazać co następuje.

Obecność skarżącego w jednostce macierzystej w dniu 11.02.2022 r. nie przerwała okresu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W trakcie okresu niezdolności do pracy od 03.12.2020 r. do 03.12.2021 r., strona nie stawiła się do pracy.

Zgodnie z orzecznictwem, do przerwania okresu ochronnego doszłoby, gdyby policjant po zakończeniu leczenia, ale przed upływem okresu 12 miesięcy od zaprzestania świadczenia służby z powodu choroby, stawił się do jednostki i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych (wyroki NSA: z 03.02.2016 r., I OSK 2920/14; z 12.10.2018 r., I OSK 2907/16; z 23.05.2019 r., I OSK 499/18; wyrok WSA w Gdańsku z 18.03.2021 r., III SA/Gd 861/20). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. W wyroku WSA w Warszawie z 04.03.2015 r. (II SA/Wa 1683/14), analizowano przypadek policjantki, która po okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, stawiła się i przedłożyła zaświadczenie o zdolności do służby, do której pełnienia przystąpiła i wykonywała powierzone obowiązki służbowe do dnia wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji. Sąd ten stwierdził, że w sprawie nie miało znaczenia materialno-procesowego zarówno wspomniane zaświadczenie, jak też listy obecności i realizowanie zadań po powrocie ze zwolnienia lekarskiego, wobec wcześniejszego upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby, który był bezpośrednią przyczyną rozwiązania stosunku służbowego.

Ponadto, zasadnym było nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem w interesie służby, tożsamym z interesem społecznym, leży niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który uprzednio przez dwunastomiesięczny okres nie realizował zadań z powodu choroby. Każda długotrwała nieobecność policjanta, wpływa bowiem negatywnie na funkcjonowanie komórek organizacyjnych Policji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane tej formacji. Co więcej, po upływie roku chorowania, st. sierż. (w st. spocz.) M. S., stawił się wprawdzie do jednostki 11.02.2022 r., ale jeszcze tego samego dnia zwrócił się o udzielenie jemu urlopu bezpłatnego od 14.02.2022 r. do 01.04.2022 r. Powyższe potwierdziło uzasadnione przypuszczenie przełożonego, że policjant będzie kontynuował nieobecność w służbie. Poza tym, wskazany przebieg zdarzeń stoi w sprzeczności z wyrażonym w odwołaniu zapewnieniem pełnomocnika strony, że jego mandant deklaruje chęć dalszej służby. W przedstawionym stanie faktycznym, indywidualny interes policjanta, nie mógł górować nad interesem społecznym, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponadto, w orzecznictwie ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Niezależnie od dokonanej wyżej oceny niniejszej sprawy, organ II instancji dostrzegł uchybienie proceduralne polegające na tym, że w zaskarżonym rozkazie personalnym, jako datę zwolnienia skarżącego wskazano 28.02.2022 r., gdy przedmiotową decyzję doręczono pełnomocnikowi strony dopiero w dniu 07 marca 2022 r. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji następuje w formie rozkazu personalnego, do którego mają zastosowanie przepisy procedury administracyjnej. Przepis art. 110 kpa stanowi zaś, iż organ administracji państwowej jest związany wydaną decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Zatem decyzja wywołuje określone w niej skutki prawne dopiero od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Organ nie może więc wyznaczać w decyzji wstecznego terminu zwolnienia ze służby w Policji, tj. przypadającego przed datą jej doręczenia, gdyż wtedy nie istnieje ona jeszcze w obrocie prawnym, zwłaszcza, że decyzja opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a wniesienie odwołania w terminie nie wstrzymuje jej wykonania (art. 130 § 3 kpa). O ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, decyzja taka staje się więc natychmiast wykonalna, ale nie wcześniej niż z dniem doręczenia lub ogłoszenia.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

I/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.

- art.7, art. §1 art. 80 i art. 75 § 1 kpa, poprzez nierozpatrzenie przez organ w sposób wnikliwy i wszechstronny całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem interesu strony, w tym w szczególności z pominięciem okoliczności faktycznych w postaci skutecznego przerwania biegu 12 miesięcznego okresu niepełnienia służby z powodu choroby, przez orzeczenie WSA w Warszawie uchylające orzeczenie CKL oraz powrotu skarżącego do służby przed dniem określonym w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby i tym samym dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło również do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie subsumpcji przepisów prawa materialnego;

- art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 kpa, poprzez nieprawidłowe ustalenie czasokresu nieprzerwanego niewykonywania przez skarżącego czynności służbowych poprzez nieprawidłowe uznanie, że w stosunku do skarżącego upłynął 12 miesięczny okres od dnia zaprzestania przez policjanta pełnienia służby na skutek choroby podczas gdy okres ten został skutecznie przerwany na skutek odwołania rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 listopada 2021 r. o nr 384/2021, co stwierdza karta obiegowa dołączona do odwołania;

- art. 7 kpa, poprzez zaniechanie załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, a tym samym danie nieuzasadnionego prymatu interesowi społecznemu,

- art. 108 § 1 kpa, poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie;

II/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, iż zakres dokonanego przez organ uznania administracyjnego nie nosi cech dowolności, podczas gdy uzasadnienie decyzji Komendanta Głównego Policji oparte jest na stwierdzeniach niepopartych dowodami, co do kwestii że policjant będzie kontynuował nieobecność na służbie

- art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego organ mając możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy zdecydował się na zwolnienie skarżącego ze służby,

- rażące przekroczenie granic swobody uznania administracyjnego polegającego na zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w sytuacji w której wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 01.12.2021 r., o sygn. akt II SA/Wa 2137/2, uchylono orzeczenie CKL stwierdzające niezdolność funkcjonariusza do służby,

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o :

a) na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 ppsa o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy nr 19 z dnia 19 maja 2022 r.,

b) na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 ppsa o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2022 r., w całości oraz poprzedzającej jej rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Grudziądzu nr 109/2022,

c) na podstawie art. 200 ppsa o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że organ pominął zasadniczą kwestię tj. powrotu skarżącego do służby (lista obecności za luty 2022 r.). Wywodzono, że termin 12 miesięcy od zaprzestania pełnienia służby nie upłynął jak wskazują organy 03.12.2021 r., ponieważ został przerwany nie tylko przez stawienie się funkcjonariusza w jednostce ale w szczególności przez wydanie orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 01.12.2021 r., który uchylił orzeczenie CKW, które stanowiło podstawę zaprzestania pełnienia służby przez funkcjonariusza.

Podnoszono, że z zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji należy uznać, że nastąpiło skuteczne przerwanie przewidzianego w tym przepisie okresu zaprzestania świadczenia służby z powodu choroby i termin ten zaczął biec na nowo. Dlatego też okres nieobecności skarżącego spowodowany orzeczeniem CKL uchylonym przez WSA w Warszawie nie przekroczył 12 miesięcy i w związku z tym nie można go było zwolnić ze służby w trybie powyższego przepisu, (wyrok. NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., I OSK 770/14 oraz wyrok WSA z dnia 20 lipca 2016 r., Vlll SA/Wa 1123/15).

Zarzucono, że twierdzenie organu, jakoby prośba skarżącego o urlop bezpłatny "potwierdza uzasadnione przypuszczenie przełożonego, że policjant będzie kontynuował nieobecność w służbie" (s. 4 decyzji), jest okolicznością niczym nie popartą i stanowi rażące przekroczenie granic swobody uznania administracyjnego.

Zarzucono też, że organ nie poddał analizie akt osobowych skarżącego nie wspominając w decyzji o jego wysokich kompetencjach oraz zdobytym doświadczeniu na wszystkich szczeblach pracy w policji. Organ nie wskazał żadnego merytorycznego argumentu uzasadniającego zwolnienie strony z pracy w policji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W motywach uzasadnienia swego stanowiska podtrzymał swoje dotychczasową argumentację, dodając, że zawarta w przytoczonym wcześniej wyroku WSA w Gdańsku z dnia 18 marca 2021r. sygn. akt III SA/Gd 861/20, teza, została potwierdzono przez wyrok NSA z dnia 25 maja 2022r. sygn. akt III OSK 1349/21, w którym Naczelny Sad Administracyjny na kanwie sprawy funkcjonariusza straży pożarnej stwierdził, że do zastosowania analogicznej normy jak z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, wymagane jest jedynie spełnienie przesłanki upływu 12 miesięcy zaprzestania przez strażaka służby z powodu choroby.

W ustosunkowaniu się do argumentu skargi o znaczeniu skutków wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2021r. sygn. akt II SA/Wa 2137/21 uchylającego orzeczenie CKL uznające skarżącego za trwale niezdolnego do służby, podniesiono, że wbrew wywodom strony, powyższe nie przerwało biegu 12-miesięcznego terminu, który rozpoczął się – według niej - z dniem 1 grudnia 2021 r. od nowa, albowiem do dnia 2 grudnia 2021r., skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim,

W odpowiedzi na następny zarzut strony dotyczący niepowołania innych okoliczności przemawiających za zwolnieniem ze służby, stwierdzono, że wskazana przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest wystarczająca do zastosowania trybu zwolnieniowego określonego w tym przepisie. Dodano, że prawidłowe wykonywanie zadań oraz sprawne funkcjonowanie całej Policji i poszczególnych jej komórek organizacyjnych utrudnia każda długotrwała nieobecność funkcjonariuszy w służbie. Skutki przedłużającej się absencji chorobowej policjanta na funkcjonowanie Policji i dla interesu społecznego, tożsamego z dobrem formacji, są oczywiste i nie wymagają dowodzenia " (vide: wyrok NSA z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2920/14.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organy przyjęły, że okres 12 miesięcznej nieobecności w służbie z powodu choroby rozpoczął się 3 grudnia 2020 r. Akta sprawy zawierają zwolnienia lekarskie skarżącego obejmującego okres jego nieprzerwanej niezdolności do pracy od 3.12.2020 r. do 2.12.2021 r. (k.14 – 34 akt administracyjnych tom I). Udokumentowany okres niezdolności do pracy skarżącego z powodu choroby nie obejmuje więc pełnego okresu 12 miesięcy. W związku z powyższym należało ustalić z jakich przyczyn skarżący nie podjął służby po dacie 2 grudnia 2021 r. Wobec braku ustalenia tej podstawowej dla sprawy okoliczności w rozstrzygnięciach organów, jak i w stanowisku skarżącego, Sąd pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. zobowiązał organ odwoławczy do nadesłania dowodów na okoliczność, że nieobecność skarżącego w służbie w dniu 3.12.2021 r. była następstwem jego choroby, a w przypadku braku dowodów na tę okoliczność, do wskazania na jakiej podstawie organ tak twierdzi w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że brak jest dowodów na ww. okoliczność. Pismem z tego dnia Sąd zwrócił się również do pełnomocnika skarżącego o nadesłanie wyjaśnienia, czym była spowodowana nieobecność skarżącego w służbie w dniu 3.12.2021 r. ze wskazaniem na to dowodu w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skarżący odmawia ujawnienia ww. przyczyny nieobecności (k. 54 akt sądowych).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ odwoławczy pismem z dnia 13.04.2023 r. wyjaśnił, że nieobecność skarżącego w służbie była spowodowana chorobą, bowiem 12.04.2021 r. CKL wydała orzeczenie uznające skarżącego za trwale niezdolnego do służby i zaliczające go do 3 grupy inwalidzkiej, bez związku ze służbą. Jednocześnie organ dodał, że choć WSA w Warszawie uchylił ww. orzeczenie CKL wyrokiem z dnia 1.12.2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 2137/21), to jednak wyrok ten uprawomocnił się dopiero 13.01.2022 r., co oznacza, że stan zaprzestania służby z powodu choroby trwa po wydaniu orzeczenia przez komisję lekarską i nie musi być dokumentowany zwolnieniem lekarskim (k. 60-62 akt sądowych).

Z kolei w odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego w piśmie z 19.04.2023 r. wyjaśnił, że skarżący otrzymał od komendanta polecenie słowne by do dnia 3.12.2021 r. wykonał tzw. obiegówkę zdał umundurowanie służbowe, broń oraz legitymację służbową oraz inny sprzęt, albowiem otrzymał informacje w KMP Grudziądz, że 3.12.2021 r. otrzyma rozkaz o zwolnieniu ze służby z uwagi na ww. decyzję CKL, więc stawienie się do służby nie było możliwe z uwagi na zdanie wszystkich ww. rzeczy. Pełnomocnik skarżącego zawnioskował o zwrócenie się do jednostki KMP w Grudziądzu o informacje czy skarżącemu zostało wydane polecenie by do 3.12.2021 r. zdał umundurowanie, broń oraz legitymację służbową oraz o informacje, czy wykonał polecenie (k. 64 ww. akt).

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wykazał faktu, że nieobecność skarżącego w służbie 3.12.2021 r. była spowodowana jego chorobą. Jakkolwiek bowiem ww. orzeczeniem CKL został on uznany za niezdolnego do służby, to na moment orzekania przez organy obu instancji obowiązywał już wyrok WSA w Warszawie z 1.12.2021 r., (prawomocny od 13.01.2022 r.), który wyeliminował z obrotu prawnego ww. orzeczenie lekarskie. Oznacza to brak formalnego potwierdzenia choroby skarżącego w dniu 3.12.2021 r., w którym nie stawił się do służby. Sąd przeprowadził dowód z ponownie wydanego orzeczenia lekarskiego CKL z 22.08.2022 r., które ponownie stwierdzało niezdolność skarżącego do służby. Orzeczenie to nie miało jednak dla sprawy żadnego znaczenia, ponieważ komisja lekarska wydając to orzeczenie popełniła identyczny błąd, jak w uchylonym przez WSA w Warszawie orzeczeniu z 12.04.2021 r., a mianowicie uchyliła zaskarżone orzeczenie Kujawsko Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej w Bydgoszczy w części, nie określając w jakiej części. Spowodowało to niemożność ustalenia, czy stwierdzona przez Kujawsko Pomorską Rejonową Komisję Lekarską w Bydgoszczy niezdolność do służby wojskowej skarżącego była niezdolnością ciągłą, trwającą do jej orzeczenia przez rejonową komisję lekarską do dnia wydania ponownego orzeczenia przez CKL (w dniu 22.08.2022 r.), czy też doznała przerwy, a jeżeli tak, to w jakim okresie, zwłaszcza, że w orzeczeniu z 22.08.2022 r., nie wskazano od jakiej daty skarżący jest niezdolny do służby w przeciwieństwie do określenia jego inwalidztwa niepozostającego w związku ze służbą, które datowano na od 20.06.2022 r. Istotnym też było, że w trakcie orzekania przez organy w przedmiotowej sprawie, orzeczenie to nie zostało jeszcze wydane.

Odnosząc się natomiast do argumentacji strony skarżącej, zawartej w piśmie z dnia 19.04.2023 r., to w ocenie Sądu brak było potrzeby uwzględnienia zgłoszonego wniosku dowodowego, albowiem nie ulegało wątpliwości w przedmiotowej sprawie, ze skarżący został zwolniony ze służby rozkazem personalnym z 10.11.2021 r. z dniem 03.12.2021 r., który został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności. W tych warunkach brak było potrzeby dowodzenia, że ewentualne stawiennictwo skarżącego celem wykonywania służby nie było możliwe w świetle tego rozstrzygnięcia. Dlatego też wniosek dowodowy został oddalony. Niezależnie jednak od prawnej nieskuteczności ewentualnego stawienia się do służby w dniu 3.12.2021 r., w sytuacji, kiedy skarżący z przyczyn obiektywnych nie byłby zdolny do służby z powodu choroby, a organ zdołałby tę okoliczność wykazać, skarżone rozstrzygnięcie organów nie byłoby wadliwe. Skoro jednak zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał ponad wszelką wątpliwość, że skarżący nie był zdolny do służby przez 12 miesięcy z powodu choroby, to nie sposób uznać, by w sprawie zaistniały przesłanki zwolnienia go ze służby z przyczyn określonych w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

W tej sytuacji rozstrzygnięcie organów obu instancji jako wadliwe należało wyeliminować z obrotu prawnego i w konsekwencji uwzględnić skargę.

Odnosząc się do zarzutów skargi jako zasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 7, art. §1 (brak wskazania artykułu – uwaga Sądu), art. 80 i art. 75 § 1 kpa, poprzez pominięcie okoliczności faktycznych w postaci skutecznego przerwania biegu 12 miesięcznego okresu niepełnienia służby z powodu choroby, przez orzeczenie WSA w Warszawie uchylające orzeczenie CKL oraz powrotu skarżącego do służby przed dniem określonym w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby.

Zarzut ten nie potwierdza jednak naruszenia prawa procesowego, bo organy uwzględniły fakt wydania ww. orzeczenia, lecz dotyczy w istocie wadliwej subsumcji zastosowanego przez organy przepisu prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy. Jak już to wyjaśniono, wyrok WSA w Warszawie z 1.12.2021 r., eliminując z obrotu prawnego orzeczenie z 27.10.2020 rejonowej komisji lekarskiej, stwierdzające niezdolność do służby skarżącego, tym samym skutkował niemożnością wykazania, że nieobecność w służbie skarżącego w dniu 3.12.2021 r., wynikała z jego niezdolności do służby spowodowanej chorobą. W konsekwencji zasadnym był również zawarty w skardze zarzut nieuwzględnienia przez organy znaczenia ww. wyroku WSA w Warszawie. Zarzut ten jednak został nieprawidłowo sformowany, ponieważ zarzucanego zaniechania organów nie można nazywać "rażącym przekroczeniem granic swobody uznania administracyjnego". Przekroczenie granic uznania administracyjnego dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie organów podjęte jest na gruncie prawidłowego zakwalifikowanego stanu faktycznego do właściwej normy prawnej, a błędne rozstrzygnięcie organów dotyczy jedynie przekroczenia granic swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy w sposób nieprawidłowy oceniły skutki wyroku WSA w Warszawie z 1.12.2021 r., a w konsekwencji zakresu czasowego obowiązywania orzeczenia CKL z 12.04.2021 r., co doprowadziło do wadliwego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, a więc wadliwej subsumcji zastosowanego przez organy przepisu prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy.

W konsekwencji przedstawionego stanowiska Sądu brak jest konieczności odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi, które nawiązują do wytykania organom przyjęcia prymatu interesowi społecznemu, pominięcia słusznego interesu obywatela, oraz dowolności rozstrzygnięcia.

Należy też wskazać, że dokonana przez Sąd ocena skutków prawnych ww. wyroku WSA w Warszawie czyni też zbędnym ocenę skutków stawienia się w jednostce Policji skarżącego w dniu 11.02.2022 r., co nastąpiło już po przerwaniu ponad 11 miesięcznej nieobecności w służbie skarżącego na skutek choroby.

W świetle powyższego, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni, że warunkiem przyjęcia zaistnienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji – przy braku zwolnienia lekarskiego obejmującego datę 3.12.2021 r. – może być jedynie inne orzeczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do służby skarżącego z powodu choroby, obejmujące 3.12.2021 r., które na moment orzekania jest dokumentem obowiązującym, a więc istniejącym w obrocie prawnym.