Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 835/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 11
journal: Dz.U. 2021 poz 2021
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 23 września 2022 r. nr SKO.L/41.6/196/2022/14564 w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 23 września 2022r. nr SKO.L/41.6/196/2022/14564/ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z 29 sierpnia 2022 r. nr [...], na mocy której z dniem 1 sierpnia 2022 r. wstrzymano skarżącemu J.T. (T.) wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją Prezydenta Miasta Z. z 15 marca 2022r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji decyzją z 29 sierpnia 2022 r. nr [...] z dniem 1 sierpnia 2022 r. wstrzymał skarżącemu wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego decyzją Prezydenta Miasta Z. z 15 marca 2022r. nr [...]. Jako uzasadnienie organ pierwszej instancji podał, iż 2 sierpnia 2022r. zarządca budynku wykonując zapis art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poinformował, że skarżący nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal. Wobec powyższego z dniem 1 sierpnia 2022r. wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego do czasu uregulowania zaległości.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Wyraził w nim swoje niezadowolenie, wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz przekazanie sprawy Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Rodzinie w Z. w celu zawieszenia postępowania. Wyjaśnił bowiem, że złożył do MOPS wniosek o przyznanie mu zasiłku ceowego na pokrycie niedopłaty, która stała się podstawą wszczęcia postępowania o wstrzymanie wypłaty dodatku. Zdaniem strony, wydanie zaskarżonej decyzji i jej treść zależy od rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania mu zasiłku celowego.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta. Stwierdziło, że w myśl art. 7 ust. 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, iż powyższa sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie a organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję wykonał obowiązek nałożony przez ustawodawcę, skoro 2 sierpnia 2022 r. zarządca nieruchomości poinformował organ pierwszej instancji, iż strona nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal. Zawiadomieniem z 4 sierpnia 2022 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie dodatku.

Biorąc pod uwagę powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, że wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego było uzasadnione, gdyż stwierdzenie, że osoba pobierająca to świadczenie nie uiściła kwoty stanowiącej jej udział własny w opłatach mieszkaniowych nakazuje organowi wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego, bez względu na przyczynę zaistniałych zaległości. Decyzja w sprawie wstrzymania wypłaty nie jest wydawana w ramach uznania organu administracji, który mógłby ocenić, czy z uwagi na trudną sytuację strony dodatek może być dalej wypłacany pomimo nie opłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal a ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przewiduje żadnych odstępstw od tych zasad.

W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jej zmianę ewentualnie o jej uchylenie i zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postepowania w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na pokrycie niedopłaty. Podniósł, że wydanie zaskarżonej decyzji pomimo złożenia wniosku o przyznanie zasiłku wprowadza go w stan ubóstwa. MOPR nie chce mu także przyznać asystenta osoby niepełnosprawnej mimo, że spełnia kryteria do jego otrzymania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Przedmiotem sporu jest zgodność z prawem decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o wstrzymaniu wypłacania stronie dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 2021 ze zm.) w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Zatem przepis ten jednoznacznie stanowi, że w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli zatem stwierdzone zostało, że skarżący nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, to organ nie mógł odstąpić od wydania decyzji wstrzymującej wypłatę.

Z brzmienia cytowanego przepisu wynika bowiem – jak słusznie wywiódł organ odwoławczy – że wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego w sytuacji stwierdzenia zaległości w opłatach za lokal nie zależy od uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej, na co wskazuje treść przepisu. Stanowi on bowiem o wstrzymaniu wypłaty, a nie o możliwości jej wstrzymania. Nadto przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie przewidują żadnych wyjątków od tej zasady, nie przewidują też możliwości uwzględnienia trudnej sytuacji materialnej czy życiowej uprawnionego, względów społecznych etc.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.