Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1070/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 122
journal: Dz.U. 2023 poz 900
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1070/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: WSA Jakub Makuch (spr.), Asesor WSA Magdalena Gawlikowska, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r., sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 marca 2023 r. nr SKO.St./4113/14/2023 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego M. N. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; III nakazuje zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz M. N. kwotę 16 zł (szesnaście złotych) tytułem nadpłaconego wpisu uiszczonego od skargi.


UZASADNIENIE

M. N. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22.03.2023 r. (znak SKO.St./4113/14/2023) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18.01.2023 r. (znak [...]) orzekającą o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 22.11.2022 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika – A. P. Do wniosku załączył:

- umowę o pracę z 1.09.2020 r. zawartą między skarżącym a A. P. w celu nauki zawodu "elektromechanik pojazdów samochodowych";

- świadectwo pracy z 23.09.2022 r. wydane przez skarżącego młodocianemu pracownikowi;

- zaświadczenie potwierdzające zdanie przez pracownika skarżącego w dniu 31.08.2022 r. egzaminu czeladniczego w zawodzie "elektromechanik pojazdów samochodowych";

- dyplom z 20.04.1994 r. wskazujący na posiadanie przez skarżącego tytułu "mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych";

- świadectwo dojrzałości skarżącego z 1989 r. wraz z uzyskanym tytułem mechanika o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych";

- zaświadczenie o ukończeniu przez skarżącego w 1983 r. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu;

- pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z 6.10.2011 r. wskazujące m.in., że osoba posiadająca dyplom mistrzowski w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych może kształcić w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych, jak też posiadając świadectwo ukończenia technikum i tytuł zawodowy mechanika pojazdów samochodowych może kształcić w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 18.01.2023 r. odmówił skarżącemu przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W ocenie organu I instancji skarżący nie spełnił wynikającego z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe wymogu posiadania odpowiednich kwalifikacji uprawniających do realizowania kształcenia młodocianego. Organ wskazał, że skarżący nie posiadał tytułu mistrza w zawodzie, którego nauczał, tj. w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych, lecz posiadał tytuł mistrzowski w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych. Organ przywołał rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 16.05.2019 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego (Dz. U. 2019 r., poz. 991) i podał, że dla zawodu mechanik pojazdów samochodowych została wyodrębniona kwalifikacja MOT.05 (obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych). Absolwent szkoły prowadzącej szkolenie w tym zawodzie powinien zdobyć takie kwalifikacje jak: przegląd podzespołów w pojazdach samochodowych, diagnozowanie ich stanu oraz wykonywanie napraw pojazdów samochodowych. Z kolei dla zawodu elektromechanik pojazdów samochodowych została wyodrębniona kwalifikacja MOT.02, a absolwent szkoły prowadzącej szkolenie w tym zawodzie powinien zdobyć takie kwalifikacje jak: obsługa instalacji i konserwacji mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych, diagnozowanie stanu technicznego tych systemów oraz wykonywanie napraw elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych. Organ I instancji dodał, że sam zawód "mechanik" w powołanym rozporządzeniu znalazł się w zupełnie innej branży, tj. mechanicznej (kwalifikacja MEC.03). Wobec powyższego, porównując prezentowane kwalifikacje organ przyjął, że zawód mechanik pojazdów samochodowych nie wchodzi w zakres zawodu elektromechanik. Dodatkowo, w oparciu o rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 7.08.2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. 2018 r., poz. 227) wymieniane wyżej zawody znalazły się w różnych grupach podstawowego podziału zawodów.

W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji skarżący podał, że spełniał wszystkie przesłanki uprawniające do dofinansowania kosztów przeprowadzonego kształcenia młodocianego pracownika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 22.03.2023 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że kwalifikacje zawodowe skarżącego należy rozpatrywać w oparciu o par. 10 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 15.12.2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. 2019 r., poz. 391). Przepis ten mówi, że osoba szkoląca młodocianego powinna posiadać:

1) tytuł zawodowy w zawodzie którego będą nauczać lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, minimum 4 letni staż pracy w nauczanym zawodzie oraz świadectwo ukończenia technikum;

2) tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będzie nauczać, minimum 4 letni staż pracy w nauczanym zawodzie oraz świadectwo ukończenia technikum, w zawodzie którego będzie nauczać.

Zdaniem Kolegium Odwoławczego oceny, czy zawód technik mechanik jest zawodem pokrewnym do zawodu elektromechanik pojazdów samochodowych należy dokonać w oparciu o klasyfikację zawodów i specjalności zawartej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7.08.2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. 2018 r., poz. 227). Z rozporządzenia tego wynika, że zawody mechanik samochodowy i elektromechanik samochodowy są ujęte w różnych grupach (odpowiednio 7412 i 7231), a zawód technik mechanik, ujęty jest w jeszcze innej grupie (3115). Powyższe, według organu odwoławczego oznacza, że wskazane wyżej zawody, nie są pokrewne.

W skardze na opisaną wyżej decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe oraz § 10 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 22.02.2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niewłaściwej interpretacji pojęcia zawodu pokrewnego, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż skarżący nie posiada odpowiednich kwalifikacji do kształcenia w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych;

- rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7.08.2014 r w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. Z 2018 r. poz. 227) poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. wykorzystanie tych przepisów do interpretacji definicji zawodu pokrewnego dla potrzeb związanych ze szkolnictwem zawodowym;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej Departament Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego z dnia 6.10.2011 r.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak też żądał zasądzenia kosztów postępowania. Nadto, skarga zawierała wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: pisma Cechu [...] w K. z 20.04.2023 r. oraz pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej i Nauki z dnia 8.05.2023 r. na okoliczność możliwości kwalifikacji zawodu mechanika pojazdów samochodowych oraz zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych jako zawodów pokrewnych, posiadania przez skarżącego kwalifikacji do nauczania zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych.

Na rozprawie w dniu 22.11.2023 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci aktu powołania na stanowisko członka komisji egzaminacyjnej czeladniczej i mistrzowskiej [...] Izby [...] w K. w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych. Wnioskowane przez skarżącego dowody z dokumentów zostały przez Sąd dopuszczone (k. 29).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga była zasadna i skutkowała uchyleniem obu kontrolowanych decyzji.

Regulacja dotycząca dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika zawarta jest w art. 122 ustawy z dnia 14.12.2016 r. Prawo oświatowe (aktualny publikator Dz. U. z 2023 r., poz. 900; dalej "ustawa"). Stosownie do ustępu 1 tego przepisu, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca (...) posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał egzamin czeladniczy lub zawodowy.

Ustęp 7 przywoływanego wyżej przepisu stanowi, że dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania egzaminu przez młodocianego pracownika.

W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, że skarżący zawarł z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a nadto, iż pracownik ten zdał odpowiedni egzamin. Nie budziła kontrowersji także kwestia, iż wniosek o dofinasowanie kosztów kształcenia młodocianego – złożony został przez skarżącego w przewidzianym przepisami terminie (tj. w ciągu 3 miesięcy od zaliczenia egzaminu przez pracownika). Spór w tej sprawie dotyczył natomiast tego, czy skarżący posiadał kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianego pracownika w zawodzie "elektromechanik pojazdów samochodowych". SKO w Krakowie przyjmując brak odpowiednich uprawnień skarżącego do nauki wskazanego zawodu podało, że zawód "mechanik pojazdów samochodowych", którym niewątpliwie dysponuje skarżący, nie jest zawodem pokrewnym względem zawodu "elektromechanik pojazdów samochodowych", gdyż oba te zawody ujęte zostały w różnych grupach zawodów, określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 7.08.2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. 2018 r., poz. 227). Z kolei organ I instancji przywołując przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 16.05.2019 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego (Dz. U. 2019 r., poz. 991) podał, że dla każdego z wymienionych zawodów została wyodrębniona inna kwalifikacja (MOT.05 oraz MOT.02), a w oparciu o określone dla obu zawodów kompetencje przyjął, że zawód mechanik pojazdów samochodowych nie wchodzi w zakres zawodu elektromechanik.

W ocenie Sądu, oba orzekające w sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik tej sprawy.

Jak stanowi bowiem cytowany na wstępie art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone są w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Stosownie do par. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. 2018 r., poz. 210) przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić pracodawca (...) pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Dostrzec zatem trzeba, że kwalifikacje osób mogących prowadzić szkolenie praktyczne przygotowujące do określonego zawodu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. 2019 r., poz. 319). W paragrafie 10 ust. 1 przyjęto, że zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Z kolei u pracodawców, zajęcia praktyczne mogą także prowadzić instruktorzy praktycznej nauki zawodu (ust. 2). Instruktorami tymi, jak stanowi ust. 3 pkt 1 cytowanego przepisu, mogą być osoby, które posiadają ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (...), a ponadto (ustęp 4) posiadają:

- tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia technikum (pkt 1) lub;

- tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać (pkt 5).

Przedstawione wyżej przepisy dopuszczają zatem możliwość prowadzenia praktycznej nauki zawodu przez instruktora, który – poza kursem pedagogicznym i odpowiednim stażem pracy – dysponować będzie albo tytułem zawodowym albo tytułem mistrza w zawodzie, którego będzie nauczał. Regulacja ta przewiduje także sytuacje, gdy pomimo braku posiadania przez instruktora praktycznej nauki zawodu tytułu zawodowego lub tytułu mistrza w nauczanym zawodzie, dopuszczalne jednak będzie uznanie jego kwalifikacji za spełniające wymagania do przygotowania zawodowego pracownika. W takim przypadku, nauczanie określonego zawodu będzie dopuszczalne i uprawnione, gdy instruktor dysponował będzie tytułem zawodowym "w zawodzie pokrewnym względem nauczanego" albo tytułem mistrza w zawodzie "wchodzącym w zakres zawodu nauczanego".

Z akt kontrolowanej sprawy wynika, iż skarżący posiada ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (k. 5) oraz dysponuje zarówno świadectwem ukończenia technikum, w tym ma tytuł zawodowy technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych (k. 3), jak też nabył prawo posługiwania się tytułem mistrza w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych (k. 4). Skarżący spełnia zatem przesłanki określone zarówno par. 10 ust. 4 pkt 1, jak i w pkt 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Fakt spełnienia przez skarżącego warunku stażu pracy, określonego wskazanymi wyżej przepisami, nie budził wątpliwości organów administracji, jak i Sądu, wobec niewątpliwego dysponowania przez skarżącego wielokrotnie dłuższym stażem, względem wymaganego. Mając więc powyższe na uwadze, jak też uwzględniając cytowane ostatnio przepisy oraz to, że skarżący nauczał młodocianego w zawodzie "elektromechanik pojazdów samochodowych" ocenić należało, czy posiadany przez skarżącego tytuł zawodowy mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych (oraz tytuł mistrza) jest zawodem pokrewnym względem zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych (par. 10 ust. 4 pkt 1) lub, czy zawód mechanika pojazdów samochodowych wchodzi w zakres zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych (par. 10 ust. 4 pkt 5).

Udzielając odpowiedzi na to pytanie należy na wstępie wyjaśnić, że "zawód pokrewny", o którym stanowi cytowany przepis to – w ocenie Sądu – zawód pod jakimś względem podobny, mający wspólny zakres przedmiotowych odniesień do danej dziedziny aktywności zawodowej (wiedzy). Z kolei określenie "wchodzić w zakres określonego zawodu" oznacza tyle, co mieć łączny (wspólny) obszar działań.

Na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo oświatowe wydane zostało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego oraz dodatkowych umiejętności zawodowych w zakresie wybranych zawodów szkolnictwa branżowego (Dz. U. 2019 r., poz. 991). W rozporządzeniu tym, do poszczególnych branż zawodowych przyporządkowano konkretne zawody oraz zestaw treści nauczania i odpowiadających im umiejętności, jakie w danym zawodzie winien posiadać jego adept. Załącznik 17 do tego aktu, pośród zawodów branży motoryzacyjnej wymienia m.in. właśnie zawody elektromechanika pojazdów samochodowych (MOT.02) oraz mechanika pojazdów samochodowych (MOT.05). Podstawa programowa kształcenia w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych (MOT.05.2) wskazuje, iż adept tego zawodu uzyskuje umiejętności m.in. z zakresu opisywania zjawisk związanych z elektrycznością oraz przepływem prądu, z elektromagnetyzmem, z klasyfikowaniem materiałów pod względem właściwości elektrycznych i magnetycznych, stosowaniem prawa elektrotechniki do obliczania i szacowania wartości wielkości elektrycznych w obwodach elektrycznych i układach elektronicznych, rozróżniania elementów obwodów elektrycznych i układów elektronicznych, rozróżniania układów elektrycznych i elektronicznych, rozróżniania maszyn i urządzeń elektrycznych i elektronicznych, posługiwania się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń. Dostrzec trzeba, iż wskazany wyżej zakres wiedzy jaką dysponować będzie osoba kształcąca się w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych, jest przy tym tożsamy z zakresem wiedzy uzyskiwanej w ramach kształcenia w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych (por. MOT.02.2). Nadto, analiza podstaw programowych obu wymienionych wyżej zawodów wskazuje, iż elektromechanik pojazdów samochodowych uzyskuje wiedzę, którą dysponuje także mechanik pojazdów samochodowych, tj. z zakresu zasad sporządzania rysunku technicznego, posługiwania się dokumentacją techniczną maszyn i urządzeń, rozróżniania maszyn i urządzeń oraz ich części jak też opisywania budowy i ich zastosowania, dobierania rodzajów połączeń rozłącznych i nierozłącznych zależnie od cech konstrukcyjnych maszyn i urządzeń, rozróżniania materiałów konstrukcyjnych i eksploatacyjnych, stosowania metod ochrony przed korozją, rozróżniania techniki i metody wytwarzania części maszyn i urządzeń, stosowanie przyrządów pomiarowych wykorzystywanych podczas diagnostyki, obsługi i naprawy (rozróżnia przyrządy do pomiarów wymiarów geometrycznych, siły i momentu, wielkości elektrycznych).

W realiach tej sprawy należy stwierdzić, że ocena tego, czy zawód mechanika pojazdów samochodowych jest zawodem pokrewnym względem zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych (tj. czy ma wspólny z ostatnio wymienionym zawodem zakres przedmiotowych odniesień do dziedziny wiedzy wywodzącej się z jednej branży - motoryzacyjnej) wymagała dokonania analizy przedstawionej wyżej regulacji. Przeprowadzenia takiej analizy zaniechały oba orzekające organy administracji publicznej. Tymczasem ocena przedstawionych zakresów podstawy programowej kształcenia w obu zawodach pozwala przyjąć, że zakresy te pokrywają się. Kwalifikacje zawodowe, którymi dysponuje osoba posiadająca tytuł mechanika pojazdów samochodowych niewątpliwe obejmują też wiedzę o funkcjonowaniu, eksploatacji i konserwacji układów eklektycznych i elektronicznych w pojazdach samochodowych. Zauważyć przy tym trzeba, że zasadniczo trafnie wskazał organ I instancji, że celem kształcenia mechanika pojazdów samochodowych jest m.in. wykonywanie napraw pojazdów samochodowych. Podkreślić jednak należy, że z zakresu tychże napraw nie zostało wyłączone kształcenie (a więc posiadanie kwalifikacji) w obszarze obejmującym naprawy systemów elektrycznych i elektronicznych. Przeciwnie, kwalifikacje z tego zakresu stanowią kanon wiedzy zdobywanej przez mechanika samochodowego w ramach procesu kształcenia w tym zawodzie. Jak wynika przy tym ze znajdującego się w aktach sprawy pisma MEN z 8.05.2023 r., regulacje obowiązujące w czasie, w którym skarżący uzyskał uprawnienia zawodowe mechanika o specjalności naprawa i konserwacja pojazdów samochodowych - także przewidywały, iż kształcenie w przywołanym zawodzie obejmowało obszar wiedzy z zakresu elektrotechniki ogólnej i samochodowej.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na wyrażane już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, iż oba przywoływane wyżej zawody (mechanika pojazdów samochodowych i elektromechanika pojazdów samochodowych) są względem siebie zawodami pokrewnymi. Pogląd taki wypowiedział WSA we Wrocławiu w wyroku z 28.08.2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 139/12 oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 21.03.2018 r., sygn. akt II SA/Po 938/17. W tym ostatnio przywołanym orzeczeniu przyjęto, że "tytuł mechanika pojazdów samochodowych jest równorzędny z tytułem elektromechanika pojazdów samochodowych".

Reasumując, orzekające w tej sprawie organy administracji publicznej nie przeprowadziły kompleksowych rozważań i ocen miarodajnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mających zastosowania w sprawie. Organy administracji przyjmując, że zawód mechanika samochodowego nie jest zawodem pokrewnym (nie wchodzi w zakres) zawodu elektromechanika samochodowego pominęły okoliczność, iż oba te zawody należą do jednej branży zawodowej (motoryzacyjnej), jak też nie przeprowadziły szczegółowych ocen podstaw programowych kształcenia w obu zawodach. Powyższe świadczyło o naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe w zw. z par. 10 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu w zw. z załącznikiem nr 17 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 16 maja 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego oraz dodatkowych umiejętności zawodowych w zakresie wybranych zawodów szkolnictwa branżowego. Stwierdzając, że naruszenie powyższych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił obie zaskarżone decyzje, przyjmując za podstawę art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 1634; dalej p.p.s.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu organy administracji uwzględnią przedstawioną ocenę prawną.

O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 par. 2 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, co obejmuje także wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika skarżącego. Na zasądzone koszty postępowania złożyła się kwota wpisu od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) ustalone w oparciu o par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 1964), jak też opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). O zwrocie nadpłaconego przez skarżącego wpisu (16 zł) Sąd orzekł w pkt III sentencji na zasadzie art. 225 p.p.s.a.