Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 920/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Autorskie prawo
Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 76 ust. 7
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 marca 2024 r., nr WP-VII.8642.1.2024 w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z 25 marca 2024 r. znak WP-VII.8642.1.2024 Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Olkuskiego z 2 lutego 2024 r., znak: KOW.65-1/7/AS/2024, orzekającą o odmowie A. K. (dalej: skarżący) umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 1 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. w wysokości 4.218 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Ostateczną decyzją z 7 listopada 2023 r., znak: KOW.65-1/57/AS/2023, orzeczono o uznaniu pobranego przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 4218 zł za nienależnie pobrane świadczenie i obowiązku jego zwrotu.

W dniu 30 listopada 2023 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy. Do wniosku skarżący dołączył: kartę informacyjną leczenia szpitalnego (pobyt od 18 do 26 kwietnia 2023 r.), kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z 17 maja 2019 r. (pobyt od 26 kwietnia 2019 r. do 17 maja 2019 r.), historię zdrowia i choroby w części dotyczącej porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych z 27 lipca 2023 r., zawiadomienie z P. Sp. z o.o. o opłatach z 15 września 2023 r., plan płatności za gaz w prognozie na okres od 26 lipca 2023 r. do 25 maja 2024 r., blankiet opłat za prąd w okresie od 27 września 2023 r. do 25 stycznia 2024 r., fakturę Vat z 23 listopada 2023 r. za leki oraz decyzję o przyznaniu renty z 31 sierpnia 2023 r.

Skarżący złożył również informację o stanie rodzinnym, majątku i źródłach utrzymania, gdzie podał m.in., że: w pkt 2 (stan rodzinny) wpisał żonę, w pkt 3 (majątek) zadeklarował mieszkanie komunalne - 51 m2, w pkt 4 (dochody źródła utrzymania) podał swoją rentę w wysokości 1917,60 zł, a w pkt 5 jako zobowiązania w październiku podał: opłata za mieszkanie - 1479,44 zł, gaz - 64,17 zł, prąd - 111,79 zł, dodatkowe zobowiązania w pkt 6: leki ok. 250 zł/mc, wyżywienie 1400-1600 zł/mc, remont samochodu -1000 zł (listopad 2023 roku). W dniu 19 grudnia 2023 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku, do którego skarżący dołączył zaświadczenie z 11 grudnia 2023 r., wystawione przez H. SP. z o.o., potwierdzające zatrudnienie żony skarżącego na umowę zlecenia od 12 sierpnia 2023 r. do 10 sierpnia 2024 r. wraz ze wskazaniem uzyskanego wynagrodzenia w 2023 r.: sierpień 72,76 zł, wrzesień 389,76 zł, październik 421,82 zł, listopad 392,51 zł.

W toku postępowania organ ustalił, że skarżący nie jest objęty pomocą wynikającą z ustawy o pomocy społecznej, nie pobiera świadczeń wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych ani nie korzysta z innej pomocy.

Po uzyskaniu negatywnej opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy, decyzją z 2 lutego 2024 r. Starosta Olkuski orzekł o odmowie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 4.218 zł. Organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący posiada źródło stałego dochodu w postaci renty i nie korzysta z żadnych form pomocy. Jednocześnie, wobec oświadczenia skarżącego, z którego wynika jego wydatki znacznie przekraczają dochody, organ uznał, że oświadczenie odnośnie dochodów i sytuacji rodzinnej nie jest wiarygodne, a skarżący nie przedstawił swojej sytuacji w sposób rzetelny.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. W odwołaniu skarżący wskazał, że w jego sytuacji zachodzą przesłanki do umorzenia należności z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący wskazał, że dotychczas utrzymywał się z oszczędności i na bieżąco spłacał zobowiązania aby nie wpaść "w spiralę zadłużenia", ale oszczędności się skończyły. Dodał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów i w oparciu o nieprawdziwe i krzywdzące przesłanki. Zdaniem skarżącego w przypadku nieumorzenia należności spowoduje to takie zadłużenie, że "wtedy dopiero zaistnieje przesłanka pozytywnego rozpatrzenia mojego wniosku".

W toku postępowania odwoławczego skarżący oświadczył, że na chwilę obecną przebywa na rencie chorobowej, a żona przechodzi na emeryturę w maju 2024 r. Dodał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej, które uniemożliwiają mu spłatę zadłużenia.

Zaskarżoną decyzją z 25 marca 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ podkreślił uznaniowy charakter decyzji, przywołał ustalenia stanu faktycznego oraz wskazał na przesłanki umorzenia wynikające z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dalej podał, że organ pierwszej instancji wywiązał się ze wskazanych w przepisach prawa obowiązków., tj.: przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie aktualnej sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanego; rozważył sprawę według przesłanek umorzenia wskazanych art. 76 ust. 7 powołanej ustawy; orzeczenie zostało wydane po zasięgnięciu opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy; stwierdził, ze nie zachodzą okoliczności przemawiające za odstąpieniem od żądania zwrotu kwoty przyznanych środków, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 k.p.a.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Na jego dochody składają się renta skarżącego oraz środki z umowy zlecenia żony, jednak przedstawione wydatki przekraczają deklarowany dochód. Ponadto wskazano, że z dołączonych dokumentów wynika, że pod adresem, ul. [...] w O. zamieszkuje 5 osób.

Jak stwierdzono, określenie "pozbawienia niezbędnych środków utrzymania" wskutek dochodzenia przez organ należności, odnosi się zarówno do osoby, która pobrała środki pieniężne, jak też do osób pozostających na jej utrzymaniu, a zatem analizując sytuację dochodową skarżącego, należy brać pod uwagę łączny dochód członków gospodarstwa domowego, czyli wnioskodawcy oraz osób pozostających na jego utrzymaniu. Zdaniem organu, skoro ustawodawca redagując treść art. 76 ust. 7 pkt 2 powołanej ustawy uzależnił umorzenie należności także od wpływu na sytuację egzystencjalną osoby innej aniżeli wnioskodawca, lecz pozostającej na jego utrzymaniu, to wypada przyjąć, że sytuacja majątkowa tej osoby musi rzutować także na ocenę możliwości finansowych w spłacie należności przez samego wnioskodawcę, a w konsekwencji na ocenę zasadności umorzenia wnioskowanej należności.

Organ odwoławczy wskazał też, że organ pierwszej instancji stwierdził, że sytuacja dochodowa nie została przedstawiona przez skarżącego rzetelnie. Nawet uznając za wiarygodne oświadczenie dotyczące oszczędności, to ponowna analiza dochodowa gospodarstwa domowego skarżącego dokonana przez organ odwoławczy budzi wątpliwości w zakresie zgodnego ze stanem faktycznym wskazania dochodu (sporna ilość mieszkańców, dochodu, brak korzystania z pomocy społecznej). Wątpliwości te spowodowały, że sytuacja nie przemawiała za całkowitym umorzeniem pobranego świadczenia, które powinno być stosowane jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy realnie nie jest możliwe odzyskanie należności.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny będący podstawa rozstrzygnięcia. Dalej podał, że odwołaniu z 21 lutego 2024 r. wskazał art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako podstawę mojego wniosku. Tymczasem organ pierwszej instancji zarzucił mu nierzetelne wykazanie dochodów poprzez, zdaniem tego organu, ukrycie ich części. Takie stanowisko skarżący uznaje za krzywdzące i niesprawiedliwe. Skarżący podniósł, że w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w żaden sposób do podnoszonego przez niego zarzutu naruszenia 76.ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ograniczając się do przytoczenia ogólnej treści art. 76 przedmiotowej ustawy. Jako szczególnie krzywdzące uznał czynienie mu "zarzutu" z faktu, iż na chwilę obecną nie posiada zadłużenia i nie korzysta z pomocy społecznej. Podniósł, że rzetelnie wskazał przesłanki przyczyny tego stanu rzeczy, tj. korzystanie z niewielkich oszczędności i pomocy najbliższych. Przyczyną wystąpienia z wnioskiem o umorzenie był natomiast fakt, że oszczędności wyczerpały się, a pomoc rodziny nie może trwać w nieskończoność. Czynienie skarżącemu zarzutu z faktu, że kosztem najwyższych wyrzeczeń, do chwili obecnej starał się wywiązywać ze zobowiązań finansowych, uznał za nieuprawnione.

Końcowo skarżący uznał, że orzeczenie zostało oparte o insynuacje przy czym nie wyjaśniono istotnych okoliczności dotyczących choćby ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.), w myśl którego (wg stanu prawnego na datę wydania zaskarżonej decyzji) starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz przyznanych środków w przypadkach o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3 albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości lub w części, jeżeli nastąpiła jedna z poniższych przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Z analizy art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika też, że ustawodawca wyraźnie określił krąg adresatów, do których normy tam zawarte mają być stosowane, różnicując go w poszczególnych punktach. I tak, wszystkie ww. przesłanki odnoszą się jedynie do osób, które pobrały nienależne świadczenie oraz osób bezrobotnych, które otrzymały dofinansowanie na podjęcie działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który zobowiązany jest do zwrotu refundacji, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, został on wymieniony jedynie w pkt 1 i 4.

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący jest osobą, która pobrała nienależne świadczenie oraz osób bezrobotnych. To oznacza, że rozpoznając wniosek skarżącego z 30 listopada 2023 r. o umorzenie należności organy winny prowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w pkt. od 1 do 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Samo spełnienie przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 cyt. ustawy, nie zobowiązuje organu do udzielenia wnioskowanej ulgi. Zaistnienie jednej z przesłanek powoduje, że jak wskazuje na wstępie cytowany art. 76 ust. 7 - "starosta może" podjąć, któreś z przewidzianych rozstrzygnięć.

Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że mamy do czynienia z decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego. Organ ma więc możliwość, ale nie obowiązek, co jednak nie może oznaczać dowolności ze strony organu. Rozstrzyganie w ramach uznania administracyjnego wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej - k.p.a., który to materiał dowodowy powinien być zgromadzony i zbadany w sposób rzetelny i wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.) a następnie rozpatrzony z należytą wnikliwością (art. 80 k.p.a.).

Kontrola sądowa w przypadku rozstrzygnięć organów w ramach uznania, ogranicza się do badania, czy granice uznania w danym przypadku nie zostały przekroczone. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowej obejmuje zatem zbadanie, czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś stanowisko organu ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, jest przekonująco i logicznie uzasadnione, to nie można mu zarzucić cech dowolności. W sytuacji zatem, w której organy wyjaśnią wszelkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia z zachowaniem wymogów ustawowych i w sposób przekonywujący uargumentują swoją decyzję wydaną w ramach przysługującego im uznania, to sąd administracyjny nie ma podstaw do zakwestionowania takiej decyzji i oceny jej słuszności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1156/10, z 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3119/12 oraz z 17 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 75/22).

Przypomnienia także wymaga, że stosownie do treści art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej pierwszej instancji merytorycznego rozpoznania sprawy oraz obowiązek organu drugiej instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ pierwszej instancji były prawidłowe. Celem postępowania odwoławczego nie jest więc sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Istota dwuinstancyjności nie polega bowiem tylko na wydaniu dwóch decyzji w sprawie przez organy obu instancji, ale na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej, czyli na przeprowadzeniu dwóch postępowań, w których stronie umożliwiono udział. Chodzi bowiem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony (por. wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1147/10, LEX nr 1083547, z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11, LEX nr 1145626; z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10, LEX nr 1081834; z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1852/09, LEX nr 1081276).

Odnosząc powyższe do realiów kontrolowanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że organ pierwszej instancji uznał (a organ odwoławczy to powtórzył), że oświadczenie skarżącego odnośnie jego sytuacji materialnej jest niewiarygodne, gdyż wydatki przewyższają dochód. Organ ten nie wziął jednak pod uwagę okoliczności podniesionej we wniosku, że dotychczas skarżący korzystał ze skromnych oszczędności i pomocy córki, jednakże oszczędności się skończyły, a córka nie jest w stanie dłużej pomagać. Taki stan rzeczy wymagał od organu podjęcia czynności celem wyjaśnienia z czego, po wyczerpaniu ww. źródeł wsparcia, skarżący pokrywa bieżące wydatki w zakresie przewyższającym dochód. Takiego działania zabrakło. Również organ odwoławczy, mimo podnoszenia przez skarżącego w odwołaniu, że dotychczas korzystał z oszczędności i jest gotowy złożyć stosowne wyjaśnienia, nie wezwał skarżącego do ich złożenia.

Nie wyjaśniono również kwestii wspólnego zamieszkiwania skarżącego z 3 innymi osobami w kontekście wysokości opłat jakie skarżący ponosi za mieszkanie. Skarżący zadeklarował, że prowadził wspólne gospodarstwo domowe tylko z żoną, co nie wyklucza, że zamieszkuje jeszcze z innymi osobami. Skarżący nie deklarował aby miał jakiekolwiek osoby na utrzymaniu, istotne jest natomiast ustalenie, jaka część kosztów za utrzymanie mieszkania przypada na gospodarstwo domowe skarżącego.

Z akt sprawy wnika też, że od maja 2024 r. żona skarżącego przechodzi na emeryturę zatem i ta okoliczność będzie podlegać ustaleniu w kontekście ustalenia dochodu osoby pozostającej ze skarżącym w gospodarstwie domowym.

Dopiero tak poczynione ustalenia w połączeniu z faktami już ustalonymi, a niekwestionowanymi przez strony dadzą podstawę do wydania rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. Ponieważ jednak uznaniowy charakter decyzji nie oznacza dowolności, organy administracyjne przy wydawaniu takich decyzji powinny wyjaśnić, jakimi kryteriami się kierowały, przy czym wyjaśnienie to jest zwłaszcza istotne przy odmowie umorzenia świadczeń.

Sąd podkreśla przy tym, że o ile na organie spoczywa obowiązek podejmowania działań w celu kompleksowego ustalenia stanu faktycznego, to na skarżącym spoczywa obowiązek dostarczenia dowodów wskazujących na zasadność umorzenia pobranych środków. Należy w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 21 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2676/14, zgodnie z którym: "Osoba wnioskująca o umorzenie należności ze względu na trudną sytuację majątkową i rodzinną winna udokumentować ten fakt poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów, złożenie wyczerpujących wyjaśnień w tym przedmiocie. Ciężar dowodu w takiej sprawie spoczywa na niej. Każdy, kto domaga się umorzenia niezasadnie pobranych należności z Funduszu Pracy, musi uwiarygodnić swoją trudną sytuację majątkową i rodzinną. Nie wystarczy jedynie powołać się na brak możliwości spłaty. Skarżący musi mieć świadomość że będzie zobowiązany co najmniej uprawdopodobnić okoliczności na jakie się powołuje i same gołosłowne twierdzenia o wsparciu rodziny i oszczędnościach mogą zostać uznane przez organ za niewiarygodne".

Sąd zaznacza jednocześnie, że nie przesądza w niniejszym rozstrzygnięciu o wyniku postępowania, a jedynie wskazuje na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego dla ustalenia kompleksowego stanu faktycznego sprawy. Dopiero na takiej podstawie organ w ramach uznania administracyjnego wyda rozstrzygnięcie, które będzie zobowiązany należycie uzasadnić. Decyzja powinna zawierać ocenę sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego w odniesieniu do przesłanek umorzenia, w chwili rozstrzygania wniosku o umorzenie.

Sąd zauważa też, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na naruszenie art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy w swojej argumentacji odwołuje się do ustaleń i ocen organu pierwszej instancji uznając je za prawidłowe. Wynika z tego, że dokonano jedynie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a nie rozpoznano sprawy na nowo, do czego organ odwoławczy zobligowany jest na podstawie cyt. wyżej przepisu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym wyroku.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.