Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 533/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 269
law: Ustawa z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z  sytuacją na rynku energii elektrycznej (t. j.)
article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 824
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.
article: art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1645
law: Ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi X.1 S.A. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie przestrzegania wymagań ochrony środowiska I. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ ") zarządzeniem pokontrolnym z 4 lipca 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 824, dalej: "u.I.O.Ś.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej 18 maja 2023 r do 7 czerwca 2023 r. w X.1 SA z siedzibą w K. – market X. nr [...] J. [...], Al. [...], [...] J. , udokumentowanych protokołem kontroli nr [...], zarządził:

1. Przestrzegać obowiązku prowadzenia w jednostce handlu, tj. markecie X. nr [...] J. [...] przy ul. [...] w J., kampanii edukacyjno-informacyjnych w zakresie racjonalnego gospodarowania żywnością oraz przeciwdziałania marnowaniu żywności. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia.

2. Przekazywać żywność spełniającą wymogi prawa żywnościowego z jednostki handlu tj. marketu X. nr [...] J. [...] przy [...] w J. do organizacji pozarządowej, z którą podpisano umowę o nieodpłatnym przekazywaniu żywności tj. do Fundacji Z. z siedzibą w Z., w oparciu o dokumenty zatwierdzone w załączniku do umowy. Termin realizacji: od dnia otrzymania zarządzenia.

Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 20 lipca 2023 r.

Zarządzenie skierowane zostało do I. B. i M. K. jako członków Zarządu X.1 SA z siedzibą w K.

W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w dniach 18 maja – 7 czerwca 2023 r. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska.

Odnosząc się do poszczególnych punktów, w których zarządzono usunięcie wspomnianych nieprawidłowości, organ podał, że kontrolowany sprzedawca nie udokumentował wywiązania się z obowiązku prowadzenia w markecie X. nr [...] J. [...], przy [...] w J. kampanii edukacyjno-informacyjnych w zakresie racjonalnego gospodarowania żywnością oraz przeciwdziałania marnowaniu żywności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1645, dalej: u.p.m.ż.) sprzedawca żywności jest zobowiązany do prowadzenia w jednostce handlu takiej kampanii co najmniej raz w roku przez co najmniej dwa kolejne tygodnie, w każdym dniu działalności jednostki handlu.

Kontrolowany zobligowany jest do przekazywania żywności z jednostki handlu, to jest marketu X, nr [...] J. [...] przy [...] w J., do organizacji pozarządowej, z którą podpisano umowę o nieodpłatnym przekazywaniu żywności tj. do Fundacji Z. z siedzibą w Z.. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.m.ż. umowa o nieodpłatnym przekazywaniu żywności zawiera w szczególności postanowienia dotyczące czasu i sposobu przekazywania żywności organizacji pozarządowej. Umowa w załączniku określa dokumenty, w oparciu o które należy odstępować żywność. Kontrolowana jednostka nie udokumentowała w trakcie kontroli przekazywania żywności organizacji w oparciu o wskazane w umowie dokumenty.

W skardze do tut. Sądu skarżąca X.1 SA wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w całości zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a.") polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji uznania, że skarżąca nie wykonuje obowiązków wynikających z przepisów u.p.m.ż.;

2. przepisów prawa materialnego: a) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.I.O.Ś. poprzez wydanie skarżonego zarządzenia pokontrolnego nakładającego na skarżącą obowiązek przekazywania żywności do organizacji pozarządowej, z którą zawarła umowę o nieodpłatnym przekazywaniu żywności bez podstawy prawnej i z przekroczeniem zakresu uprawnień określonych w tym artykule,

3. art. 4 ust. 1 ustawy przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że prowadzenie kampanii edukacyjno-informacyjnych w zakresie racjonalnego gospodarowania żywnością powinno być udokumentowane, co doprowadziło organ do wadliwego uznania, że skarżąca nie wykonuje tych obowiązków;

4. art. 3 ust. 1 ustawy przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca ma obowiązek przekazywania żywności do organizacji pozarządowej, z którą podpisała umowę o nieodpłatnym przekazywaniu żywności, co doprowadziło organ do wadliwego uznania, że skarżąca nie wykonuje tych obowiązków;

5. art. 3 ustawy przez błędną wykładnie tego przepisu polegającą na przyjęciu, że skarżąca powinna dokumentować przekazywanie żywności do organizacji pozarządowej, z którą podpisała umowę o nieodpłatnym przekazywaniu żywności, w oparciu o wskazane w umowie dokumenty, co doprowadziło organ do wadliwego uznania, że skarżąca nie wykonuje tych obowiązków.

WIOŚ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej sądowej weryfikacji legalności działania administracji publicznej jest w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. w związku z kontrolą przeprowadzoną przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (zwanej też również dalej: "Inspekcją") w X.1 SA z siedzibą w K. – market X. nr [...] J. [...], [...] w J..

Rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. bada przede wszystkim:

1. czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ;

2. czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także

3. czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) wskazań zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Dokonując oceny kontrolowanego zarządzenia należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego aktu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę nałożonych na nią obowiązków bez potrzeby stosowania środków przymusu. Uzasadnienie stanowiące integralną część każdego aktu jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1706/18, "należy mieć na uwadze, że do zarządzenia pokontrolnego, w zakresie jego rozstrzygnięcia i uzasadnienia, należy przykładać taką samą miarę jak do innych władczych aktów organów administracji publicznej wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Przede wszystkim należy oczekiwać nadania mu takiej treści, która pozwoli adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. Te dwa wymogi powinny być spełnione w zarządzeniu pokontrolnym jednocześnie. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której nakładany jest obowiązek bez wyjaśnienia na jakiej podstawie faktycznej i prawnej w konkretnym przypadku aktualność tego obowiązku organ ustalił. Inaczej mówiąc, mimo że do tego postępowania nie stosuje się wprost kodeksu postępowania administracyjnego, to obowiązek prawidłowego rozpoznania, a następnie rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie ochrony środowiska" (ten i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu judykaty dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji należy oczekiwać nadania mu takiej treści, z której wynika określony wzór oczekiwanego zachowania się podmiotu zobowiązanego. Treść uzasadnienia winna umożliwić adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. Te wszystkie wymogi powinny być spełnione w zarządzeniu pokontrolnym jednocześnie.

Mając na względzie dotychczasowe rozważania i przenosząc je na grunt rozpoznawanej sprawy, w pierwszym rzędzie trzeba powiedzieć, że fakt niestosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu prowadzonym przez organ ochrony środowiska na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 u.I.O.Ś., nie oznacza że kwestia ta jest całkowicie wyłączona spod regulacji normatywnej. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, dostatecznych kryteriów do oceny prawidłowości zaskarżonego zarządzenia dostarczają – oprócz wskazanych wyżej przepisów u.IOŚ oraz przepisów "sektorowych" – przede wszystkim podstawowe zasady proklamowane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, na czele z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), a także wyprowadzanymi z tej pierwszej, zasadami bardziej szczegółowymi, jak zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego oraz stosowanego przez nie prawa (por. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, ss. 82-84 i 92-94).

Na tym tle normatywnym niepodleganie procedury kontrolnej wprost wymogom K.p.a. nie zwalnia organu IOŚ z obowiązku rzetelnego wyjaśnienia przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego wszystkich prawnie relewantnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Albowiem w sprawach, w których dochodzi do wydania aktu administracyjnego o charakterze władczym, ale nie w procedurze normowanej przez K.p.a., obowiązek wnikliwego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia da się wyprowadzić w szczególności z przywołanych wyżej zasad: legalizmu oraz demokratycznego państwa prawnego. Z tej ostatniej wynika bardziej szczegółowa zasada ochrony zaufania obywatela do państwa oraz stanowionego i stosowanego przez nie prawa, której konsekwencją musi być z kolei uznanie, że działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w prawem przyznanym obszarze kompetencji, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli oraz nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania zgodnego z prawem, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania ich rozstrzygnięć, które to uzasadnienie musi odnosić się do konkretnego rozstrzygnięcia i nie może być jedynie pozorne. Powyższe oznacza, że choć w postępowaniu zakończonym wydaniem zarządzenia pokontrolnego nie stosuje się wprost przepisów K.p.a., to jednak organ IOŚ, wydając takie zarządzenie, musi w jego uzasadnieniu wykazać, że działa w granicach prawa, z czego wynika, że jego rozstrzygnięcie nie może być arbitralne, czy też oparte na nieprawdziwych podstawach faktycznych. Prawidłowe zarządzenie pokontrolne musi zatem spełnić wymogi funkcjonalnie zbliżone do tych wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Jednocześnie pamiętać należy, iż sąd nie bada prawidłowości ustaleń faktycznych zawartych w protokole kontroli, a sprawdza, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany narusza prawo (por. wyrok NSA z 31 marca 2022 r., sygn. II OSK 935/21). W moim przekonaniu w kontrolowanej sprawie wyniki kontroli nie dawały podstaw do wydania zaskarżonego zarządzenia.

W świetle powyższych regulacji za uchybienie organu uznać w pierwszym rzędzie należy okoliczność, że z uzasadnienia zarządzenia (ale i protokołu kontroli) nie wynika jednoznacznie, aby kampania edukacyjno-informacyjna w zakresie racjonalnego gospodarowania żywnością oraz przeciwdziałania marnowaniu żywności nie była w kontrolowanej placówce handlowej przeprowadzona. W protokole zawarto bowiem z jednej strony informacje o tym, że skarżąca poinformowała o przeprowadzeniu w okresie od 19 września do 2 października 2022 r. kampanii edukacyjno-informacyjnej przez wywieszenie plakatu informacyjnego dotyczącego zagadnień o przeciwdziałaniu marnowania żywności, z drugiej zaś stwierdzono, że kontrolowany sprzedawca nie posiada dokumentów potwierdzających, aby kampania ta przeprowadzona została w markecie X. J. [...].

W aktach sprawy znajduje się natomiast przedłożona przez kontrolowany podmiot kopia plakatu jaki miał być wywieszony w marketach X., w tym w kontrolowanej placówce (załącznik nr [...] do protokołu). Z protokołu kontroli zatem wynika co najwyżej, że kompania edukacyjno-informacyjna nie została w odpowiedni zdaniem organu sposób udokumentowana przez skarżącą.

Innymi słowy organ w żaden sposób nie zakwestionował twierdzeń strony o skarżącej o przeprowadzeniu odpowiedniej kampanii edukacyjno-informacyjnej, a mimo to zarządził przestrzeganie obowiązku prowadzenia tego rodzaju kampanii edukacyjno-informacyjnych.

W tym zakresie powstała wewnętrzna sprzeczność pomiędzy treścią pkt 1 zarządzenia pokontrolnego, a jego uzasadnieniem z którego wynika, że uchybieniem stwierdzonym przez organ kontrolujący nie był brak przeprowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnej, a brak jej udokumentowania.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że tak przepisy ustawy z 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności, jak i jakichkolwiek innych ustaw nie nakładają na sprzedawcę obowiązku dokumentowania przeprowadzanej kampanii edukacyjno-informacyjnej w określony prawem wymagany sposób, a jedynie obowiązek jej przeprowadzenia.

Znamiennym jest przy tym, że także organ nie próbuje nawet wykazać o brak jakich konkretnie dokumentów po stronie kontrolowanego podmiotu chodzi i dlaczego okoliczność ich braku miałaby stanowić o niedopełnianiu ustawowych obowiązków, w tym w szczególności nie wskazuje na jakikolwiek przepis prawa, z którego wprost lub w drodze wykładni dałoby się wyprowadzić obowiązek szczególnego (to jest realizowanego w określony sposób) dokumentowania przeprowadzenia tego rodzaju kampanii.

Także w żądaniu zawierającym listę dokumentów, które trzeba przygotować w związku z kontrolą (pismo z 15 maja 2023 r.) nie określono jakie to dokumenty miałyby być przedstawione przez kontrolowany podmiot w związku z rzeczoną kampanią.

Powyższe skutkuje tym, że niezależnie od niespójności pkt 1 zarządzenia pokontrolnego z jego uzasadnieniem oraz z protokołem kontroli, zarządzenie to w praktyce nie nadaje się do wdrożenia przez adresata, albowiem nie wynika z niego w żaden sposób jakie konkretnie czynności dokumentacyjne adresat ten winien podjąć by na przyszłość nie narazić się na zarzut braku przestrzegania obowiązku prowadzenia kampanii edukacyjno-informacyjnej w zakresie racjonalnego gospodarowania żywnością oraz przeciwdziałania jej marnowaniu.

Tak skonstruowanie zarządzenie pokontrolne nie pozwala na osiągnięcie celów jego wydawania jako aktu o charakterze sygnalizacyjnym, określającym oczekiwane przez organ kierunki postępowania osoby zarządzającej kontrolowanym podmiotem.

Odnośnie pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego zauważyć należy, iż zmierza on w istocie nie do nakazania przestrzegania obowiązku przekazywania żywności organizacji pozarządowej, a do nakazania dokumentowania przekazywania żywności zgodnie z zawartą z tą organizacją umową, a więc w oparciu o dokumenty zatwierdzone w załączniku do tejże umowy.

Także w tym zakresie organ nie kwestionuje tego, aby obowiązek przekazywania żywności nie był realizowany, a jedynie to, że nie jest on odpowiednio zdaniem organu udokumentowany.

Zauważyć w tym miejscu, iż mimo postawienia tego rodzaju zarzutów w protokole pokontrolnym organ w toku kontroli nie żądał od kontrolowanego przekazania tego rodzaju dokumentów, których brak następnie w protokole pokontrolnym zakwestionował, a nakazał przedstawienie jedynie kopii umowy z organizacją pozarządową o przekazywaniu żywności (pkt II k.1 pisma z 15 maja 2023 r. skierowanego do kontrolowanego w związku z kontrolą), co też kontrolowany podmiot uczynił. Znamiennym jest także, że kontrolowany po doręczeniu mu zarządzenia pokontrolnego, gdzie w pkt 2 sformułowane zostały nakazy dokumentowania przekazywania żywności organizacji pozarządowej w określony sposób żądane dokumenty dołączył do skargi, co wyraźnie wskazuje, że brak ich przedstawienia w toku kontroli wynikał wyłącznie z tego, iż kontrolujący nie zgłosił żądania przedstawienia tego rodzaju dokumentów

Już tylko powyższa okoliczność przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w zakresie jego pkt 2, ze względu na naruszenie opisanych już na wstępnie, a wyprowadzanych wprost z przepisów Konstytucji RP zasad przeprowadzania kontroli i dokumentowania czynionych w jej toku ustaleń faktycznych.

Podkreślenia nadto wymaga, iż podobnie jak w zakresie pkt 1 zaskarżonego zarządzenia organ kontrolujący nie wskazał podstawy prawnej zadania dokumentowania przekazywania żywności w określony sposób, ograniczając się jedynie do wskazania podstawy prawnej obowiązku przekazywania żywności z jednostki handlu do organizacji pozarządowej oraz obowiązku zawarcia z tą organizacja umowy obejmującej wskazane w ustawie elementy. Organ nie wskazał także podstawy prawnej upoważniającej go do nakazywania podmiotowi administrowanemu przestrzegania wiążących ten podmiot umów o charakterze cywilnoprawnym.

Dalej wskazać trzeba, iż również w zakresie pkt 2 zarządzenia pokontrolnego organ popadł w wewnętrzną sprzeczność odnośnie treści nakazu zawartego w zarządzeniu i ustaleń kontroli, które legły u podstaw jego sformułowania. Jak słusznie bowiem zwraca uwagę strona skarżąca z jednej strony organ wytyka w zarządzeniu to, że brak jest dokumentów dotyczących przekazywania żywności, a z drugiej w protokole wskazuje na ilość żywności, która w roku 2022 została przekazana jako nienadająca się do spożycia z jednostki handlowej w J., nie kwestionując że tego rodzaju przekazania składające się na powyższa wielkość miały miejsce.

Z żadnego elementu tak protokołu kontroli jak i zarządzenia pokontrolnego nie wynika przy tym, by organ ustalił, że dokumenty potwierdzające przekazywanie żywności wskazane w umowie nie były sporządzane i że przekazywanie żywności nie następowało przy użyciu, czy tez jak formułuje to organ w oparciu o te dokumenty

Sąd z urzędu pragnie wreszcie zwrócić uwagę na treść zupełnie pominiętego przez organ kontrolujący art. 7 ust. 2 u.p.m.ż., zgodnie z którym organizacja pozarządowa składa organowi, o którym mowa w art. 20, pisemne roczne sprawozdanie o sposobie zagospodarowania otrzymanej żywności zawierające w szczególności dane o masie żywności otrzymanej od sprzedawców żywności oraz masie żywności, którą przekazała na rzecz potrzebujących, wraz z wykazem sprzedawców żywności, od których otrzymała żywność, w terminie do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie. Organ o którym mowa w art. 20 ustawy to Główny Inspektor Ochrony Środowiska.

Powyższe oznacza, iż inspekcja sanitarna winna posiadać w swoim zasobie dokumenty zawierające informacje o masie żywności otrzymanej przez organizacje pozarządowe od sprzedawców żywności i dla zweryfikowania wywiązywania się przez kontrolowany podmiot z wynikającego z umowy obowiązku przekazywania żywności określonej organizacji, umowę z która to organizacją podmiot ten przedstawił mogła i powinna w pierwszym rzędzie sięgnąć do własnych zasobów, które obejmujących między innymi sprawozdanie organizacji odbierającej żywność z wykazem sprzedawców żywności, od których otrzymała żywność.

Podsumowując stwierdzić należy, iż w sytuacji gdy organ nie wykazał, by kontrolowany podmiot nie spełniał wymogów wynikających ze wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym jako wzorce kontroli przepisów art. 4 ust. 1 i art. 3 ust. 2 u.p.m.ż., a zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie odpowiadało standardom wynikającym z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady legalizmu określonych art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił ten akt.

O kosztach postępowania obejmujących wyłącznie wpis od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1327). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przewodniczący uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ani w siedzibie sądu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli nie sprzeciwiają się temu strony lub uczestnik postępowania. Zarządzeniem z 21 września 2023 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu w oparciu o przywołaną regulację skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym poinformowano strony, które nie sprzeciwiły się takiemu trybowi jej rozpoznania.