Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 131/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Piotr Godlewski /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – skargę oddala –


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 131/23

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi P.D. jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: KMP) dotycząca udostępnienia informacji publicznej.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący wnioskiem z 19 października 2023 r. zwrócił się do KMP o udzielenie informacji publicznej dotyczącej funkcjonariusza Policji W.N., obejmującej: życiorys, scan dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, scan dokumentu mianowania na policjanta, informację o przebiegu drogi zawodowej, sygnatury akt postępowań dyscyplinarnych, scan upoważnienia dostępu do danych osobowych i wrażliwych obywateli, kopię aktualnych badań psychiatrycznych, kopię aktualnych badań psychologicznych, upoważnienie do podejmowania decyzji organu Policji bądź w jej imieniu, scan upoważnienia do podejmowania decyzji procesowych wszczynających i kończących postępowania. We wniosku nadawca wskazał, aby informację po anonimizacji przesłać drogą elektroniczną na adres: [...].

KMP w odpowiedzi z 6 listopada 2023 r. udzielonej na wskazany adres e-mail poinformował wnioskodawcę o ścieżce kariery policjanta oraz o tym, iż badania psychologiczne i psychiatryczne wykazały, że jest on zdolny do pełnienia służby. Wskazał, że życiorys policjanta nie należy do kategorii informacji publicznej, natomiast scany dokumentów są jedynie nośnikiem informacji i nie mogą zostać przesłane. Poinformował, iż policjant nie jest w posiadaniu upoważnień do dostępu do danych osobowych, do danych wrażliwych obywateli, do wszczynania postępowań i wydawania decyzji kończących postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność KMP w zakresie udostępnienia informacji publicznej P.D. zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej - poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., Nr 112 poz. 1198, dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku - poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, wskazując, że w piśmie z 6 listopada 2023 r. udzielono mu cząstkowych informacji, nie wydając przy tym decyzji o odmowie udostępnienia informacji do wydania której organ był zobowiązany. W ocenie skarżącego decyzja Komendanta jest błędna i narusza jego prawa, gdyż dane i scany dokumentów o które wnioskował a których Komendant nie udostępnił bez wątpienia należą do kategorii informacji publicznej. Wniosek dotyczył informacji dotyczącej osoby policjanta - pracownika Policji pełniącego funkcje publiczne i odnoszącej się do działania podmiotów publicznych. Wbrew twierdzeniom Komendanta, żądana informacja z dokumentów i scany dokumentów znajdujących się w aktach osobowych pracownika Policji są związane z jego pracą i są informacją publiczną, bo dotyczą konkretnego policjanta "za którego pracę płacą wszyscy podatnicy", a wniosek został złożony w trosce i w ramach kontroli obywatelskiej co do sposobu zasadności i prawidłowości wydatkowania publicznych pieniędzy oraz w celu kontroli jakości stosowania i przestrzegania prawa przez organ i pracowników Policji.

Prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym wobec prawa do prywatności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K17/05 wskazał, że zgodnie z art. 5 ust 2 u.d.i.p., to pierwsze podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, ale ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Skarżący ma prawo znać dane policjanta - osobę pełniąca funkcje publiczne, tj. datę urodzin, dane z życiorysu, wiedzieć jakie dany policjant - funkcjonariusz publiczny ma wykształcenie, kompetencje, uprawnienia, jakie otrzymuje wynagrodzenie, czy nie ma przeciwskazań zdrowotnych do pracy w Policji oraz jak i czy w sposób zgodny z prawem zostały wydatkowane publiczne pieniądze za pracę tego funkcjonariusza.

Niektóre dokumenty i dane prywatne znajdujące się w posiadaniu organu w związku z wykonywaną pracą funkcjonariusza Policji stanowią podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, a zatem informacje takie podlegają udostępnieniu. W.N. jest pracownikiem i funkcjonariuszem Policji, więc Komendant miał obowiązek udzielić żądanych informacji, a jeżeli tego nie zrobił, zobligowany był do wydania decyzji – art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec tego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku i doszło do bezczynności organu.

Przepis art 61 ust. 1 Konstytucji stanowi o prawie do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. który stanowi o osobach pełniących funkcje publiczne, wskazując, że pewne informacje ich dotyczące wykraczają poza tzw. autonomię informacyjną osoby, a tym samym mogą być ujawnione każdemu bez względu na opinię osoby której te informacje dotyczą. Do tej grupy informacji ustawodawca zaliczył m.in. informacje na temat warunków powierzenia wykonywania funkcji publicznej (wyrok TK z 20 kwietnia 2006 r. sygn. K17/05). Podmiot realizujący usługę na rzecz organu państwa lub osoba fizyczna (funkcjonariusz publiczny) poniekąd zgadza się, akceptuje ograniczenie swojej prywatności. Przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej (wyrok WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2017 r. II SA/Łd 100/17). Wszystkie dokumenty i informacje znajdujące się w aktach kandydatów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej spełniają zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe kryteria informacji publicznej. Stanowią bowiem informację o działalności organów publicznych (wyrok NSA z 9 lutego 2007 r. I OSK 517/06).

Skoro policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady wszystkie jego akta osobowe (także życiorys i upoważnienia ) i informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. Konsekwencją takiego rozumienia funkcjonariusza publicznego oraz wykonywanych zadań publicznych jest to, że dokumenty potwierdzające wykształcenie są niewątpliwie dokumentami urzędowymi, a tym samym są informacją publiczną. Akt mianowania na policjanta - funkcjonariusza wykonującego funkcje publiczne czy też wynik jego aktualnych badań psychiatrycznych na również walor dokumentu urzędowego. Oznacza to, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p., dokumenty takie co do zasady podlegają udostępnieniu w zakresie zarówno postaci, jak i treści. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika zresztą wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Komendant nie może utrudniać dostępu do informacji, które pokazują przejrzystość działania Policji i są warunkiem budowania zaufania obywateli do państwa. Każdy obywatel podejmując się pełnienia funkcji publicznych musi liczyć się z tym, iż będzie poddawany obywatelskiej kontroli. Żaden przepis obowiązującego prawa w trybie dostępu do informacji publicznej nie uzależnia udostępnienia od uprzedniej zgody przez osobę obowiązaną do ich złożenia.

W odpowiedzi na skargę KMP (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o odrzucenie skargi, a z ostrożności o jej oddalenie.

Wskazał, że udzielił wnioskodawcy informacji w zakresie, w jakim żądana informacja stanowi informację publiczną dotyczącą powierzonych policjantowi czynności służbowych i jest to wyłącznie informacja związana z procedurami powierzenia osobie funkcji funkcjonariusza Policji. Informacja w zakresie życiorysu nie jest informacją związaną z pełnieniem zadań publicznych policjanta. W zakresie informacji o ukończeniu szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, to taka informacja została udzielona z wyjątkiem przekazania scanów dyplomu uznanych przez organ za nośnik informacji. Wnioskodawca uzyskał informację o fakcie ukończenia szkół przez policjanta, o przebiegu jego drogi zawodowej, mianowaniu, jak również informację o aktualnych badaniach psychiatrycznych i psychologicznych.

KMP podkreślił, że szczególne dane z życiorysu nie mają związku ze służbą danego policjanta w Policji. W zakresie wnioskowanych upoważnień do danych osobowych i wrażliwych obywateli czy upoważnienia do podejmowania decyzji, organ nie wydaje powyższych upoważnień, a wykonywane czynności wynikają wprost z przepisów postępowania karnego lub ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie szczegółowych rozporządzeń, na której to podstawie dany policjant wykonuje czynności służbowe.

Organ udzielił informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku, w pozostałym zakresie nie dysponuje wnioskowaną informacją, wobec czego skarga jest bezprzedmiotowa.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Kwestię dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje u.d.i.p., określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji.

Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Zakres przedmiotowy tej informacji określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw jakich może ona dotyczyć, przy czym nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności". Obejmują one m.in. informację o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania (w tym o trybie działania władz publicznych), a także o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 2 – 4 i ust. 2 u.d.i.p.).

W art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. ustawodawca wskazał, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, który to przepis wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1. Jego podstawową funkcją jest doprecyzowanie zakresu przedmiotowego ustawy i wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych (M. Kłaczyński, S. Szuster, Komentarz do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, LEX 2003). W szczególności charakter taki mają wskazane w tym przepisie informacje o sposobach realizacji zadań publicznych, ich wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 ppkt c) oraz wskazane w art. 6 ust. 1 pkt 3 informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym m.in. o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych.

Sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), zasad ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Aby możliwe było udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. muszą być zatem spełnione 2 warunki: 1) informacja rozumiana jako oświadczenie wiedzy musi dotyczyć określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania i realizowania określonych interesów i celów publicznych, 2) informacja musi istnieć i znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia.

W doktrynie i orzecznictwie sądowym co do zasady przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", za którą uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W piśmiennictwie trafnie zwraca się jednak uwagę, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Podobnie dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź aktywność o charakterze technicznym stanowi takiego rodzaju działalność, która nie ma waloru informacji publicznej. Do takich informacji niepublicznych w orzecznictwie zaliczono: wewnętrzną korespondencję elektroniczną, informacje techniczne dotyczące narzędzi używanych przez podmiot, opinie ekspertów, terminarz spotkań oraz inne dokumenty związane z planowaniem działalności podmiotu.

Informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów (w tym dokumentów prywatnych), którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. Zatem bez znaczenia pozostaje, czy dokumenty te mają charakter urzędowych czy prywatnych, bowiem w dokumencie każdego z tych rodzajów mogą występować dane stanowiące informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako informacji publicznej decyduje ostatecznie treść i charakter informacji, a nie rodzaj lub status dokumentu lub innego nośnika informacji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2022 r. III OSK 4371/21, z 19 kwietnia 2021 r. III OSK 317/21 i z 13 czerwca 2014 r. I OSK 3070/13; wymienione wyroki i powołane w dalszej części dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Co do zasady, udostępnianie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 14 u.d.i.p.).

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, bądź też niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1) lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1); na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo sądowoadministracyjne traktuje przedstawienie informacji innej niż ta której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub nieadekwatnej do treści wniosku (tak m.in. wyrok NSA z 20 października 2021 r. III OSK 1092/21).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w ramach prawa do uzyskania informacji publicznej domagał się od KMP w [...] udostępnienia informacji dotyczących policjanta W.N., obejmujących:

1. scan życiorysu,

2. scan dyplomu ukończenia szkoły średniej,

3. scan dyplomu ukończenia szkoły wyższej

4. scan dyplomu ukończenia szkoły policyjnej,

5. scan dokumentu mianowania na policjanta,

6. informacje o przebiegu drogi zawodowej,

7. sygnatury akt postępowań dyscyplinarnych,

8. scan upoważnienia dostępu do danych osobowych i wrażliwych obywateli,

9. kopię aktualnych badań psychiatrycznych,

10. kopię aktualnych badań psychologicznych,

11. upoważnienie wystawione dla w/w do podejmowania decyzji organu Policji bądź w jej imieniu oraz scan upoważnienia wydanego dla w/w do podejmowania decyzji procesowych wszczynających i kończących postępowania.

Nie budzi wątpliwości, że KMP w [...] będący w świetle brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r., poz. 145, dalej: u.oP.) organem administracji rządowej właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej oraz że żądane przez skarżącego dokumenty - zwłaszcza w zakresie dotyczącym pełnienia zadań publicznych - mogą stanowić źródło informacji publicznej. Odnoszą się one bowiem do uprawnień konkretnej osoby do pełnienia służby w Policji, łączącej się z realizacją istotnych dla społeczeństwa zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Sąd nie dopatrzył się po stronie organu uchybień w załatwieniu wniosku skarżącego.

Podnieść należy, że przed udostępnieniem informacji publicznej organ powinien dokonać oceny, czy dane stanowiące informację publiczną mogą zostać udostępnione osobie wnioskującej z uwagi na zaistnienie podstaw do wyłączenia lub ograniczenia dostępu do informacji publicznej, np. ze względu na ochronę prywatności (w tym zakresie ograniczenia w dostępie do informacji publicznej przewiduje art. 5 u.d.i.p.; zgodnie z jego ust. 2, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa).

Policjant bez wątpienia jest osobą pełniącą funkcję publiczną, wobec czego nie można powołać się na ochronę prywatności jako uzasadniającej wyłączenie lub ograniczenie do związanej z pełnieniem tej funkcji informacji publicznej. W tej sytuacji - jak już wspomniano wyżej - istotne pozostaje, że wskazane kategorie dokumentów (życiorys, dyplom ukończenia uczelni, wynik badania psychiatrycznego i psychologicznego) mogą stanowić źródło informacji publicznych, gdyż mimo zasadniczej ich kwalifikacji jako dokumentów nieurzędowych (prywatnych), mogą posługiwać się nimi podmioty publiczne w celu wykonywania ciążących na nich zadań, a wynikające z nich informacje mogą być niezbędne chociażby do uznania spełniania kwalifikacji zawodowych przez daną osobę.

Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Komendant słusznie przyjął, że wnioskodawca nie może żądać skanu lub kopii takich dokumentów, jednak może żądać określonych informacji z nich wynikających, w zakresie, w jakim mają one związek z pełnieniem funkcji publicznej, w tym spełnianiem ustawowych wymagań do wykonywania pracy na określonym stanowisku. W tym zakresie nie jest więc dopuszczalne arbitralne uznanie, że żądane dokumenty są dokumentami prywatnymi, nie mają charakteru dokumentów urzędowych, bądź nie stanowią informacji publicznej i z tego względu nie podlegają udostępnieniu w ramach informacji publicznej. Ponieważ jednak nie wszystkie dane wynikające z ww. dokumentów mogą wyczerpywać znamiona informacji publicznej, wniosek o ich udostępnienie wymagał rozważenia co do dopuszczalnego udostępnienia wynikających z nich informacji (przy ewentualnym uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), od której to oceny uzależniony będzie sposób jego załatwienia. W ocenie Sądu takie rozważania znalazły się w odpowiedzi na wniosek udzielonej wnioskodawcy przez organ.

Istotne jest również, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmioty zobowiązane w jej rozumieniu nie mają ani uprawnienia, ani obowiązku poszukiwania wnioskowanych informacji publicznych w zasobach innych podmiotów, poza własnymi zasobami i archiwami. Dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym.

Jeżeli zatem takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów i ewentualnie podać, jaki podmiot może przedstawić szczegółowe informacje we wnioskowanym zakresie. Udzielona przez organ odpowiedź w dostateczny sposób wykazywała, których informacji organ nie posiada (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), a więc nie jest obowiązany do jej udostępnienia (pkt 2, 7 i 8). Prawidłowo również organ poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu upoważnienia wystawionego dla objętego żądaniem funkcjonariusza do podejmowania decyzji organu bądź w jej imieniu, a tym samym skanu upoważnienia do podejmowania decyzji procesowych wszczynających i kończących postępowanie (pkt 11).

W pozostałym zakresie, tj. pkt 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10 odpowiedź organu była prawidłowa i realizowała w sposób dostateczny konstytucyjne prawo dostępu do informacji publicznej.

Nie wszystkie dane zawarte w życiorysie funkcjonariusza mają charakter publiczny, a tylko takie, które wiążą się bezpośrednio z wykonywanymi przez niego obowiązkami służbowymi, co przesadza o prawidłowości zajętego przez organ stanowiska odnośnie pkt 1.

Ma również rację organ rozróżniając wyraźnie w swej odpowiedzi na wniosek strony pojęcie informacji publicznej od nośnika tej informacji. Z tej przyczyny udostępnieniu może podlegać jedynie treść informacji publicznej zawartej w nośniku informacji, nie zaś sama postać takiego dokumentu. W tych niezbędnych granicach wniosek o udostępnienie informacji publicznej został zrealizowany przez Komendanta bowiem w odpowiedzi na wniosek wyjaśniono skarżącemu, że funkcjonariusz ukończył opisaną tam szkołę wyższą (pkt 3), nie ukończył szkoły policyjnej, ukończył natomiast 20 czerwca 1999 r. kurs podstawowy Policji (pkt 4), wskazano datę mianowania na policjanta w służbie stałej (pkt 5) oraz przedstawiono dane dotyczące czasu zajmowania kolejnych stanowisk, informując skarżącego o dacie rozpoczęcia służby we wskazanym komisariacie Policji oraz podając konkretny wydział z wyszczególnieniem zajmowanych w nim stanowisk i zespół, w którym pełni służbę do dnia dzisiejszego, udostępniając w ten sposób wnioskodawcy wiedzę o przebiegu drogi zawodowej policjanta (pkt 6). Podane przez organ wyjaśnienia obejmują też dane jakie strona mogłaby uzyskać poprzez zapoznanie się z nośnikami informacji publicznych w postaci skanów dyplomów ukończenia kolejnych szkół związanych z uzyskaniem kwalifikacji umożliwiających pracę w charakterze policjanta oraz aktu mianowania.

Nie ulega też wątpliwości, że Komendant w zakresie żądania udostępnienia wyników badań psychiatrycznych i psychologicznych podał możliwe do udostępnienia dane na temat zdolności zdrowotnych funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji (pkt 9 i 10). Rozważając możliwość udostępnienia kopii aktualnych badań psychiatrycznych i psychologicznych funkcjonariusza organ powinien każdorazowo analizować, czy jest ona niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby której taka informacja dotyczy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę wrażliwość żądanych danych, ujawnieniu może podlegać informacja, iż funkcjonariusz jest zdolny do służby z uwagi na stan zdrowia. Wykluczone jest podanie wyników testów psychiatrycznych, psychologicznych czy też innych badań lekarskich. Dotyczą one sfery osobistej człowieka. Cel ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być realizowany z pogwałceniem prawa do intymnych, szczegółowych danych o stanie zdrowia, nawet jeśli dotyczy to funkcjonariusza publicznego. Szczegółowe informacje o stanie zdrowia (także psychicznego) funkcjonariusza nie są informacją publiczną, gdyż nie są informacją o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), mimo iż dokumentacja lekarska stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.