Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 758/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 7 pkt 1 i 4, art. 3 ust. 3, art. 39 ust. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 czerwca 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia 8 maja 2015r., znak: [...] , przyznającej pomoc społeczną w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w łącznej wysokości 40,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności dla M. J. na okres od 1 maja 2015r. do 31 maja 2015r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z dnia 4 maja 2015r. M. J. wystąpiła do MOPR w K. z prośbą o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup odzieży i obuwia oraz udrożnienie rur odpływu z wanny w łazience, zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności w kwocie odpowiadającej równowartości miesięcznego abonamentu obiadowego.

Po rozpatrzeniu w/w wniosku organ I instancji przyznał M. J. zasiłek celowy w kwocie 197,48 zł (w tym na zakup odzieży -70,00 zł, na zakup obuwia - 70,00 zł i udrożnienie rur odpływu z wanny w łazience - 57,48 zł), zasiłek okresowy od 1 maja 2015r. do 31 sierpnia 2015r. w kwocie po 20,00 zł miesięcznie oraz odmówił przyznania pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności na miesiąc maj 2015r. w wysokości 217,00zł (tj. 31 dni x 7,00zł wartość jednego dwudaniowego posiłku obiadowego).

Orębną, (obecnie zaskarżoną) decyzją z dnia 8 maja 2015r., znak: [...] organ I instancji przyznał pomoc społeczną w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w łącznej wysokości 40,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności dla M. J. na okres od 1 maja 2015r. do 31 maja 2015r. W podstawie prawnej organ podał min. przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej oraz Uchwałę Rady Miasta Kiece nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że materiał dowodowy potwierdził zasadność wniosku o przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności z uwagi na konieczność stosowania diety. Wnioskodawczyni spełniła kryterium dochodowe, określone w Uchwale Rady Miasta K. i wysokość zasiłku celowego ustalono zgodnie z tabelą wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności dla osób uprawnionych do otrzymania gorącego posiłku w formie obiadu dwudaniowego, stanowiącej załącznik Nr 1 do zarządzenia Nr 34/2014 z dnia 30 grudnia 2014r. wydanego przez Dyrektora MOPR w K.. Dochód na osobę w rodzinę wynosi 494,25 zł. i mieści się w przedziale "powyżej 465,00zł do 585,00zł" Stąd wysokość świadczenia wynosi 40,00 zł miesięcznie dla osoby.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. J., zarzucając naruszenie art. 6 k.p.a, 7 k.p.a, 8 k.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowej wykładni obowiązujących przepisów prawa z uwzględnieniem zasad obiektywizmu, w tym zakazów dyskryminacji w aspekcie konieczności stosowania przez nią diety a także naruszenie art. 17 ust 1 i 3, art. 39 ust 1 i 2, art. 48 ust 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 32, art. 68 pkt 1 i art. 71 Konstytucji RP. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie kwoty przyznanego świadczenia w postaci zasiłku celowego na zakup żywności odpowiadającego odpowiednio wysokości przysługującej dla osób uprawnionych do otrzymania obiadu dwudaniowego (wypłaty równicy 177,00 zł pomiędzy wartością abonamentu obiadowego a udzieloną pomocą), ewentualnie ustalenie kosztów diety zalecanej przez lekarza i wyliczenie na tej podstawie pomocy finansowej stwarzającej możliwość przygotowania jednego gorącego posiłku dziennie, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania Pani J. wskazała, że organ powinien był wziąć pod uwagę okoliczności faktyczne co do sytuacji skarżącej, która nie z własnej winy musi stosować dietę pokarmową. Zastosowanie tabeli, która określa wysokość świadczenia pieniężnego na zakup żywności w stosunku do skarżącej przy pominięciu jej szczególnej sytuacji osobistej, może stanowić przejaw dyskryminacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania. Odwołująca wskazała, że przy spełnieniu kryterium dochodowego osoby, które ze względów zdrowotnych nie są zmuszone stosować diety otrzymują pomoc o wartości 217,00zł i taka kwota jest wypłacana dla placówek gastronomicznych, które wydają posiłki. Natomiast w jej przypadku po spełnieniu kryterium dochodowego otrzymała jedynie 40,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności na cały miesiąc. Zaznaczyła, że za tą kwotę nie jest w stanie zakupić takiej ilości produktów, aby miała możliwość przygotowania jednego gorącego posiłku dwudaniowego dziennie na cały miesiąc. M. J. wskazała, że czuje się dyskryminowana co do wysokości udzielonej pomocy na zakup żywności ze względu na konieczność stosowania diety. Każda osoba ma indywidualne potrzeby ze względu na wiek, chorobę czy niepełnosprawność. Dlatego też ma prawo do indywidualnego planu wsparcia przez MOPR. W jej przypadku równica w kwocie pomiędzy wartością abonamentu obiadowego a udzieloną pomocą wynosi 177,00 zł i jest istotna.

Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło brak podstaw do uznania, że decyzja MOPR narusza zasadę równości i dyskryminuje stronę. Zgodnie z brzmieniem art. 7 pkt 1, pkt 4, pkt 6 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej /Dz. U. 2013.182 t.j./, pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, bezrobocia, długotrwałej lub ciężkiej choroby. Stosownie do art. 8 ust 1. w/w ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje: osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł , zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2- 15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

W myśl ust 2 w/w artykułu rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć kwoty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uprawniające do zasiłków okresowego i celowego.

Wg art. 39 ust 1 w/w ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. W myśl ust 2 zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Zgodnie z Uchwałą Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013r. nr 221 (MP, poz. 1024) w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 oraz Uchwałą Rady Miasta nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. Ze środków przekazanych gminom z Programu udziela się wsparcia w szczególności: 1) dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej, 2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, 3) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych 150% kryterium dochodowego kwalifikujące osobę w rodzinie do udzielenia pomocy w ramach w/w programu wynosi 684,00 zł.

Organ podał, że z akt sprawy wynika, że M. J. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie pracuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką. Na dochód rodziny z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku złożyły się: alimenty w wysokości 258,89 zł, zasiłek rodzinny - 106,00 zł, zasiłek pielęgnacyjny - 153,00 zł, zasiłek stały - 34,20 zł, dodatek mieszkaniowy - 309,93 zł, dodatek energetyczny - 15,77 zł oraz zasiłek okresowy na miesiąc kwiecień w wysokości 110,71 zł. Łącznie dochód rodziny wyniósł 988,50 zł tj. 494,25zł na osobę. W ocenie organu odwoławczego, M. J. spełnia kryterium dochodowe uprawniające do przyznania pomocy pieniężnej na zakup posiłku lub żywności w postaci zasiłku celowego w wysokości 40,00 zł w miesiącu maj 2015r. Oorgany pomocy społecznej realizując postanowienia "Programu" w pierwszej kolejności zobowiązane są do zapewnienia świadczenia w formie posiłku, natomiast przyznanie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku albo żywności lub świadczenia rzeczowego następuje wówczas, gdy forma posiłku nie jest możliwa do realizacji, lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację rodziny. Wysokość świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności dla wszystkich klientów MOPR ustalona jest zgodnie z tabela Nr 1 i Nr 2 stanowiąca załączniki do Zarządzenia z dnia 30 grudnia .2014r. Zgodnie z art. 48 ustawy o pomocy społecznej pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go zapewnić. Wysokość zasiłku celowego dla M. J. ustalono zgodnie z obowiązującą tabelą.

W piśmie z dnia 22 maja 2015r. organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż M. J. ubiegała się o przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności na miesiąc maj 2015r. w wysokości 217,00 zł (tj. 31 dni x 7 zł - wartość jednego dwudaniowego posiłku obiadowego), to odrębną decyzją odmówiono w/w pomocy w żądanej kwocie, gdyż przytoczone Zarządzenie Dyrektora MOPR obowiązuie w jednakowym stopniu wszystkich podopiecznych MOPR, którzy z uwagi na konieczność stosowania diety pokarmowej korzystają z tei formy pomocy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż przyznany zasiłek celowy jest niższy niż w przypadku, gdyby przyznano pomoc w postaci abonamentu obiadowego, Kolegium wskazało, że kwota 7,00 zł, o którą ubiega się M. J. stanowi wartość brutto jednego gotowego posiłku dwudaniowego opłacanego przez Ośrodek. W skład tej kwoty wchodzą m.in. koszt produktów użytych do przygotowania posiłku, eksploatacja lokalu i urządzeń niezbędnych do przygotowania posiłku oraz opłacenie pracowników. Kwota 217,00 zł, stanowiąca wartość abonamentu obiadowego nie jest w istocie kwotą określającą tylko produkty żywnościowe użyte do przygotowania posiłku. Przygotowując posiłki w domu strona nie jest zatem zobowiązana do ponoszenia powyższych kosztów. Kolegium wyraziło zrozumienie, że M. J. obowiązana jest przestrzegać diety pokarmowej, jednak z uwagi na fakt, że objęta jest ona stałą pomocą MOPR winna z otrzymywanej pomocy wygospodarować fundusze również na zakup dodatkowej żywności. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 1742/11 organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania przyznanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielić pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję Samorząodwego Kolegium Odwołąwczego w K. z dnia 25 czerwca 2015r. wniosła M. J., domagajac się jej uchylenia, zmiany i skierowania do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skarżąca podała, że jest osobą chorą, po zabiegu chirurgicznym, musi stosować dietę pokarmową, nie posiada dodatkowych kosztów na zakup produktów żywnościowych. W ocenie skarżącej, nie ma różnicy pomiędzy przyznaniem przez MOPR placówce gastronomicznej kwoty 217 zł, a przyznaniem tej kwoty skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje wskazaną w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administraycjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania w sposób, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania niniejszej sprawy organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tym samym, Sąd nie dopatrzył się podstaw uzasadniających konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 czerwca 2015r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu M. J. świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego w wysokości 40,00 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w okresie od 1 maja 2015r. do 30 maja 2015r.

Na wstępie rozważań prawnych wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r., poz.182), zwanej dalej ustawą, pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 3 ust. 3 i 4 ustawy rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających jej udzielenie.

Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny nie był kwestionowany przez skarżącą i znajduje pełne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – w szczególności w wywiadzie środowiskowym. Kwestią, która wywołuje zasadniczy sprzeciw skarżącej jest wysokość przyznanego jej świadczenia na zakup żywności, która nie odpowiada jej oczekiwaniom, przy czym skarżąca nie określiła kwoty, jaka byłaby dla niej satysfakcjonująca z uwagi na konieczność stosowania diety pokarmowej, odnosząc jedynie wysokość zasiłku do wartości abonamentu żywnościowego – 217zł.

Należy wskazać, że zasiłek celowy jest jedną z podstawowych form pomocy społecznej przyznawanej z uwagi na zaistnienie sytuacji określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2013,182 t.j.) zwanej dalej ustawą. Wśród okoliczności, od których ustawodawca uzależnia przyznanie pomocy społecznej w w/w formie znajduje się ubóstwo (art. 7 pkt 1 ustawy), bezrobocie (art. 7 pkt 4 ustawy), niepełnosprawność (art. 7 pkt 5 ustawy), długotrwała lub ciężka choroba (art. 7 pkt 6 ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Zgodnie z uchwałą nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013r. "w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania na lata 2014-2020" kryterium dochodowe uprawniające do uzyskania pomocy w formie dożywiania mogą otrzymać osoby, których dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Rada Miasta K., w uchwale Nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r. "w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności", przyjęła kryterium dochodowe, uprawniające do uzyskania tej formy pomocy. Doprecyzowaniem powyższych regulacji jest zarządzenie wewnętrzne nr 34/2014 z dnia 30 grudnia 2014r. Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. "w sprawie ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności".

Ze względu na treść cyt. przepisów – ściśle określających przesłanki, jakie muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności – nie ulega wątpliwości, że sytuacja finansowo – życiowa, w jakiej znajduje się skarżąca odpowiada wyżej wymienionym przesłankom. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z córką, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, nie pracuje, dochód na tę rodzinę w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 988,50zł, tj. na osobę 494,25 zł.

Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że od spełnienia przedstawionych powyżej warunków uzależnione jest jedynie przyznanie zasiłku celowego, natomiast sama jego wysokość została pozostawiona przez ustawodawcę uznaniu organu pomocy społecznej. Do wniosku takiego prowadzi treść art. 39 ust. 1 ustawy oraz uchwała o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", zgodnie z którymi zasiłek celowy, a także pomoc w zakresie dożywiania jedynie mogą (a nie muszą) zostać przyznane. Wskazania jednakże wymaga, że opisany element uznaniowości nie oznacza, że wydanie decyzji w tym zakresie polega na zupełnej dowolności działania organu. Rozstrzygnięcia wydawane w oparciu o uznanie administracyjne podlegają kontroli sądowej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a. – załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Mając na uwadze treść przepisów ustawy podnieść trzeba, że organ przy udzielaniu przedmiotowej pomocy społecznej kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi na gruncie tej regulacji dotyczącymi wymogu dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy (art. 3 ust. 3), przy jednoczesnym ograniczeniu uwzględniania potrzeb osób i rodzin korzystających z pomocy do sytuacji, gdy potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Ratio legis tych postanowień polega na rozdzieleniu funduszy, jakimi dysponuje właściwy organ w taki sposób, aby pomoc dotarła do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych organów pomocy społecznej. Z powyższych względów uzasadnienie decyzji przyznającej świadczenie z zakresu pomocy społecznej powinno zawierać ustalenia organu dotyczące możliwości płatniczych ośrodka pomocy społecznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.03.2006r., sygn. akt I SA/Wa 180/06, LEX nr 197477 oraz z dnia 23.09.2005r., sygn. akt I SA/Wa 1553/04, LEX nr 192950).

W niniejszej sprawie możliwości finansowe organu I instancji zostały odzwierciedlone w tabeli wysokości zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności, stanowiącej załącznik nr 1 do zarządzenia wewnętrznego Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. z dnia 30 grudnia 2014r. Nr 34/2014. Przedmiotowa tabela różnicuje wysokość przysługującego zasiłku w zależności od dochodów osiąganych przez beneficjenta pomocy, zgodnie z zasadą, że im wyższy osiągany dochód, tym mniejsze świadczenie jest przyznawane. Oczywistą rzeczą jest bowiem niemożliwość zaspokojenia przez ośrodek pomocy społecznej wszystkich potrzeb osób potrzebujących w zgłaszanej przez nie wysokości. Tym samym, wobec sprecyzowania kwot przedmiotowego zasiłku celowego oddzielnie dla każdej grupy docelowych świadczeniobiorców – różniących się od siebie osiąganymi dochodami – organ zabezpieczył rozdzielenie posiadanych środków w sposób najbardziej efektywny, tak aby pomoc w największej wysokości dotarła do osób rzeczywiście najbardziej jej potrzebujących. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że osoba, która nie osiąga żadnego dochodu, winna otrzymać większe wsparcie ze strony ośrodka pomocy społecznego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie wykazano, że wysokość przyznanego skarżącej świadczenia była uzależniona od środków, jakie przeznaczone były w tym okresie na zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności dla najuboższych. Nie można mówić zatem o naruszeniu art. 93 ust. 2 Konstytucji RP. Podstawę do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego na zakup żywności stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2014r. o pomocy społecznej, a w szczególności jej art. 39, jak również uchwała Rady Miasta K. Nr LVI/988/2014 z dnia 16 stycznia 2014r.

W świetle przytoczonych ustaleń stwierdzić trzeba, że organ I instancji, orzekając o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 40 zł na okres od 1 maja 2015r. do 30 maja 2015r. nie przekroczył granic przyznanego mu w tym zakresie uznania administracyjnego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zakwestionowane przez skarżącą świadczenie nie jest jedynym, które otrzymuje z pomocy społecznej, jest objęta stałą pomocą MOPR w K.. Przyznana skarżącej pomoc celowa mieści się w zakresie udzielonych przez MOPR w K. zasiłków celowych na zakup żywności.

Należy także podkreślić, że realizując postanowienia programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w pierwszej kolejności organ pomocy społecznej udzielając wsparcia ze środków przekazanych gminom jest zobowiązany do przyznania pomocy w formie posiłku, zaś przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego następuje w sytuacji, gdy pomoc w formie posiłku jest nieuzasadniona. W sprawie niniejszej organ przyjął, że skarżąca istotnie wymaga stosowania diety pokarmowej i uwzględnił jej wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego. Nie oznacza to jednak, że wysokość tego zasiłku powinna wynosić 217 zł, tj. tyle, ile wynosi bon obiadowy, który jest realizowany w placówce gastronomicznej. Gmina nie ma obowiązku przyznania zasiłku celowego w wysokości uwzględniającej pełne koszty wyżywienia skarżącej. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy mówi o przyznaniu zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu żywności w całości lub części. Należy mieć na względzie, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Z uwagi zaś na ograniczone możliwości finansowe organ pierwszej instancji nie może w pełni zaspokajać potrzeb osób korzystających z pomocy.

Mając powyższe na uwadze, nie można podzielić zarzutu skarżącej o jej "dyskryminacji". Organ bowiem w ramach uznania administracyjnego przyznał zasiłek celowy, uwzględniając nie tylko sytuację skarżącej, ale również możliwości finansowe gminy, w tym potrzeby innych osób ubiegających się o pomoc społeczną. Organ słusznie podniósł, że ma na celu rozdzielenie funduszy, jakimi dysponuje, w sposób który umożliwi ich dotarcie do wszystkich osób uprawnionych w formie i wysokości adekwatnej do zgłaszanych przez nie potrzeb i zasobów finansowych ośrodka, od stycznia do kwietnia w Rejonie Opiekuńczym KSM udzielono świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup żywności 257 środowiskom, które również wymagały stosowania diety pokarmowej, a jej wysokość przyznano na podstawie Zarządzenia Dyrektora MOPR w K. z dnia 30 grudnia 2014r. Zatem osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji jak wnioskodawczym, organ I instancji udzielił takiej samej pomocy.

Wyrażając powyższe stanowisko, Sąd podzielił w pełni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyrokach z dnia 16 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 532/15; z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 453/15; z dnia 8 października 2015r., sygn. akt II SA/Ke 679/15; z dnia 24 września 2015r., sygn. akt II SA/Ke 600/15

Mając powyższe na uwadze, Sąd dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego legalności nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź przepisów postępowania wskazanych w skardze, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

Sąd przyznał koszty dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na podstawie art. § 2 ust. 3, § 16 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490) w związku z art. 250 ustawy p.p.s.a.