Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 308/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: stwierdzono, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie postępowanie umorzono
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 35-37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi Ł. I. na przewlekłość postępowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. I. stwierdza, że przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie znak: [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. wymierza Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w K. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych); IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej Ł. I. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 1525/12 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/11 oraz decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 kwietnia 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd II instancji skierował do WINB zalecenie, by rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 31 grudnia 2009 r., znak: [...] i wydał rozstrzygnięcie orzekające w przedmiocie wniosku L. I., kierując się przy tym rozważaniami NSA i będąc związanym przedstawioną w wyroku oceną.

W załączeniu do pisma z dnia 29 stycznia 2014r. WSA w Krakowie zwrócił WINB w K. m.in. akta administracyjne nr [...].

Następnie WINB postanowieniem nr [...] z dnia 4 kwietnia 2014r., na podstawie art. 36 § 1 i 2 k.p.a. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy znak: [...] do dnia 30 maja 2014 r.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na skutek ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1525/12, toczy się przed nim ponownie postępowanie w sprawie odwołania złożonego przez L. I. oraz Ochotniczą Straż Pożarną w J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 31 grudnia 2009 r., znak: [...], którą nakazano Ochotniczej Straży Pożarnej w J. w terminie do 30.05.2010 r. wykonać wskazane w decyzji tej roboty, celem doprowadzenia obiektu budynku remizy OSP z dobudowanym garażem usytuowanym na dz. Nr ewid. [...] w J. do stanu zgodnego z przepisami.

Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, iż fakt niedotrzymania ustawowego terminu zakończenia ww. postępowania znak: [...], wynika ze znacznej ilości postępowań administracyjnych będących aktualnie w trakcie rozpatrywania w tutejszym Inspektoracie, co powoduje zwłokę z przyczyny niezależnej od organu, o której mowa w art. 36 § 2 k.p.a.

W dalszej kolejności WINB postanowieniem z dnia 26 maja 2014r., nr [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie odwoławcze ([...]) na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r., z uwagi na brak podstaw do zawieszenia toczącego się przez WINB postępowania odwoławczego.

Pismem z dnia 24 lipca 2014r. L. I., na podstawie art. 50 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) złożyła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie zamurowania okien w południowej ścianie budynku OSP w L., którego właścicielem jest Gmina [...] i likwidacji tarasu na dobudowanym do tego budynku garażu. Skarżąca wniosła o: zobowiązanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie zamurowania okien w południowej ścianie budynku OSP w L. i likwidacji tarasu na dobudowanym do tego budynku garażu; stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ukaranie grzywną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który cały czas dopuszcza się przewlekłości postępowania prowadzonego na podstawie wniosku z dnia 29.08.1995 r., w tym również przewlekle prowadzi postępowanie po wyroku uchylającym Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2013 r. sygn. II OSK 1525/12, który dla organu odwoławczego jest wiążący w niniejszej sprawie, a po otrzymaniu, którego obowiązany był rozstrzygnąć sprawę w ciągu miesiąca.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od 1995 r. i nawet wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2013 r. sygn. II OSK 1525/12 w wyniku którego sprawa trafiła do WINB w K. celem wydania merytorycznej decyzji na podstawie zgromadzonego w wyniku prowadzonego przez 19 lat postępowania, nie jest w stanie, jak widać, zmusić organ orzekający do jej ostatecznego załatwienia. Podniesiono, że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wprost, iż samowola budowlana polegająca na nielegalnym wybudowaniu w ostrej granicy otworów okiennych nie budzi wątpliwości. Wskazał też jasno, że należy ocenić zgromadzony materiał dowodowy i zakończyć sprawę, bo nie ma powodów do ponawiania tego postępowania. W ocenie skarżącej, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po raz koleiny celowo odwleka wydanie decyzji i obecnie zajmuje się kwestią, którą już w roku 2006 rozstrzygnięto postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27.09.2006 r. znak: [...]. Także aktualne postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14.07.2014 r. znak: [...] uchyliło postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26.05.2014 r. nr [...] znak: [...] o zawieszeniu niniejszego postępowania. GINB po raz drugi wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi konieczność zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowania odwoławczego do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie zbadania zgodności z prawem decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B. z dnia 09.08.1965 r. Prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2013 r. sygn. II OSK 1525/12, w niniejszej sprawie jasno wskazuje odstępstwa i przepisy prawa, które zostały naruszone należy wydać tylko stosowne rozstrzygnięcie.

Nadto skarżąca podkreśliła, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponuje kompletnym materiałem w niniejszej sprawie i pozorne działania, które obecnie podejmuje, zamiast wydać merytoryczną decyzję, są ewidentną, trudną do zrozumienia grą na zwłokę. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że organ odwoławczy dopuszcza się zwłoki w wydaniu merytorycznej decyzji. Nadto postanowieniem nr [...] z dnia 04.04.2014r. znak: [...] bezprawnie wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30.05.2014 r. mimo, iż po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2013r. sygn. II OSK 1525/12 był zobligowany do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę w terminie miesięcznym. Ponadto organ odwoławczy rażąco naruszył prawo zamieszczając bezpodstawnie w tym postanowieniu pouczenie, że nie przysługuje od niego zażalenie. Widać zatem, jak na każdym etapie prowadzenia niniejszej sprawy łamie się prawo, które organ administracyjny przede wszystkim ma przestrzegać.

Skarżąca wskazała, że na przestrzeni lat niniejsza sprawa kilkakrotnie trafiała do sądu administracyjnego, który uchylał błędne decyzje WINB obligując go do merytorycznego załatwienia sprawy. W tym miejscu należy przypomnieć wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 08.04.1997 r. sygn. II SA/Kr 754/96, z dnia 24.09.1999 r. sygn. II SA/Kr 1626/97, z dnia 21.12.2007 r. sygn. II SA/Kr 352/07, z dnia 09.09.2011 r. sygn. II SA/Kr 442/11 i wreszcie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.11.2013 r. sygn. II OSK 1525/12. WSA w Krakowie rozpoznał i uwzględnił również skargę na bezczynność WINB w K. w mniejszej sprawie wyrokiem z dnia 22.06.2006 r. sygn. II SAB/Kr 23/06. Obrazuje to dobitnie, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ignoruje orzeczenia sądowe i rażąco narusza prawo.

Wskazała, że GINB co prawda uchylił wadliwe postanowienie WINB w K. dotyczące zawieszenia postępowania, ale nie zajął żadnego stanowiska w kwestii podnoszonej przewlekłości postępowania. Nie zwrócił też organowi odwoławczemu uwagi na fakt, iż podejmuje po raz wtóry te same błędne czynności, które były już przedmiotem rozstrzygnięcia.

Skarżąca oczekuje zakończenia swojej sprawy od 19 lat, jak się ma to więc do naczelnych zasad prawa administracyjnego - szybkości i sprawności tego postępowania i załatwienia sprawy w rozsądnym terminie. Postępowanie prowadzone od 19 lat jest wszelkim zaprzeczeniem tych zasad.

Odpowiadając na skargę WINB wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie umorzenie postępowania.

Organ administracyjny w uzasadnieniu podniósł, iż przesłanką dopuszczalności skargi na przewlekłość organu administracyjnego jest wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. do organu administracyjnego wyższego stopnia, ale także uzyskanie stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrażonego w drodze postanowienia wydanego w trybie art. 37 k.p.a. Warunek wyczerpania środków zaskarżenia ma na celu uniknięcie sytuacji, w której zostanie uruchomione postępowanie sądowe przed wykorzystaniem przez stronę wszystkich, przysługujących jej środków przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Jak wynika z akta sprawy skarżąca nie wniosła zażalenia na niezałatwienie sprawy terminie, zatem skarga jako niedopuszczalna winna ulec odrzuceniu.

Na wypadek, gdyby Sąd uznał jednak skargę za dopuszczaną, WINB w K. wskazał, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w związku z wyrokiem NSA z dnia 28.11.2013r. sygn. akt II OSK 1525/12, wydał w dniu 25.08.2014r. decyzję znak. [...], którą uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł w punkcie I. o umorzeniu w części postępowania przed organem I instancji, w punkcie II. w pozostałej części orzekł co do istoty sprawy, nakazując zamurowanie otworów okiennych w ścianie południowej budynku remizy OSP w J., położonego na działce nr [...] w J. w granicy z działką nr ewid. [...], w terminie do 31.12.2014r. Zatem w chwili obecnej postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone.

Organ podkreślił, że akta administracyjne przedłożone sądom administracyjnym w związku z wniesioną skargą, zwrócone zostały organowi w dniu 31.01.2014r., zatem zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. od tej daty winien być liczony termin do załatwienia sprawy przez organ. W dniu 3.04.2014r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy tj. do 31.05.2014r. WINB wskazał także, że w trakcie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wydanych orzeczeń sądowych, zaistniała w ocenie organu podstawa do zawieszenia postępowania odwoławczego, z uwagi na prowadzone przez Wojewodę postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku będącego przedmiotem postępowania.

Mając na uwadze wyżej opisane okoliczności organ podniósł, że skarga nie jest uzasadniona bowiem przyjąć należy, że postępowania odwoławcze trwało od 31.01.2014r. do 25.08.2014r. z tym, że okresu zawieszenia postępowania tj 26.05.2014r. do 24.07.2014r. nie wlicza się do terminów przewidzianych w k.p.a. WINB wniósł o uwzględnienie ponadto, że postępowanie dotyczy sprawy skomplikowanej, w której zapadały kilkakrotnie orzeczenia sądu administracyjnego, wymagające wraz z zebranym w sprawie materiałem dowodowym szerokiej analizy, co miało wpływ na czas rozstrzygania przez organ. Organ zawiadamiał strony o wyznaczeniu nowych terminów, a niezwłocznie po zwrocie akt przez GINB wydał rozstrzygnięcie kończące sprawę.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, dotyczących stwierdzenia, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także wniosku skarżącej o wymierzenie grzywny, WINB wskazał, że w jego ocenie nawet, jeżeli uznane zostanie, że organ działał w pewnych okresach przewlekle, to ta przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że skarżąca poprzedziła niniejszą skargę do Sądu zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art.37 k.p.a. Otóż w piśmie z dnia 4.06.2014r. skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zawierającym zażalenie skarżącej na postanowienie WINB w K. z 26.05.2014r. o zawieszeniu postępowania, na stronie 2 zamieszczone zostało także zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminach przewidzianych prawem. W uzasadnieniu na stronie 3 tego pisma skarżąca podniosła, że przysługuje jej zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zatem zarzut organu, że skarga nie została poprzedzona stosownym zażaleniem w trybie art.37 k.p.a. jest niezasadny.

Samą skargę na bezczynność lub przewlekłość wnosi się do sądu administracyjnego zgodnie z brzmieniem art. 52 p.p.s.a. po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służą one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (nie dotyczy to skargi prokuratora, RPO i RPD). Jest to warunek sine qua non przystąpienia do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd, którego brak powoduje odrzucenie skargi. W obecnym brzmieniu art.37 k.p.a. ustawodawca po pierwsze przewidział możliwość złożenia przez stronę zażalenia/wezwania do usunięcia naruszenia prawa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art.35, w przepisach szczególnych lub dodatkowym ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Zatem wniesienie zażalenia z art.37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (np. w przypadku samorządowego kolegium odwoławczego, ministra) jest jednym z warunków formalnych skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponieważ dopuszczalność skargi wymaga jedynie uprzedniego złożenia zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) lub ponaglenia, to nie ma konieczności

oczekiwania na ich rozstrzygnięcie przez organ administracyjny, ani tym bardziej na to czy zostaną one uwzględnione, czy też nie. Tak jak w niniejszym przypadku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpatrzył do dnia dzisiejszego zażalenia L. I., na co zresztą skarżącej służy odrębna skarga na bezczynność. "Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym rozpoznania skargi przez sąd. Stanowisko organu wyższego stopnia zajęte w tym trybie (a więc uznanie zażalenia za uzasadnione bądź nieuzasadnione) nie ma znaczenia w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. Nieistotne jest nawet, czy organ wyższego stopnia wypowie się w sprawie." – wyrok WSA w Krakowie z 1.02.2013r., sygn. akt II SAB/Kr 206/12; "Złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu do którego wniesiono środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Powołany przepis skutek wniesienia środka zaskarżenia wiąże bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ. (...) Złożenie więc zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe postępowanie." – postanowienie NSA z 21.08.2012r., sygn. akt II GSK 1253/12; zob. także postanowienia NSA z 4.07.2012r., sygn. akt II OSK 1478/12. z 22.02.2012 t., sygn. akt I OSK 207/12, z 17.05.2012r., sygn. akt I OSK 1046/12. "Złożenie zażalenia na przewlekłość przed wniesieniem skargi na przewlekłość, ale przed jego rozpoznaniem otwiera drogę do złożenia skargi bowiem można przyjąć, że złożenie zażalenia jest już wyczerpaniem środków zaskarżenia o których mowa art. 52 § 1 p.p.s.a." wyrok WSA w Krakowie z 20.09.2011, sygn. akt II SAB/Kr 67/11. "Stanowisko organu wyższego stopnia zajęte w tym trybie (a więc uznanie zażalenia za uzasadnione bądź nieuzasadnione) nie ma znaczenia w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a." - wyrok WSA w Krakowie z 12.11.2013r., sygn. akt II SAB/Kr 161/13. W konsekwencji warunki wniesienia skargi zostały spełnione i można ją było rozpoznać.

Przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. od momentu otrzymania akt sprawy ze Sądu – co nastąpiło w dniu 31.01.2014r. Podkreślić przy tym należy, iż przewlekłe prowadzenie postępowania bada się w odniesieniu do konkretnego organu, do prowadzonego przez niego postępowania w danej instancji, a nie w stosunku do czasookresu całego postępowania odnoszonego in abstracto do całej administracji publicznej.

W świetle obowiązującej regulacji normatywnej brak jest jakichkolwiek podstaw dla takiego rozumienia przewlekłości. Celem bowiem który chciał osiągnąć prawodawca było poddanie zjawiska "przewlekłości" większej kontroli organów administracyjnych wyższej instancji oraz kognicji sądu administracyjnego wraz z możliwością sankcjonowania tego zjawiska. Jak wynika z uzasadnienia projektu zmiany możliwość składania zażaleń na przewlekłe prowadzenie postępowania do organu wyższej instancji miała wywrzeć "również ten skutek, że przewlekłość postępowania, analogicznie jak obecnie bezczynność (niezałatwienie sprawy w terminie), będzie podlegała kognicji sądów administracyjnych, które będą mogły ukarać organ prowadzący postępowanie w sposób przewlekły grzywną." – Zob. druk sejmowy nr 2987 (VI kadencja) - str.4 za: http://orka.sejm.gov.pl/Druki6ka.nsf/0/ 03FE7B5BADC31D01C125771300319A2A/$file/2987.pdf. "Projektodawca nie traktował skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jako środka służącego skarżeniu zbyt długo trwającej sumy postępowań: pierwszo-instancyjnego, odwoławczego i np. egzekucyjnego, a tym bardziej jeszcze sądowoadministracyjnego (nawet wcześniej prowadzonego w tej samej sprawie). Środek ten może być wniesiony odrębnie w stosunku do każdego z tych postępowań. Tak więc nie jest możliwe w postępowaniu administracyjnym wniesienie zażalenia na przewlekłość postępowań prowadzonych przez wszystkie organy orzekające w danej sprawie. Tezę tę, iż projektodawca, (...) przewlekłość rozumiał inaczej niż zbyt długie trwanie w sumie wszystkich postępowań w danej sprawie, potwierdza brak zmiany w określeniu właściwości do rozpatrzenia zażalenia na przewlekłość postępowania oraz wprowadzenie nowej instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa." Zob. A.Korzeniowska-Polak, Zażalenie na przewlekłość postępowania administracyjnego, w: Analiza i ocena zmian kodeksu postępowania administracyjnego w latach 2010-2011, Warszawa 2011, s.133.

To bowiem konkretne organy administracyjne dysponują władztwem państwowym i działają na podstawie posiadanych kompetencji a nie mityczna administracja jako całość. W konsekwencji to organ administracyjny (a nie administracja jako całość) jest podmiotem stosunku prawnego. Bowiem to właśnie "konkretny organ wyposażony w kompetencję będzie władny określać szczegóły tego stosunku i dba o realizację jego treści." Zob. J.Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2014, s.294. Dlatego też ewentualną przewlekłość bądź bezczynność można i należy odnosić do konkretnego organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w odpowiedniej instancji, a nie do całego postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie, ani tym bardziej do całej administracji.

Całokształt analizowanej sprawy potwierdza, że postępowanie przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. po 31.01.2014r. prowadzone było w sposób przewlekły. Dopiero bowiem 4.04.2014r. na podstawie art. 36 § 1 i 2 k.p.a. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy znak: [...] do dnia 30 maja 2014 r. argumentując to znaczną ilością postępowań administracyjnych będących aktualnie w trakcie rozpatrywania w tutejszym Inspektoracie, co powoduje zwłokę z przyczyny niezależnej od organu, o której mowa w art. 36 § 2 k.p.a.

W dalszej kolejności WINB postanowieniem z dnia 26 maja 2014r., nr [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie odwoławcze ([...]) na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r., z uwagi na brak podstaw do zawieszenia toczącego się przez WINB postępowania odwoławczego. A w dniu 28.07.2014r. organ wyznaczył kolejny termin załatwienia sprawy na dzień 30.09.2014r. Wreszcie dopiero w dniu 25.08.2014r. WINB w K. wydał decyzję nr [...] kończącą postępowanie. Nadto uznać należy, że dwukrotne wyznaczanie nowego terminu zakończenia postępowania było nieuzasadnione podobnie jak i zawieszenie postępowania co stwierdził GINB w W. uchylając je postanowieniem z dnia 14 lipca 2014r.

Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację, gdy organowi wprawdzie nie można zarzucić bezczynności, gdyż nie minął jeszcze termin załatwienia sprawy, albo został wyznaczony przez organ nowy termin załatwienia sprawy (tak jak miało to miejsce w niniejsze sprawie), lecz ono samo prowadzone jest w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, bądź wykonywaniu czynności pozornych. "Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do niewydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (...), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (...). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Tak wyodrębniona skarga na przewlekłość postępowania (...) dotyczyć będzie sytuacji innych niż formalna bezczynność organu (nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia)." - wyrok NSA z 5.07.2012r., sygn. akt II OSK 1031/12. "Co do zasady organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a" – wyrok WSA w Krakowie z 13.06.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 39/13.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżąca zasadnie zarzuca WINB w K. przewlekłe prowadzenie postępowania oraz że miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa o czym orzeczono na podstawie art.149 § 1 p.p.s.a. w pkt I wyroku. Ponieważ jednak organ wydał decyzję w okresie pomiędzy wniesieniem skargi do Sądu a wydaniem wyroku, to postępowanie co do nałożenia obowiązku wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności stało się bezprzedmiotowe i dlatego Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie – co znalazło wyraz w pkt II wyroku.

Sąd podzielił również wniosek skarżącej co do wymierzenia organowi grzywny i wymierzył ją w wysokości 500 zł na p[odstawie art.149 § 2 p.p.s.a. uznając za adekwatną do stopnia zawinienia i okresu przewlekłości, a także uwzględniając fakt, że organ zakończył już prowadzone przez siebie postępowanie wydaniem aktu.

O kosztach zaś orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.