Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 139/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku w części, oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Inspektor Sanitarny do rozpoznania w całości punktu 2 i 15 wniosku skarżącej K. F. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2023 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Inspektor Sanitarny nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od [...] Inspektora Sanitarnego [...] na rzecz skarżącej K. F. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2023 r. (data wpływu do organu wniosku – [...] maja 2023 r.) skarżąca K. F. zwróciła się do Inspektor Sanitarny o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1.Ile w każdym z ostatnich 5 pełnych lat i roku obecnym organ wystosował do organu egzekucyjnego wniosków o wszczęcie postępowań w zakresie przymuszenia rodziców do wykonania sczepień ochronnych u dzieci.

2. Ile wszczętych na wniosek organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile umorzonych.

3. Ile z zakończonych w okresie wskazanym w pkt 1 postępowań zakończyło się na skutek rozpoczęcia lub kontynuowania przez rodziców obowiązku szczepień, a ile w związku z zaistnieniem długotrwałych przeciwwskazań do szczepień lub wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego.

4. Skąd organ pozyskuje informacje o braku realizacji przez rodziców szczepień obowiązkowych. Proszę wskazać jaskie instytucje przekazały informacje o braku realizacji obowiązku szczepień w bieżącym roku.

5. Ile upomnień organ w okresie wskazanym w pkt 1 przesłał do rodziców, którzy nie wykonali wszystkich szczepień ochronnych.

6. Jaka była skuteczność wysyłanych upomnień. Ile rodziców po otrzymaniu upomnień rozpoczęło lub zaczęło kontynuować wykonywanie szczepień ochronnych.

7. Czy we wskazany pkt 1 okresie zdarzały się sytuacje, że wszczynano postępowanie egzekucyjne, a dziecko miało zaświadczenie odraczające szczepienia ochronne. Ile takich sytuacji było w każdym z ostatnich 5 lat i w roku obecnym.

8. Ile organ w okresie wskazanym w pkt. 1 złożył do organu egzekucyjnego wniosków o umorzenie postępowania lub zawieszenie postępowań egzekucyjnych i jakie były podstawy złożenia takich wniosków.

9. Czy organ zgłosił kiedykolwiek wniosek o wszczęcie postępowania przymuszającego do zaszczepienia dziecka, u którego wystąpił NOP. Czy przed wszczęciem postępowania organ weryfikuje rejestr NOP i bierze informacje tam zawarte pod uwagę przed decyzją o złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

10. Jakie okoliczności wpływają na decyzje organu o wystosowaniu lub nie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

11. Ile osób pracuje w komórce organu, zajmującej się szczepieniami ochronnymi. Czy oprócz inicjowania postępowań egzekucyjnych podejmowane są inne działania w zakresie szczepień np. działalność edukacyjna i jakie to są działania.

12. Czy w związku z postępowaniami egzekucyjnymi dot. obowiązku szczepień pracownicy organu konsultują kwestie problematyczne z prawnikiem. Ile takich sytuacji miało miejsce w okresie wskazanym w pkt1 i jakie były powody zasięgnięcia pomocy u prawnika.

13. Co możemy zrobić, jeśli stawiamy się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień, ani nie zaszczepi dziecka. Jakie kroki powinniśmy podjąć.

14. Czy tutejszy organ pełni kontrole nad zgłaszaniem przez lekarzy NOP-ów.

15. W jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP. Ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach. Czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów.

16. Czy organ zgłasza działania lekarzy, stanowiące uchybienie przepisom prawa do właściwej Izby Lekarskiej.

17. Ile organ dokonał zgłoszeń uchybień do Izb Lekarskich w ciągu ostatnich 5 latach.

18. Czy w związku z przeprowadzonym badaniem kwalifikacyjnym lekarz obowiązany jest wydać jakiś dokument.

19. Ile organ w ostatnich 5 latach odnotował NOP z podziałem na poszczególne szczepionki.

20. Ile ze zgłoszeń zostało przez pracownika organu zmienionych w zakresie kwalifikacji NOP i z jakiej przyczyny.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. D. ("PPIS" lub "organ"), w reakcji na powyższy wniosek złożony w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 – dalej powoływanej jako "u.d.i.p."), pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi na zadane pytania, z tym że odnośnie pytania pkt 13 wskazał, że nie stanowi ono informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność PPIS, przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, wnosząc o:

- zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

- orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

- wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., podnosząc w uzasadnieniu skargi, że nie otrzymała wyczerpującej odpowiedzi na złożony wniosek, że organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie, podnosząc że w ustawowym terminie 14 dni udzielił odpowiedzi na 20 pytań zawartych we wniosku, a z treści skargi nie wynika nawet jaki zakres wniosku pozostaje bez odpowiedzi. Ponadto PPIS zarzucił, że Skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność nie złożyła ponaglenia do organu, a także że przedmiotowa skarga w istocie stanowi faktyczną próbę wstrzymania postępowania administracyjnego związanego z przymuszeniem opiekuna prawnego dziecka do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ustawy p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

W pierwszej kolejność należy wskazać, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżania na drodze administracyjnej.

Na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia [...] maja 2023 r., skierowanego do PPIS w [...].

Wyjaśnienia wymaga, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest częściowo zasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania od określonych podmiotów informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;

6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji, gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego.

Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r., I OSK 807/07; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2021, II SAB/Wa 877/19 i z 11 grudnia 2017 r., II SAB/Wa 355/17 – dostępne na stronie: www.orzeczenia. nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że PPIS w [...] należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone zostały w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 338, dalej "u.p.i.s."). Zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonuje m.in. państwowy powiatowy inspektor sanitarny jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie (art. 10 ust.1 pkt 3 u.p.i.s.). Skarżony organ jako organ władzy publicznej, zobowiązany jest więc do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie ustalono, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez organ dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1284) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. z 2010 r. poz. 1254 ze zm.) - por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17 (dostępny jw.).

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego.

Powyższe dane stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p.

Odnosząc przytoczony stan prawny do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku Skarżącej pytań, nie wszystkie podniesione kwestie mogą być uznane za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, wytworzone lub posiadane przez ten organ.

Sąd podziela bowiem stanowisko PPIS, iż pytanie pkt 13 wniosku, w którym Skarżąca zażądała udzielenia informacji o treści co może zrobić, jeśli stawi się na badaniu kwalifikacyjnym, a lekarz nie będzie chciał wydać zaświadczenia o braku możliwości szczepień, ani nie zaszczepi dziecka i jakie kroki powinien podjąć – nie stanowi informacji publicznej. Pytanie to wykracza poza zakres art. 6 u.d.i.p. Jak podkreślono informacje publiczne dotyczą sfery faktów i stanów istniejących w chwili udzielenia informacji publicznej. Nie można zatem domagać się w trybie dostępu do informacji publicznej, udzielenia informacji stanowiących w istocie porady czy opinie na dany temat, i to dotyczące ewentualnych zdarzeń przyszłych. Należy więc uznać za prawidłowe stanowisko PPIS, że pytanie pkt 13 nie dotyczy informacji publicznej, o czym Skarżąca został poinformowana pismem z dnia [...] czerwca 2023 r. w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Również we wskazanym terminie organ udzielił merytorycznej odpowiedzi na pozostałe pytania zawarte we wniosku Skarżącej. Rację ma PPIS, że Skarżąca powołując się w skardze na nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, nie wskazała w jakim zakresie jej wniosek nie został rozpoznany i nie sformułowała w tym przedmiocie konkretnych zarzutów. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia co do zasady dokonanie zasadności stanowiska skarżącej odnośnie braku otrzymania odpowiedzi w oczekiwanym przez Skarżącą zakresie, skoro Skarżąca nie wskazuje na ten w jej ocenie niewyczerpujący zakres, a Sąd co do odpowiedzi udzielonych na pytania pkt 1, 3-12, 14,16-20 nie dostrzegł nieprawidłowości polegającej na udzieleniu niepełnej czy niewyczerpującej odpowiedzi. Dlatego też skarga w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.

Taki stan rzeczy nie dotyczy jednak pytań pkt 2 i 15. W ramach pytania pkt 2 Skarżąca wniosła o udzielnie informacji, ile wszczętych na wniosek organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 (w ostatnich 5 latach i roku obecnym) toczy się nadal, ile zostało zawieszonych, a ile umorzonych. W odpowiedzi na to pytanie PPIS wskazał, że w ww. okresie czasu w stosunku do 4 rodziców postępowanie zostało umorzone. Wynika z tego, że PPIS nie udzielił w całości odpowiedzi na zadane pytanie, gdyż w żaden sposób nie ustosunkował się do zapytania Skarżącej ile wszczętych na wniosek organu postępowań egzekucyjnych w okresie wskazanym w punkcie 1 toczy się nadal, nie odniósł się też do kwestii ile i czy takie postępowania zostały zawieszone. Podobnie przedstawia się sprawa odnośnie udzielenia odpowiedzi na pytanie pkt 15 w ramach którego Skarżąca zwróciła się o udzielnie informacji w jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP; ile takich przypadków miało miejsce w ostatnich 5 latach, czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów. W odpowiedzi na pytanie pkt 15 PPIS poinformował Skarżącą, że w ostatnich 5 latach nie odnotował informacji o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP. Zatem także w zakresie tego pytania PPIS nie udzielił w całości odpowiedzi na zadane pytanie, czy nie odpowiedział na zadane pytanie czy NOP mimo zgłoszenia go przez właściwego lekarza finalnie zostaje zaliczony do rejestru NOP-ów. Nie ustosunkował się on również w jakikolwiek sposób do pierwszej części pytania tj. w jaki sposób organ może dowiedzieć się o wykroczeniu lekarza polegającym na niezgłoszeniu NOP. Niezależnie do tego czy zadane pytanie stanowi w ocenie organu informację publiczną, czy jest w posiadaniu organu, obowiązkiem organu, zgodnie z poczynionymi uwagami, jest pisemne powiadomienie o stanowisku organu w tym przedmiocie wnioskodawcy, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wniosek Skarżącej w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany w ustawowym terminie przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo przez udzielenie pisma informującego m.in. że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej albo przez wydanie stosownej decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W związku z tym, że PPIS nie udzielił w całości odpowiedzi na pytania pkt 2 i 15 zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2023 r., i tak stan rzeczy istniał w dniu wniesienia skargi i w dniu wyrokowania, Sąd zobowiązał PPIS na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 do rozpoznania w całości pkt 2 i 15 przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy – o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.

Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność jakiej dopuścił się organ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, kiedy zachowanie organu posiadałoby pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Zakwalifikowanie bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa będzie więc zasadne, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (vide:. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r., II SAB/Gd 107/20 – dostępny jw.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności, które wskazywałyby na kwalifikowaną postać naruszenia prawa przez organ. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie organ nie pozostawił jednak wniosku Skarżącej bez reakcji i odpowiedział na większość zadanych przez Skarżącą pytań, a ponadto okoliczności sprawy nie wskazują, że niepełne udzielenie odpowiedzi na pytania pkt 2 i 15 było wynikiem złej woli organu.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów). Zarówno wymierzenie organowi grzywny, jak i przyznanie stronie sumy pieniężnej mają charakter fakultatywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.), co oznacza, że zastosowanie omawianych instytucji zostało pozostawione rozwadze sądu.

Skarżąca wniosła o wymierzenie PPIS grzywny w maksymalnej wysokości. W ocenie Sądu w przedstawionych okolicznościach sprawy wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. W sprawie nie można bowiem mówić o zasługującej na szczególnie negatywną ocenę bezczynności organu. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a, Sąd oddalił skargę w tym zakresie.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które składa się zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 100 zł.