Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 395/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 122 i art. 187 § 1 ,art. 180 § 1 i art. 181, art. 191
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 71 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2073
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...] M. Z., W. Z. Spółka Jawna z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 2 czerwca 2023 r. nr 3201-IOA.4322.4.2023; 3201-IOA.4103.6.2023 w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia 27 stycznia 2023 r., nr 428000-COC.4322.21.2022.ID; 428000-COC.4103.1192.2022.ID, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...] M. Z., W. Z. Spółka Jawna z siedzibą w P. kwotę 4.110 (cztery tysiące sto dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...],

[...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: "Organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. (dalej: "Organ I instancji") z [...] stycznia 2023 r., [...], [...], którą określono Przedsiębiorstwu W. Spółka Jawna (aktualnie: Przedsiębiorstwo W. Spółka Jawna; dalej: "Strona" lub "Skarżąca") i zaksięgowano kwotę należności celnych w wysokości [...] zł oraz różnicę w wysokości podatku VAT pomiędzy prawidłową kwotą tego podatku, a kwotą wskazaną w zgłoszeniu celnym

w wysokości [...] zł.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że została ona podjęta na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2022.2651 t.j. ze zm.; dalej O.p.); art. 67a i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U.2022.2073 t.j.; dalej: "Prawo celne"); art. 48, art. 56 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c), art. 77 ust. 1-3, art. 172 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 ze zm.; dalej: "UKC"); art. 1, art. 2 i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej

i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.1987.256.1 ze zm.); art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2020/1369 z dnia 29 września 2020 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.2020.319.2 ze zm.); art. 32 Dodatku I Regionalnej konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia (Dz.U.E.L.2013.54.4 ze zm.; dalej: "Dodatek

I do Konwencji"); art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 9, art. 30b ust. 1,

art. 33 ust. 2a, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.2022.931 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.t.u."), oraz w następującym stanie sprawy.

[...] stycznia 2021 r. A. , działając w formie przedstawiciela bezpośredniego, złożyła w imieniu Strony zgłoszenie celne

o dopuszczenie do obrotu towaru - ciągnika siodłowego marki [...] (zabudowa kontener z windą) o numerze identyfikacyjnym [...] Zgłoszenie celne zostało zarejestrowane pod numerem [...] Do zgłoszenia celnego załączono m.in. dowód sprzedaży pojazdu z [...] stycznia 2021 r., dokument EUR. 1 [...] z [...] lutego 2021 r. wystawiony przez Szwajcarską Administrację Celną potwierdzający preferencyjne unijne pochodzenie ww. pojazdu oraz kartę pojazdu.

W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego Strona zawnioskowała o zastosowanie preferencji celnych (kod 300) na podstawie świadectwa przewozowego EUR.1 [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., z którego wynika unijne pochodzenie towaru. Należności celne zostały ustalone z zastosowaniem stawki celnej 0%. Podatek od towarów i usług z tytułu importu został określony w zgłoszeniu celnym w [...] zł.

Organ I instancji ustalił, że w związku z tym, że władze celne Szwajcarii przekazały negatywny wynik weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1, które stanowiło podstawę zastosowania preferencyjnej stawki celnej w zgłoszeniu celnym, pismem z [...] października 2022 r., znak: [...] [...], [...] powiadomił Stronę o prawie do wypowiedzenia się w tej sprawie.

Następnie w decyzji z dnia [...] stycznia 2023 r., określił Stronie kwotę należności celnych (typ opłaty A00) w kwocie [...]zł z zastosowaniem podstawowej stawki celnej w wysokości 22% oraz określił różnicę w wysokości [...] zł między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości ([...] zł), a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym ([...] zł).

Strona została powiadomiona o zaksięgowanej kwocie długu. Ponadto w decyzji organ sprostował dane zawarte w zgłoszeniu celnym [...] z [...] stycznia 2021 r. w związku ze zmianą typu preferencji na kod 100.

Strona zaskarżyła ww. decyzję organu I instancji odwołaniem, do którego załączyła oświadczenie producenta zgodnie wystawione [...] lutego 2023 r. przez M. ) i wniosła o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. W dokumencie tym zostało wskazane, że ww. pojazd jest towarem o preferencyjnym pochodzeniu z Unii Europejskiej (Niemcy) i jest zgodny z przepisami dotyczącymi wyrobów preferencyjnych w handlu ze Szwajcarią. Wskazano również, że podpisujący zobowiązuje się udostępnić organom celnym wszelkie dodatkowo wymagane dokumenty.

Ponadto do pisma z [...] kwietnia 2023 r. Strona załączyła oświadczenie eksportera M1 SA ze Szwajcarii z [...] marca 2023 r., z którego wynikało, że spółka ta – celem wykazania na podstawie posiadanych przez nią dokumentów, że towary sprzedane Stronie posiadają preferencyjne pochodzenie z Unii Europejskiej, a tym samym świadectwa przewozowe EUR.1 dotyczące tych towarów zostały prawidłowo wystawione przez Szwajcarską Administrację Celną - zamierza zwrócić się do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o ponowną weryfikację świadectw przewozowych EUR.1, w których potwierdzone zostało preferencyjne pochodzenie pojazdów sprzedanych Stronie przez tę spółkę. Do oświadczenia eksportera załączono wykaz pojazdów i wykaz świadectw EUR.1, którego oświadczenie to dotyczy, w tym ww. pojazdu [...] Atego dotyczącego go świadectwa EUR.1 No [...]

W kolejnym piśmie procesowym z [...] kwietnia 2023 r. Strona wniosła o dokonanie przez Organ ponownej weryfikacji ww. świadectwa EUR.1 przez Szwajcarską Administrację Celną powołując się na oświadczenie producenta pojazdu z [...] lutego 2023 r. potwierdzające jego preferencyjne pochodzenie.

Ponadto w postępowaniu odwoławczym Strona wskazywała m.in. na brak wskazania przez Organ jakichkolwiek okoliczności faktycznych, które skutkowały zakwestionowaniem przez Szwajcarską Administrację Celną jak i Organ ww. dokumentu urzędowego - świadectwa EUR.1. Strona podnosiła, że ani administracja szwajcarska, ani Organ w uzasadnieniu decyzji nie wskazały uzasadnienia dla swoich wątpliwości dotyczących autentyczności tego dokumentu, statusu pochodzenia towaru lub spełnienia innych wymogów niniejszej Konwencji , o czym stanowi art. 32 ust. 1 Konwencji PEM.

W ocenie Strony, wobec posiadania i przedłożenia ww. dokumentów potwierdzających preferencyjne pochodzenie ww. pojazdu i braku wskazania przyczyn zakwestionowania spornej preferencji uznać należy, że Szwajcarska Administracja Cela nie podważyła ani prawdziwości, ani autentyczności wystawionego przez siebie ww. dokumentu EUR.1.

Organ odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem Strony utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyjaśnił, iż w piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. Strona poinformowała, że firma M1 SA z siedzibą w Szwajcarii zamierza zwrócić się do szwajcarskich władz celnych z wnioskiem o ponowną weryfikację świadectw przewozowych EUR.1, w których potwierdzone zostało preferencyjne pochodzenie pojazdów sprzedanych Państwu przez tę firmę. Do pisma Strona załączyła oświadczenie firmy M1 SA z dnia [...] marca 2023 r. oraz wykaz świadectw, których dotyczy.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. Organ odwoławczy odniósł się

do oświadczenia firmy M1 SA i poprosił o wyjaśnienie, dlaczego wśród wymienionych świadectw przewozowych EUR.1, co do których firma M1 SA zamierza złożyć wniosek o ponowną weryfikację, znajdują się także dokumenty wystawione przez firmę B. (która widnieje jako eksporter

w dokumencie EUR.1 w rozpatrywanej sprawie).

Następnie w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2023 r. Strona wystąpiła

z wnioskiem o ponowną weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1 nr [...] Jako uzasadnienie wniosku wskazała to, że do odwołania zostało załączone jako dowód oświadczenie producenta pojazdu z dnia [...] lutego 2023 r. wydane przez M. ), które potwierdza, że pojazd o numerze VIN [...] pochodzi z Unii Europejskiej. W piśmie tym Strona podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w odwołaniu i podnoszą, że na podstawie przedłożonego oświadczenia możliwe jest potwierdzenie preferencyjnego pochodzenia i uznanie za prawidłowe przyznanie preferencji celnych dla pojazdu w procedurze dopuszczenia do obrotu. Uzasadnia to, zdaniem Strony, ponowną weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1 oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zwrot zapłaconych przez Spółkę należności celnych, wynikających z decyzji.

Z kolei przy piśmie procesowym z dnia [...] maja 2023 r., Strona przekazała Organowi nowe oświadczenie firmy M1 SA, w którym wyjaśniła, że wcześniej omyłkowo wskazała dokumenty wystawione przez B. i załącza prawidłową listę świadectw przewozowych EUR.1, których dotyczy oświadczenie.

Organ odwoławczy w piśmie z [...] maja 2023 r. zawiadomił o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wyjaśnił także, że brak jest podstaw do przeprowadzenia ponownej weryfikacji wskazanego świadectwa przewozowego EUR.1.

Organ odwoławczy stwierdził, że Organ I instancji dla importowanego towaru, ciągnika siodłowego marki [...] o numerze podwozia [...], właściwie zastosował stawkę celną erga omnes w wysokości

22 % w związku z negatywnym wynikiem weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 nr [...] z [...] stycznia 2021 r. W konsekwencji organ zasadnie określił także różnicę w kwocie podatku VAT z tytułu importu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odwołując się do prawa krajowego

i wspólnotowego Organ odwoławczy wskazał, że istotą weryfikacji, przeprowadzanej

na podstawie art. 32 Dodatku I Regionalnej Konwencji w sprawie paneurośródziemnomorskich preferencyjnych reguł pochodzenia, (Dz. Urz. UE L54

z dnia 26 lutego 2013 r., dalej: "Dodatku I do Konwencji") jest uzyskanie od władz kraju eksportu wyniku, który umożliwi ustalenie, czy dokumenty pochodzenia są autentyczne i czy towary można uznać za pochodzące w myśl przepisów Umowy.

Weryfikacja przeprowadzona zgodnie ze wskazanymi w decyzji przepisami przez władze kraju wystawiającego świadectwo pochodzenia jest jedyną, przewidzianą przez Umowę, formą kontroli dowodów pochodzenia towarów i jej wynik jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Z tego względu - jako organ celny kraju przywozu - nie ma On prawnych możliwości przeprowadzenia własnych ustaleń i kwestionowania uzyskanych w trybie weryfikacji wyników, ani domagać się od władz celnych Szwajcarii wykazania, że postępowanie weryfikacyjne zostało właściwie przeprowadzone.

Organ odwoławczy uznał, że jego dochodzenie nie pozwoliło jednoznacznie ustalić pochodzenia tych pojazdów. W konsekwencji należało uznać za towary o nieustalonym pochodzeniu. W związku z tym załączone dowody pochodzenia zostały prawidłowo wystawione dla pojazdów objętych poz. 1, zaś nieprawidłowo dla tych z poz. 2

W ocenie Organu bezprzedmiotowość zarzutów Strony wynikała z treści

art. 32 ust. 5 i ust. 6 Dodatku I do Konwencji, które normują procedurę weryfikacji dowodów pochodzenia.

Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że szwajcarska administracja celna, która wystawiła świadectwa o EUR.1 nie podważyła prawdziwości ani autentyczności swojego dokumentu. Jego zdaniem wskazała bowiem wprost, że dokument został wystawiony nieprawidłowo.

W rozpatrywanej sprawie odpowiedź szwajcarskich władz celnych nie zawierała informacji, które potwierdzałyby rzeczywiste pochodzenie produktów. Wskazywała, że takiego pochodzenia nie ustalono. Z tego względu, organ pierwszej instancji w sposób uprawniony, zasadnie zanegował preferencyjną stawkę celną zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym (art. 32 ust. 6 Dodatku I Konwencji).

Ponadto Organ odwoławczy nie uwzględnił przedłożonego przez Stronę dokumentu - oświadczenia producenta o pochodzeniu towaru z dnia [...] lutego 2023 r., jako potwierdzającego prawidłowości wydanego przez władze Szwajcarii świadectwa przewozowego EUR.1. Nie sposób bowiem przyjąć, aby weryfikacja dowodów pochodzenia mogła być prowadzona przez władze celne kraju importu. Ponadto przedłożony dokument potwierdza preferencyjne pochodzenie towaru w momencie jego wprowadzenia na rynek oraz wskazuje, że reguła pochodzenia, określona dla towarów z pozycji HS 8701 została spełniona.

Dalej Organ odwoławczy zauważył, że przedstawione oświadczenie może być dokumentem pomocnym przy wystawianiu takiego świadectwa lub sporządzaniu deklaracji, nie może go jednak zastąpić. Dokumentami, które upoważniają

do zastosowania preferencji celnych przy przywozie towarów ze Szwajcarii są te, wymienione w Dodatku I do Konwencji, czyli świadectwo przewozowe EUR.1, świadectwo przewozowe EUR-MED i deklaracja eksportera.

Dokumenty dotyczące statusu pochodzenia powinny być przedstawione przez eksportera w momencie wnioskowania o wystawienie świadectwa przewozowego EUR.1 lub w toku jego weryfikacji.

Następnie Organ odwoławczy uznał, że wniosek Strony zawarty w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2023 r. o ponowną weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1 Nr [...] w związku z otrzymanym dokumentem wystawionym przez firmę M. , jest nieuzasadniony. W rozpatrywanej bowiem sprawie, władze celne Szwajcarii wskazały w swoim piśmie z dnia [...] lipca 2022 r., że pojazd należy uznać

za towar o nieustalonym pochodzeniu, a dowód pochodzenia został wystawiony nieprawidłowo. Tak sformułowany wynik weryfikacji jest wiążący dla władz celnych kraju przywozu.

Podsumowując Organ odwoławczy podkreślił, że ze wskazanych względów zarzuty naruszenia przepisów art. 22 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, dalej: "u.k.c." (Dz. Urz. UE L 269 z 2013 r., s. 1 ze zm.) są nieuzasadnione.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynosi [...] zł, na którą składa się zadeklarowana w zgłoszeniu wartość celna w wysokości [...] zł, należne cło określone w zaskarżonej decyzji w wysokości [...] zł oraz zadeklarowane w zgłoszeniu koszty dodatkowe w wysokości [...] zł. Stawka podatku VAT dla importowanego towaru wynosi 23%.

Kwota należnego podatku VAT z tytułu dokonanego przez Stronę importu samochodu osobowego wynosi [...] zł (podstawa opodatkowania w wysokości

[...] x stawka podatku VAT w wysokości 23%). Różnica między kwotą podatku

od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości [...] zł, a kwotą tego podatku wykazaną przez Stronę w zgłoszeniu celnym w wysokości [...] zł, wynosi [...] zł.

Pismem z [...] lipca 2023 r. Strona złożyła skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

1) art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p." w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne - poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego

w sprawie, a w szczególności:

- niewłaściwą ocenę oświadczenia producenta z dnia [...] lutego 2023 r. wydanego przez M.

- oparcie rozstrzygnięcia na lakonicznej informacji ze strony Szwajcarskiej Administracji Celnej, wskazującej, że dochodzenie tej administracji "nie pozwoliło

jednoznacznie ustalić pochodzenia" towaru będącego przedmiotem postępowania - przy braku podjęcia próby dalszego wyjaśnienia ze Szwajcarską Administracją Celną kwestii pochodzenia przedmiotowych towarów, o którą wnioskowała Spółka,

2) art. 32 ust. 2 Dodatku I Konwencji PEM - poprzez brak skierowania odpowiednio uzasadnionego wniosku o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa EUR.1

do Szwajcarskiej Administracji Celnej, a w konsekwencji naruszenie:

3) art. 56 ust. 1 i ust. 2 UKC, Taryfy Celnej UE oraz art. 2 i art. 3 ust. 2 Umowy UE-Szwajcaria - poprzez zastosowanie w stosunku do towaru będącego przedmiotem postępowania niewłaściwej stawki celnej i brak zastosowania preferencyjnej stawki 0%, skutkujące błędnym określeniem wysokości długu celnego;

4) art. 30b ust. 1 i art. 33 ust. 2a u.p.t.u.- poprzez błędne określenie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie importu towaru będącego przedmiotem postępowania na skutek błędnego określenia wysokości zobowiązań celnych, a w konsekwencji - błędne określenie wysokości zobowiązania

w podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

S Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 oraz do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Jak zaś stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną

w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przy czym, stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Po przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził,

że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu nakazującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy organy podatkowe dla importowanego towaru, ciągnika siodłowego marki [...] (zabudowa kontener z windą) o numerze identyfikacyjnym [...]) właściwie i w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zastosowały w stosunku do Skarżącej stawkę celną w wysokości 22 % w związku z negatywnym wynikiem weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. i w konsekwencji zasadnie określił także różnicę w kwocie podatku VAT z tytułu importu.

W ocenie Organu w rozpoznawanej sprawie – odmiennie od oceny Skarżącej - podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zaś w toku postępowania zebrany został, rozpatrzony i oceniony cały materiał dowodowy zaś jego ocena nie nosiła znamion oceny dowolnej. Zupełny stan faktyczny sprawy jednoznacznie zaś wskazywał na okoliczność negatywnej weryfikacji przez władze celne Szwajcarii posiadanego przez Skarżącą świadectwa EUR.1 No [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. uprawniającego do wnioskowanych preferencji celnych (kod 300) w związku ze zgłoszeniem celnym Skarżącej z [...] stycznia 2021 r. o dopuszczenie do obrotu towaru (ww. pojazdu). Tym samym brak było podstaw do przyznania Skarżącej wnioskowanej preferencji, co skutkowało zasadnością zastosowania stawki celnej w ww. wysokości i określenia kwoty należności celnych w wysokości [...] zł a tym samym zasadnością określenia różnicy w wysokości [...] zł między kwotą podatku VAT określoną w prawidłowej wysokości [...] zł, a podatkiem wykazanym w zgłoszeniu celnym w wysokości [...] zł.

Zarzuty skargi odnoszą się zarówno do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Z reguł obowiązujących w postępowaniu podatkowym wynika, że organ podatkowy dążąc do ustalenia prawdy materialnej jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Jako dowód organ winien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 i art. 181 O.p.). Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu organ winien uwzględnić, o ile przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Zebrane według powyższych reguł dowody, organ podatkowy ocenia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, pod kątem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Z uregulowań powyższych należy wyprowadzić wniosek, że organ podatkowy, na którym z mocy ustawy ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, musi czuwać, jako dysponent tego postępowania, aby prowadzone przez niego postępowanie doprowadziło do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Stąd przeprowadzane postępowanie dowodowe musi mieć przymiot istotności i kompletności, co nie oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany prowadzić postępowanie dowodowe w sposób nieograniczony. Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a rezygnacja

z przeprowadzania jakiegoś dowodu, czy odmienna od oczekiwań strony ocena dowodu nie musi automatycznie oznaczać naruszenia reguł postępowania dowodowego w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), oficjalności postępowania dowodowego, czy swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).

Sąd wskazuje, że przepis art. 191 O.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia

na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęta w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy. Innymi słowy w razie sprzeczności występujących w materiale dowodowym, dla potrzeb ustaleń faktycznych organ może wybrać jedno ze źródeł dowodowych pod warunkiem, że przekonująco to uzasadni, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2016 r., II FSK 1628/14).

Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p., wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu organu do korzystania z mocy procesowej tej zasady. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu.

Zarzut dowolnego działania organu jest skuteczny, gdy zostanie wykazane,

że ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. Wskazać również należy, że jeżeli wiedzą o faktach dysponuje wyłącznie sam podatnik, a przy tym pozostaje on bierny w dostarczeniu organowi informacji, które mogą mieć wpływ na określenie wysokości zobowiązania podatkowego, to nie można czynić zarzutu organowi podatkowemu, że faktów takich nie uwzględnił przy rozstrzyganiu sprawy podatkowej. Podatnik nie jest bowiem uwolniony od współudziału w realizacji obowiązku wynikającego z zasady prawdy obiektywnej.

W rozpatrywanej sprawie, przy ustalaniu jednego z rozstrzygający elementów stanu faktycznego, mającego zasadniczy wpływ na zastosowanie lub brak zastosowania wnioskowanej preferencji celnej i określenie różnicy podatku VAT było ustalenie preferencyjnego pochodzenia objętego zgłoszeniem celnym Skarżącej ciągnika siodłowego marki [...] (zabudowa kontener z windą) o numerze identyfikacyjnym [...]). Skarżąca dysponowała bowiem świadectwem przewozowym [...] z [...] lutego 2021 r. wystawionym przez Szwajcarską Administrację Celną potwierdzającym preferencyjne unijne pochodzenie ww. pojazdu, a które załączyła do zgłoszenia celnego z [...] stycznia 2021 r. Przy czym do zgłoszenia celnego Skarżąca załączył również dowód sprzedaży ww. pojazdu z [...] stycznia 2021 r.

Z kolei organ na podstawie przedstawionej przez administrację władz Szwajcarii weryfikacji ww. świadectwa przewozowego odmówił uznania preferencyjnych skutków wynikających z posiadania przez Skarżącą przedłożonego świadectwa EUR.1.

W odniesieniu do autentyczności i rzetelności ww. świadectwa jak i mylności oraz braku jednoznaczności stanowiska władz Szwajcarii w zakresie braku pozytywnej jego weryfikacji Skarżąca składała stosowane wniosku dowodowe, w tym w szczególności o ponowne dokonanie weryfikacji ww. świadectwa przez władze Szwajcarii jak i podanie powodu braku pozytywnej weryfikacji posiadanego przez Skarżąca świadectwa. Skarżąca wskazywała bowiem, że nie jest w stanie odnieść się do przyczyny zakwestionowania przez organ Szwajcarii ww. świadectwa EUR.1., które to świadectwo zostało przez te władze uprzednio wydane. Jak wskazywała Skarżąca z odpowiedzi organu Szwajcarii nie wynika z jakich przyczyn ww. świadectwo nie zostało pozytywnie zweryfikowane a wskazano w nim jedynie, że dochodzenie nie pozwoliło jednoznacznie ustalić pochodzenia pojazdu w konsekwencji należy pojazd ten uznać za niewiadomego pochodzenia. Jak wskazał pełnomocnik Skarżącej w toku rozprawy nie zostało nawet ustalone czy ww. świadectwo EUR.1 jest dokumentem autentycznym czy nieprawidłowym przez co naruszony został art. 32 ust. 5 Konwencji. Skarżąca powoływała się również na załączony do odwołania dokument w postaci oświadczenia producenta ww. pojazdu z [...] lutego 2023 r. wydane przez M. ), które potwierdza, że pojazd o numerze VIN [...] pochodzi z Unii Europejskiej. Jak wskazywała Skarżąca na podstawie przedłożonego oświadczenia możliwe jest potwierdzenie preferencyjnego pochodzenia i uznanie

za prawidłowe przyznanie preferencji celnych dla pojazdu w procedurze dopuszczenia do obrotu. Uzasadnia to, zdaniem Skarżącej ponowną weryfikację świadectwa przewozowego EUR.1. Organ odwoławczy nie uwzględnił jednakże wniosków dowodowych Skarżącej w powyższym zakresie.

Wskazać zatem należy, że orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w polskim postępowaniu podatkowym powinność ustalenia prawdy obiektywnej i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy spoczywa na organie podatkowym. Wspomniana procedura nie ma więc charakteru kontradyktoryjnego, ale cechuje się inkwizycyjnością (tak: NSA w wyroku z 24 stycznia 2023 r., I FSK 1088/22; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód

w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). W świetle zaś regulacji zawartej w art. 187 § 1 O.p. obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organach orzekających. Zakres (granice) postępowania dowodowego w danej sprawie wyznacza przy tym zawsze norma o charakterze materialnoprawnym (zob. wyrok NSA z 12 października 2022 r., I FSK 911/22).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd zauważa, że Organy w rozpoznawanej sprawie nie sprostały powyższym wymogom. Organy stwierdził zaistnienie określonego faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. negatywnej weryfikacji przez władze Szwajcarii ww. świadectwa podnosząc, że są stanowiskiem tym związane. Organy uznały w istocie, że fakt otrzymania dokumentu ww. weryfikacji każdorazowo zwalnia je z obowiązku ustalania prawdy obiektywnej, w tym np. uniemożliwia ponowne zwrócenie się do stosownych władz o m.in. przekazanie stosownych informacji o źródle czy okolicznościach, na podstawie którego odmówiono pozytywnej weryfikacji. Choć co do zasady przyznać należy rację organom, co do związania wynikiem weryfikacji to jednakże zaznaczyć należy, że nie w każdej sprawie sam fakt dokonania negatywnej weryfikacji świadectwa EUR. 1 będzie skutkował brakiem obowiązku dalszego prowadzenia postępowania dowodowego przez organy.

Zauważyć zatem należy, że przewidziany w Umowie zawartej

pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U.UE.L.1972.300.191 ze zm.; dalej: "Umowa") system współpracy administracyjnej oparty jest na podziale zadań między władzami kraju wywozu i przywozu oraz na ich wzajemnym zaufaniu. Bezspornie wynikowi takiej weryfikacji dokonywanej przez władze celne kraju eksportu przypisać należy wiążący charakter. Takie stanowisko jest już ugruntowane w judykaturze (por. wyrok NSA z 21 marca 2007 r., I GSK 951/06; wyrok NSA z 26 maja 2000 r., I SA/Lu 1298/98; wyrok z 30 listopada 1999 r., SA/Ka 743/98 a także Europejski Trybunał Sprawiedliwości w tym m.in. wyrok ETS z 9 lutego 2006 r.

w sprawie sygn. akt C 24-25/04 Sfakianakis AEVE przeciwko Elliniko Dimosio publ. Dz.Urz.UE.C rok 2006, Nr 86, str. 8; www.curia.eu.int).

Wyżej powołany wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zwraca uwagę, że obowiązujące przepisy uprawniają władze celne kraju eksportu do przeprowadzenia z własnej inicjatywy stosownej kontroli i do poinformowania o jej wynikach władz celnych kraju importu. Zarówno gdy weryfikacja została przeprowadzona z własnej inicjatywy władz celnych kraju eksportu, na wniosek władz kraju przywozu czy na wniosek służb Komisji, jej wynik jest wiążący dla organów celnych kraju importu.

Istotą weryfikacji przeprowadzanej na podstawie art. 32 Dodatku I do Konwencji jest bowiem uzyskanie od władz kraju eksportu wyniku umożliwiającego wyraźne ustalenie, czy dokumenty pochodzenia towaru są autentyczne i czy towar można uznać za pochodzący z obszaru Unii Europejskiej. Wystąpienie do podmiotu działającego na terenie państwa eksportera jest czynnością o charakterze dowodowym, podejmowaną w ramach tego samego postępowania administracyjnego, a nie odrębnym postępowaniem. Okoliczność, że wynik weryfikacji jest wiążący dla polskich organów celnych w procesie orzekania nie zmienia faktu, że to do tych organów należy końcowe rozstrzygnięcie. Przepis art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11

- z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

- Ordynacja podatkowa. Zgodnie z kolei z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. A zatem dokumenty zagraniczne sporządzone przez organy celne lub inne upoważnione podmioty państwa obcego są pełnowartościowym środkiem dowodowym w postępowaniu przed polskimi organami celnymi. Wobec tego organ celny zobowiązany jest przyjąć taki dokument w poczet materiału dowodowego, a następnie, zobligowany przepisem art. 187 § 1 O.p. uwzględnić go w procesie rozpatrywania całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (art. 191 O.p.). A zatem na tle stosowania

art. 180 § 1 O.p. możność posługiwania się dokumentami zagranicznymi nie budzi wątpliwości (pomijając kwestie związane z ich tłumaczeniem). [por. B. Dauter [w:]

S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006 r., str. 575 – 576].

Jednocześnie, wywodzone przez organy związanie wynikami weryfikacji, potwierdzone w orzecznictwie wynika z faktu, że taka weryfikacja jest dokumentem urzędowym. Organ celny będąc związany mocą dowodową dokumentu urzędowego zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści, a ocena takiego dokumentu jako materiału dowodowego – co umyka uwadze organu - jest możliwa

i niezbędna ale jest ograniczona w swobodzie z uwagi na treść art. 194 § 3 O.p. dotyczącego obowiązku przeprowadzenia dowodu przeciwko zawartym w nim informacjom (zob. wyrok NSA z 12 września 2007 r., I GSK 2063/06).

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 32 ust. 3 Dodatku I do Konwencji organom celnym kraju wywozu, w ramach dokonywania następczej weryfikacji dowodów pochodzenia, przysługuje prawo żądania od eksportera każdego dowodu oraz prawo przeprowadzenia każdej kontroli, którą uznają za właściwą. Powyższe uprawnienia wynikają z faktu, że jeszcze przed wystawieniem danego dowodu pochodzenia (deklaracji na fakturze) eksporterzy towarów winni dysponować stosowną dokumentacją potwierdzającą ich uprawnienie do deklarowania wspólnotowego pochodzenia towaru. Zgodnie natomiast z art. 16 ww. Konwencji, pochodzenie towaru można dokumentować bądź przy pomocy deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający dla jego identyfikacji, bądź przy pomocy świadectwa przewozowego EUR.1 wystawianego na wniosek eksportera przez władze celne jego kraju. Powyższy Dodatek I do Konwencji określa więc szczegółowe wymagania związane z wystawianiem dowodów pochodzenia i związane z tym procesowe uprawnienia władz celnych kraju eksportu do żądania stosownych dowodów (art. 17 ust. 3 i 5, art. 18 ust. 3, art. 21 ust. 3, art. 22). Eksporter wnioskujący o wystawienie dowodu pochodzenia zobowiązany

jest zatem do przedłożenia na każde żądanie władz celnych kraju eksportu odpowiednich dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak też wypełnienia innych wymogów tego Protokołu, a władze celne wystawiające taki dowód zobowiązane są do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do weryfikacji prawidłowości statusu pochodzenia. Skoro w celu uzyskania dowodu pochodzenia na produkt będący przedmiotem obrotu eksporter zobowiązany jest do przedłożenia kompletu dokumentów, na podstawie których zostanie wystawiony taki dowód, czynność tę należy potraktować jako oświadczenie eksportera o prawdziwości danych w nich zawartych (oświadczenie o europejskim pochodzeniu towaru).

Jeśli zatem ustalenie pochodzenia towarów wymaga gruntownego zbadania dokumentów będących w posiadaniu eksportera, prowadzonych przez niego ksiąg rachunkowych, a często także zbadania procesu produkcji, to nie sposób wyobrazić sobie sytuację, aby czynności te miały zostać przeprowadzone przez władze celne kraju importu. Takie działanie nie miałoby oparcia w przepisach prawa, w tym

w postanowieniach Dodatku I do Konwencji a także pozostawałoby w sprzeczności

ze względami ekonomiki postępowania.

Zgodnie z art. 16 produkty korzystają z postanowień Umowy pod warunkiem przedłożenia dowodu pochodzenia (m.in. świadectwa przewozowego EUR.1.) Wobec tego tylko jednoczesne spełnienie następujących warunków daje możliwość zastosowania obniżonej stawki celnej UE wobec sprowadzonego towaru: określenie stawek obniżonych, prawidłowe udokumentowanie pochodzenia, bezpośredniego przywozu.

Jednocześnie przepis art. 32 Dodatku I do Konwencji umożliwia dodatkowe sprawdzanie dowodów pochodzenia (świadectwa EUR. l lub deklaracji na fakturze) przez władze celne kraju importera.

Stąd mając na uwadze wagę weryfikacji tj. przesądzającej o stosowaniu preferencji celnych, bezspornie wyniki weryfikacji muszą dawać dostateczną podstawę do ustalenia, że dokumenty są autentyczne i że sprowadzane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty lub z Polski, albo z innego kraju wymienionego w art. 1 Konwencji i że spełniają inne wymogi Dodatku I do Konwencji (art. 32 ust. 1, 3, 5 Konwencji).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie weryfikacja dowodu pochodzenia przeprowadzona przez władze celne Szwajcarii, na podstawie której organy w niniejszej sprawie oparły rozstrzygnięcie nie potwierdzały w sposób jednoznaczny

czy przedmiotowe produkty mogą być uważane za produkty pochodzące z jednej

z Umawiających się Stron i spełniają pozostałe wymagania niniejszej Konwencji.

Jak była o tym mowa, w świetle prawa polskiego uzyskany w trakcie postępowania odwoławczego negatywny wynik weryfikacji od władz celnych kraju eksportera ma walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 O.p. w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, a to z uwagi na postanowienia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zawarte w art. 87 ust. 1 i art. 89 ust. 1. Istotne jest zatem aby wynik postępowania weryfikacyjnego władz szwajcarskich, był dla strony był jednoznaczny, negatywny w swej treści, umożliwiał wyraźne ustalenie, iż importowanych produktów nie można było uznać za "pochodzące" w rozumieniu art. 32 ust. 5 Dodatku I do Konwencji.

Takiego znaczenia nie można przypisać odpowiedzi władz szwajcarskich

w niniejszej sprawie, w szczególności z zestawienia treści pola 14 świadectwa przewozowego i pisma z [...] lipca 2022 r. z którego wynika, że dochodzenie nie pozwoliło w sposób jednoznaczny ustalić pochodzenia pojazdu.

Przypomnieć też należy, że ciężar obalenia domniemania prawdziwości

co do twierdzeń szwajcarskich władz celnych spoczywa na Stronie postępowania – jest to bowiem dowód zgromadzony w toku prowadzonego wobec strony postępowania. Mogłoby to nastąpić jedynie przez anulowanie dotychczasowej informacji o przeprowadzonej weryfikacji i ponowne poświadczenie pochodzenia towarów przez władze celne kraju eksportu.

Podkreślić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Skarżąca przejawiała inicjatywę dowodową. Wniosła do organu o ponowne zwrócenie

się do administracji Szwajcarii celem wskazania okoliczności, które skutkowały brakiem pozytywnej weryfikacji posiadanego przez nią świadectwa EUR.1 jak i wskazywała na zasadne okoliczności skutkujące możliwością uznania stanowiska władz Szwajcarii za nieprawidłowe, załączając stosowne dokumenty przemawiające za pochodzeniem towaru. Pomimo ww. okoliczności organy uznały, że brak jest podstaw do prowadzenia dalszych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Zaistniałą sytuację Sąd ocenia negatywnie.

W kontekście poczynionych rozważań Sąd orzekający podziela pogląd prawny wyrażony w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym organ podatkowy w celu realizacji zasady prawdy obiektywnej powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Brak podjęcia działań zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd uznaje za naruszające prawo. Zaniedbanie organu polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, jest zdaniem Sądu, wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji.

Reasumując Sąd stwierdził, że organy naruszyły wskazane w zarzutach skargi przepisy art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności niewłaściwą ocenę oświadczenia oświadczenie producenta wystawionego [...] lutego 2023 r. przez M. ), oparcie rozstrzygnięcia na lakonicznej informacji ze strony Szwajcarskiej Administracji Celnej, wskazującej, że dochodzenie tej administracji "nie pozwoliło jednoznacznie ustalić pochodzenia" towaru będącego przedmiotem postępowania - przy braku podjęcia próby dalszego wyjaśnienia ze Szwajcarską Administracją Celną kwestii pochodzenia przedmiotowych towarów, o którą wnioskowała Skarżąca. Zgodzić się jednakże należy z organem, że w myśl art. 32 ust. 1 Konwencji organ był uprawniony do wyrywkowego późniejszego weryfikowania dowodów pochodzenia (świadectwo EUR.1) a nie tylko w przypadku wystąpienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów Konwencji. Ponadto żaden przepis nie nakłada na organ wnioskujący o dokonanie sprawdzenia, obowiązku wskazania powodu weryfikacji. Wniosek ma zawierać uzasadnienie. Istnieje tylko wymóg przekazania danych (dokumentów, informacji), które mają umożliwić władzom celnym kraju eksportu dokonanie ustaleń (art. 32 ust. 2 Dodatku I do Konwencji).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji uzupełni materiał dowodowy o ponowną weryfikację w oparciu o dokumenty i materiały istotne z punktu widzenia wnioskowanej przez Skarżącą preferencji celnej, przedstawionych przez Skarżącą dokumentów i informacji i dokona oceny tak zgromadzonego materiału dowodowego.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł, na podstawie art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego składają się: uiszczony od skargi wpis w wysokości [...] zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego w wysokości [...] zł - na podstawie § 3 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687 t.j.). oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa

w wysokości [...] zł (pkt IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej – Dz.U.2022.2142 t.j. ze zm.).