Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 430/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie z art. 260 § 1 PPSA
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 430/18, w zakresie pkt 2 postanowienia w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń postanawia zmienić pkt 2 zaskarżonego postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 430/18, w ten sposób, że przyznać z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego M. S. kwotę 357,72 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 72/100 gr), tytułem zwrotu kosztów przejazdu pełnomocnika do siedziby sądu administracyjnego drugiej instancji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r., starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie w pkt 1 przyznał rady prawnemu M. S. wynagrodzenie w kwocie 240 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w sprawie ze skargi B. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń sygn. akt II SA/Ol 430/18, a w pkt 2 odmówił uwzględnia wniosku radcy prawnego M. S. w pozostałym zakresie,

tj. zwrotu wydatków poniesionych na dojazd na rozprawę.

Dnia 7 stycznia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął sprzeciw pełnomocnika skarżącej od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2019 r. w części dotyczącej punktu 2,

tj. w zakresie nieuwzględnienia wniosku o zwrot wydatków poniesionych w związku

z dojazdem na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przedmiotowemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania, przez przyjęcie, że koszty dojazdu radcy prawnego ustanowionego z urzędu, na rozprawę

w przedmiocie rozpoznania skargi kasacyjnej, nie są usprawiedliwione, tj. naruszenie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm)., dalej: p.p.s.a. w zw. § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, poprzez ich niezastosowanie. Pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia

w zakresie pkt 2 postanowienia i przyznanie kwoty 357, 22 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku ze stawiennictwem na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 260 § 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Przedmiotem sprzeciwu jest pkt 2 postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2019 r., w którym odmówiono przyznania radcy prawnemu M. S. wydatków tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, rozpoznającym skargę kasacyjną w sprawie II SA/Ol 430/18.

Na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Natomiast zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków.

W analizowanej sprawie brak było podstaw by przyjąć, że zasadą jest brak konieczności zaliczania do niezbędnych kosztów postępowania, kosztów stawiennictwa na rozprawie pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a., który do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez pełnomocnika, będącego adwokatem lub radcą prawnym zalicza, obok wynagrodzenia pełnomocnika, także wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, jako samodzielny składnik kosztów postępowania. Koszt dojazdu na rozprawę wskazanego w tej normie pełnomocnika jest - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - takim wydatkiem (vide: wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 289/14).

Należy podkreślić, że wydatki poniesione przez pełnomocnika skarżącej są racjonalne. Radca prawny odbył podróż na trasie Olsztyn – Warszawa – Olsztyn samochodem osobowym, w celu uczestniczenia w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Bez znaczenia pozostaje fakt, że stawiennictwo przed tym Sądem nie jest obowiązkowe, bowiem pełnomocnik dołożył należytej staranności

w prowadzeniu sprawy i reprezentacji klienta. W ocenie tutejszego Sądu, powyższe koszty przejazdu, należy uznać więc za celowe.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.