Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 128/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art.. 10 ust.. 1, art. 16 ust. 1, art.. 4 ust.. 1 pkt 5,8, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność [...] Kolei Dojazdowej sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. o udzielenie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność [...] Kolei Dojazdowej Spółka z o.o. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od [...] Kolei Dojazdowej Spółka z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 580,00 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. K. K. wystąpił - za pośrednictwem poczty elektronicznej - do [...] Kolei Dojazdowej Spółka z o.o. z siedzibą w [...], w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", o udzielenie informacji - z jakimi podmiotami Spółka zawarła w latach 2011 - 2016 umowy o świadczenie usług prawnych. Wnioskodawca zaznaczył, że wnosi o przekazanie żądanej informacji na adres poczty elektronicznej.

Wobec braku odpowiedzi na ww. wniosek, K. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 7 lutego 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Kolei Dojazdowej Spółka z o.o. w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. wnosząc o:

- nakazanie organowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej,

- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, chociaż nie miała ona charakteru rażącego,

- przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów,

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Spółka w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu. Jest bowiem osobą prawną samorządu terytorialnego oraz podmiotem wykonującym zadania publiczne jako operator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Ponadto zaznaczył, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.

Skarżący podkreślił, że do chwili obecnej nie uzyskał żadnej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2017 r. Wskazał również, że wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej w podanej wysokości jest uzasadniony z jednej strony krótkim okresem bezczynności, zaś z drugiej strony brakiem jakiejkolwiek reakcji na wniosek informacyjny.

W odpowiedzi na skargę [...] Kolej Dojazdowa Spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Spółka stwierdziła, że informacja publiczna objęta wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. nie została udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie zaistniały też okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Dokonana weryfikacja korespondencji e-mailowej wykazała, że ww. wniosek rzeczywiście wpłynął drogą elektroniczną do Spółki. W dniu [...] lutego 2017r. Spółka udostępniła skarżącemu żądane informacje.

Przyczyną nieudzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie była nieświadoma pomyłka pracownika Spółki, który wobec nadmiaru korespondencji e-mailowej jaka wpływa zwłaszcza po okresie świątecznym, przez przypadek nie zarejestrował wiadomości e-mail skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. w dzienniku wpływu korespondencji, co spowodowało, iż wniosek ten nie został przekazany do wydziału merytorycznego w celu udostępnienia żądanej informacji publicznej. Powyższe działanie spowodowane było zwykłą "ludzką" pomyłką i w żaden sposób nie spowodowało szkody po stronie skarżącego.

W ocenie Spółki, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa bowiem informacja publiczna została udostępniona skarżącemu niezwłocznie po otrzymaniu skargi i dokonaniu weryfikacji skrzynki e-mailowej Spółki. Nie można zatem zarzucić Spółce celowego i istotnego naruszenia przepisów u.d.i.p. bądź też lekceważącego stosunku do prawa.

Zdaniem Spółki, brak jest podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej zgodnie z jego wnioskiem. Przekroczenie terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie było znaczne, a niezwłocznie po otrzymaniu skargi organ usunął stan niezgodności z prawem. Ponadto skarżący nie wykazał, by pozyskanie danych, o jakich mowa we wniosku informacyjnym, było niezbędne dla realizacji konkretnego celu publicznego lub ważnego celu prywatnego. Skarżący nie uprawdopodobnił także, by okres oczekiwania na informację publiczną wiązał się dla niego z określonymi dolegliwościami lub negatywnie oddziaływał na sferę jego praw lub obowiązków.

Pismem procesowym z dnia 14 marca 2017 r. skarżący - wobec udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej - zmodyfikował skargę podtrzymując wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W pozostałym zakresie cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie skarżący K. K. sformułował wobec [...] Kolei Dojazdowej Spółki z o.o. zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] stycznia 2017 r. o udzielenie informacji - z jakimi podmiotami Spółka zawarła w latach 2011 - 2016 umowy o świadczenie usług prawnych.

Analizując niniejszą sprawę zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W niniejszej sprawie [...] Kolej Dojazdowa Spółka z o.o. jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej, znajdującej się w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Jest bowiem osobą prawną jednostki samorządu terytorialnego (jedynym wspólnikiem Spółki jest samorząd województwa [...]) oraz podmiotem wykonującym zadania publiczne jako operator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1867 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i publicznym trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W świetle powyższego nie może być kwestionowane, że informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. stanowią informację publiczną. Informacja o pomiotach z jakimi Spółka zawarła w latach 2011 - 2016 umowy o świadczenie usług prawnych dotyczy bowiem zarówno działalności Spółki wykonującej zadania publiczne, jak i dysponowania majątkiem publicznym, a więc odnosi się do sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Skoro w niniejszej sprawie spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w istocie nie było kwestionowane przez strony, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu zgodnie z przepisami tej ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma bowiem wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet wówczas, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, publ. j.w.).

W niniejszej sprawie Spółka w istocie nie zaprzeczyła temu, że wysłany drogą mailową wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r., trafił do jej systemu poczty elektronicznej. Wskazywała natomiast, że przyczyną nieudzielenia informacji w ustawowym terminie była pomyłka pracownika Spółki, który nie zarejestrował wiadomości e-mail skarżącego w dzienniku wpływu korespondencji.

Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że to do obowiązków podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej należy takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi podmiotami (np. poczty elektronicznej), nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Tym samym, ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej, obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1940/15, z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2897/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 323/14; publ. j.w.).

Zatem wyjaśnienia Spółki odnośnie pomyłki pracownika, braku rejestracji wiadomości e-mail skarżącego oraz nieprzekazania wniosku do wydziału merytorycznego w celu jego realizacji nie mogą znaleźć usprawiedliwienia, zwłaszcza że w tytule wiadomości wskazano: "wniosek o dostęp do informacji publicznej" (co wynika z załączonego do skargi wydruku ze skrzynki nadawczej skarżącego). Uchybienia Spółki w ww. zakresie nie mogą być przerzucane na podmiot korzystający z konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej. Odmienne zapatrywanie czyniłoby w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) iluzorycznym, którego skuteczność zależna byłaby wyłącznie od sprawności działania, czy też woli podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wobec braku realizacji wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. w ustawowym terminie, w dacie wniesienia skargi do Sądu Spółka pozostawała w bezczynności. Pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie udostępniła bowiem wnioskowanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydała też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 w związku z art. 17 u.d.i.p.

Stan bezczynności Spółki ustał natomiast na skutek przekazania skarżącemu żądanej informacji publicznej w dniu [...] lutego 2017 r., tj. w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania skargi na bezczynność. Spółka skorzystała bowiem z uprawnienia do autokontroli określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie Spółka zrealizowała w całości ww. wniosek, co potwierdził pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2017 r.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017 r. w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie w tym zakresie stało się bowiem bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, bezczynność Spółki w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. j.w.). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. j. w.).

W okolicznościach niniejszej sprawy 14 - dniowy termin realizacji wniosku informacyjnego został przez Spółkę przekroczony, jednak przekroczenie to nie było aż tak nadmierne, aby można było rozpatrywać je w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Ponadto, nie można pominąć zawartych w odpowiedzi na skargę wyjaśnień Spółki, dotyczących pomyłki pracownika obsługującego pocztę elektroniczną. Wyjaśnienia te wskazują wprawdzie na uchybienie w zakresie obsługi systemu informatycznego, które jednak nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność Spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd uwzględnił cofnięcie skargi przez pełnomocnika skarżącego w zakresie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Nie stwierdził również podstaw do zastosowania tego środka prawnego z urzędu.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie, Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. - jak w punkcie 2 sentencji. O kosztach postępowania - obejmujących wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego odpowiadające stawce minimalnej (480 zł) - Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) - jak w punkcie 3 sentencji wyroku.