Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1892/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 188/21 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2020 r. nr WINB-WOP.7721.171.2019.AI w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn akt II SA/Bd 188/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. S. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (zwanego dalej: WINB) z dnia 19 listopada 2020 r. nr WINB-WOP.7721.171.2019.AI w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W skardze kasacyjnej Z. S. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 48 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; zwanej dalej: p.b) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie rozbiórki budynku garażowego podczas gdy został on zrealizowany w miejsce uprzednio istniejącego garażu drewnianego, a skarżący nie był świadomy, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2009 roku przewidują jedynie możliwość zabudowy garażowej murowanej dla przedmiotowej nieruchomości.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że decyzją z dnia 13 listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Bydgoszczy nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku garażowego o powierzchni zabudowy ca 36,38m² usytuowanego na działce nr ewidencyjny [...] obręb [...] przy ul. (...) w Bydgoszczy przy granicy z działkami sąsiednimi. Decyzją z dnia 19 listopada 2020 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie skarżącego nakaz rozbiórki z uwagi na jego wykonanie z materiału nieprzewidzianego w uchwale nr XLIX/735/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2009 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] stanowi zbyt daleko idącą dla niego dolegliwość. Garaż został usytuowany w tym samym miejscu, co uprzednio funkcjonujący od czterdziestu lat budynek. Został on również wykonany z tego samego materiału, co poprzedni. Skarżący nie posiadał wiedzy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość jedynie realizację garaży murowanych. Drewniana konstrukcja poprzedniego garażu nie budziła wątpliwości organów administracji. Nie został wydany nakaz rozbiórki uprzednio istniejącego budynku. Budynek garażowy zrealizowany przez skarżącego odbiega od norm miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jedynie z uwagi na wykonanie go z niewłaściwego materiału. Wpisuje się on jednak w pozostałe wymagania planu takie jak: wysokość budynku, proporcje otworów, czy też rodzaj pokrycia dachu. Tak więc uznać należy, iż zachowane zostały walory estetyczne zabudowy garażowej. W ocenie skarżącego Sąd całkowicie zaniechał przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia oceny słusznego interesu obywatela. Nakazanie rozbiórki garażu wiązać się będzie z koniecznością poniesienia wysokich kosztów przez skarżącego. Obecnie funkcjonujący budynek znajduje się w bardzo dobrym stanie i nie stanowi zagrożenia. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie zaniechał przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, opierając swoje rozstrzygnięcie jedynie na akcie prawa miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowi art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że rozstrzygnięcie organów o nakazie rozbiórki budynku garażowego było uzasadnione. Wzniesienie garażu o pow. przekraczającej 35 m2, w świetle art. 28 ust 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b p.b., wymagała uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę. Zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane, było uzasadnione wobec niewątpliwego faktu, że skarżący był inwestorem, a samowolne wzniesienie ww. obiektu miało miejsce w okresie obowiązywania tej ustawy. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, którego nie kwestionuje skarżący wynika, że wzniósł on nowy garaż w miejsce starego, 40-letniego dotychczasowego obiektu, wzniesionego przez jego ojca. W piśmie z 12 lipca 2019 r. skarżący stwierdził , że przyczyną wzniesienia nowego garażu była nieopłacalność remontu starego garażu i dlatego też na jego miejscu postawił nowy garaż drewniany. Wobec ww. okoliczności podniesiony w skardze zarzut, że sporny garaż funkcjonuje od około czterdziestu lat, a więc jeszcze przed dniem wejścia w życie uchwały nr XLDC/735/D9 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2009 r., należy ocenić jako bezzasadny. Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, że dokonana przez skarżącego samowola budowlana miała miejsce w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz uchwały nr XLIX/735/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2009 r. W konsekwencji zgodzić się należało ze stanowiskiem Sądu I instancji, że brak było warników do legalizacji spornego obiektu. Nie pozwalały bowiem na to postanowienia planu miejscowego, a ściślej jego § 88 ust. lit c, który na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "68.MN", przewiduje możliwość wzniesienia jedynie garażu murowanego na warunkach wyżej już przytoczonych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.