Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 990/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 roku I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 6 czerwca 2022 r., nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 18 października 2022 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej (dalej jako "DIAS" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia P. P. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka"), reprezentowanej przez dor. pod. S. W., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej też jako "NUS" lub "organ I instancji") z 06 czerwca 2022 r. nr [...] przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 r. w wysokości [...] zł, tj. do 30 września 2022 r.

Zaskarżone postanowienie DIAS zapadło, w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Spółka złożyła do NUS deklarację VAT-7 za sierpień 2017 r., w której wykazała kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy,

w terminie 60 dni, w wysokości [...] zł.

Organ I instancji w celu weryfikacji zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r. w zadeklarowanej kwocie podjął czynności sprawdzające przed terminem zwrotu podatku oraz postanowieniem z 15 listopada 2017 r. nr [...] przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okres do 31 marca 2018 r.

Następnie NUS wszczął postępowanie podatkowe zakończone wydaniem decyzji z 31 maja 2021 r. nr [...], która w wyniku wniesionego odwołania przez spółkę została uchylona przez decyzją DIAS z 30 grudnia 2021 r. nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wobec uchylenia decyzji NUS z 31 maja 2021 r. [...] organ I instancji postanowieniem z 06 czerwca 2022 r. nr [...] przedłużył termin zwrotu różnicy podatku VAT za sierpień 2017 r. w kwocie [...]zł do 30 września 2022 r., mając na uwadze szereg zagadnień i czynności, które organ

I instancji winien uzupełnić.

Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła naruszenie :

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r., poz. 931 z późn. zm., w skrócie "u.p.t.u.") polegające na bezpodstawnym wydłużaniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przysługującego spółce;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217

§ 2 o.p. w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm., w skrócie "o.p.") poprzez nie zawarcie w postanowieniu

z dnia 06 czerwca 2022 r. uzasadnienia konieczności przedłużenia terminu zwrotu spółce nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2017 r., co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

3. art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U.

z 2021 r. poz. 162 z późn. zm., a obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 221, w skrócie "u.p.p.") poprzez naruszenie zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy.

I wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi

I instancji w celu ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji postanowieniem z 18 października 2022 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS z 06 czerwca 2022 r. [...]

W uzasadnieniu DIAS, stwierdził, że organ I instancji podjął czynności sprawdzające przed terminem zwrotu podatku oraz postanowieniem

z 15 listopada 2017 r. [...] przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ww. okres do 31 marca 2018 r. W toku weryfikacji poprawności rozliczenia i kwoty zadeklarowanego zwrotu organ I instancji przeprowadził kontrolę podatkową, a następnie wszczął postępowanie podatkowe, które zakończyło się wydaniem decyzji uchylonej przez DIAS i przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji, w treści decyzji

z 30 grudnia 2021 r. wskazał, że zebrany dotychczas w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny, wobec czego dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niezbędne jest jego uzupełnienie w znacznym zakresie. NUS ponownie podjął czynności związane z wyjaśnieniem zasadności zwrotu w toku postępowania podatkowego. DIAS określił zakres badania i zebrania dodatkowego materiału dowodowego oraz czynności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i ustalenia zasadności zwrotu podatku VAT za sierpień 2017 r.

DIAS stwierdził, że organ I instancji zasadnie wydał postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. postanowienie DIAS, w której zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 u.p.t.u. polegające na bezpodstawnym wydłużaniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przysługującego skarżącej;

2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 217 § 2 w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez nie zawarcie w wydanych postanowieniach uzasadnienia konieczności przedłużenia terminu zwrotu skarżącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ,

3. art. 10 ust. 1 i 2 u.p.p. poprzez naruszenie zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy.

-Wniosła o:

i) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

ii) zasądzenie kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie administracyjne, sprawa może zostać rozpoznana przez sąd

w postępowaniu uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.) na posiedzeniu niejawnym

(art. 120 p.p.s.a.) – co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do przekonania, że postanowienia organów obu instancji nie mogą się ostać

w obrocie prawnym.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6

i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do terminu zwrotu przyspieszonego określonego w art. 87 ust. 6 ustawy VAT, (tj. terminu 25 dni), co wyraźnie wynika ze sformułowania zawartego w części końcowej tego przepisu.

Stosownie do art. 87 ust. 2 zd. drugie u.p.t.u., jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 zd. trzecie u.p.t.u., jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Dla rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie, doniosłe znaczenie mają rozważania dokonane w wyroku NSA w składzie 7 sędziów z 23 kwietnia 2018 r., I FSK 255/17 (orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...] w skrócie "CBOSA"). W orzeczeniu tym przyjęto, że określony w art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 u.p.t.u. termin do zwrotu różnicy podatku zostaje przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Uzasadniając powyższy pogląd w pierwszej kolejności zwrócono uwagę na materialnoprawny charakter terminów określonych w art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 u.p.t.u.. Ich upływ wywołuje bowiem skutek w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi ją w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.).

W niniejszej sprawy organy obu instancji przyjęły, że po uchyleniu przez organ

II instancji decyzji wymiarowej organu I instancji i przekazaniu sprawy termu organowi do ponownego rozpatrzenia, możliwe jest wydanie postanowień o przedłużeniu terminów zwrotu spornej nadwyżki. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela powyższego zapatrywania organów, a to z następujących względów.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku wykazanego w deklaracji podatkowej może nastąpić najpóźniej do czasu zakończenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego. Przy czym data wydania przez organ pierwszej instancji decyzji wymiarowej stanowi faktyczną datę zakończenia procesu weryfikacji zwrotu, o którym mowa w ww. przepisie. Z tym samym momentem informacje wykazane w deklaracji złożonej przez podatnika tracą moc prawną na rzecz ustaleń dokonanych przez organ podatkowy w decyzji. Po wydaniu decyzji wymiarowej nie jest już dopuszczalne wydanie postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, ponieważ ma ono rację bytu tylko do czasu niezakwestionowania deklaracji. Podważenie wiarygodności deklaracji i zastąpienie jej wydaną przez organ decyzją określającą zobowiązanie podatkowe, czyni bezprzedmiotowym procedowanie w zakresie przedłużenia terminu zwrotu, który w takiej sytuacji już nie istnieje (por. wyrok WSA z 02.06.2020 r., I SA/Gl 273/20, CBOSA). W razie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji – wobec bezspornego upływu poprzednio przedłużonego terminu zwrotu – organ ten nie "nabywa ponownie" prawa do wydawania dalszych postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. W sytuacji gdy upłynie materialno-prawny termin zwrotu podatku (lub termin określony w postanowieniu o jego przedłużeniu) to nie ma możliwości jego ponownego przedłużenia (por. wyrok NSA z 18.10.2022 r.,

I FSK 1789/21, CBOSA).

Ponownie rozpoznając sprawę po (ewentualnym) uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w warunkach związania jego treścią (art. 153 p.p.s.a.), w toku dalszego postępowania obowiązkiem organów będzie przyjęcie przedstawionej powyżej wykładni prawa. W tym zakresie organy w szczególności uwzględnią fakt, że doszło do upływu terminu zwrotu spornej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie

art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi ([...]) oraz należne zawodowemu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie [...]), zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687), a także koszt opłaty skarbowej od złożonego do akt pełnomocnictwa

([...]) – łącznie [...] zł.