Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 336/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Organ), zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] , o odmowie przyznania pomocy finansowej na poddziałanie "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej", typ operacji "Rozwój przedsiębiorczości – rozwój usług rolniczych", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący w dniu 29 listopada 2016 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy w

ramachpoddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności

pozarolniczej"typ operacji "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych"

objętego ProgramemRozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (zwany dalej

"wnioskiem o przyznaniepomocy").

Pismem z dnia 07 września 2017 r. Agencja - w trybie § 14 ust. 1 rozporządzenia

Ministra RolnictwaiRozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r. w sprawie

szczegółowych warunków i trybuprzyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na

operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości —rozwójusług rolniczych"" w ramach

poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalnościpozarolniczej"

objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020(Dz. U. z 2015 r.,

poz. 1843) zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym" - wezwała Skarżącegodo

uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie pomocy, wskazując sposób uzupełnienia

braków.

W odpowiedzi na wezwanie Skarżący uzupełnił częściowo braki wskazane w

wezwaniu Agencji, dołączając stosowne dokumenty.

W dniu 24 listopada 2017 r. ARiMR po analizie złożonego wniosku oraz

uzupełnień dokonanych przez Skarżącego, ponownie wezwała Skarżącego do

uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy, wskazując sposób uzupełnienia braków

oraz pouczając o skutkach nie usunięcia wszystkich braków, przewidzianych w § 14 ust.

2 rozporządzenia wykonawczego. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący uzupełnił

częściowo braki wskazane w wezwaniu Agencji.

Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. ([...] ), Agencja po

rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy, zgodnie z dyspozycją § 14 ust. 2

rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 35 ustawy o wspieraniu rozwoju

obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz

Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramachProgramu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2014-2020 (Dz.U. z 2017 r., poz. 562 ze zm.; dalej jako ustawa), poinformowała

Skarżącego o odmowie przyznania pomocy.

W uzasadnieniu Agencja wskazała, że w ramach uzupełnień nie zostały usunięte

wszystkie nieprawidłowości wskazane przez Agencję, co skutkuje odmową przyznania

pomocy.

W ramach kontroli złożonej dokumentacji zostały stwierdzono nieprawidłowo

sporządzone tabele finansowe (bilans, rachunek zysków i strat, wskaźniki), stanowiące

załącznik do biznesplanu. Wskazano przy tym, że zgodnie z § 2 ust. 2, w związku z § 2

ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r.

pomoc przyznaje się podmiotowi, który jest zdolny do zrealizowania operacji i

osiągnięcia jej celu. Spełnienie tego warunku ocenia się na podstawie dotychczasowych

i prognozowanych wyników finansowych wnioskodawcy, możliwości sfinansowania

operacji, w tym ze środków pochodzących z kredytu lub pożyczki, jak również biorąc

pod uwagę posiadane zasoby rzeczowe i ludzkie weryfikowane na podstawie analizy

danych ekonomicznych, zawartych w biznesplanie. Tym samym jedynie poprawne

wypełnienie bilansu i rachunku zysków i strat oraz uzasadnienie przyjętych założeń

może stanowić podstawę do uznania, że wnioskodawca jest zdolny do zrealizowania

operacji i osiągnięcia jej celu. Wskazano, że w dołączonym do Biznesplanu bilansie

błędnie wykazano refundację w ramach operacji, która nie uwzględnia odpisów

dotacji/refundacji z Rachunku zysków i strat w prawidłowo wyliczonej wysokości. W

rachunku zysków i strat podany koszt wynagrodzenia pracownika jest inny niż

wynikający z przedstawionej kalkulacji kosztów. Ponadto wyliczono podatek w ujemnej

kwocie dla lat, kiedy przedsiębiorstwo Wnioskodawcy generuje stratę. Wskaźnik

płynności bieżącej w tabeli wskaźniki dla lat 2019-2021 wynosi "0". Zgodnie z Instrukcją

wypełniania Biznesplanu dla operacji typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług

rolniczych " w ramach poddziałania 6.4 "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój

działalności pozarolniczej" wramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2014-2020 wskaźnik płynności bieżącej w każdym roku, licząc od dnia złożenia wniosku

o płatność końcową, musi być równy lub większy od 1. Dopuszczalne jest uznanie za

uzasadnioną ekonomicznie operacji, w której wskaźnik płynności bieżącej jest mniejszy

od 1, jednak w takiej sytuacji należy przedstawić możliwość pokrycia bieżących

wydatków w danym roku. W ocenie organu wyjaśnienia w tym zakresie nie zostały

przedstawione.

Tym samym uznano, że Wnioskodawca nie usunął wszystkich braków wniosku,

wskazanych przez Agencję w drugim piśmie [...] z dnia 24 listopada 2017 r.

Niepoprawne wypełnienie bilansu i rachunku zysków i strat oraz brak uzasadnienia

ekonomicznego operacji, które opiera się na wskaźnikach zawartych w tabelach

finansowych do Biznesplanu nie daje podstawy do uznania, że Wnioskodawca jest

zdolny do zrealizowania operacji i osiągnięcia jej celu. Stwierdzenie powyższego tym

samym skutkowało odmową przyznania pomocy stosownie do § 14 ust. 2a w związku z

ust. 1 i ust. 2 oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa iRozwoju Wsi z

dnia 23 października 2015 r.

Pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i

Modernizacji Rolnictwa, zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., wydane w

przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej

Skarżący w skardze podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego,

a w szczególności:

a) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zinterpretowanie wszelkich

niejasności i niedopowiedzeń na niekorzyść podmiotu, nie podjęcie wszelkich kroków

niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zinterpretowanie wszelkich

niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony, a w konsekwencji niezasadne przyjęcie

bez wyjaśnień na etapie oceny ekonomicznej, a jedynie na podstawie błędnie

wypełnionych tabel finansowych, iż Skarżący nie ma możliwości finansowania realizacji

operacji;

b) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a. oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy

z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałemśrodków

Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich wramach

Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, polegające na

niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu

wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i

załatwienia sprawy, polegające na uznaniu Skarżącego za niezdolnego do

sfinansowania realizacji operacji na etapie uzupełnień braków formalnych wniosku, bez

dokonania oceny ekonomiczno-technicznej i niezasadne przyjęcie na etapie

uzupełnienia braków wniosku, że nieprawidłowo wypełniona tabela wyników

finansowych oznacza brak możliwości sfinansowania realizacji operacji;

c) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez wydanie odmownej decyzji w przedmiocie

przyznania pomocy bez umożliwienia Skarżącemu wyjaśnienia albo skorygowania tabel

finansowych biznesplanu na etapie oceny ekonomiczno-technicznej, to znaczy

niezgodnie z procedurą jaka obowiązuje w odniesieniu do wszystkich wniosków i

powinna być stosowana jednoliciedo wszystkich wnioskodawców ;

d) naruszenie art. 50 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do

złożenia wyjaśnień i dokonanie rozstrzygnięcia na podstawie błędnie wypełnionego

załącznika do biznesplanu, mimo, że Instrukcja wypełniania biznesplanu (str. 1, pkt 3

tiret 3) dopuszcza możliwość zaakceptowania wskaźnika płynności bieżącej niższego

od 1, warunkując to przedstawieniem możliwości pokrycia bieżących wydatków w

danym roku, zaś o takie wyjaśnienia organ powinien był wystąpić w oparciu o

obowiązek wynikający z art. 50 k.p.a.

Podniesiono również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało

wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia § 14 ust. 2a w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r.

poprzez bezpodstawną odmowę przyznania Skarżącemu pomocy finansowej w sytuacji,

gdy Skarżący dokonał uzupełnienia wszystkich braków formalnoprawnych, zaś organ

nie wyczerpał ścieżki postępowania umożliwiającej wyjaśnienia i korygowanie błędów w

wypełnieniu tabel finansowych, zaś nieprawidłowości będące przyczyną odmowy nie

były przedmiotem dwukrotnego wezwania do uzupełnień.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując

stanowisko wyrażone w zaskarżonym piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod

względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem

tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej

p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w

ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego

się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru

sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ

administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik

sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada

prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami

uzasadniającymi jego uchylenie.

Badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami

wyżej wskazanej ustawy p.p.s.a oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu

rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na

rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 562 z p.

zm.; dalej jako ustawa o wspieraniu), jak i z normami prawa materialnego mającymi

zastosowanie w sprawie, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie to zostało wydane prawidłowo, a

tym samym skarga podlega oddaleniu.

Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 34 ust. 2 ustawy o

wspieraniu do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i

poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14,

prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z

2017 r., poz. 1257 z p. zm., dalej: k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących

właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań,

udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1

p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest

wadliwością, automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego.

Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub

postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik

sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w

części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach.

Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą

przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji

naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku

prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba,

że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w

postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub

postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje

uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie

musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga

w granicach danej sprawy, jednakże w mocy art. 134 prawa o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną

podstawą prawną.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na

uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów

prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień

proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji.

Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania reguluje

wspomniana ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z

udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zaś

szczegółowe nasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na operacje w ramach

poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej" typ

operacji "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" objętego Programem

Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, reguluje - w stosunku do stanu

faktycznego w niniejszej sprawie - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z

dnia 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania

oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój

usług rolniczych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój

działalności pozarolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata

2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1843 z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie

wykonawcze), wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 45 ust. 1 pkt

1 ustawy o wspieraniu.

Sąd - rozpoznając przedmiotową sprawę - uznał za prawidłowe stanowisko

organu, którego emanacją jest zaskarżone pismo z dnia [...] grudnia 2017 r. o odmowie

przyznania pomocy.

Na wstępie należy wskazać, że niezasadne są zarzuty odnoszące się do

naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem przepisy

tego Kodeksu nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Jak to już wyżej wspomniano, zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o wspieraniu, do

postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań,o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonychprzez

agencję płatniczą i podmioty wdrażające, nie stosuje się przepisów Kodeksu

postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości

miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań,

udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Nie jest również zasadnym zarzut odnoszący się do naruszenia art. 50 K.p.a.

(mylnie wskazany w treści skargi jako § 50 k.p.a.), albowiem cyt. przepisy prawa

materialnego przewidują odrębny sposób składania uzupełnień wniosku i składania

wyjaśnień, a regulacja art. 50 K.p.a. nie znajduje w tym postępowaniu zastosowania w

takim kształcie, jak na to wskazuje pełnomocnik w skardze. Trzeba bowiem podkreślić,

że jeżeli w sprawie zaistniały określone braki, które należało usunąć, to należało

zastosować regulację szczególną, wskazaną w cyt. rozporządzeniu wykonawczym.

Organ winien zatem - zgodnie z § 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia - wezwać

dwukrotnie Wnioskodawcę w pisemnej formie, do usunięcia braków w terminie 14 dni, a

następnie – po zajęciu stanowiska przez Stronę – przyznać pomoc lub zastosować § 14

ust. 2a cyt. rozporządzenia. Wniosek nie może być przy tym zmieniany przez podmiot

ubiegający się o przyznanie pomocy w zakresie kwoty wnioskowanej pomocy przez jej

zwiększenie lub w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowofinansowego operacji, z

wyłączeniem zmian wynikających z wezwań Agencji (§ 14 ust.

3).

Regulacje § 14 rozporządzenia wykonawczego stanowią, że jeżeli wniosek o

przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w § 13 ust. 1 i 3 wymagań lub

został wypełniony nieprawidłowo, Agencja wzywa podmiot ubiegający się o przyznanie

pomocy, w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia

wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania

pomocy.

Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo wezwania nie

usunął braków w wyznaczonym terminie, Agencja wzywa ponownie ten podmiot, w

formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie - jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy pomimo

powtórnego wezwania nie usunął wszystkich braków wskazanych przez Agencję -

Agencja nie przyznaje pomocy, przy czym przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu

stosuje się odpowiednio.

Odtwarzając tym samym wzór zachowania ARiMR, badającej złożony wniosek o

przyznanie pomocy ustalony w rozporządzeniu, należy powiązać kwestię wezwań do

usunięcia braków z badaniem ich wykonania. Z odtworzonego modelu wynika, co

zakłada racjonalne działanie ARiMR, aby były co najwyżej dwa wezwania do usunięcia

braków. ARiMR w pierwszym wezwaniu powinna wezwać do usunięcia wszystkich

braków, które wystąpiły w złożonym wniosku (chyba że zachodzą niebudzące

wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy - § 14 ust. 1 rozporządzenia), a następnie

ustalić czy zostały one usunięte w terminie. ARiMR ma też obowiązek ponownego

wezwania wnioskodawcy. Z powyższej regulacji wynika, że istnieje powiązanie

pomiędzy brakami wymienionymi w wezwaniu do ich usunięcia a ponownym

wezwaniem, gdyż po wysłaniu wezwania do usunięcia braków, ARiMR dokonuje

analizy, czy zostały one usunięte. Dopiero, gdy pomimo ponownego wezwania do

usunięcia braków nie usunięto wszystkich braków, wówczas ARiMR nie przyznaje

pomocy (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r. o sygn. akt II GSK 1405/11;

orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod

adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż określony w przepisach § 14

rozporządzenia sposób zachowania ARiMR ma charakter wzorcowy. Z

przedstawionego w tych przepisach wzorca wynika, iż ARiMR ma obowiązek

dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do

usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi.

W orzecznictwie podkreśla się, iż w postępowaniu dotyczącym usunięcia braków

istotne jest prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną

odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się

nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia

strona została już wezwana (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., sygn. akt II

GSK 1405/11, oraz z 6 lutego 2013 r., sygn. akty II GSK 2156/11, dostępne tamże). Z

kolei w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GSK 421/12, Naczelny Sąd

Administracyjny podniósł, iż z uwagi na surowe konsekwencje nieusunięcia braków

wniosku lub niezłożenia wyjaśnień w terminie, konieczne jest, aby kierowane do strony

– dwukrotne i takie same – wezwania były czytelne i jednoznaczne.

Analizując akta administracyjne sprawy należy stwierdzić, iż pomimo

dwukrotnego wezwania do uzupełnienia wniosku, Skarżący nie przedłożył prawidłowo

sporządzonych tabel finansowych, stanowiących załącznik do biznesplanu (bilans,

rachunek zysków i strat, wskaźniki), tj.:

- w tabeli Bilans błędnie wykazano refundację w ramach operacji, która nie

uwzględnia odpisów dotacji/refundacji z Rachunku zysków i strat w prawidłowo

wyliczonej wysokości;

- w tabeli Rachunek zysków i strat wskazany koszt wynagrodzenia pracownika

jest inny niż wynikający z przedstawionej kalkulacji kosztów, również wyliczono podatek

w ujemnej kwocie dla lat, kiedy przedsiębiorstwo Skarżącego generuje stratę;

- wskaźnik płynności bieżącej w tabeli wskaźniki dla lat 2019-2021 wynosi "0".

Należy przy tym podkreślić, że dopuszczalne jest uznanie za uzasadnioną

ekonomicznie operację, w której wskaźnik płynności bieżącej jest mniejszy od 1, jednak

w takiej sytuacji należy przedstawić możliwość pokrycia bieżących wydatków w danym

roku. Skarżący w ramach złożonych uzupełnień do wniosku nie przedstawił takich

wyjaśnień.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji została przedstawiona argumentacja, z

której wynika, że w następstwie nienależytego wypełnienia wezwań do uzupełnienia tj.

braku prawidłowo sporządzonych tabel finansowych stanowiących załącznik do

biznesplanu, a co za tym idzie niepoprawne wypełnienie tabel finansowych biznesplanu,

w konsekwencji uniemożliwiło organowi stwierdzenie, że Skarżący spełnia warunek

przyznania pomocy określony w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego.

Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie znalazło się

wyczerpujące wyjaśnienie, dlaczego organ uznał złożone uzupełnienia wniosku za

niewystarczające (szczegółowy opis znajduje się w odpowiedzi na skargę, powtórzony

za pismami organu wzywającymi do złożenia wyjaśnień), jednakże w ocenie Sądu takie

naruszenie zapisów rozporządzenia wykonawczego nie powinno stanowić podstawy do

uznania skargi, albowiem z treści pism kierowanych do Skarżącego jasno wynika, że

organ wzywał go do wyjaśnienia sytuacji ekonomicznej przedsięwzięcia i uznania

operacji za uzasadnioną ekonomicznie. Organ w drugim piśmie wskazał błędy, które

zostały dostrzeżone w tabeli bilans, tabeli rachunek zysków i strat oraz tabeli dot.

wskaźników, jednakże nie zostały one poprawione w sposób umożliwiający poprawną

weryfikację.

W analizowanej sprawie należy też podkreślić, iż wystąpienie z wnioskiem o

przyznanie pomocy jest dobrowolne, a podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy

zobowiązany jest do przestrzegania przepisów rozporządzenia wykonawczego,

kryteriów i wymogów przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, które są jednolite dla

wszystkich podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy.

Analiza akt sprawy wykazała brak staranności Skarżącego w przygotowywaniu

dokumentacji związanej z ubieganiem się o przyznanie pomocy. Jednocześnie

obowiązujące przepisy obligują Skarżącego do dochowania należytej staranności w

uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania

kryteriów przyznania pomocy.

Należy też podkreślić, iż w myśl art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu wnioskodawca

obowiązany jest do przedstawiania dowodów oraz do dawania wyjaśnień, co do

okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; a ciężar

udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Nadto - jak na to słusznie wskazał organ - pomoc udzielana przez Agencję

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może być przyznana wyłącznie na podstawie

dokumentacji niepozostawiającej wątpliwości, co do spełnienia wymogów jej uzyskania

przez podmiot wnioskujący o przyznanie pomocy, a przepis § 14 pkt 2a rozporządzenia

wykonawczego nie dopuszcza dowolności w tym względzie.

W związku z powyższym organ swoim działaniem nie naruszył przepisów

rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r. w

sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy

finansowej na operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" w

ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności

pozarolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ,

jak też ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z

udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy prawidłowo oceniły zebrany w

sprawie materiał dowodowy, zbierając go wcześniej zgodnie z wymogami przepisów

postępowania, w szczególności uwzględniając treść cyt. przepisów ustawy o

wspieraniu. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co w

ocenie Sądu miało miejsce w sprawie. Organy orzekające odniosły się do wszystkich

dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały oceny ich znaczenia dla

podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się tym samym naruszenia przez organ przepisów prawa

materialnego, w stopniu wpływającym na wynik sprawy, ani naruszenia innych

przepisów postępowania w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu

art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie

przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik

sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona informacja

odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a.

orzekł jak w sentencji wyroku.