Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1156/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono akt nadzoru
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art. 116 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1396
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Rady Powiatu w Z. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników [...] i [...] uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.


UZASADNIENIE

Rada Powiatu w Z. (dalej też jako Rada) w dniu [...] r. przyjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników [...] i [...]. Uchwała została doręczona organowi nadzoru - Wojewodzie Śląskiemu w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] r. Wojewoda Śląski (dalej też jako Wojewoda lub organ nadzoru) zawiadomił Radę Powiatu o wszczęciu postępowania nadzorczego dotyczącego przedłożonej uchwały, a następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. działając na podstawie art. 79 ust 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 920) dalej jako u.s.p. stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w całości jako sprzecznej z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z póżn. zm.), dalej jako p.o.ś. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r.. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej jako "Konstytucja RP".

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż podstawę prawną kwestionowanej uchwały stanowi art. 116 ust. 1 p.o.ś., zgodnie z którym rada powiatu ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zdaniem Wojewody z powyższego wynika, że rada powiatu może wprowadzić zakaz lub ograniczenie dotyczące używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zatem wprowadzenie takiego zakazu powinno zostać poprzedzone ustaleniami, czy na terenie zbiornika wodnego panują odpowiednie warunki akustyczne. Jedynie bowiem w przypadku uprzedniego stwierdzenia, że tereny rekreacyjno-wypoczynkowe nie spełniają wymogów gwarantujących właściwy stan akustyczny, możliwe jest ustanowienie zakazu używania jednostek pływających na zbiornikach wodnych lub ciekach.

Organ nadzoru pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Starosty Powiatu [...] z pytaniem, czy przed podjęciem wymienionej uchwały dokonano ustaleń czy na terenie zbiorników wodnych [...] i [...] panują odpowiednie warunki akustyczne, czy też nie, a w odpowiedzi na zapytanie uzyskał informację, iż takie badania nie były przeprowadzane.

W ocenie organu nadzoru podjęcie przedmiotowej uchwały nie zostało poprzedzone dokonaniem jakichkolwiek ustaleń w zakresie stanu akustycznego środowiska na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych położonych wokół zbiornika [...] i [...]. Starosta nie przedstawił żadnych dokumentów na to, że zanim przedmiotowy zakaz został ustanowiony, warunki akustyczne na tych terenach nie spełniały kryterium "odpowiedniości". Nie wskazał również, dlaczego podjęcie tej uchwały pozwoli zapewnić odpowiedniość warunków akustycznych, o których mowa w art. 116 ust. 1 p.o.ś.

Ponadto Wojewoda wskazał, że w art. 116 ust. 4 p.o.ś. ustawodawca dodatkowo zastrzegł, iż ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

Dlatego - zdaniem Wojewody - regulację zawartą w § 2 uchwały należy uznać za istotnie naruszającą prawo z uwagi na przekroczenie delegacji wynikającej z art. 116 ust. 1 i ust. 4 p.o.ś., albowiem wprowadza ona rozszerzenie katalogu wyjątków przewidzianych w ustawie.

Organ nadzoru podkreślił, iż organ wykonujący kompetencję prawodawcy zawartą w upoważnieniu ustawowym, jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Musi więc uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady stanowi istotne naruszenie prawa.

W świetle powyższego, wobec podjęcia uchwały z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa, stwierdzenie jej nieważności w całości w ocenie organu nadzoru jest uzasadnione oraz zostało dokonane w terminie przewiązanym w art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.

W oparciu o uchwałę nr [...] z dnia [...] r. skargę do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Rada Powiatu w Z., domagając się uchylenia w całości zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego 116 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa uchwała Rady Powiatu w Z. została podjęta z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa.

Odpierając zarzuty Wojewody, Rada Powiatu wskazała, że przed podjęciem przedmiotowej uchwały, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z., jako zarządca zbiorników [...] i [...], w celu poprawy bezpieczeństwa osób wypoczywających na obszarach wodnych, zwróciło się z prośbą o rozważenie możliwości podjęcia uchwały zakazującej używania na tych zbiornikach jednostek pływających o napędzie motorowym.

Podkreśliła, że zgodnie z planami zagospodarowania przestrzennego Gmin Z., L. i C. brzegi zbiorników przeznaczone są na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Latem akweny zbiorników są wykorzystywane do uprawiania sportów wodnych. Na zbiornikach [...] i [...] znajdują się plaże miejskie, przystanie rybackie oraz żeglarskie. Zbiorniki te wykorzystywane są również do produkcji energii elektrycznej oraz do ochrony przeciwpowodziowej.

Rada Powiatu wskazała, że wprowadzony sporną uchwałą zakaz miał na celu ochronę osób wypoczywających na terenie zbiorników [...] i [...] oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie przed nadmiernym hałasem powodowanym przez użytkowanie łodzi o napędzie spalinowym. Zakazem nie objęto wszystkich jednostek pływających, a jedynie jednostki wyposażone w silniki spalinowe, a więc jednostki napędowe uciążliwe dla środowiska z uwagi na hałas, jaki emitują. Przedmiotowa uchwała została poprzedzona konsultacjami z Burmistrzem Z., Wójtami Gmin C. i L., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Komendą Powiatową Policji w Z., [...] Wodnym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym, Zarządem Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego, Społeczną Strażą Rybacką Powiatu Z., [...] Okręgowym Związkiem Żeglarskim oraz właścicielami kilkunastu ośrodków wczasowo- rekreacyjnych zlokalizowanych w pobliżu zbiorników. Większość z tych podmiotów opowiedziała się za wprowadzeniem zakazu używania jednostek pływających o napędzie motorowym.

Zdaniem skarżącej całość argumentacji Wojewody bazuje na stanowisku wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2018 r. o sygnaturze II SA/GI 850/18, które należy ocenić jako nieaktualne w świetle stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2019 r. o sygn. akt: II OSK 2657/17. Zgodnie bowiem z przywołanym judykatem NSA, uchwała rady powiatu podejmowana na podstawie art. 116 ust 1 p.o.ś. jest aktem prawa miejscowego, przy podejmowaniu którego podstawowym kryterium pozwalającym ograniczyć lub zakazać używania jednostek pływających jest zwrot ocenny: "zapewnienie odpowiednich warunków" akustycznych. Ustawodawca nie odwołuje się w tym przepisie do jakichkolwiek przesłanek ani standardów pozwalających sprecyzować owo kryterium. Podkreślić trzeba, że zwroty ocenne zawsze zakładają pewien luz decyzyjny. Są one bowiem powiązane w określonym stopniu z systemem wartości, gdyż ich użycie jest nie tylko pragmatycznym sposobem rozwiązywania konfliktu między wymogiem ustawowego określenia podstaw działania administracji, a swobodą w kreowaniu jej zadań i funkcji, jak również stanowią instrument realizacji polityki administracyjnej za pomocą norm prawnych. Przy wyjaśnianiu zwrotów ocennych stwierdzenie faktów "zlewa" się z ich ewaluacją, polegającą na ocenie poddanych analizie stanów rzeczy, zdarzeń lub procesów z punktu widzenia kryteriów przyjętych przez podmiot oceniający. Sformułowany w normie postępowania wzór zachowania uzależniony jest od dokonania wyboru wartościującego (aksjologicznego) w stosunku do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych.

Skarżąca w pełni podziela pogląd NSA wyrażony w wskazanym orzeczeniu, że z przepisów prawa nie wynika zatem bezpośredni obowiązek przeprowadzenia, przed podjęciem uchwały, badań akustycznych, bądź też przeprowadzenia analizy przesłanek wprowadzenia zakazu.

Rada Powiatu wskazuje również, na wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2020r. o sygnaturze II SA/Kr 1459/19, zgodnie z którym "prawodawca lokalny miał pełne kompetencje by na obszarze Zbiornika (...) zakaz używania jednostek pływających z napędem spalinowym wprowadzić. Nie miał przy tym obowiązku przeprowadzania badań wykazujących, jaki był poziom hałasu na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych umiejscowionych wokół Zbiornika (...) przed podjęciem zaskarżonej uchwały, jak również w jakim stopniu na poziom tego hałasu wpływały jednostki napędzane silnikiem spalinowym po nim pływające, oraz w jaki sposób obniży się poziom hałasu po wprowadzeniu tego zakazu. Brak przeprowadzenia tych badań nie stanowi zatem przekroczenia zakresu upoważnienia wynikający z treści art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska".

Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 116 ust 4 p.o.ś., Rada podniosła, że zapis § 2 przedmiotowej uchwały nie stanowi doprecyzowania tego ustawowego przepisu, a stanowi wyłącznie ustalenie niektórych rodzajów jednostek pływających, nie objętych wynikającym z § 1 uchwały zakresem, która to kompetencja - zgodnie z art. 116 ust. 1 p.o.ś. - należy do organu stanowiącego. Wskazanie w § 2 uchwały, iż zakaz dotyczący jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi, o którym mowa w § 1 uchwały, nie dotyczy jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi o mocy do 10 kW oraz statków spacerowych (świadczących usługi w zakresie przewozu pasażerów) - jeżeli używają silników spalinowych spełniających wymogi dotyczące dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.; Dz. U. z 2014 r. poz. 112, dalej też jako rozporządzenie), należy interpretować w ten sposób, iż zakazane jest używanie jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi na akwenach zbiorników [...] i [...], o mocy równej lub wyższej niż 10 kW, nie będących statkami spacerowymi (świadczącymi usługi w zakresie przewozu pasażerów), pod warunkiem jednak, że te jednostki pływające - nieobjęte generalnym zakazem - używają silników spalinowych spełniających wymogi dotyczące dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów rekreacyjno-wypoczynkowych określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

W konkluzji Rada Powiatu wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody Śląskiego w kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem Wojewody sporna uchwała w sposób istotny ingeruje w prawa osób chcących prowadzić działalność z wykorzystaniem zbiornika wodnego oraz osób korzystających z wypoczynku nad akwenem wodnym, potencjalnie wyłączając lub ograniczając określone formy aktywności sportowo - rekreacyjnej. Nie budzi zatem wątpliwości, że tak daleko idąca ingerencja uchwałodawcy powinna zostać oparta na kryteriach obiektywnych, mierzalnych, wskazujących w sposób jednoznaczny, że ich wprowadzenie nie ma charakteru dyskryminującego i służy zapewnieniu odpowiednich warunków akustycznych. Organ nadzoru nie wyklucza zasadności wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników [...] i [...], ale zakaz ten oparty powinien być na obiektywnych kryteriach związanych z uprzednim pomiarem hałasu. Wyłączenia spod zakazu podporządkowane powinny być ilości wytwarzanego hałasu (ilość decybeli), a nie mocy silnika spalinowego.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325 ze zm., dalej jako ustawa p.p.s.a.) sąd administracyjny jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 tej ustawy, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Legalność aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego badana jest tak pod względem formalnym, jak i materialnoprawnym. Zgodnie z art. 148 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.

Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego przez Sąd wykazała, że zostało ono podjęte z naruszeniem obowiązującego prawa.

Podstawę prawną zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 79 ust. 1 u.s.p. zgodnie z którym "uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru". Warunki formalne do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zostały spełnione. Wobec przedłożenia Wojewodzie przedmiotowej uchwały Rady Powiatu w Z. z dnia [...] r. w dniu [...] r. kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego wydane zostało w ustawowym terminie.

Podstawą prawną dla podjęcia objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały jest przepis art. 116 ust 1 p.o.ś, zgodnie z którym rada powiatu, w drodze uchwały ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z kolei art. 116 ust 4 cytowanej ustawy stanowi, że ograniczenia te nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych.

Podkreślenia wymaga, że zakwestionowana uchwała jest aktem prawa miejscowego, wykonawczym w stosunku do ustawy. Ich rolą jest zatem wykonywanie ustawy, w tym więc także realizacja celu, dla którego są one wykonywane. Zatem samodzielność prawotwórcza organów uprawnionych do ich wydania jest ograniczona z dwóch podstawowych przyczyn: po pierwsze – akt taki może być wydany jedynie w sytuacji, w której istnieje upoważnienie ustawowe do jego podjęcia; po drugie – uprawniony do wydania aktu podustawowego organ pozostaje ściśle związany zakresem przedmiotowym i podmiotowym upoważnienia ustawodawcy (delegacji ustawowej).

W tym względzie należy mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 79 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, iż wydano ją z naruszeniem prawa. Prowadzi to do wniosku, że stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały powinno być uzasadnione wystąpieniem kwalifikowanego naruszenia prawa, a mianowicie naruszenia istotnego, które w obowiązujących przepisach (w tym w u.s.p.) nie zostało zdefiniowane. W doktrynie i orzecznictwie za naruszenie takie uznaje się naruszenie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały na podstawie art. 79 ust. 1 u.s.p. może nastąpić więc tylko w sytuacji, gdy jej treść pozostaje w wyraźnej – oczywistej sprzeczności z określonym przepisem prawa.

Odnosząc te ogóle uwagi do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy należało mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 116 ust. 1 p.o.ś. stanowiącą podstawę wydania objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym uchwały, ograniczenie lub zakaz używania jednostek pływających może zostać wprowadzone, jeżeli rada powiatu oceni, że jest to konieczne dla zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenie przeznaczonym na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Spór pomiędzy Wojewodą, a Radą sprowadza się na gruncie wykładni treści przedmiotowej delegacji ustawowej do kwestii czy następstwem statuowania wynikającego z art. z art. 116 ust. 1 p.o.ś. zakazu jest wcześniejsze dokonanie ustaleń wyjściowych, pozwalających określić jakie warunki akustyczne istnieją na obszarach rekreacyjno-wypoczynkowych zbiorników [...] i [...], w szczególności w odniesieniu do dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W tej kwestii orzecznictwo nie jest jednolite. Pogląd zgodny ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym został zaprezentowany w wielu wyrokach (w tym tutejszego Sądu) m.in. wskazanych w kontrolowanym akcie.

Ostatnio jednak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się w tej kwestii odmienny pogląd, który przyjął też Sąd rozpatrujący niniejszą skargę. W wyrokach z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2657/17 (powołanym w skardze), z dnia 6 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 766/18 i z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 49/20 Naczelny Sąd Administracyjny stanął bowiem na stanowisku, że jedynym realnym kryterium wprowadzenia na podstawie art. 116 ust. 1 p.o.ś. zakazów ograniczeń w zakresie ruchu jednostek pływających z napędem silnikowym jest ocena organu stanowiącego powiatu w kwestii "odpowiednich" (właściwych, pożądanych) warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ustawodawca nie odesłał przy tym w art. 116 ust. 1 p.o.ś. do przepisów rozporządzenia, które miałyby pełnić funkcję uzupełniającą unormowanie bezpośrednie. W konsekwencji wbrew zawartemu w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, z przepisów prawa nie wynika bezpośredni obowiązek przeprowadzenia przed podjęciem uchwały badań akustycznych (dokonywania pomiaru poziomu hałasu), bądź też przeprowadzenia analizy przesłanek wprowadzenia zakazu. Jakkolwiek organ stanowiący powiatu powinien mieć na uwadze poziomy hałasu wynikające z rozporządzenia, to jednak nie mają one bezpośredniego wpływu na realizację jego kompetencji wynikającej z art. 116 ust. 1 p.o.ś. Nie można bowiem prosto przyjąć, że tylko przekroczenie wartości wskazanych w rozporządzeniu, pozwala temu organowi ustanowić zakaz użytkowania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonym akwenie.

W konsekwencji NSA na gruncie funkcjonalnych reguł interpretacji odwołujących się do spójnego systemu ocen przypisanych prawodawcy przyjął, "że rada ograniczając bądź zakazując używania jednostek pływających, ma swobodę w ocenie "odpowiednich warunków" akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Może ona rozstrzygnąć o konieczności wprowadzenia ograniczeń lub zakazów jeżeli tylko oceni, że jest to niezbędne dla zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych. Ustawodawca nie wskazał punktów odniesienia, które pomogłyby wyznaczyć granice wprowadzenia zakazów lub ograniczeń. Jedynym zatem realnym kryterium wprowadzenia zakazów i ograniczeń w zakazie ruchu jednostek pływających, jest wola organu samorządu powiatowego mająca oparcie w nakazie zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego na obszarze wokół zbiornika" (tak w w/w wyroku, sygn. akt II OSK 2657/17).

Ponieważ Wojewoda przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nadzoru kierował się odmienną interpretacją treści art. 116 ust. 1 p.o.ś. to należało przyjąć, że nie wykazał on dotychczas aby objęta nim uchwała Rady z dnia [...] r. została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 79 ust. 1 u.s.p., zwłaszcza w sytuacji gdy nie zostało zakwestionowane wyrażone w skardze stanowisko Rady, iż na mocy jej poprzednio podjętej uchwały z dnia [...] r. na akwenach zbiorników [...] i [...] obowiązywał dotychczas zakaz używania jednostek pływających z napędem spalinowym. W konsekwencji brak było też podstaw do przyjęcia aby uchwała ta została podjęta z naruszeniem art. 7 Konstytucji RP. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 79 ust. 1 u.s.p. w zw. z art. 116 ust. 1 p.o.ś.

Skutkuje to uchyleniem rozstrzygnięcia na podstawie art. 118 ustawy p.p.s.a. w całości. W takiej sytuacji wobec uchylenia § 1 objętej aktem nadzoru uchwały Sąd był zwolniony z odnoszenia się do sformułowanych w skardze zarzutów odnośnie treści § 2 tej uchwały, jako w tej sytuacji nie mających znaczenia dla rozpoznania skargi.