Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 133/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 8, art.119 pkt 4, art.149 par.1 pkt 1i 3, par.1a i par.2, art.154 par.6, art.200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.1ust.1, art.2 ust.2, art.3 ust.1 pkt 1,art.4 ust.1 pkt 5, art.6, art.13 ust.2,art.14 ust.2, art.16 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art.61 ust.1i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Spółki B w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Spółkę B do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]"– w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)


UZASADNIENIE

Pismem z 4 sierpnia 2021 r. "[...]" Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w E. (dalej jako: wnioskodawca lub skarżący), na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 oraz art. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), mając na uwadze komunikat "[...]" S.A. znajdujący się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej, zwróciło się do "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w E. (dalej jako: Spółka lub podmiot zobowiązany) z wnioskiem o udostępnienie informacji odnośnie do wysokości wypłaconych wynagrodzeń poszczególnym członkom zarządu Spółki z podziałem na wynagrodzenie stałe (w rozbiciu na poszczególne miesiące w danym roku 2020 i 2021) i wynagrodzenie zmienne (łącznie za dany rok 2019 i 2020) w ujęciu brutto ze wskazaniem konkretnych członków zarządu Spółki.

W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 10 sierpnia 2021 r. Spółka poinformowała, że od 30 kwietnia 2020 r. nie jest osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą. W związku z tym ewentualne informacje o sprawach publicznych, posiadane przez Spółkę w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to jedynie informacje związane z realizowaniem zadań publicznych. Natomiast pytanie odnośnie do wysokości wypłaconych wynagrodzeń poszczególnym członkom zarządu Spółki nie jest pytaniem dotyczącym zadań publicznych, a tym samym, informacje w tym zakresie nie stanowią informacji publicznej. Spółka uznała zatem, że nie ma podstaw prawnych do udzielenia odpowiedzi na pytanie we wnioskowanym zakresie we wskazanym trybie.

Wnioskodawca wniósł skargę do na bezczynność Spółki w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 4 sierpnia 2021 r. o udzielenie informacji publicznej, podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że ewentualne informacje o sprawach publicznych posiadane przez podmiot zobowiązany w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. to jedynie informacje związane z realizowaniem przezeń zadań publicznych, podczas gdy posiada inne informacje stanowiące informację publiczną, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem tychże zadań i winien je udostępnić;

- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i f u.d.i.p. oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczący zadań publicznych wykonywanych przez Spółkę nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 4 sierpnia 2021 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także stwierdzenie, że bezczynność Spółki rażąco narusza prawo i przyznanie od Spółki na rzecz skarżącej kwoty 1000 zł oraz zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją. Zdaniem skarżącej nie budzi wątpliwości okoliczność, że wnioskowana informacja, dotycząca wysokości wynagrodzeń wypłacanych członkom zarządu w podmiocie wykonującym zadania publiczne i dysponującym mieniem publicznym, stanowi informację publiczną, zaś Spółka jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarżąca powołała się przy tym na treść komunikatu dostępnego na stronie BIP podmiotu zobowiązanego zawierającego uzasadnienie ustalenia innej wysokości wynagrodzenia stałego dla członków zarządu Spółki, w którym odwołano się do ustawy z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1907), zaś ustawa ta ma zastosowanie do podmiotów reprezentujących: Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub ich związki, państwowe osoby prawne oraz komunalne osoby prawne – w zakresie wykonywania praw z akcji przysługujących tym podmiotom. W ocenie skarżącego uzależnienie przyznania informacji waloru informacji publicznej każdorazowo od zakresu zadań publicznych wykonywanych przez dany podmiot stanowi subiektywizację pojęcia informacji publicznej, a tym samym, arbitralne zawężenie jej definicji.

W odpowiedzi na skargę Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółka podniosła, że nie ma wątpliwości, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p., jednakże nie każda informacja będąca w jej posiadaniu jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Wskazała, że nie dysponuje oraz nie gospodaruje mieniem publicznym, a Skarb Państwa lub inny podmiot publiczny nie ma pozycji dominującej w stosunku do niej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśniono, że realizacja przez podmioty funkcji publicznych w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych musi iść w parze z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W tym kontekście, informacja o wynagrodzeniach jako kwestia dysponowania mieniem publicznym, stanowi informację publiczną. Jednakże, jak podniósł podmiot zobowiązany, nie dysponuje on oraz nie gospodaruje mieniem publicznym, a Skarb Państwa lub inny podmiot publiczny nie ma pozycji dominującej w stosunku do Spółki. W konsekwencji środki finansowe wydatkowane na wynagrodzenie członków zarządu Spółki nie stanowią wydatkowania mienia publicznego. Wysokość wynagrodzenia osoby zatrudnionej przez prywatnego przedsiębiorcę jest wyłączną sprawą pomiędzy stronami zawartej umowy. Zwrócono przy tym uwagę, że skarżąca nie wskazała, jak informacja o wynagrodzeniu członków zarządu Spółki mogłaby być wykorzystana dla dobra wspólnego lub obiektywnie służyć jakiemukolwiek dobru powszechnemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, dostępny w Internecie). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Podnieść należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3).

W rozpoznawanej sprawie Spółka domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta - stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej - reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie, natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Podkreślenia wymaga fakt, że w świetle przytoczonego przepisu krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do tych, które mieszczą się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również inne podmioty, w szczególności te, wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Celem takiej regulacji było zobowiązanie do udzielenie informacji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, nad którymi kontrolę sprawują Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a więc zarówno tych zorganizowanych w formie np. państwowych osób prawnych, jak i spółek handlowych kontrolowanych przez państwo.

Zauważyć równie należy, że art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zawiera dwie przesłanki przesądzające o zobowiązaniu podmiotu do udzielenia informacji publicznej. Przy czym przesłanki te nie muszą być spełnione kumulatywnie, o czym świadczy użycie spójnika "lub". Wystarczającym więc do uznania podmiotu jako zobowiązanego do udzielania informacji publicznej jest wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej (por. wyroki NSA z 29 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 248/17 oraz z 25 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 906/21, dostępne w Internecie). Powyższe potwierdza doktryna przyjmując, że ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat (zob. P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej s. 8 oraz wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 894/19, dostępny w Internecie).

Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny w Internecie). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14, dostępny w Internecie), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej. Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Jest to zatem każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Co więcej taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z 16 marca 2010r., sygn. akt I OSK 1643/09, wyrok NSA z 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 490/11, wyrok NSA z 9 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1372/11, wyrok NSA z 12 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 2149/12, wyrok NSA z 5 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 175/13). Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok WSA w Lublinie z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 163/17, dostępny w Internecie).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Spółka zajmuje się produkcją ciepła oraz energii elektrycznej, a zatem wykonuje istotne z punktu widzenia celów państwa zadania, mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli. Jest zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu u.d.i.p.

Jednakże w ocenie Spółki żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie są związane z wykonywaniem przez nią zadań publicznych, a w związku z tym nie jest zobowiązana do ich udostępnienia. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Rzeczywiście nie wszystkie informacje będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego mają charakter informacji publicznej. Przy czym dotyczy to wszystkich podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a nie tylko podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Nie sposób jednak uznać, że żądana informacja nie ma takiego charakteru. Przede wszystkim, jak wskazano wyżej, pojęcie informacji publicznej jest dość szerokie. Ponadto wniosek dotyczy wynagrodzeń członków zarządu Spółki, a te – zgodnie z informacją zamieszczoną na stronie BIP, na którą powołano się we wnisku, są ustalane na podstawie ustawy z 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1907 ze zm.). Jak wynika zaś z art. 1 tej ustawy reguluje ona sposób wykonywania uprawnień z akcji przysługujących: Skarbowi Państwa, jednostkom samorządu terytorialnego lub ich związkom, państwowym osobom prawnym i komunalnym osobom prawnym – w zakresie kształtowania wynagrodzeń członków organów zarządzających i organów nadzorczych, a także wybranych postanowień umów zawieranych z członkami organów zarządzających oraz ma zastosowanie do podmiotów reprezentujących: Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub ich związki, państwowe osoby prawne, komunalne osoby prawne - w zakresie wykonywania praw z akcji przysługujących tym podmiotom, zwanych dalej "podmiotami uprawnionymi do wykonywania praw udziałowych". Zatem wynagrodzenie członków zarządu Spółki objętej przepisami tej ustawy nie jest ustalane w sposób dowolny, lecz kształtowane stosownie do uregulowań ustawowych. W związku z tym nie jest to wyłącznie kwestia umowy zawartej pomiędzy stronami, jak twierdzi Spółka. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wynagrodzenie członków zarządu Spółki jest informacją publiczną.

W związku z tym Spółka winna załatwić przedmiotowy wniosek w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. W sytuacji zaś, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, podmiot zobowiązany ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo dostępu do informacji publicznej posiada charakter otwarty i powinno być jak najszersze, zaś podmioty zobowiązane poza przypadkiem określonym w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (tj. uzyskania informacji przetworzonej) nie mogą żądać od wnioskodawcy przedstawienia intencji, dla których żąda określonych informacji publicznych (wyrok NSA z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21). Zatem motywacja wnioskodawcy, zakwestionowana przez Spółkę w odpowiedzi na skargę, nie jest istotna.

Powyższe okoliczności prowadzą do jednoznacznej konkluzji, że wniosek skarżącej z 4 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wysokości wypłaconych wynagrodzeń poszczególnym członkom zarządu Spółki nie został rozpoznany zgodnie z procedurą określoną przepisami u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, w pkt I sentencji wyroku zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku skarżącej z 4 sierpnia 2021 r. w terminie 14 dni, którego bieg – stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. – liczy się od daty doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Stosownie do obowiązku wynikającego z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w Internecie). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzone w niniejszej sprawie nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Za taką oceną przemawia między innymi fakt, że podmiot zobowiązany pozostawał w mylnym przekonaniu, że nie ma podstaw do procesowego rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Sąd odmówił również przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącej (pkt III sentencji wyroku), uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Zatem zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w Internecie).

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od wniesionej skargi, orzeczono w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.