Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 891/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Rzemiosło
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 122 ust 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1082
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
article: art 2 art 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2159
law: Ustawa z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób  prawnych oraz niektórych innych ustaw
article: art 44 zzzb
journal: Dz.U. 2019 poz 1481
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tj

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 17 stycznia 2023 r., nr KO.411.2290.2022 w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta A. K. z dnia 5 grudnia 2022 r., nr OS.4453.22.2022


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta A. K. odmówił M. K. ("Strona", "Skarżąca") prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] przyznania pomocy de minimis w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M. L. w zakresie przygotowania zawodowego w zawodzie kucharz poniesionych od [...] r. do [...] r. Z decyzji wynika, że odmowa dofinansowania nastąpiła z powodu niespełnienia wymogu określonego w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021, poz. 1082, dalej "u.p.o.") i § 16 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. z 2019r. poz. 1636 ze zm., dalej: "rozporządzenie z [...]."). W uzasadnieniu decyzji podano między innymi, że młodociany winien zdać egzamin czeladniczy, ponieważ pracodawca kształcący ucznia wpisuje się w definicję rzemieślnika (posiada kwalifikacje pedagogiczne i tytuł mistrza w zawodzie kucharz małej gastronomii, jest osobą fizyczną wykonującą działalność gospodarczą z wykorzystaniem swoich zawodowych kwalifikacji i pracy własnej, w imieniu własnym i na własny rachunek, jest także mikro przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 06 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców). Stwierdzono, że młodociany po zakończonym okresie przyuczenia zdał egzamin przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w G., a winien zdać egzamin przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej. Zdaniem organu, zainteresowanej nie przysługuje dofinansowanie, ponieważ nie spełniła jednego z wymaganych warunków z art. 122 ust. 1 pkt 3 u.p.o.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie. Wskazano, że bez znaczenia jest zdanie prawidłowego egzaminu. Uczniowie M. K. i M. L. wykształcili się przez okres trzech lat, zatem efekt kształcenia został osiągnięty.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. m.in. art. 122 ust. 1 u.p.o., § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996r. , art. 2 ust. 1 pkt 1 , art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2159 ze zm., dalej "u.o.rz.") i wskazał, że na tle przytoczonych wyżej uregulowań prawnych powstały w niniejszej sprawie rozbieżności w ocenie, czy Strona jest, czy nie jest rzemieślnikiem. I dalej w związku z tym, czy złożony przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w G. egzamin potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie kucharz oraz technik żywienia i usług gastronomicznych może stanowić podstawę do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia.

Organ dokonał analizy definicji rzemiosła oraz rzemieślnika i podał, że jak ustalono Strona prowadzi działalność gospodarczą we własnym imieniu i na własny rachunek, jest także mikro przedsiębiorcą. Organ podkreślił, że fakt, iż w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej dany podmiot był przedsiębiorcą nie wykluczał, iż w rozumieniu ustawy o rzemiośle mógł być uznany za rzemieślnika, ze wszystkimi tego faktu wynikającymi konsekwencjami. Kategorie przedsiębiorca i rzemieślnik nie są bowiem wzajemnie wykluczające się. Działalność prowadzona przez zainteresowaną została zakwalifikowana do działalności rzemieślniczej z uwagi na jej właściwości, charakter, niewielką skalę i rozmiar. Z akt wynika ponadto, iż Strona przyuczenie do zawodu prowadziła osobiście w swojej firmie, legitymując się dyplomem mistrza w zawodzie kucharz i przygotowaniem pedagogicznym, a zatem zdobycie przez młodocianego określonych umiejętności praktycznych w zawodzie kucharz było udziałem kwalifikowanej pracy własnej zainteresowanej. Organ stwierdził zatem, że wnioskująca o dofinansowanie będąc przedsiębiorcą spełnia warunki określone w art. 2 ustawy o rzemiośle - jest rzemieślnikiem w rozumieniu tej ustawy.

W ocenie Kolegium kwestia określenia, kto jest rzemieślnikiem w rozumieniu ustawy jest natomiast niezależna od przystąpienia do organizacji samorządowych rzemiosła więc nie podlega badaniu w tym postępowaniu. Zgodnie z zasadą swobody zrzeszania się Strona nie musi należeć do cechu, ani do żadnej innej jednostki samorządu gospodarczego.

Reasumując organ stwierdził, że skoro M. W.-K. jest rzemieślnikiem, to młodociany pracownik, z którym zawarła umowę na przyuczenie do zawodu powinien zdać egzamin końcowy przed komisją egzaminacyjną izby rzemieślniczej, a nie przed komisją powołaną przez pracodawcę.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, wnosząc o jej zmianę, jak również o zmianę decyzji organu I instancji oraz przyznanie dofinansowania młodocianego pracownika M. L..

Zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

- art. 122 ust. 1 u.p.o. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

a w rezultacie uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do przyznania dofinansowania;

- § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. przez jego błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że egzamin zdany przez młodocianego nie uprawnia do otrzymania dofinansowania;

- art. 2 ust. 1 u.o.rz., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w rezultacie uznanie, że Skarżąca jest rzemieślnikiem i przez to zdanie egzaminu nie uprawnia do otrzymania dofinansowania.

W uzasadnieniu Strona stwierdziła, że obie decyzje zostały wydane w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w związku z tym powinny zostać zmienione. Każdy z organów dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów dotyczących definicji rzemieślnika, a także tych związanych z warunkami uzyskania dofinansowania za kształcenie i zatrudnienie pracownika młodocianego. Skarżąca uznała, że została potraktowana w sposób niesprawiedliwy i niesłusznie odmówiono jej prawa do uzyskania dofinansowania, mimo że wiele osób w zbliżonej sytuacji je otrzymują.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 259 dalej: "p.p.s.a."), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należałoby przywołać istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 122 ust. 1. u.p.o. pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:

1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;

2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia [...] r. o rzemiośle,

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy;

3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.

Stosownie do art. 1 u.o.rz. przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą na podstawie ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086) mogą wykonywać tę działalność z zachowaniem warunków określonych w niniejszej ustawie. Działalność takich osób jest zaliczana do rzemiosła. Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej osobę fizyczną, z wykorzystaniem zawodowych kwalifikacji tej osoby i jej pracy własnej, w imieniu własnym i na rachunek tej osoby - jeżeli jest ona mikroprzedsiębiorcą, małym przedsiębiorcą albo średnim przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców ( art. 2 ust. 1 pkt 1 u.o.rz.). Stosownie do ust. 6 rzemieślnikiem jest osoba fizyczna, o której mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 8. Artykuł 3 ust. 3b u.o.rz. stanowi, że podstawę przeprowadzania egzaminu czeladniczego w zawodzie określonym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, stanowią wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego. Rzemieślnicy zatrudniający pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle obowiązani są spełniać warunki określone odrębnymi przepisami oraz być członkami jednej z organizacji, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 (art. 3 ust. 5). Przygotowanie zawodowe w rzemiośle realizowane jest na zasadach dualnego systemu kształcenia. Nadzór nad jego przebiegiem sprawuje izba rzemieślnicza lub z jej upoważnienia cech, którego członkiem jest rzemieślnik (art. 3 ust. 6).

Wskazać jeszcze należy, że od dnia 01 września 2019r. wprowadzono do ustawy z dnia 07 września 1991r. o systemie oświaty art. 44zzzb ust. 1 zgodnie z którym egzamin zawodowy jest formą oceny poziomu opanowania przez osoby, o których mowa w ust. 3, wiadomości i umiejętności z zakresu jednej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, ustalonych w podstawie programowej kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego. W ust. 3 wskazano, iż do egzaminu zawodowego:

1) przystępują uczniowie branżowych szkół I stopnia niebędący młodocianymi pracownikami oraz uczniowie będący młodocianymi pracownikami zatrudnionymi w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem i uczniowie techników oraz słuchacze branżowych szkół II stopnia i szkół policealnych,

2) mogą przystąpić uczniowie branżowych szkół I stopnia będący młodocianymi pracownikami zatrudnionymi w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem,

3) mogą przystąpić absolwenci branżowych szkół I stopnia, branżowych szkół II stopnia, techników i szkół policealnych oraz absolwenci szkół ponadgimnazjalnych: zasadniczych szkół zawodowych i techników,

4) mogą przystąpić osoby, które ukończyły kwalifikacyjny kurs zawodowy,

5) mogą przystąpić osoby dorosłe, które ukończyły praktyczną naukę zawodu dorosłych lub przyuczenie do pracy dorosłych, o których mowa odpowiednio w art. 53c i art. 53d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 690, 830, 1079, 1383, 1561 i 1812), jeżeli program przyuczenia do pracy uwzględniał wymagania określone w podstawie programowej kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego lub podstawie programowej kształcenia w zawodach,

6) mogą przystąpić osoby spełniające warunki dopuszczenia do egzaminu eksternistycznego zawodowego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 5.

Stosownie do § 11 rozporządzenia z 28 maja 1996 r. wiedza i umiejętności nabyte przez młodocianego podczas nauki zawodu są sprawdzane w trakcie egzaminu (ust. 1). Młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem dokształcający się w branżowej szkole I stopnia zdaje egzamin zawodowy, zgodnie z przepisami rozdziału 3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (ust. 2). Młodociany zatrudniony u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem dokształcający się u pracodawcy albo na turnusie dokształcania teoretycznego młodocianych organizowanym przez centrum kształcenia zawodowego lub szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe zdaje egzamin eksternistyczny zawodowy, przeprowadzany przez okręgową komisję egzaminacyjną, zgodnie z przepisami rozdziału 3b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (ust. 3). Młodociany zatrudniony u pracodawcy będącego rzemieślnikiem zdaje egzamin kwalifikacyjny na tytuł czeladnika przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych, zgodnie z przepisami w sprawie egzaminu czeladniczego, egzaminu mistrzowskiego oraz egzaminu sprawdzającego, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (ust. 4).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie przez Skarżącą przesłanek z art. 122 ust. 1 pkt. a) i b) u.p.o. Ocena czy doszło także do spełnienia przesłanki oznaczonej literą c) wymaga dokonania systemowej, prokonstytucyjnej wykładni art. 122 ust. 1 u.p.o. W tym miejscu Sąd w obecnym składzie chciałby odwołać się poglądów zaprezentowanych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 03 sierpnia 2023r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 180/23, które skład orzekający w pełni aprobuje.

Ustawa o rzemiośle, definiując status rzemieślnika, uzależnia go od rodzaju i formy prawnej wykonywanej działalności. Status ten ma zatem charakter obiektywny, niezależny od woli osoby wykonującej określoną działalność. Nie ma wątpliwości, że Skarżąca odpowiada ustawowej definicji rzemieślnika. Ustawa o rzemiośle pozwala rzemieślnikom na tworzenie samorządu rzemieślniczego w postaci określonych ustawowo organizacji (cechów, izb). Jednocześnie podkreśla się, że organizacje samorządu gospodarczego rzemiosła tworzone są na zasadzie dobrowolnej przynależności. Zatem ani posiadanie statusu rzemieślnika nie jest uzależnione od przynależności do organizacji samorządowej, ani posiadanie tego statusu nie wymaga przystąpienia do takiej organizacji.

Ustawa o rzemiośle zawiera regulacje dotyczące kształcenia pracowników w celu przygotowania zawodowego w rzemiośle i wymaga od rzemieślników prowadzących tego rodzaju kształcenie, aby - oprócz kwalifikacji merytorycznych - byli członkami jednej z organizacji samorządowych. Kształcenie zawodowe młodocianych pracowników w trybie przewidzianym ustawą o rzemiośle kończy się zdaniem egzaminu czeladniczego. Jednakże uczniowie branżowych szkół I stopnia będący młodocianymi pracownikami zatrudnionymi w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem, mogą także przystąpić do egzaminu zawodowego (a nie czeladniczego) zgodnie z obowiązującym od dnia 01 września 2019 r. przepisem art. 44 zzzb ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

Z takiej możliwości skorzystał M. L. - młodociany pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu kształcenia go przez Stronę, który po ukończeniu kształcenia u Skarżącej - posiadającej status rzemieślnika w świetle ustawy o rzemiośle - zdał egzamin zawodowy. Egzamin rzemieślniczy i egzamin zawodowy są zrównanymi z sobą z punktu widzenia uprawnienia pracodawcy do otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia sprawdzianami wiedzy oraz umiejętności nabytych przez młodocianego podczas nauki zawodu. Strona, będąc rzemieślnikiem, nie jest jednak członkiem żadnej z dobrowolnych organizacji samorządu rzemieślniczego i dlatego zatrudniony przez nią w celu nauki zawodu młodociany pracownik nie mógł zostać w świetle ustawy o rzemiośle dopuszczony do egzaminu czeladniczego. Powołany wyżej przepis art. 44 zzzb ust. 3 pkt 2 ustawy o systemie oświaty pozwolił mu jednak na zdanie egzaminu zawodowego.

Przyjęta w rozpatrywanej sprawie przez organy administracji ściśle językowa wykładnia art. 122 ust. 1 u.p.o. doprowadziła do rezultatu, który nie daje się pogodzić z Konstytucją RP, a zwłaszcza z jej art. 32 ust. 2, ustanawiającym zakaz dyskryminacji. W konsekwencji bowiem takiej wykładni rzemieślnik, który decyduje się prowadzić działalność nie zrzeszając się w dobrowolnej organizacji samorządowej zostaje pozbawiony prawa do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, pomimo tego, że nie są kwestionowane ani jego kwalifikacje merytoryczne, ani rezultat kształcenia, potwierdzony zdaniem egzaminu zawodowego przez młodocianego pracownika. Jedyną zatem podstawą uniemożliwiającą Skarżącej uzyskanie dofinansowania był brak przynależności do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, który uniemożliwił w istocie dopuszczenie młodocianego pracownika do egzaminu czeladniczego. Nie sposób jednak takiego ograniczenia pogodzić z zasadą dobrowolności przynależności do samorządu rzemieślniczego, wynikającą z art. 7 ust. 4 u.o.rz. Co więcej, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 Konstytucji RP samorządy inne niż reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego nie mogą naruszać wolności wykonywania zawodu ani ograniczać wolności podejmowania działalności gospodarczej.

Ustawodawca przewiduje dofinansowanie ze środków publicznych kosztów kształcenia młodocianych pracowników, poniesionych przez ich pracodawców (art. 122 ust. 1 u.p.o.). Uznać należy za identyczny nakład pracy poświęconej na kształcenie młodocianego pracownika poczyniony zarówno przez odpowiednio kwalifikowanego rzemieślnika należącego do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła, jak i przez rzemieślnika o takich samych kwalifikacjach, lecz nienależącego do takiej organizacji, skoro prowadzić one mają ostatecznie do zdania przez pracownika egzaminów zrównanych przez ustawodawcę co do ich wagi i znaczenia. Tymczasem dokonana przez organy administracji wyłącznie literalna wykładnia cytowanych na wstępie niniejszych rozważań przepisów prawa wyłącza z możliwości uzyskania dofinansowania tych pracodawców, którzy mają wprawdzie wymagane prawem kwalifikacje merytoryczne, lecz z powodu braku przynależności do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła nie mogą doprowadzić do zdania przez kształconego przez nich młodocianego pracownika egzaminu czeladniczego. Przepis art. 32 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazywano niejednokrotnie, że korelatem przestrzegania zasady równości, określonej przepisem art. 32 ust. 1 Konstytucji RP jest zakaz dyskryminacji, który oznacza niedopuszczalność wprowadzania regulacji różnicujących sytuację prawną adresatów norm, wyłącznie oraz ze względu na indywidualne cechy adresata normy prawnej. Dyskryminacja stanowi zatem kwalifikowany przejaw nierównego traktowania. Zakaz dyskryminacji ma charakter uniwersalny. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym oraz gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zróżnicowanie ustawowych uprawnień rzemieślników do uzyskania dofinansowania ze środków publicznych w istocie wyłącznie z uwagi na kryterium przynależności do organizacji samorządowej (związane z możliwością przystąpienia ucznia do egzaminu czeladniczego) prowadzi do dyskryminacji tych rzemieślników, którzy do dobrowolnej organizacji samorządowej nie przystępują.

Prawidłowa i zgodna z Konstytucją RP jest zatem taka systemowa wykładnia normy zawartej w art. 122 ust. 1 u.p.o., zgodnie z którą, gdy mówi ona o rzemieślniku, to chodzi o rzemieślnika należącego do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła. Zatem wymogi dotyczące zdania egzaminu, od którego uzależnione jest otrzymanie przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika ze środków publicznych są następujące:

a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - członkiem organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła - egzamin czeladniczy;

b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - członkiem organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła - egzamin zawodowy.

Jedynie taka interpretacja analizowanych przepisów prawa pozwala na uniknięcie nieuzasadnionego i dyskryminacyjnego w istocie zróżnicowania uprawnień dwóch grup rzemieślników do uzyskania dofinansowania ze środków publicznych kosztów kształcenia młodocianych pracowników.

W tym stanie sprawy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w postaci art. 122 ust. 1 u.p.o., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji rozpozna wniosek Skarżącej uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną. O kosztach postepowania nie orzeczono z uwagi na brak stosownego wniosku w tym zakresie.