Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4698/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.185 par.1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.189f par.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 953/20 w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 kwietnia 2020 r., nr SKO.OS/41.9/40/2020/1274/DG w przedmiocie kary za złożenie po terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz J.W. kwotę 2159 (słownie: dwa tysiące sto pięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Gl 953/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J.W. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO w Katowicach) z 8 kwietnia 2020 r., nr SKO.OS/41.9/40/2020/1274/DG w przedmiocie kary za złożenie po terminie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 11 grudnia 2019 r. nr WOŚ-RGO.7031.3.4.2019 Prezydent Miasta B. (dalej: Prezydent), działając na podstawie art. 9n ust. 6, art. 9x ust. 1 pkt 5,ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm. – w brzmieniu na dzień 8 stycznia 2019 r. – dalej "u.c.p.g.") po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za przekazanie sprawozdania po terminie, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. orzekł o nałożeniu na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą kary pieniężnej w wysokości 36 500,00 zł za przekazanie do organu po terminie, półrocznego sprawozdania zerowego podmiotu prowadzącego działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie miasta B. za I półrocze 2018 r.

SKO w Katowicach decyzją z 8 kwietnia 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zasługuje na pozostawienie w obrocie prawnym.

W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Według Sądu I instancji, jest poza sporem, że strona skarżąca mimo wpisania jej do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w 2013 r., nigdy takich usług nie świadczyła.

Sąd I instancji administracyjny podzielił wykładnię prawa materialnego, dokonaną przez ten organ, także w tym zakresie, że niezłożenie sprawozdania zerowego przez podmiot, który nigdy nie prowadził działalności rejestrowanej, skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej z mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Taki wniosek wynika z jednolitego rozumienia pojęcia "podmiot odbierający odpady komunalne". Przepis art. 9x ust. 6 u.p.c.g., jednoznacznie odsyła do ust. 1, stanowiąc o obowiązkach podmiotu odbierającego odpady komunalne, który w danym okresie nie odbierał odpadów komunalnych. Zatem chodzi o każdy podmiot, wpisany do ewidencji. Przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. penalizuje przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n, a zatem każdego sprawozdania, w tym sprawozdania zerowego, o którym mowa w ust. 6. Jego redakcja jest zatem jasna. Jakkolwiek ustawodawca przewidział w art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. możliwość miarkowania kar pieniężnych, to nie znajduje ona zastosowania do kary nakładanej, tak jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.

W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 9n ust. 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: u.c.p.g.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji organu I instancji – w zw. z art. 9n ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. i art. 11 ust. 1 ustawy Prawo Przedsiębiorców przez błędną wykładnię i przyjęcie, iż skarżąca jest podmiotem "odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" zobowiązanym do złożenia sprawozdania zerowego za I półrocze 2018 r. w związku z nieodbieraniem odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w tym półroczu w sytuacji, gdy skarżący pomimo wpisu do rejestru działalności regulowanej nigdy nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;

b) art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. w zw. z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. i art. 9n, ust. 1 u.c.p.g. - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ I instancji - przez błędną wykładnię i uznanie skarżącej za "przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości", podczas gdy w rzeczywistości skarżący jest jedynie wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, natomiast faktycznie nigdy tej działalności nie wykonywał, a w konsekwencji nie stanowi podmiotu, który podlega karze na mocy art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g.; a także przez błędne uznanie, że norma ta przewiduje sankcję za niezłożenie "sprawozdania zerowego", podczas gdy norma ta stanowi, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n, a nie sprawozdanie zerowe, o którym mowa w art. 9n ust. 6.

Ponadto, na wypadek nieuwzględniania przez Sąd powyższych zarzutów, na podstawie art. 174 pkt 1) i pkt 2) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez nieuzasadnione oddalenie skargi mimo zaistnienia podstaw do jej uwzględniania wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, że organ administracyjny, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia:

- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i odstąpienia przez organ od ugruntowanej praktyki, co w rezultacie doprowadziło do wydania trzech decyzji wobec skarżącego nakładających karę pieniężną, podczas gdy w podobnym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do innego podmiotu organ decyzją z 25 października 2019 r., SKO.OS/41.9/644/2019/8438/KK odstąpił od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, uznając że waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszeń, co w efekcie doprowadziło do odstąpienie od praktyki rozstrzygania spraw w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym.

- art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 k.p.a. przez niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, i w konsekwencji doprowadziło do nieodstąpienia od wymierzonej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a.

Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to:

1) art. 9zf oraz 9x ust.1 pkt 5 w zw. z art. 9n ust. 6 u.c.p.g. w zw. z art. 189a § 1 i 2 pkt 2) k.p.a., art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że:

a) dział IVA Kodeksu postępowania administracyjnego - Administracyjne Kary Pieniężne (ww. przepisy k.p.a.) nie mają zastosowania do nałożonych kar pieniężnych na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5) u.c.p.g. w zakresie odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej lub udzielenia pouczenia, podczas gdy dział IVA k.p.a. w ocenie skarżącego ma zastosowanie bowiem brak jest odrębnej regulacji w przepisach u.c.p.g. oraz w przepisach działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa regulujących ww. kwestię, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I i II instancji, pomimo, że zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzonej kary pieniężnej;

b) naruszenie art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. przez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że złożenie sprawozdania po terminie nie sanuje deliktów już popełnionych za każdy dzień przekroczenia terminu, wobec czego nie można stwierdzić, że nastąpiło zaprzestania naruszenia prawa, podczas gdy upływ terminu na wykonanie tego obowiązku (złożenia sprawozdania zerowego) nie powoduje, że obowiązek złożenia sprawozdania wygasa, a zatem późniejsze złożenie sprawozdania jest równoznaczne z zaprzestaniem naruszenia prawa, które w tym przypadku przybiera postać czynu ciągłego w postaci zaniechania, oraz na przyjęciu że przesłanką negatywną dla zastosowania art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. jest składanie kolejnych sprawozdań zerowych po terminie za inne okres sprawozdawczości, podczas gdy są to odrębne czyny i pozostają bez wpływu na ocenę przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. i oddalenia skargi, w sytuacji gdy spełniły się przesłanki do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, tj. waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżący zaprzestał naruszania prawa.

W oparciu o powyżej przedstawione zarzuty na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Stosownie do treści art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono oświadczenie, że skarżący wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.

Skarga kasacyjna jest zasadna, lecz nie wszystkie przedstawione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że zawiera usprawiedliwione podstawy.

Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Sąd I instancji wskazał, że poza sporem jest, że strona skarżąca mimo wpisania jej do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w 2013 r., nigdy takich usług nie świadczyła.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej uregulowanej w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Powołane normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego z którymi częściowo wiązały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, za bezzasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 9n ust. 6 oraz art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości. Strona skarżąca kasacyjnie wywodziła, że skoro, pomimo wpisu do gminnego rejestru działalności regulowanej w zakresie odpadów, faktycznie nigdy działalności polegającej na zbieraniu odpadów nie prowadziła, to nie była obowiązana do złożenia sprawozdania o którym mowa w art. 9n ust. 6 ww. ustawy, a w konsekwencji brak podstaw prawnych do nałożenia kary za nieterminowe złożenie sprawozdania na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.

Przypomnieć wypada, że zgodnie z przepisem art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości, w stanie prawnym obowiązującym w 2018 r., podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. W myśl zaś art. 9n ust. 6 ww. ustawy podmiot, "Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe". Przewidziany w art. 9n ust. 6 ustawy obowiązek składania sprawozdania zerowego wprowadzony został ustawą z 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 87).

W konsekwencji regulacji obowiązujących od 1 lutego 2015 r. każdy podmiot, o którym mowa w art. 9n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości, czyli "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" miał obowiązek złożyć sprawozdanie zerowe jeżeli w danym półroczu nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Z normy ustanowionej w art. 9n ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości wynika, że adresatem obowiązku sporządzania sprawozdań półrocznych jest każdy podmiot prowadzący działalność w przedmiocie odbioru odpadów komunalnych, a nie tylko taki podmiot, który faktycznie w danym półroczu odpady odbiera. Stosownie do art. 9n ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości okoliczność, że mimo zarejestrowanej działalności dany podmiot nie odbiera faktycznie odpadów od właścicieli nieruchomości, nie zwalnia go od obowiązku sporządzenia i złożenia sprawozdania. Wprost przeciwnie, obliguje go do złożenia sprawozdania zerowego.

Za przyjęciem takiej wykładni powołanego przepisu przemawia zarówno wykładnia systemowa jak i celowościowa (zob. wyrok NSA z 13.03.2024 r., III OSK 3480/21, LEX nr 3734943.).

Powyższe rozważania przesądzają jednocześnie o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 9x ust. 1 ust. 5 ustawy o utrzymaniu czystości, którego adresatem jest każdy podmiot posiadający stosowne uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a nie tylko podmiot, który faktycznie odpady te odbiera.

O ile Sąd I instancji dokonał należytej wykładni ww. przepisów, o tyle nie można uznać za prawidłowe stanowiska Sądu Wojewódzkiego w zakresie wykładni i zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co przesądza o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Zgodnie z przywołanym przepisem, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Według Sądu I instancji, w przypadku uchybienia terminowi do złożenia sprawozdania nie może być nowy o zaprzestaniu naruszenia w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem w niniejszej sprawie brak było przesłanek z uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Zdaniem Sądu I instancji, w rezultacie strona skarżąca nie mogła uniknąć odpowiedzialności z tytułu złożenia po terminie sprawozdania zerowego, powołując się na nieznajdujący zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 189f § 1 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, nawet jeżeli dopuścić pogląd, że Dział IVA, k.p.a., ma zastosowanie w niniejszej sprawie, to przepis ten nie może być stosowany w celu obchodzenia ustawy.

Zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie istniały rozbieżności co do możliwości stosowania art. 189f k.p.a. do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości. Z tego względu w uchwale z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888 z późn. zm.) stosuje się art. 189f ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego". W motywach ww. uchwały wyjaśniono, że wprowadzenie do k.p.a. przepisów działu IVa należy odczytywać jako przejaw realizacji wniosków wypływających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i dostosowania procedury wymierzania administracyjnych kar pieniężnych do standardów wynikających z art. 6 EKPcz. Stwierdzono także, że w przepisach Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości nie ma konstrukcji prawnej odpowiadającej instytucji określonej w art. 189f k.p.a., zatem co do zasady, do postępowań administracyjnych dotyczących kar pieniężnych w tej ustawie zastosowanie ma art. 189f k.p.a. Przy czym, ponieważ przepis ten nie określa rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, należy przyjąć, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych Rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości. Nie oznacza to jednak swoistego automatyzmu w stosowaniu tego przepisu, gdyż odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej uzależnione jest od ustalenia spełnienia przesłanek wymienionych w art. 189f k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że w art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych (na przykład: kary biegnące, kary miarkowane, kary określone sztywno). Zgodnie z dyrektywą wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych Rozdziału 4d ustawy.

Z przedstawionych względów nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że przepisu art. 189f § 1 k.p.a. nie można stosować w niniejszej sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, jak również ocenę prawną wynikającą z wydanej już po wniesieniu skargi kasacyjnej w tej sprawie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. III OPS 1/21, zgodnie z którą do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach rozdziału 4d ustawy o utrzymaniu czystości stosuje się art. 189f k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.