Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 964/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2025-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 247 § 1 pkt 3,art. 245 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. K., W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2024 r., SKO.40.858.2024.po w przedmiocie ustalenia w wyniku wznowienia postępowania wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej J. K., W. K. kwotę 680,00 zł (słownie złotych: sześćset osiemdziesiąt 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 28 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Niemodlina z 18 października 2023 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. ustalającej J. K. i W. K. (dalej jako: skarżący, podatnicy) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 18.222,00 zł oraz ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 37.002,00 zł - działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) [dalej: op] uchyliło opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy, ustalając skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w knocie 32.315,00 zł.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz Niemodlina decyzją z 27 stycznia 2020 r. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 18.222,00 zł. Do opodatkowania przyjęto wówczas grunty pozostałe związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.599 m2 x stawka 0,95 zł (3.419,05 zł), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 24 m2 x stawka 22,80 zł (547,20 zł), budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 712.791,20 zł x 2% (14.255,82 zł). Od niniejszej decyzji nie wniesiono odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w związku z czym stała się ona ostateczna.

W dniach od 1 czerwca 2023 r. do 9 czerwca 2023 r. Burmistrz Niemodlina przeprowadził kontrolę podatkową wobec skarżących dotyczącą ustalenia stanu faktycznego nieruchomości położonych w N. przy ul. [...], działka nr a. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono rozbieżności pomiędzy wymiarem podatku od nieruchomości ustalanym w decyzjach za lata 2018-2023, a stanem rzeczywistym.

Mając powyższe na uwadze, Burmistrz Niemodlina postanowieniem z 1 sierpnia 2023 r. - działając na podstawie art. 240 § 1, art. 243 § 1 w zw. z art. 244 § 1 op - wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. ustalającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 18.222,00 zł. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 240 § 1 pkt 5 op, wskazano, iż w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, dotyczące przedmiotów (nieruchomości i budynków) podlegających opodatkowaniu, a które nie zostały wykazane do opodatkowania przez skarżących, co zostało potwierdzone w toku ww. kontroli podatkowej przeprowadzonej w okresie od 1 czerwca 2023 r. do 9 czerwca 2023 r.

Wobec powyższego organ I instancji wydał ww. decyzję z 18 października 2023 r., którą uchylił w całości decyzję ostateczną Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. ustalającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 18.222 zł oraz ustalił wyżej wskazanym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie w kwocie 37.002 zł. Do opodatkowania organ przyjął: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.599 m2 (wg wyliczenia 3.599 m2 x stawka 0,95 zł), budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 228,82 m2 (wg wyliczenia 228,82 m2 x stawka 22,80 zł) oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 1.418.267,53 zł (wg wyliczenia 1.418.267,53 zł x 2%).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na podstawie ustaleń w trakcie kontroli podatkowej, przeprowadzonej w dniach 1 czerwca 2023 r. - 9 czerwca 2023 r., w tym w wyniku przeprowadzonych oględzin na przedmiotowej nieruchomości, ustalono, że skarżący nie zgłosili do opodatkowania przedmiotów podlegających opodatkowaniu, tj.:

- powierzchni użytkowej pawilonu handlowego, budynku nr [...] wynoszącej 205,56 m2, którego budowa została zakończona w 2015 r., a zatem podlegał on opodatkowaniu od 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z danymi ewidencji środków trwałych budynek został przekazany do użytkowania 30 czerwca 2015 r. i od tego dnia naliczane były odpisy amortyzacyjne;

- budowli ujętych w ewidencji środków trwałych: 1) "[...]" o wartości początkowej 435.356,33 zł, 2) "drogi dojazdowe" o wartości początkowej 258.538,00 zł. Budowle zostały przekazane do użytkowania 8 marca 2010 r. Naliczane od nich były odpisy amortyzacyjne.

Ponadto na podstawie przeprowadzonej kontroli ustalono, że wartość początkowa budowli "[...]" przekazanej do użytkowania 8 marca 2010 r. w wysokości 724.373,20 zł, została w 2011 r. zmniejszona do wartości 710.791,20 zł, co zaniżyło kwotę należnego podatku. Jednocześnie ustalono, iż na przedmiotowej nieruchomości znajdują się 2 obiekty budowlane (kontener biurowy oraz kontener gospodarczo-sanitarny). W odniesieniu do tych obiektów uznano, że w przypadku posadowionych na działce kontenerów nie zostały spełnione przesłanki pozwalające uznać je za budynki, z uwagi na brak fundamentów oraz brak cechy trwałego związania z gruntem, stąd uznano, że obiekty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z uwagi na powyższe stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej z 27 stycznia 2020 r., tym samym spełniona została dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 op.

Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 28 czerwca 2024 r.

W uzasadnieniu szeroko uzasadnił przyczyny, dla których należało decyzję z 18 października 2023 r. uchylić w całości i orzekając co do istoty sprawy ustalić skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 32.315 zł.

Stwierdził, że zasadnym było - w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego - przyjęcie przez organ I instancji do opodatkowania wartości budowli ujętych w ewidencji środków trwałych: 1) "[...]" o wartości początkowej 435.356,33 zł, 2) "drogi dojazdowe" o wartości początkowej 258.538,00 zł. Natomiast brak było podstaw do przyjęcia do opodatkowania - w wyniku wznowienia postępowania - budynku nr [...] (pawilon usługowo-handlowy) o powierzchni użytkowej 205,56 m2, jako że organ I instancji wiedzę na temat istnienia przedmiotowej nieruchomości posiadał w dacie wydania ww. decyzji ostatecznej z 27 stycznia 2020 r. Stąd, prawidłowe wyliczenie podatku od nieruchomości za 2020 r. przedstawia się następująco:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej działka nr a o pow. 0,3599 ha x stawka 0,95 zł = 3.419,05 zł,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (budynek handlowo usługowy nr [...]) o pow. 23,26 m2 x stawka 22,80 zł = 530,33 zł,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] o wartości 435.356,33 zł, drogi dojazdowe o wartości 258.538 zł, [...] o wartości 724.373,20 zł, wg wyliczenia: 1.418.267,53 zł x 2% = 28.365,35 zł,

Razem (po zaokrągleniu do pełnych złotych): 32.315 zł.

We wniesionej skardze skarżący podnieśli zarzuty:

1. Naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 op przez błędne ustalenie, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi podatkowemu, który wydał decyzję, a tym samym zachodziły podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, podczas gdy:

• organ podatkowy od 1 stycznia 2016 r. wiedział o istnieniu pawilonu handlowego, budynku nr [...] (który notabene do dnia dzisiejszego jest wyłączony z użytku i nie jest prowadzona w nim działalność gospodarcza) albowiem skarżący zwracali się do organu podatkowego z zapytaniem, czy budynek nr [...] mają zgłosić do opodatkowania w sytuacji, kiedy cały czas jest on przygotowywany do prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskali od organu podatkowego informację, że zgłoszenia do opodatkowania należy dokonać dopiero w momencie kiedy faktycznie rozpocznie się w tym budynku wykonywanie działalności gospodarczej,

• na moment wydawania uchylonej decyzji ostatecznej z 21 stycznia 2019 r. budynek nr [...] był zgłoszony do ewidencji gruntów i budynków a zatem fakt jego istnienia był znany organowi podatkowemu,

• na moment wydawania uchylonej decyzji ostatecznej z 21 stycznia 2019 r. organ podatkowy wiedział o istnieniu "[...]" oraz dróg dojazdowych, albowiem zgodnie z zawartymi umowami Urząd Miasta Niemodlin wraz z jednostkami podległymi korzystały z usług [...] należącej do skarżących, gdzie znajdują się przedmiotowe nieruchomości objęte zaskarżoną decyzją .

2. błędnego ustalenia możliwości dopuszczalności wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op w sytuacji, gdy przed wydaniem decyzji wymiarowej na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 op organ podatkowy nie podjął czynności sprawdzających rzetelność złożonej przez podatnika w trybie przewidzianym w art. 6 ust. 6 upol informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a następnie wytworzył nowy dowód w postaci protokołu kontroli sposobu użytkowania znanego mu uprzednio przedmiotu opodatkowania (vide wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r. II FSK 1091/17),

3. błędnego ustalenia prawidłowości sformułowanego uzasadnienia w sytuacji takiego sformułowania uzasadnienia decyzji, że przedstawiony w niej stan faktyczny w zakresie przedstawionych obliczeń jest nieczytelny, albowiem nie zawiera wskazania jakie konkretnie budynki, jakie grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz jakie budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej organ uznał za konieczne do opodatkowania a nadto, na jakiej podstawie dokonał konkretnych wyliczeń kwotowych, co w konsekwencji powoduje, że uzasadnienie nie może spełnić wskazanych przez ustawodawcę funkcji, co musi skutkować uchyleniem takiej decyzji.

Wskazując na powyższe wnieśli o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Niemodlina, umorzenie postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej podniesione.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: [ppsa], zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Badając zasadność skargi według powyższych kryteriów, Sąd z urzędu , w trybie art. 134 § 1 ppsa stwierdził, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a mianowicie zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka z art. 247 § 1 pkt 4 op.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu - po rozpatrzeniu odwołania od wydanej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego decyzji Burmistrza Niemodlina z 18 października 2023 r. w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ostatecznej z 27 stycznia 2020 r. i ustalenia podatnikom zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 37.002 zł - uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z 18 października 2023 r. w całości i orzekło co do istoty sprawy, ustalając skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w knocie 32.315 zł.

Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia i akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości położonej w N. przy ul. [...].

Burmistrz Niemodlina decyzją z 27 stycznia 2020 r. ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 18.222 zł. Od ww. decyzji nie wniesiono odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, w związku z czym stała się ona ostateczna.

W wyniku wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op, Burmistrz Niemodlina stwierdził, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy dotyczące przedmiotów (nieruchomości i budynków), podlegających opodatkowaniu, a które nie zostały wykazane do opodatkowania przez skarżących.

W rezultacie decyzją z 18 października 2023 r., wydaną w trybie wznowienia postępowania, Burmistrz Niemodlina uchylił ostateczną decyzję z 27 stycznia 2020 r. i ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] w kwocie 37.002 zł.

Natomiast Samorządowe Kolegium, uchylając w całości decyzję organu pierwszej instancji z 18 października 2023 r. wydaną w wyniku wznowienia postępowania podatkowego i orzekając co do istoty sprawy, nie wyeliminowało z obrotu prawnego pierwotnie wydanej decyzji ostatecznej Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. Należy bowiem zauważyć, że uchylenie przez Kolegium w całości decyzji z 18 października 2023 r., w której rozstrzygnięto m.in. o uchyleniu w całości w/w ostatecznej decyzji wymiarowej, wywołało ten skutek, iż decyzja Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.

Tym samym wskutek powyższego uchybienia w obrocie prawnym zaistniały dwie decyzje kształtujące odmiennie ten sam stosunek podatkowy.

W sprawie wystąpiły zatem okoliczności, o których mowa w art. 247 § 1 pkt 4 op, zgodnie z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Przepis ten ma zastosowanie w sprawie z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z przepisu art. 247 § 1 pkt 4 op wynika, że opisana nim wada decyzji zachodzi w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana w stanie powagi rzeczy rozstrzygniętej, tzn. gdy ta sama sprawa administracyjna została ponownie rozstrzygnięta w kolejnej decyzji, mimo że istnieje wydana wcześniej w tej sprawie decyzja ostateczna.

W orzecznictwie sądowym i doktrynie utrwalony jest pogląd, że o tożsamości sprawy administracyjnej przesadzają trzy okoliczności: jej podmiot, przedmiot i podstawa prawna przy niezmienionym stanie faktycznym (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 s. 764, J. Zimmermann, Problem beneficjum novorum w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, nr 5, s. 62 i nast., B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007, nr 1, s. 7 i nast.; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7, wyrok NSA z 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1061/96, oraz wyrok NSA z 20 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 6434/97). Innymi słowy, sprawa jest tożsama pod względem podmiotowym, gdy w jej ramach ukształtowane zostają prawa i obowiązki tych samych stron. Natomiast dla ustalenia tożsamości przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma treść praw i obowiązków. O istnieniu tej tożsamości będzie zatem można mówić wówczas, gdy zostanie zachowana identyczność skonkretyzowanych praw i obowiązków. Warunkiem przyjęcia tożsamości sprawy jest także ciągłość regulacji prawnej (uzasadnienie uchwały NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010 r., Nr 1, poz. 4). Poglądy te są w pełni aktualne na tle art. 247 § 1 pkt 4 op. Jak wskazuje się w literaturze, tożsamość sprawy zachodzi wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot sprawy, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2009 r., II FSK 456/08, CBOSA). Przesłanka zawarta w komentowanym przepisie będzie spełniona tylko wtedy, gdy organ podatkowy dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie wyda dwie ostateczne decyzje w rozumieniu art. 128 zd. pierwsze o.p. (wyrok NSA z 9 września 2008 r., I FSK 1034/07, CBOSA, M. Niezgódka-Medek w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, lex/el).Jak już wskazano, o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Na skutek wydania decyzji jej adresat nabywa określone prawa lub obciążają go stwierdzone bądź ustalone w niej obowiązki, co do których nie ma potrzeby ani też podstawy prawnej po raz kolejny orzekać. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 183/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1881/21).

W stanie faktycznym stanowiącym podstawę rozstrzygania w decyzji ostatecznej Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r. była kwestia ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...]. Przedmiotem opodatkowania były nieruchomości należące do skarżących.

W decyzji zaś z 28 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygało również w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 r. za nieruchomość położoną w N. przy ul. [...] ustalonego decyzją Burmistrza Niemodlina z 27 stycznia 2020 r.

Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że ustalenie zobowiązania podatkowego dotyczyło tych samych nieruchomości których współwłaścicielami są skarżący.

Wobec powyższego występowała tożsamość sprawy mająca charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy.

Wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzji z 28 czerwca 2024 r. spowodowało, że decyzja ta została podjęta w sprawie, która już poprzednio została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną (niewyeliminowaną z obrotu prawnego przez SKO decyzją z 27 stycznia 2020 r.).

Oznacza to, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 4 op.

Dodatkowo należy także zauważyć, iż ponieważ- co nie było sporne- obecne postępowanie zainicjowane przez organ I Instancji z urzędu dotyczyło trybu wznowieniowego, w sprawie miały zastosowania regulacje przewidziane Ordynacji podatkowej w Rozdziale 17 "Wznowienie postępowania" , organ wydający decyzję w trybie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji, o ile uzna istnienie przesłanki wznowieniowej, jednym i niepodzielnym aktem swojej woli uchyla decyzję pierwotną i równocześnie natychmiast ustala nową wysokość zobowiązania. Uchylenie decyzji pierwotnej jest aktem koniecznym, stanowiący swoiste przygotowanie do ponownego ustalenia wysokości zobowiązania. Jest wprawdzie niejako aktem technicznym, ale niezbędnym w celu usunięcia z obrotu wadliwej decyzji ostatecznej po to, aby w jej miejsce od razu wprowadzić do obrotu decyzję prawidłową. Dlatego też oceniając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą to ustalono skarżącym wyłącznie nową wysokość zobowiązania, bez równoczesnego uchylenia uprzedniej decyzji ostatecznej wydanej w tym samym przedmiocie, należy dodatkowo stwierdzić, że rozstrzygnięcie to podjęte zostało także z rażącym naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 ,

Stanowi to z kolei podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji również w oparciu o przesłankę z art. 247 § 1 pkt 3 op.

Jednocześnie w tym stanie rzeczy, merytoryczne odnoszenie się do zaskarżonej decyzji, jak i zarzutów podniesionych w skardze, byłoby na obecnym etapie sprawy przedwczesne i niedopuszczalne. Mając na uwadze bowiem istotę stwierdzonych nieprawidłowości kontrolowanego aktu administracyjnego, w pierwszej kolejności zaskarżona decyzja podlegała badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością. Stwierdzenie zaś ich istnienia skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności takiej decyzji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku.

O zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania w wysokości 680 zł, obejmujących: koszty zastępstwa procesowego adwokata (480 zł), wpis sądowy od skargi (200 zł), Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964, ze zm.).