Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1262/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w związku z art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na czynność Prezydenta Miasta Szczecina w przedmiocie upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącego opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia 17 lipca 2014 r. A. C. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), wniosła skargę do tut. Sądu na "Prezydenta Miasta Szczecin, jako organu wykonawczego samorządu gminnego w wykonywaniu prawa wynikającego z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z uchwałą Rady Miasta Szczecin Nr XX/564/12 z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecin oraz sposobu ich pobierania" oraz wniosła o stwierdzenie naruszenia prawa poprzez przekroczenie normy kompetencyjnej wyrażonej w ustawie o samorządzie gminnym i ustawie o drogach publicznych. Skarżąca zarzuciła istotne naruszenie prawa:

- art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez przekroczenie normy kompetencyjnej w wykonywaniu przepisów prawa określonych w art. 13b ust. 7 i w art. 13f ust. 3 w zw. z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez pobieranie opłaty za postój pojazdu w każdym miejscu strefy, gdy takie działanie nie ma umocowania w upoważnieniu ustawowym, bowiem jest inne niż w art. 13b ust. 1 cyt. ustawy, których zaistnienie kreuje obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania.

Skarżąca wskazała także na bezzasadne pobieranie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania w sytuacji zaparkowania samochodu w każdym miejscu strefy, gdyż jest ona pobierana bez podstawy prawnej, podczas gdy przepis 13b ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że opłatę o której mowa w art. 13 ust. 1 pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu (...) a organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na parkowanie.

Skarżąca wskazała także na błędne przyjęcie, że miejscem wyznaczonym na parkowanie pojazdów samochodowych jest miejsce wyznaczone znakami D-44 i D-45, a więc tym miejscem wyznaczonym jest cały obszar strefy płatnego parkowania.

Zarzuciła ponadto błędne przyjęcia, że obszar strefy płatnego parkowania jest to wyjątkowy obszar i w związku z tym jest to wyjątkowe uregulowanie, w którym nie obowiązują przepisy ruchu drogowego w zakresie miejsca wyznaczonego na parkowanie i gdzie znaki drogowe nie mają zastosowanie, podczas gdy zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu określa ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (art. 1 ust. 1 pkt 1). Przepisy ustawy stosuje się także, jak wskazuje Skarżąca do odbywającego się poza miejscami wymienionymi w art. 1 ust. 1 pkt 1 w zakresie wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych.

W skardze Skarżąca podniosła także naruszenie art. 7 i art. 87 Konstytucji RP.

2. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, ew. oddalenie.

3. Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, przez jednoznaczne sprecyzowanie czego skarga dotyczy, pod rygorem jej odrzucenia.

4. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Skarżąca w dniu 24 września złożyła pismo, z którego treści wynika, że przedmiotem skargi jest czynność podejmowana przez Prezydenta Miasta Szczecin, polegająca na pobieraniu opłat od uczestnika ruchu drogowego za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania poza miejscem wyznaczonym do parkowania oznaczonym odpowiednim znakiem pionowym lub poziomym. Skarżąca wskazała, że czynność ta dotyczy indywidualnej sprawy Skarżącej, jako uczestnika ruchu drogowego, w wyniku której Prezydent żąda od Skarżącej opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej, położonej w strefie płatnego parkowania, w miejscu niewyznaczonym do parkowania (brak oznakowania znakiem). Czynność ta w ocenie Skarżącej stanowi naruszenie prawa. Na dowód tego Skarżąca załączyła kopię upomnienia z dnia 22 listopada 2013 r. Nr[...] , oraz kopię pisma Skarżącej z dnia 14 stycznia 2014 r., w którym wnosi ona o uchylenie czynności polegających na wystawieniu zawiadomień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednakże kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg w zakresie enumeratywnie wymienionym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej przywoływana jako: p.p.s.a.).

Kontrola ta dotyczy zatem skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), jak też inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8).

6. Rozpoznawana sprawa dotyczy w istocie czynności Prezydenta Miasta Szczecina polegającej na wystawieniu w dniu 22 listopada 2013 r. upomnienia nr [...] , w trybie art. 15 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, dalej przywoływana jako: "u.p.e.a."), wzywającego Skarżącą do uregulowania należności – opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w łącznej kwocie [...] zł w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia upomnienia.

Jak zatem należało stwierdzić, wbrew stanowisku Strony skarżącej to nie czynność pobierania opłat stanowi przedmiot skargi lecz czynność skierowania do niej upomnienia.

W tym miejscu Sąd pragnie podnieść, że co prawda w aktach sprawy znajduje się kopia niepoświadczona za zgodność z oryginałem wskazywanego upomnienia, jednakże z uwagi na ekonomikę procesową oraz fakt, że Sądowi wiadome jest z urzędu, że w aktach sprawy o sygn. ISAB/Sz 18/14, k. 12 stanowi w istocie ten sam dokument (upomnienie), poświadczony za zgodność z oryginałem. Stąd dokument ten włączono w poczet materiału w tej sprawie.

Zaskarżone upomnienie zostało sporządzone na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z jego treścią egzekucja może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesyła mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zatem jak wynika z powyższego, wbrew stanowisku Skarżącej, upomnienie to nie rozstrzyga w sposób władczy o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie ma ono zatem cech ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, ani też aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. Upomnienie ma służyć jedynie przypomnieniu o obowiązku wpłacenia wymienionych w nich należności, które powstały na skutek zdarzeń opisanych przepisami prawa materialnego. W tym wypadku upomnienie o którym mowa w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym to wyłącznie czynność wierzyciela, poprzedzająca postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może bowiem być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia, na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 tej ustawy).

7. Skoro upomnienie nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy p.p.s.a. to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 792/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 501/06, postanowienie WSA w Opolu z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 716/02, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 49/10, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1038/10; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto wyjaśnić Stronie skarżącej pozostaje, iż wolą ustawodawcy na gruncie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji administracyjnej lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a więc ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Koniecznym jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki oznaczonego podmiotu. To implikuje istnienie związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też powodu przez "czynność", o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.. należy rozumieć czynność materialno - techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II FSK 1608/10, dostępne w CBOSA).

8. Wobec powyższego, skoro w tej sprawie przedmiotem skargi jest czynność wystawienia upomnienia w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ponieważ skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, to Sąd nie może jej rozpoznać co do istoty sprawy.