Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 369/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2024-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr 2001-IOC.4303.7.2024 w przedmiocie zmiany klasyfikacji taryfowej w zgłoszeniu celnym oraz określenia należności celnych i podatkowych od towaru ujętego w zgłoszeniu celnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 22 listopada 2021 r. w Oddziale Celnym w Białymstoku objęto procedurą dopuszczenia do obrotu z następującą po niej dostawą wewnątrzwspólnotową (procedura 4200) towar w postaci rur ze stali (przeznaczonych jako konstrukcja stalowa), o masie 21.362,00 kg. Towar ten został zgłoszony przez przedstawiciela bezpośredniego P. S.A. z siedzibą w O. (dalej powoływany także jako: "przedstawiciel bezpośredni") w imieniu i na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (aktualnie F. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. – dalej powoływana także jako "skarżąca", "Spółka"). W zgłoszeniu celnym zarejestrowanym pod pozycją MRN nr [...] z dnia 22 listopada 2021 r. dla przedmiotowego towaru zadeklarowano rosyjskie pochodzenie oraz kod TARIC 7306 30 80 00, obejmujący rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. Towar o łącznej wartości 16.235,12 EUR został przywieziony z Federacji Rosyjskiej i przeznaczony był dla odbiorców w Unii Europejskiej. Do zgłoszenia celnego załączono m.in.: dokument CMR, fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. oraz certyfikaty jakości nr: [...],[...] i [...] z dnia [...] listopada 2021 r.

2. W dniach od 4 maja 2022 r. do 4 października 2023 r. funkcjonariusze Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku przeprowadzili w Spółce kontrolę celno-skarbową m.in. w zakresie środków antydumpingowych i wyrównawczych, tj. sprawdzenia prawidłowości klasyfikacji towarowej towarów deklarowanych do kodu CN 7306 30 80 i pochodzących z Rosji w zgłoszeniach celnych dokonanych w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. W dniu 4 października 2023 r. zespół kontrolny sporządził Protokół kontroli celno-skarbowej nr 318000-CKK1-3.5022.4.2023 (318000-CKK3-1.5022.9.2022).

3. W dniu 24 stycznia 2024 r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej powoływany jako: "Naczelnik PUCS" lub "organ I instancji") poinformował stronę o zebranych dowodach oraz zamiarze wydania decyzji niekorzystnej, w której zmieniony zostanie kod TARIC importowanego towaru w poz. 1 i poz. 2 ww. zgłoszenia celnego na 7306 30 77 80, określona zostanie kwota cła dodatkowego (ochronnego) oraz kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Jednocześnie poinformowano, że przed wydaniem decyzji istnieje możliwość przedstawienia stanowiska dotyczącego postępowania oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i odniesienia się do dokonanych ustaleń faktycznych i prawnych. Strona nie przedłożyła żadnych nowych dowodów, ani nie zajęła stanowiska w sprawie.

4. Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaną względem skarżącej decyzją z dnia 8 marca 2024 r. nr 318000-COC2.4303.74.2023.KM, w której organ ten zmienił dane zawarte w poz. 1 i poz. 2 zgłoszenia celnego MRN nr 21PL311010I0774859 z dnia 22 listopada 2021 r. w zakresie rodzaju towaru i określił, że przedmiotem importu były rury ze stali, spawane, o średnicy nieprzekraczającej 168,3 mm o kodzie TARIC 7306 30 77 80, określił różnicę między kwotą cła dodatkowego (ochronnego) z tytułu importu towaru ujętego w poz. 1 w prawidłowej wysokości, a kwotą cła dodatkowego wykazaną w zgłoszeniu celnym, powiadomił o zaksięgowaniu w rejestrze długu celnego kwoty cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 1.516 zł, wezwał do jej zapłaty oraz określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru ujętego w poz. 1 w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 349 zł.

5. W następstwie wniesionego przez skarżącą odwołania, decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r. nr 2001-IOC.4303.7.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako: "DIAS" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika PUCS.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na wyniki przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej w odniesieniu do 18 zgłoszeń celnych importowych, dokonanych na rzecz skarżącej, na podstawie których dopuszczono do obrotu rury o średnicy zewnętrznej 168,4 mm. Naczelnik PUCS przeprowadził weryfikację zgłoszenia celnego MRN nr 21PL311010I0774859 z dnia 22 listopada 2021 r. Ustalono, że przedmiotem importu według przedmiotowego zgłoszenia były rury ze stali o średnicy 168,4 mm, o masie netto 21.362,00 kg – przeznaczone jako konstrukcja stalowa, zaklasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 80 00. Na podstawie załączonej do zgłoszenia faktury nr 51 512 z dnia 10 listopada 2021 r. stwierdzono, że na jej podstawie zostały sprzedane Spółce rury o wymiarach 168,4x4x12000 w ilości 21.362,00 kg. Do ww. zgłoszenia celnego załączone zostały także certyfikaty jakości o nr: [...],[...] i [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Na podstawie faktury stwierdzono, że sprzedawcą towaru w postaci rur ze stali o wymiarach 168,4x4x12000 mm był LLC K. z siedzibą w Rosji, natomiast certyfikaty jakości zostały wystawione przez Oddział Prodaż 000 "K." na rzecz 000 K." i dotyczyły rur także o ww. rozmiarze. W ww. dokumentach podana została norma GOST 10704-91, zgodnie z którą mogą być wyprodukowane rury o średnicach wyszczególnionych w tabeli nr 1 tego dokumentu. W przedmiotowej tabeli widnieje zapis dotyczący rozmiaru rur 168 mm, brak jest natomiast rozmiaru 168,4 mm. Dodatkowo z powyższej normy wynika, że teoretyczna masa rur o średnicy zewnętrznej 168 mm i grubości ścianki 4 mm wynosi 16,18 kg. W certyfikatach jakości przedstawionych przez importera, stanowiących załączniki do przedmiotowego zgłoszenia celnego, a wystawionych przez Oddział Prodaż 000 K., wskazana została także taka waga, z tym, że dotyczyła ona rur o wymiarach 168,4 mm x 4 mm.

DIAS wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie stała się klasyfikacja towaru w postaci rur o wymiarach 168,4x4x12000 mm, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego jako rury stalowe (przeznaczone do wykonywania konstrukcji stalowych) z zadeklarowanym kodem taryfy 7306 30 80 00, obejmującym rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. W ocenie organu celnego przedmiotowy towar stanowią rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, które winny być klasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80.

Z uwagi na wątpliwości co do prawidłowości zadeklarowanego w przedmiotowym zgłoszeniu celnym kodu CN towaru organ I instancji pismem o nr 318000-CKK1-3.5022.4.2023.66 z dnia 7 marca 2023 r. wystąpił z wnioskiem o pomoc międzynarodową w sprawach celnych skierowaną do administracji celnej Holandii. Z uzyskanej odpowiedzi przesłanej przez holenderską administrację celną za pismem nr NL23DZA00828703WZ z 20 czerwca 2023 r. wynika, że firma H. B.V. dokonała zakupu od skarżącej standardowych rur zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., na które wcześniej złożyła zamówienie zakupu. Zakupione rury stalowe zostały dostarczone, ale firma H. B.V. nie posiada już ich w swoim magazynie. Przedmiotem zakupu i zamówienia przesłanego e-mailem były rury o średnicy zewnętrznej 168,3 mm w ilości 114 11 sztuk. Ww. podmiot nie przedstawił faktury zakupu przedmiotowego towaru, jednak przedłożył potwierdzenie zamówienia nr [...] z [...] września 2021 r. odnoszące się do numeru zamówienia [...], który to numer widnieje w przedstawionej przez skarżącą kopii faktury nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. (wskazującej średnicę rur na 168,4 mm). Z uwagi na rozbieżność średnicy rur wskazanych w przedłożonej fakturze sprzedaży przedłożonej przez Spółkę, a oświadczeniem kupującego i przesłanym przez niego zamówieniem organ wezwał importera do wyjaśnienia powyższych rozbieżności i przedłożenia dokumentów potwierdzających zmianę zamówienia dokonanego przez holenderskich kontrahentów. Importer nie udzielił odpowiedzi na wystosowane wezwanie.

Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w sprawie dowody na okoliczność rodzaju zaimportowanego towaru w postaci odpowiedzi uzyskanej od holenderskiego nabywcy przedmiotowego towaru – H. B.V. oraz przesłanego potwierdzenia zamówienia nr [...] z dnia [...] września 2021 r. dają podstawę do stwierdzenia, że przedmiotem zakupu przez ww. podmiot były rury ze stali o średnicy nie przekraczającej 168,3 mm, a co za tym idzie były one uprzednio przedmiotem importu wg. zgłoszenia celnego MRN nr [...] z dnia 22 listopada 2021 r. Zmiana średnicy zaimportowanych daje zaś podstawę do zmiany deklarowanej przez zgłaszającego klasyfikacji taryfowej towaru.

DIAS zwrócił uwagę na odpowiedź udzieloną przez niderlandzkie organy celne za pismem nr NL23DZA00828706WZ z dnia 13 czerwca 2023 r. wywodząc z niej, że firma M. zakupiła towar od skarżącej zgodnie z fakturą nr [...] z [...] listopada 2021 r. Na podstawie wyjaśnień uzyskanych od ww. firmy w ramach przeprowadzonej w Holandii kontroli ustalono, że przedmiotowe rury nie zostały jeszcze sprzedane i są przechowywane w magazynie firmy w L. w Belgii. Firma według oświadczenia zamierza wykorzystać je do produkcji trąbek (trąbienia). Z uwagi na fakt, iż towar znajdował się w posiadaniu firmy, zlecono wykonanie ich pomiaru. Wykonany pomiar rur znajdujących się w magazynie wskazał średnicę 168 mm, na dowód czego zostało załączone zdjęcie potwierdzające podany wymiar. Dodatkowo do pisma załączono zdjęcia, na których pokazana została etykieta wskazująca rozmiar przedmiotowych rur jako 168,3x4,0-12000 mm. Odbiorca przedmiotowego towaru – firma M. przedstawiła również potwierdzenie złożonego przez nią u skarżącej zamówienia nr [...] z [...] września 2021 r., na podstawie którego stwierdzono, że przedmiotem zamówienia było 1356 m rur ze stali S235, o rozmiarze 168,3 x 4 mm. W piśmie przekazanym przez administrację celną Holandii ww. firma potwierdziła, że zamówiła standardowe rury o średnicy 168,3 mm. Nie posiada natomiast innych dokumentów ani korespondencji, z których wynika, jaka jest zewnętrzna średnica zakupionych rur.

Natomiast z uzyskanej odpowiedzi przesłanej przez holenderską administrację celną za pismem nr NL23DZA00828713WZ z 21 czerwca 2023 r. wywiedziono, że firma S. S.V. dokonała zakupu od Spółki standardowych rur, bez odbiegających parametrów technicznych, w gatunku stali S235, o średnicy 168,3 mm, o grubości ścianki 4,0 mm. Zakupiła ona przedmiotowe towary od skarżącej zgodnie z fakturą nr 2021/11/021 z dnia 12 listopada 2021 r. Przedmiotem zakupu były rury o wymiarach 168,4x4 mm w ilości 1320 m. Firma ta przedstawiła faktury, listy przewozowe, zgłoszenia importowe oraz formularze kontrolne firmy S. B.V. W fakturach sprzedaży dokonanej przez Spółkę dla S. B.V. podobnie jak w zgłoszeniach celnych średnicę rur określono na 168,4 mm, jednak po otrzymaniu rur kupujący dokonywał ich kontroli i pomiaru. Organ odwoławczy podkreślił, że w każdym przypadku w dokumentach kontroli wpisana została średnica rur jako 168,3 mm. Odbiorca towaru oświadczył, że oferowano mu na sprzedaż rury stalowe o średnicy 168,3 mm i takie rury otrzymał, co poświadcza dokonana kontrola i sporządzony w jej wyniku dokument kontroli "S. Ingang Controle" z dnia 24 listopada 2021 r. Ponadto na podstawie załączonej do udzielonej przez odbiorcę towaru odpowiedzi korespondencji mailowej stwierdzono, że Spółka oferowała do sprzedaży rury o średnicy 168 mm, 168,3 mm i 219,1 mm. Nie oferowała sprzedaży firmie S. B.V. rur stalowych o średnicy 168,4 mm.

DIAS wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, ze rury stalowe zadeklarowane w zgłoszeniu celnym MRN nr [...] z dnia 15 listopada 2021 r. nie zostały objęte stosownym kontyngentem taryfowym, zgodnie z ww. przepisem, winny one być objęte dodatkowym cłem "ochronnym" w wysokości 25 % wartości netto na granicy UE, przed ocleniem.

6. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył decyzję DIAS w całości i podniósł zarzuty:

I. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: o.p.) w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Prawo celne (Dz.U. z 2020 r. poz. 1382 ze zm., dalej jako: "Prawo celne") poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, odznaczającej się uproszczonym wnioskowaniem oraz preferencyjnym selekcjonowaniem danych wspierających hipotezę DIAS przy jednoczesnym pomijaniu lub deprecjonowaniu materiału dowodowego korzystnego dla Spółki;

2) art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo i dowolnie wyselekcjonowane materiały przesłane przez organ I instancji, bez uwzględnienia całości akt sprawy zgromadzonych w toku kontroli celno-skarbowej, podczas gdy organ był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, zapewniając pełną i wszechstronną ocenę dowodów,

3) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez skarżącą czynności dowodowych oraz zaniechanie dążenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego przez organ z urzędu;

4) art. 180 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2021 r. poz. 672 ze zm., dalej jako: u.j.p.) w zw. z art. 27 Konstytucji RP;

5) art. 10 ust. 1 oraz 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, dalej jako: p.p.) poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy,

6) art. 12 p.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób rażąco podważający zaufanie przedsiębiorcy do władzy publicznej, a także naruszenie zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,

7) art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że zdecydowana większość rur o średnicy 168,4 mm pochodziła od ww. firmy LLC K. To właśnie ten podmiot posiadał na stanie znaczną ilość rur o średnicy 168,4 mm, co stało się asumptem do następczego zaoferowania przez Spółkę swoim kontrahentom z Niderlandów rur o tejże właśnie średnicy. Wyjaśniono, że znając realność terminowych dostaw w sektorze stalowym oraz nie chcąc narażać Spółki na dodatkowe koszty za nieterminowe dostawy. Spółka postanowiła zamówić rury o wymiarze 168,4 mm również u dwóch pozostałych podmiotów, tj. OOO U. oraz LLC C. – choć w znacznie mniejszej już ilości. Głównym dostawcą pozostawała zatem firma LLC K. Podkreślono, że Spółka nie dokonywała żadnych modyfikacji rur, a przedmiotem dalszej odsprzedaży do kontrahentów niderlandzkich były rury o średnicy 168,4 mm.

Zdaniem skarżącej organ konsekwentnie pomija wszelkie dowody, które jednoznacznie potwierdzają, że rury posiadały średnicę 168,4 mm, opierając swoje ustalenia wyłącznie na fragmentarycznych i wątpliwych przesłankach, które sugerują inną średnicę, tj. 168,3 mm. Jedynie z treści pierwotnego zamówienia, a które zostało później zmienione, wynika średnica 168,3 mm, natomiast ze wszystkich pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że rzeczywista średnica rur wynosi 168,4 mm. Organ w swych rozważaniach oprał się zatem wyłącznie na nieaktualnych danych zamówienia wstępnego.

Podkreślono, że każda faktura wystawiona przez Spółkę, skierowana do kontrahentów z Niderlandów, została bezspornie zapłacona, co dodatkowo potwierdza brak jakichkolwiek kontrowersji co do zgodności towaru z zamówieniem. Organ, pomijając te istotne fakty, nie wziął pod uwagę, że historia bezproblemowych transakcji i brak reklamacji ze strony kontrahentów mogą stanowić ważny dowód na rzecz Spółki, potwierdzający zgodność towaru z deklarowanymi parametrami.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji Naczelnika PUCS, umorzenie przedmiotowego postępowania, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

2. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. Spór w sprawie zasadniczo sprowadza się do kwestii klasyfikacji towaru w postaci rur o wymiarach 168,4x4x12000 mm, zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego (nr j.w.) jako rury stalowe (przeznaczone do wykonywania konstrukcji stalowych) z zadeklarowanym kodem taryfy 7306 30 80 00, obejmującym rury, przewody rurowe i profile drążone, z żeliwa lub stali, spawane, zgrzewane, o okrągłym przekroju poprzecznym, o średnicy zewnętrznej przekraczającej 168,3 mm, ale nieprzekraczającej 406,4 mm. Jak stwierdził organ, sporny towar stanowią jednak rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, a zatem winny być one zaklasyfikowane do kodu TARIC 7306 30 77 80. Kwestionowane przez stronę czynniki, znajdujące odzwierciedlenie w sformułowanych w skardze zarzutach, w przeważającej mierze dotyczą zagadnień dowodowych – błędnych bądź niepełnych ustaleń, a także nieprawidłowej, zdaniem Spółki, ich ocenie przez organ.

Skład orzekający stoi jednak na stanowisku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, umożliwiający ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia znajdującego uzasadnienie w przepisach.

Na wstępie wypada przypomnieć, że stosowanie Nomenklatury scalonej (CN) lub ewentualnie innych opartych na niej nomenklatur (np. TARIC) celem klasyfikacji towarów w sprawach celnych wynika z art. 56 i art. 57 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 269/1 z dnia 10 października 2013 r.), jak również przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE seria L 256 z dnia 7 września 1987 r.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że w celu ustalenia prawidłowego kodu nomenklatury należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). W kontekście niniejszej sprawy najistotniejsze pozostają reguły 1 i 6 ORINS.

Zgodnie z regułą 1 ORINS przy klasyfikacji towarów w Nomenklaturze scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6. Po myśli zaś wspomnianej reguły 6, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

W realiach niniejszej sprawy fundamentalne okazuje się stwierdzenie, czy sporne rury stalowe mają średnicę zewnętrzną nieprzekraczającą 168,3 mm (co warunkuje uznanie ich za objęte kodem 7306 30 77 80), czy też wymiar ten wynosi 168,4 mm (i wpływa na ich zakwalifikowanie do kodu 7306 30 80 00). Przyporządkowanie tegoż towaru do właściwego kodu TARIC, uzależnionego od wymiarów rur, ma bowiem bezpośredni wpływ na objęcie jego przywozu cłem antydumpingowym.

Jak bowiem wynika z art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2021/635 nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych spawanych rur i przewodów rurowych z żeliwa lub stali niestopowej, o okrągłym przekroju poprzecznym i o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm, z wyłączeniem rur przewodowych w rodzaju stosowanych do rurociągów ropy naftowej lub gazu, rur okładzinowych i przewodów rurowych w rodzaju stosowanych do wierceń ropy naftowej lub gazu, rur precyzyjnych oraz rur i przewodów rurowych z zamocowanymi łącznikami, odpowiednich do przesyłania gazów lub cieczy do stosowania w cywilnych statkach powietrznych, obecnie objętych kodami CN ex 7306 30 41, ex 7306 30 49, ex 7306 30 72 i ex 7306 30 77 (kody TARIC 7306 30 41 20, 7306 30 49 20, 7306 30 72 80 i 7306 30 77 80) oraz pochodzących z Białorusi, Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji.

W art. 2 ww. rozporządzenia określone zostały stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktu opisanego w art. 1 i wytwarzanego przez niżej wymienione przedsiębiorstwa w Rosji:

- TMK Group (Seversky Pipe Plant Open Joint Company oraz JointStock Company TaganrogMetallurgical Works) - 16,8% (kod dodatkowy TARIC dla przedsiębiorstwa - A892),

- OMK Group (Open Joint Stock Company Vyksa SteelWorks oraz Joint Stock Company Almetjvesk Pipe Plant) - 10,1% (kod dodatkowy TARIC - A893),

- wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa - 20,5% (kod dodatkowy TARIC - A999).

Skład orzekający przeanalizował dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i stwierdza, że organy trafnie zakwalifikowały sporny towar do kodu TARIC 7306 30 77 80, gdyż stanowi on w istocie rury ze stali o średnicy zewnętrznej nieprzekraczającej 168,3 mm.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na dowody pozyskane przez organ w ramach międzynarodowej pomocy administracyjnej, z których wynika m.in. co następuje.

S. B.V. zakupiła od Spółki towar, którego wymiary średnicy na fakturze (podobnie jak w zgłoszeniach celnych) określono na 168,4 mm. Informacja ta nie była jednak zgodna z rzeczywistością. Strona oferowała S. B.V. rury o średnicy wyłącznie 168 mm, 168,3 mm i 219,1 mm. Zamiarem S. B.V. był przy tym zakup rur o średnicy 168,3 mm, i takiego zakupu de facto dokonano, o czym świadczą zweryfikowane przez ten podmiot parametry otrzymanego towaru, znajdujące odzwierciedlenie w dokumentach kontrolnych firmy.

M. B.V. miała wykorzystać zakupione rury do produkcji trąbek, a w związku z tym, że nie zostały one jeszcze sprzedane i były magazynowane przez firmę, organy zleciły ich pomiar. W efekcie okazało się, że składowane rury miały średnicę 168 mm (na dowód czego wykonano fotografię), zaś na etykiecie produktu wskazano wymiar 168,3x4,0-12000 mm; z potwierdzenia zamówienia złożonego przez ten podmiot wynika, że jego przedmiotem było 1356 m rur ze stali S235, o rozmiarze 168,3 x 4 mm. Zastrzeżenia skarżącej co do niedokładności pomiaru średnicy rur, dokonanego przez ww. podmiot, należy uznać za niesłuszne. Nawet bowiem, jeśli by z ostrożności założyć błąd pomiaru, to i tak podana wartość 168 mm nie przekracza 168,3 mm.

Podobne informacje zostały przedstawione przez H. B.V. Spółka ta wskazała bowiem, że od skarżącej zakupiła rury o średnicy zewnętrznej 168,3 mm, co znajduje potwierdzenie także w treści złożonego zamówienia.

5. Zdaniem składu orzekającego już nawet powyższe dowody, rozpatrywane we wzajemnym powiązaniu, przemawiają za stwierdzeniem racji organu co do klasyfikacji spornego towaru. Powyższego stanowiska w żaden sposób nie udało się podważyć skarżącej w zarzutach skargi.

Za niesłuszne należy zatem uznać twierdzenia strony dotyczące oparcia się przez organ na certyfikacie GOST, który nie został przetłumaczony na język polski, co uniemożliwiło Spółce zapoznanie się z jego treścią i ustosunkowania się do niej. Argumentacja oparta na takim założeniu jest bezpodstawna i nie może się obronić – certyfikat określa bowiem normy technologiczne dla oferowanych przez skarżącą produktów, jest powszechnie dostępny, co więcej – skarżąca, jako producent, sama się na te normy powołuje i obowiązana jest ich przestrzegać. Nie ma zatem podstaw do tego, by sądzić, że rzeczywiście jego treść nie była znana skarżącej. Co więcej, certyfikat ten był jednym z wielu zgromadzonych w tej sprawie dowodów – ocenianych kompleksowo – nie można wobec tego uznać, że miał on przesądzające znaczenie dla sprawy. Zarzuty naruszenia art. 180 o.p., w zw. 2 art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 u.j.p. w zw. z art. 27 Konstytucji RP są zatem bezzasadne.

Z uwagi na powyższe sąd uznał niezasadność zarzutów naruszenia art. 180 § 1 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c.

6. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutów wiążących się z zaniechaniem przeprowadzenia przez organ wnioskowanych dowodów (art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 188 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. oraz 229 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c.), tj. m.in. nieprzesłuchania świadków – M. M., U. P., R. B. w zakresie rzeczywistej średnicy zamawianych od LLC K. rur, nieprzesłuchania przedstawiciela firmy S. B.V. w zakresie uzgadniania rozmiaru oferowanych i sprzedawanych przez Spółkę rur oraz niezwrócenia się w ramach pomocy międzynarodowej do LLC K. z prośbą o dokumenty dotyczące produkowanych rur.

Zauważyć więc wypada, że odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, że czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 października 2007 r., I SA/Bk 388/07). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, gdyż – co było już opisane wyżej – w sprawie zgromadzone zostały dowody wskazujące na fakt, że Spółka nie oferowała rur o średnicy zewnętrznej 168,4 mm, zaś dalsze prowadzenie postępowania dowodowego na tę okoliczność byłoby zbędnym przedłużaniem postępowania. Podobnie należałoby ocenić także konieczność zwrócenia się do producenta przedmiotowych rur z zapytaniem o specyfikację i dostępne dokumenty techniczne, które mogłyby potwierdzić ich średnicę; skoro ten w wystawionych dokumentach wskazywał średnicę rur jako 168,4 mm, to z całą pewnością takie twierdzenie by podtrzymał, co nie miałoby wpływu na zmianę stanowiska organu (gdyby natomiast wskazał wymiary rur zgodne z ustaleniami organu, to de facto podważyłby twierdzenia skarżącej, co byłoby sprzeczne z jej intencjami).

7. Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika Spółki zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 12 p.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy. Zgodnie z zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy zawartą w art. 10 organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. W tym miejscu należy stwierdzić, że niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu, niezgodnego z jej oczekiwaniami, nie może być uznane za naruszenie zasady zaufania do przedsiębiorcy wynikającej z ww. ustawy. Organ wydający rozstrzygnięcie oparł je o obowiązujące i właściwie zastosowane przepisy prawa. Z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ nie miał wątpliwości co do klasyfikacji spornego towaru, czemu wyraz dał w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. W prowadzonym postępowaniu organ działał bezstronnie, wnikliwie, zapewniając stronie skarżącej aktywny udział w postępowaniu.

8. Skład orzekający nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art., 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 2 p.c. Lektura uzasadnienia decyzji drugiej instancji pozwala uznać ją za logiczną, spójną i kompletną, zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. To, że skarżąca nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem, czy też ma obiekcje co do treści uzasadnienia, samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji.

9. Wreszcie, za całkowicie bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c., jakoby organ w niniejszej sprawie orzekał na podstawie niepełnego, czy też dowolnie wyselekcjonowanego materiału dowodowego. Jak zauważył DIAS w odpowiedzi na skargę, postępowanie kontrolne toczące się wobec Spółki było wielowątkowe, zaś akta sprawy były obszerne. Za dopuszczalne należy więc uznać wydzielenie poszczególnych dokumentów, kart, dotyczących danego "wycinka" postępowania i przygotowanie akt ogólnych (w tym przypadku do sprawy nr 2001-IOC.492.28.2024, co zgodne jest z zasadą ekonomiki postępowania i bez wątpienia z powodzeniem wpływa na efektywność i szybkość prowadzenia uporządkowanego postępowania. Jednocześnie nie wyklucza to przecież sięgania przez organ do akt innych postępowań, czy też uzupełniania tychże o kolejne dokumenty. Skądinąd, jak już sąd wcześniej zauważył, akta sprawy niniejszej należy uznać za kompletne, spójne i pozwalające zrekonstruować stan faktyczny w sprawie. Stronie nie udało się przy tym wykazać, jak zarzucana niekompletność akt miałaby wpłynąć na rozstrzygnięcie.

10. Sąd nie znalazł przy tym żadnych innych naruszeń przepisów proceduralnych, jak i materialnych, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W sprawie prawidłowo ustalono kod TARIC importowanego towaru oraz prawidłowo określono kwotę cła dodatkowego (ochronnego) w wysokości 1.516 zł, wezwał do jej zapłaty oraz określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru ujętego w poz. 1 w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku wykazaną w ww. zgłoszeniu celnym w wysokości 349 zł.

11. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.