Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2101/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 51 ust. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2042/18 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2018 r. nr 795/2018 w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestników postępowania M. U. i P. U. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2042/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: WINB) 7 czerwca 2018 r. nr 795/2018. Poddaną kontroli Sadu I instancji decyzją WINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; zwanej dalej: k.p.a.) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legionowie (zwanego dalej: PINB) z dnia 23 marca 2018 r., nr 63/2018 i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1202; zwanej dalej: p.b.) nakazał P. M. rozbiórkę części elewacji budynku mieszkalnego usytuowanego na działce położonej przy ul. (...) w J., wykonanej z podkładów kolejowych.

W skardze kasacyjnej P. M. zaskarżył ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez ich nieuprawnione zastosowanie a tym samym oddalenie skargi na decyzję WINB w przedmiocie nakazania rozbiórki, w sytuacji, gdy stan faktyczny ustalony przez organ nie pozwalał na wywiedzenie, iż użyte podkłady kolejowe mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b.), a wręcz przeciwnie istnieje duże prawdopodobieństwo, że podkłady te takiego zagrożenia nie stwarzają w świetle art. 67 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE oraz pkt 31 ust. 2 lit c załącznika XVII do tego rozporządzenia i wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu Instytutu Nafty i Gazu z siedzibą w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r. nr 47/GE-1/2012 oraz § 4 pkt 1, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne, będących podstawą badań zakończonych sprawozdaniem nr 47/GE-1/2012;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez ich nieuprawnione zastosowanie a tym samym oddalenie skargi na decyzję WINB w przedmiocie nakazania rozbiórki części elewacji budynku mieszkalnego pomimo, iż organ orzekający w sprawie:

- naruszył art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z ar. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 86 k.p.a. - w zakresie w jakim stwierdził, iż bark jest dowodu na nabycia przez skarżącego podkładów kolejowych od C. W. prowadzącego działalność pod nazwą P. z siedzibą w Lublinie pomimo, iż nie przesłuchał strony co do tej okoliczności;

- naruszył art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z ar. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. – w zakresie w jakim odmówiono wiarygodności i nie uwzględniono przy ocenie materiału dowodowego dokumentacji mailowej pomiędzy skarżącym, a C. W. prowadzącym P. z siedziba w L.;

- naruszył art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z ar. 77 § 1 k.p.a. - w zakresie w jakim nie zwrócił się do:

a) Instytutu Nafty i Gazu z siedzibą w Krakowie o wyjaśnienie kwestii związanej z prowadzonymi badaniami i ocenami opisanymi w sprawozdaniu nr 47/GE-1/2012 w odniesieniu uzyskanej certyfikacji oraz do reprezentatywności próbki badanego obiektu,

b) N. sp. z o.o. z siedzibą w C. celem ustalenia okoliczności zdarzenia z dnia 10 czerwca 2012 r., a także nabycia przez C. W. prowadzącego działalność pod nazwą P. z siedzibą w L. tychże podkładów;

c) jednostek wojskowych B. i E. celem ustalenia czy i kiedy przekazywały (sprzedawały) ww. przedsiębiorstwu podkłady kolejowe i w jakich ilościach.

- naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez brak wywołania opinii biegłego w zakresie stężeń składników substancji niedozwolonych w podkładach zainstalowanych przez skarżącego, pomimo że zachodziły wątpliwości co do kwalifikowania ich jako odpady niebezpieczne, świetle sprawozdania Instytutu Nafty i Gazu nr 47/GE-1/2012 oraz § 4 pkt 1, § 6 i § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne i rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE oraz na okoliczności, czy warunki składowania maja wpływ na wartość stężeń tych substancji;

przy czym uzyskane w ten sposób informacje pozwoliły by na wyjaśnienie w zakresie źródła nabycia podkładów przez skarżącego, kwestii prowadzenia badań przez certyfikowane laboratorium, ustalenia czy badania były wykonane przez laboratorium akredytowane, posiadające akredytacje na tego typu badania, reprezentatywności próbki, ustaleń związanych z pobraniem, gdyż ich brak doprowadził do mylnego przyjęcia z naruszeniem art. 81a § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., braku potwierdzenia, iż sprawozdanie nr 47/GE-1/2012 nie dotyczy podkładów użytych przez skarżącego, badania na potrzeby ww. sprawozdania zostały przeprowadzone poza udzieloną Instytutowi Nafty i Gazy akredytacją, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi.

3. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na pominięciu istotnych dla sprawy rozważań w zakresie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, co z uwagi na materiał dowodowy winno mieć miejsce, zaś poniechanie doprowadziło do przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji w sposób niepełny, a miało to istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

- błędne wy wiedzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż Instytut Nafty i Gazu z siedzibą w Krakowie nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, nie dostrzegając, iż badania wykonane pod rządami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne, zaś skarżący nie jest uprawnionym do zmiany kwalifikacji odpadów w myśl art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 3 i 4 jako, że nie wytwarza ani nie gospodaruje odpadami w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 i 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach,

- nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do art. 67 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, oraz do pkt 31 ust. 2 lit c załącznika nr XVII, w związku z ustalonymi wynikami badań w sprawozdaniu nr 47/GE-1/2012,

- pominięcie rozważań nad koniecznością uzyskiwania przez sprzedawcę odpadów (podkłady kolejowe) dla, których uzyskał przed wejściem w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zwolnienie z uwagi na spełnienie warunku, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że WINB poddał w wątpliwość czy przedstawione przez skarżącego sprawozdanie Instytutu Nafty i Gazu o numerze 47/GE-1/2012 wydane dla zleceniodawcy C. W. prowadzącego działalność pod nazwą P. w L. odnosi się do podkładów użytych do budowy ogrodzenia. W tym celu zażądał przedstawienia dowodu nabycia tych podkładów. Wobec braku ww. dokumentu istotne w sprawie znaczenie winny mieć zeznania strony. Skarżący dostarczył dokumentację mailową, potwierdzającą w sposób niezbity, iż podkłady pochodzą od C. W.. Organ miał też wszelkie możliwości zwrócenia się do N. sp. z o.o. z siedzibą w C., w której podkłady były składowane oraz do jednostek wojskowych B. i E. celem ustalenia czy C. W. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył ww. podkłady i w jakiej ilości. Powyższe wraz z informacjami uzyskanymi od P. mogłyby pozwolić ustalić tę kwestię. Brak podjęcia działań umożliwiających wyjaśnienie wątpliwości w tym zakresie należy poczytywać jako zaniechanie przez organ wykonania normy art. 77 § 1 k.p.a., co wprost doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Organ nie podjął żadnych starań w celu ustalenia reprezentatywności badanej przez Instytut Nafty i Gazu próbki podkładów. Ograniczył się tylko do stwierdzenia, że próbki te były zbierane przez sprzedawcę. Jednakże nie skorelował tego z ówczesnymi przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie warunków, w których uznaje się, że odpady nie są niebezpieczne. Skoro zdaniem organu ww. fakt stanowił o braku pewności co do wyników badań niezbędnym było wystąpienie do Instytutu Nafty i Gazu z siedzibą w Krakowie o wyjaśnienie czy poddane badaniom próbki zostały w sposób prawidłowy dostarczone oraz czy ówczesne przepisy prawa (czerwiec 2012 r.) wymagały pobierania i z zabezpieczania próbek przez laboratorium bezpośrednio z podkładów w miejscu ich składowania. Okoliczność ta miała zaś istotne znaczenie dla sprawy, gdyż przesądza o reprezentatywności wyników badań.

Sąd błędnie przyjął za prawidłową ocenę, iż brak wiedzy co do warunków składowania przez ten czas odpadów uniemożliwia uznanie tych wyników. Przy czym ani organ nie wystąpił do jakiegokolwiek organu w trybie art. 84 k.p.a. o ustalenie, czy warunki składowania mają wpływ na zwiększenie lub zmniejszenie stężeń substancji niebezpiecznych wykrytych w podkładach, ani nie wyjaśnił jaki byłby ten wpływ. Natomiast uznanie, iż byłby to wpływ negatywny, tj. powodujący podwyższenie stężeń lub swoiste "dodanie" albo ujawnienie nowych substancji przekracza możliwości organu administracji publicznej. I w tym zakresie ocena materiału jest całkowicie dowolna, co uszło uwadze Sądu, który zresztą powtórzył tą argumentacje, nie wyjaśniając także skąd w ogóle powziął takie przypuszczenie.

Organ powołał się także na to, że ocena wyników oraz badania były prowadzone przez Instytut Nafty i Gazu poza akredytacją PCA. Jednakże sam Instytut taką akredytację posiada od 1995 r. Zatem należało wyjaśnić, czy akredytacja taka była wówczas wymagalna, czy też nie prowadziło się akredytacji w tym zakresie. Tym bardzie, że laboratorium posiada protokoły, wyniki badań i inne zapisy dotyczące badań, obliczeń i oszacowania.

Sąd I instancji nie poddał w ogóle analizie sprawy pod kątem zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE. Dotyczy to przede wszystkim art. 67 ust. 1 w związku z pkt 31 ust. 2 lit c załącznika nr XVII i w związku z ustalonymi wynikami badań w sprawozdaniu nr 47/GE-1/2012.

Dla oceny dopuszczalności obrotu drewnem nasączonym kreozytem i olejami krezotowymi istotne znaczenia ma data poddania drewna obróbce oraz moment prowadzenia takiego drewna na rynek wtórny, a także wysokość stężeń, zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. Analiza akt sprawy dowodzi, iż powyższe w ogóle nie było przedmiotem rozważań ani organów ani tym bardziej Sądu.

Jednakże jest rzeczą całkowicie niezrozumiałą, ale mającą zasadniczy wpływ na wynik sprawy brak wyjaśnienia w zaskarżonym wyroku przyczyn, z powodu których Sąd odnosi się wyłącznie do przepisów obecnie obowiązujących, podczas gdy, zachodzą wątpliwości co do tego, czy podkłady nie były już w obrocie wcześniej uzyskując odmienny status pod rządami przepisów obowiązujących w dacie badania.

Aprioryczne założenie przez Sąd, iż sprawozdanie nr 47/GE-1/2012 nie dotyczy użytych do budowy ogrodzenia odpadów, ma swoje konsekwencje w niepełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Podnoszone przez skarżącego kasacyjnie okoliczności nie dowodzą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ale stanowią polemikę ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym wyroku. Wyrok został formalnie prawidłowo uzasadniony, a skarżący kasacyjnie po prostu nie zgadza się z prezentowanym tam stanowiskiem Sądu I instancji. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można jednak kwestionować trafności merytorycznej wyroku (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r., I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i konsekwencji prawidłowo też ocenił, że ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy. Spornym w tym zakresie pozostaje ocena podkładów kolejowych, jako mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny jako prawidłowe ocenia stanowisko Sądu I instancji, iż w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, podkłady kolejowe zaliczane zostały do odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z teren ów zanieczyszczonych), o kodzie 17 02 04* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi, co oznacza, że są odpadami niebezpiecznymi. Trafnie też Sąd I instancji stwierdził, że ponowne ich użycie (w sposób inny niż wynikający z ich przeznaczenia) jest ewentualnie możliwe, ale po dokonaniu zmiany ich klasyfikacji z odpadu niebezpiecznego na odpad inny niż niebezpieczny, zgodnie z procedurą przewidzianą w tym zakresie w ustawie o odpadach, a więc po uzyskaniu odpowiednich wyników badań właściwości odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji oraz ich oceny, wykonanej wyłącznie przez laboratoria, o których mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj.: akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2019 r. poz. 155) lub certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1225). Wymaga także uzyskania decyzji właściwego marszałka województwa o zmianie klasyfikacji.

Prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania nie wykazał, aby inwestor wywiązał się z ww. wymogów, tj. nie dysponował dokumentami potwierdzającymi brak szkodliwości użytych przez niego podkładów kolejowych. Dowodem takim nie mogło być sprawozdanie z badań laboratoryjnych nr 47/GE-1/2012 z 21 czerwca 2012 r. wykonane przez Instytut Nafty i Gazu w Krakowie, Zespół Laboratoriów Badawczych Sieci, Instalacji i Urządzeń Gazowych. Wprawdzie ze sprawozdania tego, wykonanego na zlecenie C. W., wynika iż badane drewniane podkłady można zakwalifikować jako odpad inny niż niebezpieczny o kodzie 17 02 01 Drewno, jednak brak jest jakichkolwiek dowodów, iż sprawozdanie to dotyczy podkładów wykorzystanych przez inwestora. Dodatkowo skarżący w toku postępowania nie przedstawił dowodu potwierdzającego nabycie przedmiotowych podkładów od C. W.. Nawet gdyby dać wiarę skarżącemu kasacyjnie, iż podkłady nabył od ww. osoby, to znaczny odstęp czasowy między wykonaniem badań, a datą nabycia podkładów pogłębia wątpliwości co do tożsamości podkładów poddanych badaniom, a nabytych przez skarżącego kasacyjnie. Próbki do badań wykonanych następnie przez Instytut Nafty i Gazu pobrano 10 czerwca 2012 r., a skarżący kasacyjnie zakupił podkłady kolejowe od C. W. w 2017 r. Jak zasadnie dostrzegł też Sąd I instancji w przedłożonym sprawozdaniu z badań laboratoryjnych wskazano, że dokonana ocena nie jest objęta certyfikatem PCA nr AB 041 (co świadczy o tym, że nie została dokonana przez uprawnione laboratorium, w rozumieniu art. 8 ustawy o odpadach).

Mając na uwadze wskazane powyżej wątpliwości dotyczącego tego, czy sprawozdanie z badań laboratoryjnych dotyczy podkładów wykorzystanych przez inwestora, bez znaczenia dla wyniku sprawy miała powołana w skardze kasacyjnej treść art. 67 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94 jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE.

Z uwagi na wymagania dotyczące ponownego wykorzystania odpadów niebezpiecznych, nie sposób podzielić stanowisko skarżącego kasacyjnie, iż to na organie nadzoru budowlanego ciążył obowiązek wykazania, że przedmiotowe podkłady nie stanowią już odpadu niebezpiecznego. Co prawda w procedurze administracyjnej regułą jest, że to na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, jednakże również na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Jeśli zatem organ administracji publicznej ustali, że dana okoliczność nie zachodziła, a przy tym nie można mu postawić z tego tytułu zarzutu, to strona powinna podjąć starania mające na celu wykazanie prawdziwości jej twierdzeń. Przepis art. 7 k.p.a. nie stanowi źródła obowiązku badania wszystkich okoliczności, które w jakikolwiek sposób potencjalnie oddziałują na wynik postępowania. Dlatego też, skoro podkłady kolejowe zaliczone zostały do odpadów niebezpiecznych, to na stronie postępowania ciąży obowiązek wykazania, iż została dokonana zmiana ich klasyfikacji z odpadu niebezpiecznego na odpad inny niż niebezpieczny. W konsekwencji organ nie był obowiązany do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, a także prowadzenia kolejnych czynności dowodowych na poparcie stanowiska skarżącego kasacyjnie, a Sąd I instancji prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. uznając, że użyte w art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. sformułowanie "może spowodować stan zagrożenia" nie wymaga udowodnienia wystąpienia zagrożeń w nim określonych, a wystarczy wskazanie na "potencjalność" ich wystąpienia. Organ administracji nie musi bowiem ustalić, że bezpieczeństwo ludzi lub mienia z pewnością zostaną naruszone, bądź, że z pewnością dojdzie do szkody w środowisku. Wystarczająca jest możliwości wystąpienia zagrożenia naruszeniem tych dóbr. W przypadku natomiast ustalenia, że takie istnieje, działanie organu nadzoru budowlanego ma charakter związany i powinno nastąpić niezwłocznie, w celu pilnego zabezpieczenia interesu publicznego przed możliwym zagrożeniem (wyrok NSA z 14 marca 2019 r. sygn. II OSK 1100/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł oddaleniu skargi kasacyjnej.