Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 753/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, art. 24 ust. 2 i 4, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2022 r. nr SKO 4316/322/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO) zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r., nr SKO/RŚ-423/231/2022 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania A. J. (dalej: strona, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy Prusice (dalej: organ I instancji) decyzję z dnia 22 czerwca 2022 r., nr 000225/SP/06/2022 w przedmiocie odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r. oraz przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 30 listopada 2023 r. z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 30 listopada 2023 r.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Burmistrz Gminy Prusice decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r., nr 000864/519A/21/2020 przyznał stronie specjalny zasiłek opiekuńczy na M. J. na okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 października 2021 r.

Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2021 r. (data wpływu do organu 25 stycznia 2021r.) strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad bratem – M. J. Brat strony legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 24 listopada 2020 r. wskazującym, że jest on całkowicie niezdolnym do pracy oraz niezdolny do samodzielnej egzystencji do dnia 30 listopada 2023 r. Matka M. J. legitymuje się orzeczeniem Lekarza Rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenie Społecznego z dnia 27 lipca 2016 r. wskazującym, że od tej daty jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji.

Organ I instancji decyzją z dnia 15 lutego 2021 r. odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. SKO, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 23 kwietna 2021 r. uchyliło ww. decyzję z dnia 15 lutego 2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji pismem z dnia 5 lipca 2021 r. zwrócił się do strony o złożenie wyjaśnień czy, a jeśli tak to od kiedy strona rezygnuje bezwarunkowo ze specjalnego zasiłku opiekuńczego a także do wskazania jakie czynności wykonuje przy podopiecznym, których rodzaj, częstotliwość i skala uniemożliwia stronie podjęcie zatrudnienia

W piśmie z dnia 26 lipca 2021 r. (data wpływu do organu 29 lipca 2021 r.) strona - działając przez profesjonalnego pełnomocnika – wskazała, że na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r. dokonując wyboru świadczenia rezygnuje z ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Tym samym wniosła o uchylenie aktualnie obowiązującej decyzji przyznającej jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego - ze skutkiem na ostatni dzień, poprzedzający miesiąc złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to jest na 31 grudnia 2020 r.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r., nr 000364/ZK_519A/08/2021 organ I instancji uchylił od dnia 1 stycznia 2021 r. realizację decyzji z dnia 7 grudnia 2020 r., nr 000864/519A/21/2020 przyznającej Stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Następnie decyzją z dnia 13 sierpnia 2021 r. odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpoznaniu odwołania strony SKO decyzją z dnia 27 października 2021 r. uchyliło ww. decyzję z dnia 13 sierpnia 2021 r. i przekazało sprawę do rozpatrzenia przez organ I instancji.

Ponadto, decyzją z dnia 15 lutego 2022 r., 4316/474/21/22 SKO, działając z urzędu, stwierdziło nieważność decyzji organu I instancji z dnia 11 sierpnia 2021 r., 000364/ZK_519A/08/2021, którą uchylono od dnia 1 stycznia 2021 r. realizację decyzji z dnia 7 grudnia 2020 r., nr 000864/519A/21/2020 przyznającej Stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

W tej sytuacji organ I instancji decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. działając na podstawie art. 162 k.p.a. stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 lipca 2021 r. decyzji z dnia 7 grudnia 2020 r., nr 000864/519A/21/2020 którą przyznano stronie świadczenie w formie zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad M. J. na okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 października 2021 r. Na podstawie decyzji przyznającej Stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego świadczenie to było wypłacane w okresie od 1 listopada 2020 r. do 31 lipca 2021 r.

Następie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 22 czerwca 2022 r. organ I instancji działając na podstawie art. 17, art. 20, art. 23 ust 1-4, ust. 4a, ust. 5a-5c, art. 24, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: u.ś,r.), odmówił przyznania stronie świadczenia za okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r. oraz przyznał to świadczenie w wysokościach w niej wyszczególnionych, za okres od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 30 listopada 2023 r. W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że strona - od dnia 1 sierpnia 2021 r. - spełnia przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Strona nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawnym bratem, opiekuje się niepełnosprawnym bratem, który po wypadku komunikacyjnym doznał udaru, w wyniku którego został częściowo sparaliżowany, ma niedowład prawostronny, nie pisze, nie mówi, nie potrafi porozumiewać się z osobami obcymi, ma padaczkę, wymaga stałej całodobowej opieki drugiej osoby.

Po rozpoznaniu odwołania strony, SKO zaskarżoną decyzją z dnia 9 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

SKO w pierwszej kolejności wskazało, że strona spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., natomiast sporna jest data początkowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie, decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. przyznano stronie świadczenie w formie zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym bratem na okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 października 2021 r. Świadczenie to wypłacane było do 31 lipca 2021 r., to jest do dnia wyeliminowania z obrotu ww. decyzji. Strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 25 stycznia 2021 r. Podkreśliło SKO, że wniosek został złożony przez profesjonalnego pełnomocnika i w żaden sposób nie odnosił się do okoliczności pobierania przez Stronę specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Tym samym na dzień złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie mogło ono zostać przyznane, ze względu na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. Istniała bowiem negatywna przesłanka do przyznania wnioskowanego świadczenia, spowodowana ustalonym dla strony prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z treści powyższego przepisu jasno wynika, że nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym strona posiadała jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, określone wcześniejszą decyzją, funkcjonującą w tym okresie w obrocie prawnym. Ustawodawca przewidział jednak sytuację dotyczącą zbiegu tych świadczeń w art. 27 ust. 5 u.s.r, dając stronie możliwość swobodnego wyboru jednego z nich. Takiego wyboru Strona dokonała w piśmie z dnia 26 lipca 2021r. (data wpływu 29 lipca 2021 r.), gdzie - powołując się na powyższy przepis podała m.in., iż dokonując wyboru świadczenia, rezygnuje z ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Jednocześnie wniosła o uchylenie "obowiązującej" decyzji ze skutkiem na ostatni dzień poprzedzający miesiąc złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego to jest na 31 grudnia 2020 r. W tej sytuacji organ I instancji prawidłowo stwierdził wygaśnięcie decyzji ustalającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego z dniem 31 lipca 2021r.

SKO podkreśliło, że okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. Skoro zatem Strona była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego do dnia 31 lipca 2021 r., to do tej chwili istniała negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Słusznie zatem przyznano wnioskowane świadczenie od dnia 1 sierpnia 2021 r.

Na powyższą decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Przedmiotową decyzję zaskarżyła w części, w jakiej organ nie ustalił na rzecz skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie, tj. od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 lipca 2021 r., tj. w zakresie ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 24 ust 2 u.ś.r. poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego - niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie w/w świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i konsekwencji odmowę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. pomimo złożenia spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku w dniu 18 stycznia 2021 r.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, zobowiązanie organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), albowiem zarówno strona, jak i organ, wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest, że skarżąca do lipca 2021 r. (włącznie) pobierała, przyznany decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r., specjalny zasiłek opiekuńczy. Niesporne jest również, że decyzja z dnia 7 grudnia 2020 r. przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy została wygaszona z dniem 31 lipca 2021 r. decyzją organu I instancji z dnia 28 kwietnia 2022 r. Kwestią sporną jest natomiast ustalenie daty, od której winno zostać ustalone przedmiotowe świadczenie, tj. od daty złożenia wniosku czy od daty ustania pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Z omówionych przepisów wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego zarówno przyznania, jak i pobierania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu zarówno o fakt przyznania świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. Gdyby bowiem strona miała przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania. Tym samym, gdyby strona miała przyznane jednocześnie dwa świadczenia - nie byłoby podstaw prawnych, aby nie mogła ich pobierać. By zapobiec takim sytuacjom, czyli kumulacji świadczeń - organy wydają decyzje o przyznaniu jednego świadczenia na dany okres.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez stronę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji, wskazując na chęć pobierania innego świadczenia. W świetle przytoczonych przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne (warunkowe), zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej ten zasiłek.

W niniejszej sprawie skarżąca do lipca 2021 r. (włącznie) pobierała, przyznany decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. na okres od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 października 2021 r. specjalny zasiłek opiekuńczy. Decyzja ta została wygaszona z dniem 31 lipca 2021 . decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r. Wobec czego ostatni zasiłek opiekuńczy został stronie wypłacony za miesiąc lipiec 2021 r. W oparciu o art. 24 ust. 2 u.s.r. o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 4 u.s.r. prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.

W omawianej sprawie organ po analizie stanu prawnego i faktycznego prawidłowo orzekł o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z obowiązkiem jego wypłaty od dnia 1 sierpnia 2021 r. Wcześniej bowiem i aż do dnia 31 lipca 2021 r. skarżąca pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy. Strona działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 25 stycznia 2021 r. Jednakże w treści wniosku w żaden sposób nie odniosła się do okoliczności pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i rezygnacji z niego. Dopiero w piśmie z dnia 26 lipca 2021 r. skarżąca zrezygnowała ze specjalnego zasiłku opiekuńczego na korzyść świadczenia pielęgnacyjnego, co znalazło wyraz w decyzji z dnia 28 kwietnia 2022 r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 31 lipca 2021 r. decyzji przyznającej skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy, co z kolei wyeliminowało negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 b u.ś.r. w postaci posiadania prawa do zasiłku dla opiekuna.

Przyznając świadczenie rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia. W sytuacji więc, gdy - w momencie wydawania decyzji - jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, iż określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś - jak już wyjaśniono - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczeń: pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest (bezwarunkowa i faktyczna) rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. Zatem dopiero po ustaniu pobierania zasiłku opiekuńczego (z dniem 31 lipca 2021 r.) skarżąca mogła otrzymać świadczenie pielęgnacyjne, czyli jak słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji organ - od dnia 1 sierpnia 2021 r., do tego dnia funkcjonowała bowiem w obrocie prawnym decyzja o specjalnym zasiłku opiekuńczym (zob. wyrok NSA z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 630/22, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA; por. B. Adamiak, Weryfikacja decyzji i postanowień w trybach nadzwyczajnych, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2022, s. 474–480).

Mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad bratem począwszy od 1 sierpnia 2021 r., gdyż nie było prawnej możliwości orzeczenia o przyznaniu tego świadczenia od daty wcześniejszej. W tym bowiem okresie czasu stronie przysługiwało jeszcze prawo do konkurencyjnego świadczenia – specjalnego zasiłku opiekuńczego na brata, a co - jak wyżej wspomniano - wykluczało możliwość jednoczesnego pobierania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 630/22, CBOSA).

W związku z powyższym zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 24 ust 2 u.ś.r. Sąd uznał za niezasadne.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości