Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 237/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 59, art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi O. Spółki z o.o. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 27 czerwca 2023 r., nr 1601-IEE.7191.2.2023 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie złotych: sto 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez O. sp. z o.o. (dalej też określana jako: "Strona", "Skarżąca", Spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 27 czerwca 2023 r., którym organ ten działając na podstawie art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. dalej jako k.p.a.) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r. w przedmiocie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Namysłowie postanowieniem z 28 marca 2022 r. nr 1606- SEE.711.4.18.2022 określił O. spółce z o.o., która w sprawie jest dłużnikiem zajętej wierzytelności, kwotę nieprzekazaną organowi egzekucyjnemu w wysokości 45 000 zł.

W postanowieniu organ wskazał, że Spółka miała obowiązek przekazania tej kwoty w ramach realizacji zajęć innych wierzytelności, które zostały dokonane zawiadomieniami z 17 września 2019 r. i 5 maja 2020 r. Odbiór postanowienia potwierdziła 13 kwietnia 2022 r. W. D.

Spółka wniosła, z dochowaniem ustawnego terminu, zażalenie na to postanowienie. W zażaleniu zarzuciła, że postanowienie nie zostało jej skutecznie doręczone. W zażaleniu wskazano, że osoba, która podjęła przesyłkę tj. W. D., 14 marca 2022 r. została wykreślona z KRS jako reprezentant spółki. Stąd w ocenie Spółki nie można zatem uznać, że doręczenie, które miało miejsce 13 kwietnia 2022 r., było skuteczne. Ponadto Spółka wskazała, że doręczenie nastąpiło poza jej siedzibą, stąd nie może wywołać skutków jakie ustawodawca wiąże ze skutecznym doręczeniem korespondencji pracownikowi podmiotu, do którego była kierowana korespondencja.

Postanowieniem z 5 września 2022 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r., nr 1606-SEE.711.4.18.2022 w sprawie ustalenia wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty. Organ ustalił w postępowaniu reklamacyjnym z operatorem pocztowym, że reklamowana przesyłka została wydana jako awizowana 13 kwietnia 2022 r. W. D., która zgodnie z art. 46 k.p.a. potwierdziła odbiór pisma swoim podpisem wraz ze wskazaniem daty odbioru. Operator pocztowy oświadczył, że w trakcie postępowania reklamacyjnego ustalono, że odbiorca przesyłki tj. W. D. w tej dacie nie posiadała pełnomocnictwa do odbioru korespondencji kierowanej do spółki. Postępowanie reklamacyjne potwierdziło wadliwość doręczenia tego postanowienia. Brak skutecznego doręczania postanowienia spowodował, że nie weszło ono do obrotu prawnego. Tym samym zażalenie na to postanowienie było niedopuszczalne.

Po wydaniu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu postanowienia organ egzekucyjny ponowił doręczenie postanowienia nr 1606-SEE.711.4.18.2022 z 28 marca 2022 r. Przesyłka została doręczona w trybie art. 44 k.p.a., który stanowi:

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

W sprawie Poczta Polska S.A. awizowała przesyłkę 15 listopada 2022 r. i powtórnie 23 listopada 2022 r. W związku z tym, że przesyłka nie została podjęta przez spółkę to operator pocztowy dokonał 30 listopada 2022 r. jej zwrotu do nadawcy, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie. Organ przyjął, że doręczenie postanowienia nastąpiło 29 listopada 2022 r , a zatem ustawowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego zaczął zatem biec 30 listopada 2022 r. i upłynął 6 grudnia 2022 r. W tym terminie Spółka nie wniosła środka zaskarżenia. Zażalenie na to postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Spółka złożyła dopiero 30 stycznia 2023 r. (data stempla pocztowego). We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia Spółka wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W ocenie Spółki postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 28 marca 2022 r., nr 1606-SEE.711.4.18.2022, nie zostało prawidłowo doręczone przez operatora pocztowego, jak również nie zostało doręczone awizo z informacją o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej. Spółka poinformowała, że dowiedziała się o postanowieniu dopiero 23 stycznia 2023 r. tj. po dokonaniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (zawiadomienie z 23 stycznia 2023 r., nr [...] o zajęciu rachunku bankowego w S. S.A.). Ponadto Spółka wskazała, że 30 stycznia 2023 r. złożyła reklamację w zakresie nieprawidłowego doręczenia przesyłki. Do zażalenia dołączone zostały oświadczenia osób, które w dniach od 15 listopada do 23 listopada 2022 r. przebywały w siedzibie Spółki i nie widziały listonosza.

Postanowieniem z 27 czerwca 2023 r., nr 1601-IEE.7191.2.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2023 r., nr 1606-SEE.711.4.18.2022 w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przez pryzmat przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do złożenia zażalenia uregulowaną w art. 58 i 59 k.p.a. dokonał analizy sprawy pod katem wystąpienia w sprawie przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w sprawie nie został spełniony warunek, że prośba o przywrócenie terminu została złożona w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia.

W następstwie tego odmówił spółce przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2023 r., nr 1606- SEE.711.4.18.2022. Postanowienie zostało Spółce doręczone 4 lipca 2023 r.

W postanowieniu tym Dyrektor Administracji Skarbowej w Opolu błędnie pouczył Spółkę o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Spółka pismem z 11 lipca 2013 r., wniosła zażalenie na ww. postanowienie, które to pismo zostało potrakotwane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako skarga na postawowienie z 27 czerwca 2023 r., nr 1601-IEE.7191.2.2023 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Pismo to zostało przekazane następnie do Wojewodzkiego Sądu Administaracyjnego w Opolu wraz z aktami sprawy.

Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, Spółka domagała się uchylania zaskarżonego postanowienia. Spółka podniosła zarzut naruszenia "art. 85 i art. 59 k.p.a. poprzez niezastosowanie przepisów, w sytuacji gdy Strona uprawdopodobniła, że w wyniku niezawinionych przez nią okoliczności nie otrzymała korespondencji datowanej na 28 marca 202 r., nr 1606-SEE.711.4.18.2022 następstwem czego pomimo terminowo złożonego wniosku bezzasadnie odmówiono jej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia."

W ocenie Skarżącej Spółki w sprawie naruszono "art. 7 kpa, art. 7a k.p.a. i art. 8 kpa poprzez podjęcie działań mających na celu formalne utrzymanie w obrocie prawnym postanowienia z 28 marca 2022 r., które nigdy nie zostało Spółce prawidłowo doręczone, aby usankcjonować wykonane w wyniku czynności z 23 stycznia 2023 r., przeprowadzone w stosunku do spółki czynności egzekucyjne".

W związku z powyższym Skarżąca Spółka wniosła o:

• uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 27 czerwca 2023 r., nr 1601-IEE.7191.2.2023, którym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r. nr 1606-SEE.711.4.18.2022 w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty bądź też o;

• stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, bowiem nie doszło dotychczas do prawidłowego i skutecznego oraz bezpośredniego doręczenia waszej Spółce postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r., nr 1606- SEE.711.4.18.2022.

Ponadto Spółka wskazała, że zażalenie zostało złożone w terminie 7 dni od powzięcia wiadomości o wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie 28 marca 2022 r. rozstrzygnięciu nr 1606-SEE.711.4.18.2022. Bowiem informację o postanowieniu Skarżąca Spółka powzięła 23 stycznia 2023 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu złożyła 30 stycznia 2023 r.

W ocenie Skarżącej Spółki bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się dopiero po prawidłowym doręczeniu rozstrzygnięcia. Zatem w opinii Skarżącej Spółki Dyrektor Izby Administracji Skarbowej błędnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że termin do wniesienia zażalenia minął 6 grudnia 2022 r. W ocenie Spółki brak było podstaw do zastosowania fikcji doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie z 28 marca 2022 r. A skoro przesyłka nie została doręczona to nie rozpoczął się bieg terminu do zaskarżenia tego postanowienia. Ponadto zdaniem Strony Skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej błędnie ustalił, że dzień w którym I. P. odebrał upomnienie był datą początkową, od której rozpoczął się dla Spółki bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. W ocenie Spółki termin nie mógł rozpocząć swojego biegu, bowiem możliwość wysłania upomnienia powstałaby po stronie organu, gdyby rozstrzygnięcie z 28 marca 2022 r. zostało Spółce prawidłowo doręczone. W ocenie Strony skarżącej ta mogła podjąć działania dopiero po dokonaniu zajęcia rachunku bakowego tj. po dniu 23 stycznia 2023 r.

Ponadto Spółka zarzuciła, że organ pominął skalę i rodzaj uchybień, do jakich doszło podczas rzekomej próby doręczenia w listopadzie 2022 r. przesyłki, która zawierała postanowienie z 28 marca 2022 r. Zdaniem Spółki, organ nie podważył, ani nie obalił prawdziwości dowodów załączonych do wniosku o przywrócenie terminu, w zakresie braku próby doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie z 28 marca 2022 r. Tym samym - zdaniem spółki- należy uznać, że organ przyjął wyjaśnienia, jakie złożyła Strona za niebudzące wątpliwości. W ocenie Spółki postanowienie z 28 marca 2022 r. nie weszło do obrotu prawnego. Skoro przedstawiciel operatora pocztowego nie podjął faktycznej próby doręczenia przesyłki nie mogło dojść do zastosowania przez organ fikcji doręczenia. W ocenie Spółki w sprawie wystąpiła analogiczna sytuacja, jak ta która miała miejsce w przypadku odebrania korespondencji 13 kwietnia 2022 r. przez W. D., w okresie gdy nie pozostawała już we władzach spółki. Zdaniem Strony Skarżącej po raz drugi nie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki tj. która zawierała postanowienie z 28 marca 2022 r., nr 1601-1EE.7191.2.2023. W następstwie postanowienia z 5 września 2022 r., nr [...] wydanego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu Spółka oczekiwała na ponowne - tym razem prawidłowe - doręczenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie w sprawie określenia kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności aby móc je zaskarżyć. Tym samym w ocenie Spółki winien zostać przywrócony termin do wniesienia zażalenia. Ewentualnie winno dojść do stwierdzenia, że postanowienie z 28 marca 2022 r. nie zostało Skarżącej doręczone. W tej sytuacji wszystkie czynności dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie winny zostać wyeliminowane, a wyegzekwowane kwoty zwrócone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, iż Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie powołała się na okoliczności niezawinione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzeczenie organu podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Nadto, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Oceniając bowiem zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r. w sprawie określenia dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokości nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty.

Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 58 k.p.a. Według § 1 art. 58 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 art. 58 k.p.a., podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 27 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 500/23) rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 58 k.p.a., czy art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie odpowiednio art. 134 k.p.a, i art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Z przepisów postępowania wynika, że podanie o przywrócenie terminu składa się po jego uchybieniu (ustaniu przyczyny uchybienia), przy czym takie przywrócenie następuje "w razie uchybienia terminu" (o ile zainteresowany uprawdopodobni brak winy w uchybieniu). Instytucja przywrócenia terminu została zatem przewidziana do takich sytuacji, w których już doszło do uchybienia terminu. Właśnie bowiem to uchybienie daje możliwość zawnioskowania o jego przywrócenie. Jeśli zatem na tak postrzeganą instytucję prawną nałoży się powszechnie akceptowany w orzecznictwie obowiązek orzekania w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, to nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości, która ze spraw powinna obejmować badanie kwestii prawidłowości doręczenia, ustalenia daty początku biegu i końca terminu odwoławczego oraz ustalenia daty wniesienia odwołania, a następnie przełożenia tych ustaleń na odpowiedni do nich język procesowy. Wyniki takiego badania stanowią o dochowaniu lub przekroczeniu terminu, co w tym ostatnim przypadku skutkować powinno stwierdzeniem uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Natomiast inną sprawą jest, aczkolwiek także mającą rację bytu i związek z tą pierwszą, dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu w płaszczyźnie dla niego kluczowej, a mianowicie z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, oczywiście przy spełnieniu wymogów formalnych oraz co do właściwego czasu jego złożenia. Te właśnie zagadnienia są istotne dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej z punktu widzenia art. 58 i 59 k.p.a.

Ponadto należy zwrócić uwagę na bezwarunkowy charakter art.134 k.p.a. wynikający między innymi ze zwrotu "organ odwoławczy stwierdza". Dodać więc należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi następuje w trybie działania z urzędu (aczkolwiek w sensie sprawczym z impulsu wnioskodawczego w postaci wniesionego odwołania), a przywrócenie terminu tylko na wniosek zainteresowanego. Tym samym, o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 134 k.p.a. Treść tego przepisu została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Koniecznym jest zatem ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie, kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie, czy doszło do uchybienia terminowi do jego wniesienia. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Zatem z uwagi na powyższe wskazać należy, że rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania stanowi punkt wyjścia rozważań, czy w takim stanie rzeczy zaistniała przesłanka określona w art. 58 k.p.a. do złożenia wniosku o jego przywrócenie (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1095/22). Dopiero wydanie takiego postanowienie i rozstrzygniecie kwestii związanych z prawidłowością doręczenia otwiera możliwość procedowania w przedmiocie przywrócenia terminu. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, iż rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołana jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim). Skoro bowiem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to właśnie stwierdzenie tegoż uchybienia powinno być tym, co w pierwszej kolejności następuje.

W ocenie Sądu brzmienie przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, że, aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie złożony mimo braku uchybienia terminowi jest bezprzedmiotowy. Z tej perspektywy pierwszeństwo winno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 705/21, wyrok WSA w Krakowie z 6 września 2023 r., sygn. akt I SA/ Kr 559/23). Podstawą zatem do zastosowania art. 58 k.p.a. określającego przesłanki przywrócenia terminu jest ustalenie, że termin do dokonania czynności procesowej – w tym przypadku do wniesienia odwołania – został uchybiony. Będzie to w szczególności wynikało z postanowienia organu odwoławczego o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z aktu tego strona dowie się, jeżeli wcześniej uważała, iż składa odwołanie w terminie, że jednak terminowi temu uchybiła. Niemniej jednak strona może nie zgodzić się z zapatrywaniem organu odwoławczego i w tym zakresie skorzystać z przysługującego jej środka zaskarżenia, czyli wniesienia skargi na takie postanowienie do sądu administracyjnego, aby skontrolował on zgodność z prawem takiego rozstrzygnięcia.

W przedmiotowej sprawie Spółka silnie akcentuje kwestie związane z nieprawidłowością doręczenia jej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Namysłowie z 28 marca 2022 r., przedkładając do akt sprawy m.in. kopię zgłoszenia reklamacji. Spółka konsekwentnie podnosi, że postanowienie to nie zostało jej doręczone, a zatem kwestie te winny zostać wyjaśnione przez organ i w sytuacji gdy organ uważa, że do takiego skutecznego doręczenia doszło w dacie 6 grudnia 2022 r., winien wydać w pierwszej kolejności postanowienie o uchybieniu terminu wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy, nie wynika, aby postanowienie takie zostało wydane.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu z uwagi na jego przedwczesność. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Składają się na nie: wpis od skargi (100 zł). Strona nie wykazała innych kosztów, nie była też reprezentowana w sprawie przez pełnomocnika procesowego.