Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 466/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 23 kwietnia 2024 r., nr 2201-IOD-1.4102.21.2024.4 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. B. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 23 kwietnia 2024 r., w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2024 r. skarżący, został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia bądź potwierdzenie kwoty wskazanej przez organ

w odpowiedzi na skargę z 12 czerwca 2024 r., tj. 717 zł.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona stronie 4 lipca 2024 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma

w postępowaniu sądowym. Ponadto w myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania.

Wartość przedmiotu zaskarżenia jest podstawą obliczenia wysokości wpisu od skargi. Niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt I FZ 107/22; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, pomimo skutecznego doręczenia

wezwania do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi w dniu 4 lipca 2024 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 20 akt sądowych), skarżący nie podał

w zakreślonym terminie tj. do 11 lipca 2024 r. – wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższy brak uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę miał również na uwadze, że skarżący nie był zobligowany do samodzielnego wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia. Wystarczającym w sprawie było bowiem potwierdzenie kwoty wskazanej przez organ

w odpowiedzi na skargę.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.