Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 676/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Iwona Borecka, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M.M., S. T., B. D., D.S., E. M., A. M., H. H., M. W., W. R., Z. B., M. S., J. G., S. M., J.Ż., W. Ż., A. Ż., A. W., K. W., S. S., M. W., B. M., J.P., R. M., M.P., I. G., T. J., T. K., E. K. i A. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PTK A na działce nr [...]w L. P. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]wpłynął do Starosty Powiatowego w T. wniosek Polskiej Telefonii Komórkowej - A Spółka z o.o. w W. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w L. P. gmina W. M.

W dniu [...]Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania w tej sprawie m.in. właścicieli działek sąsiadujących, zaś w dniu [...]ukazało się obwieszczenie Starosty na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) o umieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie powyższego wniosku wraz z informacją o możności składania uwag i wniosków w siedzibie Urzędu Gminy W. M. i Starostwa Powiatowego w T.

W dniu [...]wpłynęło do tego Starostwa pismo mieszkańców L. P., podpisane m.in. przez sołtysa oraz skarżących, o niewyrażeniu zgody na budowę stacji bazowej, w związku z otrzymaniem zawiadomienia z dnia [...]. Podobne pismo wystosował w dniu [...]mieszkaniec wsi M. Ż.. W kolejnych pismach z dnia [...] i [...] mieszkańcy wsi domagali się odpowiedzi na złożony protest.

Postanowieniem z dnia [...]D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. uzgodnił projekt decyzji o pozwoleniu na budowę pozytywnie - bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] Starosta poinformował, że dotychczasowe uwagi i wnioski mieszkańców L. P. zostaną rozpoznane zgodnie z ustawą z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...]Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie o uzgodnieniu z dnia [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że inwestycja należy do typowych stacji bazowych lokalizowanych na wolnostojących wieżach. Jak wynika z oceny oddziaływania na środowisko, anteny umieszczone zostaną na wysokościach 30 lub 39 m npt. Bezpośrednie otoczenie stacji stanowi płaski teren o charakterze rolniczym, bez zabudowy mieszkaniowej. Pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną wystąpią na wysokości powyżej 25 m npt. w maksymalnej odległości do ok. 32,5 m od anten stacji bazowej, zatem w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Decyzją nr [...]z dnia [...]Starosta T. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji bazowej, zobowiązując inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie i zawiadomienia D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania z przedstawieniem pomiarów kontrolnych elektromagnetycznego promienia niejonizującego. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor przedstawił decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uzgodniony projekt budowlany, ocenę oddziaływania na środowisko i prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 9.11.2000r. Starosta podał do publicznej wiadomości za pomocą obwieszczenia informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku o pozwolenie na budowę bazy. Obwieszczenie było wywieszone w dniach od [...]do [...]. Pisma nadesłane przez mieszkańców L. P. nie zawierały uzasadnionych zarzutów, bowiem planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego, według OOŚ umieszczenie anten i urządzeń nadawczych w stacji bazowej w L. P. nie wpłynie istotnie na zmianę dotychczasowego krajobrazu i nie naruszy interesu osób trzecich, ponadto inwestor przedłożył uzgodnienie z Rejonem Energetycznym O. Ś., czyli nie wystąpią zakłócenia w dostawach energii elektrycznej. Nikt z mieszkańców nie wystąpił o udostępnienie informacji o planowanej inwestycji. Wobec treści art. 35 ust. 4 prawa budowlanego organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji W. M. działająca przez adwokata zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 2 lit.a i pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez naruszenie obowiązku ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z energii elektrycznej oraz uciążliwościami powodowanymi przez zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ponadto naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1b tej ustawy z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania trenu, zaś decyzja w tym przedmiocie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w końcu naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 9 k.p.a. przez zaniechanie obowiązku należytego informowania o okolicznościach sprawy. W uzasadnieniu odwołania podała, że obwieszczenie podane zostało do publicznej wiadomości jedynie w siedzibie Starostwa T. w sytuacji, gdy przedmiot postępowania dotyczy bezpośrednio mieszkańców miejscowości L. P., w której nie podano jakiejkolwiek informacji o dalszym toku postępowania. Nie wyjaśniono zgłoszonej przez mieszkańców kwestii zakłóceń w dostawach energii elektrycznej już obecnie i realnej obawy powiększenia tych zakłóceń po przyłączeniu stacji bazowej.

Przekazując odwołanie (art. 133 k.p.a.) organ I instancji wyjaśnił, że Starostwo przekazało do Gminy W. M. obwieszczenie Starosty T., które było umieszczone na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Gminy w W. M., zaś o poinformowaniu mieszkańców L. P. o planowanej inwestycji świadczy wniesione przez nich pismo.

W nawiązaniu do tego wyjaśnienia sołtys L. P. w piśmie z dnia [...] podał, że zwyczajowo każda informacja istotna dla mieszkańców sołectwa była mu przekazywana osobiście na piśmie przez Urząd Gminy W. M., celem rozplakatowania w miejscowości, natomiast nigdy nie otrzymał informacji z Urzędu Gminy bądź Starostwa Powiatowego o planowanej budowie stacji bazowej, a dowiedział się o niej od swojej żony W. M.

Pismem z dnia [...]organ odwoławczy wezwał wójta gminy W. M. o udzielenie informacji, czy obwieszczenie Starosty T. z dnia [...]doręczone do Urzędu w dniu [...]zostało wywieszone w siedzibie Urzędu Gminy W. M. oraz w pobliżu miejsca planowanej inwestycji np. w sołectwie L. P.

W odpowiedzi z dnia [...]Wójt zaświadczył, że obwieszczenie Starosty wywieszone zostało w siedzibie Urzędu Gminy oraz w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, zaś po telefonicznej prośbie o uściślenie danych podał w piśmie z dnia [...], że obwieszczenie zostało wywieszone w dniach od [...] do [...]w siedzibie Urzędu Gminy W. M., na tablicy ogłoszeń oraz w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, tj. na ogrodzeniu nieruchomości stanowiącej teren planowanej inwestycji.

W dniu [...]wpłynęło do organu odwoławczego pismo W. M. wskazujące, że obwieszczenie powinno ukazać się na tablicy ogłoszeń, a nie na płocie prywatnej posesji, oraz powinno być przekazane za pośrednictwem sołtysa, ponadto w piśmie zapowiedziano przekazanie zbiorowego oświadczenia mieszkańców wsi, pod którym zbiera podpisy, iż żadne obwieszczenie nie wisiało w Urzędzie Gminy ani na posesji inwestora.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Wojewoda D. utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy w szczególności wskazał, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym pogorszyć stan środowiska, co uzasadniało stosowanie powołanej ustawy z dnia 9 listopada 2000r. (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.). Przepisy wymienionej ustawy o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zobowiązują właściwy organ administracji publicznej do zachowania trzech zasad wobec takich inwestycji,

1. udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie 2. udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska 3. postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Postępowania wymienione w punkcie trzecim zostało przeprowadzone na podstawie dostarczonej przez inwestora dokumentacji zgodnie z art. 26 i art. 29 ust. 1 cyt. ustawy. Ponadto organ obowiązany był udostępnić każdemu, na jego pisemny wniosek, informacje o środowisku i jego ochronie, zaś zgodnie z art. 12 omawianej ustawy każdy miał prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy podanie informacji do publicznej wiadomości następuje przez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a gdy siedziba organu właściwego mieści się na terenie innej gminy, także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia. W aktach sprawy przekazanych z odwołaniem brak było dowodu potwierdzającego dokonanie czynności określonych w art. 13 ust. 3 ustawy. W wyniku wszczętego w tym zakresie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego uzyskano pisma Wójta Gminy W. M. uznane za dowód w sprawie, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania prawdziwości. Dowód ten pozwala na ustalenie, że organ I instancji spełnił warunek określony w art. 13 cyt. ustawy. Organ odwoławczy omówił ponadto spełnienie przez inwestora wymagań określonych przepisami prawa materialnego oraz wynikający z oceny oddziaływania na środowisko brak potrzeby utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 ze zm.). Należało przyjąć, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez zakłócenia elektryczne czy promieniowanie (art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane).

Skargę na powyższą decyzję złożyło [...] mieszkańców L. P., którzy nie brali udziału w poprzedzającym jej wydanie postępowaniu administracyjnym. W skardze zarzucili 1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1d i pkt 6 oraz ust. 2 pkt 3, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 13 w zw. z art. 19 i art. 25 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o cenach oddziaływania na środowisko 2. naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 75-77 i art. 109 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wnieśli o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podali, że bezpodstawnie nie zostali uznani za strony, pomimo że są osobami trzecimi w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego, skoro inwestycja należy do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, z którego korzystają. Niezależnie od tego skarżącym przysługiwało prawo do udziału w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania projektowanej stacji na środowisko, które nie zostało przeprowadzone. Zarzucili ponadto, że plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał lokalizacji inwestycji o takim charakterze i oddziaływaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż inwestor uzyskał wszystkie wymagane decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzgodnienia oraz opinie, zaś organ pierwszej instancji spełnił warunek określony w art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. Ponadto zgodnie z oceną oddziaływania na środowisko inwestycja nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko oraz została pozytywnie uzgodniona przez D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i należy przyjąć, że nie narusza interesów osób trzecich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej w skrócie p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Jest to po pierwsze interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym, po drugie zaś, istnienie związku między sferą indywidualnych uprawnień skarżącego a zaskarżonym aktem, czyli interes materialnoprawny wynikający z normy materialnego prawa administracyjnego. Istnienie tego elementu pozwala sądowi na ocenę, czy skarga złożona została we własnej sprawie przez skarżącego. W przypadku stwierdzenia braku legitymacji skargowej sąd wydaje wyrok oddalający skargę (por. T. Woś "Postępowanie sądowo-administracyjne" WPr 2004 s. 123, 129). Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm. w skrócie ustawa z 9.11.2000r.) każdy miał prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu, którego przedmiotem było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 25 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z 9.11.2000r., § 2 pkt 8 k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji ... mogących pogorszyć stan środowiska... Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm. w związku z art. 67 ustawy z dni 9.11.2000r.). Skoro prawo to przysługiwało każdemu, to jedynie z uwagi na nie, podmiot składający uwagi i wnioski nie stawał się stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Oczywiście w postępowaniu wszczętym na żądanie strony mogły uczestniczyć inne osoby, o ile posiadały interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z uwagi na przebieg postępowania administracyjnego i treść skargi podlegało badaniu przez Sąd, czy organ dysponując z treści pism mieszkańców wsi (a następnie skarżących) wiedzą o kręgu osób zainteresowanych w sprawie, trafnie nie uznał ich za strony i nie wezwał do udziału w postępowaniu (art. 61 § 4 k.p.a., por. A. Wróbel w KPA Komentarz Kraków 2000 s. 235). Wymaga przy tym zaznaczenia, że w treści pisemnych wystąpień skarżących do organu, który ocenił je jako uwagi i wnioski z art. 12 ustawy z 9.11.2000r., nie było zawartego żądania uznania ich za stronę postępowania chociażby w sensie procesowym. W dalszej kolejności i również z uwagi na przebieg postępowania administracyjnego i treści skargi wymagało oceny dochowania przez organ czynności podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie wniosku inwestora oraz o możliwości składania uwag i wniosków zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 9.11.2000r. Znaczenie tej kwestii w oczywisty sposób wynika z art. 36 ustawy z dnia 9.11.2000r., zgodnie z którym decyzja podjęta z naruszeniem wymagania określonego w szczególności w art. 12-13 jest nieważna. Jednak w ocenie Sądu podstawowe znaczenie miało uznanie skarżących za podmioty posiadające legitymację skargową również dla oceny skutków procesowych ewentualnego stwierdzenia w wyniku rozpoznania sprawy, że nastąpiło naruszenie tych przepisów, skoro organ odwoławczy nie dopatrzył się tej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek odwołania strony. Skarżący jedynie w tym zakresie podnieśli szczegółowe zarzuty procesowe. Natomiast zawraca uwagę, że skarga nie kwestionowała w istocie prawidłowości podstawowych dla treści rozstrzygnięcia ustaleń i ocen, dotyczących braku realnego naruszenia interesów osób trzecich w związku z planowaną inwestycją. W ocenie Sądu skutecznie twierdzony interes prawny nie może mieć charakteru teoretycznego, zupełnie ogólnikowego i nie potwierdzonego jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi lub dowodami. Przy ogólnej charakterystyce tego interesu podkreśla się, że powinien wynikać on z przepisu prawa przyznającego danemu podmiotowi konkretne korzyści, nadające się do zrealizowania w toku postępowania, zaś interes ten powinien być indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, znajdujący potwierdzenie w okolicznościach faktycznych uzasadniających zastosowanie prawa materialnego. Przykładowo interes prawny właściciela nieruchomości wynikający z prawa cywilnego, może pozostawać w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania dotyczącego sąsiednich nieruchomości (uchwała VI SA 13/95 ONSA 1995/4/154 lub VI SA 20/95 ONSA 1996/2/54, por. glosa J. Zimmermanna w OSP 1997/4/83), podobnie w sprawach w przedmiocie pozwolenia na budowę osoby trzecie mogą uzyskać pozycję strony w sensie materialnym w oparciu o przepisy art. 5 ust. 2 prawa budowlanego w nawiązaniu do art. 144 k.c. lub przepisów z zakresu ochrony środowiska (por. orzeczenia NSA IV SA 558/99 Lex nr 77640, IV SA 2085/98 Lex nr 55752, IV SA 1527/97 Lex 48717, IV SA 1492/98 Lex nr 47835, IV SA 449/98 Lex nr 46961 lub IV SA 1517/97 Lex nr 43323). Inaczej ujmując, w przypadku zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa budowlanego i stwierdzonego obiektywnie braku nadmiernie uciążliwego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, ich właściciele nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu. Tak samo podmiot zbiorowy, obejmujący mieszkańców sołectwa, nie ma przymiotu strony, o ile nawet członkowie tej zbiorowości wystąpią w sposób formalny oddzielnie, lecz zgłaszając wspólne, subiektywne i niczym nie potwierdzone obawy niekorzystnego oddziaływania od mającego powstać na terenie wsi obiektu budowlanego na środowisko. Problematyka z tym związana wchodziła w zakres postępowania dotyczącego oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a jak trafnie wskazał organ postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy łącznie z uzyskaniem wymaganych i również nie kwestionowanych przez skarżących uzgodnień. Nietrafne było stanowisko skarżących, jakoby ogółowi mieszkańców wsi przysługiwała pozycja strony w nin. postępowaniu jedynie z uwagi na przynależność inwestycji do mogących pogorszyć stan środowiska, tym bardziej gdy nie kwestionowali zapadłych rozstrzygnięć oraz elementów postępowania wykazujących poza wszelką wątpliwość brak negatywnego oddziaływania obiektu na środowisko. Błędnie twierdzili dalej, jakoby kwestia posiadania przez nich przymiotu strony z tego punktu widzenia, nie pozbawiła ich możności skutecznego kwestionowania legalności decyzji z punktu widzenia wymogów ustawy z dnia 9.11.2000r., jak gdyby możliwe było rozdzielenie tych elementów jednego postępowania i samodzielne dokonywanie ocen legalności decyzji na skutek skargi nie pochodzącej od strony, lecz wskazującej na wadliwość tego fragmentu postępowania. Przeciwnie, twierdzenie skargi, że "skarżący są osobami trzecimi w rozumieniu art. 5 ust.1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego" należało poprzeć konkretnymi twierdzeniami i zarzutami, przede wszystkim z zakresu części postępowania dotyczącej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, do której skarżący nie zgłosili żadnych zastrzeżeń, nie zaś traktować tego twierdzenia jako pewnej oczywistości, aby następnie od razu i przede wszystkim omawiać pewne niejasności fragmentu postępowania z art. 12-13 ustawy z dnia 9.11.2000r. Nie mieli racji skarżący, że wybudowanie stacji bazowej było dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy plan miejscowy przewidywał lokalizację inwestycji o takim charakterze oddziaływania. Jak wiadomo, uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego do kwestionowania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy są pośrednie i ograniczone, zaś w postępowaniu zmierzającym do ustalenia tych warunków obciążają zasady odmienne od przytoczonych w skardze (por. uzasadnienie uchwały NSA OPK 13/98 ONSA 1999/3/79, wyrok NSA IV SA 2071/98 Lex nr 77634, orzecznictwo przytoczone w: J. Skrzydło-Niżnik, P. Dobosz "Prawne problemy procesu inwestycyjno-budowlanego i konserwatorskiego" s. 94-96). W podsumowaniu można stwierdzić, że skarga w ogóle nie odnosiła się do podstawowego w sprawie zagadnienia, czy skarżący posiadają przymiot strony, po przyjęciu w oparciu o błędne przesłanki, że w sposób oczywisty są stronami, bądź też wobec braku rzeczowej argumentacji mogącej podważyć trafne oceny organu, które Sąd po dokonaniu w tym zakresie kontroli w pełni podziela. Odnosząc się do wyeksponowanej w skardze, ale w tych warunkach pozbawionego w istocie znaczenia, kwestii prawidłowości postępowania z art. 12-13 ustawy z dnia 9.11.2000r., Sąd nie znalazł podstaw do uznania skargi również w tym zakresie za uzasadnioną. Z krytyki zamieszczenia tekstu obwieszczenia "na płocie" zamiast na tablicy ogłoszeń mogło wynikać, że obwieszczenie nastąpiło, a jedynie w niewłaściwym miejscu zdaniem mieszkańców wsi, zaś z krytyki pominięcia pośrednictwa sołtysa, że w ocenie tych mieszkańców jedynie obwieszczenie dokonane przez sołtysa byłoby skuteczne prawnie. Tymczasem ustawa nie precyzowała, że obwieszczenie powinno nastąpić za pośrednictwem sołtysa oraz w miejscu uprzednio wykorzystanym do ogłoszeń. Żaden ze skarżących w pismach lub skardze nie twierdził, że posiadając informację o złożonym wniosku inwestora i toczącym się na skutek wniosku postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zgłosił się do urzędu gminy w celu uzyskania dodatkowych informacji w tej sprawie i stwierdził wówczas brak obwieszczenia o złożonym wniosku w siedzibie gminy. Fakt aktywnego udziału mieszkańców wsi w postępowaniu (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9.11.2000r.) dowodził posiadania przez nich informacji o złożeniu przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. W początkowej fazie rozpoznawania odwołania od decyzji nie zostało jedynie udokumentowane, że źródłem tej informacji było obwieszczenie, czy zatem było dodatkowym czy jedynym jej źródłem. Okoliczność ta, równie drugorzędna jak sam zarzut, nabrała dla skarżących zasadniczego znaczenia dopiero na etapie skargi. Sąd poprzestaje na wyrażeniu oceny, że sposób przeprowadzenia i oceny dowodu z pism wójta na okoliczność należytego dokonania obwieszenia przez organ, nie naruszył zasad postępowania dowodowego oraz przepisów art. 7, art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a., zaś samo jedynie twierdzenie pewnej grupy osób, że posiadana przez nią informacja dotarła do niej w inny sposób, nie była wystarczająca do podważenia mocy dowodowej tych pism.

Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2000r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.