Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 99/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 1, 272 § 2a i § 3, art. 281
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2024 r. skargi K.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2022r. I SA/Rz 383/22 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2022 r., nr 1801-IOV-2.4103.34.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Rz 99/24

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 października 2022 r. sygn. I SA/Rz 383/22 oddalił skargę K. B. (Skarżącej) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr 1801-IOV-2.4103.34.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania oraz prawa materialnego w sprawie. Wyrok został wydany w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek. Wyrok jest prawomocny.

W dniu 16 lutego 2024 r. wpłynęła do Sądu skarga Skarżącej o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem.

Odnośnie do podstawy wznowienia, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Skarżąca wskazała na przepis art. 271 p.p.s.a. podnosząc zarzut nieważności, albowiem w składzie sądu, który wydał prawomocny wyrok w sprawie Skarżącej tj. wyrok WSA w Rzeszowie z 20 października r. sygn. I SA/Rz 383/22 uczestniczyła osoba nieuprawiona, tj. Sędzia WSA Jacek Boratyn. Ponadto jako podstawę wznowienia postępowania Skarżąca podała przepis art. 272 § 3 p.p.s.a. z powodu wydania w dniu 23 listopada 2023 r. przez Europejski Trybunał Praw Człowieka wyroku pilotażowego w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), z którego wynika, że udział w wydaniu wyroku osoby, która została wybrana w procedurze powoływania sędziów z udziałem Krajowej Rady Sądownictwo, ukształtowanej na mocy ustawy zmieniającej z 2017 r., nie gwarantuje jednostce prawa do rzetelnego procesu, wynikającego z art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm., dalej: Konwencja), zakresie prawa człowieka do niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą.

Skarżąca podała, że KRS uchwałą z dnia 14 października 2020 r. nr 782/2020 przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie Jacka Boratyna do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. W dniu 18 marca 2021 r. został on powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i złożył wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ślubowanie. Sędzia uczestniczył w składzie sądu wydającego wyrok w sprawie sygn. I SA/Rz 383/22. Skarżąca uzasadniała, że z przywołanego wyroku ETPCz wynika, że Polska łamie systemowo prawa człowieka w postaci prawa do rzetelnego procesu, gwarantowanego przez art. 6 §1 Konwencji. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest skład KRS. Co więcej, ewentualne odwołanie od uchwały KRS jest rozpatrywane przez Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, która nie ma statusu niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy, jak wymaga tego prawo. Tryb powołanie, względnie promocji sędziów na wyższe stanowiska z udziałem tego organu był wadliwy.

Jednocześnie Skarżąca podniosła, że test niezawisłości i bezstronności sędziego, uregulowany w art. 5a § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, nie jest środkiem, który pozwoliłby stronie na wyeliminowanie systemowego naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego i skutecznej ochrony sądowej. W jego ramach nie jest możliwe skuteczne zadbanie, czy wady o charakterze systemowym powinny doprowadzić do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy.

Zdaniem skarżącej w sprawie zaszła przesłanka nieważności, gdyż w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona, a nadto z treści ww. wyroku ETPCz wynika, że sprawa powinna zostać rozpoznana na nowo z poszanowaniem prawa do rzetelnego procesu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Konwencji.

Jako moment, w którym Skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia należy uznać dzień wydania wyroku przez ETPCz w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce (skarga nr 50849/21), tj. 23 listopada 2023 r. Wyrok ten ma charakter pilotażowy i potwierdza, iż w Polsce istnieje systemowy problem co do zagwarantowania stronom prawa do rzetelnego procesu sądowego.

Wywodząc powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2022 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2022 r. nr 1801-IOV-2.4103.34.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2014 r.

Ponadto Skarżąca wniosła o skierowanie na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prejudycjalnego: czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że Sąd nie stanowi "sądu ustanowionego na mocy ustawy", jeżeli sędzia zasiadający w składzie orzekającym tego sądu został powołany w wyniku procedury, w której:

a) nie zasięgnięto opinii organu samorządu sędziowskiego,

b) kandydaci na to stanowisko zostali powołani na podstawie uchwały organu takiego jak KRS, który to organ nie jest organem niezależnym i nie zasiadają w niej przedstawiciele środowiska sędziowskiego powołani w jej skład niezależnie od władzy wykonawczej i ustawodawczej,

c) kandydaci w konkursie nie mogli zaskarżyć postępowania nominacyjnego do sądu spełniającego prawa Unii, gdyż Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego nie spełnia kryterium określonych w art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 6 ust 1-3 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Praw podstawowych Unii Europejskiej,

w efekcie czego jednostka może nabrać wątpliwości systemowych co do niezawisłości i bezstronności sędziego oraz zapewnienia jej wymaganego poziomu skutecznej ochrony sądowej.

Następnie w piśmie procesowym z dnia 13 maja 2024 r. Skarżąca wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego: czy art. 2 i 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 Karty Prawa Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że jednostce nie zostało zapewnione prawo do niezależnego bezstronnego sądu, ustawionego ustawą, jeśli:

a) w składzie sądu orzekającego uczestniczy osoba, która została powołana na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego na wniosek KRS, ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, której sposób funkcjonowania w świetle kryteriów sformułowanych w wyroku C-585/18 A.K. prowadzi do ukonstytuowania organu, który nie jest sądem w rozumieniu art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych

Wolności, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie ETPCz (wyroki z 22 lipca 2021 r., Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19; 8 listopada 2017 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce, skargi nr 49868/79 i 57511/79; 3 lutego 2022 r., Advance Pharma sp. z o.o. przeciwko Polsce, skarga nr 1469/20 oraz z 23 listopada 2023 r. Wałęsa przeciwko Polsce, skarga nr 50849/21) oraz TSUE (wyroki: w sprawie C-585/18 i in., pkt 134; w sprawie C-824/18, pkt 123; w sprawie C-791/19, pkt 98; w sprawie C-487/19, pkt 148),

ewentualnie

b) osoba, która została powołana na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego na wniosek KRS, wadliwie utworzonej i wadliwie działającej, biernie

akceptuje nieprawidłowości procedury powołania na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, mimo posiadanie wiedzy o orzeczeniach wydanych przez Europejski Trybunał Człowieka oraz TSUE, w efekcie taka osoba nie korzysta z domniemania bezstronności i niezawisłości, albowiem osoba ta świadomie narusza prawo Unii Europejskiej oraz prawo międzynarodowe?

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się od nie uwzględnienia wniosków skarżącej o wystąpienie z pytaniami prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie sądu brak jest ku temu podstaw. Pojęcie osoby nieuprawnionej do orzekania jest pojęciem wynikającym z prawa krajowego i zostało już zdekodowane w judykatach wydanych przez NSA. Sam TSUE w wydanych dotychczas wyrokach nie uznał sędziego powołanego przez Prezydenta za osobę " nieuprawniona " do orzekania. Dlatego też sąd nie miał wątpliwości, których zaistnienie jest podstawą do wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE.

Przepis art. 280 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Przez to ostatnie pojęcie należy zrozumieć zbadanie czy składający skargę o wznowienie postępowania jako jej podstawę wskazał którąś z przyczyn wymienionych w art. 271, art. 272 czy w końcu art. 273 P.p.s.a.. Chodzi tutaj o zbadanie czy któraś z tych przesłanek została w sposób formalny wymieniona w skardze.

W sprawie niniejszej Skarżąca wskazał jako przyczynę wznowienia udział w składzie orzekającym sędziego nieuprawnionego, który został powołany na stanowisko Sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa wyłonionej po uprzednim skróceniu w sposób niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej kadencji legalnie działającej Rady. Przywołała także wyrok ETPCz w sprawie Wałęsa przeciwko Polsce z 23 listopada 2023 r.

Takie wskazanie mieści się w ramach podstawy określonej w art. 271 pkt 1 P.p.s.a. która obejmuje takie sytuacje wznowienia postępowania z powodu nieważności, gdy w składzie Sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał Sędzia wyłączony na mocy ustawy. Nie zachodziła zatem podstawa do skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 280 § 1 P.p.s.a.

Przepis art. 281 P.p.s.a. stanowi, że na rozprawie Sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia, to odrzuca skargę o wznowienie. Chodzi tutaj o takie rozważenie okoliczności sprawy, gdzie należy stwierdzić czy okoliczności faktyczne podane przez składającego skargę o wznowienie mieszczą się w ramach podstawy wznowienia zawartej w powołanych przepisach art. 271 do art. 273 P.p.s.a.

Ponieważ w niniejszej sprawie Skarżący jako pierwszą podstawę wznowienia wskazał na przesłankę mogącą mieścić się w podstawie art. 271 pkt 1 P.p.s.a. należało rozważyć czy w składzie Sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał Sędzia wyłączony na mocy ustawy. Przesłanki zawarte w tej podstawie nie zostały zrealizowane.

Skład orzekający w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z 25 maja 2023 r. sygn. III FSK 1592/22, który stwierdził że "sędzia sądu administracyjnego jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim, także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami". Trzeba bowiem wskazać, że sędzia sądu administracyjnego nie może być osobą nieuprawnioną, o której mowa w art. 271 pkt 1 P.p.s.a. skoro przeszedł pozytywnie procedurę powołania na urząd sędziego. Nawet gdyby w toku powoływania na urząd sędziego doszło do uchybień przepisom rangi podkonstytucyjnej to akt powołania przez Prezydenta RP szanuje te uchybienia (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., I OZ 712/19).

Bazując na przedstawionych poglądach Sąd uznał, że wskazywany we wniosku sędzia WSA Jacek Boratyn nie może być uznany za osobę nieuprawnioną do orzekania, a tym samym nie zaktualizowała się ta przesłanka wskazana przez skarżącego.

Nie może być również mowy o zaistnieniu podstawy do wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy. Instytucja wyłączenia sędziego z urzędu została przewidziana w art. 18 § 1 P.p.s.a., gdzie w punktach od 1 do 7 enumeratywnie wymieniono wszystkie sytuacje, kiedy sędzia jest z mocy samej ustawy wyłączony od orzekania. Żadna z tych przyczyn w sprawie niniejszej nie zaistniała.

Należy jeszcze wskazać że w ramach podstaw wznowienia postępowania przewidzianych przepisem art. 271 pkt 1 P.p.s.a. nie mieści się badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu. Tryb badania spełnienia tych przesłanek został przewidziany w art. 5a ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Nie zaistniała również ustawowa przesłanka wznowienia określona w art. 272 § 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Sytuacja opisana w tej podstawie wznowienia w ocenie sądu zaistnieje wówczas, gdy osoba będąca stroną przez organem międzynarodowym uzyska korzystne dla niej rozstrzygnięcie i ma ono wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie sądu administracyjnego.

Analizując przepis art. 272 § 3 P.p.s.a. w ujęciu systemowym czyli w odniesieniu do innych regulacji zawartych w tej ustawie odnośnie dopuszczalności wznowienia postępowania z uwagi na orzeczenie organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Polskę należy jednak zauważyć odrębności pomiędzy konsekwencjami wydania orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE ), a Europejski Trybunał Praw Człowieka. Przepis art. 272 § 3 P.p.s.a. stanowił początkowo przesłankę do wznowienia postępowania sądowo administracyjnego w odniesieniu do orzeczeń obydwóch tych Wysokich Trybunałów. W odniesieniu do obydwóch uznawano przesłankę konieczności doręczenia wyroku Trybunału stronie, co z kolei było rozumiane tak, że tylko osoba, która uzyskała korzystny dla siebie wyrok któregoś z tych trybunałów miała uprawnienie do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jednak takie rozumienie tego przepisu z uwzględnieniem roli jaką pełni Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w systemie organów Unii, a zwłaszcza jego rola przy stosowaniu prawa Unii określona w art.267 TFUE ( Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Publ. Dz.U.2004.90.864/2 z dnia 2004.04.30 ), na mocy którego to przepisu jest on jedynym organem do dokonywania wiążącej wykładni Traktatów i aktów przyjętych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii spowodowało podjęcie przez NSA uchwały w składzie 7-miu sędziów w dniu z dnia 16 października 2017 r. I FPS 1/17, w której stwierdzono , że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania.

Uchwała ta odnosiła się jednak tylko i wyłącznie do orzeczeń TSUE, nie mieściły się w jej zakresie przedmiotowym orzeczenia ETPCz. NSA w składzie poszerzonym szeroko odwołując się do zasad prawa Unijnego przyjął, że dla zabezpieczenia skutecznego stosowania prawa Unii przepis art. 272 § 3 P.p.s.a. musi być rozumiany w ten sposób, że prawo do wniesienia skargi o wznowienia posiada nie tylko osoba będąca uczestnikiem postępowania przez TSUE , ale każda znajdująca się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej. Argumentacja ta została jednak w całości wyprowadzona z prawa Unijnego, nie zaś szerzej – europejskiego.

Z uchwały tej w ocenie sądu wynikało więc po pierwsze, że rozumienie przepisu art. 272§ 3 P.p.s.a. , sprowadzające się do przyjęcia, że uprawnionym do wniesienia skargi na jego podstawie jest tylko uczestnik postępowania przed organem międzynarodowym jest prawidłowe, jednak, po drugie z uwagi na rolę jaką pełni TSUE w systemie organów Unii powinna mieć takie prawo także inna osoba, jeśli znajduje się w sytuacji objętej orzeczeniem TSUE.

Zasada ta została wprowadzona do porządku prawnego poprzez nowelizację P.p.s.a. na podstawie ustawy z dnia z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U.2021.54 z dnia 2021.01.11.)

Wprowadziła ona przepis ust. 2a do art. 272 P.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Ustawodawca rozszerzył zatem krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i aktualnie uprawnieni są wszyscy, co do których treść orzeczenia TSUE ma wpływ na wydane w jego sprawie orzeczenie.

Trzeba jednak podkreślić, że ustawodawca zmieniając P.p.s.a. zmianę swoją ograniczył jedynie do TSUE. Nie obejmuje ona swoim zakresem przedmiotowym orzeczeń wydanych przez ETPCz. W jego przypadku podstawą złożenia wniosku może być dalej tylko i wyłącznie przepis art. 272 § 3 P.p.s.a.

Brak jest przy tym, zdaniem sądu I instancji podstaw do stosowania analogicznie przepisu art. 272 § 2a P.p.s.a. do orzeczeń ETPCz, jak także brak jest podstaw do stosowania zasady określonej w uchwale NSA. Inne są bowiem kompetencje ETPCz, jak także inny jest charakter jego orzeczeń. Mają one charakter rozstrzygania spraw pomiędzy państwami ( art. 33 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Rzym.1950.11.04. Dz.U.1993.61.284 z dnia 1993.07.10 ), czy też spraw każdej osoby, organizacji pozarządowej lub grupy jednostek, która uważa, że stała się ofiarą naruszenia przez jedną z Wysokich Układających się Stron praw zawartych w Konwencji lub jej protokołach ( art. 34 Konwencji ). Rozstrzygnięcie ma zatem charakter jednostkowy. Taki charakter tego rozstrzygnięcia pozwala na jego odmienną ocenę w aspekcie prawa do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Oceny takiej nie zmienia fakt, iż orzeczenia na jakie powoływała się strona ma charakter wyroku pilotażowego ( w nomenklaturze ETPCz ). Jak bowiem wynika z treści przepisu art. 272 § 3 P.p.s.a. podstawą wznowienia mogą być orzeczenia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Takie brzmienie tego przepisu musi być wykładane w ten sposób, że po pierwsze sam fakt działania organu odbywa się na podstawie takiej umowy. Są nią uregulowane wszelkie elementy " konstrukcyjne" organu, a po drugie rozstrzygnięcie swoje wydaje na podstawie uprawnień przyznanych mu przez taką właśnie umowę międzynarodową. Po pierwsze zatem Państwo Polskie zaakceptowało w umowie fakt powstania takiego organu, a po drugie nadało mu odpowiednie kompetencje do wydawania wiążących rozstrzygnięć. Natomiast procedura wyroku pilotażowego nie jest procedurą traktatową, a jedynie procedurą wprowadzoną przez sam Trybunał, który "mając na uwadze Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz jej Protokoły, ustanowił Regulamin ( Dz.U.1993.61.284/1 ). Art.61 ust. 1 tego regulaminu przewiduje, że Trybunał może wszcząć procedurę wyroku pilotażowego i wydać wyrok pilotażowy, gdy okoliczności faktyczne skargi wskazują na istnienie w zainteresowanej Układającej się Stronie problemu strukturalnego lub systemowego bądź innej podobnej dysfunkcji, która spowodowała lub może spowodować podobne skargi. Jednocześnie Regulamin w § 61 ust.8 stanowi, że w przypadku niezastosowania się przez zainteresowaną Układającą się Stronę do sentencji wyroku pilotażowego, Trybunał podejmuje rozpatrywanie skarg odroczonych zgodnie z ustępem 6.

Uregulowanie instytucji wyroku pilotażowego w Regulaminie ETPCz budzi zatem wątpliwości sądu I instancji co do tego, czy procedura tam przewidziana i zastosowana w sprawie na która powołuje się skarżący może być traktowana w aspekcie art. 272 § 3 P.p.s.a. analogicznie do traktatowych uprawnień TSUE zawartych w art. 267 TFUE.

Powyżej przedstawiona argumentacja w ocenie sądu nie pozwala zatem, z uwzględnieniem wyjątkowego charakteru instytucji wzruszania prawomocnych orzeczeń sądowych zastosować per analogiam zasady przyjętej przez NSA w powołanej powyżej uchwale do wyroków zapadłych przed ETPCz.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie była uczestnikiem postępowania przed ETPCz, a zatem nie mamy do czynienia z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 272 § 3 P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe wskazane argumenty Sąd uznał, że okoliczności faktyczne wskazane w skardze nie wyczerpują przesłanki z art. 271 pkt 1 i art. 272 § 3 P.p.s.a., a tym samym wznowienie jest niedopuszczalne i zgodnie z art. 281 P.p.s.a., skargę o wznowienie należało odrzucić.