Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 217/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 98 par. 1, art. 106, art. 123 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 3 par. 2 pkt 8 i 9, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2023 r. sprawy ze skargi I. B. na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi - Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku dotyczącego obsługi komunikacyjnej działki postanawia: odrzucić skargę. ał


UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2022 r. do Urzędu Miasta Łodzi - Departamentu Planowania

i Rozwoju Gospodarczego, Wydziału Urbanistyki i Architektury wpłynął wniosek I.B. (dalej także: skarżący) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...] w Ł. przy ulicy [...] bez numeru. Pismem z dnia 29 czerwca 2022 r. skarżący zmodyfikował swój wniosek, dostosowując parametry inwestycji do wyników analizy urbanistycznej.

Inwestycja została zaplanowana na terenie przyległym do pasa drogowego, zatem w dniu 7 lipca 2022 r. Urząd Miasta Łodzi (dalej także: UMŁ) zwrócił się do Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi (dalej także: ZDiT) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi w piśmie z dnia 21 lipca 2022 r., znak ZDiT-UU.40121.1.100.2022, negatywnie zaopiniował zaproponowaną w projekcie decyzji obsługę komunikacyjną. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż ul. [...] jest drogą gruntową, nieurządzoną, która na odcinku przyległym do nieruchomości od strony południowej (odcinek linii rozgraniczających teren inwestycji oznaczony B-C), jest bardzo wąska - działka drogowa ma szerokość ok 2.65-3,5 m. Odcinek linii rozgraniczających teren inwestycji oznaczony A-B znajduje się w strefie połączenia ulicy [...] i drogi wewnętrznej ul. [...], która również jest bardzo wąska i posiada nawierzchnię gruntową. Stan techniczny ul. [...] oraz ul. [...] ulega czasowym pogorszeniom szczególnie w okresach jesieni, wiosny i zimy, co może utrudnić dostęp do nieruchomości. Zdaniem ZDiT w istniejącym stanie żadna z ww. ulic nie zapewni komfortu obsługi komunikacyjnej projektowanego zagospodarowania zarówno w trakcie realizacji inwestycji, jak i później w trakcie użytkowania. Niedostateczna szerokość pasa ruchu i zły stan techniczny może skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, gdyż szerokość działki drogowej ul. [...], w miejscu planowanej inwestycji uniemożliwia swobodne mijanie się pojazdów, obecnie ruch prowadzony jest w części poza pasem drogowym.

Wnioskiem z dnia 22 lipca 2022 r. I.B. zwrócił się do Urzędu Miasta Łodzi o zawieszenie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianego do realizacji w Ł. przy ul. [...] bez numeru, na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...]. Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2022 r., znak: DPRG-UA-VIII.6730.112.2022, Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 123 § 1 i 2 oraz art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) (dalej: k.p.a.) zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie.

Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2022 r. I.B., powołując się na sygn. ZDiT-UU.40121.1.100.2022, zwrócił się do ZDiT o ponowne przeanalizowanie zaproponowanej obsługi komunikacyjnej, załączając projekt obsługi komunikacyjnej, zaktualizowany zgodnie ze wskazanymi wytycznymi. Zaproponowany przez skarżącego zjazd znajduje się od strony ul. [...], dz. nr [...] i [...] w obrębie [...], gdzie szerokość drogi wynosi ok. 6 m. Wobec powyższego, wymagana szerokość drogi - 3 m, została w tym przypadku, zdaniem skarżącego, spełniona. Obecnie ruch prowadzony jest tylko po części pasa drogowego o szerokości 4,80- 6,90 m. W odpowiedzi na zarzut o złym stanie technicznym drogi skarżący wskazał, iż w ostatnim czasie, w obrębie ok. 40 m od działki [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy o nr DPR-UA-VIII.948.2021. Przedmiotowa decyzja została wydana również przy drodze gruntowej, nieutwardzonej, o szerokości 3,40-3,50 m. Mając na względzie powyższe, I.B. zwrócił się o ponowne przenalizowanie jego sprawy, z uwzględnieniem proponowanej zmiany obsługi komunikacyjnej. Natomiast jeśli wskazana przez niego planowana obsługa komunikacyjna nie spełni niezbędnych wymagań, skarżący zwrócił się z prośbą o wskazanie alternatywnych rozwiązań, które umożliwią mu wjazd na teren posesji, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego.

Pismem z dnia 26 września 2022 r., znak ZDiT-UU.4014.77.2022, Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi poinformował I.B., iż w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w opinii do projektu decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 lipca 2022 r. i negatywnie opiniuje możliwość obsługi komunikacyjnej ww. nieruchomości poprzez zjazd z ul. [...]. W uzasadnieniu pisma, poza powtórzeniem argumentów wskazanych w piśmie z dnia 21 lipca 2022 r., wskazano, iż zgodnie z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1693) zjazd to część drogi publicznej łącząca jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiąca bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono również, że wskazana w piśmie inwestora działka [...] w obrębie [...], stanowiąca pas drogowy ul. [...], rzeczywiście posiada szerokość ok. 6 m, należy jednak podkreślić, iż szerokość działki drogowej nie jest tożsama z szerokością jezdni danej ulicy. Teren działki nr [...] w obrębie [...] niemal w całości porośnięty jest zielenią, jedynie niewielki fragment jezdni przebiega tuż przy zachodniej granicy ww. działki. Ruch kołowy odbywa się po terenie dz. [...] w obrębie [...]. Pomijając powyższe nieruchomość położona przy ul. [...] b.n. /dz. nr [...], [...] w obrębie [...]/ nie przylega bezpośrednio do dz. [...] w obrębie [...], stanowiącej pas drogowy ul. [...], co za tym idzie szerokość tej konkretnej działki, jak również przebiegającej na niej jezdni nie ma znaczenia dla lokalizacji zjazdu, w świetle jego definicji podanej wyżej.

Ponadto, jak stwierdzono w piśmie ZDiT, z informacji uzyskanych od Wydziału Dysponowania Mieniem w Departamencie Gospodarowania Majątkiem Urzędu Miasta Łodzi wynika, że względem działki skarżącego - nr [...] w obrębie [...], która wykorzystywana była przez okolicznych mieszkańców jako droga dojazdowa do ich posesji, na wniosek Miasta Łódź oraz owych mieszkańców, przed sądem toczy się postępowanie o zasiedzenie, bądź ustanowienie służebności drogi koniecznej na ww. działce i na czas prowadzonego postępowania Sąd wydał postanowienie o zabezpieczenie prawa przejazdu dla wnioskujących osób fizycznych. W związku z toczącym się postępowaniem stan prawny ww. działki należy określić jako nieuregulowany i zarządca drogi nie może wydać pozytywnej opinii w zakresie lokalizacji zjazdu z ul. [...] na teren nieruchomości położonej na dz. [...], [...] w obrębie [...].

W dniu 26 września 2022 r. I.B. przesłał na skrzynkę ePUAP Urzędu Miasta Łodzi pismo zatytułowane "Skarga Ponaglenie w związku z bezczynnością ZDiT". Wskazał w nim, iż na podstawie art. 37 § 1 pkt 1, § 2 oraz § 3 pkt 1 k.p.a. składa ponaglenie w związku z bezczynnością Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu ds. Uzgodnień w sprawie rozpatrzenia "Wniosku o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej". Na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. I.B. wniósł o:

1. stwierdzenie, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności;

2. zobowiązanie organu rozpatrującego sprawę do załatwienia sprawy oraz wyznaczenie 7 dniowego terminu do jej załatwienia;

3. zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności oraz podjęcia środków zapobiegających bezczynności w przyszłości.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż do dnia wniesienia ponaglenia, mimo upływu już prawie dwóch miesięcy, nie otrzymał żadnego pisma wskazującego na podjęcie przez organ odwoławczy jakiejkolwiek czynności w sprawie pisma skarżącego z dnia 10 sierpnia 2022 r. o ponowne rozpatrzenie wniosku dotyczącego obsługi komunikacyjnej działki. W dniu 6 października 2022 r. skarżący przesłał na skrzynkę ePUAP Urzędu Miasta Łodzi kolejne pismo, zatytułowane "Skarga Pismo do ponaglenia z dnia 26 września 2022 r.". Wskazał w nim, iż w odpowiedzi na pismo z dnia 28 września 2022r., znak DOM-ZKMA/1.1511.1.161.2022, ws. przekazania ponaglenia dotyczącego braku realizacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Zarząd Dróg i Transportu, informuje, iż do dnia 05 października 2022. r., nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia 10 sierpnia 2022 r.

W ocenie skarżącego pismo przygotowane i przesłane przez ZDiT, z dnia 26 września 2022 r., nie zawiera odpowiedzi na wskazane przez niego zagadnienia. ZDiT nie ustosunkował się do argumentu, jakim było wydanie w dniu 04 czerwca 2021 r. warunków zabudowy dla dz. ew. [...]: [...] (decyzja nr DPRG - UAVIII.947.2021), dla sąsiada, którego nieruchomość położona jest 43,02 m dalej, również przy ul. [...], tj. przy drodze gruntowej nieurządzonej, dz. ew. [...], której stan techniczny na odcinku przyległym do ww. działki, także ulega czasowemu pogorszeniu, a jej szerokość geodezyjna w zależności od miejsca pomiaru, mieści się w przedziale 2,11 - 3,05 m. Ponadto w ubiegłym roku w promieniu do 1 km, zostało wydanych co najmniej 8 pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy, jak również wiele pozwoleń na budowę, w tym dla osiedla domków jednorodzinnych. Sąsiedzi, których nieruchomości położone są w odległości ok. 87,85 m i 139,61 m (nr dz. ew. [...]: [...] oraz [...]: [...]), są na etapie kończącym budowę domów. Skarżący podkreślił, że jakość dróg w okolicy jego działki, tj. np. ul.: [...], [...], czy [...], są o podobnej jakości oraz szerokości i rzadko kiedy pas ruchu idzie odpowiednio, tzn. według map geodezyjnych, pomimo to wydawane są decyzje pozytywne. Skarżący podkreślił również, iż nowa lokalizacja zjazdu znajduje się na drodze lokalnej dojazdowej D, która przylega do drogi lokalnej L (dz. ew. nr [...]), zgodnie z mapami geodezyjnymi – [...] gminna lokalna stabilizacja żwirem lub żużlem (źródło: Raport o terenie OnGeo). Wymogi, jakie musi spełnić droga lokalna, to przede wszystkim 2 pasy ruchu jednojezdniowe, z których każdy wynosi 2,75 m w terenie zabudowanym. Wobec czego, w przedmiotowej sytuacji, zjazd w proponowanej, nowej lokalizacji, na styku dróg D i L nie powoduje zagrożenia w ruchu lądowym i pieszym. Zgodnie z informacjami uzyskanymi ze strony Łódzki Ośrodek Geodezji, cała ul. [...] ma klasę techniczną drogi lokalnej (Sieć drogowo - uliczna Łodzi. Układ dróg i ulic: http://www.mapa.[...]). Skarżący podkreślił, że obowiązkiem zarządcy drogi publicznej mającej status prawny drogi jest więc także adekwatna reakcja na stopniową degradację powierzchni powodowaną np. przez działanie warunków atmosferycznych powiązanych z ruchem pojazdów. ZDIT również nie wskazał skarżącemu żadnego alternatywnego rozwiązania, bądź rozwiązań, jakie może on podjąć, w celu lokalizacji zjazdu z jego nieruchomości.

Ponadto, w ocenie I.B., przywołana argumentacja, jakoby stan prawny jego działki [...] był nieuregulowany, jest niezgodna z prawdą. Zgodnie z ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami art. 113 ust. 6 "Przez nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym rozumie się nieruchomość, dla której ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić osób, którym przysługują do niej prawa rzeczowe." Skarżący podkreślił, iż zgodnie z posiadanymi dokumentami oraz znanym mu stanem faktycznym i prawnym, jest jedynym prawowitym właścicielem ww. działki, dla której prowadzona jest Księga Wieczysta o nr [...] przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi. Jeśli Zarząd Dróg i Transportu stoi na stanowisku, że jest organem prawnie umocowanym do wypowiadania się w kwestii spraw cywilnych prowadzonych w sądzie, w sytuacji gdy nie jest uczestnikiem przedmiotowych postępowań, skarżący zwrócił się o wskazanie podstawy prawnej ku temu. Natomiast, zdaniem skarżącego, zastępca dyrektora, który podpisał przedmiotowe pismo oraz opinię o braku możliwości lokalizacji zjazdu, nie jest w ocenie skarżącego osobą bezstronną, gdyż powołany jest jako świadek strony przeciwnej w sprawie, na którą sam się powołuje. Postępowanie administracyjne wprost zakłada, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w sposób bezstronny, wobec czego uznać należy, iż postępowanie powinno być prowadzone w sposób neutralny, niezależny, obiektywny i sprawiedliwy, a organ, podejmując czynności w celu załatwienia sprawy w ramach postępowania, zobowiązany jest dokonywać oceny materiału dowodowego, kierując się wyłącznie przepisami prawa i własnym doświadczeniem. Mając na względzie powyżej przedstawioną argumentację oraz brak odpowiedzi na pismo z dnia 10 sierpnia 2022 r., skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez bezstronnego pracownika, który kierował się będzie przepisami prawa, specjalistyczną i fachową wiedzą oraz zawodowym doświadczeniem.

Następnie I.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 24 listopada 2022 roku złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Urzędu Miasta Łodzi w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2022 roku o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej. Wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ: Urząd Miasta Łodzi i niezałatwienia sprawy w terminie, o uwzględnienie skargi a w konsekwencji zobowiązanie organu do dokonania czynności w postaci zajęcia stanowiska wskazującego na możliwą obsługę komunikacyjną działki skarżącego, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż skarżący w maju 2022 roku złożył wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla działek, których jest właścicielem, o nr [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] bez numeru (księga wieczysta nr [...]). W wyniku złożonego wniosku, Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Łodzi, dnia 07 lipca 2022 roku skierował do Zarządu Dróg i Transportu oraz Polskiej Sieci Energetycznej pisma z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na przedmiotowe pisma, Polska Sieć Energetyczna wydała milczącą zgodę, nie wnosząc sprzeciwu w drodze decyzji, natomiast Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi, dnia 21 lipca 2022 roku przekazał do Wydziału Urbanistyki i Architektury pismo, w którym negatywnie zaopiniował obsługę komunikacyjną działek skarżącego. W piśmie tym organ nie zbadał, czy i w jaki sposób planowana inwestycja wpłynie na ruch drogowy, czy możliwe technicznie jest połączenie działki z drogą publiczną, jaki wpływ na zagospodarowanie działki i "ruch" na tej działce wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zgodnie z przyjętą w Urzędzie Miasta procedurą, skarżący został przekierowany do ZDiT, aby renegocjować lokalizację zjazdu z należących do niego działek, równocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania, bowiem, jak został poinformowany, przy takim stanowisku ZDiT nie było możliwości uwzględnienia złożonego wniosku.

Dalej w uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w dniu 10 sierpnia 2022 roku w następstwie pisma uzyskanego z Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Łodzi, skierował pisemny wniosek do Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej. W przedmiotowym piśmie przedstawiona została propozycja nowej lokalizacji zjazdu z nieruchomości, uwzględniając zastrzeżenia podniesione przez ZDiT, między innymi odległość zjazdu od drogi publicznej. Po bezskutecznym upływie terminu na odpowiedź, skarżący skierował do Prezydenta Miasta Łodzi ponaglenie, w związku z bezczynnością ZDiT. Dnia 26 września 2022 r. skarżący otrzymał pismo z Zarządu Dróg, które nie zawierało odpowiedzi na przedstawioną przezeń argumentację, a co najistotniejsze nie wskazano mu alternatywnych rozwiązań, które umożliwią obsługę komunikacyjną jego działek, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego (co do którego ZDiT się upiera, chociaż zdaniem skarżącego nie ma ku temu przesłanek), o co również wnioskował w swoim piśmie. Zdaniem skarżącego organ powinien załatwić niniejszą sprawę niezwłocznie, czyli zwyczajowo w przeciągu miesiąca, od wszczęcia postępowania, a w sprawach bardziej skomplikowanych, w terminie dwóch miesięcy. Tymczasem skarżący zobligowany był do złożenia dnia 6 października 2022 roku kolejnego pisma do ponaglenia, na które do dnia złożenia niniejszej, skargi nie otrzymał odpowiedzi.

Zdaniem skarżącego ZDiT nie ustosunkował się do argumentu, jakim było wydanie w dniu 4 czerwca 2021 r. warunków zabudowy dla dz. ew. [...]: [...] (decyzja nr DPRG - UAVIII.947.2021), dla sąsiada, którego nieruchomość położona jest 42,45 m dalej, również przy ul. [...], tj. przy drodze gruntowej nieurządzonej, dz. ew. [...], której stan techniczny na odcinku przyległym do ww. działki, także ulega czasowemu pogorszeniu, a jej szerokość geodezyjna w zależności od miejsca pomiaru, mieści się w przedziale 2,11 - 3,05 m. Skarżący zaznaczył, iż właściciele nieruchomości przyległych do wskazanej powyżej działki, są na etapie kończącym budowę domów (nr dz. ew. [...]: [...] oraz [...]: [...]). Ponadto skarżący wskazał, iż w ubiegłym roku w promieniu do 1 km, zostało wydanych co najmniej 8 pozytywnych decyzji o warunkach zabudowy, jak również wiele pozwoleń na budowę, w tym dla osiedla domków jednorodzinnych.

Zdaniem skarżącego, poprzez swoje działania, a właściwie bezczynność, której skutkiem jest zablokowanie wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydawanie negatywnych opinii, bądź brak odpowiedzi na pisma skarżącego, w sposób jawny Zarząd Dróg i Transportu, a tym samym Miasto Łódź ogranicza podstawowe i konstytucyjne prawo skarżącego jakim jest prawo własności.

Dodatkowo skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie w związku z faktem, iż ta sama osoba tj. Zastępca Dyrektora ZDiT, został powołany jako świadek strony przeciwnej, w sprawie na którą sam się powołuje w swoim piśmie, w dniu 06 października 2022 roku skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta Łodzi o jego wyłączenie. Do dnia złożenia niniejszej skargi ten wniosek również nie został rozpatrzony, co samo w sobie stanowi przejaw bezczynności.

Końcowo skarżący wskazał, iż niezależnie od kwestii merytorycznych, które pobocznie zostały przedstawione w niniejszym piśmie, najistotniejszym, kluczowym aspektem jest kwestia nierealizowania obowiązku załatwienia sprawy w terminie przez ten organ, przy jednoczesnym nieinformowaniu o przyczynach zwłoki, niezakreśleniu dłuższego terminu. Te okoliczności w ocenie skarżącego wskazują na zaistnienie rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi (dalej także: organ), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z uwagi na niewniesienie ponaglenia na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie, a tym samym naruszenie art. 52 i 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także z uwagi na niezałączenie do treści skargi pełnomocnictwa oraz załączników wymienionych w treści skargi. Natomiast w przypadku braku uznania podstaw do odrzucenia skargi, organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał na niekonsekwencję skarżącego w przedmiocie wskazania organu, którego bezczynność podlega zaskarżeniu. Skarżący w petitum skargi wskazuje, iż zaskarża bezczynność Urzędu Miasta Łodzi, w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 sierpnia 2022 roku o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej, zaś w treści uzasadnienia wskazano, iż w dniu 10 sierpnia 2022 roku skarżący skierował pisemny wniosek do Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej. W ocenie organu skarżący zaskarża bezczynność Zarządu Dróg i Transportu, jednakże z uwagi na treść petitum skargi odnieść należy się do postępowań prowadzonych zarówno przez Urząd Miasta Łodzi, jak i Zarząd Dróg i Transportu.

Organ podkreślił również, że do dnia 28 grudnia 2022 roku nie został złożony wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego postanowieniem nr DAR-UA-VIII.621.2022 z dnia 3 sierpnia 2022 roku. W ocenie organu fakt funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia o zawieszeniu postępowania wyklucza (eliminuje) powstanie stanu bezczynności (przewlekłości) związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Istotnym jest fakt, iż zawieszenie postępowania nastąpiło na wyraźny wniosek strony wnoszącej o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Odnośnie zaś postępowania prowadzonego przez ZDiT organ wskazał, iż I.B. pismem z dnia 10 sierpnia 2022 roku wniósł o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej działki o nr [...] i [...], obręb [...], przy ulicy [...] bez numeru (KW nr [...]). Zarząd Dróg i Transportu pismem z dnia 26 września 2022 roku odpowiedział skarżącemu na wniosek złożony w piśmie z dnia 10 sierpnia 2022 roku, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w opinii do projektu decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 lipca 2022 roku, znak: ZDIT-UU-40121.1.1000.2022. Zarząd Dróg i Transportu w wyczerpujący sposób uzasadnił swoje stanowisko i odniósł się do propozycji skarżącego. Skarżący zaś nie wniósł do Urzędu Miasta Łodzi ponaglenia na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie.

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, skarga podlegać powinna odrzuceniu w całości.

W piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącego wskazał m.in., iż na dzień wywiedzenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ponaglenie wniesione przez skarżącego nie zostało rozpoznane, zatem wniesienie skargi było w pełni zasadne.

Natomiast w piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, jest Dyrektor ZDiT, jednocześnie stojąc na stanowisku, że Prezydent Miasta jako cedujący zadania gminne na jednostkę organizacyjną, pozostaje odpowiedzialny za jej działania i zaniechania.

Pełnomocnik Prezydenta Miasta Łodzi w piśmie z dnia 12 kwietnia 2023 r. wskazał zaś, że ponaglenie z dnia 26 września 2022 r. wraz z pismem uzupełniającym z dnia 6 października 2022 roku nie zostały rozpoznane. Organ pismem datowanym na dzień 26 września 2022 roku odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 10 sierpnia 2022 roku oraz 26 września 2022 roku. Do swojego pisma pełnomocnik organu załączył również kopię pisma z dnia 28 września 2022 roku skierowanego przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Zarządzania Kontaktu z Mieszkańcami UMŁ do Dyrektora ZDiT w Łodzi, którym to pismem poinformowano, że w dniu 26 września 2022 r. do Prezydenta Miasta Łodzi wpłynęło drogą elektroniczną ponaglenie I.B. w sprawie braku realizacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ZDiT. Przekazano w załączeniu pismo skarżącego, prosząc jednocześnie o dalsze procedowanie sprawy i przekazanie informacji o podjętych działaniach do Oddziału ds. Skarg w Wydziale Zarządzania Kontaktami z Mieszkańcami UMŁ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Jak z kolei stanowi art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zatem brak aktu lub czynności organu, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonym terminie.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego polegająca na niezałatwieniu sprawy w terminie.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1-3 zaskarżenie decyzji oraz postanowień. Oznacza to, że skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) organu administracji publicznej w procesie podejmowania decyzji administracyjnej, w związku z metodą klauzuli generalnej, na której zostało oparte określenie zakresu dopuszczalności ich zaskarżania, jest ograniczona tylko wyłączeniami właściwości sądów administracyjnych określonymi w art. 5 p.p.s.a. W odniesieniu do postanowień, oprócz powyższego wyłączenia w art. 5 p.p.s.a. spraw, w których sądy te nie są właściwe, mamy również do czynienia z zawężeniem wynikającym z postanowień art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a., który ogranicza dopuszczalność zaskarżenia postanowień do określonych w nim kategorii. W tym samym ograniczonym zakresie dopuszczalna jest także skarga na bezczynność związana z procesem podejmowania postanowień. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. dopuszczalna jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących tych "innych aktów lub czynności", co do których w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. została wyłączona dopuszczalność skargi. W odniesieniu do interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dopuszcza jedynie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 30 października 2020 r., II SAB/Łd 69/20, LEX nr 3074639, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Aby jednak uznać określone akty lub czynności za te, o których mowa w powyższych regulacjach, powinny one ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków, określonych przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jego sytuację prawną przez to, że wywołują określony skutek, jaki przepis prawa powszechnie obowiązującego wiąże z danym aktem lub czynnością. Brzmienie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że zarówno bezczynność jak i przewlekłość może nastąpić tylko w przypadku istnienia "postępowania w sprawie" (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2017 r. I FSK 314/17, CBOSA).

Należy w związku z powyższym podkreślić, że z przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłość jest prowadzenie przez organ postępowania, którego dotyczy zarzucana bezczynność lub przewlekłość.

Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę kontrolowanej sprawy na wstępie należy podkreślić, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy, z którym związana jest skarga, został przekazany do zaopiniowania ZDiT na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503). Uzgodnienie takie następuje w trybie art. 106 k.p.a., stosownie do treści art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy jednak zwrócić uwagę, iż w niniejszej sprawie organem właściwym zarówno do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, jak i zaopiniowania projektu takiej decyzji jako zarządca drogi, jest Prezydent Miasta Łodzi. W przypadku, gdy ten sam organ prowadzi postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie jest organem uzgadniającym, to choć żaden przepis prawa nie wyłączył kompetencji jednostki uzgadniającej do zajęcia stanowiska, to nie następuje to w trybie określonym w art. 106 k.p.a. i w konsekwencji nie wymaga wydania odrębnego postanowienia, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. Fakt, że organ główny "opiniuje", czy "uzgadnia" warunki zabudowy ze swoimi jednostkami podległymi, nie jest praktyką nieprawidłową. Istotne jest natomiast, że konkluzje z takiego wewnętrznego współdziałania powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji głównej czyli w kontrolowanej sprawie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., II OSK 603/21, CBOSA).

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi - Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi jest niedopuszczalna. Skoro bowiem uzgodnienie w niniejszej sprawie projektu decyzji o warunkach zabudowy przez ZDiT ma charakter jedynie wewnętrznego współdziałania organu głównego z jednostką mu podległą, to nie sposób uznać, aby postępowanie zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2022 r. o ponowne rozpatrzenie obsługi komunikacyjnej było "postępowaniem w sprawie" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Konsekwencją takiego stanowiska jest fakt, iż dokonane przez ZDiT uzgodnienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w przeciwieństwie do postanowienia wydanego w trybie art. 106 k.p.a. Nie sposób również przyjąć, aby pismo skarżącego z dnia 10 sierpnia 2022 roku było pismem wszczynającym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 61 k.p.a. Skarżący nie był także uprawniony do przeprowadzenia procedury uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, bo procedurę taką w ramach uzgodnienia wewnętrznego prowadzi organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, którym w kontrolowanej sprawie jest Prezydent Miasta Łodzi (por. art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W ocenie Sądu prawidłowym postępowaniem skarżącego w niniejszej sprawie powinno być złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, a następnie zmodyfikowanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji.

Biorąc powyższe pod uwagę skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w postanowieniu.

is