Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 887/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31 zy ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
article: par. 10 ust. 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 713
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego  poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr 060000/70-73/257606/2023 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 1 sierpnia 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w R. (dalej: organ, ZUS) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2023, poz. 1327, dalej: ustawa o COVID - 19) w związku z art. 31 zy ust. 1 tej ustawy i § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. poz. 371), utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 11 czerwca 2021 r., nr [...] odmawiającą skarżącemu M. Z. ( dalej: strona, skarżący) prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 1 marca 2021r. do 30 kwietnia 2021r.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 25 maja 2021 r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek (RDZ-B7) za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. We wniosku wskazał, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 79.11.A, która uprawnia do zwolnienia z opłacania składek.

Decyzją z 11 czerwca 2021 r., nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r., bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że zmiana wpisu KRS kodu PKD przeważającej działalności została dokonana 9 lutego 2021 r. Oznacza to, że nie można porównać spadku przychodów osiągniętych w marcu 2021 r. do lutego 2020 r.

W dniu 29 czerwca 2021 r., do organu wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku płacenia składek ZUS za okres od 1 marca 2021 r. do 30 kwietnia 2021 r.

W decyzji z 28 lipca 2021 r., organ nie uznał zasadności podniesionych zarzutów i utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ stwierdził, że nie ma możliwości potwierdzenia spadku przychodu uzyskanego w marcu 2021 r. w stosunku do przychodu uzyskanego w lutym 2020 r.

Kwestionując powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/GI 1224/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ocenił decyzję organów jako wadliwą, przedstawił wykładnię pojęcia przeważająca działalność, którą można wykazać innymi dowodami, a nie jedynie na podstawie kodu PKD. Ponadto wskazał, że organ w istocie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza rodzaju faktycznie wykonywanej przez stronę skarżącą działalności będącej działalnością przeważającą. Nie udzielił również stosownych do okoliczności pouczeń. Nadto organ dokonał nieprawidłowej wykładni analizowanego przepisu. Takie rozumienie analizowanej regulacji jest wadliwe, gdyż pomija kwestię prowadzenia faktycznej, przeważającej działalności danego podmiotu, a przez to nie realizuje ratio legis ustawy o COVID- 19. Dalej Sąd wskazał organowi, aby przy ponownym rozpoznaniu wniosku uwzględnił wyrażone w uzasadnieniu stanowisko Sądu i przyjął, że ustawodawca nie zastrzegł w przepisach ustawy o COVID-19, że chodzi o kod PKD wpisany jako rodzaj przeważającej działalności w odpowiednim rejestrze, lecz o faktycznie prowadzoną przeważającą działalność gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 10 lutego 2023 r., sygn. akt I GSK 1154/22 oddalił skargę kasacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 lutego 2022 r. sygn. akt III SA/GI 1224/21. W uzasadnieniu wskazał, że WSA prawidłowo stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, związane z ustaleniem jaką działalność rzeczywiście prowadzi skarżący, mimo że konsekwentnie twierdzi, że prowadził w badanym okresie przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 79.11.A.

Organ ponownie przystąpił do weryfikacji wniosku skarżącego. Pismem z 18 maja 2023 r. wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej, że w lutym 2020 r. i na 31 marca 2021 r. rzeczywiście wykonywaną działalnością była działalność o kodzie PKD 79.11.A oraz dokumentów potwierdzających, że przychód z działalności uzyskany w marcu 2021 r. byt niższy o co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w miesiącu lutym 2020 r.

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący przedłożył szereg dokumentów, a w szczególności:

- deklarację dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za luty 2021 r.,

- deklarację dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za marzec 2021 r.,

- rozliczenie dochodu z remanentem za marzec 2021 r., z którego wynika, że spółka uzyskała przychód w wysokości 2.956,45 zł,

- rozliczenie dochodu z remanentem za luty 2020 r., z którego wynika, że spółka uzyskała przychód w wysokości 8.103,39 zł,

- fakturę VAT nr [...] z 4 lipca 2021 r. wystawioną dla N Sp. z o.o., na kwotę 411,48 zł za prowizję za rezerwację agenta,

- fakturę VAT nr [...] z 12 lipca 2021 r. wystawioną dia C Sp. z o.o., na kwotę 1.782,82 zł za prowizję agencyjną,

- fakturę VAT nr [...] z 20 lipca 2021 r. wystawioną dla R Sp. z o.o. s.k., na kwotę 360,05 zł za prowizję rezerwacyjną,

- fakturę VAT nr [...] z 27 sierpnia 2020 r. wystawioną dla E S.A., na kwotę 437,74 zł za prowizję za imprezę.

- fakturę VAT nr [...] z 27 sierpnia 2020 r. wystawioną dla G Sp. z o.o., na kwotę 559,21 zł za prowizję rezerwacyjną,

- fakturę VAT nr [...] z 31 sierpnia 2020 r. wystawioną dla S Sp. z o.o., na kwotę 1.513,36 zł za prowizję za pośrednictwo sprzedaży biletów i polis,

- aneks nr [...] z 1 sierpnia 2019 r. do umowy agencyjnej zawartej z G Sp. z o.o.,

umowę agencyjną zawartą 1 listopada 2012 r. z N Sp. z o.o.,

- wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego z 27 października 2020 r.

W oparciu o przedłożone dokumenty organ stwierdził, że zgodnie ze złożonym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaświadczeniem o numerze identyfikacyjnym REGON z Głównego Urzędu Statystycznego w W. z 21 lutego 2008 r., rodzaj przeważającej działalności prowadzonej przez skarżącego stanowi kod 79.12.Z. zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności PKD 2007, co jest odpowiednikiem kodu PKD 63.30.A, i wg Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD 2004 oznacza działalność organizatorów turystyki. Kod 63.30.A został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego jako pierwszy z pozostałej działalności przedsiębiorcy podczas rejestracji firmy w KRS w 2001 r. Natomiast 9 lutego 2021 r. została dokonana zmiana w KRS kodów PKD przeważającej i pozostałej działalności. Jako przedmiot przeważającej działalności wprowadzono kod 79.11.A, tj. działalność agentów turystycznych. Natomiast kod 79.12.Z, tj. działalność organizatorów turystyki został ustanowiony jako przedmiot pozostałej działalności. Zatem z rejestru zdaniem organu wynika, że w miesiącu lutym 2020 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą oznaczoną innym kodem PKD, niż w marcu 2021 r. Ponadto w miesiącu lutym 2020 r. działalność oznaczona kodem 79.11.A nie tylko nie była przedmiotem przeważającej działalności, ale również nie stanowiła przedmiotu pozostałej działalności spółki.

Ponadto działalność oznaczona kodem PKD 79.11.A, tj. działalność agentów turystycznych, obejmuje działalność polegającą na stałym pośredniczeniu w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki, natomiast działalność oznaczona kodem PKD 79.12.Z, tj. działalność organizatorów turystyki obejmuje organizowanie imprez turystycznych włączając wycieczki turystyczne, z kompleksowym programem imprez, uwzględniające transport, zakwaterowanie, wyżywienie, zwiedzanie muzeów, miejsc historycznych, oglądanie widowisk teatralnych, muzycznych i sportowych. Zatem działalności oznaczone kodem 79.11.A oraz 79.12.Z nie są tożsame. Wprawdzie skarżący przedłożył dokumenty finansowe (rozliczenie dochodu z remanentem za marzec 2021 r. i luty 2020 r.), z których wynika, że w prowadzonej działalności w miesiącu marcu 2021 r. nastąpił spadek przychodów wyższy o ponad 40% w stosunku do miesiąca lutego 2020 roku, jednak nie przedłożył dokumentów, z których wynikałoby, jaki jest procentowy udział poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów we wskazanych miesiącach. Dołączone faktury dotyczą innych miesięcy i nie określają wysokości udziału działalności oznaczonej kodem PKD 79.11.A w przedmiocie działalności firmy. Ponadto przedłożone dokumenty świadczą o uzyskiwaniu przez skarżącego przychodów nie tylko działalności w zakresie działalności agentów turystycznych, ale również pozostałych rodzajów działalności określonych w KRS, gdyż faktura z 31 sierpnia 2020 r. dotyczy prowizji za pośrednictwo sprzedaży biletów oraz sprzedaży polis dla S Sp. z o.o., co nie jest związane z działalnością oznaczoną kodem PKD 79.11.A. Zatem nie można było uznać za udowodnione, że wypracowane przez spółkę przychody w miesiącu marcu 2021 r. i lutym 2020 r. w przeważającej części dotyczą działalności oznaczonej kodem PKD 79.11.A.

Podsumowując organ stwierdził, że skarżący był zgłoszony do ZUS jako płatnik składek przed 1 listopada 2020 r., wniosek o zwolnienie złożył 25 maja 2021 r., ale nie udowodnił, że prowadził w lutym 2020 r. działalność tożsamą z kodem 79.11.A, co oznacza, że nie spełnia warunku spadku przychodu uzyskanego w marcu 2021 r. w stosunku do przychodu uzyskanego we lutym 2020 r.,

Uwzględniając brak spełnienia warunku z zakresu przychodu z tej samej działalności prowadzonej w ramach przeważającego kodu 79.11.A zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji z 11 czerwca 2021 r.

Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem i argumentacją organu złożył skargę, w której wyjaśnił, że wprawdzie zmiana w KRS została rzeczywiście dokonana 9 lutego 2021 r., ale od lat prowadzi działalność wyłącznie jako agent turystyczny i kod PKD 79.11.A (wg klasyfikacji PKD z 2004r - 63.30.B) cały czas widniał w KRS jako kod pozostałej działalności, ponieważ nie był wcześniej wymagany kod PKD przeważającej działalności. Ponadto działalność oznaczona kodem 79.11.A to działalność agentów turystycznych, która obejmuje stałe pośredniczenie w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na rzecz organizatorów turystyki lub na rzecz innych usługodawców, zawsze reprezentuje innego przedsiębiorcę, nie występuje we własnym imieniu, nie ponosi również odpowiedzialności wobec klientów zarówno za niewykonanie usług jak i za wadliwie zawartą umowę; działalność agentów nie wymaga uzyskania wpisu do rejestru oraz gwarancji ubezpieczeniowej. Podkreślił również, że skarżący jako agent za swoją pracę polegającą na zawarciu umowy z turystą otrzymuje od organizatora prowizję, która zawsze jest ustalana jednostronnie przez organizatora w komunikacie prowizyjnym. Wskazał też, że od 20 lat współpracuje z wiodącymi organizatorami turystyki na rynku polskim ale spółka nie prowadziła i nie prowadzi działalności jako organizator turystyki, nie była i nie jest wpisana do rejestru prowadzonego przez Urząd Turystyki i Sportu, nie posiadała i nie posiada wymaganej polisy OC (również w lutym 2020 r), a jest to prawny wymóg w stosunku do podmiotów, które są organizatorami turystyki.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Do skargi dołączył szereg dodatkowych dokumentów dla wykazania zasadności swojego wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę kasacyjną organu. Zatem w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze w szczególności art. 170 p.p.s.a, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Znajdzie w niej również zastosowanie przepis art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Możliwość zwolnienia płatnika składek z obowiązku opłacania należnych składek ubezpieczeniowych za okres od dnia 1 marca 2021r. do dnia 30 kwietnia 2021r. przewidziano w § 10 ust. 2a pkt 1 rozporządzenia o COVID-19. Stanowi on, iż płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami:

- 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r., zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres.

Z zestawienia przywołanych przepisów wynika, że zwolnieniem od opłacania należności z tytułu składek za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. objęci zostali płatnicy składek prowadzący na dzień 31 marca 2021 r. rodzaje działalności wskazane w §10 ust. 2a pkt.1 rozporządzenia o COVID-19. Mając na uwadze w szczególności ratio legis przedmiotowych regulacji nie powinno budzić wątpliwości, że kluczowe znaczenie ma ustalenie rodzaju działalności, jaką przedsiębiorca faktycznie prowadził w ww. dacie. Stosownie do §10 ust. 3 rozporządzenia o COVID-19 oceny spełnienia warunku wykonywania określonego rodzaju przeważającej działalności gospodarczej dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r., jednak w sprawie organ był związany wykładnią pojęcia przeważająca działalność dokonaną w wydanych ww. wyrokach WSA i NSA.

Należy przy tym zauważyć, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 k.p.a. oraz art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 423 z późn. zm.) znajdują zastosowanie przepisy k.p.a., a w tym zasady ogólne, stanowiące między innymi, że organy administracji publicznej winny: stać na straży praworządności i podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym także z urzędu (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu, przed wydaniem decyzji umożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.), oraz wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.).

Na konieczność stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniach w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek ubezpieczeniowych wskazuje zresztą także i odesłanie zawarte w § 10 ust. 2a rozporządzenia o COVID-19, nakazujące stosowanie zasad określonych w art. 31zo-zx ustawy o COVID-19. W art. 31zq ust. 8 ustawy o COVID-19 przewidziano bowiem, że do prawa wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku wydania decyzji odmownej w I instancji stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.

Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej (w tym także i Zakład Ubezpieczeń Społecznych) obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dopiero zatem podjęcie niezbędnych działań w ww. zakresie pozwala organowi na zajęcie prawidłowego stanowiska w sprawie, które powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym według standardów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z kolei z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a przepisy art. 10 § 2 i 3 k.p.a. stosuje się. Stosownie zaś do § 2 przywołanego przepisu, w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1.

W sytuacji, w której wystąpiła sprzeczność pomiędzy kodem PKD przeważającej działalności, podanym przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku o zwolnienie od obowiązku opłacania należności z tytułu składek ubezpieczeniowych, a kodem PKD ujawnionym w rejestrze na dzień 31 marca 2021r., organ obowiązany był przed wydaniem decyzji stosownie do dyspozycji art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 79 § 1 k.p.a. zwrócić się do strony o złożenie stosownych wyjaśnień oraz przedłożenie dowodów na poparcie jej twierdzeń. Należy zauważyć, że rozpoznając po raz pierwszy wniosek skarżącego, ZUS nie przeprowadził (poza sprawdzeniem kodu PKD widniejącym w KRS) żadnych czynności weryfikujących oświadczenie płatnika zawarte w jego wniosku.

Rozpoznając sprawę po raz drugi organ również uchybił przywołanym powyżej przepisom art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a.

Należy bowiem zauważyć, że na wezwanie organu skarżący przedstawił szereg informacji i dokumentów wskazujących na rzeczywisty rodzaj prowadzonej przez niego przeważającej działalności, które wbrew twierdzeniu organu nie zostały poddane żadnej analizie.

Organ rozpoznając sprawę po raz drugi całkowicie pominął przedłożony przez skarżącego obszerny materiał dowodowy, przyznając niezasadnie w zakresie ustalenia rodzaju przeważającej dzielności prymat wpisowi widniejącemu w KRS.

Należy przy tym na marginesie zauważyć, że wprawdzie działalności oznaczone kodem 79.11.A (działalność agentów turystyki) oraz 79.12.Z (działalność organizatorów turystyki) nie są tożsame, ale obie branże zostały objęte wsparciem.

Z uwagi na cel ustawy, organy administracji publicznej powinny dążyć do udzielania pomocy wszystkim przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Pozbawienie tego wsparcia jedynie z uwagi na fakt, że przedsiębiorca nie uaktualnił we wskazanej dacie w rejestrze właściwego kodu PKD dla przeważającej działalności gospodarczej, którą faktycznie prowadzi stanowi nie tylko zaprzeczenie ratio legis analizowanych regulacji, ale poddaje w wątpliwość także i konstytucyjne wartości demokratycznego państwa prawnego, równości i niedyskryminacji.

W realiach niniejszej sprawy, wobec wskazania przez skarżącego we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie, że prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną kodem PKD 79.11.A, ZUS powinien był przeprowadzić wyczerpujące postępowanie wyjaśniające i w razie potrzeby dodatkowo wezwać płatnika do przedstawienia określonych dokumentów, a następnie dokonać oceny przedłożonego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie organ wprawdzie wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających, że w lutym 2020 i na dzień 31 marca 2021 r. rzeczywiście wykonywaną przez niego działalnością była działalność o kodzie PKD 79.11.A oraz dokumentów potwierdzających utratę przychodu w tym okresie o co najmniej 40 %, ale nie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy dostarczonej dokumentacji, arbitralnie stwierdzając, że skarżący nie udowodnił, że wypracowane przychody w marcu 2021 r. i w lutym 2020 r. w przeważającej części dotyczą działalności PKD 79.11.A.

Obowiązkiem ZUS w powyższym zakresie, mając przy tym na uwadze także wiążące wskazania NSA i WSA oraz treść art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., było wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie charakteru przeważającej działalności rzeczywiście prowadzonej przez stronę oraz spadku przychodów w marcu 2021 r. wyższego o ponad 40 % w stosunku do lutego 2020 r.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ stosownie do dyspozycji art.153 p.p.s.a. zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Organ powinien dokonać wnikliwej i pełnej oceny przedłożonego przez skarżącego materiału dowodowego w celu ustalenia, zasadności wniosku. W przypadku gdyby materiał ten okazał się dla ZUS niewystarczający, organ wezwie skarżącego do złożenia wyjaśnień oraz wskazania dowodów niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie organ dokona oceny tak zgromadzonego materiału dowodowego, mając na uwadze prawidłową wykładnię przepisów rozporządzenia o COVID-19 oraz przepisów k.p.a. i wyda stosowne rozstrzygnięcie z uzasadnieniem odpowiadającym standardom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.