Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1062/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 9 ya
journal: Dz.U. 2016 poz 1727
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 30 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 roku sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (..) nr (...) w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) o numerze (...); 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej "A" S.A. z siedzibą w W. (...) kwotę 4656 (cztery tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...), nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1440 ze zm.), dalej u.d.p., załącznika do uchwały nr XCII/1955/14 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 września 2014r. w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2014r., poz. 3525), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), nr (...) w przedmiocie zezwolenia "A" S.A. z siedzibą w W. (...) w Ł. na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej w okresie od dnia 19 lipca 2016r. do dnia 28 lipca 2016r. w celu przeprowadzenia robót: prace na drodze/remont wiaduktu kolejowego oraz ustalenia opłaty w kwocie 35 200 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. zezwolił "A" S.A. (...) w Ł. na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej w okresie od dnia 19 lipca 2016r. do dnia 28 lipca 2016r. w celu przeprowadzenia robót: prace na drodze/remont wiaduktu kolejowego. Za zajęcie pasa drogowego ustalono opłatę w kwocie 35 200 zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Zaskarżając decyzję w części dotyczącej ustalenia opłaty zajęcie pasa drogowego strona wskazała, że na podstawie art. 9ya ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym, jest uprawniona do nieodpłatnego zajęcia pasa drogi publicznej na czas realizacji inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Stosownie do treści art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. W myśl natomiast art. 9ya ustawy o transporcie kolejowym, w przypadku gdy realizacja inwestycji kolejowej wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź dróg publicznych, "A" S.A. lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego są uprawnione do ich nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji.

Zdaniem organu odwoławczego przepis art. 9ya u.t.k. należy uznać za lex specialis w stosunku do art. 40 ust. 3 u.d.p. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy remont wiaduktu kolejowego nad ul. Ax w Ł. stanowił realizację inwestycji kolejowej wymagającej przejścia przez tereny dróg publicznych, co oznaczałoby, że spółka była uprawniona do ich nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji.

Zarówno przepisy u.t.k., jak i u.d.p. nie zawierają definicji legalnej pojęcia "inwestycja kolejowa". Pojęcie to pojawia się w przepisach ustawy jedynie trzykrotnie. Z art. 9q ust. 1 pkt 6 u.t.k. wynika, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zawiera w szczególności określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia inwestycji kolejowej, w tym dokonania związanej z nią budowy lub przebudowy układu drogowego lub urządzeń wodnych, lub założenia i przeprowadzania na nich ciągów drenażowych przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także prac związanych z konserwacją, utrzymaniem lub usuwaniem awarii. Z kolei art. 38 ust. 7 u.t.k. stanowi, że ze środków publicznych mogą być finansowane lub współfinansowane inwestycje kolejowe, wynikające z programów rozwoju infrastruktury transportowej oraz zakup pojazdów kolejowych przeznaczonych do przewozu rzeczy na podstawie jednej umowy o przewóz przy użyciu co najmniej dwóch różnych gałęzi transportu (transport intermodalny).

W ocenie Kolegium powyższe regulację przesądzają, że z "inwestycją kolejową" będziemy mieli do czynienia zawsze w przypadku robót budowlanych realizowanych w ramach inwestycji dotyczącej linii kolejowej na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła, co potwierdza zaświadczenie Wojewody Ł. z dnia (...) nr (...) o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych.

Organ zauważył, że nie zawsze warunkiem koniecznym jest uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. W myśl art. 9p u.t.k. decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie wydaje się w przypadku robót budowlanych: 1) polegających na remoncie, przebudowie lub rozbudowie linii kolejowej, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska lub 2) niewymagających pozwolenia na budowę. Ustawodawca niezależnie od pojęcia "inwestycja" posługuje się pojęciem "remont".

W myśl art. 30 ust. 5f u.t.k. zmiany w rozkładzie jazdy dla przewozu osób wynikające z inwestycji, remontów lub utrzymania linii kolejowych wprowadzane są nie częściej niż raz w miesiącu. Z art. 38 ust. 1 pkt 2 u.t.k. wynika, iż z budżetu państwa są finansowane inwestycje, remonty, eksploatacja i utrzymanie linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie obronnym. Minister właściwy do spraw transportu może dofinansować z budżetu państwa lub z Funduszu Kolejowego koszty remontu i utrzymania infrastruktury kolejowej, jeżeli infrastruktura ta jest udostępniana przez zarządcę na zasadach określonych w ustawie (art. 38a ust. 1 pkt 1 u.t.k.).

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego pojęcie "remontu" nie mieści się w zakresie pojęcia "inwestycja kolejowa". Niezależnie jednak od powyższego realizacja inwestycji kolejowej musi wymagać przejścia przez tereny dróg publicznych. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (http://sjp.pwn.pl) przejść - przechodzić oznacza (o liniach, szlakach, drogach itp.): zostać wytyczonym, przeprowadzonym przez coś. Oznacza to zatem, że nieodpłatne zajęcie dróg publicznych dotyczy tylko budowy nowych linii kolejowych ewentualnie kompleksowych modernizacji linii kolejowych, a nie bieżących remontów poszczególnych elementów infrastruktury kolejowej.

Niezależnie od powyższego Samorządowego Kolegium Odwoławcze wskazało, że w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 15 stycznia 2015r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 200) stwierdzono, że "propozycja dodania nowych przepisów art. 9ya-9yc stanowi powielenie uregulowań, które funkcjonują już w systemie prawa i dotyczą innych inwestycji infrastrukturalnych, np. w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (art. 20a), ustawie z dnia 24 kwietnia 2009r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Ś. (art. 25), ustawie z dnia 29 czerwca 2011r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (art. 29), ustawie z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (art. 54). Podmioty, które realizują inwestycję w zakresie sieci szerokopasmowej, dróg publicznych lub terminalu mają prawo do przejścia nie tylko przez tereny dróg i wód, ale także i linii kolejowych (co wiąże się niejednokrotnie, nie tylko ze zmianą organizacji ruchu kolejowego, ale też i zamknięciami torowymi i uzgadnianiem zmian z przewoźnikami kolejowymi). Uprawnienie powyższe przysługuje im również nieodpłatnie".

Wszystkie powołane przepisy, podobnie jak i art. 9ya u.t.k., stanowią regulacje szczególne, co zdaniem organu przesądza, że ich zastosowanie nie może odbywać się w drodze wykładni rozszerzającej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego remont wiaduktu kolejowego nad ul. Ax w Ł. nie stanowił realizacji inwestycji kolejowej wymagającej przejścia przez tereny dróg publicznych w rozumieniu art. 9ya u.t.k. i tym samym w przedmiotowej sprawie należało ustalić opłatę za zajęcie pasa drogowego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wskazując na naruszenie:

- art. 9ya ust. 1 u.t.k., poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że remont wiaduktu kolejowego nad ul. Ax w Ł. nie stanowi realizacji inwestycji kolejowej wymagającej przejścia przez tereny dróg publicznych w rozumieniu ustawy i w konsekwencji ustalenie opłaty za zajęcie pasa drogowego;

- art. 40 ust.3 u.d.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o ustaleniu opłaty za zajęcie pasa drogowego

wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała m.in., że SKO orzekało już dwukrotnie w tym samym stanie faktycznym i prawnym i dwukrotnie (w dniu 14 września 2016 r. oraz w dniu 23 września 2016 r.) zgodziło się z odwołującym (skarżącym w przedmiotowej sprawie).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem oceny sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) zezwalającą "A" S.A. (...) w Ł. na zajęcie pasa drogowego, w pasie drogi wojewódzkiej w Dzielnicy P., ulicy Ax, na odcinku Bx aleja - Cx aleja w okresie od dnia 19 lipca 2016 r. do 28 lipca 2016 r. w celu prowadzenia robót prac na drodze/remont wiaduktu kolejowego oraz zobowiązująca do dokonania opłaty w kwocie 35 200,00 zł za zajęcie pasa ulicznego lub drogi.

Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 1440).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg z liniami kolejowymi w poziomie szyn, wraz z zaporami, urządzeniami sygnalizacyjnymi, znakami kolejowymi, jak również nawierzchnią drogową w obszarze między rogatkami, a w przypadku ich braku - w odległości 4 m od skrajnych szyn, należy do zarządu kolei.

Do zarządów kolei należy również:

1) konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi;

2) budowa i utrzymanie urządzeń odwadniających wiadukty kolejowe nad drogami, łącznie z urządzeniami odprowadzającymi wodę poza koronę drogi;

3) budowa skrzyżowań dróg z torami kolejowymi w różnych poziomach w razie budowy nowej lub zmiany trasy istniejącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu pociągów (art. 28 ust. 2 ustawy).

Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy o drogach zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 ustawy).

Rozważając jednak rozpoznawaną sprawę należy także mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2016r. , poz. 1727 ze zm.) dalej dalej u.t.k. Wymieniona ustawa w rozdziale 2b reguluje szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz organy właściwe w tych sprawach. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, linia kolejowa to droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami.

Natomiast zgodnie z art. 9ya ust. 1 ww. ustawy, w przypadku gdy realizacja inwestycji kolejowej wymaga przejścia przez tereny wód płynących bądź dróg publicznych, "A" S.A. lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego są uprawnione do ich nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji. Decyzję o zezwoleniu na nieodpłatne zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.), wydaje zarządca drogi w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku (art. 9ya ust. 2 ustawy).

Jeżeli decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności decyzję o zezwoleniu na nieodpłatne zajęcie pasa drogowego wydaje się niezwłocznie (art. 9ya ust. 3 ustawy).

Podstawowym zagadnieniem jest zatem przesądzenie, czy zajęcie pasa drogowego ulicy Ax na odcinku Bx aleja - Cx aleja w celu prowadzenia robót, remontu wiaduktu kolejowego – będącego częścią linii kolejowej podlega przepisom rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym, zatytułowanego "Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych", a w szczególności, czy w tym przypadku ma zastosowanie art. 9ya ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organów remont wiaduktu kolejowego nad ul. Ax nie stanowił inwestycji kolejowej wymagającej przejścia przez teren dróg publicznych rozumieniu art. 9ya u.t.k.

Natomiast strona skarżąca twierdzi, że remont wiaduktu kolejowego nad ul. Ax w Ł. stanowi realizację inwestycji kolejowej wymagającej przejścia przez tereny dróg publicznych w rozumieniu ustawy i w konsekwencji strona skarżąca jest uprawniona do nieodpłatnego zajęcie pasa drogowego.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają definicji pojęcia "realizacja inwestycji kolejowej", o którym mowa w powołanym art. 9ya. Wprawdzie przepisy rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym nie są jednoznaczne. Należy jednak zwrócić uwagę, że w art. 9n u.t.k. mowa jest o inwestycji dotyczących linii kolejowej, w tym warunków lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel. Powyższe nie oznacza, że mowa jest tylko o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz budowie nowych linii kolejowych. Zdaniem sądu, pojęcia "inwestycja dotycząca linii kolejowej" nie można utożsamiać wyłącznie, tak jak przyjmuje to Kolegium, z robotami budowlanymi realizowanymi w ramach inwestycji dotyczącej linii kolejowej na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Przygotowanie inwestycji dotyczącej linii kolejowej, w rozumieniu art. 9n ustawy o transporcie kolejowym, może w ocenie sądu obejmować także przedsięwzięcia polegające na remoncie linii kolejowej, w tym remoncie wiaduktu kolejowego.

Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca w art. 9n ust. 2 ustawy posługuje się pojęciem "roboty budowlane realizowane w ramach inwestycji dotyczącej linii kolejowej". Natomiast w art. 9p ustawy o transporcie kolejowym ustawodawca wskazał, że roboty budowlane mogą polegać na remoncie linii kolejowej. Zgodnie bowiem z art. 9p pkt 1 i pkt 2 ustawy decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie wydaje się w przypadku robót budowlanych polegających na remoncie, przebudowie lub rozbudowie linii kolejowej, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672, 831, 903 i 1250) lub niewymagających pozwolenia na budowę.

Terminy: "roboty budowlane", "przebudowy" i "remont", należy interpretować, posiłkując się odpowiednio definicjami legalnymi zawartymi w ustawie - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego". Zgodnie z art. 3 pkt 8 pr. bud. przez remont należy rozumieć "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym" (patrz: Ewa Skorczyńska, Komentarz do art. 9(p) ustawy o transporcie kolejowym, opublikowano LEX, 2014).

Przepisy precyzyjnie określają więc kwestie dotyczące robót budowlanych realizowanych w ramach inwestycji dotyczącej linii kolejowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2010r. (sygn. akt II OSK 1539/10) stwierdził, że ustawa o transporcie kolejowym ma szczególny charakter, w szczególności wynika to z art. 9o ust. 2 stanowiącego, że w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy K.p.a., z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

Zasadnicze zagadnienie sprowadza się zatem do tego, jaki może być zakres inwestycji dotyczącej linii kolejowej, do której mają zastosowanie przepisy rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym. W ocenie sądu, już tytuł tego rozdziału wskazuje, że reguluje on tylko inwestycje dotyczące linii kolejowych. Skoro więc w rozdziale tym ustawodawca pod pojęciem robót budowlanych realizowanych w ramach inwestycji dotyczących linii kolejowych rozumie również roboty budowlane polegające na remoncie linii kolejowych (art. 9p u.t.k.), to remont wiaduktu kolejowego jest realizacją inwestycji kolejowej, do której ma zastosowanie art. 9ya ustawy. To zaś oznacza, że "A" S.A. lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego są uprawnione do ich nieodpłatnego zajęcia na czas realizacji inwestycji.

Z akt administracyjnych wynika, że remontowany był wiadukt nad ulicą Legionów w Łodzi i doszło do zajęcia pasa drogowego na odcinku Bx aleja – Cx aleja, a więc doszło do przejścia przez teren drogi publicznej. Nie można zgodzić się z organem, że remont tego wiaduktu nie jest realizacją inwestycji kolejowej, o której mowa w art. 9ya ustawy o transporcie kolejowym, uprawniającą stronę skarżącą do nieodpłatnego zajęcia pasa drogowego.

Wobec powyższego organ zobowiązując stronę skarżącą do dokonania opłaty w kwocie 35 200,00 zł naruszył art. 9ya ustawy o transporcie kolejowym, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić też należy, że strona skarżąca w skardze powołała się na to, że Kolegium dwukrotnie, w tym samym stanie faktycznym i prawnym, (w dniu 14 września 2016 r. oraz w dniu 23 września 2016 r.) zgodziło się z jej stanowiskiem.

Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak sentencji.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

B.K.