Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2170/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Piotr Dębkowski, Protokolant referent stażysta Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi i. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz i. [...] z siedzibą w Stanach Zjednoczonych kwotę 14 032 zł (słownie: czternaście tysięcy trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: "Skarżąca", "Fundusz" lub "Strona"), decyzją z [...] lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 2022 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej "Naczelnik US" ) w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy.

Wnioskiem z 16 grudnia 2021 r., Skarżąca - za pośrednictwem pełnomocnika - wystąpiła do Naczelnika US o zwrot nadpłaty stwierdzonej decyzją z [...] lutego 2018 r. wraz z oprocentowaniem, w części nie pokrytej przelewem dokonanym 8 marca 2018 r. W uzasadnieniu złożonego wniosku, pełnomocnik Funduszu podał, że wnioskiem z 10 października 2017 r. Fundusz wystąpił do Naczelnika US o stwierdzenie i zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego pobranego w Polsce od dywidend wypłaconych Stronie w latach 2013 - 2015. Wniosek wpłynął do Naczelnika US 9 listopada 2017 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik US decyzją z [...] lutego 2018 r. stwierdził na rzecz Funduszu nadpłatę we wnioskowanej kwocie 25.506.831,00 zł i w takiej kwocie przelewem z 8 marca 2018 r. zwrócono Stronie nadpłatę.

Zdaniem Skarżącej, przelana na konto kwota nie wyczerpała należnej Spółce kwoty nadpłaty wraz z oprocentowaniem, ponieważ od dnia złożenia wniosku do momentu dokonania płatności, od kwoty wnioskowanej nadpłaty, zgodnie z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), powinno zostać naliczone oprocentowanie.

Z uwagi na to, że wniosek wpłynął do Naczelnika US w dniu 9 listopada 2017 r., powinien on wydać decyzję do dnia [...] stycznia 2018 r. Niedochowanie przez Naczelnika US 2-miesięcznego terminu implikowała, zdaniem Strony, konieczność naliczania oprocentowania nadpłaty od dnia złożenia przedmiotowego wniosku.

W konsekwencji, na dzień dokonania zwrotu nadpłaty - dokonania przelewu - suma całego zobowiązania, które Naczelnik US zobowiązany był przelać Stronie wynosiła 26.177.696,00 zł. W tej sytuacji kwota 25.506.831,00 zł przelana przez Naczelnika US, zgodnie z dyspozycją art. 78a Ordynacji podatkowej, powinna zostać proporcjonalnie zaliczona na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty oprocentowania.

Po rozpatrzeniu wniosku z 16 grudnia 2021 r. w sprawie zwrotu nadpłaty stwierdzonej decyzją z [...] lutego 2018 r., Naczelnik US wydał [...] marca 2022 r. decyzję, w której stwierdził:

1) prawo do oprocentowania nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 12.222.726,00 zł pobranego w okresie od 29 maja 2013 do 10 lipca 2014 r., na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. od dnia pobrania podatku do 30 dnia od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie C-190/12 w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, tj. do 10 lipca 2014 r.,

2) prawo do oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w łącznej kwocie 13.284.105,00 zł pobranego w okresie od 29 sierpnia 2014 r. do 21 października 2015 r. na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej, liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. od 9 listopada 2017 r. do dnia zwrotu nadpłaty podatku.

Naczelnik US stwierdził, że w odniesieniu do nadpłat powstałych do 10 lipca 2014 r. przysługiwało Spółce oprocentowanie na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zaś w odniesieniu do nadpłat powstałych po tym dniu - na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej.

Ponieważ zwrócona na podstawie decyzji z [...] marca 2018 r. kwota nadpłaty nie pokrywała kwoty nadpłaty wraz z oprocentowaniem liczonym zgodnie z art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej (za okres: 29 maj 2013 r. - 10 lipca 2014 r.) i art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej (za okres: 29 sierpień 2014 r. - 21 października 2015 r.), nadpłata podlegała rozliczeniu zgodnie z art. 78a Ordynacji podatkowej.

Od powyższej decyzji Naczelnika US pełnomocnik Funduszu złożył odwołanie do Dyrektora IAS, w części w której Naczelnik US nie stwierdził prawa do oprocentowania nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, pobranego w okresie od 29 maja 2013 r. do 10 lipca 2014 r. na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej.

Decyzji zarzucono naruszenie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej poprzez niestwierdzenie prawa do oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego w okresie od 29 maja 2013 r. do 10 lipca 2014 r., mając na uwadze, że decyzja stwierdzająca nadpłatę na rzecz Funduszu nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a do opóźnienia w jej wydaniu nie przyczynił się Fundusz.

W związku z powyższym naruszeniem prawa, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, Skarżąca wniosła o uchylenie wskazanej części zaskarżonej decyzji Naczelnika US i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie prawa do oprocentowania w prawidłowej wysokości od wspomnianej wyżej nadpłaty.

Dyrektor IAS decyzją z [...] lipca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US z [...] marca 2022 r.

Jak zauważył Dyrektor IAS, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie czy Funduszowi przysługują odsetki na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej liczone od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia zwrotu nadpłaty wyłącznie w stosunku do podatku pobranego po 10 lipca 2014 r., tj. po publikacji sentencji wyroku TSUE C-190/12, czy też za cały okres poboru podatku, tj. od dnia 29 maja 2013 r.

Zdaniem Naczelnika US w odniesieniu do nadpłat powstałych do 10 lipca 2014 r. przysługiwało Skarżącej oprocentowanie na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zaś w odniesieniu do nadpłat powstałych po tym dniu - na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Skarżącej, Naczelnik US słusznie przyznał Funduszowi oprocentowanie nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych pobranego w okresie od 29 maja 2013 r. do 10 lipca 2014 r. na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tj. za okres od dnia pobrania podatku do 30 dnia od publikacji sentencji wyroku TSUE C-190/12. W tej części decyzja Naczelnika [...] US z [...] lutego 2022 r. nie została zaskarżona. Natomiast w ocenie Skarżącej, Funduszowi przysługiwało - na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej - oprocentowanie nadpłaty za okres od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym nastąpiło przekazanie całości tych środków na jego rachunek bankowy w odniesieniu do podatków pobranych od 29 maja 2013 r. do 21 października 2015 r.

W ocenie Dyrektora IAS, w przypadku nadpłat powstałych do 10 lipca 2014 r. (data publikacji wyroku TSUE C-190/12) ich oprocentowanie może nastąpić tylko na podstawie art. 78 § 5 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca w tym przepisie w sposób wyczerpujący uregulował oprocentowanie takich nadpłat. Brak jest jakichkolwiek podstaw aby w tego typu przypadkach stosować przepisy normujących oprocentowanie w następstwie innych zdarzeń.

Organ II instancji ocenił, że przepis art. 78 § 5 Ordynacji podatkowej nie dotyczy nadpłat dotyczących podatku pobranego po upływie 30 dni od dnia opublikowania wyroku TSUE, w tym przypadku opublikowania wyroku C- 190/12 tj. po 10 lipca 2014 r. Rozpatrując kwestię oprocentowania nadpłaty powstałej po 10 lipca 2014 r., Dyrektor IAS zauważył, że w takim przypadku podatnik nie miałby nawet teoretycznej możliwości uzyskania oprocentowania nadpłaty, nawet w przypadku braku przyczynienia się do opóźnienia w wydaniu decyzji.

Jak zauważył Dyrektor IAS, w prowadzonej sprawie decyzja o nadpłacie nie została wydana w terminie 2 miesięcy od złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nie jest zagadnieniem spornym kwestia przyczynienia się Funduszu do opóźnienia w wydaniu decyzji o nadpłacie, gdyż w zaskarżonej decyzji Naczelnik US stwierdził wyraźnie, że Fundusz nie przyczynił się do opóźnienia w jej wydaniu. Jednocześnie stwierdził, że na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej oprocentowaniu winna podlegać tylko nadpłata powstała po 10 lipca 2014 r.

Dyrektor IAS podzielił stanowisko Naczelnika US, że oprocentowaniu na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie może podlegać nadpłata powstała przed opublikowaniem wyroku TSUE w sprawie C-190/12.

Organ II instancji podkreślił, że art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiera ograniczenie czasowe odnośnie oprocentowania nadpłaty związanej z przyznanymi dywidendami (możliwe jest zatem domaganie się odsetek od podatku pobranego wyłącznie do dnia 10 lipca 2014 r.).

Powoduje to, że nadpłaty oprocentowanej na podstawie tego artykułu nie można oprocentować w innym okresie, na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej. Takie ograniczenie oprocentowania nadpłaty powstałej przed upływem 30 dni od opublikowania wyroku TSUE zostało zaakceptowane w wyrokach NSA z 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt II FSK 698/19 oraz z 14 stycznia 2022 r. sygn. akt II FSK 1968/19.

Mając powyższe na uwadze, Dyrektor IAS orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika US z [...] marca 2022 r.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US w części w jakiej Naczelnik US nie stwierdził prawa do oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego CIT pobranego w okresie od dnia 29 maja 2013 r. do dnia 10 lipca 2014 r. na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. od 9 listopada 2017 r. do dnia zwrotu nadpłaty podatku - na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 135 p.p.s.a.,

2. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Zaskarżanej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

— art. 78 § 3 pkt 3) lit. b w zw. z art. 78 § 5 pkt 2) Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że w przypadku stwierdzenia prawa do oprocentowania nadpłaty podatku liczonego od dnia pobrania podatku do dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tj. oprocentowania liczonego na podstawie art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej), to Funduszowi nie przysługuje już prawo do oprocentowania nadpłaty liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty do dnia zwrotu nadpłaty podatku (tj. oprocentowania liczonego na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej), co w konsekwencji doprowadziło do niestwierdzenia prawa do oprocentowania od nadpłaty zryczałtowanego CIT pobranego w okresie od dnia 29 maja 2013 r. do dnia 10 lipca 2014 r. na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej, liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. od 9 listopada 2017 r. do dnia zwrotu nadpłaty podatku.

Ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu - Skarżąca zarzuciła naruszenie:

— art. 2a w zw. z art. 78 § 3 pkt 3) lit. b i art. 78 § 5 pkt 2) Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i brak rozstrzygnięcia powziętych przez Dyrektora IAS, niedających się usunąć wątpliwości co do treści powołanych przepisów prawa podatkowego na korzyść Funduszu.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sprawowana jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn innych niż sformułowane w skardze.

Istota sporu pomiędzy stronami jest kwestia okresu naliczania oprocentowania od nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych pobranych niezgodnie z prawem unijnym, co potwierdził TSUE w wyroku z 10 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt C-190/12.

Organ odwoławczy zajął stanowisko, zgodnie z którym oprocentowanie na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie może podlegać nadpłata powstała przed opublikowaniem wyroku TSUE w sprawie C-190/12.

Organ II instancji podkreślił, że art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiera ograniczenie czasowe odnośnie oprocentowania nadpłaty związanej z przyznanymi dywidendami (możliwe jest zatem domaganie się odsetek od podatku pobranego wyłącznie do dnia 10 lipca 2014 r.).

W ocenie Skarżącej, Funduszowi przysługiwało - na podstawie art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej - oprocentowanie nadpłaty za okres od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym nastąpiło przekazanie całości tych środków na jego rachunek bankowy w odniesieniu do podatków pobranych od 29 maja 2013 r. do 21 października 2015 r.

Sąd w składzie niniejszym nie może jednak nie zauważyć, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego doszło do wydania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 2023 r., sygn. akt C-322/22.

W świetle sentencji powyższego orzeczenia zasadę skuteczności w związku z zasadą lojalnej współpracy należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku gdy wniosek o zwrot nadpłaty podatku został złożony po upływie 30 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyroku Trybunału, z którego wynika stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii, ogranicza oprocentowanie nadpłaty należne danemu podatnikowi do trzydziestego dnia po tej publikacji, a nawet wyklucza wszelkie oprocentowanie w przypadku, gdy owa nadpłata została poniesiona przez podatnika po upływie tego trzydziestego dnia.

TS wyjaśnił, że złożenie wniosku o zwrot w terminie 30 dni od opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wyroku Trybunału, z którego wynika stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii, można uznać za staranność, której racjonalnie można wymagać od podatnika biorącego udział w sporze, w związku z którym został wydany ten wyrok Trybunału, takiego złożenia wniosku nie można racjonalnie wymagać od każdego innego podatnika, który nie będąc stroną w rzeczonym sporze, nie może zostać poinformowany o ogłoszeniu wyroku Trybunału w tak krótkim terminie. Ten ostatni podatnik może, nie dopuszczając się niedbalstwa, dowiedzieć się, że opodatkowanie, które poniósł, narusza prawo Unii dopiero jakiś czas po upływie trzydziestodniowego terminu następującego po tej publikacji (pkt 49).

Ponadto, nawet jeśli chodzi o podatnika będącego stroną w sporze zakończonym wspomnianym wyrokiem, który co do zasady wiedział o tym wyroku w dniu jego wydania, nie zawsze można racjonalnie oczekiwać od niego, że złoży wniosek o zwrot w terminie 30 dni od opublikowania tego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (pkt 50).

Jeżeli bowiem stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii zależy od wyniku weryfikacji, o której przeprowadzenie Trybunał zwraca się w swoim wyroku do sądu odsyłającego, okres znacznie przekraczający upływ tego trzydziestodniowego terminu może minąć, zanim rzeczone opodatkowanie okaże się sprzeczne z prawem Unii, na podstawie rozważań zawartych w wyroku Trybunału. Jest tak tym bardziej w przypadku, gdy sąd ten, wykonując wyrok Trybunału, sam nie przeprowadza żądanych weryfikacji, lecz przekazuje sprawę organom podatkowym, aby te to uczyniły (pkt 51).

Jeśli chodzi w drugiej kolejności o badanie w świetle zasady skuteczności mechanizmu wykluczenia wszelkiego oprocentowania nadpłaty, jeżeli nadpłata ta powstała po upływie terminu 30 dni od opublikowania wyroku Trybunału w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, należy zauważyć, że okoliczność, iż opodatkowanie stosowane przez państwo członkowskie okazuje się sprzeczne z prawem Unii w świetle wyroku Trybunału, nie oznacza, że podatnik konkretnie będzie mógł zapobiec poborowi tego podatku. Jak bowiem podnosi Komisja Europejska w swoich uwagach na piśmie, nie jest wykluczone, że podatek będzie nadal pobierany, z naruszeniem prawa Unii, po ogłoszeniu i opublikowaniu takiego wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (pkt 52).

Również w tym przypadku może to mieć miejsce, tym bardziej gdy stwierdzenie sprzeczności rozpatrywanego opodatkowania z prawem Unii zależy od wyniku ocen i weryfikacji, o których przeprowadzenie Trybunał zwraca się w swoim wyroku do sądu odsyłającego, a ten z kolei zwraca się do organów podatkowych (pkt 53).

Ta trudność podatnika w zapobieżeniu zapłacie podatku jest jeszcze większa, gdy owa zapłata należy - tak jak w niniejszej sprawie - do osoby trzeciej płatnika odpowiedzialnej osobiście za pobór podatku i za jego zapłatę na rzecz skarbu państwa, a płatnik ten informuje podatnika dopiero po fakcie o dokonanym poborze, z opóźnieniem w czasie. Ewentualna okoliczność, że płatnik ten mógł sam spróbować sprzeciwić się zapłacie, nie ma wpływu na to stwierdzenie (pkt 54).

W zaskarżonej decyzji DIAS zajął stanowisko, zgodnie z którym art. 78 § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiera ograniczenie czasowe odnośnie oprocentowania nadpłaty związanej z przyznanymi dywidendami (możliwe jest w jego ocenie zatem domaganie się odsetek od podatku pobranego wyłącznie do dnia 10 lipca 2014 r.). Stanowisko to zatem jest niezgodne z powyższym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości. Nie można przy tym pominąć, że Sąd nie jest związany zarzutami sformułowanymi w skardze.

Z wniosku z dnia 10 października 2017 r. wynika, żądanie Skarżącej o zwrot nadpłaty w wysokości 25.506.831 zł. Nadpłaty podlegają zwrotowi wraz z przysługującym od nich oprocentowaniem. Zgodnie bowiem z art. 78 § 1 O.p. nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. Jakiekolwiek późniejsze modyfikacje roszczenia czy to we wniosku z dnia 16 grudnia 2021 r., czy w odwołaniu czy też w skardze do tut. Sądu nie mają znaczenia w kontekście granic niniejszej sprawy wyznaczonej pierwotnym wnioskiem. Organ podatkowy zobowiązany jest bowiem do zwrotu nadpłaty wraz należnym oprocentowaniem w pełnej wysokości wynikającym z obowiązujących przepisów prawa.

Organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę uwzględni ocenę wyrażoną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia. W rezultacie dokona oceny wniosku w sprawie zwrotu nadpłaty wraz z przysługującym od niej oprocentowaniem przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 2023 r.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.