Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2490/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 252, art. 247 par. 1, art. 164, art. 248 par. 2 pkt 1, art. 217, art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie Sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z.T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...]


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej również Dyrektorem) z dnia [...] października 2020 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu

z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiające Panu Z.T. (zwanego dalej również Stroną, Skarżącym) wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] (zwanej dalej decyzją z dnia [...] marca 2018 r.) orzekającej o solidarnej odpowiedzialności Pana Z.T. wraz z drugim członkiem zarządu oraz E. Sp. z o. o. za zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. w kwocie 1.473.901,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 545.626,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 110.530,46 zł.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 25 listopada 2019 r. Strona (rep. przez pełnomocnika będącego radcą prawnym) wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r, wskazując, że w ślad za wnioskiem z dnia 1 października 2019 r., o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2018 r., działa na podstawie art. 252 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.) - dalej O.p. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p., istnieje podstawa do wstrzymania, również na żądanie strony, wykonania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 252 O.p.

Strona wskazała, że we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazano w sposób szeroki na przesłanki, które uprawdopodobniają, iż decyzja z dnia [...] marca 2018 r. jest dotknięta wadą tzw. rażącego naruszenia prawa. Podkreśliła również, iż okolicznością w pełni uprawdopodabniającą rażące naruszenie prawa jest fakt, iż analogiczna decyzja, wydana względem drugiego z członków zarządu E. Sp. z o. o. - Pana J.D. - została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2220/18, który uznał, że organ dopuścił się licznych, istotnych naruszeń. Postępowanie to prowadzone było analogicznie względem Pana Z.T., a wydana decyzja opiera się o jednolite przesłanki, jak w przypadku Pana J.D. Okoliczność, że w decyzji dotyczącej odpowiedzialności drugiego z członków zarządu Sąd dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowały uchybieniem tej decyzji, jest – zdaniem Strony – okolicznością uprawdopodabniającą, iż w/w decyzja dotycząca Strony również w sposób rażący narusza prawo.

Nie sposób pominąć, zdaniem Strony, również okoliczności powoływanej w treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, iż już choćby pobieżna analiza tej decyzji pozwana na stwierdzenie, że organ nie ustalił terminu, w którym Pan Z.T. miałby być zobowiązany złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki - co winno dyskwalifikować tę decyzję z obrotu prawnego. Fakt konieczności ustalenia w decyzji "właściwego terminu" co do obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jest podkreślany w spójnej linii orzeczniczej (m.in. uchwała Naczelny Sąd Administracyjny z dn. 10 sierpnia 2009 r., sygn. FPS 3/09). Okoliczność braku ustalenia tegoż terminu również uprawdopodobnia, iż wydana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy O.p.

Strona wskazała, że wstrzymanie wykonalności decyzji jest w pełni uzasadnione, z uwagi na możliwość spowodowania decyzji nieodwracalnych, ogromnych skutków. Egzekucja prowadzona względem Pana Z.T., na tak wysoką kwotę, spowodować może po jego stronie niepowetowaną szkodę materialną – przywrócenie do stanu poprzedniego, przy tak szerokim zakresie egzekucji, może okazać się niemożliwe, w momencie kiedy wydane zostanie rozstrzygnięcie dot. stwierdzenia nieważności decyzji. Z tegoż względu, uzasadniony jest wniosek o wstrzymanie jej wykonalności, w oparciu o art. 252 O.p.

Dyrektor w pierwszej instancji w dniu 28 stycznia 2020 r. wydał ww. postanowienie, w którym odmówił Stronie wstrzymania wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Dyrektor stwierdził, iż po wstępnym zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia wad kwalifikujących decyzję do jej uchylenia, z uwzględnieniem argumentacji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2018 r., nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które powodowałyby konieczność wstrzymania wykonania tej decyzji. Dyrektor, po wskazaniu, co należy rozumieć przez "prawdopodobieństwo", wskazaniu również, że zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 §1 O.p. i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki prawne, musi wynika z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 §1 O.p., zauważył, że jako uzasadnienie wstrzymania wykonania decyzji powołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2220/18 uchylający analogiczną decyzję wydaną w sprawie odpowiedzialności drugiego członka zarządu E. Sp. z o.o. – Pana J.D. Odnosząc się do powyższego, Dyrektor wskazał, że okoliczność, że Sąd uchylił rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności drugiego członka zarządu spółki, stwierdzając, że wydane ono zostało z naruszeniem prawa, nie uprawdopodabnia, wbrew stanowisku wyrażonemu we wniosku, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa – nie można za rażące naruszenie prawa uznawać jakichkolwiek naruszeń prawa materialnego i procesowego (nawet jeśli faktycznie istniały).

Tym samym, stwierdzenie naruszeń prawa w uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji w sprawie odpowiedzialności drugiego członka zarządu E. Sp. z o.o. – Pana J.D., nie oznacza automatycznie, iż są to naruszenia o rażącym charakterze, które wskazują na prawdopodobieństwo, że decyzja wydana wobec Strony jest dotknięta wadą wymienioną w art. 247 §1 pkt 3 O.p.

W zażaleniu z dnia 7 lutego 2020 r. Pełnomocnik Strony zarzucił zaskarżonemu w całości ww. postanowieniu naruszenie:

– art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji przez organ, pomimo, iż zachodziły przesłanki do takiego, wstrzymania, albowiem już wstępna analiza treści tejże decyzji pozwala na stwierdzenie, iż w sposób rażący narusza ona prawo,

– art. 116, art. 122, art. 191 Ordynacji podatkowej, art. 73 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez błędne uznanie przez Organ po wstępnej analizie decyzji, iż nie narusza ona w sposób rażący prawa, a zatem nie zachodzą przesłanki do wstrzymania jej wykonania, podczas gdy analizując treść w/w przepisów, wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa - co uzasadniało wstrzymanie jej wykonania

i na podstawie wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Strony wskazał, że już wstępna analiza decyzji, o której stwierdzenie nieważności wniósł Skarżący, pozwala na stwierdzenie, iż w sposób rażący narusza ona prawo, a co uzasadnia zastosowanie środka tymczasowego w postaci wstrzymania jej wykonania. Pobieżna analiza przepisu art. 116 O.p. pozwala na zauważenie, iż obciążenie członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy nie zaszły przesłanki egzoneracyjne wskazane w § 1 pkt. 1 i pkt. 2 ww. przepisie. Ustalenie przez organ podatkowy tzw. "właściwego czasu", w którym członek zarządu miał być zobowiązany do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (w okresie, kiedy jeszcze tę funkcję według organu pełnił), jest zgodnie z wykładnią powyższego przepisu, niezbędną przesłanką do obciążenia członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki - co więcej, obowiązek ustalenia "właściwego czasu" ciąży na organie podatkowym. Brak ten dyskwalifikuje możliwość obciążenia tej osoby za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, co jest jednoznacznie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m. in. NSA w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 563/17. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2220/18). Zdaniem pełnomocnika Strony organ podatkowy, w toku prowadzonego postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki, nie spełnił zasadniczego, wynikającego z przepisu, podstawowego warunku, jakim jest ustalenie "właściwego czasu", w którym to członek zarządu winien był zgłosić wniosek o upadłość, to organ ten dopuścił się rażącego naruszenia art. 122. 191 oraz 116 Ordynacji podatkowej. Decyzja wydana została przez organ bez spełnienia zasadniczych przesłanek, które muszą zaistnieć, ażeby można było skutecznie obciążyć członka zarządu odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki.

Ponadto ponownie pełnomocnik Strony odniósł się, według jego przekonania, do analogicznej sprawy - decyzji Pana J.D., która została uchylona przez sąd administracyjny ze względu na elementarne naruszenia, których dopuścił się w toku prowadzenia postępowania organ podatkowy - a co przekłada się również na analogiczne rozstrzygnięcie wydane wobec Z.T.

Na koniec wskazano, że organ przy rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie decyzji, pominął zarzuty rażącego naruszenia w wy danej decyzji art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Sztuczne "rozczłonkowanie" decyzji, wobec Z.T. oraz J.D., również stanowi o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu decyzji, której Skarżący żąda stwierdzenia nieważności, albowiem narusza zasady tzw. solidarnej odpowiedzialności i doprowadziło do nieakceptowanej sytuacji współistnienia w obrocie prawnym dwóch, sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć.

Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotem postępowania jest ocena zasadności odmowy wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. dokonana przez Dyrektora postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r.

Następnie Dyrektor, po przywołaniu treści art. 252 § 1 O.p., wskazał, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu dotyczy sytuacji, kiedy w toku postępowania podatkowego organ podatkowy stwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia wad określonych w art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, kwalifikujących decyzję do stwierdzenia jej nieważności. Wadami takimi, według art. 247 § 1 O.p. są: wydanie decyzji ostatecznej: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, okoliczność, że: dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawierała wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, lub w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Dyrektor zauważył, że wstrzymanie wykonania decyzji w omawianym trybie może nastąpić jednakże tylko wówczas, gdy charakter zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji lub wstępna analiza akt sprawy, wskazuje na ich zasadność - prawdopodobieństwo kwalifikowanej wadliwości decyzji.

Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p., należy rozumieć, jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne.

Następnie Dyrektor, działając jako organ odwoławczy, stwierdził, iż w stanie faktycznym sprawy, organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania decyzji, gdyż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza prawdopodobieństwa wystąpienia wad określonych w art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, kwalifikujących decyzję do stwierdzenia nieważności. Wstępna analiza wskazała m.in., że decyzja wydana została przez właściwy organ podatkowy, który przywołał stosowną podstawę prawną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie oraz nie narusza rażąco prawa.

Szczegółowa ocena podnoszonych przez pełnomocnika Strony argumentów odnośnie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej znajdzie jednak swoje odzwierciedlenie dopiero w momencie merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie to nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Dyrektor zauważył, iż równolegle z tym postępowaniem, toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2018 r., które w chwili obecnej nie zostało zakończone.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, iż przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie występują w rozpatrywanej sprawie, a w szczególności, nieuznanie po wstępnej analizie, iż decyzja nie narusza w sposób rażący prawa, Dyrektor zauważył, że w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2020 r. wyczerpująco wyjaśniono, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w trybie art. 252 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązany jest jedynie do wstępnego badania decyzji w kierunku przypuszczalnego zaistnienia wad powodujących jej nieważność, jednak nie jest władny do dokonania ostatecznej merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, która aż do momentu wyeliminowania jej z obrotu prawnego korzysta z domniemania zgodności z prawem oraz wyjaśnił, że szczegółowa ocena podnoszonych argumentów dotyczących zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zostanie dokonana w momencie merytorycznego rozpoznania sprawy.

Dyrektor wskazał również, że podnoszona w zażaleniu kwestia analogicznej sprawy, przeniesienia odpowiedzialności drugiego członka zarządu E. Sp. z o. o. Pana J.D., rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. sygr. akt III SA/Wa 2220/18 Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, nie może stanowić przesłanki zaistnienia prawdopodobieństwa rażącego naruszenia praw i w przedmiotowej decyzji. Wskazał w tym względzie, że nie można za rażące naruszenie prawa uznawać jakichkolwiek naruszeń prawa materialnego i procesowego (nawet jeśli faktycznie istniały). Nie każde naruszenie prawa ma bowiem charakter naruszenia rażącego.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 11 o. art. 122, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 73 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, poprzez błędne uznanie przez organ, iż decyzja nie narusza prawa oraz poprzez sztuczne "rozczłonkowanie" decyzji, wobec Z.T. oraz J.D., co również stanowi, według pełnomocnika Strony, rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji, Dyrektor nadmienił, iż jak zostało to wcześniej wyjaśnione, z wstępnego badania decyzji z dnia [...] marca 2018 r, w kierunku przypuszczalnego zaistnienia wad tej decyzji powodujących jej nieważność, nie wynika rażące naruszenie prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu sztucznego "rozczłonkowania" decyzji wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zgodnie z art. 107 § 1 i art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa orzekając o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółki E. Sp. z o. o. miał obowiązek uwzględnienia solidarnego charakteru odpowiedzialności osoby trzeciej, co uczynił, wydając decyzje wobec wszystkich osób - członków zarządu, którzy potencjalnie mogą ponosić taką odpowiedzialność, wszczął i przeprowadził równolegle postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe E. Sp. z o. o. także wobec drugiego członka zarządu.

Reasumując wskazał, że argumenty przedstawione przez pełnomocnika Strony nie znajdują uzasadnienia, zaś powoływanie się w zażaleniu na naruszenie dyspozycji art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 O.p. jest całkowicie chybione.

W skardze z dnia 12 listopada 2020 r. Pełnomocnik Strony zaskarżył w całości ww. postanowienie z dnia [...] października 2020 r. zarzucając mu naruszenie art. 164 O.p. oraz art. 252 § 1 w związku z art. 247 § 1 O.p. i na tej podstawie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Dyrektorowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Strony, po przywołaniu treści art. 164 O.p., zauważył, że w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2018 roku, nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania. W wyniku odmowy przywrócenia terminu postanowieniem Dyrektora z [...] listopada 2018 roku, Z.T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 19 września 2019 roku, sygn. akt III SA/ Wa 218/19, uchylił zaskarżone postanowienie. Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 6 kwietnia 2020 roku, II FSK 113/20. Do dnia dzisiejszego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania nie został rozpoznany, zaś strona otrzymuje kolejne postanowienia o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Ostatnie postanowienie w tej materii wydane zostało [...] października 2020 roku, którym wyznaczono ostateczny termin na dzień 26 listopada 2020 roku.

Pełnomocnik Strony podkreślił, że zarówno Wojewódzki Sad Administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionych powyżej wyrokach zajęły jednoznaczne stanowisko, że w rozpoznawanej sprawie istnieje podstawa do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2018 roku. Z niezrozumiałych powodów wniosek o przywrócenie terminu od wielu miesięcy pozostaje nierozpoznanym. W konsekwencji prowadzone są działania egzekucyjne w oparciu o wyżej wymienioną decyzję z dnia [...] marca 2018 roku. Tymczasem w świetle orzeczeń WSA oraz NSA decyzja ta powinna być uznana za skutecznie zaskarżoną, a co za tym idzie niewykonalną.

Zdaniem Pełnomocnika Strony istnieją zatem merytoryczne przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dn. [...] marca 2018 roku, nr [...], na podstawie art. 164 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik Strony zauważył, że obowiązkiem Dyrektora na obecnym etapie postępowania było rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji z [...] listopada 2019 roku, nie tylko w kontekście wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2018 nr [...], ale także w kontekście art. 164 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie rozpoznając wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, utrzymuje w obrocie sprzeczną z prawem decyzję organu I instancji, która w świetle wyroków WSA oraz NSA w Warszawie została skutecznie zaskarżona. Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu [...] października 2020 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w żaden sposób nie odniósł się do treści art. 164 Ordynacji podatkowej, który to przepis winien być na obecnym etapie postępowania bezwzględnie uwzględniony. Przepis ten ma zapewnić ochronę na czas rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zapewniając, że w razie istnienia przesłanek do takiego przywrócenia, nie dojdzie do uruchomienia egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie, w świetle orzeczeń dwóch instancji sądów administracyjnych występowanie podstaw do przywrócenia terminu do złożenia odwołania wydaje się być oczywiste. Co za tym idzie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. winien ustosunkować się do wniosku skarżącego, stosownie do normy art. 164 O.p..

Niezależnie od powyższego Pełnomocnik Strony podniósł zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 252 w związku z art. 247 O.p. Wnioskodawca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazał w sposób szeroki na przesłanki, które uprawdopodobniają, iż jest ona dotknięta wadą tzw. rażącego naruszenia prawa.

Pełnomocnik Strony powtórzył, że okolicznością w pełni uprawdopodabniającą, iż w/w decyzja dotycząca Z.T. w sposób rażący narusza prawo, jest fakt, iż analogiczna decyzja, wydana względem drugiego z członków zarządu E. Sp. z o.o. — J.D. - została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16.04.2019 roku, w sprawie III SA/Wa 2220/18. Sąd stanął tam na stanowisku, iż w toku postępowania dot. ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki, organ dopuścił się licznych, istotnych naruszeń. Postępowanie to prowadzone było analogicznie względem Z.T., a wydana decyzja opiera się o jednolite przesłanki, jak w przypadku J.D.

Nie sposób pominąć również okoliczności, powoływanej w treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, iż już choćby pobieżna analiza tej decyzji pozwala na stwierdzenie, iż organ nie ustalił terminu, w którym Z.T. miałby być zobowiązany złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki — co winno dyskwalifikować tę decyzję z obrotu prawnego. Fakt konieczności ustalenia w decyzji "właściwego terminu" co do obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jest podkreślany w spójnej linii orzeczniczej (m.in. uchwala NSA z dn. 10.08.3009 r., sygn. FPS 3/09). Okoliczność braku ustalenia tegoż terminu również uprawdopodobnia, iż wydana decyzja dotknięta jest wadą, określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie Pełnomocnik Skarżącego powtórzył, iż wstrzymanie wykonalności decyzji jest w pełni uzasadnione, z uwagi na możliwość spowodowania wykonaniem decyzji nieodwracalnych, ogromnych skutków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo za niezrozumiały uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 164 O.p., podnosząc, że w niniejszej sprawie wskazany przepis nie miał zastosowania. W tym względzie Dyrektor zauważył, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o art. 252 O.p., zatem nie mógł być naruszony przepis art. 164 O.p. Dyrektor zauważył, że Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu, miał prawo domagać się równocześnie wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy wniosek, na podstawie art. 164 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast w niniejszej sprawie pełnomocnik pismem z dnia 25 listopada 2019 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. w trybie art. 252 O.p., wskazując, że jest ona dotknięta wadą wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy, tj. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenia, które Sąd był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Zgodnie bowiem z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (zastrzeżenie nieistotne w sprawie).

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2018 r. w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Pana Z.T. wraz z drugim członkiem zarządu oraz E. Sp. z o. o. za zaległość Spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. w kwocie 1.473.901.00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 545.626.00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 110.530,46 zł w związku z wnioskiem złożonym w dn. 25 listopada 2019 r. (k. 3 akt administracyjnych) o wstrzymanie wykonalności tej decyzji z powołaniem się na 252 O.p.

Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 (art. 252 §1 O.p.). Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie (art. 252 §2 O.p.).

Mając na uwadze zarzut skargi dot. naruszenia przez Dyrektora art. 164 O.p., należy zauważyć, że o ile organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji (w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] marca 2018 r.) z uwagi na zachodzące prawdopodobieństwo tego, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p., jest organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzania nieważności, tj. w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (z uwagi na to, że jest on organem wyższego stopnia w stosunku do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., który wydał decyzję z dnia [...] marca 2018 r. – por. art. 248 §2 pkt 1 w zw. z art. 13 §1 pkt 2 lit. a oraz §3 O.p.) o tyle, organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania ww. decyzji w trybie art. 164 O.p. jest organ podatkowy pierwszej instancji, tj. w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W., który wydał (jako organ podatkowy pierwszej instancji) decyzję z dnia [...] marca 2018 r. Mając na uwadze to, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 252 §1 O.p. jest odrębnym rozstrzygnięciem od wstrzymania wykonania w trybie art. 164 O.p. (o czym świadczy chociażby to, że inne organy są właściwe do wydania rozstrzygnięcia, na postanowienie wydane w trybie art. 164 O.p. nie przysługuje zażalenie w przeciwieństwie do postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 252 §1 O.p., na które zgodnie z §2, przysługuje zażalenie), nie można zgodzić się, że w sprawie doszło do naruszenia art. 164 O.p.

Skarżący (działając przez Pełnomocnika) w dn. 25 listopada 2019 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2018 r. z powołaniem się na art. 252 §1 O.p. (z uwagi na zachodzące prawdopodobieństwo tego, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p.), a nie w trybie art. 164 O.p., co spowodowało, że Dyrektor jako organ pierwszej instancji był zobowiązany przeanalizować zasadność wstrzymania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie, a nie był uprawniony do wstrzymania ww. decyzji w trybie art. 164 O.p. W konsekwencji również, Dyrektor, działając jako organ odwoławczy, był zobowiązany przeanalizować zasadność wstrzymania ww. decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 252 §1 O.p. w zw. z art. 247 §1 O.p., a nie był uprawniony do wstrzymania ww. decyzji w trybie art. 164 O.p. W konsekwencji, Dyrektor nie miał również powodów do odnoszenia się do treści art. 164 O.p., skoro przepis ten w sprawie (wszczętej wnioskiem z dn. 25 listopada 2019 r. – co jest przedmiotem niniejszego postępowania) nie mógł znaleźć zastosowania. W tym zakresie zatem podniesiony zarzut naruszenia art. 164 O.p. jest niezasadny.

Odnosząc się do kwestii wstrzymania decyzji na podstawie art. 252 §1 O.p., jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o zaistnieniu prawdopodobieństwa, o którym mowa w art. 252 § 1 o.p. można rozstrzygać wyłącznie wówczas, gdy toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a nie jest jeszcze znana treść rozstrzygnięcia organu w tym zakresie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I SA/Po 212/18). Jednocześnie zastosowanie środka, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. i wstrzymanie wykonania decyzji, która korzysta z domniemania legalności i wywołuje określone skutki w obrocie prawnym musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 O.p. Prawdopodobieństwo, że decyzja objęta wnioskiem jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność powinno być na tyle wysokie, że uzasadnia zastosowanie środka o charakterze tymczasowym, jeszcze przed właściwym rozstrzygnięciem organu w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ustalenie istnienia tego prawdopodobieństwa musi zatem wynikać już ze wstępnej oceny organu i być uzasadnione nie budzącymi najmniejszych wątpliwości okolicznościami sprawy (wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 463/17). Co istotne, organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone niezależnie od okoliczności złożenia przez stronę stosownego wniosku (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1692/16).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 252 §1 O.p., wymaga przeprowadzanie stosowanej oceny pod kątem uprawdopodobnienia istnienia wad powodujących nieważność tej decyzji, co oznacza konieczność przeprowadzenia stosownej oceny (w zakresie niezbędnym do oceny prawdopodobieństwa istnienia ww. wad) rzeczonej decyzji jako takiej, w tym przeprowadzenia stosownej oceny (w zakresie niezbędnym do oceny prawdopodobieństwa istnienia ww. wad) argumentacji zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wprawdzie postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 252 §1 O.p. nie może ani zastępować ani powielać postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a co za tym idzie rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji może być oparte na pewnej wstępnej ocenie organu pod kątem uprawdopodobnienia istnienia ww. wad tej decyzji – w przeciwieństwie do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, gdzie ocena nie ma charakteru wstępnego (i niezbędne jest gruntowne przeanalizowanie sprawy celem stwierdzenia, czy wady istnieją, czy też nie ma ich) – to jednak niezbędnym elementem postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji musi być, jak wskazano, analiza samej decyzji jak również ew. wniosku o stwierdzenie jej nieważności.

Przeprowadzenie analizy decyzji oraz ew. wniosku o stwierdzenie jej nieważności dla potrzeb postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania tej decyzji wymaga dołączenia do akt sprawy (której przedmiotem jest kwestia wstrzymania wykonania tej decyzji) egzemplarza tej decyzji (lub jej uwierzytelnionej kopii) oraz wniosku o stwierdzenie jej nieważności (lub jego uwierzytelnionej kopii). Wstępna ocena wystąpienia przesłanek określonych w art. 247 §1 O.p. wymaga bowiem analizy treści samej decyzji pod kątem zarzucanych we wniosku nieprawidłowości. Efekt tej analizy musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści postanowienia zawierającego elementy określone w art. 217 O.p.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że w aktach rozpoznawanej sprawy brak jest zarówno egzemplarza (lub uwierzytelnionej kopii) decyzji z dnia [...] marca 2018 r., jak również egzemplarza (lub uwierzytelnionej kopii) wniosku z dnia 1 października 2019 r. o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Skarżący we wniosku z dnia 25 listopada 2019 r. (k. 3 akt administracyjnych) o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2018 r. wskazał, że "W ślad za wnioskiem z dnia 1 października 2019 roku, o stwierdzenie nieważności decyzji [z dnia [...] marca 2018 r.] (...) wnoszę o wstrzymanie wykonalności w/w decyzji administracyjnej. (...) W niniejszej sprawie wnioskodawca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wskazał w sposób szeroki na przesłanki, które uprawdopodabniają, iż jest ona dotknięta wadą tzw. rażącego naruszenia prawa" - co wskazuje, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji z dnia [...] marca 2018 r. jest ściśle powiązany z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor jako organ pierwszej instancji wskazał, że "Pismem z dnia 01.10.2019 r. Pan Z.T., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [z dnia [...] marca 2018 r.]" nie opisał jednak zarzutów zawartych w treści wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji koncentrując się na treści wniosku o wstrzymaniu jej wykonalności (i zarzutach tam opisanych). Jednocześnie Dyrektor wskazał, że "Po wstępnym zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia wad kwalifikujących decyzję ostateczną do jej uchylenia, z uwzględnieniem argumentacji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej decyzji (...) [z dnia [...] marca 2018 r.], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które powodowałyby konieczność wtrzymania wykonania ww. decyzji. (...) Pełnomocnik Strony jako uzasadnienie wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o odpowiedzialności Pana Z.T. powołał się na uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16.04.2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2220/18 analogicznej decyzji wydanej w sprawie odpowiedzialności drugiego członka zarządu E. Sp. z o.o. – Pana J.D. (...) Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wskazuje, że okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności drugiego członka zarządu Spółki (...) nie uprawdopodobnia (...) wniosku, iż decyzja (...) [z dnia [...] marca 2018 r.] wydana została z rażącym naruszeniem prawa".

Wprawdzie Dyrektor, działając jako organ pierwszej instancji, wskazał, że uwzględniając argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji z dnia [...] marca 2018 r., nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które powodowałyby konieczność wstrzymania ww. decyzji ale wobec:

– braku opisania treści wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (i skoncentrowaniu się na wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdzie argumentacja zawarta we o wstrzymanie wykonania decyzji może nie odpowiadać w pełni argumentacji zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności wykonania decyzji),

– braku załączenia do akt wniosku (jego uwierzytelnionej kopii) o stwierdzenie nieważności decyzji,

– braku opisania procesu oceny zbadania prawdopodobieństwa wystąpienia wad kwalifikujących decyzję z dnia [...] marca 2018 r. do jej uchylenia, który to proces powinien polegać na analizie poszczególnych zarzutów w zestawieniu z treścią decyzji,

– braku wreszcie załączenia do akt przedmiotowej decyzji (jej uwierzytelnionej kopii)

stwierdzić należy, że rzeczona ocena nie została należycie przeprowadzona (nie wynika to bowiem ani z treści postanowienia ani z zawartości akt administracyjnych).

Podobnie Dyrektor, działając jako organ drugiej instancji, wskazał, że "Pismem z dnia 01.10.2019 r. Pan Z.T., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [z dnia [...] marca 2018 r.]" nie opisał jednak zarzutów zawartych w treści wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji koncentrując się na treści wniosku o wstrzymaniu jej wykonalności (i zarzutach tam opisanych). Wprawdzie w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor wskazał, że "[w]stępna analiza wskazała, że decyzja wydana została przez właściwy organ podatkowy, który przywołał stosowną podstawę prawną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie oraz nie narusza rażąco prawa (...) W tym miejscu należy zauważyć, że równolegle z tym postępowaniem, toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [z dnia [...] marca 2018 r.](...), które w chwili obecnej nie zostało zakończone. ", lecz biorąc pod uwagę to, że w decyzji we wskazanym fragmencie nie zawarto analizy jako takiej, a co najwyżej jej efekt, przy czym efekt tej analizy nie zawiera żadnych informacji z treści decyzji jako takiej (co potwierdzałoby, że analiza rozumiana jako zestawienie treści decyzji z dnia [...] marca 2018 r. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. została przeprowadzona), należy stwierdzić, że rzeczona ocena nie została należycie przeprowadzona (nie wynika to bowiem ani z treści decyzji ani z zawartości akt administracyjnych).

Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 121, art. 122 oraz art. 252 §1 O.p. – Organy obu instancji wydając postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. winny opierać się na aktach zawierających przedmiotową decyzję (jej uwierzytelnioną kopię) oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (jego uwierzytelnioną kopię). Rolą organów było dołączenie do akt postępowania zarówno przedmiotowej decyzji (jej uwierzytelnionej kopii), jak również wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (jego uwierzytelnionej kopii) zgodnie z art. 122 O.p To analiza wskazanych akt, w tym przedmiotowej decyzji (jej uwierzytelnionej kopii) oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (jego uwierzytelnionej kopii), pod kątem prawdopodobieństwa wystąpienia w odniesieniu do decyzji przesłanek określonych w art. 247 §1 O.p. umożliwia wydanie rozstrzygnięcia w sprawie – bez analizy treści decyzji oraz wniosku nie ma możliwości prawidłowego rozstrzygnięcia w trybie 252 §1 O.p. – i rozstrzygnięcie w tym zakresie mimo braku w aktach zarówno przedmiotowej decyzji (jej uwierzytelnionej kopii) oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (jego uwierzytelnionej kopii) jest wadliwie. Wydanie postanowień w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. bez dołączenia do akt niniejszego postępowania decyzji (jej kopii) oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (jego kopii) pozwala sądzić, że dokumenty te nie zostały przeanalizowane. Jednocześnie zawarcie w treści uzasadnienia decyzji informacji o dokonaniu analizy decyzji – mimo braku dołączenia jej do akt sprawy – stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (co stanowi naruszenie art. 121 §1 O.p.).

Przedstawiając powyższe Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Jak wskazuje się w orzecznictwie w świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania (por. wyrok NSA z 18 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1162/07) oraz że, co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2099/05, publ.j.w.). "Akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1548/06, publ.j.w.) – patrz wyrok WSA w Gdańsku z 15.06.2021 r., I SA/Gd 411/21.

"Podstawą orzekania przez Sąd jest (...) materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zatem zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy ustalone przez organ okoliczności znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że to na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem" (wyrok WSA w Poznaniu z 3.06.2020 r., III SA/Po 138/20).

Mając na uwadze to, że Sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez Organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do Sądu oraz to, że to na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem, wobec braku dołączenia do akt sprawy przedmiotowej decyzji z dnia [...] marca 2018 r. (ew. jej uwierzytelnionej kopii) oraz wniosku o stwierdzenie jej nieważności (ew. jego uwierzytelnionej kopii), Sąd jest zobowiązany do przyjęcia, że dokumenty te nie były w posiadaniu Organu (w prowadzonym postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji z dnia [...] marca 2018 r. zakończonym postanowieniem Dyrektora z dn. [...] stycznia 2020 r. oraz [...] października 2020 r.).

Mając na uwadze powyższe, uznając, że doszło do naruszenia art. 252 w związku z art. 247 O.p. poprzez wydanie postanowienia z dn. [...] stycznia 2020 r. odmawiającego Skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] marca 2018 r. (i następnie utrzymania zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. ww. rozstrzygnięcia) mimo braku dołączenia do akt ww. decyzji (jej uwierzytelnionej kopii) oraz wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności tej decyzji (jego kopii) – co w istocie uniemożliwiło realną ocenę występowania przesłanek z art. 247 §1 O.p. dla potrzeb wstrzymania wykonania tej decyzji, a co za tym idzie czyniło rozstrzygnięcie w istocie dowolnym, a ocenę jako taką przedwczesną, uznając w tym zakresie, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów (oraz art. 121, art. 122 O.p.), Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora oraz postanowienie je poprzedzające.

Ze względu na charakter dostrzeżonego uchybienia (wskazujący w istocie na brak rozpatrzenia przez Organ sprawy), w kontekście braku zawarcia w aktach administracyjnych w szczególności ww. decyzji z dnia [...] marca 2018 r (lub jej kopii), brak jest możliwości rozstrzygnięcia przez Sąd, czy w sprawie występują przesłanki do wstrzymania ww. decyzji z dnia [...] marca 2018 r. Analiza w tym zakresie wymagała bowiem, jak wskazano wcześniej, analizy ww. decyzji z dnia [...] marca 2018 r. jako takiej, której to ww. decyzji (lub uwierzytelnionej kopii) w aktach sprawy zabrakło - co uniemożliwiło rzetelne rozpoznanie sprawy przez organy, jak również uniemożliwia dokonanie oceny przez Sąd (skoro tej decyzji w aktach brak). W tym kontekście Sąd zauważa, że rolą Sądu sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (por. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137)), a nie zastępowanie organu w wykonywaniu działalności administracji publicznej. Stąd niezasadne w sprawie było zastosowanie przepisu art. 106 §3 p.p.s.a. i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze wskazanych dokumentów – dokumenty te mają kluczowe znaczenie w sprawie (postępowanie nie miałoby charakteru uzupełniającego), ich dołączenie do akt sądowych nie sanowałoby postępowania przed organami (przed którymi akt tych w rozpatrywanym postępowaniu nie było), wreszcie analiza tych dokumentów (w tym zwłaszcza treści decyzji z dnia [...] marca 2018 r. ) i wydawanie rozstrzygnięcia przez Sąd w tym zakresie stanowiłoby zastępowanie organu w wykonywaniu działalności administracji publicznej (a nie kontrolę sprawowania tej działalności).

Ponownie rozpoznając sprawę organy w pierwszej kolejności dołączą do akt sprawy zarówno decyzję (jej uwierzytelnioną kopię) z dnia [...] marca 2018 r. oraz wniosek (jego uwierzytelnioną kopię) o stwierdzenie nieważności tej decyzji i dysponując tymi dokumentami, biorąc również pod uwagę argumenty wyrażone przez Pełnomocnika Skarżącego wyrażone w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem z dn. 25 listopada 2019 r. rozważą zasadność wstrzymania tej decyzji na podstawie art. 252 §1 w zw. z art. 247 §1 O.p., gdzie efekty tej analizy znajdą swoje odzwierciedlenie w treści postanowienia wydanego zgodnie z art. 217 O.p.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Wobec braku żądania zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd nie zasądził ich zwrotu.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.