Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2763/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 45/16 oddalającego skargę R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 45/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

W treści skargi kasacyjnej R. G.(dalej skarżący) od powołanego wyżej wyroku pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gliwice z dnia [...] września 2015 r. nr [...], którą organ ten zmienił wcześniejszą decyzję własną z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], ustalającą odpłatność za pobyt skarżącego w Domu Pomocy Społecznej "..." w Gliwicach w ten sposób, że zmienił wysokość przedmiotowej odpłatności (wynoszącą dotychczas 0 zł), począwszy od 1 marca 2015 r., na 70 % dochodu wyżej wymienionego, a mianowicie: 2.058,92 zł - za marzec 2015 r.; 2.002,27 zł - za kwiecień 2015 r.; po 2.269,86 zł - za miesiące maj, czerwiec i lipiec 2015 r. i 3.308,20 zł miesięcznie - od sierpnia 2015 r.

Uzasadniając zgłoszony wniosek skarżący wskazuje, że ewentualne wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącego jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący pobiera rentę wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym w kwocie 1.712,15 zł od września 2015 r. (wcześniej w kwocie nieco niższej), a dodatkowo z tego świadczenia potrącane jest ok. 450 zł w ramach egzekucji komorniczej. Skarżący podnosi, że nie ma dochodów takiej wysokości, by pokrywać tak wysokie opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "..." w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa).

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślenia wymaga, że skarżący winien wykazać spełnienie ww. przesłanek już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wskazanym wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20.12.2004 r., GZ 138/04, cbosa). O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał, by zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie pozwalają na uznanie, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność, że w wyniku ponoszonych comiesięcznych opłat za pobyt w domu pomocy społecznej dojdzie do obciążenia dochodu skarżącego i zmniejszenia się jego środków finansowych nie jest wystarczającą okolicznością do uznania, że zachodzą przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie. W niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne.

Zwrócić należy ponadto uwagę, że - jak wynika z akt sprawy (k. 12 akt sądowych) - skarżący w roku ubiegłym otrzymał bardzo znaczne kwoty z przysługującego mu świadczenia rentowego - z uwzględnieniem wyrównania za wcześniejsze okresy. W tym zakresie, w marcu 2015 r. wypłacono mu kwotę 12.547,41 zł a w lipcu 2015 r., kwotę 56.334,74 zł. W nie tak dawnym zatem okresie R. G. uzyskał dwa jednorazowe przysporzenia, w kwocie blisko 70 tysięcy złotych, a w takiej sytuacji nie można przyjąć, by realizacja należności objętej zaskarżoną decyzją była dla niego na tyle dotkliwa, żeby wiązało się to z niebezpieczeństwem wyrządzeniem mu znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków prawnych.

Powyższe okoliczności stanowiły również podstawę odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji prawomocnym postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r. IV SA/Gl 45/16 (k. 45-47 akt sądowych).

Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.