Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 6/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3 i § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Gminy J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół im. W. W. w J. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 10 stycznia 2024 r., złożonym przez ePUAP, Stowarzyszenie na

rzecz rozwoju Gminy J. (dalej "stowarzyszenie") wniosło pismo zatytułowane "Wycofanie skargi na bezczynność Dyrektora ZS w J.", podpisane profilem zaufanym. Do pisma przewodniego stowarzyszenie załączyło 2 pliki pdf o nazwie "Skarga ZS J." i "odpowiedź informacja publiczna – ZS .", które nie zostały podpisane.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 stycznia 2024 r. wezwano stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez osobiste podpisanie

skargi i cofnięcia skargi lub nadesłanie odpisu skargi własnoręcznie podpisanego lub podpisanego podpisem elektronicznym także złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony

skarżącej zgodnie z art. 29 p.p.s.a.

Wezwanie doręczono stowarzyszeniu drogą elektroniczną (ePUAP) w dniu 16 stycznia 2024 r., (akta sądowe, k. 18). Pozostało ono bezskuteczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie

jej wymogów formalnych, w tym warunku dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6),

która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Dokonując oceny wywiedzionej skargi pod wyżej wskazanym kątem należy stwierdzić, że skarga ta podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis

strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników, a także gdy jest pierwszym pismem w sprawie: oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli

jest ona obowiązana do jego posiadania, oznaczenie przedmiotu sprawy) oraz

zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego).

Natomiast jeśli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz internetowa Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).

Stowarzyszeniu prawidłowo doręczono powyższe wezwanie w dniu 16 stycznia 2024 r. drogą elektroniczną. Wyznaczony przez Sąd termin upłynął zatem dnia 23 stycznia 2024 r. Strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Na marginesie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie

postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie,

a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (vide: np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. należało orzec, jak

w sentencji.

| |