Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 891/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 65 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2024 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. L. sp.k. z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/46/2024 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 11 grudnia 2023 r. nr 1003/6732/2023 działając na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 § 1 pkt 1 i art. 104 K.p.a. z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 7 marca 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "budowa plombowego budynku mieszkalno – biurowo – usługowego (budynek frontowy i dwie oficyny) na działce [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną dodatkowo na działce [...] [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", sygnatura sprawy: [...]

W uzasadnieniu organ wskazał, że od dnia 21 lutego 2023 r. na terenie objętym ustaleniami ww. decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. " uchwalony uchwałą Nr CIV/2823/23 Rady Miasta K. z dnia 25 stycznia 2023 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 6 lutego 2023 r., poz. 1067). Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji w kontekście ustaleń ww. planu miejscowego, stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego są inne i różnią się znacząco z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Wskazano w szczególności, że istnieją rozbieżności w ustaleniach decyzji wz oraz miejscowego planu, polegające na odmiennym określeniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy tj. odnośnie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego, wskaźnika powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, w zakresie geometrii dachu. Wskazano także, że na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie wydano ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze, oraz przy uwzględnieniu treści art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. uznano, że stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne i zasadne.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła N. Sp.z.o.o. L. Sp.k. w T. zarzucając naruszenie: art. 7 oraz art. 77 i art. 81 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności braku rozpatrzenia całości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zawieszenie przedmiotowego postępowania, z uwagi na wniesienie przez odwołującą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie stwierdzenia nieważności planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. NR CIV/2823/23, do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia wskazanego postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 kwietnia 2024 r. nr SKO.ZP/415/46/2024 utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie w przypadkach, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o czym z kolei stanowi art. 65 ust. 3 powyższej ustawy. W świetle powyższej regulacji organ administracji publicznej ma obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w art. 162 § 1 k.p.a. Stwierdzenie wygaśnięcia dotyczy bezprzedmiotowej decyzji i nakazane jest przez przepis prawa materialnoprawnego, tj. w rozpatrywanym przypadku przez art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzenie jej wygaśnięcia oznacza koniec możliwości ubiegania się o pozwolenie na budowę na podstawie tej decyzji. Jednym z przypadków, w których stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne, jest uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Na tle tego przepisu problem interpretacyjny dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do ustaleń decyzji. "Inne", nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej, jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Podnosi się w piśmiennictwie, że pojęcie to należy interpretować szeroko w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie) jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są tożsame z tymi, które wynikają z planu. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym aktualnie funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7.03.2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Należy również stwierdzić, że dla przedmiotowych działek obowiązuje również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. " uchwalony uchwałą nr CIV/2823/23 Rady Miasta K. z dnia 25 stycznia 2023 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 6 lutego 2023 r., poz. 1067). Ww. plan, jako akt prawa miejscowego, na datę rozpoznania ww. sprawy przez Kolegium w dalszym ciągu obowiązuje i wywołuje związane z tym skutki prawne w obrocie prawnym. Ponadto na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie brak jest zatem podstaw, aby uznać, że przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się.

Weryfikacji wymaga zatem, czy ustalenia przedmiotowego planu miejscowego są inne niż warunki zabudowy ustalone w decyzji z dnia 7 marca 2017 r. Zgodnie z ww. obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. ", działki stanowiące teren inwestycji objęte zostały oznaczonym w planie miejscowym obszarem o symbolu MWu.1.6.: tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami. W zakresie zaś kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu o tym symbolu ustalono: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 20%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4 - 3,6; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m, z tym, że: a) w strefie uzupełnienia zabudowy w części wyznaczonej dla realizacji oficyny bocznej przy budynku frontowym przy ul. [...] maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 15,5 m, b) w strefie uzupełnienia zabudowy w części wyznaczonej dla realizacji oficyny tylnej przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14 m, c) dla istniejącej oficyny tylnej przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14,5 m, d) dla istniejącego budynku frontowego przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14 m; 4) dopuszczenie lokalizacji funkcji usługowych na drugiej kondygnacji nadziemnej budynku frontowego przy ul. [...]. W zakresie kształtowania dachów w planie ustalono nakaz stosowania dachów dwuspadowych i/lub wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 13% do 35%. Ponadto w Strefie uzupełnienia zabudowy wyznaczonej m.in. w terenie: MWu.1.6 -dopuszczono stosowanie dachów jednospadowych o kącie nachylenia połaci od 13° do 35° - wyłącznie dla oficyny bocznej. W części graficznej planu wyznaczono przebieg obowiązującej linii zabudowy.

Na podstawie analizy załącznika nr 1 do ww. decyzji wz, stwierdzić należy, że przedmiotowy akt administracyjny, w inny, aniżeli ujęto to w ww. planie miejscowym, reguluje szereg warunków zabudowy. I tak wskaźnik wielkości powierzchni nowej i istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na poziomie 58% z tolerancją 2%. Z kolei udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki nr [...] ustalono na poziomie nie mniej niż 25%. W zakresie kształtowania geometrii dachu, dla projektowanego budynku ustalono w części frontowej dach dwuspadowy, a w części oficynowej jedno/dwu/wielospadowy z doświetleniem poddasza za pomocą okien połaciowych. W decyzji nie określono więc warunku dotyczącego kąta nachylenia połaci dachowych, a ponadto ogólnie dopuszczono dach jednospadowych dla części oficynowej (bez rozróżnienia czy dotyczy to tylko i wyłącznie oficyny bocznej) - inaczej zatem niż w planie. Z kolei wysokość kalenicy budynku nr [...] ustalono w przedziale pomiędzy wysokościami kalenic budynków bezpośrednio sąsiadujących nr [...], co nie odpowiada ustaleniom planu przewidującemu dla budynku na tej działce -jako uzupełnienia zabudowy -maksymalną kalenicę na poziomie 14 m. Ponadto w decyzji wprowadzono warunek nieprzekraczalnej linii nowej zabudowy, zaś plan miejscowy przewiduje dla tego terenu obowiązującą linię nowej zabudowy. Istnieją zatem zasadnicze rozbieżności w zakresie kształtowania parametrów i cech nowej zabudowy. Warunki przyjęte w decyzji są innymi ustaleniami, nie dającymi się pogodzić z określonymi w planie ww. warunkami.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła N. Sp.z.o.o. L. .k. w T. zarzucając naruszenie:

1/ art 7 oraz art. 77 §1 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w

szczególności braku rozpatrzenia całości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

2/ art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zgodnie z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 65 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W odniesieniu do przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy określonej w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. trzeba dostrzec, po pierwsze, że w świetle literalnego brzmienia tego przepisu istotnym temporalnym punktem odniesienia dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest moment uchwalenia planu miejscowego. Sąd w składzie obecnie orzekającym stoi na stanowisku, że wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy następuje jednak w dniu wejścia w życie planu miejscowego, nie zaś jego uchwalenia (zob. argumentacja w wyroku WSA w Krakowie z 28 lutego 2020 r., II SA/Kr 1489/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Data wygaśnięcia decyzji nie jest w niniejszej sprawie kwestią sporną.

Po drugie, jak wskazano wyżej, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w tym przypadku następuje, gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są inne niż w uchwalonym planie miejscowym. Zdaniem Sądu trzeba przyjąć, że określenie "inne" nie ma tożsamego znaczenia, co przykładowo określenia "sprzeczne", "niezgodne". Jak słusznie wskazuje się w piśmiennictwie: "Ustalenia nie będą "inne" wówczas, kiedy nie będą się różniły od ustaleń planu miejscowego, a więc będą identyczne" (A. Despot-Mładanowicz, art. 65, w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, red., "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2021).

Po trzecie, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 sierpnia 2010 r., II OSK 1207/09 (Lex nr 737693), przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące – stanowi podstawę dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji.

Organy na gruncie niniejszej sprawy były zobligowane ustalić, czy dla terenu, na którym jest planowana inwestycja, co do której wydano decyzję o warunkach zabudowy uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, a ponadto czy inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Wszystkie te okoliczności na gruncie niniejszej sprawy zostały szczegółowo i gruntownie przez organy rozważone. Przede wszystkim nie budzi najmniejszej wątpliwości, że został uchwalony na tym obszarze plan miejscowy, co nastąpiło uchwałą Nr CIV/2823/23 Rady Miasta K. z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. ". Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 6 lutego 2023 r., poz. 1067 i weszła w życie z dniem 21 lutego 2023 roku – dalej też jako "plan miejscowy" lub "mpzp".

Nie budzi również wątpliwości, że inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ani też nie upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy jak i nie zgłosił budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Dokonując natomiast oceny, czy ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne niż warunki zabudowy w wydanej decyzji, organy w sposób szczegółowy przeanalizowały zapisy mpzp i porównały je z zapisami decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia z dnia 7 marca 2017 r.

I tak zgodnie z zapisami planu miejscowego teren inwestycji objęty decyzją o warunkach zabudowy z dnia 7 marca 2017 r. położony jest w obszarze, na którym wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami (symbol MWu.1.6.). W zakresie zaś kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu o tym symbolu ustalono: 1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 20%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,4 - 3,6; 3) maksymalną wysokość zabudowy: 16 m, z tym, że: a) w strefie uzupełnienia zabudowy w części wyznaczonej dla realizacji oficyny bocznej przy budynku frontowym przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 15,5 m, b) w strefie uzupełnienia zabudowy w części wyznaczonej dla realizacji oficyny tylnej przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14 m, c) dla istniejącej oficyny tylnej przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14,5 m, d) dla istniejącego budynku frontowego przy ul. [...], maksymalna wysokość zabudowy wynosi: 14 m; 4) dopuszczenie lokalizacji funkcji usługowych na drugiej kondygnacji nadziemnej budynku frontowego przy ul. [...]. W zakresie kształtowania dachów w planie ustalono nakaz stosowania dachów dwuspadowych i/lub wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 13% do 35%. Ponadto w strefie uzupełnienia zabudowy wyznaczonej m.in. w terenie: MWu.1.6 - dopuszczono stosowanie dachów jednospadowych o kącie nachylenia połaci od 13° do 35° - wyłącznie dla oficyny bocznej. W części graficznej planu wyznaczono przebieg obowiązującej linii zabudowy.

Natomiast jak wynika z treści decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia z dnia 7 marca 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa plombowego budynku mieszkalno- biurowo – usługowego (budynek frontowy i dwie oficyny) na działce [...] obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną dodatkowo na działce [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", inwestycja dla której ustalono warunki zabudowy miała polegać na budowie plombowego budynku mieszkalno- biurowo – usługowego. Ponadto na podstawie analizy załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2017 r. , stwierdzić należy, że przedmiotowy akt administracyjny, w inny, aniżeli ujęto to w planie miejscowym, reguluje szereg warunków zabudowy. I tak wskaźnik wielkości powierzchni nowej i istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na poziomie 58% z tolerancją 2%. Z kolei udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu działki nr [...] ustalono na poziomie nie mniej niż 25%. W zakresie kształtowania geometrii dachu, dla projektowanego budynku ustalono w części frontowej dach dwuspadowy, a w części oficynowej jedno/dwu/wielospadowy z doświetleniem poddasza za pomocą okien połaciowych. W decyzji nie określono więc warunku dotyczącego kąta nachylenia połaci dachowych, a ponadto ogólnie dopuszczono dach jednospadowych dla części oficynowej (bez rozróżnienia czy dotyczy to tylko i wyłącznie oficyny bocznej) - inaczej zatem niż w planie. Z kolei wysokość kalenicy budynku nr [...] ustalono w przedziale pomiędzy wysokościami kalenic budynków bezpośrednio sąsiadujących nr [...], co nie odpowiada ustaleniom planu przewidującemu dla budynku na tej działce -jako uzupełnienia zabudowy -maksymalną kalenicę na poziomie 14 m. Ponadto w decyzji wprowadzono warunek nieprzekraczalnej linii nowej zabudowy, zaś plan miejscowy przewiduje dla tego terenu obowiązującą linię nowej zabudowy. Istnieją zatem zasadnicze rozbieżności w zakresie kształtowania parametrów i cech nowej zabudowy.

Słusznie zatem organy stwierdziły, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 7 marca 2017 roku musi ulec na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 162 § 1 pkt. 1 K.p.a. wygaszeniu w całości, a to z tego powodu, że postanowienia decyzji są inne niż ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "P. a zakres wykazanych rozbieżności jest taki, że po wyeliminowaniu postanowień odmiennych niemożliwe jest zrealizowanie inwestycji objętej decyzją.

W kontekście powołanych zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. należy wskazać, że trzeba podkreślić, że organ rozpoznając sprawę, w pierwszej kolejności powinien ustalić w sposób wyczerpujący i dokładny stan faktyczny, a następnie dokonać jego oceny prawnej (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. II OSK 263/10, NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 2417/12). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek konieczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może prowadzić do wydania wadliwej decyzji. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 maja 2021, sygn. I OSK 251/21). Organ powinien zatem w sposób adekwatny do potrzeb ustalić stan faktyczny i nie pozostawić żadnych niewyjaśnionych istotnych dla sprawy okoliczności. Dokonana natomiast przez organ ocena zgromadzonego materiału powinna zostać przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), a motywy którymi kierował się organ powinny zostać szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu do wydanej decyzji.

Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi przy tym do wniosku, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności sprawy zostały przez organ ustalone i zweryfikowane. Nie budzi przy tym wątpliwości prawidłowość (logiczność, spójność) stanowiska organów, co znalazło wyraz uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji.

Ze względu na powyższe nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności braku rozpatrzenia całości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie skarżącej spółki podstawą do zawieszenia postępowania miało być zaskarżenie przez Spółkę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że o zagadnieniu wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. można mówić wówczas, gdy ziszczą się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; (3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 89; por. też uzasadnienie do wyroków: NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1980/12, NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn. II OSK 3316/14).

Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Pojęcie to nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, natomiast w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Należy jednak podkreślić, że instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 12 lipca 2022 roku, sygn. II OSK 2537/19).

Zatem pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z 19 lipca 2018 r., I OSK 541/18).

Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej złożenie skargi na uchwałę Nr CIV/2823/23 Rady Miasta K. z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "P. " nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. nie jest bowiem niemożliwe wydanie decyzji w tej sprawie bez uprzedniego rozstrzygnięcia skargi na plan miejscowy przez sąd administracyjny. Nie zachodzi tu związek przyczynowy, o jakim wyżej mowa. Nie budzi wątpliwości okoliczność, że plan miejscowości obowiązuje, a jego treść jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy. Dokonanie jest oceny nie jest natomiast warunkowane treścią wyroku w sprawie skargi na przedmiotową uchwałę. Reasumując należy wskazać, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii ważności planu miejscowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. dla sprawy wygaszenia decyzji o warunkach zabudowy.

Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 P.p.s.a. została oddalona.