Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 369/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.1a ust. 1 pkt 3 i4, art. 2 ust. 1 pkt 2-3
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 221
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
article: art. 146 § 1, art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Z na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. Uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. 2. Zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz strony skarżącej – Z – kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zakład Usług Komunalnych (dalej: Strona, Skarżąca, Zakład) wniósł skargę na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaną przez Wójta Gminy (dalej: organ, Wójt) z [...] października 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

Z akt wynika następujący stan sprawy.

Skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem z wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będące własnością Gminy, a administrowane przez Stronę i nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także podlegania opodatkowaniu za podatek od nieruchomości za wiaty przystankowe, służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, będące własnością Gminy, administrowane przez Stronę i nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

We wniosku Zakład podał, że jest jednostką organizacyjną Gminy (dalej: Gmina), nieposiadającą osobowości prawnej i nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Głównym jego celem jest realizacja zadań o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokojenie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Strona konserwuje, utrzymuje, obsługuje i eksploatuje gminną sieć wodociągowo-kanalizacyjną, świadczy usługi w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków i jest administratorem infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej, w skład której wchodzą budynki (oczyszczalni, stacji uzdatniania wody, hydroforni) oraz budowle.

Skarżąca podała również, że nie świadczy usług podmiotom zewnętrznym oraz

nie uczestniczy w obrocie gospodarczym. Głównym jej celem jest realizacja zadań

w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków przy wykorzystaniu infrastruktury. Wszystkie przychody służą wyłącznie pokryciu kosztów związanych

z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, czyli przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Wyjaśniła, że zakres działania obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych.

Zatem Zakład realizuje zadania statutowe zgodnie z ustawą z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, która określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Strona dodała, że realizacja zadań własnych nie jest ukierunkowana na osiągnięcie zysku (zarobku) i nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej, a więc budowle wykorzystywane w tym celu, nie służą prowadzeniu działalności gospodarczej.

Ponadto Skarżąca wskazała, że kwota podatku od nieruchomości uwzględniająca budynki i budowle, określona na 2023 r. wynosi 886 715,00 zł i będzie miała znaczący wpływ na wysokość kolejnej taryfy. Nie uwzględnianie kwoty podatku od nieruchomości w kolejnym okresie taryfowym, spowoduje obniżenie stawek za wodę i za ścieki, ponieważ stawki te są obliczane na podstawie kosztów poniesionych przez Zakład w okresie 3 lat poprzedzających wprowadzenie nowej taryfy. Strona podkreśla, że z uwagi na wysokie koszty utrzymania infrastruktury kanalizacyjnej, dnia 23 listopada 2022 r. została podjęta uchwała nr XLVIII/347/2022 Rady Gminy w sprawie dopłat dla odbiorców usług z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, w której ustalono dopłatę do 1 m3 odprowadzonych ścieków w wysokości 3,78 zł. Ustalona dopłata przez Gminę zmniejsza obciążenie finansowe dla gospodarstw domowych wynikających z taryfy dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy. Przy uwzględnieniu średniej miesięcznej ilości ścieków odprowadzonych do sieci kanalizacyjnej wynoszącej 14.705,25 m3, kwota dopłaty Gminy za odprowadzenie ścieków wynosi 55.585,85 zł brutto miesięcznie i 667 030,14 zł brutto rocznie. Nieuiszczanie podatku od nieruchomości zmniejszy stawkę taryfy za odprowadzanie ścieków, co konsekwentnie obniży kwotę dopłaty do 1 m3 ścieków lub też ją całkowicie wyeliminuje.

Przedmiotem wniosku Skarżącej jest również kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości wiat przystankowych, którymi zarządza. Wyjaśniła przy tym, że obiekty te nie są obiektami komercyjnymi, a Zakład nie czerpie żadnych korzyści materialnych z ich funkcjonowania. Ich rolą jest ochrona pasażerów przed warunkami atmosferycznymi, w związku z tym nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Strona zaakcentowała, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.; dalej: u.s.g.). utrzymanie wiat przystankowych jest jednym z podstawowych zadań własnych gminy.

Na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego Skarżąca zadała następujące pytania:

1. Czy Zakład jest zobowiązany uiszczać podatek od nieruchomości za budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będące własnością Gminy, administrowane przez Stronę i nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej?

2. Czy Zakład jest zobowiązany uiszczać podatek od nieruchomości za wiaty przystankowe, służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, będące własnością Gminy, administrowane przez Stronę i nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej?

W ramach własnego stanowiska Skarżąca odnośnie pytania 1 wskazała, że nie powinna uiszczać podatku od nieruchomości za budowle wodociągowo-kanalizacyjne, które są w jej posiadaniu, bowiem nie są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70; dalej: u.p.o.l.) W ocenie Skarżącej nie prowadzi ona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a głównym jej celem jest realizacja zadań o charakterze użyteczności publicznej. Z kolei wszystkie przychody służą wyłącznie pokryciu kosztów związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb Gminy, czyli przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Skoro realizacja zadań własnych nie jest ukierunkowana na osiągnięcie zysku (zarobku) i nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej, to budowle wykorzystywane w tym celu nie służą prowadzeniu działalności gospodarczej. Z kolei w odniesieniu do budynków infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej będących w posiadaniu Zakładu, zdaniem Strony są one przedmiotem opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2 u.p.o.l. i w tym przypadku nie ma możliwości zwolnienia z opłaty, chyba że Rada Gminy w uchwale wprowadzi stosowne zwolnienie podatkowe.

Natomiast co do punktu 2 Strona uznała, że podobnie jak budowle wodociągowo-kanalizacyjne, wiaty przystankowe nie powinny być opodatkowane, bowiem Zakład nie czerpie żadnych korzyści finansowych z tytułu utrzymania tych obiektów. Obiekty te nie stanowią zarobkowego charakteru działalności gospodarczej, zatem na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości.

W interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko Zakładu za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wskazał, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu Strony związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dodał również, że Gmina, jak też Skarżąca, która stanowi jednostkę organizacyjną Gminy może prowadzić działalność gospodarczą. Tymczasem Zakład prowadzi działalność w zakresie zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i zorganizowany.

Wójt uznał przy tym, że choć nowa taryfa nie zakłada żadnych dochodów w związku

z wykonywaną przez Stronę działalnością, nie wyklucza to jednak potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku w bieżącym bądź przyszłych okresach rozliczeniowych,

a sposób kalkulacji opłat nie przesądza o możliwości wystąpienia zysku. Argumentował, że to właśnie potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przesądza o tym, że prowadzona przez Stronę działalność ma również charakter zarobkowy. Choć Zakład podał, że jego celem nie jest osiąganie dochodu i tak kalkuluje swoje wynagrodzenie, w ocenie organu nie oznacza to, że nie prowadzi on działalności zarobkowej w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2023 r. poz. 221, dalej: u.p.p.).

W konsekwencji Wójt uznał, że budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej są związane z działalnością gospodarczą i jako takie winny być opodatkowane zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wiat przystankowych organ doszedł do przekonania, że i w tym przypadku zastosowanie znajdą przepisy

art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 3 u.p.p. Wyjaśnił, że zadania własne obejmują sprawy, lokalnego transportu zbiorowego, a zatem utrzymanie wiat przystankowych jest jednym z podstawowych zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 pkt 4 u.s.g.). W ocenie Wójta Zakład prowadzi działalność zarobkową w rozumieniu Prawa przedsiębiorców. Fakt, że Strona nie uzyskuje przychodów z działalności prowadzonej w oparciu o te budowle, nie przesądza o braku opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości. Istotna jest bowiem potencjalna możliwość uzyskiwania dochodów, np. w przypadku podjęcia przez Zakład wykonywania usług przewozowych z wykorzystaniem przedmiotowych wiat przystankowych.

W skardze na powyższą interpretacje indywidualną Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania polegającym na błędnym przyjęciu, że: 1/ opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, będące własnością Gminy,

a administrowane przez Stronę; 2/ opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wiaty przystankowe, służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, będące własnością Gminy, administrowane przez Stronę.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wójt podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa we wskazanym poniżej przez Sąd zakresie.

Istotą sporu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest ustalenie, czy Skarżąca, jako jednostka budżetowa Gminy, wykonująca zadania o charakterze użyteczności publicznej, będąca administratorem należącej do Gminy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, jak i wiat przystankowych, prowadzi w zakresie podejmowanych przez siebie czynności działalność gospodarczą. Ocena ta przekłada się bowiem na konieczność opodatkowanie przedmiotowych budowli podatkiem od nieruchomości.

Wymaga podkreślenia, że sporne zagadnienie było już analizowane przez wojewódzkie sądy administracyjne (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 15 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 651/22 oraz z 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 189/23; wyrok WSA w Bydgoszczy z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 561/22).

Pogląd wyrażony w wskazanych orzeczeniach Sąd rozpoznający niniejszą sprawę

w całości podziela i przytacza poniżej uznając, że ma zastosowanie również w tej sprawie.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z zastrzeżeniem ust. 2a, który w sprawie nie ma zastosowania). Jednocześnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. odsyła do definicji legalnej działalności gospodarczej zawartej w art. 3 u.p.p. Działalnością gospodarczą jest – w myśl tej regulacji – zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, jaki i skardze, Strona kwestionuje spełnienie warunku zarobkowego charakteru prowadzonej przez siebie działalności.

W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą. Zarobkowość bywa rozważana w dwóch aspektach – subiektywnym i obiektywnym. Aspekt subiektywny jest związany z celem podmiotu prowadzącego daną działalność, tj. działalnością zarobkową będzie działalność prowadzona z zamiarem osiągnięcia zysków (M. Szydło, Pojęcie działalności gospodarczej na gruncie nowej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, PS 2005/2, s. 25). Działalność jest zarobkowa, jeśli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku) rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami (por. wyrok NSA z 26 września 2008 r., sygn. akt II FSK 789/07). Uznaje się więc, że jeżeli podmiot zakłada osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że został określony cel zarobkowy takiej aktywności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 427/12). Według zaś kryterium obiektywnego, dla przyjęcia zarobkowego charakteru działalności istotne jest ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód.

Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd, że zarobkowy charakter działalności oznacza, że zamiarem (celem) podjęcia działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Trzeba przy tym liczyć się z możliwością nieuzyskania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co oznaczać będzie poniesienie straty. Tym samym, o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Istotne jest przy tym to, że działalność podjętą w celu osiągnięcia zysków będzie można określić jako działalność w celu zarobkowym nawet wówczas, gdy ten cel nie zostanie osiągnięty, tzn. przychody z działalności wystarczą jedynie na pokrycie kosztów tej działalności bądź, gdy nie wystarczają nawet na to, wskutek czego działalność zakończy się stratą.

Zaprezentowany pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest zaś działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną, określaną mianem non profit (por. wyrok z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1954/10).

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej z zamiarem osiągnięcia zysków. Zasadniczym celem jej działalności jest bowiem zaspokajanie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych gminy, związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i odprowadzaniem ścieków. Oznacza to, że w znaczeniu subiektywnym działalność prowadzona przez Zakład nie ma charakteru zarobkowego i w związku z tym nie można jej uznać za działalność gospodarczą.

Skarżąca akcentowała we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że wszystkie przychody z tego tytułu służą wyłącznie pokryciu kosztów związanych

z zaspokojeniem zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy, czyli przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej. Stawki za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków wynikają z taryfy ustalanej na okres 3 lat. Dodała, że w Gminie podjęto również uchwałę z 23 listopada 2022 r. nr XLVII/347/2022, w której ustalono dopłatę do 1m3 odprowadzonych ścieków w wysokości 3,78 zł. Dopłata ta zmniejsza obciążenie gospodarstw domowych wynikających z taryf dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy.

Organ okoliczności te pomija, nie poddaje stosownej analizie w swoim stanowisku.

Przyjęcie przez Skarżącą powyższych założeń powoduje, że również w wymiarze obiektywnym nie prowadzi ona działalności gospodarczej. Zakład nie ustalił bowiem opłaty za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków na poziomie zapewniającym mu zysk. Co prawda działalność Zakładu może przynosić dochód, to jednak należy uwzględnić, że w zakresie ustalania opłat nie dysponował on swobodą w tym zakresie. Sąd akcentuje, że wysokość stawek opłat za tego typu usługi wynika z taryf, ustalonych na podstawie wskaźników wynikających z odpowiednich regulacji prawnych (odwołujących się do faktycznej wysokości kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków), zatwierdzanych także w prawem przewidzianym trybie, przez zewnętrzny i niezależny od skarżącego podmiot. Na sporne zagadnienie należy również spojrzeć szerzej, tj. z uwzględnieniem faktu, że w związku z wysoką ceną usług dostarczania wody i odbioru ścieków, Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie dopłat do cen taryfowych, wskutek czego obniżone zostały stawki cen za dostarczanie wody i odbiór ścieków dla gospodarstw domowych. Zaakceptować należy również pogląd wyrażony w doktrynie, zgodnie z którym odpłatność za usługi nie będzie oznaczała istnienia zarobkowego charakteru tej działalności, jeśli będzie ona służyć jedynie rekompensacie kosztów ponoszonych przez gminę do wykonania niezbędnych zadań własnych, zaś brak nastawienia na zysk gminy wykonującej określone usługi o charakterze użyteczności publicznej oznacza, że nie będzie można postawić znaku równości między odpłatnością a zarobkowym charakterem danej usługi (por. M. Popławski, Świadczenie przez gminę usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków a skutki w podatku od nieruchomości, Podatki i opłaty lokalne 5/2016, s. 14 – 19). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jednak okoliczność tę Wójt zbagatelizował.

Mając zatem na uwadze fakt, że zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą, nie można uznać, że Zakład spełnia przesłanki konieczne do wypełnienia znamion definicji działalności gospodarczej. Rozpatrując wszystkie aspekty składające się na prowadzoną przez Skarżącą działalność, tj. jej cel, rodzaj świadczonych usług

i realizowanie w tym zakresie zadań własnych gminy, sposób kalkulacji opłat

z uwzględnieniem obowiązujących taryf, podjęcie przez Radę Gminy uchwały w sprawie dopłat – sama możliwość osiągnięcia dochodów nie wskazuje na zarobkowy charakter prowadzonej przez Stronę działalności. Chociaż działalność polegająca na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków obiektywnie może przynosić dochód, to jednak przyjęte przez Zakład założenia co do sposobu prowadzenia tej działalności – zdaniem Sądu – uzasadniają przyjęcie, że Strona faktycznie prowadzi tę działalność w sposób, który nie zakłada przynoszenia dochodu i nie to jest celem prowadzonej działalności.

W konsekwencji powyższego za nieprawidłowe należy uznać stanowisko organu, że sporne budowle administrowane przez Zakład, wchodzące w skład infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przedstawione wyżej wywody Sądu w zakresie braku zarobkowego charakteru działalności prowadzonej przez Zakład pozostają również aktualne w odniesieniu do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości wiat przystankowych. Z treści art. 7 ust. 1 pkt 4 u.s.g. wynika, że jednym z zadań własnych gminy są sprawy lokalnego transportu zbiorowego. Celem tego zadania jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Jest to zatem zadanie o charakterze użyteczności publicznej, które już z samego założenia nie ma charakteru zarobkowego.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację wynika, że Skarżąca jest w posiadaniu wiat przystankowych, a ich zadaniem jest ochrona pasażerów przed warunkami atmosferycznymi. Strona dodała przy tym, że nie czerpie żadnych korzyści materialnych z funkcjonowania tych obiektów. W tym aspekcie kluczowe jest to, że wiaty przystankowe są elementem infrastruktury potrzebnej do wykonywania zadań z zakresu lokalnego transportu zbiorowego. W rozpoznawanej zaś sprawie Skarżąca nie wykazywała, że prowadzi taką działalność, ani tym bardziej, że z tytułu takiej działalności osiąga jakikolwiek przychód. Co istotne, organ o te okoliczności nie dopytał Strony. Wyszedł jedynie z założenia, że skoro w zakresie zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców Gminy w wodę i odprowadzania ścieków Strona prowadzi działalność gospodarczą (bo przesądził o zarobkowym charakterze tej działalności), to analogicznie należy potraktować udostępnianie wiat przystankowych. Stąd wynikało przekonanie Wójta, że budowle te należy opodatkować.

W ocenie Sądu zastosowanie takiego bezpośredniego przełożenia jest dowolne. Jak wskazano powyżej, z treści wniosku nie sposób bowiem wyczytać, że Zakład prowadzi działalność w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, w jaki sposób to czyni oraz czy usługi te świadczy za odpłatnością.

W ramach uzupełnienia przedstawionej argumentacji należy przypomnieć, że sprawa dotyczy interpretacji. To strona – wnioskodawca w swoim wniosku określa elementy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ nie może ich zmieniać uzupełniać nadinterpretowywać na potrzeby swojego stanowiska. Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.- zob. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1915/14).

W związku z powyższym nieprawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie

z którym wiaty przystankowe administrowane przez Zakład są związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uznając zatem za zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości.

Rozpatrując ponownie wniosek organ będzie mieć na względzie wskazaną wyżej wykładnię przepisów prawa.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.