Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 105/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53.
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 par. 1 pkt 3, art. 28.
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi R. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących R. K. i A. K. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 marca 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735) oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741), w wyniku rozpoznania odwołania R. i A. K. od decyzji Wójta Gminy Kołbaskowo nr 1/2022 z dnia 11 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, mającej polegać na budowie ścieżki rowerowej na historycznej kolejce wąskotorowej Casekow-Penkun-Odra przez gminy Casekow-Penkun-Krackow-Grambow-K. na działkach nr [...] z obrębu geodezyjnego [...] z obrębu geodezyjnego [...] z obrębu geodezyjnego [...] gmina K. wydanej na rzecz Gminy K. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy w tym wskazał, że wnioskiem z 18 listopada 2021r. pełnomocnik Gminy K. zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie lokalizacji dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ścieżki rowerowej na historycznej kolejce wąskotorowej Casekow-Penkun-Odra przez gminy Casekow-Penkun-Krackow-Grambow- Kołbaskowo, na działkach nr [...] z obrębu geodezyjnego [...] z obrębu geodezyjnego [...] z obrębu geodezyjnego [...], gmina K. .

Zawiadomieniem z 14 grudnia 2021 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, informując jednocześnie o prawie do zapoznania się z aktami sprawy. Pozostałe strony zostały poinformowane o wszczęciu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia z dnia 14 grudnia 2021 r.

Zastrzeżenia do planowanej inwestycji wnieśli w piśmie z 5 stycznia 2022 r. A. i R. K. wskazując m. in., że wybudowanie ścieżki rowerowej pozbawi ich dostępu do należących do nich działek rolnych nr [...] i [...], co w ich ocenie stanowić będzie o naruszeniu ich prawa własności.

Wójt Gminy K. decyzją nr 1/2022 z dnia 11 stycznia 2022 r. ustalił na rzecz Gminy K. lokalizację dla inwestycji celu publicznego mającą polegać na budowie ścieżki rowerowej. O fakcie wydania powyższej decyzji organ I instancji poinformował strony w drodze obwieszczenia z dnia 24 stycznia 2022 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. i A. K. podnieśli, że zrealizowanie planowanej inwestycji doprowadzi do pozbawienia należących do nich działek rolnych o numerach [...] i [...] dostępu do drogi publicznej. Dodatkowo zarzucili, że w decyzji nie wskazano jaka dokładnie będzie kategoria planowanej drogi, a zatem jaki będzie sposób jej użytkowania. Nie określono zasad korzystania z planowanej ścieżki przez właścicieli nieruchomości przylegających, w tym zasad przejazdu sprzętem rolniczym, a także nie określono zasad utrzymania planowanej ścieżki w czystości.

Rozpoznając odwołanie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 7 marca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Odwołując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 52 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niezbędne do uzyskania decyzji lokalizacyjnej. Analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym zostały sporządzone przez osobę posiadającą ku temu wymagane uprawnienia. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony bez uwag przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Zarząd Zlewni w Szczecinie, Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie oraz Wydział Dróg Publicznych i Wydział Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w P.. Planowana inwestycja nie zalicza się ani do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co zostało potwierdzone w postanowieniu Wójta Gminy K. z 7 grudnia 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W tej sytuacji Wójt Gminy Kołbaskowo był zobligowany do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Kolegium wyjaśniło, że sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi podstawy do przystąpienia do realizacji inwestycji. W tym celu inwestor będzie jeszcze musiał wystąpić z odrębnym wnioskiem do organu administracji architektoniczno-budowlanej celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, względnie dokonania zgłoszenia zamiaru budowy obiektu niewymagającego pozwolenia na budowę.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją R. i A. K. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i w związku z art. 52 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie, ponieważ zaskarżona decyzja nie uwzględnia prawa własności skarżących do nieruchomości położonych na działkach nr [...] i [...] w B. , gdyż planowana inwestycja uniemożliwi korzystanie z tych nieruchomości, w szczególności prowadzenie na nich gospodarstwa rolnego, podczas, gdy możliwe jest zastosowanie rozwiązań, które zapewnią możliwie najmniejszy konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki;

2. naruszenie art. 53 ust. 3 ustawy oraz § 9 ust. 1 i 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez zaniechanie przeprowadzenia analizy stanu faktycznego i prawnego oraz załączników do decyzji, które stanowią jej integralną część, co powoduje że decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i budzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

3. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny charakteru stosowanych procedur pod kątem ewentualnej ingerencji w prawo własności nieruchomości, w sąsiedztwie których ma przebiegać planowana inwestycja.

Mając powyższe na względzie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że są właścicielami nieruchomości położonych na działkach nr [...] i [...] w B. . Zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie ścieżki rowerowej, zostali oni pozbawieni możliwości dojazdu do swoich nieruchomości. Wprawdzie inwestor, co do zasady, dopuszcza wykorzystywanie ścieżki pieszo rowerowej do ruchu innych pojazdów, tym niemniej planowana szerokość ścieżki pieszo - rowerowej uniemożliwia wykorzystanie tej ścieżki do przejazdu sprzętem rolniczym.

Zdaniem skarżących jedną z podstawowych zasad, którymi powinny się kierować organy prowadzące postępowanie i wydające decyzje administracyjne w zakresie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zasada uwzględniania uzasadnionego interesu osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy). Decyzja taka, jako akt zastępujący plan miejscowy może bowiem w bardziej lub mniej dolegliwy sposób wpływać na uprawnienia różnych podmiotów, a zwłaszcza na ich prawo własności. Dlatego też organy prowadzące postępowanie o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinny brać pod uwagę nie tylko unormowania ściśle związane z lokalizacją inwestycji celu publicznego, ale również te przepisy, które nakazują należyte wyważenie racji między interesem publicznym a interesem indywidualnym.

Realizacja ciągów pieszych i ścieżek rowerowych o nawierzchni nieutwardzonej, przebiegających po linii już istniejących ścieżek i dróg polnych nie może powodować utraty przez te tereny charakteru rolnego. Inwestycja nie może zatem uniemożliwić ciągu komunikacyjnego do zlokalizowanych przy niej gospodarstw rolnych. Faktyczny dostęp musi zapewniać możliwość przejazdu do tych nieruchomości. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez właścicieli sąsiednich nieruchomości przy użyciu dostępnych środków prawnych. W przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 50 ust. 1 i w związku z art. 52 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem dochodzi do naruszenia prawa własności skarżących.

W ocenie skarżących planowana inwestycja uniemożliwi bowiem korzystanie z nieruchomości, w szczególności prowadzenie na nich gospodarstwa rolnego. Tymczasem, możliwe jest rozwiązanie, które minimalizuje konflikt między interesem społecznym a interesem jednostki, poprzez poszerzenie drogi rowerowej, w pasie, w którym przebiega ona wzdłuż sąsiadujących z nią gospodarstw rolnych.

Skarżący zarzucili, że organ I instancji zaniechał przeprowadzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o czym stanowi art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy, czyli nie ustalił stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. Brak jest w aktach informacji o sposobie zagospodarowania gruntów, a w stosunku do gruntów z terenu B. brak jest także ich oznaczenia pod względem klasyfikacji do gruntów rolnych. To z kolei spowodowało, iż nie wyjaśniono np. ewentualnej potrzeby właściwych uzgodnień, np. w zakresie ich ochrony. W tej sytuacji zdaniem skarżących nie można zweryfikować, czy prawidłowo ustalono krąg stron postępowania.

Sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie upoważnia wprawdzie do realizacji inwestycji. Niemniej jej skutki są dalej idące niż decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta bowiem z reguły przesądza o konkretnym ulokowaniu inwestycji, zwłaszcza liniowej, a jej postanowienia z mocy art. 55 u.p.z.p wiążą organ orzekający w sprawie o pozwolenie na budowę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. i R. K. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 421/22 z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie wpisu sądowego.

Skarżący pismami z dnia 28 listopada 2022 r. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 200 zł, którą jednocześnie uiścili.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt. II OZ 781/22, uchylił postanowienie Sądu pierwszej instancji stwierdzając, że na podstawie akt sądowych nie można z całą pewnością przyjąć, że wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego zostało do pełnomocnika skarżących wysłane. Zdaniem NSA w sytuacji gdy istnieją wątpliwości co do prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżących zarządzenia nakładającego określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy, to uwzględniając okoliczności sprawy należy dać prymat merytorycznemu rozpoznaniu skargi.

Po zwrocie akt z NSA postanowieniem z dnia 21 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie umorzył postępowanie wywołane wnioskiem A. i R. K. o przywrócenie terminu stwierdzając, że w sprawie nie doszło do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu, zaś skarżący sami uzupełnili wpis sądowy pomimo braku skutecznego wezwania w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona skarga okazała się zasadna jednakże z innych względów aniżeli te, które zostały w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uchyla decyzje bądź postanowienia dotknięte naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto stwierdza ich nieważność lub wydania z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem kontroli legalności dokonanej przez Sąd w oparciu o wyżej wskazane kryteria jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie ścieżki rowerowej na historycznej kolejce wąskotorowej Casekow-Penkun-Odra przez gminy Casekow-Penkun-Krackow-Grambow-Kołbaskowo na działkach nr [...] z obrębu geodezyjnego [...] z obrębu geodezyjnego [...], [...] z obrębu geodezyjnego [...] w gminie K. , wydanej na rzecz Gminy K.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust.1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021r. poz. 1899, dalej: u.g.n.).

W orzecznictwie wskazuje się, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są: inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych inwestycją (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). Stronami tego postępowania mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich oraz, w zależności od okoliczności, właściciele i użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych ostatnich przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (zob. np. wyroki NSA z 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2848/18, z 17 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1261/13). Inne podmioty aniżeli te, które zostały wskazane w art. 53 ust. 1 mogą być stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego tylko wówczas, gdy zachodzą warunki określone w art. 28 k.p.a.

Z treści art. 127 k.p.a. wprost wynika, że uprawnienie do zaskarżenia decyzji w toku instancji przysługuje wyłącznie stronie. Zatem rzeczą organu odwoławczego, jest dokonanie w pierwszej kolejności wstępnej kontroli odwołania, która obejmuje ustalenie, czy odwołanie pochodzi od podmiotu uprawnionego oraz, czy zostało wniesione w terminie. Badanie to ma znaczenie szczególnie wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesiony przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu, ale domaga się uznania go za stronę, bądź podmiot, który o wydaniu decyzji dowiedział się w trybie art. 49 k.p.a. czyli na podstawie obwieszczenia. Obejmuje ono ocenę interesu prawnego wnoszącego odwołanie i ma doniosłe znaczenie, bowiem od ustaleń organu w tym zakresie uzależnione jest dalsze procedowanie w sprawie.

Jeżeli bowiem organ dojdzie do przekonania, że wnoszącemu odwołanie przymiot strony nie przysługuje, to właściwym rozstrzygnięciem w postępowaniu wywołanym odwołaniem będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jeżeli natomiast ustalenia w tym zakresie doprowadzą organ do przekonania, że wnoszącemu odwołanie przysługuje przymiot strony, to wówczas otwiera się droga do dalszej kontroli formalnej, w tym dotyczącej zachowania terminu do wniesienia odwołania a następnie merytorycznej oceny sprawy, w tym odniesienia się do zarzutów odwołania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ II instancji nie poczynił żadnych własnych ustaleń co do kwestii formalnych związanych z wniesionym odwołaniem. Tymczasem merytoryczna ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na którą to okoliczność Sąd wyżej zwrócił uwagę, jest możliwa tylko wówczas, gdy organ ustali, że odwołanie pochodzi od osób będących stronami postępowania. Brak wstępnego badania sprawy w tym zakresie do oceny merytorycznej nie uprawnia. Sąd nie może przy tym zastąpić organu w dokonaniu oceny formalnej statusu osób inicjujących postępowanie odwoławcze albowiem do niego należy jedynie kontrola legalności decyzji zarówno pod kątem formalnym jak i merytorycznym.

Wskazać należy, że dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawem normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania może więc być niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej). W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz stopień jego uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich biorąc pod uwagę nie tylko dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora.

Ze względu na brak jakichkolwiek ustaleń Kolegium w powyższym zakresie Sąd doszedł do przekonania, iż w tej sprawie organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem rozpoznał odwołanie osób, co do których nie wyjaśnił ich statusu w postępowaniu.

Skoro obowiązkiem organu w postępowaniu administracyjnym mającym za przedmiot lokalizację inwestycji celu publicznego jest prawidłowe ustalenie stron postępowania stosownie do art. 28 k.p.a. w kontekście obszaru oddziaływania obiektu, to stwierdzić należy, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 7 i 77 i art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji zastosuje się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań.

O należnych skarżącym kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.