Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 856/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 pkt 2, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 6 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2023 r. sprawy ze skargi Syndyka S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych wynika, że w dniu 14 grudnia 2021 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek J. L. - przedstawicielki Urzędu Miasta o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (dalej PSZOK) wraz z kompletnym wyposażeniem, wymaganą infrastrukturą techniczną oraz drogą dojazdową na działkach nr [...] obręb I miasta [...] oraz na działce nr [...] obręb A, gm. A. We wniosku podano, że PSZOK ma być miejscem zbiórki i czasowego magazynowania selektywnie zebranych odpadów komunalnych dostarczanych przez właścicieli nieruchomości z terenu miasta i gminy [...]. Budowa PSZOK przewidziana jest na części działki o nr geod. [...] obręb 1 miasta [...] o pow. do 10.000 m kw. wraz z infrastrukturą towarzyszącą niezbędną do funkcjonowania punktu takich jak: place manewrowe, parkingi oraz drogi dojazdowe czy przyłącza na dz. nr [...] obręb 1 miasta [...] oraz dz. nr [...] obręb A, gm. [...]. W ramach przedsięwzięcia przewidziana jest do wykonania droga dojazdowa o nawierzchni bitumicznej i długości ok. 600 mb wraz z odwodnieniem i niezbędnymi zjazdami na działkach o nr geod. [...] obręb 1 miasta [...] oraz dz. nr [...] obręb [...], gm. [...]. Droga dojazdowa prowadzi przez działkę [...] obr. 1 miasta [...], na której zlokalizowany jest przejazd kolejowy stanowiący własność Polskich Kolei Państwowych. Tereny przeznaczone do utwardzenia (ciągi piesze, drogi i place manewrowe, parkingi oraz droga dojazdowa) przewiduje się o nawierzchni bitumicznej. W PSZOK będą także zbierane odpady niebezpieczne, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, dla których przewidziano oddzielne zadaszone pomieszczenia. Sposób unieszkodliwiania odpadów - umowa z odbiorcą odpadów komunalnych.

Burmistrz [...] (organ I instancji) kolejną (poprzednia została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie) decyzją z 9 sierpnia 2022 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK) wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu decyzji przeprowadzono analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto wskazano, że nowo sporządzony projekt decyzji uzyskał uzgodnienia organów współdziałających. Planowane zaś przedsięwzięcie będzie zgodne z wszystkimi przepisami odrębnymi.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł P. G. - Syndyk masy upadłości [...] S.A. w upadłości (skarżący, strona), działający przez pełnomocnika. W odwołaniu zarzucono naruszenie:

1) art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. - poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych bez należytej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się inwestycję oraz z pominięciem warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w tym w szczególności z przepisów ustawy prawo wodne i prawo geologiczne i górnicze,

2) art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 161 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo geologiczne - poprzez dokonanie uzgodnień w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych z niewłaściwym organem administracji geologicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie dokonano oceny potencjalnego wpływu lokalizacji inwestycji celu publicznego na istniejące ujęcie wody pitnej.

Natomiast Spółdzielnia Mieszkaniowa A w swoim odwołaniu podniosła, że organ dokonał wadliwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 30 września 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 6 pkt 3 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Zgodnie zaś z Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 28 sierpnia w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego, zadanie inwestycyjne o nazwie "Budowa i rozbudowa Punktów Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK) obejmujące m.in. gminę [...], w ramach którego realizowany jest PSZOK w [...], zaliczone zostało do inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

Podkreślono, że zamierzenie polegające na budowie Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK) wraz z niezbędnymi urządzeniami i obiektami towarzyszącymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...] w obrębie [...] spełnia wymogi określone przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co uzasadniało wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Podkreślono, że zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisu tego wynika, że w istocie wydanie decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest możliwe jedynie wówczas, gdy organy stwierdzą, że dla terenu inwestycji obowiązują przepisy, które wprost wyłączają możliwość realizacji tam tego rodzaju zamierzenia.

Skargę na decyzję Kolegium wywiódł skarżący, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 53 ust 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, bez należytej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się inwestycję, że Burmistrz prawidłowo ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, podczas gdy planowana inwestycja została ustalona z pominięciem warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w tym w szczególności z przepisów ustawy prawo wodne i prawo geologiczne i górnicze;

2) naruszenie art. 53 ust 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. art. 161 ust 2 pkt 2 ustawy prawo geologiczne poprzez uznanie, że Burmistrz [...] dokonał prawidłowych uzgodnień i weryfikacji w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, podczas gdy dokonał ich z niewłaściwym organem administracji geologicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie dokonano oceny potencjalnego wpływu lokalizacji inwestycji celu publicznego na istniejące ujęcia wody pitnej;

3) § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem zbadania, czy PSZOK jest zlokalizowany w odpowiedniej odległości (tj. 15 m) od studni głębinowej znajdującej się na działce nr [...];

II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

4) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. przez odstąpienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze będące organem odwoławczym od powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie dokumentacji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, w szczególności braku dostatecznej weryfikacji czy Burmistrz Miasta [...] zwrócił się do właściwego organu administracji geologicznej w celu dokonania uzgodnień w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych;

5) art. 136 kpa w ten sposób, że organ odwoławczy nie przeprowadził z urzędu postępowania dowodowo - wyjaśniającego celem ustalenia czy Burmistrz Miasta [...] zwrócił się do właściwego organu administracji geologicznej w celu dokonania uzgodnień w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2325 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 pkt 2, art. 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.), art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm., dalej: u.g.n.).

Punkt wyjścia do rozważań dotyczących kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego stanowić musi art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu, a w przypadku jego braku, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Jak wynika z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899).

Przepis ten (art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami) w pkt 3 wymienia natomiast wśród celów publicznych budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Zastrzeżono równocześnie, że przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wymaga, aby inwestycja mająca być zaliczona do inwestycji celu publicznego miała co najmniej znaczenie lokalne lub ponadlokalne, a ma takie, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa lub jego część. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.

Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest zatem jej zakres, tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 ustawy. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że inwestycja o której mowa, stanowi realizację celów określonych w art. 6 u.g.n.

Nie ma wątpliwości, że budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych służy ich odzyskowi i unieszkodliwianiu. Na ocenę natomiast, czy inwestycja dotyczy celu publicznego, nie ma wpływu fakt, czy wszystkie elementy wskazane w art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami mają być realizowane jednocześnie. To, że na przykład w danym momencie gmina realizuje jedynie fragment procesu odzysku i unieszkodliwiania odpadów, nie zmienia charakteru inwestycji jaką jest budowa punktu selektywnego odbioru odpadów komunalnych i nie sprawia, że przestaje ona być inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 3 u.g.n.

W ocenie Sądu punkt selektywnego zbierania odpadów to inwestycja o znaczeniu lokalnym, o czym stanowi jej zakres, tj. terytorium gminy. Nie ulega też wątpliwości, że punkt selektywnego odbioru odpadów komunalnych stanowić będzie miejsce, w którym w sposób bezpieczny i kontrolowany mieszkańcy gminy mogą pozbyć się odpadów komunalnych i co przyczyni się z pewnością do zmniejszenia liczby nielegalnych wysypisk śmieci, odbiór odpadów, a także właściwe ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie. Będzie to służyć również ochronie środowiska i utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Dodać zaś należy, że utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. W ramach wykonania tego zadania gmina zapewnia czystość i porządek na swoim terenie i tworzy warunki niezbędne do ich utrzymania, m.in. w szczególności gmina zapewnia selektywne zbieranie odpadów komunalnych. Wynika to z art. 3 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zm.).

Inwestycja zaś celu publicznego nakierunkowana jest na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Tak jest właśnie w przedmiotowym wypadku. Zamierzenie nie ma bowiem na celu zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego), ale zaspokajać będzie zbiorowy interes wspólnoty lokalnej.

Tym samym, zostały spełnione obydwie niezbędne przesłanki do uznania przedmiotowego przedsięwzięcia za "inwestycję celu publicznego "o znaczeniu lokalnym.

Dodać należy również, że zgodnie z Uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego, zadanie inwestycyjne o nazwie "Budowa i rozbudowa Punktów Selektywnego Zbierania Odpadów Komunalnych (PSZOK)", obejmująca m.in. gminy [...] w ramach którego realizowany jest PSZOK w A, zaliczone zostało do inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

Analiza sprawy wskazuje też, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisów regulujących te kwestie wynika, że istotą tej decyzji jest ustalenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Organ prawidłowo nie stwierdził niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Ocena ta nie budzi wątpliwości Sądu. W trakcie postępowania przeprowadzono zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (w tym warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4), z której wynika, że w stosunku do wnioskowanego terenu mają zastosowanie m.in. następujące przepisy odrębne:

- ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.);

- ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899).

- ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.).

- ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.).

- ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1420 ze zm.).

- ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.).

W ocenie Sądu żaden przepis prawa nie uniemożliwia i nie blokuje powstania spornej inwestycji. Jeżeli zaś inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, to brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla takiego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja taka ma bowiem charakter związany i w przypadku spełnienia przesłanek do jej wydania i zgodności z przepisami odrębnymi - co ma miejsce w tej sprawie - organ nie może odmówić jej wydania. Zgodnie bowiem z art. 56 ustawy o planowaniu nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Zwrócić należy uwagę, że Analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji niewątpliwie wykazała, że teren przewidziany pod przedmiotową inwestycję, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków oraz zgodnie ze stanem faktycznym stanowi w całości "tereny zabudowane i zurbanizowane". Przedmiotowa inwestycja zaś nie zmieni istniejącego przeznaczenia gruntów, a jedynie poprawi stan zagospodarowania terenu inwestycji. Analiza istniejącego sposobu zagospodarowania i stanu faktycznego użytkowania nieruchomości sąsiednich przylegających do działki nr [...] w obrębie 1 [...], na której będzie lokalizowana zabudowa PSZOK wykazała również, że teren przewidziany pod inwestycję zlokalizowany jest w części przemysłowej miasta na styku zabudowy przemysłowej i usługowej oraz użytkowanych gruntów rolnych, gdzie od osiedla zabudowy mieszkaniowej oddziela go obszar kolei z trakcją kolejową (torowiskiem) co powoduje, że teren przyszłego PSZOK-u nie będzie wpływał negatywnie na tereny sąsiednie. Jest to tym bardziej uzasadnione, że teren ten znajduje się w części przemysłowej miasta w oddaleniu od zabudowy mieszkaniowej z mocno ograniczonym dostępem przez barierę, jaką stanowi obszar kolejowy z koniecznością realizacji nasadzeń zieleni izolacyjnej wynikającą z zapisów spornej decyzji. Zaznaczyć należy, że na mapach wyraźnie oznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji.

Zgodzić się należy, że dokonana analiza przekonuje, że przedmiotowa inwestycja w postaci budowy PSZOK nie będzie negatywnie wpływała na nieruchomości sąsiednie i nie zmieni istniejącego sposobu ich użytkowania, natomiast poprawi stan środowiska przyrodniczego poprzez likwidację dzikich wysypisk odpadów

Niesłuszny jest zatem zarzut naruszenia art. 53 ust 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 53 ust 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. art. 161 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2022 r., poz. 1072 ze zm., dalej: p.g.g.) poprzez uznanie, że Burmistrz dokonał prawidłowych uzgodnień i weryfikacji w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, podczas gdy dokonał ich z niewłaściwym organem administracji geologicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie dokonano oceny potencjalnego wpływu lokalizacji inwestycji celu publicznego na istniejące ujęcia wody pitnej.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z obowiązkiem wynikającym z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych ustaw, przeprowadzono następujące uzgodnienia:

- stosownie do art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej decyzję uzgodniono z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Olsztynie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych (pismo z 8.07.2022 r., akta adm., k. - 211);

- zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję uzgodniono z organem posiadającego ustawowe kompetencje, tj. Geologiem Wojewódzkim działającym w imieniu Marszałka Województw w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (postanowienie z 01.07.2022 r., akta adm., k. - 210);

- na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję uzgodniono z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (pismo z 30 czerwca 2022 r. - akta adm. k. - 208, uzupełnienie pismem z 1.08.2022 r. - akta adm., k. - 222).

Wymieniony wyżej art. 161 ust. 1 stanowi, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4. Jest to więc przepis generalny określający kompetencję tego organu w sprawach określonych ustawą. Wspomniany przez skarżącego w skardze art. 161 ust. 2 pkt 2 u.g.g. stanowi natomiast, że do starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące ujęć wód podziemnych, których przewidywane lub ustalone zasoby nie przekraczają 50 m³/h. Starosta jest więc organem właściwym w sprawach związanych z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi w powyższym zakresie. Niemniej jednak w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie odnosiła się do takich robót, czy też dokumentacji. Dlatego też zasadnie organ uzgodnił decyzję na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. z organem posiadającego ustawowe kompetencje, tj. Geologiem Wojewódzkim działającym w imieniu Marszałka Województwa w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych.

Niezasadnie podniósł skarżący, że ujęcie wody znajdujące się na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] zlokalizowane jest w niemal centralnym punkcie inwestycji. Analiza map obrazujących lokalizację planowanej inwestycji oraz teren przyległy (mapy, akta adm., k. – 181-185) wskazuje, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie oddalone o 66 metrów od ujęcia wody. Z map można odczytać, że co najmniej dwa inne obiekty przemysłowe położone są bliżej ujęcia wody, tj. w odległości 15 m i 52 m. Podkreślić ponadto należy, że teren inwestycyjny nie jest objęty strefą ochronną - w postaci terenu ochrony bezpośredniej ani też terenu ochrony pośredniej - w myśl przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 t. j.), Prawo wodne. Stosownie do art. 133 ust. 1 tej ustawy strefę ochronną obejmującą wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia się z urzędu. Ponadto zgodnie z art. 133 ust. 2 strefę ochronną obejmującą teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia się: na wniosek właściciela ujęcia wody (pkt 1); z urzędu, jeżeli właściciel ujęcia wody nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1, a z przeprowadzonej analizy ryzyka, o której mowa w ust. 3, wynika potrzeba jej ustanowienia. Według zaś art. 135 ust. 1 Prawa wodnego strefę ochronną obejmującą: wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia właściwy organ Wód Polskich w drodze decyzji (pkt 1); teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia wojewoda w drodze aktu prawa miejscowego (pkt 2). Natomiast z przepisu art. 127 Prawa wodnego wynika, że na terenie ochrony bezpośredniej zakazuje się użytkowania gruntów do celów niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody. Jak już podniesiono, obszar inwestycyjny nie został objęty wskazanymi strefami ochrony bezpośredniej czy też pośredniej, co zostało zresztą potwierdzone stosownymi uzgodnieniami. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało zatem wpływu planowanej inwestycji na istniejące ujęcie wody, ani też możliwości naruszenia jakiś przepisów prawa w tym zakresie.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem zbadania, czy PSZOK jest zlokalizowany w odpowiedniej odległości (tj. 15 m) od studni głębinowej znajdującej się na działce nr [...].

Wskazany przez stronę skarżącą przepis (§ 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia) nie ma bowiem zastosowania na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mógłby on mieć ewentualnie zastosowanie - choć jest to wątpliwe w niniejszej sprawie - dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrócić należy uwagę, że w ramach podejmowania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego badana jest możliwość zlokalizowania wnioskowanej inwestycji na danym obszarze. Natomiast przepisy techniczne mogą mieć zastosowanie już przy wydawaniu decyzji budowlanej.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mogącym powodować konieczność uchylenia decyzji. Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób spełniający wymogi art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. W sposób wystarczający odniesiono się do stanowiska i zarzutów odwołania. Wyjaśniono, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Decyzje organów I i II instancji spełniają wymagania określone przepisem art. 54 ustawy. Określają, jak wyżej wskazano, rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.