Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 847/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 171 poz 1225
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego A. O. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 847/10 1

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z

2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.),, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego

Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak:

[...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, w związku z

uniemożliwieniem przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w dniu 12.10.2009 r. w

sklepie zlokalizowanym w H.przy ul. S., [...] M.,

należącym do A. O..

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [..] grudnia 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., wydał decyzję znak: [...], w której nałożył, art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia

2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), na A.

O. karę pieniężną w wysokości 5000 zł w związku z uniemożliwieniem

przeprowadzenia w dniu 12.10.2009 r. urzędowej kontroli żywności w sklepie

zlokalizowanym w H. przy ul. S., [...] M..

Organ wskazał, że z dokumentacji wynika, że bez wątpliwości doszło do utrudnienia kontroli w sklepie zlokalizowanym w H. przy ul. S.. Z dokumentacji tej wynika również, że w wyniku urzędowych kontroli przeprowadzonych w dniu 12.10.2009 r. stwierdzono naruszenie przez stronę szeregu innych wymagań prawa żywnościowego, zarówno w ww. sklepie w H. przy ul. S., jak również w sklepie w miejscowości G., [...] M.. Te inne uchybienia nie mogą stanowić podstawy kary wymierzanej w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ponieważ podstawą takiej kary może być wyłącznie fakt utrudniania lub uniemożliwiania przeprowadzenia urzędowej kontroli. Stwierdzenie dodatkowych uchybień może wszakże wpływać na wysokość kary, o ile są związane z przesłankami wymiaru kary, określonymi w art. 104 ust. 2 ww. ustawy, takimi jak stopień zawinienia, stopień szkodliwości czynu czy dotychczasowa działalność przedsiębiorcy. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego szereg powtarzających się uchybień stwierdzonych w sklepach Pana A. O. został trafnie odzwierciedlony w wysokości kary. Mając na

VII SA/Wa 847/10

uwadze przede wszystkim bezpieczeństwo konsumentów, wysokość nałożonej kary tj. 5 000 zł świadczy o tym, że organ zastosował prawidłowo zasadę miarkowania kary. Jak stanowi art. 104 ust. 2 ww. ustawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. ustalając wysokość kary pieniężnej, uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym.

W niniejszej sprawie, zdaniem organu, należało wziąć pod uwagę w szczególności wysoki stopień szkodliwości czynu. Uniemożliwianie przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności i będący tego konsekwencją brak nadzoru sanitarnego mógł spowodować zagrożenie zdrowia i życia konsumentów. Przedsiębiorcy działający na rynku spożywczym powinni bowiem znać i przestrzegać obowiązki wynikające z przepisów prawa żywnościowego. Stopień zawinienia również należało uznać za znaczny. Liczne uchybienia stwierdzone w wyniku kontroli w dniu 12.10.2009 r. świadczą o tym, że Pan A. O. w toku prowadzonej działalności nie tylko nie przywiązuje należytej uwagi do przestrzegania wymagań prawa żywnościowego, lecz przeciwnie, w istotnym stopniu lekceważy wspomniane wymagania. Taki sposób prowadzenia działalności nie może być akceptowany, a zatem wymierzenie kary w wysokości 5.000 zł trafnie zostało uznane przez organ I instancji za konieczne, aby kara ta osiągnęła zamierzony skutek.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. O.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił im naruszenie:

* naruszenie przepisów art. 6 - 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. przez naruszenie obowiązku

wszechstronnego i dokładnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym

w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy zgodnie z zasadami prawa,

* naruszenie art. 68 § 2 k.p.a. przez nieuwzględnienie (pominięcie) uwag Skarżącego w

zakresie przyczyn odmowy podpisania protokołu,

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez brak w uzasadnieniu podania przyczyn odmówienia wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom Skarżącego,

sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału, przez ustalenie, że Skarżący utrudniał przeprowadzenie kontroli, podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kontrola odbyła się w sposób całościowy, a jedynie z uwagi na działanie inspektorów Sanepidu nie został podpisany protokół przez

VII SA/Wa 847/10

Skarżącego,

* błędną interpretację art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o

bezpieczeństwie żywności i żywienia /Dz. U. Nr 171, poz. 1225/ przez przyjęcie, że

kontrolowany utrudniał i uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli, w sytuacji, gdy

kontrola odbyła się, a więc zachowanie kontrolowanego nie miało negatywnego wpływu

na jej wynik oraz błędne zastosowanie powyższego przepisu do ustaleń faktycznych, z

których wynika, że kontrola odbyła się w całości,

* przekroczenie zasady swobodnego uznania w zakresie ustalenia wysokości kary i

naruszenie interesu prawnego poprzez wymierzenie niewspółmiernie wysokiej kary

pieniężnej w okolicznościach sprawy,

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję-Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. z dnia [...] grudnia 2009r. , wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 7 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), nakładającą na A..O. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, w związku z faktem utrudniania przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w w sklepie wielobranżowym w H., mieszczącym się przy ul. S., którego właścicielem jest A. O.

Kontrola badanego rozstrzygnięcia wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji, zapadły z naruszeniem art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), a ponadto organ odwoławczy naruszył procedurę określoną w art. 40 § 2 k.p.a.

3

VII SA/Wa 847/10 4

Zgodnie z art. 103 ust. 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225), kto utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie urzędowej kontroli żywności, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 ww. ustawy, kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA 948/00 LEX nr 50114, VII SA/Wa 1510/08 lex nr 532834 ). Natomiast zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu, uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Strona winna być przekonana o zasadności podjętego przez organ rozstrzygnięcia.

Jak wskazano w jednym z wymienionych wyżej wyroków zgodnie z definicją słownikową "utrudnić - utrudniać" oznacza "stanowić lub stworzyć (stwarzać) przeszkodę, uczynić (czynić) coś trudnym, trudniejszym; przeszkodzić (przeszkadzać), skomplikować (komplikować)" - Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. prof. Stanisława Dubisza, tom 4 T-Ż, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 2003.

Samo przeprowadzania kontroli w asyście wcześniej zaproszonego funkcjonariusza policji, nie może stanowić okoliczności, aby można było stwierdzić, iż w sprawie doszło do utrudnienia dokonania kontroli, a tym bardziej nie może stanowić przesłanki do

VII SA/Wa 847/10

wymierzenia kary pieniężnej. Również zauważone przez organ uchybienia nie mogą stanowić podstawy kary wymierzanej w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 7 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ponieważ podstawą takiej kary może być wyłącznie fakt utrudniania lub uniemożliwiania przeprowadzenia urzędowej kontroli.

Jak wynika z akt sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Inspektor Sanitarny pismem z dnia 9 października 2009r. zwrócił się do Powiatowej Policji w M.o udzielenie w dniu 12.10.2009r. asysty policji podczas czynności kontrolnych. Jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej w dniu 12.10.209r. taka kontrola została przeprowadzona co prawda z przy asyście funkcjonariusza policji ,ale z zapisanych ustaleń protokołu nie wynika by miało miejsce utrudnianie przeprowadzenia kontroli. W aktach brak jest również notatki funkcjonariusza policji z której wynikałoby, że jego interwencja była niezbędna.

W ocenie Sądu, organy rozstrzygające sprawę, w motywach swoich rozstrzygnięć, nie wykazały, na czym polegały "utrudnienia" przeprowadzenia kontroli, które następnie stały się podstawą nałożenia kary pieniężnej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.