Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 833/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2, art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 5, art. 54 § 1, § 2, § 3, § 5 i § 7 art. 67 § 1, § 2 i § 6, art. 89a § 1, § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
article: art. 13 ust. 1, ust. 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2070
law: Ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (t. j)
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Asesor sądowy WSA Michał Ilski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi H. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 7 lipca 2023 r., nr [...], oddalił skargę H. A. (dalej zwana również jako: "strona", "skarżąca") na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej wykonane zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. nr [...] wydanym na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...] wystawionych przez wierzyciela Wójta Gminy [...] oraz [...], [...] i [...] wystawionych przez wierzyciela - Prezydenta [...] - Z. D. M. w [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że pismem z 5 czerwca 2023 r. skarżąca złożyła skargę na czynność egzekucyjną, zajęcie innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty podatku [...] - wykonanej zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. nr [...] Powyższą czynność egzekucyjną, zajęcie innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty podatku [...] – skarżąca zaskarżyła w całości podnosząc, że nie posiada żadnych zaległości wobec wskazanych wierzycieli i nic nie wiadomo o wskazanych, w zawiadomieniu o zajęciu, tytułach wykonawczych.

Organ zaznaczył, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte:

- 11 lipca 2014 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego tytułów wykonawczych o nr [...], [...]),

- 19 grudnia 2014 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego nr [...]),

- 13 kwietnia 2015 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego nr [...]),

- 15 czerwca 2015 r. (data wpływu do organu egzekucyjnego tytułu wykonawczego nr [...]), a egzekucja polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - kwoty z tytułu nadpłaty podatku - została wszczęta 29 maja 2023 r. z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu.

W ocenie organu analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów prowadzi do wniosku, że czynność egzekucyjna, dokonana zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. nr [...] została przeprowadzona prawidłowo. Przedmiotowe zawiadomienie z 26 maja 2023 r. zawiera wszystkie elementy niezbędne dla tego typu dokumentu określone w art. 67 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – w skrócie: "u.p.e.a."). Wyjaśniono, że skarżąca w zawiadomieniu została pouczona o 7-dniowym terminie do wniesienia skargi. Zawiadomienie zawiera również pouczenie, że nie wolno skarżącej zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Podkreślono, że zawiadomienie zostało skutecznie doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności (w dniu 29 maja 2023 r.), jak i skarżącej (w dniu 1 czerwca 2023 r.). Ponadto, zawiadomienie o zajęciu zawiera informacje wskazane w art. 89 § 1 i § 3 pkt 2 i 3 u.p.e.a. W ocenie organu, zaskarżona czynność została dokonana w sposób zgodny z art. 67 § 1 i § 6 u.p.e.a.

W zażaleniu z 20 lipca 2023 r. skarżąca wskazała, że nie posiada zobowiązań wobec wierzycieli, a nawet jeśli przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione, to zobowiązania nimi objęte są przedawnione. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa i wniosła o uchylenie postanowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 28 września 2023 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że czynność egzekucyjna dokonana zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. została dokonana prawidłowo. Wyjaśniono, że znajdujący się w aktach sprawy druk zawiadomienia jest zgodny ze wzorem określonym rozporządzeniem M. F., F. i P. R. z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26). Ponadto, zawiadomienie o zajęciu zawiera zawiadomienie zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem, zgodnie z art. 89 § 3 pkt 2 u.p.e.a. Podkreślono, że przedmiotowe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone 1 czerwca 2023 r. (odebrane przez dorosłego domownika Z. W.). Wskazano, że zobowiązanemu, który kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przysługują inne środki zaskarżenia, m.in. zarzuty na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., bądź wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Tym samym ani organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy, nie może rozpoznać w skardze na czynność egzekucyjną zarzutu przedawnienia zaległości objętych tytułami wykonawczymi. Na każdym etapie postępowania skarżąca może jednak złożyć do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując ww. przesłankę.

W skardze z 31 października 2023 r. do W. S. A. w Poznaniu, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie posiada żadnych zobowiązań wierzycieli i nic jej nie wiadomo "o wskazanych tytułach wykonawczych, a nawet jeśli takie zostały wystawione to zobowiązanie jest przedawnione dla wszystkich wskazanych tytułów wykonawczych". Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że nie zgadza się "z twierdzeniem organu, że można prowadzić postępowanie egzekucyjne, w sytuacji gdy już na etapie wezwania do zapłaty rzekomy dłużnik podnosi zarzut przedawnienia".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - w skrócie: "p.p.s.a.").

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty podatku PIT-37 za 2022 r., a w konsekwencji zasadność oddalenia skargi zobowiązanej na tę czynność.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070 – w skrócie: "ustawa zmieniająca"), art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. Z przepisu art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej wynika, że do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niezakończonych przed 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

W rozpatrywanej sprawie znajdują jednak zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r. Z art. 13 ust. 5 ustawy zmieniającej wynika, że do skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w egzekucji, o której mowa w ust. 2, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy zmieniającej - do egzekucji z pieniędzy, rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innych rachunkach oraz wierzytelności z rachunków pieniężnych, ruchomości - wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Na podstawie przepisów intertemporalnych zatem do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed 30 lipca 2020 r., przepis art. 54 u.p.e.a. stosowany jest w brzmieniu obowiązującym przed tym dniem, za wyjątkiem przypadków wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 1-5 ustawy zmieniającej (w tym do skarg na czynności zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku).

W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku, zatem zastosowanie ma art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. na podstawie art. 13 § 5 ustawy zmieniającej.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (art. 54 § 2 u.p.e.a.). Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie. W myśl zaś art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Skarga na czynności egzekucyjne wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny konkretnej czynności (w niniejszej sprawie - zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku - art. 89a § 1 u.p.e.a.), zmierzającej do zastosowania określonego środka egzekucyjnego (tu - egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych - art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 5 u.p.e.a.). Jest to zatem postępowanie obejmujące swoim zakresem jeden tylko, ograniczony wycinek postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego. Stanowi ono fragment postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Ponadto, skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem o charakterze subsydiarnym, co oznacza, że stanowi uzupełnienie innych środków zaskarżenia, a zakres wykorzystania skargi jest ograniczony przez zakres stosowania innych środków prawnych.

W ramach skargi na czynność egzekucyjną organ nadzoru ocenia prawidłowość dokonanej czynności egzekucyjnej od strony wykonawczej, a więc jej zgodność z tymi przepisami ustawy, które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego (wyrok NSA z 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13, wyrok WSA w Poznaniu z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 204/18, wyrok WSA w Krakowie z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 820/18, wyrok WSA w Warszawie z 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2546/17 - wszystkie wyroki powołane w niniejszym orzeczeniu dostępne są na stronie internetowej: baza CBOSA).

Ponadto od dnia 30 lipca 2020 r., zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. podstawą wniesienia skargi jest zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Sposób dokonywania zajęcia innej wierzytelności pieniężnej regulują przepisy art. 89 i 89a u.p.e.a. Zgodnie z § 1 pierwszego przepisu, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Na podstawie § 2 ww. artykułu zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

Zgodnie z art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Na podstawie art. 89a § 1 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa obejmuje także wierzytelności przyszłe, wynikające z nadpłaty lub zwrotu podatku powstałych w ciągu roku od dnia dokonania zajęcia. Do zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku przepisu art. 89 § 3 pkt 1 nie stosuje się. Zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu. Zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1 (art. 67 § 1a u.p.e.a.).

Zawiadomienie takie sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a jego obowiązkowymi elementami są (art. 67 § 2 u.p.e.a.):

1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3. określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;

5. kwota należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopa odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwota odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6. kwota należnych kosztów egzekucyjnych:

a) opłaty manipulacyjnej,

b) opłaty za czynności egzekucyjne,

c) wydatków egzekucyjnych,

d) opłaty egzekucyjnej,

e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;

7. wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8. pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9. data wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 67 § 2a u.p.e.a. jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:

1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;

2) zawiadomienie o zajęciu zawiera PESEL, NIP lub REGOIM zobowiązanego albo jego numer [...] K. R. S., albo numer [...] innym rejestrze lub ewidencji, o ile są znane organowi egzekucyjnemu.

Na podstawie art. 67 § 6 u.p.e.a., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień i protokołów, o których mowa w § 1, uwzględniając uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tych zawiadomieniach i protokołach.

W § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1314), określono wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, stanowiący załącznik nr 6 do rozporządzenia. Wzór ww. zawiadomienia określa treść pouczenia zobowiązanego, wskazując, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną. Skargę wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności (art. 54 ustawy). Skarga nie zastępuje innych środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie.

W przypadku zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku:

a) skargę wnosi się nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu niniejszego zawiadomienia,

b) podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej,

c) skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.

W tym miejscu wskazać należy, że wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne (art. 54 § 7 u.p.e.a.).

W rozpatrywanej sprawie, pismem z 9 czerwca 2023 r., skarżąca wniosła skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - nadpłaty w podatku dochodowym wynikającej z zeznania PIT-37 za 2022 r., dokonaną zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. nr [...]

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że czynność egzekucyjna dokonana zawiadomieniem z 26 maja 2023 r. nr [...] ([...].) została dokonana prawidłowo.

Podkreślenia wymaga, że ww. zawiadomienie o zajęciu zawiera:

- oznaczenie zobowiązanego, organu egzekucyjnego, dłużnika zajętej wierzytelności, zastosowany środek egzekucyjny,

- numery i daty wystawienia tytułów wykonawczych stanowiących podstawę do zajęcia,

- kwotę należności,

- okres, za który należność została ustalona lub określona (wskazano dla każdej należności objętej tytułem wykonawczym),

- termin płatności należności,

- rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie,

- kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia,

- kwotę należnych kosztów egzekucyjnych z wyszczególnieniem:

a) opłaty manipulacyjnej,

b) opłaty za czynności egzekucyjne,

c) wydatków egzekucyjnych,

d) opłaty egzekucyjnej,

e) kwoty opłaty egzekucyjnej powstałej od zapłaconych wierzycielowi środków pieniężnych

f) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2.

Ponadto, znajdujący się w aktach sprawy druk zawiadomienia jest zgodny ze wzorem określonym rozporządzeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 26) i zawiera wszystkie elementy niezbędne dla tego typu dokumentu określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Natomiast, zawiadomienie o zajęciu zawiera zawiadomienie zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem, zgodnie z art. 89 § 3 pkt 2 u.p.e.a. Podkreślenia wymaga, że ww. zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącej 1 czerwca 2023 r. (odebrane przez dorosłego domownika Z. W. – [...].).

Oceniając prawidłowość dokonania zaskarżonej czynności, należy również ustalić, czy organ egzekucyjny, doręczając zawiadomienie o zajęciu, miał obowiązek doręczenia zobowiązanej odpisów tytułów wykonawczych, stanowiących podstawę egzekucji i czy obowiązek ten wypełnił.

Z akt sprawy wynika, że odpisy tytułów wykonawczych, na podstawie których organ egzekucyjny dokonał przedmiotowego zajęcia o nr [...], [...] zostały zobowiązanej doręczone 25 sierpnia 2014 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w banku z 20 sierpnia 2014 r. nr [...] cz. nr [...], natomiast odpisy tytułów wykonawczych o nr [...], [...] zostały doręczone stronie wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w banku z 22 maja 2015 r. nr [...] cz. nr [...], a odpis tytułu wykonawczego o numerze [...] zostały doręczony 3 września 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. z 24 sierpnia 2015 r. nr [...] cz. nr [...].

W ocenie Sądu zaskarżona czynność została dokonana przez organy w sposób prawidłowy. Podkreślić należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną - stanowiącą w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08). Zobowiązanemu, który kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego przysługują inne środki zaskarżenia, m.in. zarzuty na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., bądź wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Tym samym zaznaczyć należy, że ani organ egzekucyjny, ani organ odwoławczy, nie może rozpoznać w skardze na czynność egzekucyjną zarzutu przedawnienia zaległości objętych tytułami wykonawczymi. Na każdym etapie postępowania skarżąca może jednak złożyć do organu egzekucyjnego wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując ww. przesłankę.

Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, stwierdza, że sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty nie są zasadne i nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Zaskarżona czynność egzekucyjna nie została obarczona wadami, które mogłyby zostać uwzględnione w ramach wniesionej skargi. Odmienna ocena sprawy dokonana przez skarżącą nie przesądza, że podjęte czynności są niezgodne z przepisami znajdującymi zastosowanie w sprawie.

W konkluzji przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że organy bez naruszenia przepisów postępowania dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.