Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 684/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2, art. 18 par. 1 pkt 6, art. 106 par. 3,4,5, art. 111 par. 2, art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 59/06 w sprawie ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego na Zakład [...] w M. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 59/06 oddalił skargę E. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2005 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego na Zakład [...] w M..

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Wójta Gminy Marcinowice, po rozpoznaniu wniosku K. D., decyzją z dnia [...] września 2005 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji p.n. "Zmiana sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego na zakład przetwórstwa nasion oleistych". Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli E. B. i J. B.. Skarżący w odwołaniu zarzucili, że realizacja inwestycji pogorszy ich warunki życiowe, dokonane uzgodnienia nie mają cechy ostateczności, inwestor wykonał już planowane roboty budowlane i postępowanie zmierza do zalegalizowania samowoli budowlanej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), dalej u.p.z.p., oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej rozporządzenie, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane na danym terenie i zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. nie narusza ona uprawnień osób trzecich. W oparciu o oświadczenie inwestora oraz pismo organu nadzoru budowlanego z dnia 22 sierpnia 2005 r. organ ustalił, że wniosek inwestora nie dotyczył robót rozpoczętych. Inwestor wykonał legalnie inne roboty w oparciu o prawidło dokonane zgłoszenie.

Przesłanką uchylenia decyzji Wójta Gminy Marcinowice były dostrzeżone z urzędu naruszenia art. 54 pkt 4 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 i § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, bowiem nie wyznaczono obszaru analizowanego, w celu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ponadto części tekstowej i graficznej analizy nie doręczono stronom naruszając tym samym art. 109 § 1 k.p.a. Natomiast organ I instancji zbędnie wszczął postępowanie i dokonał ponownie uzgodnień w toku ponownego rozpatrzenia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań ustanowionych w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzję wydano przed rozpatrzeniem wniosku o wyłączenie pracownika. Z powyższych względów organ odwoławczy zalecił przeprowadzenie ponownego postępowania w sposób zgodny z prawem materialnym i procesowym oraz wskazał na prawną możliwość odstąpienia od dalszego prowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113, poz. 954).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie z powodu wejścia w życie z dniem 9 grudnia 2005 r. planu miejscowego dla obszaru obejmującego teren objęty wnioskiem inwestora. Organ odwoławczy utrzymał decyzję w mocy, zaś decyzja odwoławcza została osobno zaskarżona do sądu administracyjnego.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. skarżący zarzucili naruszenie szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego i Prawa ochrony środowiska przez bezzasadne przyjęcie, że istniały przesłanki do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz że wykonanie planowanej inwestycji nie naruszy ich interesów. Postępowanie, w ocenie skarżących, powinno ulec umorzeniu zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe z uwagi na rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych bez pozwolenia na budowę. Skarżący zarzucili ponadto naruszenie szeregu zasad i przepisów postępowania administracyjnego związanych z uznaniem zarzutów zawartych w odwołaniu za bezzasadne oraz pominięciem ich szczegółowej oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze powołano dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa K. K. z dnia 9 grudnia 2005 r.

W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2006 r. skarżący przedstawili swoje stanowisko dotyczące wad prawnych zgłoszenia przez inwestora zamiaru przeprowadzenia robót remontowych w obiekcie budowlanym będącym przedmiotem sprawy. Do pisma dołączono nagranie regionalnej TV Wrocław dotyczące tej inwestycji oraz plik dokumentów wskazujących okoliczności zaszłe po wydaniu zaskarżonej decyzji, a mające wspierać ich twierdzenia o popełnieniu przez inwestora samowoli budowlanej w zakresie robót objętych wnioskiem o warunki zabudowy.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 28 kwietnia 2006 r., kierowanym ponadto do prokuratur różnych szczebli, sądu karnego i różnych organów, skarżący uzupełnili wnioski dowodowe, dołączając plik dokumentów sporządzonych po wydaniu zaskarżonej decyzji m.in. dotyczących postępowań karnych przeciwko urzędnikom nadzoru budowlanego związanych z poświadczeniem przez nich braku samowoli budowlanej oraz powołali dowód z nowej opinii biegłego z zakresu budownictwa - St. S..

Skarżący dołączyli również decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2006 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Marcinowice w innej sprawie "w celu udwodnienia notorycznej świadomej wadliwej pracy organu I instancji wręcz o żenującej jakości w warunkach nowego przestępstwa". Ponadto w piśmie z dnia 31 maja 2007 r. zgłoszono zarzut, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte i prowadzone z udziałem zmarłego J. G.. Przy kolejnym piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2007 r. skarżący dołączyli odpis aktu zgonu J. G. w dniu 9 sierpnia 1997 r., zamieszkałego ostatnio z żoną J. w M. 83, niebędącą spadkobierczynią zmarłego. Na tej podstawie wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji I i II instancji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa. W piśmie procesowym z dnia 14 września 2007 r. skarżący potwierdzili swoje stanowisko dotyczące szkodliwego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania K. D. wniósł o oddalenie skargi oraz złożył pismo procesowe dotyczące zaniechania wydania przez prezesa SKO postanowienia sygnalizacyjnego związanego z naruszeniami prawa przez organ I instancji, co naruszało zasadę równości praw stron i prowadziło do przewlekłości postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę stwierdził, że organ odwoławczy nie dysponował w rozstrzyganej sprawie materiałem procesowym umożliwiającym umorzenie postępowania pierwszej instancji z przyczyn przytoczonych przez skarżących. Sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności postępowania były postulaty skarżących, aby w zmienionym uzasadnieniu organ odwoławczy w sposób wiążący dla organu I instancji dokonał ocen w zakresie ustaleń faktycznych i kierunku stosowania prawa materialnego. Procedura administracyjna nie zna takich wiążących wskazań i ocen, zaś organ mógł jedynie "wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy" (art. 138 § 2 k.p.a. ). Organ nie miał zatem możliwości prawnych, aby zbadać prawdziwość zarzutów zawartych w odwołaniu, a następnie związać organ I instancji zaleceniami korzystnymi dla interesu skarżących. Skarżący mieli natomiast pełne możliwości dowodzenia prawdziwości swoich zarzutów, ale w ponownym postępowaniu organu I instancji. W postępowaniu sądowym żadne z powołanych przez skarżących dowodów nie mogło być przeprowadzone (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Fakt śmierci J. G. i ustalenie kręgu jego spadkobierców był bez znaczenia w postępowaniu sądowym. Jego teoretyczne znaczenie prawne nie mogło polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi o skierowaniu decyzji do osoby, tj. osoby żyjącej, ponadto zarzut dotyczył tzw. strony refleksowej (zainteresowanej pośrednio) i dlatego mógłby wchodzić w zakres rozważań o wpływie tego uchybienia procesowego na wynik sprawy, nie zaś nieważności decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdził na podstawie akt sprawy, że organy prowadziły postępowanie z udziałem jako strony J. G., a nie J. G. (lub jego spadkobierców). Ta strona wymieniana jest z reguły w pismach i decyzjach organów wydanych w niniejszej sprawie, a jedynie sporadycznie i zapewnie omyłkowo wymieniany jest J. G..

Sąd pierwszej instancji uznał, iż zarzuty skarżących i uczestnika postępowania dotyczące poziomu pracy lub rzetelności pracowników organu I instancji nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia w sprawie.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 grudnia 2008 r. wnieśli E. B. i J. B.. Skarżący zaskarżyli wyrok w całości podnosząc następujące zarzuty:

Po pierwsze, "naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 1 § 1 i 2 art. 4 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 106 § 3 § 4 i § 5, art. 111, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, art. 151 i art. 174 pkt 1 p.p.s.a., art. 48 ust. 2, art. 47 pkt 1 lit. a/, b/, i d/, art. 50 ust. 1 i 2 (przed zmianą) i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w związku z art. 90 i art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 3 pkt 6, 7, 8, 11 i 12, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 4a tej ustawy w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5 i 7, art. 53 ust. 4 i 5, art. 54 pkt 1, pkt 2 ppkt lit. a/, b/, d/ i pkt 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 75 § 1, art. 76,

art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., a szczególnie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z § 7 pkt 9 ppkt 1 i 3 uchwały nr XXXI/185/05 Rady Gminy Marcinowice z dnia 23 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Mysłaków w związku z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - co miało istotny wpływ na wynik sprawy";

Po drugie, "naruszenie art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy Prawo budowlane, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy";

Po trzecie, "naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 152 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy";

Po czwarte, "zaniechania połączenia akt sądowoadministracyjnych sygn. sygn. II SA Wr 316/06, sygn. II SA Wr 239/06 i sygn. II SA Wr 476/06 do wspólnego prowadzenia, które pozostają ze sobą w ścisłym związku, w przedmiocie spornych robót budowlanych - w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a przez to Sąd wydał zaskarżony wyrok, na podstawie niepełnych akt sprawy";

Po piąte, "naruszenie art. 106 § 3 § 4 i § 5 p.p.s.a. w związku z art. 228, art. 229, art. 230, art. 231, art. 232, art. 244 § 1, art. 245 i art. 250 k.p.c., art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy Prawo budowlane, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy";

Po szóste, nieważność postępowania ze względu na wydanie obu zaskarżonych wyroków w tym samym składzie sędziów, tj. o sygn. akt II SA/Wr 316/06 oraz w tej sprawie co zdaniem skarżących wypełnia dyspozycję art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a.;

Po siódme, "odmowy wydania postanowienia sygnalizacyjnego, w tej sprawie i tożsamej sprawie sygn. II SA/Wr 132/06, o stwierdzeniu istotnych naruszeń prawa i okoliczności mających wpływ na ich powstanie, ponieważ Sąd nie znalazł podstaw (sygn. II SA/Wr 403/07 - jak oświadczył), aby skorzystać z uprawnień przyznanych ustawą, jest to oczywiście nieprawda".

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: "zmianę zaskarżonego wyroku, przez jego uchylenie i umorzenie postępowania na podstawie art. 185 p.p.s.a i art. 189 p.p.s.a. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje i kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. co oznacza, że sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach określonych w skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, całkowicie chybiony jest bowiem zarzut dotyczący nieważności postępowania z powodu udziału sędziego M. G. "w obu tych postępowania, przy wydawaniu wyroków w przedmiotowej sprawie, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu w świetle art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". Wynika to z tego, że w przedmiotowej sprawie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący w ogóle nie wystąpił o wyłączenie żadnego z sędziów na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co jednoznacznie wynika z protokołu rozprawy w tej sprawie przed Sądem pierwszej instancji (dowód karta nr 333 akt sądowych pierwszej instancji). Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, przy czym muszą to być sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Natomiast sprawa, w której Sąd pierwszej instancji orzekał o sygn. akt NSA/Wr 316/06 była w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego na Zakład [...] w M. czyli nie jest tożsama przedmiotowo z rozpatrywaną sprawą. Ponadto w przedmiotowej sprawie jest to wyrok WSA we Wrocławiu w istocie z dnia 6 grudnia 2007 r., a nie 6 grudnia 2008 r., jak błędnie podniesiono w skardze kasacyjnej w zakresie kontroli decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu. Natomiast w drugim przypadku wyrok WSA we Wrocławiu zapadł w sprawie umorzenia postępowania w zakresie warunków zabudowy z powodu uchwalenia planu miejscowego, co podnosi nawet skarżący.

Dlatego też brak jest przesłanek do zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny dyspozycji art. 183 § 1 i 2 pkt 4 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia z urzędu nieważności przedmiotowego postępowania sądowego. Ponadto przepis art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie może być podstawą do wyłączenia z mocy ustawy sędziego, który nawet poprzednio orzekał w tej samej instancji w innej sprawie między tymi stronami (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 370/06, Lex nr 266487).

Po drugie, w skardze kasacyjnej, co podniesiono wyżej błędnie podano datę zaskarżonego wyroku WSA we Wrocławiu "z dnia 06 grudnia 2008 sygn. akt II SA/Wr 591/06", podczas gdy prawidłowe oznaczenie tego wyroku WSA we Wrocławiu jest z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 59/06.

Po trzecie, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego "przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" jest błędnie sformułowany co uniemożliwia jego właściwe rozpoznanie. Wynika to z tego, że określone w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dwie formy, tj. naruszenia prawa materialnego w drodze błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania nie mogą zachodzić jednocześnie, gdyż albo przepis niewłaściwie zinterpretowano lub niewłaściwie zastosowano.

Ponadto w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego może być sformułowany tylko kiedy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony niewadliwie (wyrok NSA z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt OSK 1950/04 oraz wyrok NSA z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt I FSK 175/05).

Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący podnosi także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego.

Należy także podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną należy oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego, który zastosował Sąd pierwszej instancji. Dlatego też wskazanie w skardze kasacyjnej - tak jak w przedmiotowej sprawie - przepisów prawa materialnego, które nie były zastosowane w tej sprawie, tj. z zakresu prawa budowlanego (s. 18, 19 i 21 skargi kasacyjnej), biorąc pod uwagę przedmiot kontrolowanego postępowania, czyni nieskutecznym zarzut ich błędnej wykładni jak i niewłaściwego zastosowania (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04). Ponadto ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana tylko na podstawie oznaczonego - ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za niewłaściwie ustalony.

Całkowicie niespójny logicznie i niewłaściwie sformułowany jest także zarzut ze s. 14 skargi kasacyjnej, w świetle którego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego i błędna wykładnia tego prawa jest dodatkowo ograniczona przez kwantyfikator "a szczególnie" użyty przez skarżącego, co wprowadza niespójność i sprzeczność w zakresie podniesionych wyżej zarzutów w skardze kasacyjnej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do konkretyzacji powyższych zarzutów zamiast strony skarżącej. Ponadto strona skarżąca nie może stopniować zakresu istoty naruszenia przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego np. wprowadzając własny kwantyfikator "a szczególnie" lub w stopniu mniejszym lub wyższym. Ustawodawca stanowi bowiem tylko w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub o naruszeniu prawa procesowego jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ubocznie trzeba także dodać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zostały także błędnie sformułowane z tej przyczyny, że obejmują przepisy ustawy p.p.s.a. jak i prawa procesowego, tj. przepisy k.p.a. (s. 14 skargi kasacyjnej).

Należy także podkreślić, że zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy może wystąpić każdy zainteresowany podmiot, a nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) danej nieruchomości na której może być dany obiekt budowlany realizowany (art. .... cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Po czwarte, całkowicie chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Dotyczy to także rzekomego naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy - Prawo budowlane, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze jak i stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wybiórcze biorąc pod uwagę nałożony przez ustawodawcę obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy. Ponadto należy jeszcze raz podkreślić, że zakres przedmiotowy kontrolowanego postępowania nie może w żadnym przypadku obejmować kontroli ewentualnej samowoli budowlanej lub decyzji o warunkach zabudowy, gdyż co zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, jest to całkowicie odrębne postępowanie administracyjne w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 i 2 cyt. ustawy prawo ochrony środowiska). Także całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jak i podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, biorąc pod uwagę, że przedmiotem skargi do WSA we Wrocławiu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu o charakterze tzw. kasacyjnym. Oznacza to, że skarżący może ponownie przedstawić w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nowe dowody nawet dotychczas nie podniesione, zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, które zmierza do ustalenia stanu faktycznego danej sprawy administracyjnej lecz tylko kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy w postępowaniu administracyjnym.

Z tych względów wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej brak było także podstaw prawnych do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

Ponadto, także chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji, gdyż kognicja Sądu obejmuje tylko możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego wyłącznie z dokumentów i jeżeli jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast w tej sprawie, co zasadnie orzekł Sąd pierwszej instancji, zachodzi przesłanka w świetle art. 138 § 2 k.p.a. do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, tzw. decyzji kasacyjnej.

Ubocznie należy stwierdzić, że także w tej części skargi kasacyjnej skarżący podnosząc zarzut na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. błędnie zalicza do przepisów postępowania, które były jego zdaniem naruszone także przepisy prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy - Prawo budowlane, co czyni te zarzuty także całkowicie niespójne (art. 8 skargi kasacyjnej).

Po piąte, sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczący się przed nim, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Może on zarządzić połączenie kilku spraw toczących się przed nim, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku (art. 111 p.p.s.a.). W pierwszym przypadku sąd ma obowiązek połączenia kilku oddzielnych spraw do łącznego ich rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku określonym w art. 111 § 2 p.p.s.a. możliwość połączenia spraw została pozostawiona uznaniu sądu, jeżeli te sprawy pozostają ze sobą w związku.

Jednak podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut w tym zakresie jest także całkowicie chybiony, gdyż dotyczy spraw o sygn. akt: II SA/Wr 239/06, II SA/Wr 476/06, II SA/Wr 316/06, które nie mogą być objęte jedną skargą jak i nie są ze sobą w związku w rozumieniu art. 111 § 2 p.p.s.a. Wynika to z tego, że oczywiście ich zakres przedmiotowy nie obejmuje jednocześnie tożsamości przedmiotu sprawy lecz tylko strony skarżącej, ponieważ obejmuje sprawy w przedmiocie warunków zabudowy i tzw. ewentualnej samowoli budowlanej - i sam podnosi to skarżący w skardze kasacyjnej, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji także nie naruszył dyspozycji art. 111 p.p.s.a. w tej sprawie.

Po szóste, biorąc pod uwagę oddalenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny z powodu braku jej usprawiedliwionych podstaw, nie zachodzą także przesłanki do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w tej sprawie na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a.

Podsumowując, należy także stwierdzić, że żądanie skarżącego "zmiany zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie i umorzenie postępowania na podstawie art. 185 p.p.s.a. i art. 189 p.p.s.a." jest błędne również z tej przyczyny, że ustawodawca nie przewidział takiej kognicji dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. "zmiany zaskarżonego wyroku". Natomiast z powodu braku zasadnych przesłanek z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia skargi kasacyjnej NSA nie uwzględnił także żądania strony skarżącej do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Ubocznie należy także stwierdzić, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, która została opracowana przez radcę prawnego, a więc osobę, która może pełnić funkcję profesjonalnego pełnomocnika zostały sporządzone nieprawidłowo. Tworzenie tego rodzaju niespójnej zbitki przepisów - kilkudziesięciu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji jest nieprawidłowe, na co zwracał już wcześniej uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 815/06, Lex nr 340213, jak i NSA w wyroku z dnia 1[...] grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1650/07, a które to uwagi skład orzekający w tej sprawie także w pełni podziela z przyczyn podniesionych wyżej w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.