Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 445/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Iwona Bogucka Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1100/10 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1100/10, oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] Wójt Gminy M. ustalił jednorazową opłatę dla M. S. jako zbywcy nieruchomości gruntowej położonej w obrębie R., gmina M. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0158, nr [...] o pow. 0,2871 ha oraz udział wynoszący 3/24 części w działkach nr [...] o pow. 0,0691 ha, nr [...] o pow. 0,0005 ha w wysokości 2.106,24 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ orzekł, że określoną wyżej opłatę należy wpłacić jednorazowo na konto Urzędu Gminy M. w terminie 14-tu dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji orzekającej o wysokości opłaty, z zastrzeżeniem naliczenia odsetek ustawowych w przypadku opóźnień lub zwłoki w zapłacie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że M. S. w dniu [...] maja 2009 r., umową sprzedaży dokonała przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości gruntowej. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr XX/60/1991 Rady Gminy M. z dnia 3 października 1991 r. nieruchomość ta miała zróżnicowane przeznaczenie. Działka nr [...] posiadała przeznaczenie "teren przeznaczony pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową, jednorodzinną z dopuszczeniem usług o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalizacji" oznaczony na planie symbolem "1MR, MN/U", działka nr [...] posiadała przeznaczenie w pasie ok. 120 m "teren przeznaczony pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową, jednorodzinną z dopuszczeniem usług o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalizacji" oznaczony symbolem "1MR, MN/U", w pozostałym pasie "teren upraw polowych" oznaczony symbolem "R", z kolei działki nr [...] i nr [...] posiadały przeznaczenie "teren upraw polowych" oznaczony w miejscowym planie symbolem "R". Plan ten na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stracił ważność 31 grudnia 2003 r. W okresie od 1 stycznia 2004 r. do 1 września 2006 r. działki nr [...], [...], [...] i [...] nie były objęte żadnym planem, ani też nie wydano co do nich żadnej decyzji ustalającej warunki zabudowy lub decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Na podstawie analizy materiału dowodowego stwierdzono, że nieruchomość, dla której ustalono opłatę, przed wejściem w życie obowiązującego obecnie planu miejscowego, tj. w planie, który utracił ważność 31 grudnia 2003 r. była w części o powierzchni 311 m2 położona w terenach zabudowy i mogła być objęta decyzją o warunkach zabudowy, co stanowiło o możliwości jej faktycznego wykorzystania. Na dzień wejścia w życie obecnego planu miejscowego, przedmiotowe działki nie były zabudowane trwałymi obiektami budowlanymi i budynkami. Organ wskazał, że zgodnie z uchwałą XLVI/3 83/2006 Rady Gminy M. z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] posiada przeznaczenie teren dróg publicznych o symbolu KDZ; działka nr [...] posiada przeznaczenie częściowo zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z obiektami usługowymi jako teren oznaczony symbolem I.I.MN.U.06, częściowo jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako teren oznaczony symbolem I.I.MN 22, częściowo leży w terenie dróg wewnętrznych o symbolu KDW, a częściowo położona jest w terenie zabudowy usługowej oznaczonej symbolem 1.1.U.05. Zgodnie z uchwałą XLVI/385/2006 Rady Gminy M. z dnia 31 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (dla obszaru III) działka nr [...] posiada w części przeznaczenie "teren zabudowy usługowej"" oznaczony symbolem III.l.U.02, częściowo stanowi teren dróg wewnętrznych o symbolu KDW; działka nr [...] położona jest w części w terenie dróg wewnętrznych o symbolu KDW, a częściowo posiada przeznaczenie "teren zabudowy usługowej"' oznaczony symbolem III.l.U.02 i 111.1. U.03; działka nr [...] posiada przeznaczenie "teren zabudowy usługowej" oznaczony symbolem III.l.U.03. Wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i będąca następstwem tego zmiana przeznaczenia terenu miały wpływ na wzrost wartości nieruchomości oznaczonej jako działki [...], [...] i [...], natomiast wartość działki nr [...] nie uległa zmianie. Zgodnie z operatem szacunkowym sporządzonym na zlecenie Wójta Gminy M. różnica pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego przed wejściem w życie tego planu odpowiada kwocie w wysokości 30.078,00 złotych tj. 200,00 złotych dla udziału wynoszącego 3/24 części w działce nr [...] w tym 26,00 złotych dla obszaru oznaczonego symbolem "I.I.MN.22", 14,00 zł dla obszaru oznaczonego symbolem "KDW" oraz 160,00 zł dla obszaru oznaczonego symbolem J.l.U.05" i "III.l.U.02" oraz 29.878,00 złotych dla działek nr [...] i [...]. Stosownie do § 42 uchwały nr XLVI/383/2006 i § 30 uchwały nr XLVI/385/2006 Rady Gminy M. z dnia 31 maja 2006 r. procentowa stawka wzrostu wartości nieruchomości została ustalona w wysokości 10 % różnicy wartości nieruchomości przed i po wejściu w życie planu dla obszaru o symbolu I.I.MN.22 oraz w wysokości 7% różnicy wartości nieruchomości przed i po wejściu w życie planu dla obszaru o symbolu KDW. 1.1.U.05, III.l.U.05, III.l.U.02, III.l.U.03. Z wyliczenia zaś iloczynu stawki i powyższej różnicy ustalono opłatę w wysokości 2.106,24 zł.

Wobec wniesionego przez M. S. odwołania od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] lutego 2010 r. i orzekło w ten sposób, że wysokość opłaty planistycznej pozostała bez zmian, jednakże uchylono podany błędnie termin wpłaty oraz zastrzeżenie, że w przypadku nie dokonania wpłaty w terminie, będą naliczane odsetki ustawowe.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja Wójta Gminy M. oparta została na prawidłowych przesłankach zawartych w art. 36 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na prawidłowo sporządzonym dowodzie, którym jest elaborat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego, jak też, że decyzja jest zgodna z zasadami zawartymi w przepisach procesowych, a uzasadnienie jest szczegółowe i odpowiada regułom jego sporządzenia zawartym w przepisie art. 107 ust. 3 k.p.a. Organ stwierdził również, że wycena przedmiotowej nieruchomości, pomimo tego, iż sporządzona została przed datą uzyskania mocy wiążącej przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 jest zgodna z wyrażonym w tym wyroku poglądem w zakresie kwestii pojmowania "faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości". W efekcie w decyzji organu l instancji wykazano, że po wejściu w życie nowych planów zagospodarowania przestrzennego, wzrost wartości wykazała tylko część przedmiotowej nieruchomości, która pod rządami starego planu, była przeznaczoną pod uprawy rolne, zaś w nowych planach zyskała przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowe i usługowe oraz drogi.

Ze stanowiskiem organu odwoławczego zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który oddalił skargę M. S. na wyżej wymienioną decyzję. Zdaniem Sądu, pomimo że decyzja organu I instancji wydana została przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., decyzja ta, a w zasadzie (z uwagi na jej uchylenie przez organ odwoławczy i wobec orzeczenia reformacyjnego organu II instancji) ustalenia jakie organ ten dokonał, niejako wyprzedzając orzeczenie Trybunału, spełniały kryteria, by decyzję organu II instancji na tych ustaleniach opartą, uznać jako nie naruszającą zasad o których w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego mowa. Wartość nieruchomości w części, w której w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. mogła być wykorzystana pod zabudowę jest bowiem określona w identycznej wielkości, jak po uchwaleniu planu miejscowego obowiązującego obecnie, a zatem organ w stosunku do tej części nieruchomości nie przyjął wzrostu wartości. Wzrost ten dotyczył pozostałej części nieruchomości, która w planie obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miała przeznaczenie odmienne (rolne) niż w planie uchwalonym w dniu 31 maja 2006 r. Sąd uznał również, że organ II instancji prawidłowo skorygował wadliwość decyzji organu I instancji w zakresie obowiązku uiszczania odsetek za opóźnienie z zapłatą opłaty.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S., zaskarżając go w całości i podnosząc zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego:

- art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż jego zastosowanie jest w niniejszej sprawie uzasadnione, mimo iż jest on sprzeczny z art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

- art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez obciążenie skarżącej opłatą, mimo iż w wyniku niewielkich zmian planu wartość nieruchomości faktycznie nie wzrosła, lecz zmalała;

2) przepisów postępowania:

- art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach sprawy - brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącą,

- art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez pominięcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku odniesienia się do zarzutu podniesionego przez skarżącą - braku faktycznego wzrostu wartości nieruchomości w wyniku zmiany przeznaczenia jej części,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej było sprzeczne z prawem wyższego rzędu,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami - sprzecznością z prawem konstytucyjnym,

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i również zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest sprzeczny z art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co w wyroku z dnia 9 lutego 2010 roku stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Zdaniem Trybunału art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo, jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak podnosi strona skarżąca, w niniejszej sprawie zmiany planu mają co prawda charakter minimalny, jednakże ich jedynym w zasadzie skutkiem jest utrudnienie przekształcenia przeznaczenia nieruchomości, co w efekcie prowadzi do obniżenia jej wartości, a nie jej wzrostu. Dodatkowo skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który dopuszcza obliczanie wartości nieruchomości odrębnie dla poszczególnych jej części. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi całość gospodarczą, a co za tym idzie, również jej wartość powinna być obliczana w ten sposób. Odnosząc się w dalszej części skargi kasacyjnej do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie odniósł się merytorycznie do podnoszonego przez nią zarzutu dotyczącego faktycznego obniżenia wartości nieruchomości w wyniku przyjęcia planu, a nie wzrostu, na którym to stanowisku stanęły organy oraz Sąd. Ponadto Sąd nie wyjaśnił, w ocenie skarżącej, w sposób dostateczny podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzestając na stwierdzeniu, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 36 ust. 4, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Art. 37 ust. 1 ustawy wskazuje natomiast, że wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Reasumując powyższe uregulowania prawne, właściwy organ administracji publicznej zobowiązany jest w drodze decyzji administracyjnej do ustalenia opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, tzw. renty planistycznej, gdy spełnione zostaną łącznie dwa warunki. Po pierwsze w następstwie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrośnie wartość nieruchomości. Po drugie, zbycie nieruchomości przez jej właściciela nastąpi przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące.

Okolicznością niekwestionowaną w niniejszej sprawie jest fakt sprzedaży umową z dnia [...] maja 2009 r. nieruchomości gruntowej położonej w obrębie R., gmina M. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0158, nr [...] o pow. 0,2871 ha oraz udziału wynoszącego 3/24 części w działkach nr [...] o pow. 0,0691 ha, nr [...] o pow. 0,0005 ha. Sprzedaż nieruchomości nastąpiła po trzech latach od uchwalenia w dniu 31 maja 2006 r. przez Radę Gminy M. uchwałą nr XLVI/3 83/2006 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. Element sporny w niniejszej sprawie stanowi zatem kwestia wzrostu wartości nieruchomości wskutek zmiany bądź uchwalenia miejscowego planu.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji wartość sprzedanej nieruchomości gruntowej w części, która w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego mogła być wykorzystana pod zabudowę jest określona w identycznej wielkości, jak po uchwaleniu planu miejscowego obowiązującego obecnie, a zatem organ w stosunku do tej części nieruchomości nie przyjął wzrostu wartości. Wzrost ten dotyczył pozostałej części nieruchomości która w planie obowiązującym do 31 grudnia 2003 r. miała przeznaczenie odmienne (rolne) niż w planie uchwalonym w dniu 31 maja 2006 r. W tej sytuacji organy administracji prawidłowo przyjęły, w oparciu o sporządzony operat szacunkowy, że wzrost wartości dotyczył jedynie działki o nr [...], części działki o nr [...] oraz działek o nr [...] i [...], które to tereny, jako przeznaczone w poprzednim planie i rejestrze gruntów na uprawy polowe, według nowego planu zyskały przeznaczenie m.in. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową, a więc ich wartość wzrosła.

Samo twierdzenie skarżącej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w wyniku uchwalenia planu z 2006 r. wartość jej nieruchomości faktycznie zmalała, a nie wzrosła, co jest wynikiem zastosowania w operacie nieprawidłowej metody wyliczeń, nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem nie wskazano dlaczego przyjęta metoda wyliczeń jest nieprawidłowa. Organ dokonał oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym jak i przyjętej metody wyliczenia wypełniając dyspozycję art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organy mają prawo i obowiązek ocenić dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Kwestia możliwości zbycia nieruchomości za określoną cenę nie stanowi przesłanki określenia wartości nieruchomości.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomimo że jest on sprzeczny z art. 2 i 32 Konstytucji RP. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści przytoczonego wyroku i jego uzasadnienia, wynika iż niezgodna z konstytucją jest taka interpretacja przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która dopuszcza ustalenie opłaty planistycznej w stosunku do zbytej nieruchomości, która w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego wygasłym z mocy prawa, miała takie same przeznaczenie jak przeznaczenie określone w obowiązującym planie miejscowym, uchwalonym w okresie nie wcześniejszym niż pięć lat przez zbyciem tej nieruchomości. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie narusza zasad, o których mowa wyżej, ustalenie opłaty planistycznej w stosunku do zbytej nieruchomości, której wartość wzrosła na skutek określenia innego jej przeznaczenia w planie aktualnie obowiązującym, w stosunku do planu który utracił moc z końcem 31 grudnia 2003 r., jeżeli nawet zmiana (inny rodzaj przeznaczenia) nie dotyczyła całej nieruchomości, a jej części. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, zaskarżoną decyzję uznać należy jako nie naruszającą wyżej wymienionych zasad. Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji wartość nieruchomości w części, w której w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. mogła być wykorzystana pod zabudowę jest bowiem określona w identycznej wielkości jak po uchwaleniu planu miejscowego obowiązującego obecnie, a zatem organ w stosunku do tej części nieruchomości nie przyjął wzrostu jej wartości.

Skoro w niniejszej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, Sąd I instancji nie mógł tym samym zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., co zarzuciła w skardze kasacyjnej skarżąca. Również za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżąca upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie stwierdził naruszenia przez organ w sprawie niniejszej art. 6, 7, 11 i 80 k.p.a. Tak postawiony zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Skoro bowiem Sąd nie stwierdził naruszenia wymienionych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uznając tym samym, że do takiego naruszenia nie doszło to nie oznacza to automatycznie, że naruszył regułę zawartą w art. 134 § 1 p.p.s.a, tym bardziej, że w sprawie niniejszej nie można stwierdzić, aby organ rozpatrując żądanie skarżącego naruszył wymienione przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Za niezasadny należy również uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawiera wszystkie elementy zawarte w powołanym wyżej przepisie i w pełni odpowiada wymogom ustawowym.

Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna, jako oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.