Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2063/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 2, par.10 ust.2
journal: Dz.U. 2021 poz 152
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek  pandemii COVID-19.
article: art. 15gga, art. 15zze,
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. w W. na rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2021 r. nr FGŚP.III.4220.18400.2021.MSB w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie na rzecz [...] Sp. z o.o. Sp. k. w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2022r., sygn. akt V SA/Wa 5/22 w wyniku rozpoznania skargi V. C. [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. uchylił rozstrzygnięcie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2021 r., w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w następstwie wystąpienia COVID-19 .

Organ na powyższy wyrok wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając w całości wyrok wniósł o jego uchylenie zaskarżonego w całości oraz wydanie wyroku reformacyjnego oddalającego skargę w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucił . naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie:

a) art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z § 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. (zmienionego Rozporządzeniem RM z dnia 16 kwietnia 2021 r.) w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COV1D-19 wydanego na podstawie art. 15ggb w związku z art. 15gga ustawy z 2 marca 2002 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (zwanej dalej ustawa o COVID-19) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym przyjęciu, że kryterium prowadzenia przez przedsiębiorcę przeważającej działalności oznaczonej kodem Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 wskazanym w § 1 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia może być weryfikowane na podstawie innych niż cytowane przepisy dokumentów i danych, i pominięcie faktu, że przepis kryterium przeważającej działalności odnosi się wprost do przedsiębiorcy i zapisu ujawnionego w rejestrze REGON.

b) art. 146 § 1 w związku z 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w związku z § 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. (zmienionego Rozporządzeniem RM z dnia 16 kwietnia 2021 r.) w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 wydanego na podstawie art. 15ggb w zw. z art. 15gga Ustawy o COVID-19, poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie trybu weryfikacji kodu Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 przeważającej działalności gospodarczej przedsiębiorcy wskazanego w § 1 ust. 2 powołanego wyżej Rozporządzenia, w następstwie czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę niespełniania przez Skarżącego jednej z ustawowych przesłanek uzyskania wsparcia przewidzianego przez § 1 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia, tj. konieczności ustalenia przeważającej działalności przedsiębiorcy na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r.

c) art. 146 § 1 w związku z 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w związku z art. 42 ust. 5 ustawy o statystyce publicznej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przepisów, w następstwie czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę obowiązku ciążącego na podmiotach wpisanych do rejestru w postaci zgłoszenia zmiany w zakresie przeważającej działalności i negatywnych konsekwencji wynikających z zaniechania tej czynności.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. zasady, że kontrola sądowa działalności administracji sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, oraz art. 8 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie powołanej w skarżonym wyroku zasady równości wobec prawa i proporcjonalności.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Warunkiem uzyskania przez przedsiębiorcę świadczeń, o których mowa art. 15gga ust. 1 w zw. z art. 15ggb Ustawy o COVID-19 oraz wydanym na jego podstawie par. la ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, jest zatem prowadzenie przeważającej działalności o kodzie PKD wskazanym w tym przepisie. Jednocześnie ustawodawca wprowadził określony tryb weryfikowania przeważającej działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę - spełnienie tego warunku dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Zgodnie z art. 15 zze ³ ust. 5 ustawy o COVID-19 Główny Urząd Statystyczny udostępnia wojewódzkim urzędom pracy, w postaci elektronicznej, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw pracy, wykaz obejmujący dane przedsiębiorców, którzy na dzień wskazany w art. 15gga ust. 1, art. 15gga ¹ ust. 1 lub w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 15ggb ust. 1, prowadzili działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami wskazanymi w art. 15gga ust. 1, art. 15gga ¹ ust. 1 lub w tym rozporządzeniu. Weryfikacja ta w przypadku V. C. [...] Sp. z o.o. sp.k wypadła negatywnie. System elektroniczny, w oparciu o który dokonywana była weryfikacja kodów przeważającej działalności przedsiębiorców wskazał, że weryfikacja PKD wykazała brak danych o wnioskodawcy w danych pozyskanych z rejestru REGON wg stanu na dzień 31.03.2021 r., co oznacza, że na dzień 31 marca 2021 r. wiodącym PKD działalności V. C. [...] sp. z o.o. sp.k był kod niekwalifikujący się do wsparcia udzielanego na podstawie na podstawie art. 15gga ust. 1 w zw. z art. 15ggb Ustawy o COYID-19 oraz wydanym na jego podstawie par. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 (zmienionego Rozporządzeniem RM z dnia 16 kwietnia 2021 r.) w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COYID-19. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy jest związany wskazanym przez ustawodawcę sposobem weryfikacji przeważającej działalności i z tego względu musiał odmówić wypłaty wnioskowanych przez V. C. [...] sp. z o.o. sp.k. świadczeń. Konieczność stosowania ww. sposobu weryfikacji kodów PKD przeważającej działalności potwierdził również Minister Rozwoju, Pracy, i Technologii w piśmie z 26 kwietnia 2021 r. stanowiącym odpowiedź na wystąpienie rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw. Jednocześnie podkreślono, że przepisy art. 15gga, 15ggb i wydanego na jego podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 są przepisami prawa publicznego, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie mogą być stosowane w sposób rozszerzający lub przez analogię. Skarżący nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany w zakresie prowadzonej przez siebie przeważającej działalności. Gdyby skarżący obowiązku tego dopełnił w terminie, weryfikacja prowadzonej przez przedsiębiorcę przeważającej działalności zgodnie z art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. (zmienionego Rozporządzeniem RM z dnia 16 kwietnia 2021 r.) wypadłaby pozytywnie i skarżący świadczenie by otrzymał. Wskazano, że nie można podzielić również argumentu WSA, w myśl którego z treści par. 1 a ust. 1 rozporządzenia wynika, że przedmiotowe dofinansowanie przysługuje przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym daną działalność. Stanowi on bowiem o przedsiębiorcy prowadzącym działalność. Nie jest zatem decydująca sama treść wpisu do właściwego rejestru." W ocenie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Warszawie par. 1 a ust. 1 Rozporządzenia nie może być interpretowany w oderwaniu od par. 1 a ust. 2. Obydwa przepisy tworzą bowiem funkcjonalną całość. W analizowanej sytuacji nie może też być mowy o naruszeniu konstytucyjnej zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności. Tryb weryfikacji przeważającej działalność gospodarczej określony w art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. (zmienionego Rozporządzeniem RM z dnia 16 kwietnia 2021 r.) w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 jest jednakowy dla wszystkich przedsiębiorców ubiegających się o świadczenia przewidziane w art. 15gga ust. 1 w zw. z art. 15ggb Ustawy o COVID-19 oraz wydanym na jego podstawie par. 1 a ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19. Wszyscy też przedsiębiorcy w jednakim zakresie podlegają obowiązkom w zakresie zgłaszania informacji o prowadzonej przez siebie działalność wynikającym z art. 42 ustawy o Statystyce Publicznej, choć - jak wskazuje stan faktyczny w przedmiotowej sprawie - nie wszyscy jednakowo sumiennie z tych obowiązków się wywiązują.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazując, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie jej nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie a postawione zarzuty są bezzasadne.

Jak już wielokrotnie podnosił Naczelny Sąd Administracyjny ( zob. np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2022r., sygn. akt I GSK 1308/22) Na wstępie należy przypomnieć, że dofinansowanie miejsc pracy zostało przewidziane w art. 15gga ustawy Covid-19 ze względu na fakt, iż przedsiębiorcy bardzo dotkliwie odczuli skutki światowej pandemii koronawirusa. Pomoc państwa była wyjątkowo potrzebna skarżącej, ponieważ jako spółka zajmująca się przede wszystkim sprzedażą detaliczną obuwia i odzieży sportowej w sklepach zlokalizowanych wyłącznie w galeriach handlowych (kilkunastu w Polsce) ze względu za zakaz prowadzenia sprzedaży w galeriach handlowych (tzw. lockdown – wprowadzony przez państwo), pozbawiona była możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania jakiegokolwiek przychodu w tym okresie. Z drugiej strony, gdyby przyjąć wykładnię przepisów wprowadzających warunki udzielenia wsparcia jak uczynił to WSA w ślad za organem, Spółka pozbawiona zostałaby i dochodu i wsparcia. Biorąc bowiem pod uwagę wykładnię celowościową ustawy Covid-19 w obliczu światowej pandemii i konieczności udzielenia pomocy dla przedsiębiorców zagrożonych kryzysem gospodarczym rozstrzygnięcia w przedmiocie pomocy w postaci dofinansowania ochrony miejsc pracy powinny być objęte jak najszerszą ochroną sądowo-administracyjną. Nie może bowiem w demokratycznym państwie prawa dochodzić do sytuacji, w której podmioty administracji publicznej z jednej strony zakazują prowadzenia działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie dotyczy to prowadzenia sklepów w galeriach handlowych) a z drugiej strony pozbawiają wsparcia ze względu na nieścisłości w rejestrze statystycznym. Przepis art. 15gga powinien być tak interpretowany, by wsparcie państwa stanowiło rekompensatę za wprowadzenie zakazów prowadzenia działalności handlowej. Więcej, przepisy ustawy Covid-19 powinny być więc interpretowane z uwzględnieniem interesu przedsiębiorców w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do instytucji państwowych a nie na odwrót. Skarżąca podnosiła, że spółka od 2016 roku prowadzi działalność polegającą na wynajmowaniu apartamentów turystom na doby w Karkonoszach oraz nad Bałtykiem. Do marca 2021 r. jako przedmiot przeważającej działalności wskazany w KRS miała kod 68.20 Z, w marcu 2021 r. złożyła do KRS wniosek o zmianę kodu przeważającej działalności na PKD 55.20 Z. Faktyczna i dominująca działalność skarżącej pozostaje taka sama od początku działalności - wynajmowanie apartamentów turystom na doby. Zatem przyjmując póki co hipotetyczne założenie, iż skarżąca spółka faktycznie prowadziła przeważającą działalność gospodarczą objętą kodem PKD 55.20.Z, która to działalność objęta jest wsparciem na podstawie art. 15gga ust. 1 ustawy Covid -19 a tzw. lockdown jej działalność j i skoro względy słuszności przemawiają w sposób oczywisty, że skarżąca zasługuje na rekompensatę strat, które poniosła przez zakaz prowadzenia działalności oraz spadek obrotów ze względu na pandemię, to powinna - co najmniej z tych względów - otrzymać dofinansowanie chociażby na ochronę miejsc pracy.

Należy bowiem wskazać, że przedsiębiorcy, którzy mieli wpisany w rejestrze REGON odpowiedni kod PKD wskazany w art. 15gga ustawy Covid-19, otrzymali dofinansowanie nawet jeśli nie byli objęci lockdownem.

Jednocześnie trafnie wskazał Sąd I instancji, że organ dokonał błędnej wykładni ww. przepisu rozporządzenia w zakresie użytego w nim pojęcia "oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako rodzaj przeważającej działalności".

Sąd zasadnie uznał, podobnie jak wskazuje się w judykaturze na tle analogicznych regulacji ustawy COVID-19 (art. 15zze4 ust. 3, art. 31zo ust. 10, art. 15gga ust. 2) i przepisów wykonawczych do tej ustawy (np. § 4 ust. 2, § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 – Dz. U. poz. 152), że pojęcie "oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako rodzaj przeważającej działalności" należy odnosić do działalności rzeczywistej, faktycznie prowadzonej, a nie deklarowanej (por. nieprawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 14 stycznia 2022r., sygn. III SA/GL 990/21, dostępny j.w.; wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z 11 stycznia 2022 r., sygn. VII 959/21, Lex nr 3291421; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 13 października 2021 r., sygn. III AUa 282/21, Lex nr 3287922, wyroki NSA: z 4 lutego 2022 r., sygn. I GSK 1176/21; z 26 stycznia 2022 r., sygn. I GSK 1145/21, dostępne j.w.). Wykładnia językowa przepisu § 1a ust. 2 jest niewystarczająca do dokonania prawidłowej oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według PKD, a tym samym i oceny wystąpienia w sprawie spornej pomiędzy stronami przesłanki do przyznania skarżącej spółce przedmiotowych świadczeń. Prawidłowo wskazano, że rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej – t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 443 ze zm., dalej: u.s.p.). Rejestr ten ma charakter formalny i opiera się na oświadczeniach podmiotów zobowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. Wpis do rejestru należy traktować raczej w kategoriach domniemania prawnego, które ma na celu uproszczenie postępowania o udzielenie ulgi, ale o charakterze wzruszalnym, zatem takiego, które może być obalone dowodami przeciwnymi. Rodzaj deklarowanej działalności jest także oświadczeniem wiedzy i ma charakter faktów. Może być kwestionowany, ponieważ stan stwierdzony takim oświadczeniem jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy albo fałszu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2013r., sygn. II UK 142/12 i z 23 listopada 2016r., sygn. II UK 402/15, publ.: https://legalis.pl). W związku z powyższym należy przyjąć, że dofinansowanie, o którym mowa w art. §1a ust. 1 nie powinno trafiać do podmiotów, które nie prowadzą działalności określonej w tym przepisie jako przeważająca. Nie można jej przyznawać z pominięciem podmiotów, które pomimo braku zgłoszenia organowi statystyki publicznej jako przeważającego rodzaju działalności tej wymienionej w §1a ust. 1 rozporządzenia, rzeczywiście taki rodzaj działalności w stanie na dzień 31 marca 2021 r. prowadziły. Takie formalne ograniczenie wynikające z wpisu w rejestrze podmiotów REGON nie spełniłoby konstytucyjnego wymogu proporcjonalności odnośnie celu, jaki zamierzano osiągnąć omawianą regulacją ulgową. Poprzestanie na formalnej treści wpisu w rejestrze podmiotów REGON (wg stanu na 31.03.2021 r.) wykluczałoby przyznanie pomocy tym, do których została skierowana. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że jednoznacznym zamiarem ustawodawcy we wprowadzeniu ww. regulacji prawnych było przyznanie pomocy publicznej przedsiębiorcom działającym w branżach najbardziej poszkodowanych na skutek epidemii. Jedną z takich branż, wprost wymienioną w §1a ust. 1, jest działalność oznaczona kodem PKD 55.20.Z. Wprowadzane przez prawodawcę ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez względu na formę, w jakiej to następowało, także w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, powinny wiązać się z rozwiązaniami mającymi udzielać wymiernego i realnego wsparcia tym, którzy określonymi ograniczeniami są/byli bezpośrednio obejmowani, a przez to doznali faktycznego, a nie tylko formalnego, ograniczenia konstytucyjnego prawa swobody prowadzenia działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i możliwości zarobkowania. Określenie formy wsparcia należy do ustawodawcy, a udzielenie ulgi w realizacji fiskalnych obowiązków publicznoprawnych jest jedną z nich. Takie wsparcie przedsiębiorców stanowi realizację zasady sprawiedliwości społecznej, zwłaszcza że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie rozwiązania prawnego, odnośnie którego nikt nie miał możliwości wcześniejszego przygotowania się na spełnienie jego warunków, choćby poprzez aktualizację danych. Dlatego też w ocenie skarżąca mogła ustawowe przesłanki wykazać wszelkimi środkami dowodowymi, w tym podważając formalne znaczenie klasyfikacji działalności w rejestrze podmiotów REGON. Zasadnie uznał Sąd I instancji, że już z tytułu ustawy COVID-19 i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy z 26 lutego 2021 r. wynika, że celem wprowadzonych nimi regulacji prawnych jest przeciwdziałanie sytuacjom kryzysowym spowodowanym pandemią COVID, a więc m. in. łagodzenie skutków społeczno-gospodarczych poprzez udzielanie przedsiębiorcom wsparcia materialnego, mającego na celu zapobieżenie upadłości lub likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Uwzględniając powyższe uregulowania prawne i cel ustawy i przepisów wykonawczych, pomoc przewidziana w §1a ust. 1 rozporządzenia winna trafić do podmiotów, które faktycznie prowadziły 31 marca 2021 r. działalność gospodarczą oznaczoną kodem uprawniającym do zwolnienia, zaś przychód z tej działalności w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40 % w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że z treści § 1a ust. 1 rozporządzenia wynika, że przedmiotowe dofinansowanie przysługuje przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym daną działalność. Stanowi on bowiem o "przedsiębiorcy prowadzącym działalność". Nie jest zatem decydująca sama treść wpisu do właściwego rejestru. Wobec powyższego, jeżeli dowody wskazują, że przeważający rodzaj działalności mieści się w katalogu objętym zwolnieniem, to brak jest podstaw do odmowy zawarcia umowy tylko z tego tytułu.

Mając na względzie treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 204 pkt 2 p.p.s.a, art.205 § 2 p.p.s.a.