Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 41/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1, art. 161 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1, art. 4, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na bezczynność Związku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę w zakresie dotyczącym pkt 1 - 7 wniosku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 20 grudnia 2013r.; II. umarza postępowanie w zakresie pkt 8 tego wniosku; III. stwierdza, że bezczynność dotycząca informacji wskazanej w pkt 8 tego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Związku na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 44, 62 zł (czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu części kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sp. z o.o. z siedzibą w N. wniosła w dniu 17 stycznia 2014r. (data nadania) skargę na bezczynność . Związku polegającą na nieudzieleniu jej informacji publicznej na wniosek z dnia 20 grudnia 2013r. (wysłany w dniu 27 grudnia 2013r.).

Skarżąca Spółka wskazała, że we wniosku tym domagała się udzielenia informacji o wartości wypłaconych za okres od 2007 do 2013r. nagród dla m.in. Dyrektora Zakładu (pkt 7 wniosku) oraz pozostałych pracowników Związku i Zakładu oraz osób niebędących pracownikami Związku (pkt 8 wniosku).

W odpowiedzi z dnia 3 stycznia 2014r. organ wyjaśnił, że nie wypłacał nagród wskazanym w pkt 1-6 wniosku osobom, natomiast przyznawał nagrody Dyrektorowi Związku oraz stwierdził, że do przyznawania nagród pozostałym pracownikom Związku właściwym jest dyrektor Zakładu.

Skarżąca Spółka zarzuciła, że organ nie udzielił jej należytej odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 7 i 8 wniosku. Podniosła, że skoro organ posiada informację co do nagród przyznanych Dyrektorowi Zakładu, to powinien jej udzielić. Dyrektor Zakładu jest bowiem osobą pełniącą funkcje publiczne, gdyż ma znaczny wpływ na zakres decyzji ogólnospołecznych i wydatkowanie środków publicznych.

Spółka zarzuciła również, że nie otrzymała informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Zakładu, mimo iż wysokość uznaniowych nagród podlega udostępnieniu; nie otrzymała również informacji co do nagród wypłaconych osobom niebędącym pracownikami Związku, o co wnosiła w pkt 8.

Następnie w piśmie z dnia 18 marca 2014r. skarżąca wniosła o częściowe umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wskazując, że pismem z dnia 29 stycznia 2014r., doręczonym jej w dniu 4 lutego 2014r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność, organ udzielił jej informacji, że nie wypłacał nagród osobom niebędącym pracownikami Związku oraz pozostałym pracownikom.

Skarżąca podtrzymała jednocześnie skargę w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji o wysokości wypłaconych nagród Dyrektorowi Zakładu, bowiem – zdaniem skarżącej - z gramatycznego zestawienia udzielonej w piśmie z dnia 3 stycznia 2014r. odpowiedzi organu wynika, że faktycznie wypłacał on nagrody temu podmiotowi, pomimo użytego sformułowania "przyznawał".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że w piśmie z dnia 3 stycznia 2014r. udzielił skarżącej Spółce informacji, że nie wypłacał nagród we wskazanym okresie, a jedynie przyznawał je Dyrektorowi Zakładu (pkt 7), a pojęcia "wypłacać" i "przyznawać" nie są tożsame, zaś w kolejnym piśmie z dnia 29 stycznia 2014r. doprecyzował treść odpowiedzi poprzez szczegółowe określenie podmiotów, którym Związek nie wypłacał nagród.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", która w art. 13 ust. 1 przewiduje 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej licząc od dnia złożenia wniosku - bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87).

W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że uwzględnienie skargi ma miejsce również wtedy, gdy po wniesieniu skargi organ udzieli żądanej informacji, a zatem bezprzedmiotowe stanie się zobowiązywanie organu do załatwienia wniosku – w takiej sytuacji sąd ma jednak obowiązek orzec czy bezczynność (istniejąca w dacie wniesienia skargi) miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postan. NSA z dnia 13 listopada 2012r., I OSK 2626/12, postan. z dni 31 stycznia 2013r., I OSK 86/13, wyrok WSA z dnia 25 kwietnia 2013r., II SAB/Łd 5/13)

Skarga w niniejszej sprawie jedynie w części zasługuje na uwzględnienie.

Wniosek skarżącej Spółki dotyczył informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia takiej informacji, w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Zgodnie z art. 1 ust.1 u.d.i.p. - każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną (...).

Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z dnia 20 grudnia 2013r. Spółka z .o.o. zażądała od Związku udzielenia informacji publicznej o wysokości wypłaconych nagród za okres od 2007 do 2013r. włącznie w rozbiciu na lata, dla: Przewodniczącego Zgromadzenia Związku (pkt 1), Członków Zgromadzenia Związku (pkt 2), Przewodniczącego Zarządu Związku (pkt 3), pozostałych członków Zarządu Związku (pkt 4), Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Związku (pkt 5), pozostałych członków Komisji Rewizyjnej Związku (pkt 6), a także Dyrektora Zakładu Budowy i Eksploatacji (pkt 7) i pozostałych pracowników Związku Komunalnego i Zakładu Budowy i Eksploatacji oraz osób niebędących pracownikami Związku (pkt 8).

Żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu powołanego art. 1 ust.1 u.d.i.p., zaś Związek jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia zgodnie z powołanym art. 4 ust. 1 ustawy.

W piśmie z dnia 3 stycznia 2014r. organ wskazał, że "nie wypłacał nagród" podmiotom wskazanym w pkt 1 - 6 wniosku, w pkt 7 wskazał, że "natomiast Związek przyznawał nagrody dla Dyrektora Zakładu Budowy i Eksploatacji ", zaś w pkt 8 wyjaśnił, że "pozostałym pracownikom Zakładu do przyznawania nagród właściwym jest dyrektor Zakładu".

Po wniesieniu przez Sp. z o.o. skargi na bezczynność organu z dnia 15 stycznia 2014r., nadanej w dniu 17 stycznia 2014r. (k. 14) – pismem z dnia 29 stycznia 2014r. organ sprecyzował treść odpowiedzi na wniosek skarżącej, zawartą w pkt 8 pisma z dnia 3 stycznia 2014r. wyjaśniając, że "Związek nie wypłacał nagród: 8. pozostałym pracownikom Związku i Zakładu Budowy i Eksploatacji oraz osobom nie będącym pracownikami Związku".

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga podlega oddaleniu co do żądania udzielenia informacji wskazanej w pkt 1-7 wniosku, ponieważ organ w piśmie z dnia 3 stycznia 2014r. wyjaśnił, że wymienionym w tych punktach podmiotom nagród nie wypłacał. Wbrew zarzutom skargi nie można uznać, że skoro organ udzielając odpowiedzi na pkt 7 wniosku użył określenia " natomiast przyznawał nagrody" Dyrektorowi Zakładu, to faktycznie wypłacał mu nagrody. Pojęcia "wypłacania" i "przyznawania" nagród nie są bowiem tożsame, co zauważyła sama skarżąca, a sformułowanie zawarte w odpowiedzi należy rozumieć w ten sposób, że w stosunku do podmiotów wymienionych w pkt 1 - 6 organ nie wypłacał nagród i ich nie przyznawał, natomiast w stosunku do Dyrektora wskazanego w pkt 7 wyłącznie je przyznawał, ale nie wypłacał.

W tym zakresie organ udzielił zatem odpowiedzi, dlatego nie można mu zarzucić bezczynności.

Natomiast rację ma skarżąca Spółka, że skoro organ dopiero w piśmie z dnia 29 stycznia 2014r., a więc już po wniesieniu skargi – udzielił należytej odpowiedzi na pytanie dotyczące pkt 8 wniosku, to w tym zakresie - w chwili wniesienia skargi pozostawał on w bezczynności. Z tego względu, choć bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie go do załatwienia wniosku i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – to jednak Sąd – zgodnie z wymogiem art. 149 § 1 P.p.s.a. - stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał przy tym na uwadze, że organ w znacznej części udzielił skarżącej odpowiedzi z zachowaniem wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminu, a jedynie odpowiedź odnoszącą się do pkt 8 wniosku doprecyzował z nieznacznym opóźnieniem już po wniesieniu skargi.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 P.p.s.a.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.