Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2992/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, 3a, 3b ,3c, 3d i 7
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
article: art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 725
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 182 § 2, art. 183 § 1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski NSA Jolanta Rudnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 453/23 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 21 lutego 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W ŁODZI WYROKIEM Z 20 WRZEŚNIA 2023 R. PO ROZPOZNANIU SKARGI M. F. NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W SIERADZU Z 21 LUTEGO 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODMOWY PRZYZNANIA DODATKU WĘGLOWEGO UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ WRAZ Z POPRZEDZAJĄCĄ JĄ DECYZJĄ WÓJTA GMINY [...] Z 5 STYCZNIA 2023 R.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ. Zaskarżył to rozstrzygnięcie w całości, wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi jako bezzasadnej bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto organ zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 2 ust. 3c i 3d ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 141, z późn. zm.), dalej: udw, przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przyznanie świadczenia w postaci dodatku węglowego, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie zostało uzależnione od uprzedniego podjęcia przez zainteresowaną osobę formalnych działań zmierzających do ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania gospodarstwa domowego, które to działania nie zakończyły się ustaleniem odrębnego adresu, natomiast wystarczające jest złożenie oświadczenia przez stronę postępowania, że nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 7 udw przez ich błędną wykładnię i uznanie, że z przepisów tych wynika, że ustawodawca nie uzależnił przyznania dodatku węglowego od zamieszkiwania przez osobę ubiegającą się o przyznanie dodatku w lokalu mieszkalnym, a do spełnienia przesłanek przyznania dodatku węglowego wystarczające jest zajmowanie na cele mieszkalne budynku gospodarczego;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c, 3d oraz 7 udw przez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymienione przepisy ustawy o dodatku węglowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 ppsa w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół kwestii dopuszczalności przyznania dodatku węglowego wnioskodawcy zamieszkującego pod tym samym adresem z wnioskodawcą, który uzyskał już ten dodatek, w przypadku, gdy zajmowany przez niego lokal stanowi odrębne gospodarstwo domowe nieposiadające odrębnego adresu z uwagi na nieprzeprowadzenie procedury zmiany przeznaczenia budynku z budynku gospodarczego na mieszkalny. Skarżąca zamieszkuje bowiem pod tym samym adresem, pod którym jej syn uzyskał dodatek węglowy, zajmując dawny budynek obory zaadaptowany do potrzeb mieszkalnych, przy czym w stosunku do tego budynku z powodów finansowych nie przeprowadzono procedury zgłoszenia zmiany przeznaczenia budynku, co uniemożliwiło przyznanie mu odrębnego adresu.

Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 udw dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu – w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Zauważyć także należy, że przepisy przywołanej ustawy regulują również kwestię, gdy pod jednym adresem prowadzonych jest więcej gospodarstw domowych uprawnionych do uzyskania dodatku węglowego. W przypadku takim zgodnie z art. 2 ust. 3a udw jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b udw). A w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła (art. 2 ust. 3c udw). W przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji (art. 2 ust. 3d udw).

W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżąca i jej syn zamieszkują pod tym samym adresem, ale zajmują odrębne budynki, prowadząc odrębne gospodarstwa domowe. W toku tego postępowania skarżąca oświadczyła, że z uwagi na wysokie koszty nie mogła ona do dnia 30 listopada 2022 r. dokonać przekształcenia budynku gospodarczego w mieszkalny, a co za tym idzie niemożliwe było ustalenie odrębnego adresu zamieszkania dla tego gospodarstwa domowego, co w jej ocenie uzasadniało przyznanie skarżącej dodatku węglowego pomimo uzyskania już tego świadczenia przez syna zamieszkującego odrębne gospodarstwo domowe pod tym samym adresem.

Argumentacja organu odwoławczego w tym zakresie opiera się na stanowisku, że w ocenie Kolegium zastosowanie art. 2 ust. 3c udw wymaga podjęcia formalnych czynności mających na celu nadanie odrębnego adresu gospodarstwu domowemu i zakłada dopuszczalność nadania odrębnego adresu, przy czym brak tego adresu ma być jedynie stanem przejściowym. Zauważyć jednakże należy, że wywody organu nie znajdują poparcia w treści zacytowanych powyżej przepisów. Przepis art. 2 ust. 3c udw posługuje się bowiem wyrażeniem "w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach", które należy odróżnić od wyrażenia "nie zostały zakończone postępowania mające na celu przyznanie odrębnych adresów wyodrębnionym gospodarstwom domowym" bądź wyrażeń równorzędnych i synonimicznych. Oznacza to, że w odniesieniu do braku możliwości ustalenia do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych ustawodawca wcale nie uzależnił stwierdzenia wystąpienia tej przesłanki normatywnej od podjęcia przez osobę ubiegającą się o dodatek formalnych kroków zmierzających do ustalenia odrębnego adresu, takich jak uzyskanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego czy też od potwierdzenia tej okoliczności stosownym dokumentem urzędowym bądź innym skonkretyzowanym dowodem. Podkreślenia wymaga, że stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 7 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 2701/23, w odniesieniu do analogicznie brzmiącego przepisu art. 24 ust. 5a ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (obecnie Dz.U. z 2023 r. poz. 1772, z późn. zm.). W ocenie składu orzekającego wymaganie wszczęcia procedur mających na celu przydzielenie odrębnego adresu w odniesieniu do budynku gospodarczego zaadoptowanego do potrzeb mieszkaniowych należało uznać za niezasadne również z uwagi na datę wejścia w życie przepisu art. 2 ust. 3c udw. Przepis ten wszedł bowiem w życie w dniu 3 listopada 2022 r., w związku z czym wszczęcie procedur zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.) w związku z koniecznością pozyskania dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia takiej zmiany, a następnie nadania nowego numeru adresowego należy uznać za niewykonalne w terminie do 30 listopada 2022 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego braku możliwości stawiania tak wygórowanych wymagań na gruncie art. 2 ust. 3c udw upatrywać należy także w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej ten przepis do krajowego systemu prawnego. Zgodnie bowiem ze wspomnianym uzasadnieniem znowelizowane z dniem 20 września 2022 r. przepisu ustawy o dodatku węglowym przyjęły zasadę "jeden dodatek węglowy na jeden adres", zgodnie z którą wszystkim gospodarstwom domowym zamieszkującym pod tym samym adresem przysługuje tylko jeden dodatek węglowy. Ustawodawca uznał, że w związku z tymi zmianami celowe było dostosowanie limitu wydatków, aby żaden z beneficjentów nie otrzymał zmniejszonego poziomu wsparcia. Skoro zatem ustawodawca dostrzegł sytuację, w której część najbiedniejszych obywateli zagrożonych ubóstwem energetycznym i uznał, że zasługują oni na niezmniejszony poziom wsparcia, to za niezasadne i zarazem niedopuszczalne jest dopisywanie do tego przepisu w drodze jego wykładni surowszych wymogów niż przewidziane wprost przez samego ustawodawcę.

W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie uznał, że brak złożenia wniosku o nadanie dodatkowego bądź nowego numeru porządkowego dla nieruchomości pozostaje bez wpływu na prawo do uzyskania dodatku węglowego, a wykazanie, że przesłanka, o której mowa w art. 2 ust. 3c udw, została spełniona, może nastąpić przez złożenie oświadczenia, że do dnia 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c i 3d udw nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 7 udw, przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie organowi, że miejsce zamieszkania nie stanowi zasadniczej przesłanki przyznania dodatku węglowego. Organ prawidłowo wskazał, że pojęcie to znajduje zastosowanie w odniesieniu do wskazania organu właściwego miejscowo do rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku węglowego (art. 2 ust. 12 udw) oraz ustalenia kręgu osób uprawnionych do otrzymania tego dodatku (art. 2 ust. 7 udw). Przyznanie tego dodatku zostało natomiast uzależnione od pozostawania w gospodarstwie domowym, co wynika wprost z art. 2 ust. 1 udw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawanie w gospodarstwie domowym jest równoznaczne z prowadzeniem gospodarstwa domowego pod określonym adresem. Zauważyć w tym miejscu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydając zaskarżony wyrok, okoliczność tę uczynił podstawą swojego rozstrzygnięcia. Fakt, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo powiązał tę kwestię z miejscem zamieszkania ujmowanym w rozumieniu, jakie przypisują temu wyrażeniu przepisy prawa cywilnego, nie powoduje, że jest to wada skutkująca koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Zauważyć bowiem należy, że w myśl art. 184 ppsa błędne uzasadnienie orzeczenia, które odpowiada prawu (tu: art. 2 ust. 1 udw), powoduje, że skarga kasacyjna od takiego orzeczenia nie może być uwzględniona.

W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 ppsa w zw. art. 2 ust. 7 udw nie mógł zostać uwzględniony.

Za niezasadny należało też uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 2 ust. 3c, 3d i 7 udw. Jak wynika bowiem z uzasadnienia tego zarzutu, jego zasadności autor skargi kasacyjnej upatruje w fakcie nieprawidłowego uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia w związku z nieprawidłowym zdaniem organu przyjęciem, że organy obu instancji naruszyły przywołane przepisy prawa materialnego. Skoro jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie, doszło do naruszenia tych przepisów, to zasadne było uchylenie decyzji wydanych przez Kolegium oraz Wójta. Tym samym w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ppsa i zasadnie uchylił te decyzje.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pomimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.