Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1138/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 59
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 19 czerwca 2023 r. nr 2401-IEE.7192.222.2023.4/MSL UNP: 2401-23-137862 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2023 r. znak 2401-1EE.7192.222.2023.4/MSL, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm., dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. (dalej: Naczelnik US) z dnia 21 kwietnia 2023 r., nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. K. (dalej: skarżąca, podatnik) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2023 r., nr 2414-723.262510.2023.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik US prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2023 r., nr 2414-723.262510.2023, obejmującego należność z tytułu nieuregulowanego podatku dochodowego pobieranego w wysokości 19% od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 r.

Zawiadomieniem z dnia 24 marca 2023 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności skarżącej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. Z informacji wskazanej przez organ egzekucyjny wynika, że 3 i 6 kwietnia 2023 r. bank przekazał całą egzekwowaną należność wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 7 marca 2023 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji nr [...] z dnia 29 października 2021 r., jako główny zarzut wskazała ona przedawnienie zobowiązania. Ponadto w treści zażalenia zawarty został wniosek o wstrzymanie się od wszelkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zażalenia lub umorzenie postępowania egzekucyjnego w przypadku jego wszczęcia.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r. skarżąca wniosła zarzut wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na skutek jego przedawnienia. Organ egzekucyjny zgodnie z brzmieniem art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał zarzut skarżącej wierzycielowi.

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2023 r., nr [...], organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2023 r.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego, któremu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 oraz § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nieistnienie egzekwowanego obowiązku (w tym na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego) nie mieści się w katalogu przesłanek umorzenia zawartych w art. 59 § 1 u.p.e.a. w tym przede wszystkim w pojęciu "niedopuszczalności egzekucji administracyjnej" (por. art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), a w konsekwencji wydanie przez Naczelnika US postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, a prawidłowa wykładnia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uzasadnia tezę, że "nieistnienie egzekwowanego obowiązku" mieści się w szerokim pojęciu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2. umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 24 marca 2023 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu DIAS zauważył, że kwestie przedawnienia skarżąca podniosła w piśmie stanowiącym zarzuty w prowadzonym wobec skarżącej postępowaniu egzekucyjnym. A zatem kwestia przedawnienia należności z tytułu nieuregulowanego podatku dochodowego zostanie rozpoznana w postępowaniu przed wierzycielem. Organ zauważył, że na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070), doszło do nowelizacji ustawy egzekucyjnej. Wskazana wyżej ustawa weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. i wprowadziła istotne zmiany m.in. w zakresie podstaw zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze uzasadnienie do wprowadzonej nowelizacji ustawy egzekucyjnej oraz zasadę niekonkurencyjności środków prawnych, która pozbawia organ możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym w sytuacji, gdy dana kwestia była już lub jest przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku, DIAS stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo odmówił skarżącej umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądaniem z dnia 27 marca 2023 r. wniosła ona o wstrzymanie się od wszelkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zażalenia, ewentualnie w sytuacji wszczęcia postępowania egzekucyjnego o jego umorzenie. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przed przystąpieniem do egzekucji administracyjnej zbadał jej dopuszczalność i w wyniku tej analizy nie stwierdził przeszkód uniemożliwiających jej prowadzenie. Natomiast podnoszona kwestia wygaśnięcia obowiązku z uwagi na przedawnienie należności, jest obecnie badana w postępowaniu przed wierzycielem i dopiero w wyniku jej ostatecznego rozpoznania, możliwe będzie podjęcie stosowanych działań.

Na obecnym etapie, w ocenie DIAS nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 59 § 1 u.p.e.a., dająca organowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Końcowo odnosząc się do wniosku o wstrzymanie się od wszelkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania zażalenia z dnia 27 marca 2023 r. DIAS wskazał, że możliwość czasowego wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych ustawodawca zastrzegł do wyłącznej kompetencji organu nadzoru działającego z urzędu. Instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego, czy też czynności egzekucyjnych, nie może być stosowana na wniosek. Zatem w tym przypadku istnieje konieczność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie. Ponadto DIAS zauważył, że cała dochodzona należność wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi została wyegzekwowana, wskutek zastosowanego zajęcia wierzytelności w Banku P. S.A., nie istnieje zatem przedmiot postępowania. W swoim żądaniu skarżąca wskazała konieczność wstrzymania się od wszelkich czynności egzekucyjnych, co oznacza wstrzymanie wykonania wszystkich lub części zastosowanych środków egzekucyjnych, które nie powoduje uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 1a pkt 15 u.p.e.a.).

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US obejmującego zobowiązanie skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok, względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 60 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 oraz § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 59 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.; poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zaktualizowały się przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nieistnienie egzekwowanego obowiązku (w tym na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego), nie mieści się w katalogu przesłanek umorzenia zawartych w art. 59 § 1 u.p.e.a., w tym przede wszystkim w pojęciu "niedopuszczalności egzekucji administracyjnej" (por. art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), a w konsekwencji wydanie przez Naczelnika US postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, a prawidłowa wykładnia art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uzasadnia tezę, że "nieistnienie egzekwowanego obowiązku" mieści się w szerokim pojęciu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone,

2. art. 15 k.p.a. w zw. z art. art. 138 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, w tym pominięcie odniesienia się do większości zarzutów i braku uzasadnienia dlaczego organ II instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne oraz zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca,

3. przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób zdawkowy, minimalistyczny, nieodpowiadający wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego m.in. poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę postanowienia bez potrzeby stosowania środków przymusu oraz braku wskazania dowodów, na których oparł się organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie; a nadto poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu (który to obowiązek wynika z przepisów z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.), a który to brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo naruszenie z uwagi na jego charakter (w tym skałę zaniechań ze strony organu II instancji) uzasadnia twierdzenie, że DIAS zaniechał ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji;

4. przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewyznaczenie stronie terminu celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a co za tym idzie uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, skutkujące brakiem możliwości obrony przez stronę swoich praw.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga okazała się niezasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Nowelizacja u.p.e.a., która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), całkowicie przeobraziła zarówno podstawy zarzutu, jak i przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Było to konsekwencją przede wszystkim zmiany charakteru tego pierwszego środka zaskarżenia. W sposób celowy rozdzielono te instytucje po to, aby środki obrony nie mogły się dublować (A. Cudak, Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, C.H. Beck 2022, s. 132). Nie istnieje aktualnie możliwość powoływania tych samych okoliczności w ramach zarzutu oraz żądania umorzenia postępowania (A. Cudak, op. cit., str. 145).

Zgodnie z art. 59 u.p.e.a.:

§ 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego;

2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym;

3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27;

4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek:

a) jest ściśle związany ze zobowiązanym,

b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;

5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel;

7) gdy odrębne ustawy tak stanowią.

§ 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

§ 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i h oraz pkt 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku:

1) określonym w § 1 pkt 1, 4, 6 i 7 oraz § 2;

2) niespełnienia w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy;

3) gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego.

Z kolei art. 33 u.p.e.a. stanowi:

§ 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

§ 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Jeśli zatem chodzi o obronę merytoryczną, realizowana jest ona w trybie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Natomiast w zakresie obrony formalnej, realizowana jest ona, w zależności od podnoszonych podstaw, albo w ramach skargi na czynność egzekucyjną, albo w trybie żądania zobowiązanego umorzenia postępowania egzekucyjnego (A. Cudak, op. cit., str. 147). Przez pojęcie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w znaczeniu użytym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., należy rozumieć wyłącznie przeszkody procesowe, formalne, uniemożliwiające w sposób trwały prowadzenie egzekucji administracyjnej. Natomiast w tym pojęciu nie mieszczą się przeszkody materialnoprawne (A. Cudak, op. cit., str. 139). W praktyce mogą zdarzać się przypadki wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek został już wykonany albo wygasł po wystawieniu tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany, podnosząc taką okoliczność, wnosi zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., nie występuje natomiast o umorzenie postępowania w trybie art. 59 (zob. P. M. Przybysz w: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, komentarz do art. 59). Przeciwko tezie, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, w znaczeniu przyjętym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., obejmuje także przeszkody materialnoprawne, przemawia wiele argumentów. Po pierwsze, w wyniku zmian, które nastąpiły z dniem 30 lipca 2020 r., doszło do rozdzielenia środków obrony. W trybie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej można obecnie podnosić zarzuty oparte na przeszkodach o charakterze materialnoprawnym. Natomiast przyczynami umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą być obecnie wyłącznie przeszkody procesowe. Po drugie, w poprzednim stanie prawnym przepis art. 59 § 1 u.p.e.a., obok niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, określał szereg innych przesłanek umorzenia, zarówno materialnoprawnych, jak i procesowych. Dotychczasowe przesłanki merytoryczne, zostały w wyniku nowelizacji ustawy umieszczone w podstawach ustawowych zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przepis art. 59 § 1 u.p.e.a. ich nie wymienia. Nie sposób uznać, że aktualnie zostały one "wchłonięte" przez przesłankę niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W ten sposób ta podstawa stałaby się swoistą przesłanką generalną, która zawierałaby w sobie wszystkie niewymienione w przepisie przeszkody w prowadzeniu egzekucji administracyjnej. Aktualnie zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej może być zatem podniesiony jedynie w ramach żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie może być już podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wprawdzie w stanie prawnym obowiązującym obecnie można oprzeć zarzut na okoliczności nieistnienia obowiązku, jednakże przyczyna ta stanowi przesłankę niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego a nie egzekucji administracyjnej. Istotne jest bowiem rozróżnienie między niedopuszczalnością postępowania egzekucyjnego a niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej w rozumieniu użytym w art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (A. Cudak, op. cit., str. 140).

Stanowisko to potwierdza także uzasadnienie projektu nowelizacji u.p.e.a., która weszła w życie z dniem 30 lipca 2020 r. (Druk nr 3753), w zakresie art. 33 § 2, w którym wskazano, że "przepis określa katalog przypadków będących podstawą zgłoszenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Projekt zakłada rozdzielenie środków zaskarżenia wnoszonych w toku postępowania egzekucyjnego na takie, które dotyczą bezpośrednio należności pieniężnej, i takie, które dotyczą bezpośrednio postępowania egzekucyjnego i czynności egzekucyjnych. W związku z tym katalog podstaw zarzutów został ograniczony jedynie do zarzutów kwestionujących samą należność, za rozstrzygnięcie których odpowiada wierzyciel. Są to podstawy zarzutów, w przypadku których w obowiązującym stanie prawnym organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. Są nimi: - nieistnienie obowiązku, - określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4, deklaracji, o której mowa art. 3a § 1, bądź przepisu prawa, - błąd co do osoby zobowiązanego, - brak uprzedniego doręczenia upomnienia, - wygaśnięcie obowiązku (w pojęciu mieszczą się m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie), - brak wymagalności obowiązku w związku z odroczeniem terminu wykonania obowiązku, jego rozłożeniem na raty albo z innego powodu (np. wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd)".

Wobec powyższego zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe.

Co do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że z powyżej podanych względów, nawet w przypadku stwierdzenia jakiegokolwiek ich naruszenia, nie miałoby ono wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.