Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1727/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 13, § 57, § 60
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 35 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1704/22 w sprawie ze skargi B.Ł. i A.K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 stycznia 2019 r. nr I-XIII.7721.6.4.2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T.K. na rzecz A.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 21 lutego 2023 r., II SA/Rz 1704/22, w wyniku rozpoznania skargi B.Ł. i A.K., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Podkarpackiego z 8 stycznia 2019 r., nr I-XIII.7721.6.4.2018 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 11 października 2018 r., nr 187/18, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej: p.b., oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T.K. z 27 kwietnia 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działkach nr ew. [...] położonych przy ul. [...] w T.

T.K. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię § 13 oraz § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), dalej: r.w.t., wynikającą z błędnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli legalnościowej w związku z wadliwością zalegającej w dokumentacji projektowej analizy nasłonecznienia, skoro zarówno Wojewoda Podkarpacki, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w poprzednim postępowaniu dotyczącym skargi na przedmiotową decyzję Wojewody Podkarpackiego prowadzonym pod sygn. akt II SA/Rz 307/19, stwierdzili, iż niezasadne okazały się zarzuty skarżących dotyczące naruszenia § 13, § 57 i § 60 r.w.t.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.K. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego kasacyjnie na uzasadnionych podstawach.

Poddany kontroli instancyjnej wyrok został wydany przez Sąd I instancji w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjne wyrokiem z 11 października 2022 r., II OSK 3280/19 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 24 czerwca 2019 r., II SA/Rz 307/19 uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody Podkarpackiego z 8 stycznia 2019 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną T.K., podzielając zarzut dopuszczenia się przez Sąd błędnej wykładni art. 33 ust. 1 p.b. wynikającej z wadliwego przyjęcia, że przepis ten nie może stanowić podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego zaprojektowanej inwestycji, jeżeli projektem budowlanym nie została objęta budowa przyłączy. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, Naczelny Sąd Administracyjne wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu skargi Sąd powinien wziąć pod uwagę ujawnioną w wyroku wykładnię art. 33 ust. 1 p.b. i raz jeszcze przy ponownej analizie akt sprawy ocenić legalność zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest powodów, by przyjąć, że dokonując ponownej analizy akt sprawy, Sąd I instancji, dostrzegając podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego, dopuścił się zarzucanego mu naruszenia prawa materialnego poprzez oparcie się na błędnej wykładni § 13, § 57 i § 60 r.w.t.

Należy przypomnieć, że istota dostrzeżonej przez Sąd I instancji wadliwości w działaniu organu odwoławczego wyrażała się w stwierdzeniu, iż kontrolowana decyzja jest nieprawidłowa z przyczyn procesowych w stopniu, który co najmniej mógł mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem Wojewoda Podkarpacki, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, pomimo zarzutów odwołania i podniesionych zastrzeżeń, nie dokonał pełnej i weryfikowalnej kontroli prawidłowości sporządzenia przez uprawniony podmiot analizy przesłaniania oraz nasłonecznienia, a swoje ustalenia i wnioski oparł, z jednej strony, na niepełnych i pozbawionych szerszego uzasadnienia twierdzeniach autora analizy, z drugiej zaś, na trudno czytelnym załączniku graficznym. W ten sposób doszło, jak przyjął Sąd I instancji, do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia wniosek, że w wyżej wskazanym zakresie dokumentacja projektu budowlanego oraz sama decyzja organu I instancji zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie poddają się kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności kontroli legalnościowej Sądu. Wniosek ten wiązał się z uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i to ten przepis został powołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako podstawa podjętego rozstrzygnięcia.

Argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się w sprawie do przypisania Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego pozbawiona jest skuteczności, ponieważ nie odpowiada ona przytoczonej przyczynie, z powodu której Sąd wydał zaskarżony wyrok uwzględniający skargę złożoną przez B.Ł. i A.K. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by wykładnia przepisów r.w.t. wymienionych w skardze kasacyjnej, którą akceptuje skarżący kasacyjnie, różniła się w sposób istotny względem tej, na której zdecydował się oprzeć Sąd I instancji. Rozumienie przepisów r.w.t. kształtujących sposób usytuowania spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego pod kątem przesłaniania i innych reguł dotyczących relacji przestrzennych w zabudowie umożliwiających dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie stanowiło w niniejszej sprawie przedmiotu sporu. Stanowił go natomiast sposób sporządzenia dokumentacji projektowej, która w części obejmującej analizę przesłaniania i nasłonecznienia (k. 14-18), z powodu swojej fragmentaryczności i nieczytelności informacji przedstawionych graficznie, nie mogła zostać uznana za dowód pozwalający stwierdzić spełnienie przez inwestora wymagania opisanego w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., czyniąc przedwczesnym zatwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego.

Sąd I instancji odwołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do znaczenia normatywnego art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowo kwalifikując stwierdzony błąd jako wadliwość dotyczącą podstawy faktycznej wydanego przez Wojewodę Podkarpackiego rozstrzygnięcia. Jego zakwestionowanie w skardze kasacyjnej oparte na założeniu, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został w zaskarżonym wyroku nieprawidłowo rozważony, wymagał przypisania Sądowi I instancji nie tyle naruszenia przepisów prawa materialnego, ile naruszenia przepisów prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Odstąpienie od powołania tychże przepisów w podstawie skargi kasacyjnej uniemożliwia skarżącemu kasacyjnie polemikę ze stanowiskiem zajętym przez Sąd I instancji w kontrolowanym wyroku. Zauważenia zresztą wymaga, że kontestowanie przez autora skargi kasacyjnej tego stanowiska nie wiąże się z merytorycznym wykazaniem w uzasadnieniu środka odwoławczego niepoprawności cechującej rozumowanie Sądu odnoszące się do treści sporządzonej w projekcie analizy przesłaniania i nasłonecznienia. Czynione przez skarżącego kasacyjnie uwagi, mające co do zasady wyłącznie sprawozdawczy charakter, pozostawiają poza zakresem wyjaśnienia tak kwestię budzącego wątpliwości ograniczenia analizy do budynku znajdującego się na działkach nr ew. [...], co skutkowało pominięciem w analizie zabudowy znajdującej się na pozostałych działkach sąsiadujących z projektowaną inwestycją (działki nr ew. [...]), jak i sposobu prezentacji przyjętych przez autora opracowania ustaleń.

Skarżący kasacyjnie nie może upatrywać w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 24 czerwca 2019 r., II SA/Rz 307/19 podstawy, która przesądzałaby o legalności wskazanego aktu administracyjnego. W orzeczeniu tym jakkolwiek bowiem Sąd przyjął, że nie można mówić o naruszeniu przez organ § 13, § 57 i § 60 r.w.t., to w sposób wyraźny stwierdził, iż w następstwie uchylenia decyzji kwestie normowane ww. przepisami powinny być raz jeszcze przedmiotem opracowania z uwagi na mankamenty cechujące włączony do projektu budowlanego dokument. Wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazania co do dalszego postępowania uniemożliwiały zagadnienie to wyłączyć Sądowi I instancji z zakresu swoich rozważań.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.