Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 661/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 45 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.

SENTENCJA

Dnia 7 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 roku sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w T. odmówił szeregowemu P. P. zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265).

W uzasadnieniu wskazano, iż szeregowy P. P. pełnił zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej Nr [...] zawartego w dniu [...] w T. z Dowódcą [...]. Termin zakończenia kontraktu określony został na dzień [...].

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy pragmatycznej żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu.

Szeregowy P. P. wystąpił z przedmiotowym wnioskiem w dniu [...] do Dowódcy [...] właściwego do zawierania kontraktów na pełnienie służby kontraktowej.

W toku postępowania ustalono, że żołnierz w opinii swoich przełożonych jest osobą o słabej odporności psychicznej na stres. Z nakazanych zadań i obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym wywiązuje się w stopniu dostatecznym nie wykazując inicjatywy i zaangażowania w wykonywanie obowiązków. Wykazuje niski poziom wiedzy i znajomości z zakresu powierzonego sprzętu. W związku z zakończeniem kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej P. P. został poddany opiniowaniu służbowemu przez bezpośredniego przełożonego - dowódcę obsługi radiostacji sierżanta T. K. W wyniku opiniowania służbowego z wywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym zawartych w karcie opisu stanowiska służbowego żołnierz otrzymał ogólną ocenę dostateczną. Organ wskazał, iż mając na uwadze fakt otrzymania oceny dostatecznej z opiniowania służbowego, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania ogólnej oceny dostatecznej z opinii służbowej.

Od powyższego rozkazu P. P. wniósł odwołanie nie zgadzając się z jego uzasadnieniem. Wskazał, że w jego ocenie twierdzenia w nim zawarte nie są prawdziwe i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Żołnierz wyjaśnił, iż stale podnosi swoje kwalifikacje poprzez uczestnictwo w różnego rodzaju kursach. Ponadto stwierdził, że wydana w jego sprawie opinia służbowa nie ma mocy prawnej gdyż została sporządzona w niewłaściwym terminie, a ponadto wyjaśnił, że od opinii tej złożył odwołanie, które nie zostało do dnia dzisiejszego rozpatrzone. Wskazał ponadto na swą trudną sytuację życiową. Podniósł, iż jest jedynym żywicielem rodziny a ponadto opiekuje się nieuleczalnie chorą żoną.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Dowódca [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] pkt 3 Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w T. z dnia [...].

W uzasadnieniu wskazano, iż w czasie pełnienia służby żołnierz cechował się małym zaangażowaniem w wykonywanie obowiązków służbowych, co skutkowało niskim poziomem wywiązywania się ze stawianych mu zadań. Świadczą o tym zgodne oświadczenia dwóch przełożonych żołnierza jak również ogólna ocena z opinii służbowej oraz oceny cząstkowe zawarte w tej opinii. Powyższy powód sam w sobie stanowił wystarczającą podstawę do odmowy zawarcia kolejnego kontraktu.

W ocenie organu bez wpływu na tę okoliczność pozostaje fakt posiadania przez żołnierza licznych zaświadczeń potwierdzających ukończenie kursów i szkoleń.

W kwestii wystawionej żołnierzowi opinii służbowej organ wskazał, że istotnie, uzyskanie przez żołnierza oceny dostatecznej z opinii stanowi fakultatywną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w oparciu o art. 112 ust. 1 pkt 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednakże organy z tej możliwości nie skorzystały, w związku z czym żołnierz pełni służbę do czasu upływu terminu określonego w kontrakcie. Nie zmienia to jednak faktu że opinia jako dokument może stanowić dowód w postępowaniu, którego przedmiotem jest ocena zasadności zawarcia z żołnierzem kolejnego kontraktu. Wskazano, iż wbrew twierdzeniom strony, opinia została sporządzona w przewidzianym przez ustawę terminie. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 proces opiniowania służbowego rozpoczyna się na 6 miesięcy przed upływem okresu obowiązywania kontraktu. W związku z powyższym, skoro kontrakt z dnia [...] przewidywał pełnienie służby w okresie od [...] do [...], to sporządzenie opinii w dniu [...] oznacza zachowanie ustawowego terminu.

Ponadto organ wskazał, że strona wbrew swoim twierdzeniom zawartym w odwołaniu od Rozkazu personalnego, wniosła w dniu [...] (strona sama wskazuje tą datę), nie odwołanie od opinii służbowej (termin 14 dni do wniesienia odwołania zgodnie z art. 26 ust. 15 ustawy pragmatycznej upłynął bezskutecznie w dniu [...]), lecz "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania". Kopię przedmiotowego wniosku strona przesłała organowi odwoławczemu, zaś z jego treści w sposób oczywisty wynika, że był to "wniosek o przywrócenie terminu". Biorąc pod uwagę że zgodnie z powołanym art. 26 ust. 15 odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpoznaniu, przedmiotowa opinia jest ostateczna. Ponadto organ podkreślił, że instytucja przywrócenia terminu, nie znajduje zastosowania do opiniowania służbowego. Proces opiniowania nie jest bowiem postępowaniem administracyjnym, zaś przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 pkt 2, nie znajdują do niego zastosowania.

Organ odwoławczy podniósł, że żołnierz w okresie trwania kontraktu przebywał przez stosunkowo długie okresy czasu na zwolnieniach lekarskich; w 2012 r. przez okres łącznie 76 dni, zaś w 2013 r.- 46 dni. W ocenie organu, taki stan kondycji zdrowotnej żołnierza jest przeciwwskazaniem dla pełnienia zawodowej służby wojskowej, w szczególności w korpusie szeregowych i stanowi dodatkowy argument na rzecz zasadności odmowy przedłużenia kontraktu.

Organ odwoławczy dostrzegł okoliczność, jaką jest trudna sytuacja rodzinna żołnierza, związana w szczególności z nieuleczalną chorobą żony. Jednakże okoliczność ta nie może sama w sobie zadecydować o przedłużeniu kontraktu w sytuacji, gdy jak wykazano powyżej, w interesie społecznym jest wydanie decyzji odmownej. Należy ponadto wskazać, że z chwilą wygaśnięcia stosunku zawodowej służby wojskowej żołnierza, powstanie możliwość powołania do zawodowej służby wojskowej i wyznaczenia na stanowisko młodszy kierowca – elektromechanik innej osoby, która może w wyższym stopniu wywiązywać się z zadań służbowych.

Na powyższą decyzję P. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Na wstępie wskazał, iż w zaskarżonej decyzji organ błędnie oznaczył numer rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80, 81 oraz art. 6 w zw. z art. 8 kpa poprzez ich niezastosowanie.

Skarżacy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto z ostrożności procesowej, z uwagi na błąd w oznaczeniu rozkazu personalnego w zaskarżonej decyzji, wniósł skargę na bezczynność Dowódcy [...] oraz przewlekłe postępowanie w zakresie odwołania od rozkazu personalnego nr [...] pkt 3 z dnia [...].

Wskazał, iż nie otrzymał pouczenia o terminach zaskarżenia opinii służbowej, która w jego ocenie nie spełnia wymogów formalnych. Nie zgadzając się z opinią złożył od niej odwołanie, jednak nigdy nie otrzymał na nie odpowiedzi. Wskazał, iż dowiedział się, że przedmiotowe pismo po jakimś czasie zaginęło.

Podkreślił ponadto, że opinia została sporządzona za okres od dnia [...] do [...] jednakże przez przełożonego służbowego, który sprawował nad nim zwierzchnictwo przez zaledwie 1,5 miesiąca.

W jego ocenie organ pominął okoliczność, że skarżący w 2012 r. uległ wypadkowi w trakcie zajęć z wychowania fizycznego, z atletyki terenowej, biegnąc przez las, zatem w trakcie pełnienia przez niego służby wojskowej. Stąd przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres 67 dni. Fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim w 2013 r. również spowodowany był nadmiernym przeciążeniem organizmu w związku ze służbą wojskową.

Skarżący podkreślił, że ukończył studia licencjackie na kierunku informatyka oraz nieustannie podnosi swoje kwalifikacje, uczestnicząc w licznych szkoleniach i kursach. Obecnie skarżący jest studentem "A" w T. na kierunku ratownik medyczny.

W odpowiedzi na skargę Dowódca [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż organ sprostował z urzędu pomyłkę zawartą w zaskarżonej decyzji, dotycząca numeru rozkazu personalnego, postanowieniem z dnia [...] nr [...], które nie zostało przez stronę zaskarżone. Ponadto wskazano, iż poza złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od opinii, skarżący nie skorzystał z możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia się co do nich. Wskazał, iż fakt przebywania na zwolnieniach lekarskich spowodowany nadmiernym przeciążeniem służbą wojskowa oznacza, iż P. P. jest osoba o słabej kondycji zdrowotnej, co wyklucza możliwość pełnienia przez niego służby. Wskazano również, iż żołnierz został zaledwie jeden raz wyróżniony w toku służby urlopem nagrodowym w najniższym możliwym wymiarze – 3 dni. Ponadto powtórzył stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 listopada 2013 r. pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi, popierając argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Dowódcy [...] nie jest dotknięta takimi wadami, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową (ust. 2 tego art.).

Odnosząc się do charakteru prawnego sytuacji skarżącego, w świetle powołanych podstaw prawnych, należy stwierdzić, że przepisy ustawy nie ustanawiają ani trybu rozpoznania wniosku, ani nie określają przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia (odmowy zawarcia) kontraktu na pełnienie służby terminowej. Tryb ten pojawia się wyłącznie w akcie podustawowym, to jest wydanym na podstawie art. 16 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2010 r., Nr 45, poz. 265). Mianowicie w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem (§ 15 ust. 1).

Zgodnie z ust. 2 tego przepisu w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego (będącego rodzajem decyzji administracyjnej, por. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych).

Odnosząc z kolei tą charakterystykę do wzorca kodeksowego należy uznać, że decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu albo odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. Co do zasady wydając decyzję uznaniową organ administracji, stosownie do art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.), ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, LEX nr 149543). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia.

Oceniając charakter prawny decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. W tym zaś przypadku uznanie zostało przyznane organowi w możliwe najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Pomijając kwestie, czy akt podustawowy jest właściwym miejscem do regulacji formy trybu wydawania aktów administracyjnych z powołanego przepisu nie wynika żadna przesłanka, która podlega badaniu przez organ, do którego został złożony wniosek o zawarcie nowego kontraktu. Jedynym zaś wymogiem stawianym organom jest zaopiniowanie takiego wniosku.

Wynika to z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych (por. art. 9 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2a tej ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Kryterium to z istoty zatem nie daje się ocenić pod względem legalności.

W orzecznictwie podkreśla się, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego w trybie administracyjnym nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2006 r., I OSK 1348/05 i 11 kwietnia 2012 r., I OSK 1655/11, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA).

Uznanie administracyjne oznacza możliwość wyboru przez organ administracyjny przy podejmowaniu decyzji następstwa prawnego określonego w normie prawnej. Z uznaniem mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna zawiera dyspozycję w formie alternatywnej; najczęściej poprzez sformułowanie: organ... może" (zobacz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996, str. 50). Sąd powinien zatem ocenić, czy organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Warunkiem koniecznym w procesie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie jest zapoznanie się organu podejmującego decyzję z opinią dowódcy jednostki wojskowej. Taki wymóg wynika wprost z przepisu § 15 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż wniosek skarżącego nie został pozytywnie zaopiniowany przez przełożonego Dowódcę Kompanii Dowodzenia SD. W opinii tej z dnia 11 marca 2013r. stwierdzono:, cyt. "W dotychczasowej służbie żołnierz nie sprawia problemów wychowawczych. Nie był karany, jednokrotnie został wyróżniony urlopem nagrodowym za nadobowiązkowe prace gospodarcze. Podczas wypełniania dotychczasowego kontraktu żołnierza cechowała słaba odporność psychiczna, źle reagował na sytuacje stresowe. Dał się poznać jako osoba nie przejawiająca inicjatywy, bierna w wykonywaniu powierzonych obowiązków. Brak zaangażowania szer. P. w proces szkolenia wojskowego skutkuje niskim poziomem wiedzy i znajomości powierzonego sprzętu. Jednocześnie żołnierz kończy studia na kierunku medycznym co może być przyczyną małego zaangażowania w pracy w jednostce. W związku z powyższym odnoszę się negatywnie do wniosku szer. P. o przedłużenie wygasającego kontraktu". W świetle powyższych ustaleń nie można organowi orzekającemu w sprawie zarzucić podjęcia rozstrzygnięcia dowolnego, arbitralnego, nie mającego oparcia w materiale dowodowym sprawy. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy był zatem uprawniony do wydania decyzji negatywnej dla strony. Trzeba mieć na względzie, iż w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych w interesie społecznym, tożsamym z potrzebami armii, leży aby żołnierze zawodowi spełniali nie tylko wymagania formalne, ale też dawali gwarancję wykonywania powierzonych im zadań w sposób profesjonalny.

Argument organów o przebywaniu skarżącego na zwolnieniach lekarskich może być również uzasadnieniem podjętego rozstrzygnięcia. Kwestie podnoszone przez skarżącego nie są przy tym istotne dla wyniku sprawy, gdyż nawet inna ocena przyczyn jego niedyspozycji lub sprawności fizycznej nie rodzi skutku w postaci obowiązku zawarcia nowego kontraktu. Wynika to z tej racji, że istota i przyczyny niedyspozycji skarżącego nie są sporne. To zaś, że nie była ona zawiniona przez skarżącego, z punktu widzenia celu zawarcia nowego kontraktu nie ma znaczenia. Sam fakt, że skarżący w skardze uzasadniał, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim w 2013r. spowodowane było konsekwencjami wynikającymi z nadmiernego przeciążenia organizmu w związku ze służbą wojskową stawia pod znakiem zapytania jego przydatność do służby. Nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych jest bowiem to, by żołnierze zawodowi w trakcie trwania kontraktu byli w pełni dyspozycyjni i sprawni. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni usprawiedliwiony i zrozumiały.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż powołane powyżej przepisy prawa, proces opiniowania żołnierza zawodowego ubiegającego się o kolejny kontrakt, powierzają dowódcy jednostki wojskowej. To jego opinia jest w tej sprawie istotna i wprost wpływa na podejmowanie decyzji w sprawie. Inne zaś opinie, jako nie wymagane prawem, mają jedynie walor pomocniczy, informacyjny, lecz niewiążący. W tym kontekście należy wyjaśnić, że wszystkie zarzuty pod adresem sporządzonej w trybie art. 26 ustawy opinii z dnia 7 stycznia 2013r. zarówno procesowe jak i merytoryczne w tym polemika z ustaleniami opinii bezpośredniego przełożonego skarżącego - sierżanta T. K., nie mają z powyższych względów znaczenia. Fakt, że organ I instancji wskazał, że w wyniku tej opinii otrzymanie oceny dostatecznej jest podstawą możliwości zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej, było tylko dodatkowym argumentem przy podejmowaniu rozkazu w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu. Podnoszony więc przez skarżącego fakt dokonania w tejże opinii odmiennej oceny jego predyspozycji psychicznych, jak również okoliczność, że sierżant T. K. był jego przełożonym zbyt krótko, aby go poznać pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organów. Jak bowiem wyjaśniono wyżej, tylko opinia wydana w trybie § 15 ust. 1 Rozporządzenia jest wymagana przy ocenie wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu.

Również zarzut skarżącego, że organ nie wziął pod uwagę jego poziomu wykształcenia, zaangażowania w podnoszenie kwalifikacji służbowych, nagród i wyróżnień nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie organy stwierdziły, że dokonania i osiągnięcia naukowe skarżącego nie mają znaczenia w sprawie bowiem nie pozostają w związku z pełnioną służbą na stanowisku młodszego kierowcy elektromechanika.

Nieusprawiedliwiony jest również zarzut wydania decyzji utrzymującej w mocy rozkaz personalny niedotyczący skarżącego. Wskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji innego numeru rozkazu personalnego należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, tym bardziej, że błąd ten został sprostowany postanowieniem nr 3 z dnia, 22 maja 2013r. które skarżący otrzymał i nie zaskarżył.

Wobec powyższego organom nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Postępowanie było prowadzone we właściwym trybie i przez właściwe organy. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji być może niedostatecznie wyjaśniają stronie powody rozstrzygnięcia jednakże nie jest ono dowolne, albowiem posiada oparcie w materiale dowodowym.

Przyjąć zatem należy, iż niedostatki uzasadnienia zaskarżonej decyzji (wymagane przepisem art. 107 § 3 k.p.a.), nie mogły mieć wpływu na końcowy wynika sprawy, a wobec tego skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

b.a.