Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 527/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1013/22 w sprawie ze skargi [...] w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 kwietnia 2022 r., nr 379/2022 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego obiektu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1013/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Warszawie (zwanej dalej "Wspólnotą") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 8 kwietnia 2022 r., nr 379/2022 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 13 grudnia 2021 r. Drugą z wymienionych tu decyzji organ, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w Warszawie, wpływającego na zawilgocenie ściany i sufitu w lokalu nr [...]: nakazał skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr [...], poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w ocenie technicznej sporządzonej w dniu 20 lipca 2021 r. przez M. R., to jest: zdjąć warstwę wierzchniej posadzki z gresu i zdemontować wpusty odwodnienia, zdjąć warstwę izolacji przeciwwilgociowej, oczyścić i wyrównać powierzchnię wylewki betonowej, skorygować odpowiednie spadki posadzki, ponownie wykonać warstwy izolacji przeciwwilgociowej z odpowiednim wywinięciem na ściany, wykonać montaż wpustów odwodnienia oraz ułożyć posadzkę gresu z zachowaniem odpowiednich spadków.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota zarzucając naruszenie:

1. art. 2 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 z późn. zm., dalej "u.w.l.") poprzez uznanie, że wnętrze balkonu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielomieszkaniowym stanowi nieruchomość wspólną, za którą skarżąca odpowiada;

2. art. 3 ust. 2 u.w.l. poprzez błędne interpretowanie pojęcia "nieruchomość wspólna";

3. art. 13 ust. 1 u.w.l. poprzez uznanie, że to nie na właścicielu lokalu ciąży obowiązek utrzymywania swojego lokalu i przynależnych do nich pomieszczeń w należytym stanie;

4. art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej "P.b.") poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że remont balkonu powinna przeprowadzić skarżąca;

5. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez: przeprowadzenie postępowania w sposób wywołujący brak zaufania do organów państwa oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego problemu, który jest przedmiotem postępowania, a zarazem nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz skarżącej przy wydawaniu orzeczenia;

6. art. 7a K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść organu bez dogłębnego przeprowadzenia postępowania dowodowego,

7. art. 7b K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego polegającego na przyjęciu dowodu z opinii technicznej stanu technicznego balkonu przynależnego lokalu nr [...] w budynku wielomieszkaniowym przy ul. [...], jako wystarczającego, mimo licznych wątpliwości, jakie ta opinia przedstawiła oraz poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu prawnego sprawy, uznając w świetle prawa budowlanego, że to na skarżącej ciąży obowiązek remontu spornego balkonu, a w konsekwencji niekierowanie się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli;

8. art. 8 ust. 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób wywołujący brak zaufania do organu z uwagi na uznanie, że opinia techniczna stanu technicznego tarasu przynależnego lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...], "mimo jej licznych wątpliwości", jest wystarczająca do zajęcia ostatecznego stanowiska, kończącego sprawę;

9. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym nie zlecenie przeprowadzenia uzupełniającej opinii technicznej, co pozwoliłoby stwierdzić, co jest faktyczną przyczyną przeciekania balkonu oraz niedopuszczenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka zgłoszonych osób.

Wskazując na powyższe Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wystąpiła nadto o "przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania organowi I instancji". "Z ostrożności procesowej" skarżąca zwróciła się o dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadka wymienionych w skardze kasacyjnej osób na okoliczność potwierdzenia, że państwo W. (właściciele lokalu nr [...]) sami, prywatnie, we własnym zakresie, przeprowadzali prace budowlane na balkonie kładąc terakotę oraz wymieniając okna, na co zbierali podpisy członków Wspólnoty w celu uzyskania zgody na wymienione inwestycje budowlane, które mogły spowodować uszkodzenie warstwy izolacyjnej. Spólnota wystąpiła wreszcie o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej lub nowo sporządzonej opinii technicznej dotyczącej stanu technicznego spornego balkonu na okoliczność ustalenia i wykazania faktycznej przyczyny jego przeciekania, a nadto dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczność potwierdzenia, że właściciele lokalu nr [...] sami, prywatnie, we własnym zakresie, przeprowadzali prace budowlane na balkonie oraz wymieniali okna.

Uczestniczka postępowania K. W. w piśmie z dnia 24 lutego 2023 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Podkreśliła ona, że elementy architektoniczne konstrukcji balkonu trwale połączone z bryłą budynku powinny być kwalifikowane jako nieruchomość wspólna. Będzie to płyta balkonowa, izolacja, balustrada oraz te elementy balkonu, które stanowią fragment elewacji budynku. K. W. zaznaczyła też, że dowolne i niepoparte dowodami jest twierdzenie, że to właściciel lokalu nr [...] uszkodził balkon. Jak wynika ze sporządzonej przez biegłego opinii – konieczność wyrównania wylewki betonowej tarasu czy wymiany warstwy izolacji wskazują na błędy konstrukcyjne budynku, które powstały na etapie jego budowy. Nawet zakładając, że posadzka była wymieniona, to była wymieniona z uwagi na przeciekanie tarasu, wymiana ta nie mogła spowodować uszkodzenia warstwy izolacyjnej, czy struktury wylewki na balkonie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Grupa materialnoprawnych zarzutów skargi kasacyjnej oznaczonych wyżej (1-4 z listy na stronie 1-2 niniejszego uzasadnienia) wywiedziona została z tego samego założenia wyjściowego. Otóż Wspólnota stara się przekonać, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego tarasu przynależnego do lokalu nr [...], poprzez wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w ocenie technicznej sporządzonej w dniu 20 lipca 2021 r. przez M. R. , nie powinien być na nią nałożony. Z argumentacji skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca przywiązuje szczególną uwagę do faktu, że (jej zdaniem) to właściciel lokalu nr [...], na skutek podjętych przez siebie robót w obrębie lokalu (w tym tarasu), doprowadził do zaistnienia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Należało więc przede wszystkim skoncentrować aktywność dowodową na ustaleniu, co jest przyczyną przeciekania balkonu. Wspólnota zaznaczyła, że może to być spowodowane wadliwością warstwy izolacyjnej tarasu, która nie stanowi nieruchomości wspólnej, a do tego właściciel lokalu może w nią ingerować.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał podniesionych przez Wspólnotę materialnoprawnych zarzutów za usprawiedliwione. Pierwszy z nich – odnoszący się do art. 2 ust. 2 i 4 u.w.l., czyli przepisów zawierających definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego i określających, co może do niego przynależeć – nie ma istotniejszego znaczenia z punktu widzenia niniejszej sprawy i skądinąd nie został poparty wywodem prawnym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście nie deprecjonuje tych regulacji, jednakże chciałby zaakcentować, że linia zaistniałego w sprawie sporu koncentruje się zasadniczo na art. 3 ust. 2 u.w.l. określającym, co stanowi część wspólną w przypadku nieruchomości, w ramach której wyodrębniono samodzielne lokale mieszkalne. W myśl tego przepisu: "Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali". Przedmiotem kontrowersji, która ujawniła się w niniejszej sprawie, jest to, kto – wspólnota mieszkaniowa, czy właściciel lokalu – powinien być adresatem nałożonych przez organ nadzoru budowlanego obowiązków usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, gdy te wynikają z nieszczelności elementów w obrębie tarasu przynależnego do konkretnego lokalu mieszkalnego.

Art. 3 ust. 2 u.w.l. odwołuje się do kryterium funkcjonalnego wskazując, że nieruchomością wspólną są te części budynku, które "nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali". Nie chodzi tu przy tym o "użytek" w wąskim tego słowa znaczeniu, sprowadzający się do możliwości korzystania z danej części budynku, powiązanej z jej dostępnością. Pojęcie "użytku" w rozumieniu tego przepisu ma szerszy zakres, który musi być odnoszony właśnie do funkcji, jaką pełni dana część budynku. W konsekwencji każda część budynku, której znaczenie (funkcja) wykracza poza sferę odrębnego lokalu, powinna być uznawana za należącą do nieruchomości wspólnej. Tym samym tarasy w zależności od tego, czy służą wyłącznie właścicielowi danego lokalu, czy też są przeznaczone także do użytku innych właścicieli lokali (balkony ciągłe), mogą stanowić bądź część składową konkretnych lokali, bądź zaliczać się do nieruchomości wspólnej. Tym samym te elementy tarasu, które służą wyłącznie do zaspokajania potrzeb właścicieli lokali, są częściami składowymi danego lokalu. W praktyce jest to zatem ich wewnętrzna przestrzeń, wyodrębniona podłogą i balustradą, a niekiedy także ścianami bocznymi i sufitem. Przyjąć należy, że własność lokalu rozciąga się również na posadzkę niestanowiącą elementu izolacji budynku. Elementy architektonicznej konstrukcji tarasu trwale połączone z bryłą budynku stanowią części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu, zatem – na podstawie art. 3 ust. 2 u.w.l. – powinny być kwalifikowane jako nieruchomość wspólna. Należy do nich zaliczyć płytę tarasu wraz z towarzyszącą jej izolacją, balustradę oraz elementy stanowiące fragmenty elewacji budynku, która co do zasady jest nieruchomością wspólną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1549/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Wspólnota – jak wynika z argumentacji skargi kasacyjnej – nie godzi się na nałożenie na nią obowiązków związanych z usunięciem nieprawidłowości stanu technicznego tarasu przy lokalu nr [...], gdyż uważa, że nieprawidłowości te zaistniały na skutek prac prowadzonych przez właścicieli tego lokalu, co oznacza, że to on powinien ponosić ich konsekwencje.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuję powyższe uwagi Wspólnoty ze zrozumieniem. Co do zasady nie odmawia także pewnych racji argumentacji prawnej zaprezentowanej w skardze kasacyjnej. Prawdą jest, że w orzecznictwie dopuszcza się niekiedy możliwość nałożenia na właścicieli lokali obowiązków związanych z usunięciem nieprawidłowości w obrębie tarasu czy balkonu przy konkretnym lokalu mieszkalnym (zob. wyrok z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 460/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to jednak zasadą, a finalna ocena, na jaki podmiot należy nałożyć obowiązki, zależy od indywidualnych okoliczności danego przypadku. Przykładowo w stanie faktycznym przywołanego wyżej wyroku o sygn. akt II OSK 460/13 już na etapie nakładania obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej jako główną przyczynę nieprawidłowości w stanie technicznym tarasu upatrywano działania właścicieli samodzielnego lokalu, które dotyczyły wyjściowo zewnętrznych elementów budynku w obrębie tarasu, takich jak prace przy obróbkach blacharskich czy niewłaściwe utrzymanie posadzki tarasu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niniejsza sprawa wymagała innego podejścia. Wprawdzie Wspólnota twierdzi, że pojawienie się zawilgoceń ściany i sufitu w lokalu nr [...] jest następstwem prac wykonanych przez właścicieli lokalu nr [...], to jednak nie jest to bezsporne. W niniejszej sprawie wypowiedziała się także uczestniczka postępowania K. W. Stanowczo zaprzeczyła, iżby jakiekolwiek dowody mogły świadczyć, że to prace wykonane przez właściciela lokalu nr [...] spowodowały przeciekanie wody z tarasu. Uczestniczka postępowania – i słusznie – zwróciła uwagę również na to, że wynikający ze sporządzonej ekspertyzy technicznej zakres prac jest na tyle przedmiotowo szeroki, że trudno uznać go automatycznie za potrzebę będącą następstwem błędnego ułożenia posadzki tarasu przez właściciela lokalu. Przewiduje się chociażby zdjęcia warstwy wierzchniej posadzki i zamontowania wpustów odwodnienia, zdjęcie warstwy izolacji przeciwwilgociowej, oczyszczenia i wyrównania powierzchni wylewki betonowej, skorygowanie spadków posadzki, czy ponowne wykonania warstwy izolacji przeciwwilgociowej z odpowiednim wywinięciem na ściany.

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze względu na zakres zdiagnozowanych w ekspertyzie technicznej nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, co także znalazło swój wyraz w spektrum koniecznych do wykonania prac, prawidłowym było nałożenie obowiązków z art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. na Wspólnotę, a nie na właściciela lokalu nr [...]. Podkreślić należy, że konieczne prace naprawcze dotyczą nie wyłącznie posadzki tarasu (płytek), a nawet nie ograniczają się do tylko izolacji przeciwwilgociowej. Przewiduje się choćby oczyszczenie i wyrównanie wylewki betonowej, w tym skorygowanie spadków posadzki, oraz prawidłową realizacją odwodnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zaistniała więc konieczność podjęcia działań w granicach nieruchomości wspólnej w związku z jej nieodpowiednim stanem. Jeszcze raz podkreślić należy: wprawdzie podjęte prace dotyczyć będą tarasu, jednakże ujawnione problemy techniczne nie odnoszą się tylko do jakości ułożenia czy szczelności warstwy płytek, ale też dalszych warstw i elementów: wylewki, izolacji przeciwwilgociowej i jej łączeń ze ścianą oraz elementów odwodnienia. Nade wszystko sporne między stronami pozostaje to, czy konieczność nałożenia obowiązków przez organ nadzoru budowlanego wynika z działań konkretnego właściciela lokalu, czy jest do dalszym następstwem wad tkwiących w budynku. W takich okolicznościach właściwym adresatem publicznoprawnych obowiązków utrzymania budynku w należytym stanie powinna być wspólnota mieszkaniowa.

Uzupełniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że rolą organów nadzoru budowlanego jest reagowanie w sytuacji stwierdzenia, że obiekty budowlane znajdują się w stanie lub są użytkowane w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, są w nieodpowiednim stanie technicznym albo powodują swym wyglądem oszpecenie otoczenia (art. 66 ust. 1 P.b.), a adresatami nakładanych obowiązków może być właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (art. 61 P.b.). Organy nadzoru budowlanego wykonując wymienione tu obowiązki działają w interesie publicznym i zasadniczo nie badają "zawinienia" i odpowiedzialności poszczególnych podmiotów odpowiedzialnych za zaistniały – niepożądany stan rzeczy. Można jedynie dodać, że nie jest wykluczone powstanie pomiędzy podmiotami zainteresowanymi pewnych roszczeń cywilnych. Przykładowo, jeżeli Wspólnota uważa, że właściciel lokalu nr [...] uszkodził elementy izolacji przeciwwilgociowej budynku, czy zaingerował w części wspólne, a przy tym wadliwie wykonał prace powodując szkodę w budynku, to może skierować sprawę na drogę sądową. Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienie to tylko sygnalizuje w odpowiedzi na argumenty skargi kasacyjnej i jako szerszy kontekst sprawy. W żadnym razie rzecz jasna nie przesądza od odpowiedzialności odszkodowawczej.

Z uwagi na przedstawiony wywód jako nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 u.w.l., ale też art. 13 ust. 1 u.w.l. (dotyczący obowiązku ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem lokalu) i art. 61 P.b.

Nie są zasadne również zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wymienione w punktach 5-9 na stronie 2 niniejszego uzasadnienia.

W niniejszej sprawie konieczność podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań mających na celu przywrócenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego znalazła potwierdzenie ocenie technicznej sporządzonej w dniu 20 lipca 2021 r. przez M. R. Decyzja organu pierwszej instancji odpowiada przedstawionym w niej zaleceniom. W rezultacie nie można organowi nadzoru budowlanego postawić zarzutu niepodjęcia niezbędnych działań (dowodowych) w celu rozstrzygnięcia sprawy. Nakaz zawarty w decyzji wydanej wobec Wspólnoty został oparty o wyniki postępowania dowodowego wskazujące jednoznacznie na konkretny zakres prac budowlanych, których wykonanie zapewni utrzymanie spornego tarasu, a w następstwie budynku, w odpowiednim stanie technicznym. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Ustalenia poczynione w toku prowadzonego postępowania znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Podstawowym dokumentem określającym stan techniczny tarasu jest ocena techniczna opracowana przez M. R. , posiadającego uprawnienia budowlane (PDL/0089/OWOK/11) i legitymującego się przynależnością do Mazowieckiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (MAZ/BO/0352/17). Ekspertyza zawiera informacje o stanie technicznym spornego tarasu, ale także jednoznacznie określone zalecenia dotyczące koniecznych do wykonania robót budowlanych. Organ nadzoru budowlanego oparł swoje rozstrzygnięcie właśnie na tych zaleceniach, opracowanych przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe. Dodatkowo zaznaczyć należy, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego i sądowego, w tym także w skardze kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie Wspólnota nie podważyła merytorycznie ustaleń dotyczących stanu technicznego budynku i zgromadzonej dokumentacji w sprawie.

Skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, opinii technicznej uzupełniającej lub nowo sporządzonej i z zeznań skarżącej są nie do przyjęcia w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym może mieć jedynie charakter uzupełniający i może dotyczyć tylko dokumentów. Zgłoszone w skardze kasacyjnej dowody te nie zostały zatem przeprowadzone w niniejszym postępowaniu sądowym. W konsekwencji również podniesienie wymienionych wniosków dowodowych przez Wspólnotę należy uznać za działanie bezskuteczne procesowo i nie wpływające na walory i wartość dowodową oceny technicznej, którą przeprowadzono w sposób uprawniony na etapie postępowania administracyjnego, przyjęto do akt, a później nie wyprowadzono przeciw niej skutecznej i przekonującej kontrargumentacji. Podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty dotyczące warstwy językowej opinii, gdzie posłużono się w pewnych fragmentach sformułowaniami: "najprawdopodobniej", "możliwe jest", "lub", nie są wystarczające, aby obalić wartość dowodową ekspertyzy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej i uznając podniesione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione, oddalił wniesioną skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.