Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 514/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39, art. 42 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow, Sędziowie WSA Anna Rotter, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.1.MM UNP: 1860209 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.1.MM UNP: 1860209 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej O.p.) stwierdził, że stanowisko A sp. z o.o. w K. (dalej: wnioskodawca, Spółka, skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 23 czerwca 2023 r. w kwestii czy w związku z zakwalifikowaniem przychodów jednego z pracowników Spółki za lata 2018-2020 do niewłaściwego źródła przychodów należy składać korekty deklaracji PIT-11 i PIT-4R za te lata jest nieprawidłowe.

We wniosku o wydanie tej interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący stan faktyczny:

Skarżącej Spółce - jako płatnikowi - wydana została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 września 2020 r., zgodnie z którą od dnia 28 maja 2018 r. pracownik Spółki nie podlegał obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu.

Pracownik zatrudniony był w Spółce na podstawie umowy o pracę z dnia

1 października 2013 r. na stanowisku Dyrektora ds. organizacyjno-zarządczych. W dniu 28 maja 2018 r. pracownik nabył 100 udziałów Spółki, co stanowiło 100% kapitału. Tym samym stał się jedynym wspólnikiem sp. z o. o.

W ocenie ZUS posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyduje o podleganiu przez niego ubezpieczeniom społecznym jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, powyższe wyłącza możliwość stosunku pracy.

Wobec powyższego skarżąca przekwalifikowała stosunek pracy na kontrakt menadżerski. W dniu 8 stycznia 2020 r. zawarto porozumienie w przedmiocie rozliczenia wynagrodzenia za świadczone usługi menadżerskie, w którym: strony potwierdziły ustalenie nieistnienia stosunku pracy na podstawie umowy o pracę z dnia 1 października 2013 r., począwszy od dnia 28 maja 2018 r. z uwagi na treść ww. decyzji ZUS z dnia 30 września 2020 r. Strony uzgodniły, iż z tytułu usług menadżerskich wykonawca otrzymał począwszy od miesiąca czerwca 2018 r. wynagrodzenie. Uzgodniono też, że wypłacone na podstawie umowy o pracę z dnia 1 października 2013 r. wynagrodzenie, począwszy od 28 maja 2018 r., jak też wszelkie dokonane w ramach tego stosunku pracy potrącenia, w tym na poczet należności publicznoprawnych, po tym dniu, uznaje się za wypłacone za świadczone usługi menadżerskie i dokonuje się na podstawie Porozumienia ich rozliczenia, tj. ustalenie podstawy ich zapłaty, jak zapłata wynagrodzenia z tytułu świadczenia umowy zlecenia.

Strony zgodnie postanowiły, że począwszy od dnia 1 lutego 2021 r. wykonawca otrzymywał będzie ryczałtowe, miesięczne wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług. Za styczeń 2021 r. było wypłacone jeszcze wynagrodzenie etatowe, a następnie wszystko było korygowane. Konieczne było prawidłowe naliczenie podatku dochodowego oraz zwrot pracownikowi nadpłaconych składek ZUS za lata 2018 - 2020.

W 2021 r. uzyskano informację z ZUS o nieprawidłowości dokonanych korekt z uwagi na brak obowiązku pobierania także składki zdrowotnej z tytułu zawartego kontraktu.

Składki były wypłacone pracownikowi w maju 2021 r. - po zrobieniu korekt - bez uwzględnienia korekty składki zdrowotnej oraz w sierpniu 2021 r. po rozliczeniu tychże składek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w takiej sytuacji Spółka powinna skorygować PIT-4R oraz PIT-11, a jeżeli tak, to czy za lata 2018 - 2020, czy za rok 2021, w którym dokonano korekt za te lata i ponownych rozliczeń?

Zdaniem skarżącej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm., dalej: u.p.d.o.f. (tj. art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 32 ust. 2 i 3b, art. 38 ust. 1a oraz art. 39 ust. 1) za lata 2018 - 2020 informacje PIT-11 i deklaracje PIT- 4 były prawidłowe, gdyż odzwierciedlały faktycznie pobrane wówczas kwoty składek na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne, ze środków pracownika. W deklaracji PIT-4R wykazano faktycznie pobrane w danym roku zaliczki na podatek dochodowy pracownika. W ocenie skarżącej nie miała ona obowiązku składania korekt deklaracji za lata 2018 - 2020 oraz jednorazowo w roku dokonania ponownych rozliczeń (2021).

W dniu 26 stycznia 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną nr 0115-KDIT2.4011.685.2022.l.MM, w której przedstawione wyżej stanowisko skarżącej uznał za nieprawidłowe.

W interpretacji tej wskazał, że skoro skarżąca - jako płatnik - wystawiła pracownikowi (Dyrektorowi ds. organizacyjno-zarządczych) informacje PIT-11 za lata 2018 - 2020, wykazując w nich przychód ze stosunku pracy, który - w związku z przeprowadzoną kontrolą ZUS i zawartym porozumieniem - został zakwalifikowany do przychodów z działalności wykonywanej osobiście (kontrakt menadżerski), to zasadne jest skorygowanie deklaracji PIT-11 za ww. lata, tak aby ich treść była zgodna ze stanem faktycznym. Tylko bowiem wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.

Korekta deklaracji powinna zatem dotyczyć przeniesienia kwot wynagrodzenia (za okres wskazany w porozumieniu) z pozycji dotyczącej wynagrodzeń ze stosunku pracy do pozycji dotyczącej działalności wykonywanej osobiście. Natomiast w korygowanych informacjach PIT - 11 nie należało zmieniać faktycznie zapłaconych w latach 2018-2020 składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, gdyż kwoty tych składek zostały zwrócone pracownikowi przez ZUS za pośrednictwem skarżącej dopiero w 2021 r. Skutki podatkowe tego zwrotu dotyczą zatem 2021 r.

Z uwagi na zmianę kwalifikacji umowy za lata 2018-2020 zawartej z Dyrektorem ds. organizacyjno-zarządczych zasadne jest również złożenie korekt deklaracji PIT-4R, w której należy wykazać kwoty zaliczek od wynagrodzeń tej osoby (za ww. okres) we właściwych pozycjach dotyczących działalności wykonywanej osobiście.

W skardze na powyższą interpretację, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił

- niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.: art. 31, art. 32 ust. 1, art. 32 ust. 2, art. 32 ust. 3b, art. 38 ust. la, art. 39 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 1a, art. 42 ust. 1a, art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne uznanie, że w związku ze zmianą po roku podatkowym kwalifikacji źródła przychodu wobec zakwestionowania tytułu prawnego wypłaconego wynagrodzenia w decyzji ZUS płatnik podatku dochodowego zobowiązany jest do skorygowania deklaracji PIT-4R oraz informacji PIT -11 w taki sposób, że powinien przenieść kwoty wynagrodzenia z pierwotnie zadeklarowanej do faktycznie wypłaconej, w sytuacji, w której płatnikowi do takiego postępowania brakuje podstawy prawnej zarówno w przepisach materialnych dotyczących podatku jak i wobec instytucji płatnika, która ogranicza się do poboru podatku i poinformowania organu podatkowego o dokonanym potrąceniu.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) podlegała indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 26 stycznia 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Sporna w niniejszej sprawie jest kwestia, czy w związku z zakwalifikowaniem przychodów jednego z pracowników Spółki za lata 2018-2020 do niewłaściwego źródła przychodów należy składać korekty deklaracji PIT-11 i PIT-4R za ww. lata.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W treści art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, zostały określone źródła przychodów, w pkt 1 ujęto m.in. stosunek pracy, a w pkt 2 - działalność wykonywaną osobiście.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 13 pkt 9 tej ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.

Z art. 13 pkt 7 u.p.d.o.f. wynika zaś, że za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Zgodnie z art. 31 u.p.d.o.f., uchylonym ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1265), która weszła w życie 1 stycznia 2023 r. osoby prawne są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego.

W myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy, mającego zastosowanie do dochodów uzyskiwanych do 31 grudnia 2019 r. zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:

1) za miesiące od początku roku do miesiąca włącznie, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali - 18% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;

2) za miesiące następujące po miesiącu, w którym dochód uzyskany od początku roku przekroczył kwotę, o której mowa w pkt 1 - 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.

Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy, brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. Zaliczki, o których mowa w art. 31, za miesiące od stycznia do grudnia, z zastrzeżeniem ust. 1a, wynoszą:

1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy nie przekroczył kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali - 17% dochodu uzyskanego w danym miesiącu;

2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku w tym zakładzie pracy przekroczył kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali - 17% od tej części dochodu uzyskanego w tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę stanowiącą górną granicę pierwszego przedziału skali; 3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu uzyskanego w danym miesiącu.

Na mocy art. 32 ust. 2 tej ustawy za dochód, o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub w ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.

Zgodnie z art. 32 ust. 3b u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. obliczoną zaliczkę zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej w tym miesiącu przez zakład pracy ze środków podatnika.

W myśl art. 38 ust. 1a ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2022 r. w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, są obowiązani przesłać do właściwego urzędu skarbowego, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.

Z treści art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r., wynika, że: płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i właściwemu urzędowi skarbowemu, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74 i 148. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

Z kolei art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że osoby prawne, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Na mocy art. 41 ust. 1a u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1. Jak wynika z art. 42 ust. 1a u.p.d.o.f. w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do właściwego urzędu skarbowego ,roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz właściwym urzędom skarbowym imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.

W kontekście przywołanych wyżej przepisów wskazać należy, że u.p.d.o.f. nakłada na płatników m.in. obowiązek sporządzenia i przekazania podatnikowi i urzędowi skarbowemu w ustawowym terminie informacji według ustalonego wzoru. W sytuacji, gdy informacje te zostały sporządzone nieprawidłowo, możliwe jest ich skorygowanie na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 O.p. ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, co następuje poprzez złożenie deklaracji korygującej (§ 2).

Korekta deklaracji, o której mowa w art. 81 § 1 O.p. ma na celu poprawienie błędu i może dotyczyć każdej jej pozycji (o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej). Niewątpliwie zakwalifikowanie przychodu pracownika do niewłaściwego źródła przychodu stanowi przesłankę do złożenia korekty, o której mowa w ww. przepisie.

Tym samym nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, że do takiego postępowania (składania korekt informacji podatkowych) brakuje podstawy prawnej zarówno w przepisach materialnych dotyczących podatku, jak i wobec instytucji płatnika, która ogranicza się do poboru podatku i poinformowania organu podatkowego o dokonanym potrąceniu.

Bezpodstawny jest zatem zarzut niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego.

W zaskarżonej interpretacji wskazano, że skoro w opisanej sytuacji skarżąca - jako płatnik - wystawiła pracownikowi (Dyrektorowi ds. organizacyjno-zarządczych) informacje PIT-11 za lata 2018-2020, wykazując w nich przychód ze stosunku pracy, który - w związku z przeprowadzoną kontrolą ZUS i zawartym porozumieniem - został zakwalifikowany do przychodów z działalności wykonywanej osobiście (kontrakt menadżerski), to zasadne jest skorygowanie deklaracji PIT-11 za ww. lata, tak aby ich treść była zgodna ze stanem faktycznym. Tylko bowiem wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. Korekta deklaracji powinna zatem dotyczyć przeniesienia kwot wynagrodzenia (za okres wskazany w porozumieniu) z pozycji dotyczącej wynagrodzeń ze stosunku pracy do pozycji dotyczącej działalności wykonywanej osobiście. (...) Z uwagi na zmianę kwalifikacji umowy za lata 2018-2020 zawartej z Dyrektorem ds. organizacyjno-zarządczych zasadne jest również złożenie korekt deklaracji PIT-4R, w której należy wykazać kwoty zaliczek od wynagrodzeń tej osoby (za ww. okres) we właściwych pozycjach dotyczących działalności wykonywanej osobiście.

Skorygowanie informacji w sposób powyżej wskazany stanowi zatem czynność typowo techniczną polegającą jedynie na przeniesieniu kwot wskazanych w tych informacjach do innych rubryk (czyli prawidłowe zakwalifikowanie wynagrodzenia tegoż pracownika do odpowiedniego źródła przychodu), tak by dane zawarte w tych informacjach odzwierciedlały rzeczywisty stan faktyczny.

Należy podzielić pogląd organu interpretacyjnego, że tylko wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww. podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i faktycznie pobrane w poszczególnych latach zaliczki na podatek dochodowy oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (czyli bez uwzględnienia rozliczeń dokonanych w 2021 r.) stanowi realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 i art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.

Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącej, że tak sporządzona korekta informacji "kreuje nową rzeczywistość". Z kontrolowanej interpretacji absolutnie nie wynika, by skarżąca w korektach informacji miała zmieniać wysokość kwot potrąconych w danym roku podatkowym ze środków podatnika. W zaskarżonej interpretacji zaznaczono, że w korygowanych informacjach PIT-11 nie należy zmieniać faktycznie zapłaconych w latach 2018-2020 składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne (gdyż kwoty tych składek zostały zwrócone przez ZUS za pośrednictwem skarżącej dopiero w 2021 r. i dopiero za miesiąc, w którym składki te zostały zwrócone podatnikowi skarżącej powinna ona dokonać stosownego rozliczenia).

Zauważyć także należy, że w istocie powołane przez Spółkę interpretacje indywidualne nie wspierają prezentowanego przez nią w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego stanowiska. W interpretacjach tych wyjaśniono m.in., że po roku podatkowym wnioskodawca nie ma możliwości dokonania korekt informacji PIT-11 i deklaracji PIT-4R wystawianych za wcześniejsze lata w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz zaliczek na podatek dochodowy, wskazując, że "wystawione informacje i deklaracje odzwierciedlały zaistniały w tamtych latach stan faktyczny, a więc wysokość pobranych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a nie wysokość składek należnych, a także wysokość faktycznie pobranych zaliczek na podatek dochodowy, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do ich korygowania. Tożsamy pogląd co do braku możliwości korygowania wysokości składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wyraził organ w zaskarżonej interpretacji. Jednocześnie zasadnie wskazał na dopuszczalność (wymóg) korygowania informacji w zakresie zakwalifikowania przychodu pracownika do określonego źródła przychodów.

Jak więc wykazano powyżej zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, wobec czego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono.