Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 668/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165a,  art. 162,  art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. z 7 lipca 2023 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr [...]. 2. zasądza od Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie na rzecz skarżącej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "Spółka") wniosła skargę na postanowienie Naczelnika M. Urzędu Celno -Skarbowego w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "NMUCS") z 7 lipca 2023 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z 11 kwietnia 2023r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 8 marca 2023 r. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego z 26 maja 2021 r. nr [...].

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Decyzją z 25 maja 2021 r. (nr [...]) organ I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych za kwiecień 2017 r. w łącznej wysokości 37.446,00 zł.

Pismem z 20.06.2022 r. strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną z 25.05.2021 r., na podstawie art. 241 w związku z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.; także jako: "Op", "Ordynacja podatkowa") oraz na podstawie art. 246 § 1 tej ustawy o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Żądanie powyższe wynikało z wydania 9.09.2021r. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sygn. akt C-855/19, w którym Trybunał wyraźnie stwierdził, że będący podstawą wydania przedmiotowej decyzji art. 103 ust. 5a ustawy

o VAT jest niezgodny z art. 69 i art. 222 unijnej dyrektywy VAT. Równocześnie, pismem z 21.06.2022r. wniesiono o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną.

Organ odwoławczy decyzją z 17.10.2022 r. orzekł o odmowie wznowienia postępowania podatkowego z uwagi na to, że prowadzone postępowanie nie zostało zakończone decyzją ostateczną, co stanowi przeszkodę formalną wznowienia postępowania. Adres na który została wysłana decyzja został bowiem wykreślony

z Krajowego Rejestru Sądowego jeszcze przed wydaniem decyzji i wysłaniem jej do strony, co wykluczyło uznanie jej za skutecznie doręczoną.

Natomiast postanowieniem z 17.10.2022 r. NMUCS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ww. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania.

W dniu 15.12.2022 r. wpłynęło do organu odwołanie S. Sp. z o.o.

z 9.12.2022 r. od decyzji organu I instancji, w którym zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu jedynie o część materiału dowodowego zebranego w sprawie, pominięcie części materiału dowodowego, selektywne potraktowanie materiału dowodowego; art. 122 w związku z art. 180 § 1 i 197 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób pełny, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, selektywne potraktowanie zebranego materiału dowodowego, nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; art. 121 § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez rozpatrzenie nagromadzonych

w sprawie niejasności i wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść strony, niezastosowanie zasady in dubio pro tributario i obciążenie strony ujemnymi konsekwencjami zaniedbań Organu; art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług poprzez bezpodstawne zastosowanie oraz art. 22 tej ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przyjęcie terytorium Polski jako miejsca świadczenia dla przedmiotowych dostaw wewnątrzwspólnotowych.

W związku z powyższym wniesiono o umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Odwołanie zostało wniesione i podpisane przez pełnomocnika adw. K.W. jako działającego w imieniu Spółki. Do odwołania nie dołączono jednak pełnomocnictwa obejmującego swoim zakresem reprezentację Spółki w inicjowanym odwołaniem postępowaniu.

Pismem z 31.01.2023 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełniania braku formalnego odwołania w terminie

7 dni od otrzymania wezwania poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki wraz z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Powyższe wezwanie wysłane zostało zarówno do Spółki, jak i do pełnomocnika. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego wezwania wynika, że zostało ono doręczone na adres Kancelarii Adwokackiej 16 lutego 2023r., natomiast Spółce 6 lutego 2023r.

W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego w wyznaczonym w ww. wezwaniu terminie, który minął 23.02.2023 r., organ odwoławczy działając na podstawie art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 10.03.2023 r. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia.

Pismem z 8.03.2023 r. pełnomocnik strony wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa wskazując, że w związku z zarażeniem wirusem SarsCov2 był chory na COVID - 19. W związku z poważnymi objawami choroby (podwyższona temperatura, kaszel, chore zatoki) pozostawał w izolacji od 23.02.2023 r. Zgodnie z zaleceniami lekarza musiał przebywać w domu, zaś leczenie wiązało się

z leżeniem w łóżku i powstrzymaniem się od pracy od 23.02.2023 r. (stwierdzenie objawów) do 2.03.2023 r. (zakończenie leczenia). Wiązało się również z koniecznością leżenia w łóżku, co oznaczało w połączeniu z branymi lekami oraz ogólnym stanem zdrowia, brak możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności zawodowych, a więc także ewentualnego nadania korespondencji. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, iż prowadzi jednoosobową kancelarię i nie zatrudnia pracowników. Nie miał więc możliwości nadania przedmiotowej przesyłki zawierającej pełnomocnictwo zgodnie

z wezwaniem organu. Przedmiotowy wniosek wpłynął do M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. 14.03.2023 r. Do pisma pełnomocnik dołączył potwierdzoną jako zgodna z oryginałem kopię pełnomocnictwa.

Przy piśmie z 14.03.2023 r. adwokat K. W.złożył zaświadczenie lekarskie wystawione 23.02.2023 r. przez lekarza pediatrę, potwierdzające zwolnienie K.W. zamieszkałego w Warszawie z pracy w dniach 23.02 - 2.03.2023 r. z powodu choroby (w zaświadczeniu nie wskazano jej rozpoznania), z zaleceniem leżenia w łóżku.

Postanowieniem z 11 kwietnia 2023 r. Naczelnik MUCS działając na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z 8.03.2023 r. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu motywów rozstrzygnięcia wskazał na brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku - z uwagi na brak toczącego się postępowania. Wskazał na fakt, że postanowieniem z 10.03.2023 r., doręczonym stronie 14.03.2023 r., organ odwoławczy pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia, przez co decyzja z 26.05.2021 r. nr [...] stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków

w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika MUCS z 26.05.2021r. nr [...].

Wskazując powyższe pełnomocnik wystąpił o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia jego autor wskazał, iż organ I instancji błędnie zastosował art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej uznając, że wydane w dniu 10.03.2023r. (doręczone 14.03.2023 r.) postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania stanowi przeszkodę do rozpatrzenia wniosku strony z 8.03.2023 r. o przywrócenie terminu do uzupełnieniu braków formalnych. Pełnomocnik wskazał przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.10.2022 r., sygn. akt I FSK 823/19.

Uwzględniając powyższe, zdaniem pełnomocnika strona w sposób prawidłowy, przed wydaniem postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, złożyła wniosek o przywrócenie terminu dochowując w tym zakresie wszelkich stosownych formalności. W związku z powyższym, sam fakt wydania przez organ postanowienia

z 10.03.2023 r. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, o którym strona nie posiadała wiedzy, nie może skutkować konsekwencją w postaci możliwości zastosowania trybu z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Samo wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania wydane po fakcie złożenia przez stronę przedmiotowego wniosku nie może skutkować brakiem jego rozpoznania. Taki stan rzeczy zamykałby w istocie stronie drogę do rozpatrzenia samego odwołania

i naruszałby prawo strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a więc prawo do sądu wyrażone wprost w art. 45 ust. 1 oraz zagwarantowane w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Skarżący wskazał, iż użyty w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej zwrot

"z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoją na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 7.03.2007 r., III SA/Wa 2207/06, LEX nr 328123). Zwrot ten nie może być interpretowany rozszerzająco, gdyż oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W szczególności, jeżeli zasadność wniosku wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a dopuszczalność trybu postępowania oraz legitymacja procesowa wnioskodawcy nie budzą wątpliwości, nie można wydać postanowienia na podstawie powołanego przepisu.

NMUCS, postanowieniem z dnia 7 lipca 2023 r., wskazanym na wstępie

i zaskarżonym w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie własne

z 11 kwietnia 2023r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony

z 8.03.2023 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania

z 9.12.2022 r. od decyzji z 26.05.2021 r. nr [...] w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2017 r.

Dodał, że postanowienie to zostało wydane w okolicznościach, w których organ podatkowy postanowieniem z 10.03.2023 r. wydanym na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie z 9.12.2022 r. w związku

z nieuzupełnieniem w wyznaczonym terminie braku formalnego przedmiotowego odwołania (polegającego na niezałączeniu do niego dokumentu pełnomocnictwa) na wezwanie organu.

Następnie organ odwoławczy powołał treść przepisu art. 169 § 1 i § 4 Op, jak również przedstawił podglądy doktryny i orzecznictwa NSA prezentowane na jego tle wskazując, że w realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy pismem z 31.01.2023 r. wezwał pełnomocnika, jako wnoszącego odwołanie, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełniania braku formalnego odwołania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania poprzez złożenie pełnomocnictwa szczególnego dla adwokata K.W. do działania w imieniu strony. W piśmie tym pouczono, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłane zostało zarówno do Spółki jak i do pełnomocnika. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowego wezwania wynika, że zostało ono doręczone na adres Kancelarii Adwokackiej 16.02.2023 r., natomiast Spółce 6.02.2023 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie pełnomocnik nie usunął braku formalnego odwołania, co zdaniem organu odwoławczego oznacza, że spełnione zostały przesłanki do wydania postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Wypełniła się dyspozycja art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej zobowiązującego organ odwoławczy do pozostawienia podania bez rozpatrzenia. Organ ten zatem prawidłowo wydał 10.03.2023 r. postanowienie nr [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, kończąc tym samym postępowanie w sprawie.

Analizując chronologię zdarzeń NMUCS zauważył dodatkowo, że wniosek pełnomocnika z 8.03.2023 r. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa wpłynął do M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. 14.03.2023 r. Tego samego dnia Spółce doręczono postanowienie z 10.03.2023 r. nr [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. Tym samym

z chwilą skutecznego doręczenia Spółce przedmiotowego postanowienia decyzja

z 26.05.2021 r. nr [...] stała się ostateczna

w administracyjnym toku instancji. Z tej przyczyny zasadnie przyjęto w sprawie, że brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku - z uwagi na brak toczącego się postępowania. W związku z powyższym, organ I instancji prawidłowo zastosował art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdził bezprzedmiotowość wniosku z 8.03.2023 r. odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie. W sprawie nie toczy się bowiem już żadne postępowanie podatkowe.

Reasumując, zdaniem NMUCS zakończenie postępowania podatkowego stanowiło w niniejszej sprawie przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania.

Z tych przyczyn, zarzuty zażalenia organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, występując o uchylenie postanowień wydanych w I i w II instancji oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia 26 maja 2021 r., nr [...]

W odpowiedzi na skargę, NMUCS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 dalej: "ppsa"), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia 11 kwietnia 2023 r. naruszają prawo.

Sporem w sprawie objęta jest zasadność odmowy wszczęcia postępowania

w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego nr [...] (co do daty wydania tej decyzji są rozbieżności poprzez wskazywanie wymiennie dat 25 i 26 maja 2021 r.) określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych za kwiecień 2017 r. na podstawie art. 165a § 1 Op. Do wniesionego odwołania nie zostało bowiem dołączone pełnomocnictwo. Nie zostało ono złożone także w zakreślonym terminie, mimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego odwołania, wystosowanego w trybie art. 169 § 1 Op. Powyższe spowodowało wydanie w dniu 10 marca 2023 r. postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, doręczonego Spółce w dniu 14 marca 2023 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa, o którym mowa został przez pełnomocnika złożony w piśmie z dnia 8 marca 2023 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 9 marca 2023 r., do którego zostało dołączone pełnomocnictwo. Wniosek ten, wraz z pełnomocnictwem wpłynął do organu w dniu 14 marca 2023 r.

Zdaniem Naczelnika MUCS w sprawie zachodzi podstawa do zastosowania art. 165a § 1 Op, albowiem z uwagi na brak toczącego się postępowania brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia ww. wniosku.

W ocenie Spółki, powyższe stanowisko prowadzi do zamknięcia stronie drogi do rozpatrzenia odwołania i narusza prawo do wniesienie skargi do sądu. Wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia po fakcie złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania nie może skutkować brakiem jego rozpoznania.

Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że w trybie art. 165 § 1 Op postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (zdanie pierwsze art. 165a § 1 Op). W unormowaniu tym ustawodawca wprost odwołuje się do art. 165 Op. Zatem oba wymienione przepisy zawsze odnoszą się do postępowania podatkowego. Wniosek

o przywrócenie terminu do usunięcia braków podania nie jest zatem żądaniem wszczęcia postępowania podatkowego, do którego mógłby znaleźć zastosowanie art. 165 § 1, czy art. 165a § 1 Op. Żądanie przywrócenia terminu nie jest bowiem żądaniem załatwienia sprawy podatkowej z odwołaniem do przepisów materialnego prawa podatkowego. Przy czym należy wskazać, że w myśl art. 169 § 1 Op - jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Co oznacza, że wskazanego, 7 dniowego terminu do usunięcia braków formalnych podania nie można ani skracać ani wydłużać. Jest to bowiem termin ustawowy, który może zostać przywrócony tylko na ogólnych zasadach, zawartych w art. 162 Op, tj. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego jeżeli przesłanki konieczne do przywrócenia terminu zostaną spełnione.

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że wniosek strony z dnia

8 marca 2023 r. o przywrócenie terminu do uzupełnia braków formalnych odwołania od decyzji nie mógł inicjować postępowania podatkowego, do którego mógłby znaleźć zastosowanie art. 165 § 1 czy art. 165a § 1 Op. Wydanie postanowienia

o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia przed wniesieniem wniosku

o przywrócenie terminu do uzupełnienia jego braku, w ocenie Sądu nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.

Wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu stanowi kwestię wpadkową dla postępowania głównego, jakim jest postępowanie odwoławcze, ale o bardzo doniosłym charakterze. W takiej sytuacji bowiem wynik postępowania wpadkowego w sposób bezpośredni determinuje los postępowania odwoławczego (wyrok NSA z 12.04.2017 r., I FSK 2167/15, LEX nr 2290802).

W tej sytuacji, organ I instancji powinien był rozpatrzyć wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania w postępowaniu zasadniczym

i w przypadku jego uwzględnienia rozpatrzyć odwołanie. W związku z czym postanowienia Naczelnika MUCS odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa do wniesienia odwołania są wadliwe i winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organy przyjmą dokonaną przez Sąd wykładnię

i wskazania co do dalszego postępowania zawarte powyżej.

Z tych względów orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 2, art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) Na wskazaną w punkcie 2 wyroku kwotę składa się 100 zł uiszczonego wpisu sądowego, 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika i 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.