Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 712/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15gg ust. 1 ust. 6 ust. 7, art. 31zo ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Kancelarii Podatkowo –Rachunkowej A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 sierpnia 2024 r. nr SKO.4131.38.2024 w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych środków na opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia 27 czerwca 2024r. o numerze 50/2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 4000 (cztery tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Kancelarię Podatkowo-Rachunkową A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia 27 czerwca 2024 r. nr 50/2024 w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przedsiębiorca, Kancelaria Podatkowo - Rachunkowa A sp. z o.o., wystąpił dnia 9 listopada 2020 r. do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z wnioskiem w trybie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r. poz. 2095 ze zm.) dalej: ustawa COVID-19, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Wnioskodawca wystąpił o środki na dofinansowanie wynagrodzeń dla 9 pracowników począwszy od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. czyli na okres 3 miesięcy w łącznej kwocie 45 153,63 zł z przeznaczeniem na: dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie 38 550,00 zł; pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt. 1 w kwocie 6 603,63 zł. Środki zostały przyznane i wypłacone na wskazany przez beneficjenta rachunek bankowy w trzech równych transzach.

W toku kontroli wykorzystania środków z FGŚP organ ustalił, że stronie została udzielona w trybie art. 31zo ust. 1a. ustawy COVID-19 pomoc w formie zwolnienia z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej, co zostało potwierdzone pismem z ZUS I Oddział w Ł. z dnia 11 maja 2023 r. W piśmie potwierdzono, że płatnik był zwolniony z opłacenia składki na ubezpieczenia społeczne za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 r., a zwolnienie dotyczyło 50% wysokości należnych składek i obejmowało również składki za wszystkich pracowników wskazanych we wniosku o dofinansowanie z WUP.

Decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł., po przeprowadzeniu postępowania w sprawie obowiązku zwrotu świadczeń przez Kancelarię Podatkowo-Rachunkową A sp. z o.o. na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1327 ze zm.) dalej: k.p.a. oraz art. 15gg ust. 7, 18, 19, 22, 23a, 23c, oraz 28 pkt 2 ustawy COVID-19 w zw. z art. 60 i 67 ust. 1 i art. 169 ust.1-6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p., określił stronie przypadającą do zwrotu kwotę środków pobranych nienależnie w wysokości 10 271,17 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 30 sierpnia 2023r. (data odebrania pierwszego wezwania, które informowało o nieprawidłowości) do dnia zwrotu.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik Kancelarii Podatkowo - Rachunkowej A sp. z o.o. zarzucił naruszenie:

1. art. 15gg ust. 7, 18, 19, 22, 23a, 23c oraz 28 pkt 2 ustawy COVID - 19 poprzez błędne przyjęcie, że przepisy ustawy COVID - 19 zawierają zakaz łączenia form wsparcia przyznawanego na podstawie art. 15gg ustawy COVID - 19 i zwolnienia z opłacania 50% wysokości składek na ubezpieczenie społeczne (art. 31zo ustawy COVID - 19);

2. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, w tym w zakresie kwot wskazanych, jako środki niewykorzystane przez stronę;

3. art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wobec powyższego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. i umorzenie postępowania administracyjnego.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 27 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi przyjmując ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ I instancji i podzielając wyprowadzoną ocenę, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 27 czerwca 2024 r.

Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że wnioskodawcy nie przysługuje dofinansowanie do składek na ubezpieczenie społeczne z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art 15gg ustawy COVID-19 bowiem wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia w wysokości 50% należnych składek za tych samych pracowników na podstawie art. 31zo ust. 1a ustawy COVID-19 za okres 3 miesięcy. Zgodnie z zaś z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Przywołując stanowisko sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że ustawodawca w treści ustawy C0VID-19 wielokrotnie i konsekwentnie, wprowadzając różne rodzaje pomocy dla różnych podmiotów określał ich ramy czasowe, jako maksymalny okres 3 miesięcy. Jest to działanie celowe i miało zapewnić równy dostęp do pomocy i wyznaczyć granice tej pomocy. Kolegium podzieliło rozstrzygnięcie, że nie można dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15zzb, art. 15gg czy art. 31zo ustawy COVID-19) dofinansowywać wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń odnoszących się do tych samych pracowników za okres powyżej 3 miesięcy, bo wówczas mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem pochodzącym ze środków publicznych.

W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że strona uzyskała dofinansowanie na tych samych pracowników na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 oraz z ZUS na podstawie art. 31zo ustawy C0VID 19 z tego samego tytułu tj. dofinansowania do składek społecznych dla 7 tych samych pracowników. Kolegium podkreśliło, że strona skorzystała z dofinansowania na tych samych pracowników na okres powyżej 3 miesięcy, w sytuacji, gdy ustawodawca ogranicza korzystanie z tej formy pomocy przyznanej ze środków pomocy publicznej do 3 miesięcy. Organ uwypuklił, że celem ustawy było udzielnie pomocy przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, a nie uczynienie z tej formy publicznej dodatkowego źródła dochodu. Zasadnie, zatem organ I instancji uznał, że stronie nie przysługuje dofinansowanie w części dotyczącej składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i żąda jedynie zwrotu środków składek na ubezpieczenia - które to składki są również objęte pomocą z art. 31zo ustawy COVID-19; w pozostałym zakresie przyznane świadczenie nie zostało uznane za nienależne, bowiem strona wcześniej nie otrzymała pomocy o takim samym tytule wypłaty.

Na potwierdzenie przedstawionego stanowiska Kolegium przywołało wytyczne Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2020 r.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie uznał, że kwota 11 755,65 zł - stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą wnioskowanego dofinansowania do wynagrodzeń dla 7 pracowników wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne w wysokości 35 666,10 zł, a kwotą 23 910,45 zł o jaką strona powinna wnioskować (gdyby prawidłowo wypełniła wniosek, podając w nim prawdziwe dane - o skorzystaniu ze zwolnienia z ZUS) podlega zwrotowi do FGSP jako pobrana nienależnie. Kwota 11 755,65 zł została pomniejszona o kwotę 1 484,48 zł bowiem strona w dniu 18 lutego 2021r. dokonała wpłaty kwoty 3 093,34 zł, która zgodnie z art. 55 § 1 i 2 oraz art. 62 O.p., została zarachowana na poczet zobowiązań o najwcześniejszym terminie płatności tj. w całości pokryła środki niewykorzystane podlegające zwrotowi w wysokości 1 608,86 zł oraz w drugiej kolejności została zaliczona proporcjonalnie na poczet kwoty należności głównej środków pobranych nienależnie w wysokości 1484,48 zł. W konsekwencji powyższego na dzień wydania rozstrzygnięcia przez organ I instancji kwota do zwrotu z tytułu nienależnie pobranych środków przyznanych na podstawie art.15gg ustawy COVID-19 z tytułu dofinansowania do składek na ubezpieczenia społeczne na 7 pracowników, na których zostało przyznane zwolnienie ze składek na podstawie art. 31zo ustawy COVID 19 wynosi 10 271.17 zł (11 755,65 zł -1 484,48 zł).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej, Kancelarii Podatkowo-Rachunkowej A sp. z o.o., zaskarżając decyzję organu odwoławczego w całości zarzucił naruszenie:

a) art. 15gg ust. 6, 7, 18, 19, 22, 23a, 23c oraz 28 pkt 2 ustawy COVID-19, poprzez błędne przyjęcie, że przepisy ustawy COVID-19 zawierają zakaz łączenia form wsparcia przyznawanego na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 i zwolnienia z opłacania 50% wysokości składek na ubezpieczenie społeczne (art. 31zo ustawy COVID-19);

b) art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że uniemożliwia skorzystanie z pomocy, o której mowa w art. 31zo ustawy COVID-19, gdyż dotyczy "tych samych tytułów wypłat";

c) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego;

d) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wewnętrznych wytycznych kierowanych do organów oraz na uzasadnieniu do projektu ustawy, podczas gdy akty te nie należą do źródeł prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą być podstawą wydania decyzji administracyjnej, a w konsekwencji naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236);

e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 60, art. 67 ust. 1 art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. w sytuacji, gdy decyzja ta, jako wydana z naruszeniem przepisów prawa winna podlegać uchyleniu, a postępowanie administracyjne umorzeniu.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. nr 50/2024 z dnia 27 czerwca 2024 r. i umorzenie prowadzonego postępowania w całości; zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a., stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie. Organy obu instancji dopuściły się bowiem naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji i jego błędne zastosowanie w ustalonych, nie kwestionowanych przez strony, okolicznościach faktycznych.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, jak i inne przywołane w uzasadnieniu, na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając tak stan faktyczny ustalony przez organy w kontrolowanej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Przypomnieć należy, iż zaskarżoną decyzją z dnia 27 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Kancelarię Podatkowo-Rachunkową A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia 27 czerwca 2024 r. nr 50/2024 w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z niespornych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca Spółka na podstawie art. 15gg ustawy COVID -19 otrzymała z Wojewódzkiego Urzędu Pracy dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie COVID -19 dla 9 pracowników na okres listopad i grudzień 2020 roku oraz styczeń 2021 roku. Skorzystała również na podstawie art. 31zo w/w ustawy ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne 7 pracowników za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 roku (zwolnienie dotyczyło 50% wysokości należnych składek i obejmowało również składki za wszystkich pracowników wskazanych we wniosku o dofinansowanie z WUP).

W świetle powyższego, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżąca Spółka w sposób niedozwolony uzyskała zdublowaną pomoc na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, w szczególności jaka jest prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19.

Niezbędne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Z kolei, jak stanowi art. 15gg ust. 6 ww. ustawy, świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Zdaniem organów skarżącej Spółce nie przysługuje dofinansowanie do składek na ubezpieczenie społeczne z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 bowiem wnioskodawca skorzystał ze zwolnienia w wysokości 50% należnych składek za tych samych pracowników na podstawie art. 31zo ust. 1a ustawy COVID-19 za okres 3 miesięcy. Nadto strona skorzystała z dofinansowania na tych samych pracowników za okres 6 miesięcy, w sytuacji, gdy ustawodawca ogranicza korzystanie z tej formy pomocy przyznanej ze środków pomocy publicznej do 3 miesięcy (art. 15gg ust. 6 ww. ustawy).

Zdaniem strony skarżącej, pomoc udzielona na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19 (zwolnienie z obowiązku opłacania nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne), jest niezależna od pomocy udzielonej na podstawie art. 15gg tej ustawy (pomoc do kosztów wynagrodzeń).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd zauważa, że analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej COVID-19 dla przedsiębiorców. Ustawa COVID-19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie COVID-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot "pomoc w zakresie (...) takich samych tytułów wypłat", tzn. czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc.

W powyższym zakresie należy odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 251/22; z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 105/22; z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 28/22, analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy COVID-19, art. 15g i art. 15zzb ustawy COVID-19), stwierdził po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy COVID-19 nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2022r., sygn. akt I GSK 21/22). Po wtóre NSA stwierdził, że zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 pojęcie "takie same tytuły wypłat" oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów". W konsekwencji NSA uznał, że "pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15gg ust. 7 ustawy (...) a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego". Porównując regulację pomocy udzielonej w oparciu o art. 15zzb i art. 15gg ustawy COVID-19, w sprawie o sygn. akt I GSK 105/22, wyrok z dnia 18 stycznia 2023 r., NSA uznał, że "podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy o jego udzielenie, na podstawie art. 15 zzb ustawy (...) mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku konkretnych pracowników za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. (...) Pomiędzy tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą".

Dodatkowo NSA podkreślił, że analiza przepisów ustawy COVID-19 wskazuje, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12).

Naczelny Sąd Administracyjny, interpretując w ten sposób przepisy ustawy COVID-19 podkreśla, że przeciwna interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej.

W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P.Tuleja, w: M.Safjan, L.Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s.243). Najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P.Tuleja, w: M.Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245).

Przywołane stanowisko NSA, z uwagi na tożsamość spornego zagadnienia i mechanizm kolizyjny różnych rodzajów i trybów pomocy można, a wręcz trzeba odnieść do pomocy udzielanej na podstawie art. 15gg ust. 1 i art. 31zo ustawy COVID-19.

Na marginesie zauważyć należy, że przywołany wyżej pogląd NSA znalazł akceptację w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, których argumentacja stała się inspiracją motywów w niniejszej sprawie – vide np. wyroki z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 844/23; z dnia 20 września 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 465/23; z dnia 4 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 648/24; z dnia 25 września 2024 r.; sygn. akt I SA/Op 553/24; z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Po 173/24; z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Go 501/24; z dnia 10 stycznia 2025r., sygn. akt III SA/Gl 688/24).

Podsumowując powyższe, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że dokonana przez organy wykładnia art. 15gg ust. 7 w zw. z ust. 1, ust. 6 ustawy COVID-19 jest nieprawidłowa. Ustawa COVID-19 nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie konkretnego artykułu tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na innej podstawie tej ustawy, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. W konsekwencji, oznacza to brak podstaw do dyskwalifikacji wniosku strony skarżącej o przyznanie pomocy na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 z uwagi na przyznanie jej pomocy na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19.

W tej sytuacji w ocenie Sądu uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 6, ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię.

Rozpoznając ponownie sprawę organy winny wziąć pod uwagę przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy COVID-19. Mając na uwadze, że podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID mogłoby być wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku na konkretnych pracowników za te same okresy rozliczeniowe. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis w wysokości 400 zł, a także opłata za czynności radcy prawnego w wysokości 3.600 zł ustalona zgodnie z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

ds