Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 76/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Zabytki
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8 art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 pkt 12 pkt 13  art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b art. 36 ust. 1 pkt 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 710
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
article: art. 3  pkt 7  pkt 12 art. 30b ust. 3 pkt 5 art. 39 ust. 1 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 9  art. 64 par. 2 art. 156 par. 1 pkt 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

"A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K. , pismem z dnia 16 lutego 2022 roku, wystąpiła do Starosty C. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w C. na działce nr [...], obręb 0001 Miasto C..

Pismem z dnia 04 kwietnia 2022 roku organ wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także opisu sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

W odpowiedzi na wezwanie inwestor podniósł, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie zamierza prowadzić żadnych robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Na nieruchomości wskazanej we wniosku nie ma żadnego budynku, czy jakiegokolwiek obiektu budowlanego, wpisanego do rejestru zabytków.

W ocenie wnioskodawcy w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, który obliguje inwestora do uzyskania od właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, przed wydaniem pozwolenia na budowę. Pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków wymagane jest przed wydaniem pozwolenia na budowę, a nie przed wydaniem pozwolenia na jakiekolwiek roboty budowlane, w tym rozbiórkowe.

Starosta C. , pismem z dnia 22 kwietnia 2022 roku, na podstawie art. 64 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, pozostawił wniosek bez rozpoznania. Organ wyjaśnił, że braki podania nie zostały usunięte w zakreślonym terminie. Starosta wskazał, że sporny budynek nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. Jednak działka nr [...] wraz z zabudowaniami objęta jest historycznym układem urbanistycznym miasta C. wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia [...]

Organ zaznaczył, że zgodnie z definicją określoną w przepisie art. 3 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane przez pozwolenie na budowę należy też rozumieć decyzję administracyjną zezwalająca na wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Roboty budowlane to również rozbiórka obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane).

"A. " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę C. .

Skarżąca zażądała zobowiązania Starosty do załatwienia wniosku z dnia 16 lutego 2022 roku i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę spornego budynku mieszkalnego, rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej przepis, do którego treści odwołuje się zarówno Starosta, jak i konserwator zabytków, a także Wojewoda W., nie ma zastosowania w analizowanym przypadku. Przepis art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej czyści będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni. Skarżąca nie zamierza prowadzić żadnych robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Skarżąca zamierza prowadzić roboty budowlane na nieruchomości stanowiącej jej własność, położonej na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Jednakże na nieruchomości tej nie ma żadnego budynku, czy jakiegokolwiek obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków.

Elementy cenne spornego budynku - w ocenie prof. [...], autora ekspertyzy nt. stanu technicznego budynków mieszkalnych położonych przy placu P. w C. - w postaci sklepień i stropów [...], obecnie nie podlegają żadnej ochronie prawnej. Żądania zawarte w ww. piśmie skierowanym do skarżącej Spółki nie znajdują oparcia w przepisie ar. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ze względu na brak na tym terenie budynku, czy innego obiektu chronionego przepisami ustawy o ochronie zabytków.

W sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącej o wydanie pozwolenia na rozbiórkę spornego budynku nie znajduje zastosowania także przepis art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Przepis obliguje inwestora do uzyskania od właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, jednakże przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca nie ubiega się o pozwolenie na budowę na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, lecz jedynie o pozwolenie na rozbiórkę, ergo: na obecną chwilę wymaganie od niej uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie znajduje oparcia także w przepisie art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.

Żądania adresowane do skarżącej Spółki jawią się jako będące rezultatem niedostatecznie wnikliwego wczytania się w treść art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Błędne instruowanie inwestora, że musi: wystąpić z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku, który nie podlega ochronie prawnej jako zabytek (formą takiej ochrony nie jest ekspertyza w sprawie oceny stanu technicznego tego obiektu) oraz przedłożyć projekt budowlany pomimo tego, że - jak dotychczas niczego nie zamierza budować, a także opracować i przedłożyć program robót budowlanych, naraża inwestora na niczym nieuzasadnione koszty, o których zwrot inwestorowi będzie przysługiwać roszczenie prawne.

Pozbawione podstaw prawnych jest także całkowicie błędne poinstruowanie Starosty przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jakoby w przedmiotowej sprawie inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W odpowiedzi na skargę Starosta C. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 22 kwietnia 2022 roku o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Pełnomocnik skarżącej Spółki, na rozprawie w dniu 21 września 2023 roku, złożył do akt sprawy stanowisko na piśmie, w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty i argumentację. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane uzupełniająco wyjaśniono, że budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Wobec tego żądanie od skarżącej dołączenia do wniosku o pozwolenia na rozbiórkę, które w świetle art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego - jest rodzajem pozwolenia na budowę, pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych przy spornym budynku literalnie biorąc mogłoby wydawać się uzasadnione. Jednakże głębsza analiza tego konkretnego przypadku oraz odwołanie się do dyrektyw wykładni celowościowej i systemowej prowadzi do wniosku, że takie stanowisko tylko pozornie odpowiada normatywnej treści art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.

Aprobata stanowiska zajętego przez organy konserwatorskie oraz przez organy administracji architektoniczno-budowlanej prowadziłaby w swych skutkach do tego, że wykreślenie przedmiotowego budynku z rejestru zabytków nie wywołało żadnych skutków prawnych w zakresie publicznoprawnego statusu tego budynku - jako zabytku - ze względu na to, że znajduje się on na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Wniosek taki jest nie do zaakceptowania, gdyż podważałby zaufanie stron postępowań sądowo-administracyjnych do sądów administracyjnych - jako organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP). Przedmiotowy budynek nie byłby bowiem zabytkiem ze względu na jego wykreślenie z gminnej ewidencji zabytków, ale jednocześnie byłby zabytkiem - ze względu na to, że znajduje się w granicach obszaru wpisanego do rejestru zabytków. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie miały podstaw do tego, aby zastosować przepis art. 64 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę budynku, który został wykreślony z ewidencji zabytków nie wymagał poprzedzenia go pozwoleniem konserwatorskim. Potraktowanie wniosku skarżącej jako niespełniającego wymogów formalnych było bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492).

Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 1634; dalej w skrócie "P.p.s.a.").

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Ponaglenie zostało skierowane do właściwego organu, opatrzone jest datą 27 maja 2022 roku, a wypłynęło do Starostwa Powiatowego w C. w dniu 3 czerwca 2022 roku.

Zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2023 roku o sygn. akt II OSK 562/23 w okolicznościach niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej nie znajduje zastosowania uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, w świetle której wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął również, że pozostawienie podania bez rozpoznania, nawet w przypadku gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było zasadne, jest formą zakończenia postępowania administracyjnego, które nie może skutkować stwierdzeniem, iż stronie nie przysługuje skarga na przewlekłość organu, a tym samym uwzględniając treść uchwały II OPS 1/21, iż podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Sąd uwzględnił, że uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13 odnosi się jedynie do możliwości złożenia skargi na bezczynność organu, ale uznał jednocześnie, że taki stan rzeczy nie wyklucza możności złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, ani nie skutkuje bezzasadnością takiej skargi.

Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynne prowadzenie postępowania sąd administracyjny, z mocy art. 149 P.p.s.a., obciąża obowiązek oceny, czy postępowanie administracyjne w danej sprawie dotknięte jest przewlekłością, a więc czy organ administracji publicznej prowadzi lub prowadził postępowanie administracyjne przewlekle (wyrok NSA z 5.07.2013 r., II OSK 422/13, LEX nr 1559752).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej skarżąca Spółka zwalcza bezczynność i przewlekłość Starosty C. w odniesieniu do postępowania administracyjnego zamkniętego pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wykreślonego z gminnej ewidencji zabytków, ale posadowionego na nieruchomości znajdującej się w obszarze historycznego układu urbanistycznego miasta C., który na mocy decyzji z dnia [...] roku został wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...]

Zasadność skargi, a tym samym legalność działania Starosty, została oceniona według stanu prawnego na dzień dokonania czynności pozostawienia wniosku bez rozpoznania, tj. według stanu prawnego obowiązującego na dzień 22 kwietnia 2022 roku.

Analiza stanowiska strony skarżącej, stanowiska organu, a także analiza treści dokumentów złożonych do akt administracyjnych przekazanych Sądowi, ujawnia następujące, bezsporne pomiędzy stronami, okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy.

"[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, podaniem z dnia 16 lutego 2022 roku, wystąpiła o pozwolenie na rozbiórkę. Wniosek został złożony w organie w tym samym dniu (prezentata Starostwa Powiatowego w C. ).

W dniu 22 lutego 2022 roku Starosta C. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o uzgodnienie projektu rozbiórki.

W dniu 31 marca 2022 roku do Starostwa Powiatowego wpłynęła odpowiedź Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków opatrzona datą 24 marca 2022 roku, z której wynikało, że inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. O konieczności uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót poinformowana została także skarżąca Spółka.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2022 roku Starosta wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku z 16 lutego 2022 roku poprzez przedłożenie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W dniu 13 kwietnia 2022 roku do Starostwa wpłynął sprzeciw inwestora w zakresie nałożonego obowiązku dostarczenia pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Pismem z 22 kwietnia 2022 roku Starosta odpowiedział inwestorowi, że nie może się przychylić do sprzeciwu. Pismem z tego samego dnia Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P. ponownie poinformował inwestora o konieczność uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W dniu 3 czerwca 2022 roku do Starosty wpłynęło ponaglenie, które zostało przekazane Wojewodzie W. pismem z 7 czerwca 2022 rok.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 roku Wojewoda stwierdził, że Starosta nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Spółka, pismem z dnia 31 sierpnia 2022 roku, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840) podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące w szczególności układami urbanistycznymi. Zatem historyczny układ urbanistyczny obejmujący zabudowaną działkę nr [...] jest zabytkiem.

Zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się pozwolenia (...), których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustawy. Bez wątpienia "odrębną ustawą" jest m.in. ustawa o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, która w art. 36 ust. 1 pkt 1 stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.

Przyjmuje się, że wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego, czy zespołu budowlanego (art. 3 pkt 12 i pkt 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) oznacza, że również budynek znajdujący się na tym obszarze jest objęty ochroną wynikającą z wpisania do rejestru zabytków jednego z ww. rodzajów zabytków nieruchomych (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 79/20).

Przyjmuje się, że dla zastosowania art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie jest konieczne, aby obiekt był objęty indywidualnym wpisem do rejestru zabytków (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2173/18).

Starosta trafnie wyjaśnił, że roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego - to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zatem rozbiórka budynku w zabytku jakim jest układ urbanistyczny obejmujący budynek i działkę nr [...], wymaga uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Treści przepisu art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, że "Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków".

Skarżąca podnosi, że nie ubiega się o pozwolenie na budowę na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, lecz jedynie o pozwolenie na rozbiórkę, a na obecną chwilę wymaganie od niej uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie znajduje oparcia w przepisie art. 39 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.

Sąd uznaje, że taki zarzut jest bezzasadny, a to dlatego, że zgodnie z definicją określoną w art. 3 pkt 12 ustawy - Prawo budowlane przez pozwolenie na budowę należy też rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Roboty budowlane zaś, jak była mowa wyżej, to również rozbiórka obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego).

W niniejszym stanie faktycznym powyższa dyspozycja przepisu znajduje zastosowanie, bowiem budynek, którego rozbiórki chce dokonać skarżąca Spółka, mimo że nie jest wpisany do rejestru zabytków, to znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, co powoduje konieczność uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki i jej pełnomocnika.

Brak takiej decyzji przy wniosku o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jest brakiem podania w rozumieniu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a.") w związku z art. art. 30b ust. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane.

Starosta wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braków podania z dnia 16 lutego 2022 roku pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Wezwanie nie zostało wykonane. Organ działał zgodnie prawem, gdy pozostawił podanie bez rozpoznania.

Wadliwości kwestionowanej skargą czynność materialno-technicznej nie dowodzi argumentacja powołana w skardze kasacyjnej oraz powtórzona w piśmie z dnia 21 września 2023 roku stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy.

Pełnomocnik strony skarżącej trafnie dostrzega, że nie może być tak, aby wykreślenie spornego budynku z gminnej ewidencji zabytków nie wywołało żadnych skutków prawnych w zakresie publicznoprawnego statusu tego budynku jako zabytku.

Błędne jest jednak założenie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie badania kompletności podania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę będzie rozstrzygał o zakresie ochrony spornego budynku jako zabytku powodowanej jego wykreśleniem z gminnej ewidencji zabytku, ale usytuowaniem tego budynku w obszarze historycznego układu urbanistycznego miasta C., który na mocy decyzji z dnia 13 grudnia 1990 roku został wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...]

Oczekiwanie, że Starosta C. będzie wypowiadał się w kwestii tego, czy elementy cenne spornego budynku - w ocenie prof. [...], autora ekspertyzy o stanie technicznym budynków mieszkalnych położonych przy placu P. w C. - w postaci sklepień i stropów [...], obecnie podlegają ochronie prawnej na gruncie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jest oczekiwaniem formułowanym bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, a także z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1-2 K.p.a. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. O tych kwestiach rozstrzyga wojewódzki konserwator zabytków w formie decyzji.

Sąd nie dopatrzyła się żadnych naruszeń w zakresie terminowość, czy prawidłowość czynności podejmowanych przez Starostę w okresie od dnia złożenia wniosku (16 luty 2022 roku) do dnia pozostawienia podania bez rozpoznania (22 kwietnia 2022 roku). W toku kontrolowanego postępowania, w trybie art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane uruchomiona została procedura uzgodnieniowa z wojewódzkim konserwatorem zabytków, w toku której ujawniono wykreślenie spornego budynku z gminnej ewidencji zabytków. Następnie Starosta wzywał skarżącą Spółkę do usunięcia braków podania, a także prowadził korespondencję uzasadnioną realizacją obowiązków procesowych określonych w art. 9 K.p.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.