Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2547/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 64/23 w sprawie ze skargi J.P. na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.P. na rzecz Wójta [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 64/23, oddalił skargę J.P. na bezczynność Wójta [...] w udostępnieniu informacji publicznej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

J.P. wnioskiem z dnia 9 marca 2023 r. zwrócił się do Wójta [...] o udzielenie informacji w zakresie podwyżek wynagrodzenia zasadniczego dla pracowników urzędu w 2022 r., tj.;

1. imię i nazwisko pracownika;

2. kwota podwyżki wynagrodzenia zasadniczego (brutto);

3. kwota wynagrodzenia zasadniczego po podwyżce (brutto);

4. data podwyżki; czy było wyrównanie wynagrodzenia wstecz, jeśli tak to o ile miesięcy?

Organ pismem z 23 marca 2023 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej, w związku z czym nie mogą być udostępnione. Organ wyjaśnił, że informacją publiczną nie jest to jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Wnioskodawca w dniu 23 marca 2023 r. drogą elektroniczną przesłał do organu pismo zawierające wezwanie do przekazania wnioskowanych danych do 31 marca 2023 r. Na pismo to organ nie udzielił odpowiedzi.

Następnie wnioskodawca pismem z 7 kwietnia 2023 r. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Wójta [...] w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 marca 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w sytuacji uznania, że żądana informacja podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną. Jednolicie bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, że w wypadku uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej (art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), wówczas organ powinien odmówić udostępnienia informacji, co powinno przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej. Obowiązek ten dotyczy jedynie sytuacji, gdy żądanie faktycznie dotyczy informacji publicznej. Innymi słowy żądana informacja musi być zawsze informacją publiczną. Przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej tryb dotyczący rozpatrzenia wniosku o dostęp do informacji publicznej polegający na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację, albo też w formie decyzji odmówić takiego udostępnienia powinien być zastosowany tylko wtedy, gdy żądana informacja okaże się informacją publiczną. Innymi słowy, jeżeli informacja, której udostępnienia domaga się strona nie stanowi informacji publicznej, to tym samym nie ma podstaw do orzekania o odmowie jej udostępnienia z powołaniem się na przepisy u.d.i.p.

W sprawie, żądanie skarżącego dotyczyło niemniej jednak podania imion i nazwisk wszystkich pracowników, którym wypłacono podwyżki, kwoty wynagrodzeń po podwyżce, daty podwyżki oraz informacji czy dokonano wyrównania wynagrodzenia wstecz. Organ poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej i nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, działanie takie jest prawidłowe, co oznacza, że nie można przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Organ posiadający informację o charakterze publicznym, co do zasady, jest zobowiązany do jej udostępnienia, realizując w ten sposób konstytucyjne prawo obywatela do informacji. W orzecznictwie i piśmiennictwie, przy uwzględnieniu konstrukcji ustawowej "informacji publicznej" oraz kierując się wyrażoną w ort. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania takiej informacji, powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Takie rozumienie pojęcia "informacja publiczna" prowadzi do wniosku, że o zakwalifikowaniu informacji jako publicznej decyduje jej treść i charakter, a więc przede wszystkim to czy informacja sama w sobie niesie za sobą komunikat odnoszący się do sprawy publicznej.

Nie można zaprzeczyć, że informacja o wysokości wynagrodzenia (w tym podwyżki) wszystkich pracowników Urzędu Gminy jest informacją publiczną, albowiem jest to informacja dotycząca gospodarowania majątkiem tej jednostki. Środki przeznaczone na wynagrodzenia dla pracowników samorządowych pochodzą ponadto z majątku publicznego. W tych ramach można zatem żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Słusznie natomiast organ zwrócił uwagę, że nie podlegają udostępnieniu dane dotyczące wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia (w tym podwyżki) ad personam wskazanych z imienia i nazwiska pracowników Urzędy Gminy, niepełniących funkcji publicznych, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Innymi słowy o ile ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie stanowi jawną informację publiczną, o tyle już wysokość miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych pracowników samorządowych niepełniących funkcji publicznych w określonym okresie przymiotu tego nie mają. Wniosek zatem o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzenia (podwyżki wynagrodzenia) wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem pracy na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki w istocie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie - oznaczonej z imienia i nazwiska - dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam.

Uwzględnienie przez organ żądania skarżącego w istocie wypaczyłoby instytucję informacji publicznej oraz powodowałoby, że doszłoby do ujawnienia świadczeń wypłacanych konkretnym osobom nie pełniącym jakichkolwiek funkcji publicznych. Tym samym Wójt nie pozostawał w bezczynności, uznając, że sformułowane przez stronę pytania dotyczyły informacji ad personam. Rozpatrzenie wniosku skarżącego w żądanym zakresie stanowiłoby bowiem nadużycie prawa do informacji publicznej. Informacja bowiem o wypłaceniu konkretnej osobie wynagrodzenia (podwyżki) sama w sobie nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych na wynagrodzenia pracowników, a zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Słusznie zatem wskazał organ, że sformułowanie w ten sposób wniosku powoduje, że żądane informacje nie dotyczą jawności wydatkowania środków publicznych in genere, lecz powodują de facto ujawnienie informacji o wysokości zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Jak bowiem trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2019 r., I OSK 2710/17 "pytanie dotyczące wynagrodzenia konkretnej osoby, które jest wypadkową również takich elementów jak np. różnego rodzaju dodatki, m.in. dodatki stażowe lub funkcyjne, dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych (kształtujące wynagrodzenie brutto rozumiane jako wynagrodzenie obejmujące wszystkie jego składniki) oraz np. zindywidualizowane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz potrącenia dokonywane bez zgody i za zgodą pracownika (kształtujące wynagrodzenie netto), nie jest pytaniem o wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Wykładnia normatywnego pojęcia "informacji publicznej" nie daje bowiem podstaw do utożsamiania prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika z informacją o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p.".

Nadto w judykaturze wielokrotnie podkreślano, że informacją publiczną nie jest wiedza o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Tymczasem skarżący wprost domagała się udostępnienia informacji dotyczącej wysokości podwyżek wynagrodzeń wypłacanych wszystkim pracownikom Urzędu Gminy z podaniem imienia i nazwiska. Jak natomiast wskazano, pytanie o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam. Można dodać, że NSA w wyroku z 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19 stwierdził jednoznacznie, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości składowych wynagrodzenia wypłaconych konkretnym osobom nie dotyczy in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłaconego konkretnej osobie. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność organu.

Tak więc, skoro żądanie zawarte we wniosku nie dotyczyło informacji publicznej, to niemożliwym było jego uwzględnienie. Nie można zatem uznać, że organ pozostawał w bezczynności. W sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawiera żądanie udostępnienia informacji, które nie należą do kategorii publicznych, podmiot realizujący wniosek informuje wnioskodawcę o tym fakcie w drodze czynności materialno - technicznej (zwykłego pisma). Organ nie ma wówczas obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienie informacji publicznej - zawiadamia jedynie wnioskodawcę, że przepisy u.d.i.p. nie mają zastosowania do żądanych informacji, co też organ uczynił w niniejszej sprawie.

W dniu 11 sierpnia 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. a u.d.i.p. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że informacja, o którą wnioskował skarżący nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji gdy dotyczy dysponowania przez organ majątkiem publicznym, a ponadto wniosek skarżącego dotyczy także wynagrodzenia pracowników pełniących funkcje publiczne, co zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury stanowi informacją publiczną podlegającą udostępnieniu;

2. z ostrożności procesowej - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej, w sytuacji braku dokonania rozważań co do ewentualnego zastosowania powyższego przepisu do wnioskowanej przez skarżącego informacji oraz zakresu tego zastosowania;

3. art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 13, art. 14 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że Wójt [...] nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podmiot nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt [...], wniósł o jej oddalenie jako całkowicie bezzasadnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego w istocie sprowadzają się do oceny poglądu WSA w Olszynie, że pytania zawarte we wniosku z dnia 9 marca 2023 r. dotyczące informacji w zakresie podwyżek wynagrodzenia pracowników organu w 2022 r. z podaniem ich imienia i nazwiska oraz kwoty i daty podwyżki nie dotyczyło informacji publicznej.

Podnieść należy, że oczywistym jest, iż wynagrodzenia pracowników jednostki samorządu terytorialnego należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny. Wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest bowiem jawne. Podkreślenia wymaga, że zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2020 r.; sygn. akt I OSK 1577/19 oraz powołane w uzasadnieniu tego orzeczenia orzecznictwo).

Należy mieć, jednakże na uwadze, że informacja o wynagrodzeniu pracowników niepełniących funkcji publicznych, identyfikująca taką osobę z imienia i nazwiska, podlega ochronie ze względu na prywatność osoby i w związku z tym może zostać udostępniona dopiero po uzyskaniu zgody pracownika. Nie ma natomiast przeszkody w zbiorczym podaniu informacji dotyczących wynagrodzeń wypłacanych wszystkim pracownikom. Podkreślenia wymaga, że już sam fakt ujawniania informacji dotyczących wydatkowania środków z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym wypłaconych nagród poszczególnym pracownikom pełniącym funkcje publiczne jest wyrazem transparentności i środkiem służącym społecznej kontroli tych wydatków. Należy również podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza bowiem i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji (por. wyroki NSA : z dnia 4 lutego 2015 r.; sygn. akt I OSK 430/14 oraz I OSK 586/14; z dnia 5 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2693/15; z dnia 5 września 2019 r. sygn. akt I OSK 446/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, transparentność działania organów na tle informacji publicznej konsumuje obowiązek udostępnienia informacji o wysokości wynagrodzenia w podmiocie publicznym, w tym również informacji o kwocie podwyżek tegoż wynagrodzenia. Powiązanie ze sobą tych informacji czyni działanie organów transparentnym z punktu widzenia wydatkowania środków publicznych. Jeśli dodatkowo wziąć pod uwagę wynikającą z ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 104) odpowiedzialność osób wchodzących w skład organu wykonującego budżet lub plan finansowy jednostki sektora finansów publicznych albo organu zarządzającego podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych, któremu przekazano do wykorzystania lub dysponowania środki publiczne, lub zarządzającego mieniem tych jednostek lub podmiotów - art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - uznać należy, że stanowi to powiązany ze sobą kompletny mechanizm kontroli wydatków jednostek samorządowych, istotny dla oceny transparentności ocenianej na tle dostępu do informacji publicznej.

Przenosząc powyższe, generalne zapatrywania w realia rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko WSA w Olsztynie, że żądanie skarżącego w zakresie udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. w części, w jakiej odnosi się do podwyżek jakie otrzymali w danym roku pracownicy samorządowi nie pełniący funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Natomiast wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wedle którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa nie mógł być zastosowany w sprawie. Mając bowiem na uwadze treść wniosku, który determinował dalsze działania ze strony organu należy uznać, że żądane informacje nie dotyczyłyby jawności wydatkowania środków publicznych in genere, lecz powodowałyby de facto ujawnienie informacji o wysokości zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnemu pracownikowi. Podkreślenia wymaga, że u.d.i.p. ma natomiast za cel służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Udzielenie przez organ informacji na sformułowany przez skarżącego wniosek wypaczyłoby w istocie instytucję informacji publicznej. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17 - pytanie dotyczące wynagrodzenia konkretnej osoby, które jest wypadkową również takich elementów jak np. różnego rodzaju dodatki, m.in. dodatki stażowe lub funkcyjne, dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych (kształtujące wynagrodzenie brutto rozumiane jako wynagrodzenie obejmujące wszystkie jego składniki) oraz np. zindywidualizowane składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz potrącenia dokonywane bez zgody i za zgodą pracownika (kształtujące wynagrodzenie netto), nie jest pytaniem o wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Wykładnia normatywnego pojęcia "informacji publicznej" nie daje zaś podstaw do utożsamiania prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika z informacją o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Podobnie stanowisko zostało wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2010 r.; sygn. akt I OSK 1035/10 oraz z dnia 9 czerwca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2120/15, z których wynika, że wniosek dotyczący wskazania poszczególnych elementów wynagrodzenia konkretnych - oznaczonych z imienia i nazwiska - osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym organ administracji publicznej dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam. Należy zatem uznać, że przedmiotem tak sformułowanego żądania nie jest jawność wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia pracowników organu, lecz uzyskanie informacji o określonym składniku wynagrodzenia wskazanych konkretnie osób. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest tożsame z żądaniem informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli w istocie ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Warto w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że informacją publiczną nie jest wiedza o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Tymczasem skarżący, za pomocą wniosku, wprost domagał się udostępnienia informacji dotyczącej wysokości podwyżek wypłaconych w 2022 r. wszystkim pracownikom Urzędu Gminy [...] z podaniem imienia i nazwiska. Jak natomiast wskazano, pytanie o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność organu. Zapatrywanie to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę popiera.

Uznać zatem należy, że skoro żądanie zawarte we wniosku skarżącego kasacyjnie z dnia 9 marca 2023 r. w zakresie informacji, których organ nie udostępnił pismem z dnia 23 marca 2023 r. nie dotyczyło informacji publicznej, to niemożliwym było jego uwzględnienie zgodnie ze zgłoszonym żądaniem. WSA w Olsztynie zasadnie zatem oddalił skargę. Nie można mu zatem skutecznie postawić zarzutu obrazy art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 wyroku, na mocy art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Koszty te wynoszą 240 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 P.p.s.a.