Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3393/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 §  1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 §  1 pkt 1 lit. c), art. 183 §  1 i 2, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 960/15 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 4 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego D. P. kwotę 450 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu 2 lipca 2014 r. w miejscowości S. na drodze powiatowej nr 1204R zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował P. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem podzielnym w postaci piasku z ziemią na trasie: [...] w imieniu i na rzecz skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Kontrola ta wykazała przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej i dopuszczalnej masy całkowitej, z tego powodu po wszczęciu postępowania Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2014 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

D. P. wniósł odwołanie od tej decyzji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1-2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b/, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 260; dalej: u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 8, § 5 ust. 1 pkt 5 lit. c/ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2013 r. poz. 951).

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a p.r.d.

Organ II instancji przypomniał ustalenia kontroli, które wskazały:

– nacisk pojedynczej osi napędowej 15,2 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) – przekroczenie o 7,2 t (przekroczenie o 90%),

– rzeczywista masa całkowita 22,35 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) – przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej o 4,35 t (przekroczenie o 24,16%).

Odwołując się do art. 41 ust. 1 i 3 u.d.p. oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz.U. z 2012 r. poz. 1061) organ wskazał, że droga powiatowa nr 1204R została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W ustalonym stanie faktycznym organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które wydawane jest stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d.

Przywołując art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. organ uznał, że w sprawie niniejszej kara pieniężna wynosiła 15 000 złotych.

Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 26 października 2013 r. zatwierdzonego przez uprawnionego geodetę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z przewidzianymi terminami ważności odpowiednio do dnia 30 czerwca 2015 r. oraz do dnia 31 lipca 2014 r.

Organ wskazał, że w rozpatrywanym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci piasku z ziemią, a skoro kontrola wykazała przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że obowiązki, które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie niespełnienia wymogów przez stanowisko pomiarowe, uznał że jest ono bezpodstawne. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego ważenia dokonano nieautomatycznymi wagami przenośnymi do pomiarów statycznych, w takcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Niezależnie od tego organ wyjaśnił, że miejsce ważenia w miejscowości S., gdzie dokonano ważenia kontrolowanego pojazdu, w zakresie spadków podłużnych i poprzecznych oraz równości odpowiada wymogom przewidzianym w § 8 w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r., w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. Nr 188, poz. 1345), czego potwierdzeniem jest protokół z pomiaru pochylenia terenu z dnia 26 października 2013 r. Pomiary wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych – do 0,55% spadku podłużnego (przy normie do 1%) i do 0,51% spadku poprzecznego (przy normie do 2%).

Zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw do uznania, iż ważenie za pomocą wag do pomiarów statycznych było nieprawidłowe. Dokumenty legalizacyjne były okazane podczas kontroli drogowej kierowcom. Skoro kompetentny organ dopuścił ww. wagi do ważenia pojazdów w oparciu ustawę Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001 r. (Dz.U. 2004 r. Nr 243, poz. 2441), a właściwy organ zatwierdził stanowisko, na którym dokonano ważenia brak jest podstaw do uznania, iż ważenie za pomocą wag do pomiarów w ruchu było nieprawidłowe.

Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że dokument urzędowy jakim jest protokół pomiaru pochylenia terenu jest bardziej wiarygodny od operatu geodezyjnego przedłożonego przez skarżącego wraz z odwołaniem, który został sporządzony przez geodetę w dniu 19 września 2014 r. Podnoszone w odwołaniu przez skarżącego argumenty nie mogą stanowić podstawy do podważenia wyników ważenia pojazdu w miejscu dokonania pomiarów. Skoro bowiem kompetentny organ uznał, iż miejsce to jest odpowiednie do wykonywania kontroli drogowej, to taki dokument, podobnie zresztą jak świadectwo zgodności, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Oba te dokumenty stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że kontrola przestrzegania nacisków osi i DMC pojazdów jest ustawowym obowiązkiem Inspekcji, który wynika z art. 55 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), a także z art. 129 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 129a p.r.d. Zatem organ kontrolny w celu skontrolowania masy i nacisków osi pojazdu ma użyć przyrządów pomiarowych. Przyrządy te muszą spełniać wymagania określone przepisami o miarach, tj. ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (Dz.U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.). W myśl art. 8 ust. 1 pkt 4 tej ustawy przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, podlegają prawnej kontroli metrologicznej.

Wagi użyte w trakcie kontroli winny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdziło świadectwo legalizacji wag użytych podczas kontroli drogowej. Ważenie odbyło się za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabr. [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z przewidzianymi terminami ważności odpowiednio do dnia 30 czerwca 2015 r. oraz do dnia 31 lipca 2014 r. Organ podkreślił, ze brak regulacji prawnej odnośnie procedury ważenia pojazdów przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych powoduje, iż inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego wykonując czynności pomiaru stosują zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Na tę okoliczność organ wskazał na odpowiednie zapisy instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II oraz procedury ważenia stosowane przez Inspekcję Transportu Drogowego

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego różnicy w wysokościach pomiędzy zastosowanymi wagami SAW, a wysokością wnęki fundamentowej w miejscu kontroli, organ wyjaśnił, że nie jest on właściwym adresatem wątpliwości skarżącego dotyczących miejsca kontrolnego. Miejsce to zostało zatwierdzone przez inny organ – zarządcę drogi, jako spełniające wymogi do ważenia pojazdów, nawet ważenia przy zastosowaniu wag do pomiarów dynamicznych. Skoro właściwy organ zatwierdził dane miejsce do określonych czynności, to brak jest podstaw do wysnuwania wątpliwości w tym zakresie.

Skargę na tę decyzję wniósł D. P.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Sąd I instancji podniósł, że strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, w odwołaniu jak i w skardze konsekwentnie podnosiła zarzut dotyczący wadliwości stanowiska ważenia pojazdów i zgłaszała w tym przedmiocie wnioski dowodowe. Według jej oceny stanowisko ważenia pojazdów nie odpowiadało wymogom Instrukcji obsługi wag SAW 10C/II (jakie zostały zgodnie z przedstawionym świadectwem zgodności użyte do kontroli) ani z zarządzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 marca 2016 r. nr 16/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli (...). Jak bowiem podkreślał skarżący stanowisko to (prawdopodobnie na skautek dewastacji) uległo zniszczeniu – powierzchnia stanowiska nie była płaska, doły fundamentowe przestały odpowiadać wymaganiom i uległy zmianie parametry jego pochylenia. W związku z tym legalizacja tego stanowiska z października 2013 r., na którą powołał się organ w zaskarżonej decyzji, przestała być aktualna.

Sąd I instancji wskazał, że organ w toku sprawy dysponował również legalizacją z kwietnia 2014 r., ale także i ona nie może być miarodajna, albowiem do dnia kontroli (2 lipiec 2014 r.) upłynęło kilka miesięcy. Przedkładając zdjęcia miejsca ważenia strona wnioskowała o powołanie biegłego w zakresie geodezji i przeprowadzenie pomiarów punktu kontrolnego w miejscowości S. Wobec tego, że wnioski skarżącego nie zostały uwzględnione, zlecił on wykonanie ekspertyzy uprawnionemu geodecie, który dokonał ponownych pomiarów, wykonał szkic miejsca ważenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że organ nie odniósł się do tego materiału dowodowego stwierdziwszy, że aktualny dla wyników pomiarów kontrolowanego pojazdu pozostaje operat geodezyjny z 2013 r., gdyż miejsce ważenia nie zostało do dnia spornej kontroli uznane za niespełniające dopuszczalnych wymogów przez zarządcę drogi przy której przedmiotowe miejsce ważenia pojazdów zostało zlokalizowane. W tej sytuacji organ uznał, że skarżący nie przedstawił dowodów pozwalających na podważenie dokumentu urzędowego dotyczącego pomiaru miejsca ważenia pojazdu członowego.

W ocenie Sądu I instancji takiego stanowiska organu nie należy zaakceptować, tym bardziej, że jak podniósł skarżący w skardze, na skutek interwencji licznych przewoźników miejsce ważenia pojazdów w S. zostało wyremontowane 24 października 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że stanowisko do ważenia pojazdów spełnia szczególną rolę w kontroli pojazdów pod względem ich normatywności. Zatem w sytuacji, gdy skarżący przedstawił szereg dowodów na zobrazowanie jego dewastacji, a w związku z tym niespełniania wymogów norm, w ocenie Sądu I instancji organy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełniej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wskazał na naruszenie art. 80 k.p.a., przekładające się na złamanie zasady z art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przyjęty przez organy orzekające w sprawie stan faktyczny pozostaje daleko niewystarczający dla stwierdzenia, że skarżący dokonał naruszenia obowiązujących norm transportu drogowego, dlatego też nie może on z tego tytułu ponosić odpowiedzialności w postaci sankcji administracyjnej.

Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd I instancji nie wypowiedział się w kwestii naruszenia prawa materialnego uznając, iż będzie to możliwe dopiero po prawidłowym ustaleniu przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1 i art. 134 § i p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że powierzchnia stanowiska ważenia nie była płaska, co mogło zdaniem Sądu mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy stanowisko ważenia odpowiadało wymogom stawianym w Świadectwie Homologacji UE nr D98-09-08 oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II, a więc w dokumentach dopuszczających wagi do użytkowania, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentach urzędowych sporządzonych przez zarządcę drogi, tj. protokole z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę i zatwierdzeniu stanowiska do kontroli pojazdów dokonanym przez zarządcę drogi, tj. Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (w aktach sprawy), który potwierdzał, że spadki podłużne i poprzeczne na całym obszarze kontroli pojazdu nie przekraczały dopuszczalnej wartości określonej w tych dokumentach, a której to okoliczności nie podważały w żadnym razie dokumenty przedstawione przez skarżącego, organ odwoławczy zaś w sposób wyczerpujący i wszechstronny odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego w tej materii, wobec czego nie mogło być żadnych wątpliwości co do prawidłowości uzyskania wyników pomiaru w zakresie rzeczywistego nacisku pojedynczej osi napędowej oraz masy całkowitej pojazdu;

ponadto, z ostrożności procesowej zarzucono także:

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 lit. a/ pkt (ii) i (iii) oraz lit. b/, art. 4 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych (Dz.Urz. WE L z 2009 r. Nr 122, s. 6) /poprzedzone przez obowiązujące w dacie dopuszczenie wag SAW 10C do użytkowania – art. 1 ust. 2 lit. a/ pkt 2 i art. 4 dyrektywy Rady z dnia 20 czerwca 1990 r. nr 90/384/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do wag nieautomatycznych – Dz.Urz. WE L z 1990 r. Nr 189, s. 1-16/, pkt 7.1 Załącznika I do ww. Dyrektywy, a także § 2 pkt 2 i pkt 3, § 7 i § 24 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) oraz postanowień Świadectwa Homologacji UE nr D98-09-08 i Instrukcji Obsługi wag typu SAW 1OC/II, a więc zapisów dokumentów dopuszczających wagi do użytkowania na terenie UE a także określających wymagania co do sposobu ich użytkowania, w tym również wymogi co do stanowiska ważenia, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji mylnym przyjęciu, że przeprowadzenie pomiarów w miejscu ważenia, na którym mogły występować miejscowe nierówności i odkształcenia nawierzchni, przesądza o tym, że powierzchnia, na której znajduje się pojazd podczas procedury nie była prosta i płaska, podczas gdy z dokumentów urzędowych zatwierdzających miejsce do ważenia pojazdów niezbicie wynikało, że spadki podłużne i poprzeczne nie przekraczają wartości podanych w Instrukcji Obsługi wag SAW 10C/II, a ewentualne wystąpienie miejscowych odchyleń równości powierzchni ważenia nie oznacza, iż na miejscu tym nie mogą być przeprowadzane pomiary, skoro dopuszcza się nawet możliwość ważenia na nierównym podłożu żwirowym, pod warunkiem zachowania wymogów co do maksymalnych spadków podłużnych i poprzecznych terenu ważenia, które to warunki były bezspornie zachowane w rozpatrywanej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Należy jednak zauważyć, że zarzut naruszenia prawa materialnego został postawiony "z ostrożności procesowej" i jedynie towarzyszy on zarzutom naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego przejawiającego się w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie wyjaśniły wątpliwości i nie odniosły się do zarzutów skarżącego dotyczących miejsca ważenia pojazdu, a konkretnie tego, że powierzchnia stanowiska ważenia nie była płaska, co mogło zdaniem Sądu mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji zaznaczył bowiem, że stwierdzając naruszenie przepisów postępowania nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego uznając, iż będzie to możliwe dopiero po prawidłowym ustaleniu przez organ stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Zatem istotę sporu identyfikuje zarzut naruszenia przepisów postępowania, zaś zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego ma jedynie wzmocnić argumentację skarżącego kasacyjnie organu w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Przedmiotem sporu pozostaje bowiem prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie wątpliwości budzi stan miejsca ważenia pojazdu w dniu kontroli, który mógł przełożyć się na wyniki ważenia, bowiem kwestii tej nie rozstrzyga ostatecznie protokół z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 26 października 2013 r. Zdaniem Sądu okoliczności te niedostatecznie zostały wyjaśnione przez organy orzekające.

Odnosząc się w tym kontekście do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. należy stwierdzić, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż w analizowanej sprawie organy nie zebrały i nie oceniły w sposób właściwy i wyczerpujący materiału dowodowego sprawy. Ma rację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając stanowisko skarżącego, że kwestia czy w dacie kontroli miejsce ważenia odpowiadało stawianym mu wymaganiom i wobec tego czy wyniki ważenia były prawidłowe nie została dostatecznie wyjaśniona. Organ nie odniósł się bowiem w sposób pełny do argumentacji i dowodów przedstawionych przez skarżącego w uzasadnieniu wydanej decyzji pozostając na stanowisku, że kwestę tę rozstrzyga protokół z zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdów z dnia 26 października 2013 r.

Tymczasem w sprawie nie było kwestionowane to, że w dacie sporządzenia tego protokołu miejsce ważenia odpowiadało wymogom rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. ale to, czy w chwili ważenia (2 lipca 2014 r.) miejsce to zapewniało taki sam standard. Strona w postępowaniu administracyjnym konsekwentnie podnosiła, że miejsce ważenia było zdewastowane, doły, w których posadowione były wagi nie były płaskie, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia. Skarżący przedstawił dokumentację fotograficzną oraz sporządzony na jego zlecenie operat geodezyjny miejsca ważenia z 19 września 2014 r. jednak organ nie ocenił tych dowodów poprzestając na stwierdzeniu, że dysponuje jednoznacznym dowodem w postaci protokołu zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdów z dnia 26 października 2013 r., który jest dokumentem urzędowym. Dokument ten zawiera jednak ustalenia, co do stanu miejsca ważenia w dacie jego sporządzenia, a ponadto domniemanie z niego wynikające może być stosowne do treści art. 76 § 3 k.p.a. obalone przez przedstawienie dowodów przeciwko jego treści. Skoro zatem strona podnosiła, że w dacie kontroli miejsce ważenia nie odpowiadało standardom zapewniającym prawidłowe wyniki ważenia i przedstawiała na tę okoliczność dowody w postaci sporządzonego na jej zlecenie operatu geodezyjnego i dokumentacji fotograficznej to dowody te winny zostać przez organ ocenione w świetle całokształtu materiału dowodowego, w tym również podnoszonych okoliczności remontu miejsca ważenia przeprowadzonego w październiku 2014 r. Organ administracyjny prowadzi bowiem postępowanie wyjaśniające i ma uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie by ocenić czy dana okoliczność została udowodniona, a ocena ta winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W innym wypadku ocena organu może prowadzić do naruszenia reguł obowiązujących podczas stosowania zasady swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie zatem uznał, że organy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bez pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności istotnych dla wyniku sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przekładające się na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., uznając, iż przyjęty przez organy orzekające w sprawie stan faktyczny pozostaje niewystarczający dla stwierdzenia, że skarżący dokonał naruszenia obowiązujących norm transportu drogowego.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.