Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 919/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1  pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,  art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Gdesz WSA Marek Leszczyński Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Miasta P. i Prezydenta Miasta P. – wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Administracji i Cyfryzacji na rzecz Miasta P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2012r. Minister Administracji i Cyfryzacji, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], stwierdzającej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. znak: [...], w części stwierdzającej nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obrębie [...] jako zabudowana budynkiem mieszkalnym działka nr [...], położonej w P. przy ulicy [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część tej decyzji - w zakresie obejmującym sprzedane przez Miasto P. lokale mieszkalne o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] - położone w P. przy ul. [...], wraz z przynależnymi tym lokalom udziałami w częściach wspólnych budynku i urządzeniach, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz udziałami w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej - została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r., znak: [...] stwierdzającą jej nieważność - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 1993 r. znak: [...], Wojewoda [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przez Miasto P. z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obrębie [...] jako działka nr [...], uregulowanych w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część tej decyzji.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przywołanej wyżej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] wystąpili J. P. i K. P., reprezentowani przez adw. J. P. Strona skarżąca podniosła, że prawo własności do ww. nieruchomości nigdy nie przysługiwało Skarbowi Państwa, a co za tym idzie, nie mogło przejść na Miasto P. w trybie komunalizacji. Wskazano, że mienie to należało do J. i K. małż. R.

Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 i art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. znak: [...].

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł Prezydent Miasta P. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów: art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazał, że decyzja komunalizacyjna z dnia [...] października 1993 r., znak: [...] została wydana w oparciu o aktualne orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] listopada 1950r., na podstawie którego Skarb Państwa stał się właścicielem. Przywołane orzeczenie zostało uchylone dopiero w dniu [...] listopada 2010 r. i należy uznać, iż przedmiotowa decyzja komunalizacyjna została wydana prawidłowo i nie można stwierdzić jej nieważności w oparciu o art. 158 § 1 pkt. 2 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia wniosku oraz akt przedmiotowej sprawy, Minister Administracji i Cyfryzacji wydał zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Minister w całości podtrzymał stanowisko organu I instancji, ponieważ w jego ocenie z akt sprawy jednoznacznie wynika, że własność przedmiotowej nieruchomości nigdy nie przeszła na rzecz Skarbu Państwa i nadal przysługuje osobom fizycznym.

Wyjaśnił, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. znak: [...] została wydana na podstawie przepisu art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, który stanowi, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, stało się w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r., z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem komunalizacji mogło być wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe), tym samym z komunalizacji wyłączone zostało mienie należące do innych podmiotów i stanowiące ich własność.

Dokonując analizy materiału dowodowego ustalił, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż pierwotnymi właścicielami nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...] tom[...]wykaz[...] byli J. i K. R.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 1946 r. Nr [...] - z wniosku K. R. o rehabilitację - Sąd [...] w S. orzekł, że K. R. posiada pełnię praw obywatelskich i nakazał zwolnić jej majątek spod zajęcia, dozoru i zarządu.

W karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. znak: [...], jako podstawę nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wskazano orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] listopada 1950 r., znak: [...] oraz art. 13 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939-1945 r. (Dz. U. Nr 41, poz. 237 ze zm.). Wspomniane orzeczenie mówiło, iż nie zwalnia się spod zarządu dozoru zajęcia nieruchomości [...] wykaz [...] majątku J. R. i K. R.

Dla spornej nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...], o powierzchni [...]ha, założono nową księgę wieczystą - KW nr [...], na mocy postanowienia Sądu Powiatowego dla Miasta P. Wydział Ksiąg Publicznych z dnia [...] grudnia 1957 r., wpisując w niej jako właściciela Skarb Państwa oraz podając jako podstawę wpisu orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] listopada 1950 r., znak: [...] w zw. art. 1 oraz art. 13 § 3 i 4 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r., a następnie dla zabudowanej działki budynkiem mieszkalnym utworzono księgę wieczystą nr [...] (potwierdzenie znajduje się w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego [...] w P. Wydział XII Cywilny z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...]).

Minister Administracji i Cyfryzacji wskazał, że kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy miało ustalenie zawarte w prawomocnym wyroku Sadu Rejonowego [...] w P. Wydział XII Cywilny z dnia listopada 2010r., sygn. akt [...] o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, w którym orzeczono, iż postanowienie z dnia [...] listopada. 1950 r., znak: [...] "nie mogło stanowić podstawy wpisu prawa własności spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Podstawy takiej również nie mógł stanowić art. 1 i art. 13 § 3 i 4 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939-1945r. dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939 - 1945 r. (Dz. U. z dnia 11 września 1946 r., Nr 41, poz. 237 ze zm.), gdyż jak stwierdził Sąd Najwyższy w pisemnym uzasadnieniu do uchwały z dnia [...] września 1965 r. [...] "przejście jednak na własność Skarbu Państwa nie następuje automatycznie, lecz w drodze orzeczenia przez sąd przepadku tego majątku, o czym stanowi art. 13 § 5 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939 - 1945 r. (Dz. U. z dnia 11 września 1946 r., Nr 41, poz. 237 ze zm.)". Powyższe rozstrzygnięcie oznacza, iż własność przedmiotowej nieruchomości nigdy nie przeszła na rzecz Skarbu Państwa, który został wpisany w księdze wieczystej bez podstawy prawnej.

Organ II instancji podkreślił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja potwierdza, że J. P. i K. P. są spadkobiercami po J. i K. R.. Wynika to z postanowień spadkowych wydanych przez: Sąd Rejonowy w J. z dnia [...] października 1990 r., Sygn, akt [...]- dot. spadku po J.R.; Sąd Rejonowy w L. z dnia [...] stycznia 1991 r. sygn. akt [...] - dot. spadku po K. R.; Sąd Rejonowy w L. z dnia [...] czerwca 1998 r., sygn. akt [...] - dot. spadku po E. P. i J. P. oraz Sąd Rejonowy w G. z dnia [...] grudnia 1998 r., sygn. akt [...]- dot. spadku po Z.P.

W wyniku przeprowadzenia rozważań organ wskazał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z zastosowaniem środków dowodowych, o których mowa w art. 75 § 1 k.p.a. W odróżnieniu jednak od postępowania prowadzonego w zwykłym trybie celem postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ nadzoru jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana w sprawie decyzja (decyzje) została wydana przy wystąpieniu którejś z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i czy w sprawie nie wystąpiły przeszkody, o których mowa w § 2 tego przepisu, tj. okoliczności wyłączające możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, jak to, że decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Podkreślił, że pojęcie nieodwracalnych skutków prawnych - w rozumieniu ww. przepisu - należy rozpatrywać mając na uwadze zakres właściwości organów administracji oraz ich kompetencje. Wyjaśnił, że jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma ustawowego umocowania, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, to wtedy skutek prawny decyzji jest nieodwracalny. Do nieodwracalnych skutków prawnych zaliczył zbycie nieruchomości w formie aktu notarialnego na rzecz osób trzecich, chronionych rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Ani organy administracji, ani też sądy administracyjne nie mają bowiem uprawnień do wzruszenia aktów notarialnych.

Minister podkreślił, że dla rozstrzygnięcia czy decyzja komunalizacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne koniecznym jest przeanalizowanie czynności prawnych i zdarzeń prawnych, które nastąpiły po jej wydaniu.

Zauważył, że Miasto [...] po komunalizacji dokonało sprzedaży 14 lokali mieszkalnych znajdujących się w nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz osób fizycznych, aktami notarialnymi:

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

-akt notarialny z dnia [...] marca 1996 r., Rep. A [...], dot. lokalu nr [...];

Powyższe okoliczności spowodowały w ocenie Ministra nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. znak: [...] w tej części. Dlatego też organ ograniczył się do stwierdzenia - w oparciu o przepis art. 156 § 2 Kpa - wydania zaskarżonej decyzji w określonej wyżej części, z naruszeniem prawa.

Minister ustalił ponadto, że w posiadaniu Miasta [...] nie pozostaje również lokal nr [...] w budynku przy ul. [...], który został sprzedany przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) i przed wydaniem decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] października 1993 r. Powyższe potwierdza kopia decyzji Zarządu Gospodarki Terenami w P. z dnia [...] października 1981 r., znak: [...] oraz kopia aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1981 r., Rep. [...] znajdujące się w aktach sprawy, jak również informacja w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...]. Organ ocenił, że nie można uznać sprzedaży ww. lokalu za skutek nieodwracalny decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...], ponieważ uprzednie zdarzenie prawne nie może stanowić skutku późniejszej decyzji. A zatem zbycie tego lokalu nie ma związku z późniejszą komunalizacją nieruchomości. Wyjaśnił, że nie jest właściwy do przeprowadzenia kontroli legalności ww. decyzji Zarządu Gospodarki Terenami w P. z dnia [...] października 1981 r., znak: [...] oraz aktu notarialnego z dnia [...] listopada 1981 r., Rep. [...].

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1. Podjęto bowiem wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu rozważenia całokształtu okoliczności i szczegółowego uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Ostatecznie organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], że w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym przez Wojewodę [...] nie udowodniono, że nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym oznaczona jako działka nr [...], stanowiła w dniu komunalizacji tj. na dzień 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa a przedmiotem komunalizacji mogło być wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe).

Skargę na powyższą decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2012 r. wniosło Miasto [...] oraz Prezydent Miasta P. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.

Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...].12.2011 r., nr 700, sygn. [...] jako niezgodnych z prawem,

2) względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II Instancji,

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreślono, że Minister Administracji i Cyfryzacji jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego P. - Stare Miasto w P. Wydział XII Cywilny z dnia [...].11.2010 r., sygn. akt [...]. Wskazano, że w istocie na jego podstawie Minister Administracji i Cyfryzacji nie mógł stwierdzić nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1994 r., komunalizującej działkę nr [...], ponieważ postępowanie sądowe prowadzone pod sygnatura akt [...] nie obejmowało działki nr [...]. W związku z powyższym wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2010 r., sygn. akt [...], nie odnosił się do działki nr [...]. Postępowanie sądowe prowadzone pod sygnaturą akt [...], obejmowało wyłącznie działki o nr [...] i nr [...] i tylko do tych działek Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia [...].11.2010 r., sygn. akt [...] orzekł, iż postanowienie z dnia [...].11.1950r., znak [...], nie mogło stanowić podstawy wpisu prawa własności spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Powyższe regulacja określa podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania prowadzącego do oceny, czy zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej odpowiadają prawu i czy postępowanie poprzedzające ich wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji.

Przeprowadzona pod tym kątem analiza prowadzi do wniosku, że skarga podlega uwzględnieniu gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, co uzasadnia ich uchylenie.

Minister Administracji i Cyfryzacji wydał kwestionowane rozstrzygnięcie ustalając stan faktyczny sprawy na podstawie treści wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2010 r. sygn [...], którym to orzeczeniem Sąd ten dokonał uzgodnienia treści księgi wieczystej, która prowadzona jest dla działek ewidencyjnych oznaczonych numerami [...] i [...] w ten sposób, że ustalił, iż wymienione nieruchomości stanowią współwłasność spadkobierców ich dawnych właścicieli tj. J. P. i K. P., nie zaś Skarbu Państwa.

Organy obu instancji wywiodły z powyższego, że decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...].10.1993r. wydana została z naruszeniem regulacji ustawy z dnia 10.05.1990 r. przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie (...), która w art. 5 przesądza, że nieruchomości stanowiące własność osób fizycznych nie podlegają skomunalizowaniu.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej stanowisko to nie zasługuje na akceptację w jej okolicznościach faktycznych.

Cytowany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2010 r., jak wprost wynika z jego treści, nie dotyczy bowiem nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], która jest przedmiotem sprawy .

Jak wynika z akt administracyjnych (k. 49-50) Wojewoda [...] w dniu [...].10.1993 r. wydał dwie decyzje komunalizacyjne. Pierwsza dotyczy działki nr [...] i nosi nr [...], druga natomiast odnosi się do działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...], która jest przedmiotem postępowania w sprawie i wydana została za numerem [...].

W materiale dowodowym zgromadzonym przed organy obu instancji brak jest jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby, że w odniesieniu do działki nr [...] zapadł wyrok uzgadniający treść prowadzonej dla niej księgi wieczystej KW [...]. Tym samym rozstrzygnięcie organów I i II instancji oparte zostało na orzeczeniu sądowym, które nie miało zastosowania do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania w sprawie.

Zastosowanie skutków wyroku uzgadniającego treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym prowadzonej dla działki nr [...], do działki o nr ewidencyjnym [...], w stosunku do której analogiczne orzeczenie sądu nie zapadło, jest w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej niedopuszczalne.

Usunięcie rozbieżności między stanem nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej i jej rzeczywistym stanem prawnym jest dopuszczalne tylko na drodze powództwa cywilnoprawnego w oparciu o art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

Organy administracji nie są tym samym uprawnione do kreowania odmiennego stanu prawnego nieruchomości od tego, który jest ujawniony w księdze wieczystej. Ocena prawna stanu faktycznego dotyczącego innej nieruchomości, dokonana przez sąd powszechny w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym tej innej nieruchomości, nie może więc stanowić podstawy do wydania decyzji przez organy administracji w sprawach dotyczących innych nieruchomości.

Ze wskazanych przyczyn wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...].11.2010r. nie mógł być podstawą dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych.

Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego oraz art. 77 k.p.a. wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji co znajduje odzwierciedlenie w zapisie art.80 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.10.2001; I SA 1110/01, LEX 75 516).

Zważywszy na wskazane wyżej ustalenia ocenić wypada, ze organy orzekające w sprawie uchybiły wymienionym przepisom prawa. Rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności będącej przedmiotem rozważań decyzji komunalizacyjnej nastąpiło bowiem w oparciu o dokument, który w sprawie nie miał zastosowania, co mogło mieć wpływ na treść dokonanego rozstrzygnięcia.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.