Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1186/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, art. 15, art. 97 ust. 1 pkt 1, pkt 1a,
journal: Dz.U. 2009 nr 189 poz 1472
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej1) - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lutego 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz ... tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (... złotych ... groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (... złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złotych ...groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z ... kwietnia 2011 r. wniesionej przez R. S. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z ... lutego 2011 r. Nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) z ... lipca 2010 r. nr ... o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Obywatelka F., deklarująca narodowość c., R. S. (zwana dalej: Skarżącą) wnioskiem z ... stycznia 2010 r. wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, iż przyjechała do Polski, dlatego że prześladowali ją ludzie w maskach i była w niebezpieczeństwie. Ponadto oświadczyła, iż była poddawana przemocy psychicznej, jednak nie opisała żadnych z tym związanych okoliczności.

W czasie wywiadu statusowego Skarżąca zeznała, iż przed wyjazdem do Polski do maja 2007 r. zamieszkiwała w C., nigdy wcześniej nie wyjeżdżała z kraju pochodzenia. Ostatnim miejscem jej zamieszkania w kraju pochodzenia była wieś W. w okolicach T. Skarżąca oświadczyła, iż nie miała żadnych problemów z uzyskaniem paszportu, przekroczeniem granicy r. oraz problemów w podróży. Wyjechała z kraju pochodzenia wraz z dziećmi, nie potrafi powiedzieć gdzie przebywa jej mąż, wskazała iż prawdopodobnie się ukrywa. Wcześniej mąż pracował w firmie ..., nie zawsze otrzymywał wynagrodzenie.

Skarżąca oświadczyła, iż od 2005 r. byli prześladowani. Z ... lipca 2005 r. do domu wdarli się ludzie w maskach i pytali o męża, który akurat nie nocował w domu i straszyli, że i tak go dostaną. Pytali również o brata ciotecznego męża, przeszukiwali dom. Skarżąca wskazała ponadto, iż nie była nigdy zatrzymana, aresztowana, sądzona, nie była również poddawana przemocy fizycznej ani psychicznej, jak również nie była członkiem żadnej organizacji o charakterze politycznym, religijnym, socjalnym. W razie powrotu do kraju obawia się niezidentyfikowanych ludzi.

Szef Urzędu decyzją z dnia ... lipca 2010 r. nr ... postanowił odmówić R. S. nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż Skarżąca wyjechała z F. w styczniu 2010 r. w sposób legalny i bez żadnych problemów. Wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy zostały objęte również małoletnie dzieci: Y. S., M.S., Y.S. oraz R.S..

Cudzoziemka nie zadeklarowała przynależności do żadnej partii politycznej, ani innej organizacji, nie brała żadnego udziału w działaniach wojennych. Nie była również zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądowym. Wskazała wyłącznie, iż była poddawana przemocy psychicznej i fizycznej. Nie przedstawiła jednak żadnych okoliczności i dowodów uzasadniających że takie działania były rzeczywiście przeciwko niej prowadzone. Cudzoziemka jest mężatką, jednakże od października 2009 r. nie ma kontaktu z mężem, gdyż jak twierdzi mąż się prawdopodobnie ukrywa w związku z prześladowaniami rodziny od 2005 r. Cudzoziemka oświadczyła również, iż mąż także nie był nigdy zatrzymany, aresztowany ani skazany wyrokiem sądowym. Nie angażował się w działalność sprzeczną z polityką państwa. Skarżąca powołała się na to, iż poszukiwano brata ciotecznego męża K. K. w 2005 r. w nocy – ale ci co go szukali, nie byli to "ludzie z organów". Wskazała również na pokrewieństwo K. z L. K. – która brała udział w akcji w N. Skarżąca oświadczyła jednak, iż nie miała w związku z tym żadnych problemów. Nie wskazała również by do lub po zdarzeniu w 2005 r. miała problemy ze strony władz. Zeznała, iż podczas pobytu w obwodzie T. źle były traktowane jej dzieci. Cudzoziemka nie opuściła wcześniej kraju pochodzenia, gdyż nie godził się na to jej mąż.

Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.). dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r., Szef Urzędu stwierdził, iż Skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem. Cudzoziemka nie była zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądu. Nie angażowała się w działalność polityczną oraz nie była poddawana przemocy fizycznej. W związku z powyższym nie spełnia ona przesłanek do nadania statusu uchodźcy, o których mowa w art. 13 ustawy z 13 czerwca 2003 r. Ponadto odnosząc się do opisywanego zdarzenia z 2005 r. dotyczącego wtargnięcia zamaskowanych osób do domu Cudzoziemki organ wyjaśnił, iż w jego opinii powyższe zdarzenie nie nosiło charakteru indywidualnego prześladowania, gdyż wspomniane osoby w żaden sposób nie interesowały się osobą Aplikantki. Była ona bowiem wypytywana wyłącznie o miejsce pobytu męża i jego brata ciotecznego, co wskazuje, iż została ona wyłącznie potraktowana jako źródło ewentualnych informacji o miejscu pobytu ww. osób. Ponadto Skarżąca nie szukała ochrony u władz swojego kraju, zatem nie można twierdzić że właściwe organy nie udzieliły jej ochrony. Ponadto organ zaznaczył, że skoro zdarzenie, na które wskazała Skarżąca miało miejsce tylko raz w 2005 r. to brak jest związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy ww. najściem a wyjazdem Skarżącej do Polski w 2010 r. Powody przyjazdu Skarżącej do Polski zadeklarowane podczas składania wniosku uchodźczego są odmienne od tych, które zostały wskazane podczas przesłuchania statusowego. Cudzoziemka wskazała, co prawda, iż jej mąż uzyskał informację, z której wynikało iż w 2009 r. ktoś pytał o nich w N. rejonie, jednakże zeznania w tej sprawie budzą wątpliwości, gdyż we wniosku uchodźczym brak było w ogóle informacji na ten temat. Podobnie zeznania Skarżącej dotyczące złego traktowania rodziny w obwodzie T., gdzie mieszkała od 2007 r. do wyjazdu do Polski organ uznał za niewiarygodne, gdyż Skarżąca składając wniosek nie wspomniała aby wydarzenia te miały kiedykolwiek miejsce.

Organ wskazał ponadto, iż zdarzenia, na które powołuje się Skarżąca, nawet jeżeli faktycznie miały miejsce w rzeczywistości, to nie wypełniły znamion prześladowania tj. nie stanowiły ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, poważnego naruszenia praw człowieka, a ich kumulacja nie może być uznana za oddziaływanie równie dotkliwe jak prześladowanie. Skarżąca nie uprawdopodobniła również, iż jej dzieciom mogłoby coś grozić w kraju pochodzenia.

Ponadto organ wyjaśnił, iż zeznania Skarżącej nie odzwierciedlają rzeczywistej sytuacji d. c.w obwodzie T. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców (opracowanie WIKP) wynika, iż mieszka tam ponad 10000 C.. Wielu z nich zajmuje wysokie stanowiska w przedsiębiorstwach sektora naftowo-gazowego. Brak jest jakichkolwiek informacji na temat prześladowań lub złego traktowania C. przez organy władzy. Ponadto do uzyskania statusu uchodźcy nie jest wystarczające przez osobę ubiegającą się powoływanie na sam fakt przynależności do danej społeczności (w tym przypadku narodowości c.).

Zdaniem organu całokształt przedstawionego materiału dowodowego nie daje podstaw do uznania, iż Skarżąca mogłaby, w sposób zasadny, obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Analiza zeznań cudzoziemki wyraźnie wskazuje, iż nie jest ona uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego kraju. Skarżącą, zdaniem organu należało uznać za migranta, czyli osobę, która z przyczyn innych niż zawarte w konwencji z 1951 r. opuszcza dobrowolnie swój kraj w celu osiedlenia się w innym miejscu.

Ustosunkowując się do oświadczeń złożonych przez Skarżącą, Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie jej ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Skarżącą poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Również ustalenia poczynione w przedmiocie obawy Skarżącej przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie potwierdzają aby Skarżąca po powrocie do R. miała zostać zatrzymana, i w konsekwencji poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu.

Odnosząc się natomiast do przesłanki poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikającego z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, organ stanął na stanowisku, iż w chwili obecnej nie można mówić o powszechnym zagrożeniu dla życia i zdrowia ludności cywilnej w obwodzie T. Z treści opracowania WIKP wynika, iż osoby narodowości c. zamieszkujące obwód T. nie są w żaden sposób tam zagrożone. Jeśli natomiast Skarżąca sądzi, iż zamieszkanie w powyższym rejonie może stwarzać dla niej jakiekolwiek zagrożenie, ma możliwość zamieszkania w innej części F. Ponadto z raportu Ośrodka Studiów Wschodnich wynika, iż osoby pochodzące z K. mają prawo swobodnego podróżowania i osiedlania się na całym terytorium F., prowadzenia działalności gospodarczej oraz kultywowania własnych tradycji. Cieszą się też swobodą wyznania.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Aplikantka nie miała żadnych problemów z poruszaniem się po terytorium F. oraz poza jej granicami. Wskazane możliwości swobodnego przemieszczania oraz osiedlenia się nie mogą świadczyć o rzeczywistych prześladowaniach Skarżącej. Organ zaznaczył, iż analizując sytuację w C., zagrożone mogą być tam jedynie osoby, które prowadzą działalność sprzeczną z polityką K., jednakże do grupy tej nie można zaliczyć ani Skarżącej, ani jej męża oraz dzieci. Nie brali oni bowiem udziału w działaniach wojennych ani też nie prowadzili żadnej działalności opozycyjnej. W związku z powyższym, zadaniem organu w przypadku powrotu na terytorium F. Skarżąca może zamieszkać w C. lub powrócić do obwodu T., gdzie mieszkała przed wyjazdem do Polski.

Zdaniem Szefa Urzędu brak było również podstaw do udzielenia Skarżącej zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek określonych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Cudzoziemka nie wskazała istnienia takich realnych przesłanek. Ponadto z analizy jej sprawy nie wynika też, aby powrót do R. miał przyczynić się do naruszenia prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemka przyjechała do Polski wraz z dziećmi i wraz z nimi może powrócić do kraju pochodzenia. Organ wyjaśnił, iż wydalenie Skarżącej wraz z niepełnoletnimi dziećmi nie narusza również praw określonych w Konwencji o prawach dziecka, w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu którejkolwiek z osób objętych działaniem tej konwencji.

Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z ... lutego 2011 r. nr ... utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, iż w pełni podziela argumentację organu I instancji oraz ocenę okoliczności sprawy. W zaistniałym stanie faktycznym nie znaleziono podstaw do objęcia Cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci ochroną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji zwrócił przede wszystkim uwagę, iż ustalenie statusu uchodźcy wymaga oceny oświadczeń Wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Ocena sytuacji w kraju pochodzenia winna być uwzględniona pod kątem oceny wiarygodności składanych zeznań. Cudzoziemka nie wykazała faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem. Brak jest wiarygodnych przesłanek, by twierdzić że władze państwowe podejmowały lub mogłyby podejmować wobec Strony krzywdzące działania z powodu jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Rado do Spraw Uchodźców uznała za niewiarygodne oświadczenie zawarte w odwołaniu, jakoby mąż Skarżącej brał udział w działaniach wojennych. Skarżąca wcześniej o tym fakcie nie informowała, dlatego przekazywanie nowych informacji dopiero na tym etapie postępowania organ uznał jako kreowanie nowych faktów, mających na celu zwiększenie szans na uzyskanie statusu uchodźcy a nie nagłe przypomnienie sobie takiej okoliczności. Ponadto bez znaczenia w sprawie pozostaje pokrewieństwo męża Skarżącej z osobą biorącą udział w zamachu w ..., gdyż jak sama Skarżąca wskazała nie miała ona z tego powodu żadnych problemów.

Rada do Spraw Uchodźców doszła do przekonania, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła prześladowań, na które się dosyć ogólnikowo i nieprecyzyjnie powołuje oraz nie przytoczyła żadnych okoliczności, które były bezpośrednią przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia. Opisane przez Skarżącą okoliczności wyjazdu z R., świadczą o tym, że nie była ona przedmiotem zainteresowania władz F. Organ II instancji stwierdził również, że ani Wnioskodawczyni ani nikt z najbliższych członków jej rodziny nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... lutego 2011 r. R. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1, art. 15 pkt i pkt 3 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez stwierdzenie, że nie spełnia przesłanek określonych w tych przepisach,

- istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz art. 107 §3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktycznego decyzji.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia ... maja 2011 r., będącym uzupełnieniem skargi, Skarżąca podniosła, iż organ pobieżnie zbadał sprawę i nie podjął wszelkich możliwych czynności, aby z należytą starannością rozpatrzyć wniosek Skarżącej. Skarżąca wyczerpująco wskazała przyczyny, dla których obawia się powrotu do kraju pochodzenia. Odmowa nadania statusu uchodźcy, odmowa udzielenia ochrony uzupełniającej oraz odmowa udzielenia zgody na pobyt tolerowany nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.) - dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r. , cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały tej oceny w sposób właściwy – m. in. konfrontując twierdzenia wnioskującej i podawane przez nią fakty z ogólnie dostępnymi informacjami na temat obecnej sytuacji osób narodowości czeczeńskiej w Federacji Rosyjskiej.

Organy orzekające mogły w ramach art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) - dalej: k.p.a. - zasadnie ocenić, że opuszczenie F. przez Skarżącą nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. i że Skarżąca wraz z dziećmi nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Skarżąca nie wykazała w swoich zeznaniach i oświadczeniach, aby była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia. Nie należała ona do żadnej partii, bądź organizacji, w której jej działalność mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju pochodzenia, nie brała w żadnej formie czynnego udziału w działaniach zbrojnych. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas prowadzonego wywiadu Skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby świadczyć o jej prześladowaniu, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Przesłuchiwana była w języku r., a protokół jako zgodny z tym co powiedziała – podpisała.

W ocenie składu orzekającego, w świetle wyjaśnień składanych przez Skarżącą, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niej działań krzywdzących na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Powyższe potwierdza również fakt wydania Skarżącej i jej dzieciom przez władze F. paszportu zagranicznego i nie utrudnianie im legalnego wyjazdu za granicę.

Nie ma też żadnych podstaw do przyjęcia, iż skarżąca będzie prześladowana w kraju pochodzenia jako samotna matka, na co zwróciła uwagę dopiero w skardze. Cytowane w skardze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma żadnego odniesienia do sytuacji Skarżącej, która mieszkała w R. z dziećmi, jak sama twierdzi, od pewnego czasu już bez męża i nigdy nie miała z tego powodu problemów. Zatem nie można uznać za realną w jakimkolwiek stopniu, obawy o prześladowanie z tego powodu w przyszłości.

Zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Skarżącej i jej dzieci nie ma zastosowania żadna z powyższych przesłanek. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Skarżąca nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. W szczególności powołując się na opracowanie WIKP organy poprawnie ustaliły, iż nie ma przesłanek do twierdzenia, że osoby narodowości c. zamieszkujące obwód T. (ostatnie miejsce zamieszkania skarżącej przed wyjazdem z kraju pochodzenia) są tam w jakikolwiek sposób tam zagrożone. Nie można zatem uznać że Skarżącej po powrocie do kraju pochodzenia grozi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że jeżeli Skarżąca uzna, że warunki w C. lub obwodzie T. jej nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej części F. Ponadto organ trafnie ocenił, iż Skarżącą należy uznać za migranta, który w celu poprawy warunków życia i w poszukiwaniu lepszych perspektyw i przyszłości dla siebie i dzieci opuścił kraj pochodzenia przedstawiając jako powód zaledwie domniemanie obawy o swoje i dzieci bezpieczeństwo.

Odnosząc się następnie do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy orzekające zasadnie stwierdziły, iż w przypadku Skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany.

Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, że byłaby w konsekwencji wydalenia narażona na ww. naruszenia praw człowieka. Wydalenie Cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszy również jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.) ani też Konwencji o ochronie praw dziecka. Cudzoziemka przyjechała do Polski wraz z dziećmi i nie ma żadnych przeszkód formalnych, aby nie mogła powrócić z nimi do kraju pochodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z C. Skarżąca została w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchana w języku r. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej.

Postępowanie administracyjne było dwuinstancyjne, a organy starannie i pełnie uzasadniły wydawane przez siebie decyzje.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.