Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 425/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.134 par.1, art.151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.6 pkt 2, art.124 ust.1-3
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi E. K. i D. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 27 stycznia 2023 r., Starosta E. (dalej jako: "Starosta" lub "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 z późn. zm., dalej jako: "u.g.n.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku z 28 listopada 2022 r. firmy (...) S.A. z siedzibą w G. Oddział w O. (dalej jako: "Spółka" lub "inwestor"), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka (...) o pow. 0,1210 ha, obręb O., gmina G., stanowiącej współwłasność E. K. i D. K. (dalej jako: "strona", "współwłaściciele nieruchomości" lub "strona skarżąca"), poprzez zezwolenie Spółce na wykonanie prac polegających na budowie sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego na działce nr (...) obręb O., gmina G., zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Obszar zajęcia nieruchomości pod czasowe zajęcie związane z pracami budowlanymi określono na 139 m², a powierzchnię terenu pod trwałe zajęcie na 3 m².

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Przebieg planowanej inwestycji mieści się w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Nr (...) Rady Gminy w G. z dnia 24 sierpnia 2001 r. oraz jest z nim zgodny.

Nie budzi również wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wyjaśniono, że planowana inwestycja poprawi bezawaryjność w dostarczaniu energii elektrycznej, dlatego też należy uznać ją, jako element niezbędny dla realizacji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie organu pierwszej instancji, spełniony został także warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie planowanej inwestycji.

Dowodem przeprowadzonych rokowań w niniejszej sprawie są między innymi pisma z 28 września 2022 r. oraz z 2 listopada 2022 r., przedstawiające propozycje ustanowienia służebności przesyłu w kwocie 97 zł w postaci jednorazowego wynagrodzenia. Współwłaściciele nieruchomości nie ustosunkowali się do przedstawionych propozycji i ostatecznie między stronami nie doszło do porozumienia.

Podkreślono, że na ocenę prawidłowości rokowań nie mają wpływu warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował stronie takie warunki, które są dla niej korzystne, czy takie, które są dla niej nie do przyjęcia.

Natomiast wniesione po wszczęciu postępowania przez współwłaścicieli nieruchomości pismami z 6 grudnia 2022 r. i 8 grudnia 2022 r. uwagi dotyczące planowanej inwestycji nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania, ponieważ organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję w oparciu o dwie przesłanki, określone w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i czy zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości.

Współwłaściciele nieruchomości złożyli odwołanie od powyższej decyzji, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem.

W uzasadnieniu podnieśli, że w ich ocenie budowa sieci elektroenergetycznej w celu podłączenia jednego budynku jednorodzinnego nie stanowi celu publicznego, o którym mowa w art. 6 u.g.n., gdyż inwestycja ta nie ma znaczenia lokalnego. Podłączenie przedmiotowego budynku nie poprawi bezawaryjności w dostarczaniu energii elektrycznej, nie poprawi bezpieczeństwa energetycznego oraz nie zwiększy niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego. Wskazali również, że planowana budowa sieci jest sprzeczna z wydanymi przez Spółkę warunkami przyłączenia, które jako miejsce przyłączenia podają stację G. Lecznica Zwierząt. Natomiast na budowę sieci ze stanowiska słupowego nr 113, znajdującego się na ich działce, nie ma warunków przyłączenia. Wskazali również, że Spółka może wykonać przedmiotowe prace z innego stanowiska słupowego niż tego, które znajduje się na ich działce. Powołując się na zasady konstytucyjne, podnieśli, że w każdym przypadku ustawowych ograniczeń prawa własności należy badać, czy nie naruszają one zasady proporcjonalności i czy są niezbędne oraz czy zostały tak dobrane, aby były jak najmniej uciążliwe.

W ocenie strony budowa sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia dla zasilania budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce nr (...) ze stanowiska słupowego nr 113, zasilanego ze stacji O., nie jest niezbędna, bowiem inwestor może swobodnie zasilić przedmiotowy budynek jednorodzinny zgodnie z warunkami przyłączenia, gdzie wskazana jest stacja G. Lecznica Zwierząt.

Decyzją z 17 marca 2023 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny rozpoznawanej sprawy oraz przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Podniesiono, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych niniejszej sprawy uprawnia do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie ustawowe warunki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości.

Wskazano, że zgodnie z załączonymi do wniosku warunkami przyłączenia, aktualizacją do tych warunków oraz załącznikiem graficznym, planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie linii kablowej poprzez zasilenie działki nr (...), instalując złącze kablowe od najbliższego dostępnego słupa napowietrznej linii niskiego napięcia, czyli na działce strony. Wyjaśniono, że zgodnie z zapisami aktualizacji warunków przyłączenia połączenie ma nastąpić od słupa znajdującego się na działce strony, następnie ma biec wzdłuż drogi do działki nr (...). Takie rozwiązanie stanowi połączenie sieci zasilanej ze stacji "G. Lecznica Zwierząt" z siecią zasilaną ze stacji "O.", co w razie awarii jednej z wymienionych stacji zapewni możliwość zasilenia okolicznych odbiorców z drugiej stacji.

Organ odwoławczy uznał również, że w niniejszej sprawie w stopniu wystarczającym wykazane zostało, że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Zaznaczono, że obowiązujące przepisy nie uzależniają istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Możliwość zapewnienia działce na terenie gminy energii elektrycznej ma znaczenie lokalne, gdyż ma wpływ na określony rozwój gminy na danym terenie. Właściciel działki nr (...) nie jest jedynym odbiorcą tej sieci, bowiem sieć ta nie zaczyna się i nie kończy się przy tej działce, lecz stanowi długi odcinek, który może służyć wszystkim odbiorcom posiadającym działki wzdłuż planowanej sieci, jak również może służyć jako zasilanie awaryjne. Planowane przedsięwzięcie przyczyni się do zniwelowania zagrożenia przerwaniem dostaw energii wskutek awarii czy katastrof energetycznych oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilania za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze.

W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w G. nr (...) z dnia 24 sierpnia 2001 r. Zapisy planu miejscowego dopuszczają na przedmiotowym obszarze projektowanie i realizowanie sieci infrastruktury technicznej poprzez tworzenie lokalnych korytarzy infrastruktury technicznej równolegle do pasów drogowych oraz kanałów systemu melioracyjnego. Zasady te obowiązują zarówno przy modernizacji sieci, jak i budowie nowych linii. Ponadto, w planie miejscowym ustalono, że każdy budynek mieszkalny i usługowy musi być wyposażony w instalację wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej i ogrzewania. Natomiast inwestor jako przedsiębiorca przesyłowy jest zobligowany polskim prawem do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu oraz zapewnienia jakości dostaw energii elektrycznej na właściwym poziomie.

Odnośnie do kwestii rokowań, organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody strony na prace związane z budową sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia. Pełnomocnik inwestora prowadził negocjacje mające na celu pozyskanie zgody na budowę linii kablowej niskiego napięcia oraz na dalsze funkcjonowanie linii – trwałego tytułu prawnego do nieruchomości w formie ograniczonego prawa rzeczowego – odpłatnej służebności przesyłu, jednakże podczas rozmów telefonicznych strona stanowczo odmówiła wyrażenia zgody na budowę przedmiotowej sieci, zaś na przesłane pocztą pisma współwłaściciele nieruchomości nie odpowiedzieli. W tej sytuacji inwestor uznał przeprowadzone rokowania za zakończone wynikiem negatywnym. Podkreślono, że przepisy u.g.n. nie określają trybu prowadzenia rokowań i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Inwestor nie ma również obowiązku poinformowania właściciela nieruchomości na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Zaznaczono przy tym, że fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Ponadto, w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi nieruchomości takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia.

Strona wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem.

Zarzuciła, że w sprawie nie przeprowadzono jakichkolwiek rokowań. Inwestor jedynie zakomunikował warunki, na jakich ma nastąpić ograniczenie w jej prawie własności. Nie poinformowano również, jakie procedury będą podjęte w przypadku braku odpowiedzi rozumianej jako brak zgody, ani też nie wskazano na konieczność kontaktu celem próby zawarcia porozumienia. Zdaniem strony skarżącej takie rokowania mają charakter rokowań pozornych i tym samym, należy uznać, że rokowania nie odbyły się.

Zdaniem strony skarżącej, planowana inwestycja nie poprawi bezpieczeństwa energetycznego, ani nie zwiększy niezawodności i efektywności funkcjonowania krajowego i regionalnego systemu dystrybucyjnego i przesyłowego.

Podniesiono również, że złożona przez inwestora dokumentacja nie jest przejrzysta i zawiera dużo niejasności. Z treści warunków przyłączenia i ich aktualizacji wynika, że zgoda na modernizację obejmuje zupełnie inny obszar niż wskazany w zaskarżonej decyzji. W dokumentacji brak jest warunków przyłączenia dotyczących stanowiska słupowego nr 113. Ponadto, najbliższe stanowisko słupowe od stacji transformatorowej "O." znajduje się na sąsiedniej działce nr (...), a najbliższe stanowisko słupowe od strony transformatora od Lecznicy Zwierząt oznaczone jest nr 104. Nie przedstawiono również głównego celu publicznego o znaczeniu lokalnym planowanej inwestycji. Natomiast na wysyłane pisma, zawierające powyższe uwagi, strona skarżąca nie otrzymała żadnej odpowiedzi, poza informacją, że nie podjęła negocjacji. Mimo wskazywania alternatywnego rozwiązania, które nie zniszczyłoby działki strony skarżącej, inwestor nie chciał na ten temat rozmawiać. Wyjaśniono, że około 80m od stanowiska słupowego nr 113 znajduje się stanowisko słupowe nr 111, zaś właściciele działki, na której ono się znajduje, wyrazili zgodę na poprowadzenie od nich kabla, bowiem mają wpisaną w akcie notarialnym służebność dla przesyłu energetycznego na tym obszarze. Zaznaczono, że na tym obszarze znajdują się nieużytki, a zatem ewentualna szkoda byłaby niewielka w porównaniu z inwestycją na terenie nieruchomości należącej do strony skarżącej – zniszczeniu uległyby wieloletnie drzewa i krzewy owocowe, płot, brama wjazdowa, płotki wewnętrzne betonowe, droga, bruk oraz konstrukcja metalowa z pnączem winogron i jeżyn.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 24 sierpnia 2023 r., skarżąca podtrzymała skargę. Podała, że przedmiotowa inwestycja w ogóle nie jest powiązana z ich nieruchomością, ponieważ przyłącze ma nastąpić z innej działki, której skarżący nie są właścicielami. Podkreśliła, że pism, które przychodziły do niej i jej męża od operatora nie traktowali jako rokowań. Po złożeniu przez operatora wniosku kontaktowali się z pełnomocnikiem operatora, ale uzyskali informację, że na rokowania jest już za późno. Skarżący poparł skargę i stanowisko przedstawione przez żonę. Dodał, że w jego ocenie brakuje dokumentacji na połączenie dwóch stacji transformatorowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2023 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n., udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Stosownie zaś do 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2618/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17, dostępne w CBOSA). Jednocześnie należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępny w CBOSA).

W związku z tym, że decyzje wydawane na podstawie art. 124 u.g.n., naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 166/22; wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10, dostępne w CBOSA). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne w CBOSA). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie budzi wątpliwości, że wnioskowana inwestycja – budowa sieci elektroenergetycznej kablowej niskiego napięcia dla zasilania budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego na działce nr (...) obręb O., gmina G.– stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi bowiem element działań podejmowanych w celu poprawy bezawaryjności w dostarczaniu energii elektrycznej i wyeliminowania sytuacji zagrożenia ciągłości dostaw energii, co niewątpliwie służy zabezpieczeniu interesu społecznego.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17 oraz wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15, dostępne w CBOSA).

Zauważyć przy tym należy, że sam ustawodawca w art. 6 pkt 2 u.g.n. wskazał, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy czym, jak już wyżej wskazano, bez znaczenia pozostaje, czy prowadzone prace mają stanowić budowę nowej infrastruktury, czy też przebudowę infrastruktury już istniejącej. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady, celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo też którędy konkretnie będzie przebiegać. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo stoi na stanowisku, że kwestie te powinny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021 oraz powołane tam orzecznictwo). Decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie uwzględniać wcześniejsze ustalenia planu miejscowego i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

Wskazać zatem należy, że przesłanka zgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Nr (...) Rady Gminy G. z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., została spełniona.

Stosownie do treści § 22 ust. 2 pkt 1 powyższej Uchwały każdy budynek mieszkalny i usługowy musi być wyposażony w instalacje wody, kanalizacji sanitarnej, energii elektrycznej i ogrzewania. W myśl § 27 ust. 8 Uchwały przy modernizacji sieci lub budowie nowych linii (energetycznych) obowiązują zasady określone w § 22 ust. 3, który w pkt. 1 wskazuje, że lokalne korytarze infrastruktury technicznej należy tworzyć równolegle do pasów drogowych oraz kanałów systemu melioracyjnego.

Analiza warunków przyłączenia z 10 maja 2022 r. oraz ich aktualizacji z 22 lipca 2022 r. wraz z załącznikiem graficznym prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja jest zgodna z powyższymi ustaleniami planu miejscowego. Projektowana linia kablowa ma być bowiem poprowadzona od najbliższego dostępnego słupa napowietrznej linii niskiego napięcia, tj. od słupa znajdującego się na działce należącej do strony skarżącej i następnie biec wzdłuż drogi do wysokości zasilanej działki. Przebieg planowanej sieci odpowiada zatem zapisom planu miejscowego.

Dodać przy tym należy, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że przyjęte przez inwestora rozwiązanie jest optymalne, gdyż stanowi połączenie sieci zasilanej ze stacji (...) G. Lecznica Zwierząt z siecią zasilaną ze stacji (...) O., co w razie awarii jednej z tych stacji zapewni możliwość zasilenia okolicznych odbiorców z drugiej stacji.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest również fakt, że inwestor zainicjował rokowania, które jednakże nie doprowadziły do udzielenia zgody przez współwłaścicieli nieruchomości na przeprowadzenie określonej inwestycji celu publicznego.

Zauważyć przy tym należy, że z powołanego wyżej przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. wynika, że ustawodawca nie określił trybu prowadzenia rokowań i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie, a zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie nakłada też na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na skutek rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję.

Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników. Rokowania polegają na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie, zgodnie z posiadaną wiedzą i wolą. Moment rozpoczęcia rokowań należy wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia, oprócz obowiązku zainicjowania rokowań, poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zatem być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejkolwiek ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1703/17; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1723/15, dostępne w CBOSA). Obowiązek przeprowadzenia rokowań nie oznacza bowiem konieczności osiągnięcia wspólnego, zgodnego stanowiska.

Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że pełnomocnik Spółki podjął kilka prób polubownego ustalenia warunków umowy ze stroną skarżącą w sprawie udostępnienia należącej do nich nieruchomości – najpierw poprzez kontakt telefoniczny, a następnie pismami z 28 września 2022 r. i 2 listopada 2022 r. Pisma te pozostały bez odpowiedzi ze strony skarżącej. Dopiero po wszczęciu z dniem 28 listopada 2022 r. na wniosek inwestora postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, strona skarżąca przedstawiła swoje stanowisko na piśmie, a także wniosła liczne uwagi, kwestionując cel planowanego przedsięwzięcia oraz jego przebieg.

Podkreślić jednak należy, że nie jest rzeczą organów, ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właścicieli do przyjęcia. To bowiem nie podlega rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Co więcej, również kwestie takie, jak dobra albo zła wiara inwestora czy ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 358/21 oraz z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 2303/21, dostępne w CBOSA).

Wystarczające jest wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania porozumienia. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17, dostępne w CBOSA).

W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n., a inwestor nie uzyskał zgody współwłaścicieli nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało wydanie zakwestionowanej decyzji.

Wyjaśnić przy tym należy, że prawo własności stanowi kategorię prawa cywilnego. Uprawnienia właściciela nieruchomości reguluje przepis art. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm., dalej jako: k.c.), zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Podkreślić zatem należy, że prawo własności, zgodnie z art. 140 k.c., jak i zgodnie z przepisami rangi konstytucyjnej, może podlegać ograniczeniu w drodze ustawy i tak, jak dzieje się to na gruncie przepisów u.g.n. Prowadząc postępowanie administracyjne organy mają natomiast obowiązek przestrzegania norm procesowych administracyjnych, a ich rozstrzygnięcie musi znaleźć oparcie w przepisach materialnych prawa administracyjnego, a nie innych gałęzi prawa.

Przepis art. 124 u.g.n. samodzielnie reguluje instytucję ograniczenia własności związaną z zakładaniem instalacji przesyłowych, określając przesłanki takiego ograniczenia. W przypadku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., organ administracji jest zobowiązany wyłącznie do zbadania dwóch przesłanek przewidzianych w tym przepisie, tj., czy inwestycja stanowi realizację celu publicznego, zgodnie z planem miejscowym bądź decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czy zostały przed złożeniem wniosku przeprowadzone z właścicielem nieruchomości rokowania, mające na celu udostępnienie przez ten podmiot nieruchomości w sposób dobrowolny.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że decyzja organu odwoławczego wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.