Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 757/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120, art. 151, art. 239 par. 1 pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art. 12 par. 1, art. 35 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15c, art. 22a, art. 24a
journal: Dz.U. 1994 nr 53 poz 214
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 1. stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dopuścił się bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. P., uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723), zwanej dalej ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym.

Sąd wskazał m.in., że tylko konkretne zachowania skarżącego, podejmowane w ramach jego służby w SB czy aktywności w organizacjach partyjnych mogą świadczyć o jego bezpośrednim zaangażowaniu w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. Sąd podniósł, że poza ogólnym przywołaniem rodzajów zadań przydzielonych skarżącemu, organ nie sprecyzował, jakie to czynności podjęte przez skarżącego świadczyły o jego zindywidualizowanym zaangażowaniu w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu.

Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego, organ zobowiązany był zastosować się do dokonanej przez Sąd oceny prawnej, zgodnie z którą skarżący spełnia oba kryteria określone w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, a także ponownie dokonać wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, a następnie obowiązany był wydać należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną. Sąd wskazał, że Minister w szczególności uwzględni krótki okres służby skarżącego na rzecz totalitarnego państwa w powiązaniu z późniejszym, wieloletnim, rzetelnym i naznaczonym wybitnymi zasługami pełnieniem obowiązków w formacji mundurowej na rzecz państwa demokratycznego, a także ustosunkuje się do podniesionych w uzasadnieniu skargi argumentów takich jak: brak pracy operacyjnej podczas nauki w Wyższej Szkole Oficerskiej w [...]; zapoznawanie się skarżącego z zakresem obowiązków przez okres 10 miesięcy, poprzedzający podjęcie nauki w ww. Szkole; doznanie trwałych uszczerbków na zdrowiu na poziomie 1,5% i 5% na skutek wypadków pozostających w związku ze służbą w Policji.

Prawomocny wyrok wraz z aktami postępowania administracyjnego doręczony został organowi w dniu 11 października 2021 r.

A. P. ponagleniem z dnia [...] listopada 2023 r. wezwał organ do wydania decyzji w jego sprawie

Pismem z dnia [...] listopada 2023 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów ustawy. Skarżący podnosząc, że do dnia sporządzenia skargi Minister nie wydał decyzji w jego sprawie co jednoznacznie wskazuje na bezczynność organu, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przewlekłość postępowania, wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie z jego wniosku w terminie miesiąca, dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga, wymierzenie organowi grzywny, przyznanie od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] września 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Po trzech latach od wpłynięcia wniosku, wobec braku decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 10 września 2020 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność organu. Wyrokiem sygn. akt II SAB/Wa 619/20 z dnia 16 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji karę grzywny. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowił odmówić wyłączenia stosowania przepisów ustawy wydając decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 2486/20 z dnia 7 maja 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Skarżący wskazał, że od uprawomocnienia się ww. wyroku nie otrzymał decyzji ani żadnej korespondencji w niniejszej sprawie, a od tego czasu minęły już 2 łata i 6 miesięcy. W dniu [...] listopada 2023 r. na podstawie art. 37 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego pisemnie wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu [...] grudnia 2023 r. wydał w przedmiotowej sprawie decyzję nr [...]. Podniósł, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 uchylający decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2020 r. wraz z aktami sprawy oraz uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności od dnia [...] sierpnia 2021 r., wpłynął do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 11 października 2021 r.

W dniu [...] grudnia 2023 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęło pismo z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] grudnia 2023 r. informujące, że organ emerytalny na skutek prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2022 r. (sygn. akt [...]) oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2023 r. (sygn. akt [...]), zmienił zaskarżoną decyzję Dyrektora ZER MSWiA z dnia [...] sierpnia 2017 r. i przyznał A. P. prawo do emerytury policyjnej, poczynając od dnia [...] października 2017 r., z pominięciem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.

Wobec powyższego organ emerytalny w dniu [...] czerwca 2023 r. wydał decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury. Świadczeniobiorcy wypłacono wyrównanie należnych świadczeń. Mając na względzie ww. informację otrzymaną z ZER MSWiA organ w dniu [...] grudnia 2023 r. wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku A. P. w całości.

Organ wskazał jednocześnie, że aby wydać decyzję w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) musi dokonać wszechstronnego i wnikliwego zbadania sprawy. Organ podniósł m.in., że wydłużenie terminu załatwienia niniejszej sprawy jest uzasadnione, a organ potrzebuje realnego w okolicznościach sprawy - czasu do przeanalizowania stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydania i uzasadnienia rozstrzygnięcia w sprawie. Właściwy czas na wydanie i uzasadnienie rozstrzygnięcia w sprawie jest bardzo istotny ze względu na materię, którą obejmuje ustawa, a mianowicie dotyczącą wysokości zaopatrzenia emerytalnego/rentowego/ rentowego rodzinnego funkcjonariuszy i ich rodzin. Organ zaznaczył też, że wpłynęła znaczna ilość spraw wniesionych na podstawie art. 8a ustawy. Powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 1262/16.

Organ wskazał też, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a obiektywnie weryfikowalnymi czynnikami, które wpływają na terminy rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów ustawy jest dopuszczalna. Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność po wyroku Sądu wniósł do organu [...] listopada 2023 r. ponaglenie.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Bezczynność ma miejsce, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 k.p.a.). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku.

Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 uchylający decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy doręczony został Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji wraz z aktami postępowania administracyjnego w dniu 11 października 2021 r.

Zgodnie z art. 286 § 2 P.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo, w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. W sprawie niniejszej termin do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, liczy się od dnia doręczenia organowi akt.

Zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie zaś do art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zatem, załatwienie przez organ niniejszej sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia organowi akt, tj. od dnia [...] października 2021 r. (zatem do dnia [...] listopada 2021 r.), co nie nastąpiło. Przyjmując nawet, że sprawie niniejszej, biorąc pod uwagę konieczność dokonania przez organ ustaleń wedle wskazań i oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, można byłoby przypisać charakter sprawy szczególnie skomplikowanej, bezsporne jest, że organ nie rozstrzygnął jej także w terminie 2 miesięcy, tj. do [...] grudnia 2021 r. Organ nie powiadomił także wnioskodawcy o powodach opóźnienia i terminie w jakim rozstrzygnie sprawę z wniosku skarżącego. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie.

Tym samym skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2017 r. była zasadna na dzień jej wniesienia. Postępowanie z wniosku skarżącego o zastosowanie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin i wyłączenie stosowania art. 15c, 22a i 24a ustawy, po wyroku Sądu nie zostało przez organ zakończone w ustawowym terminie (1, 2 miesięcy) w wymaganej przez przepisy prawa formie.

W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2023 r. na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2023 r. rozpatrzył wniosek skarżącego i wydał decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania.

W związku z tym, że organ wydał decyzję administracyjną, Sąd nie miał podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku. Z tego względu Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20, która to bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa.

Z akt sprawy nadesłanych przez organ nie wynika, aby po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 organ podejmował jakiekolwiek dodatkowe czynności, jak również nie wykazano braku istotnych procesowych przeszkód do zakończenia postępowania. Przyjąć należało zatem, że organ dysponował materiałem dowodowym niezbędnym do wydania decyzji, jednakże nie rozstrzygał w sprawie. Organ nie powiadomił też wnioskodawcy o powodach opóźnienia w sprawie i terminie w jakim rozstrzygnie wniosek skarżącego, nie odniósł się też do ponaglenia.

W tym stanie faktycznym stwierdzić należało, że organ naruszył w sposób rażący przepis art. 35 § 1 i 3, jak również przepis art. 8 k.p.a. i art. 12 § 1 k.p.a. Obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko (art. 12 k.p.a.) oznacza konieczność poszanowania praw strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, czego w tej sprawie organ nie dopełnił. Podniesiona w odpowiedzi na skargę okoliczność wpływu znacznej ilości spraw do organu nie stanowi usprawiedliwienia bezczynności organu w stanie faktycznym tej sprawy. Od wpływu akt administracyjnych do organu do czasu rozpatrzenia wniosku upłynęły ponad 2 lata, w czasie których organ nie dokonywał żadnych ustaleń i nie podejmował żadnych działań, w tym nie skierował do strony żadnego zawiadomienia o przyczynach, z powodu których nie wydaje decyzji. Dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organ podjął działanie i jak wynika z akt sprawy, zwrócił się do ZER MSWiA pismem z dnia [...] listopada 2023 r. o informację o stanie sprawy przed sądem powszechnym. Po uzyskaniu zaś od ZER informacji o wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury, organ wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r. o umorzeniu postępowania.

Biorąc pod uwagę treść art. 35 § 3 k.p.a. stwierdzić należy, że organ przekroczył termin ustawowy, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek przeszkód do zakończenia postępowania w ustawowym terminie. Bezsprzecznie taki sposób działania organu narusza w sposób rażący zasadę pogłębiania zaufania strony do władzy publicznej.

Z akt sprawy nie wynika, aby brak właściwego działania organu w przewidzianym prawem terminie, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2486/20 był usprawiedliwiony. W związku z tym, że organ nie powołał żadnych usprawiedliwionych okoliczności, które faktycznie uniemożliwiały właściwe działanie w sprawie wniosku skarżącego po wyroku Sądu, Sąd stwierdził, że niedająca się usprawiedliwić bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro nie było przeszkód do wcześniejszego wydania decyzji, a organ aktu administracyjnego mimo to nie wydał w terminie 1 miesiąca (z akt nie wynika przy tym, aby organ prowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające po wyroku WSA w Warszawie; organ decyzji nie wydał też w terminie 2 miesięcy), nie można usprawiedliwić takiego postępowania, przy jednoczesnym braku realizacji wobec strony obowiązku z art. 36 k.p.a.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym tej sprawy nie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny, czy przyznania sumy pieniężnej. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej

w art. 156 § 6.

Wskazania wymaga, że grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p. Okoliczności stanu faktycznego nie dają podstaw do zastosowania w tej sprawie tego środka prawnego. Organ, po powzięciu od ZER MSWiA informacji o wydaniu decyzji przez organ emerytalny [...] czerwca 2023 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury, wydał decyzje w sprawie z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2017 r. o umorzeniu postępowania.

Odnośnie wniosku o przyznanie od organu sumy pieniężnej wskazania wymaga, że powołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że instytucja sumy pieniężnej, podobnie jak i grzywna, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną – mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Podobnie jak w przypadku grzywny, jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Suma pieniężna pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie (v. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2229/17, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1189/17, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3800/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny lub przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny.

W stanie faktycznym tej sprawy, wobec wszystkich przywołanych już wyżej okoliczności, Sąd nie znalazł podstaw do przyznania od organu sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, albowiem skarżący ich nie wykazał. Nadto, w sprawie tej skarżący nie miał obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).