Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1012/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 258 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 roku sprawy ze skargi Wspólnoty A w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia materiału łatwopalnego z klatek schodowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...], nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz Wspólnoty A w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., na podstawie art. 107 i 138 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako k.p.a.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania A Spółdzielni Mieszkaniowej os. A, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...], nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości Os. B reprezentowanej przez zarządcę A Spółdzielnię Mieszkaniową w W. - "usunąć materiał łatwo zapalny w postaci styropianu stanowiącego ocieplenie ścian wewnętrznych oraz okładzin spoczników i biegów w istniejących klatkach schodowych stanowiących drogi komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (bloku) z usługami i garażami, usytuowanym na osiedlu B w W.".

Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 5 czerwca 2014 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w W. przeprowadzili czynności kontrolno - rozpoznawcze w zakresie przestrzegania przepisów ochrony przeciwpożarowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami i garażami zlokalizowanym w W. na os. B. W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli organ I instancji na podstawie art. 26 ust. 1 pkt. 1 ustawy nakazał do dnia 30 czerwca 2015 r. Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości Os. B, usunąć materiał łatwo zapalny w postaci styropianu stanowiącego ocieplenie ścian wewnętrznych oraz okładzin spoczników i biegów w istniejących klatkach schodowych stanowiących drogi komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (bloku) z usługami i garażami, z uwagi na naruszenie przepisów przeciwpożarowych zacytowanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.

W odwołaniu przedstawiciel Zarządu A SM w W. wskazał, iż ściany wewnętrzne oraz okładziny sufitów wykonane zostały w systemie ETICS DRYVIT OUTSULATION zgodnie z Europejską Aprobatą Techniczną ETA-07/0042 o klasie reakcji na ogień według Polskiej Normy PN EN 13501-1 B-s2,d0, który sklasyfikowany został jako wyrób niezapalny, niekapiący, nie intensywnie dymiący i nierozprzestrzeniający ognia. Dodatkowo strona przedłożyła informację, że dwukrotnie skierowała pisemne zapytania do Zakładu Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie o wydanie opinii w zakresie możliwości zastosowania ww. sytemu wewnątrz klatek schodowych budynków mieszkalnych zakwalifikowanych do kategorii ZL IV zagrożenia ludzi, lecz nie otrzymała jednoznacznej odpowiedzi, że powyższy system nie może być zastosowany na ścianach klatek schodowych. Ponadto z opinii wydanej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych DRYVIT o euroklasie palności B-s2,d0 może być zastosowany w obszarze klatki schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (bloku). Strona dodatkowo zarzuciła, że projekt z zastosowaniem tego typu ocieplenia był weryfikowany zarówno na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, jak i w trakcie odbiorów budynku przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie i wtedy żadne ze służb dokonujących odbioru nie wnosiły zastrzeżeń do zastosowanej technologii i materiału.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż przedstawiona w odwołaniu Europejska Aprobata Techniczna ETA-07/0042 w zapisie pkt. 1.2 wprost określała, że takowe rozwiązanie może być stosowane tylko, jako zewnętrzna izolacja cieplna ścian budynków. Nie zezwala więc na zastosowanie ww. sytemu "DRYVIT OUTSULATION", jako ocieplenia ścian wewnątrz budynków zwłaszcza wewnątrz klatek schodowych gdyż w przypadku pożaru w którymkolwiek z lokali poprzez zwykłe palne drzwi ogień przedostanie się na palną okładzinę ścian i uniemożliwi ewakuacje mieszkańcom. Nadto z otrzymanych pism od Zakładu Badań Ogniowych ITB w Warszawie wynika wprost, że przedmiotowy wyrób systemu "DRYVIT OUTSULATION" - sklasyfikowany jest jako materiał palny Sd0 i nie może być stosowany jako okładzina sufitów ze względu, że styropian wchodzący w skład systemu nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym.

Zgodnie z zapisem zawartym § 262 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie) zastosowane materiały na okładziny sufitów należy wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnych, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia, a do takich materiałów nie możemy w żaden sposób zaliczyć zastosowanego materiału w postaci styropianu w systemie: "DRYVIT OUTSULATION".

Dodał, iż podczas prowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych dokonano odsłonięcia dwóch puszek elektrycznych zamontowanych na ścianach w klatce schodowej, gdzie stwierdzono, że są one osadzone bezpośrednio w warstwie wygłuszającej wykonanej ze styropianu, który sklasyfikowany jest jako materiał łatwo zapalny samogasnący klasy "E". Przedmiotowy styropian jest jednym z dwóch elementów systemu ocieplenia zamontowanego na ścianach i sufitach oraz pod biegami wewnątrz klatek schodowych ewakuacyjnych w rozpatrywanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Zdaniem organu II instancji zastosowanie styropianu do wewnętrznej izolacji w systemie ocieplenia ścian, gdzie prowadzone są przewody i osprzęt instalacji elektrycznej może wskutek wadliwej ich izolacji oraz przeciążenia i nagrzewania się przewodów prowadzić do zwarcia i zapalenie się warstwy zastosowanego materiału, jakim jest styropian, co w dalszej kolejności prowadzić będzie do wydzielania się dużej ilości toksycznych produktów spalania i rozprzestrzeniania się pożaru pod zewnętrzną warstwą w postaci położonych wierzchnich zapraw tynkarskich DRYVIT. Organ stwierdził, że stosowanie styropianu do ocieplenia wewnętrznych ścian budynku jest niezgodne z zasadami sztuki budowlanej i wbrew obowiązującym ogólnym normom budowlanym. W ocenie organu, zarzut sformułowany w odwołaniu, że podczas czynności odbiorczych oraz w czasie procesu uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie budynku, żadna ze służb nie wnosiła zastrzeżeń do technologii i materiałów, nie może być na tym etapie przeszkodą w likwidacji występujących nieprawidłowości wskazanych w protokole oraz w skardze wystosowanej przez samych lokatorów zamieszkujących niniejszy budynek mieszkalny z uwagi na ich bezpieczeństwo. Organ I instancji jest bowiem zobligowany do wydania decyzji nakazowej zawsze, jeśli ma to wpływ na poprawę bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie, zwłaszcza gdy uniemożliwi to natychmiastowe i bezpieczne opuszczenie budynku przez mieszkańców. Ponadto zgodnie z zapisem zawartym w art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 ze zm.) właściciel, a także zarządca obiektu budowlanego lub terenu, spełniając wymagania ochrony przeciwpożarowej zobowiązany jest zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji.

Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia nakazany obowiązek może być spełniony "w sposób inny niż podany w przedmiotowym rozporządzeniu" z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie co było zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Powyższe rozwiązanie techniczne w postaci przykrycia warstwy styropianu na ścianach klatek schodowych ognioodporną płytą gipsową zaproponowane przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych na rozprawie administracyjnej w dniu 30 lipca 2014 r. zostało przez stronę odrzucone. Innym technicznym rozwiązaniem przedmiotowego ocieplenia jest możliwość zastosowania zamiast styropianu niepalnej wełny mineralnej, jednakże z powodu poniesienia przez stronę skarżącą znaczących kosztów finansowych nie będzie ono zaaprobowane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości Os. B w W. reprezentowana przez Zarządcę A Spółdzielnię Mieszkaniową w W., zarzuciła naruszenie § 258 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji kiedy z okoliczności sprawy nie wynika aby strona zastosowała system niedopuszczalny przez w/w przepisy; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności okoliczności dotyczących dopuszczalności zastosowania systemu ETICS DRYVIT OUTSULATION w budynku strony skarżącej. Nadto naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, ustalenia i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Strona wniosła o zmianę orzeczenia, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu strona zwróciła uwagę na przedstawiony organowi I instancji dokument potwierdzający, iż zastosowany system posiada Europejską Aprobatę Techniczną ETA-07 Bs2,d0, gdzie system ten sklasyfikowany został jako wyrób niezapalny, niekapiący, nie intensywnie dymiący i nierozprzestrzeniający ognia. Strona załączyła do akt sprawy wydane przez ITB Europejską Aprobatę Techniczną otrzymaną od producenta i Raport Klasyfikacyjny w zakresie reakcji na ogień, gdzie wyrób sklasyfikowano jako Bs2,d0. W raporcie, w pkt 4.2 podano, iż wyrób ten jako niezapalny, nie kapiący i nieodpadający pod wpływem ognia i nierozprzestrzeniający ogień może być zastosowany wewnątrz budynku. Na podstawie tych wskazań zastosowano wyrób w przedmiotowym budynku. W późniejszym piśmie Instytut Badań Ogniowych, w odpowiedzi na pismo strony skarżącej pomylił klasyfikację wskazując wyrób o klasie C-s2,d0 i mimo pisma precyzującego ze strony skarżącej nie udzielił wyjaśnień i nie sprostował swojej odpowiedzi. Nie ulega wątpliwości, iż w budynku zastosowano wyrób ETICS DRYVIT OUTSULATION o klasie B-s2,d0, co potwierdza sam organ.

Nadto z opinii rzeczoznawcy, który uczestniczył w rozprawie administracyjnej wynika, że system ETICS DRYVIT o euro klasie może być stosowany w obszarze klatki schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Kwestie braku przeszkód w zastosowaniu tego systemu w budynku skarżącej wyjaśnił również niezależny biegły w dziedzinie budownictwa jak też projektant którzy również podnieśli, że organ nie ma podstaw do kwestionowania zastosowania takiego systemu w przedmiotowym budynku. Strona podkreśliła, iż oznacza to, że obecni na rozprawie eksperci zakwestionowali stanowisko i argumentację, którą organ później posłużył się w wydanej decyzji, będącej przedmiotem zaskarżenia.

Co więcej sam przedstawiciel organu bryg. T. L. w trakcie rozprawy stwierdził, że po stronie organu powstają wątpliwości co do możliwości zastosowania przez wykonawcę przedmiotowego systemu na klatce schodowej. Mimo wyrażonych opinii ekspertów w trakcie rozprawy, organ nie wyjaśnił tych wątpliwości, a co więcej nie zlecił wykonania pisemnej ekspertyzy i opinii przez biegłego lub biegłych z tej dziedziny. Organ powinien dokonać zlecenia takiej ekspertyzy i zwrócić się do odpowiednich instytucji w celu wyjaśnienia, w sposób precyzyjny, wszystkich okoliczności i wątpliwości jakie pojawiły się w trakcie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Organ uznał że strona skarżąca jest w błędzie, ponieważ w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (bloku nr 38) na wewnętrznych drogach komunikacji ogólnej zastosowano system "DRYVIT OUTSULATION", który według zapisu pkt. 1.2 Europejskiej Aprobaty Technicznej ETA - 07/0042 powinien być stosowany wyłącznie, jako zewnętrzna izolacja ścian budynków, chyba że posiada jednostkowe dopuszczenie do zastosowania wewnątrz.

Zdaniem organu Zarząd SM przedstawił swoje argumenty na podstawie błędnie wydanych opinii przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jaki system docieplenia ma zastosować na wewnętrznych drogach ewakuacyjnych - klatkach schodowych (w tym również pod biegami i spocznikami) w przedmiotowym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, wbrew obowiązującemu zakresowi zastosowania przedstawionemu w powyżej Aprobacie Technicznej. Opinie rzeczoznawców uznał organ odwoławczy, jako dowód w sprawie, które podważył, stąd też nie mogły mieć zasadniczego znaczenia dla podjętego zgodnie z obowiązującymi przepisami rozstrzygnięcia.

W ocenie organu odwoławczego zgodnie z zapisem zawartym w art. 10 ustawy o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2004 r., Nr 92 poz. 881 ze zm.), strona skarżąca powinna posiadać jednostkowe dopuszczenie do zastosowania systemu docieplenia "DRYVIT OUTSULATION" wewnątrz przedmiotowego budynku. Dopuszczone do jednostkowego zastosowania w obiekcie budowlanym są wyroby budowlane wykonane według indywidualnej dokumentacji technicznej, sporządzonej przez projektanta obiektu lub z nim uzgodnionej, dla których producent wydał oświadczenie, że zapewniono zgodność wyrobu budowlanego z tą dokumentacją oraz z przepisami.

W zgromadzonej dokumentacji dowodowej strona skarżąca nie przedstawiła żadnych oświadczeń wystosowanych przez producenta, czyli firmę: "DRYVIT SYSTEM USA, że posiada oświadczenie producenta o możliwości jednostkowego dopuszczenia do zamontowania wewnątrz rozpatrywanego budynku ww. systemu docieplenia "DRYVIT OUTSULATION" na podstawie sporządzonej przez projektanta indywidualnej dokumentacji technicznej.

Na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Nadto pełnomocnik organu złożył odpisy pism skierowanych do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 sierpnia 2014 r. oraz odpowiedź Ministra z dnia 10 października 2014 r. Z kolei pełnomocnik strony skarżącej okazał pismo z Zakładu Badań Ogniowych z dnia 13 lipca 2013 r., z treści którego wynika, że opinia dotyczy wyrobu o klasie reakcji na ogień klasy C. Pełnomocnik oświadczył, że w ciągu tygodnia Wspólnota ma otrzymać ekspertyzę, która dotyczyć ma konkretnego systemu zastosowanego w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik organu oświadczył, że nie posiada pisma z Instytutu Badań Technicznych z dnia 12 marca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności godzi się zaznaczyć, iż nie budzi wątpliwości sądu, że organy państwowej straży pożarnej mają kompetencję do decyzyjnego nakazywania usunięcia stwierdzonych uchybień w zakresie przepisów przeciwpożarowych. Powyższa kompetencja wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej. W świetle treści art. 1 ust. 2 tejże ustawy, do zadań państwowej straży pożarnej należy, między innymi, nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych. Przepis art. 26 ust. 1 ustawy wyposaża komendanta powiatowego państwowej straży pożarnej do wydawania decyzji administracyjnych o nakazaniu usunięcia stwierdzonych uchybień w zakresie przepisów przeciwpożarowych a nawet o wstrzymaniu robót (prac), zakazaniu używania maszyn lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru. Od strony materialnoprawnej przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej zawiera przede wszystkim ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380) i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, w tym powołane przez organ w zaskarżonej decyzji przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109, poz.719). W zakresie ochrony przeciwpożarowej użytkowanych budynków istniejących, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych zagrażają one życiu, stosuje się także wydane z mocy upoważnienia zamieszczonego w ustawie Prawo budowlane, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Każdy z przywołanych wyżej aktów prawa materialnego zawiera normy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego w obszarze dróg ewakuacyjnych z budynku. Na normy przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przede wszystkim powołał się organ I instancji w swej w decyzji, utrzymanej w mocy decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w Ł..

Niemniej jednak, istotnym jest, iż organy straży pożarnej wszczynając postępowanie, które ostatecznie ma się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej obowiązane są począwszy od zainicjowania tegoż postępowania, poprzez jego wszystkie etapy i zakończywszy na wydaniu decyzji określonej treści, przestrzegać wszystkich zasad postępowania administracyjnego wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego. Zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) skonkretyzowana w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oznacza bowiem, że organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Uzasadnienie wydanego aktu winno spełniać wymogi opisane w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto organ winien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 k.p.a.). W ocenie sądu lektura zaskarżonych decyzji, poprzedzona analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uzasadnia stwierdzenie, iż powyższym zasadom organ, tak I jak i II instancji, uchybił.

Zdaniem sądu, lektura akt administracyjnych sprawy czyni zasadnym podważenie jednoznacznego stanowiska przyjętego przez organy straży pożarnej. Braki w materiale dowodnym i nieścisłości, które w istocie dostrzega sam organ i na które wskazuje strona skarżąca w odwołaniu, uzasadniają ocenę o przedwczesnym wydaniu zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji kwestionując dopuszczalność zastosowania przez stronę skarżącą systemu izolacji z wyprawami tynkarskimi DRYVIT OUTSULATION skupił się na Europejskiej Aprobacie Technicznej, z której zapisów zawartych w pkt 1.2 wywiódł, iż takowe rozwiązanie może być stosowane tylko jako zewnętrzna izolacja cieplna ścian budynków. Dodatkowo powołuje się na pisma Zakładu Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie z dnia 31 lipca 2013 r. oraz z dnia 12 marca 2014 r., z których ma wynikać, iż przedmiotowy wyrób nie może być stosowany jako okładzina sufitów ze względu na to, iż styropian wchodzący w skład systemu nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym. Niemniej jednak nie sposób zweryfikować poprawności wniosków organu I instancji, gdyż w aktach administracyjnych sprawy nie ma dokumentów na które się powołuje tj. dwu przywołanych pism Zakładu Badań Ogniowych ITB w Warszawie. Nie sposób zatem sprawdzić czego w istocie dotyczyły te pisma, czy faktycznie całego systemu DRYVIT OUTSULATION i jego przydatności do zastosowania wewnątrz budynku, czy wyłącznie styropianu, który niewątpliwie jest jedynie częścią składową systemu. Nie sposób zatem skonfrontować twierdzenia strony, iż w pismach tych ITB błędnie odniósł się do klasy odporności na ogień C, a nie B, stąd nieprawidłowa kwalifikacja materiałów jako niepalne, czy niezapalne.

Niestety, lektura zaskarżonej decyzji wskazuje, iż pomimo braku wskazanych dokumentów organ odwoławczy podjął się merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nadto, co istotne uczynił to mimo szeregu wątpliwości, na które sam zwrócił uwagę, co odzwierciedla protokół rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 30 lipca 2014 r. W trakcie wspomnianej rozprawy administracyjnej organ zapoznał się z materiałem dowodowym stwierdzając, iż ITB nadal nie zajął jednoznacznego stanowiska. Co ważne, ocena organu podjęta została po lekturze pisma Instytutu Techniki Budowlanej z dnia 25 lipca 2014 r. – wprawdzie na prezentacie organu widnieje data 1 sierpnia 2014 r., jednakże na str. 5 protokołu widnieje zapis, iż pismo ITB z dnia 25 lipca 2014 r. o tym numerze zostało odczytane. Wspomniane pismo stanowi odpowiedź na zawiadomienie o rozprawie administracyjnej, ale co istotne to dodatkowe wyjaśnienia do stanowiska Zakładu Badań Ogniowych ITB z dnia 31 lipca 2013 r., którego w aktach nie ma. Trudno zatem skonfrontować te wyjaśnienia z pierwotnymi informacjami, wobec ich braku. Ponadto organ wskazując na istniejące nadal rozbieżności w kwestii możliwości zastosowania systemu DRYVIT OUTSULATION wskazuje także, iż należy zwrócić się ponownie o interpretację do ITB. Niemniej jednak do dnia wydania zaskarżonej decyzji o taką opinie organ nie wystąpił, tym samym organ podzielił stanowisko wywiedzione przez organ I instancji i skupił się na Europejskiej Aprobacie Technicznej. Oczywiście sąd nie kwestionuje mocy dowodowej tego dokumentu, jednakże wbrew zasadom postępowania jest wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy jak potwierdzają zapisy protokołu z rozprawy, organ odwoławczy miał szereg wątpliwości i dysponował niejednoznacznymi stanowiskami. Rozbieżności w materiale dowodowym, na które sam wskazał, nie uprawniały organu odwoławczego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Lektura argumentów zaskarżonej decyzji niewątpliwie wskazuje, że organ skupił się na Europejskiej Aprobacie Technicznej zastosowanego wyrobu, iż przeznaczony jest na zewnątrz, ale nie wyjaśnił, czy wobec klasy palności tegoż wyrobu nie byłoby dopuszczalne jego zastosowanie.

Przepis § 258 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i wyrobów budowlanych łatwo zapalnych jest zabronione. Natomiast z § 262 wynika wymóg, by okładziny sufitów oraz sufity podwieszone wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnych, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia (ust. 1 zd. 1).

Załączona do akt administracyjnych dokumentacja, (w tym ostatnie z pism producenta z dnia 19 sierpnia 2014 r.) wskazuje, że system ociepleń Dryvit Drysulation zastosowany w przedmiotowym obiekcie został sklasyfikowany w zakresie reakcji na ogień jako B-s2,d0. Identycznie został sklasyfikowany system DRYVIT OUTSULATION, który był przedmiotem rozważań. Klasa reakcji na ogień B-s2,d0 z PN-EN 13501-1:2008, zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie została określona jako wyrób niezapalny, niekapiący i nierozprzestrzeniający ognia (pkt 1.1 tabela 1 i pkt 2.1 załącznika nr 3 do rozporządzenia).

Organ nie poddał jednak analizie tego materiału dowodowego w odniesieniu do wymagań przeciwpożarowych dla elementów wykończenia wnętrz i wyposażenia stałego, zawartych w powyższych regulacjach i nie zajął stanowiska co do ich spełnienia. Natomiast skoncentrował się na określeniu wyrobu jako systemu ociepleń ścian zewnętrznych budynków, które nie zostało objęte wymaganiami prawnymi w zakresie przeciwpożarowym.

Bezsprzecznie organ nie podjął się z urzędu zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego lub chociażby nie zobowiązał strony do przedłożenia odpowiednich opinii, jak też nie przeanalizował i nie ocenił materiału zawartego w aktach sprawy. Jednakowoż, wbrew zasadom postępowania administracyjnego wydał rozstrzygnięcie merytoryczne, o skutkach daleko idących dla strony, której zasadności i prawidłowości nie sposób zweryfikować. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na niezgodność z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi. Dbałość o bezpieczeństwo, ustawowy obowiązek reagowania w przypadkach stwierdzenia zagrożenia życia ludzi nie czyni dopuszczalnym podejmowania decyzji nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym. Organy Państwowej Straży Pożarnej są bowiem związane także podstawowymi zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie w pierwszej kolejności rzetelne i wnikliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, tak aby rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, na które aktualnie sam wskazuje. Przede wszystkim jednoznaczne ustalenie jaki system ocieplenia został zastosowany i czy spełnia wymogi ustawowe, w szczególności w zakresie wymagań przeciwpożarowych dla elementów wyposażenia wnętrz i wyposażenia stałego. Dopiero w następstwie tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ winien wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało zarówno przepisom prawa materialnego, jak i przepisom formalnym, a motywy rozstrzygnięcia znajdą swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, tak jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

LS