Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5715/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 221
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
article: art. 176, art. 151 par. 3, art. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1526
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
article: art. 109a ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e
journal: Dz.U. 2022 poz 2561
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.)
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 5 września 2023 r. nr 65/2023/BP w przedmiocie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej też jako: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca" lub "Spółka") zwróciła się do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako "Prezes NFZ" lub "Organ") o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 221 ze zm.). Przedmiotowy wniosek dotyczył zdarzenia przyszłego opisanego w stanie faktycznym. Wynikało z niego, że wspólnicy spółki (osoby fizyczne) rozważają w przyszłości zmianę umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w ten sposób, że zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 1467 ze zm., zwanej dalej "k.s.h."), niektórzy wspólnicy będą zobowiązani do wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych, przy czym rodzaj i zakres tych świadczeń zostaną oznaczone w umowie spółki, a za ich wykonywanie spółka będzie wypłacała wspólnikom wynagrodzenie także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe spółki nie wykaże zysku, jednak wynagrodzenie to nie będzie przewyższało cen lub stawek przyjętych w obrocie. We wniosku o wydanie interpretacji wskazano, na czym miałyby polegać powtarzalne świadczenia w przypadku poszczególnych wspólników, z zastrzeżeniem, że czynności te będą wykonywane osobiście przez wspólników, natomiast nie będą wykonywane pod kierownictwem, w miejscu i w czasie wyznaczonym przez spółkę. W ocenie Spółki wypłata wspólnikowi wynagrodzenia z tytułu powtarzających się świadczeń niepieniężnych, o których mowa w art. 176 k.s.h., nie stanowi podstawy do podlegania takiego wspólnika obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, ponieważ taka podstawa nie została określona w zawartym w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2561 ze zm., dalej też jako "ustawa o świadczeniach" lub "u.ś.o.z.") zamkniętym katalogu podmiotów podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] Prezes NFZ, działając na podstawie art. 109a ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach oraz art. 34 ust. 5 ustawy z 6 marca 2018 r. uznał za nieprawidłowe zawarte w powyższym wniosku stanowisko Spółki.

Strona przedmiotową decyzję zaskarżyła z kolei do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, który, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 roku, uchylił skarżoną decyzję, podkreślając, że z jej uzasadnienia nie można wywieść, dlaczego Organ uznał stanowisko Skarżącej zawarte we wniosku za nieprawidłowe.

Prezes NFZ, ponownie rozpoznając wniosek Spółki, decyzją z dnia [...] września 2023 roku nr [...], uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy dotyczące niepodlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu otrzymywanego wynagrodzenia w zamian za wykonywanie na rzecz spółki powtarzających się świadczeń niepieniężnych, sprowadzających się do podejmowania przez wspólnika czynności, do których zastosowanie mają przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1610 z późn. zm. dalej jako "k.c."), dotyczące zlecenia. Zdaniem Organu w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Skarżąca oznaczyła stosunek prawny pozostający świadczeniem o charakterze ciągłym. Działania wskazane we wniosku związane są z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Wspólnicy nie wykonują usług pod kierownictwem, jak również nie podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej. Wspólnicy pozostają uprawnieni do samodzielnego decydowania o miejscu, czasie i sposobie wykonywania usług. Wspólnicy nie ponoszą odpowiedzialności przed podmiotami zewnętrznymi. Wspólnikom przysługuje ekwiwalentne wynagrodzenie w wysokości rynkowej. W ocenie Prezesa NFZ tak przedstawiony stosunek prawny pozostaje w sprzeczności z właściwościami (naturą) stosunku, o którym mowa w art. 176 § 1 k.s.h., ustawą - k.s.h. i zasadami współżycia społecznego. Przepis art. 176 § 1 k.s.h. nie stanowi odrębnej umowy nazwanej, jak również nie konstytuuje samodzielnej i kompletnej regulacji stosunku prawnego pomiędzy spółką a wspólnikiem, ale zaledwie umocowanie do nałożenia na wspólnika zobowiązań innego rodzaju, niż kodeksowe essentialia negotii umowy spółki. Do takiej innego rodzaju czynności prawnej na zasadzie art. 2 k.s.h. zastosowanie mają zatem właściwe przepisy prawa cywilnego materialnego. Wyłącznym celem przepisu art. 176 k.s.h. jest stworzenie stałych powiązań gospodarczych pomiędzy spółką a wspólnikami, z jednej strony dla zapewnienia pozyskiwania na korzystnych warunkach przez spółkę niezbędnych dla funkcjonowania spółki surowców lub towarów, z drugiej strony zapewnienie wspólnikom względnie stałego popytu na własne wyroby bądź usługi. Domyślnym typem umowy zawartej na podstawie art. 176 k.s.h. jest zatem umowa dostawy. Organ podkreślił, że przepis ten nie tworzy podstawy do obciążenia wspólników zobowiązaniem do świadczenia wszystkich czynności faktycznych wykonywanych w trybie ciągłym, jakie w istocie składają się na prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle art. 151 § 3 k.s.h. wspólnicy są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki. Na zasadzie wyjątku dopuszczalne jest zobowiązanie wspólników do z góry oznaczonych świadczeń powtarzających się w oznaczonym wymiarze (frekwencji) i zakresie (przedmiocie). Art. 176 k.s.h. nie jest natomiast sposobem na zastąpienie personelu utrzymującego ruch przedsiębiorstwa wspólnikami, poprzez nałożenie na nich zobowiązania do świadczenia usług. Organ zaznaczył, że prowadzeniu wspólnego przedsiębiorstwa w oparciu o osobistą pracę wspólników/członków służą zupełnie inne formy prawne, jak jednoosobowa działalność gospodarcza, spółka cywilna, spółki osobowe, w tym w szczególności spółka partnerska, lub spółdzielnie pracy. Natomiast w spółkach kapitałowych rola wspólników winna sprowadzać się do relacji korporacyjnych a nie obligacyjnych. Dlatego przepis art. 176 k.s.h. jest odstępstwem od ustawowego ograniczenia świadczeń wspólników na rzecz spółki, to jest obowiązku wniesienia wkładów na pokrycie objętych udziałów, w następstwie czego powinien być wykładany zawężająco. W normalnych warunkach czynności wymienione w umowie spółki (ciągłe usługi o charakterze czynności starannego działania) wykonywałby personel przedsiębiorcy, zatrudniony na podstawie umowy cywilnoprawnej lub stosunku pracy, ewentualnie wspólnicy spółki osobowej lub członkowie spółdzielni. W każdym z wymienionych przypadków, okoliczność podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu kształtowałaby się odmiennie, niż w przypadku wspólników spółek kapitałowych, których ustawowa rola jest ograniczona. Zdaniem Prezesa NFZ, Spółka zmierza natomiast do takiego ukształtowania sytuacji prawnej i faktycznej wspólników, aby z tytułu wykonywania usług, nie przysługiwało im prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, jak również nie będą ponosili ciężarów publicznoprawnych w zakresie składki zdrowotnej. Wspólnicy zyskują zatem korzyści związane z rolą wspólników spółki osobowej, bez obciążeń właściwych tej spółce. Z tych względów, w ocenie organu, natura zleconych czynności jest sprzeczna z art. 176 k.s.h., zaś ukształtowana w ten sposób rola wspólników nie licuje z naturą spółki kapitałowej.

Organ podniósł ponadto, że w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym przedmiotem świadczenia wspólników pozostają czynności starannego działania o charakterze powtarzającym się, stałym lub ciągłym. Natura opisanych czynności odpowiada przedmiotowi umowy o świadczenie usług. Jednocześnie Prezes NFZ podniósł, iż jednym z bardziej powszechnych tytułów do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jest wykonywanie pracy na podstawie: umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach). Przy tym, zgodnie z wolą ustawodawcy, tytułem do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym nie są wyłącznie umowy zlecenia sensu stricte, ale wszystkie umowy, do których zastosowanie mają przepisy dotyczące zlecenia, tj. umowy usługowe. Na gruncie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, tytułem do objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym nie jest zatem wyłącznie umowa zlecenia albo umowa świadczenia usług, ale każda umowa nienazwana lub umowa o charakterze mieszanym, do której zastosowanie mają przepisy o zleceniu.

Uwzględniając fakt, iż przepis art. 176 § 1 k.s.h. nie stanowi samodzielnej regulacji opisującej całość zagadnienia stosunków prawnych między akcjonariuszem a spółką, a tym samym wymaga zastosowania przepisów dotyczących jednego z typów umów opisanych w Kodeksie cywilnym, Prezes NFZ uznał, iż w opisanym stanie faktycznym do stosunku prawnego będą miały zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia. Wobec tego wspólnik będzie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach jako osoba spełniająca warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, która wykonuje pracę na podstawie umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia. W kontekście powyższych uwag dotyczących art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, nieprawidłowe pozostaje zatem stanowisko Spółki w zakresie niepodlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu wynagrodzenia otrzymywanego w zamian za wykonywanie na rzecz spółki za wynagrodzeniem powtarzających się świadczeń niepieniężnych (w opisanym przypadku: odpłatnych usług, rozumianych jako czynności starannego działania o charakterze powtarzającym się lub ciągłym), oznaczonych co do zakresu i rodzaju w umowie spółki, o których mowa w art. 176 Kodeksu spółek handlowych.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2023 r. nr [...], Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 176 k.s.h. w zw. z art. 66 ust. 1 u.ś.o.z., poprzez błędne uznanie, że świadczenia opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pozostają w sprzeczności z naturą stosunku, o którym mowa w art. 176 k.s.h. i zasadami współżycia społecznego, a tym samym świadczenia te będą podlegały obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję, pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził podnoszonego w skardze naruszenia prawa procesowego, jak również naruszenia prawa materialnego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

W realiach niniejszej sprawy zwrócić przy tym należy uwagę na związanie zarówno Prezesa NFZ, jak i Sądu, oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2023 roku.

Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istota przepisu art. 153 p.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ, ani też sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (p. komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12).

Uwzględniając powyższe ramy prawne, skarga [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2023 r. nr [...], jako niezasadna, podlega oddaleniu. Wspomniana decyzja zapadła w związku ze złożeniem przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w oparciu o przepis art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna).

Wniosek Skarżącej dotyczył przy tym rozstrzygnięcia kwestii podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez wspólnika otrzymującego wynagrodzenie z tytułu powtarzających się świadczeń niepieniężnych (o których mowa w art. 176 k.s.h.), wykonywanych na podstawie umowy spółki z o. o.

Tak sformułowany przedmiot wniosku mieści się w ramach wyznaczonych we wskazanym powyżej przepisie, a zatem wystąpiły podstawy do rozpoznania wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie organem właściwym do wydania wnioskowanej interpretacji indywidualnej w tej sprawie był Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z art. 109a ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, który stanowi, że Prezes Funduszu wydaje interpretacje indywidualne, o których mowa w art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców, w zakresie spraw dotyczących objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym (przy czym w sprawie nie zachodziło wyłączenie właściwości Organu określone w art. 109a ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej).

Zgodnie z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo przedsiębiorców wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może bowiem dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Natomiast z art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, przy czym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Z kolei z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

Istotą interpretacji indywidualnej wydawanej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców jest wyjaśnienie przez kompetentny organ administracji publicznej zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę m.in. składek na ubezpieczenia zdrowotne. Jednocześnie, w myśl art. 35 ust. 1 cyt. ustawy interpretacja indywidualna nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, z tym że przedsiębiorca nie może być obciążony sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej ani daninami w wysokości wyższej niż wynikające z uzyskanej interpretacji indywidualnej.

Na gruncie niniejszej sprawy, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Skarżąca zajęła stanowisko, zgodnie z którym wypłata wspólnikowi wynagrodzenia z tytułu powtarzających się świadczeń niepieniężnych, o których mowa w art. 176 k.s.h., nie stanowi podstawy do podlegania przez niego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Według Strony bowiem ustawodawca w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach wprowadził zamknięty katalog podmiotów, objętych obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym, a do katalogu tego nie należy wspólnik w spółce z o. o. otrzymujący wynagrodzenie z tytułu wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych określonych w art. 176 k.s.h.

Z kolei Organ, w zaskarżonej decyzji, uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, gdyż, jego zdaniem, natura zleconych wspólnikom czynności, wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej, jest sprzeczna z art. 176 k.s.h. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się więc do oceny, czy enumeratywnie przypisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez Skarżącą jej wspólnikom skonkretyzowane świadczenia, wypełniają kryteria pozwalające na zakwalifikowanie ich do kategorii statuowanych w przepisie art. 176 k.s.a., powtarzających się świadczeń niepieniężnych, co z kolei determinuje zaistnienie, bądź nie, w stosunku do wspólnika nimi obciążonego, obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu.

Sąd w pełni podziela bowiem twierdzenie Prezesa NFZ, iż przepis artykułu 176 k.s.h., nie jest bynajmniej samodzielnym typem umowy, jak postuluje Skarżąca. Przywołany przepis w żadnej mierze nie obejmuje bowiem swoją hipotezą skonkretyzowanych praw i obowiązków stron, zasad świadczenia wzajemnych zobowiązań, zagadnienia odpowiedzialności za niewykonanie i nienależyte wykonanie zobowiązań, kwestii przedawnień wzajemnych roszczeń i tym podobnych obszarów. W konsekwencji zasadną jest konstatacja Prezesa NFZ, iż w przypadku nałożenia na wspólnika obowiązku, o jakim mowa w art. 176 k.s.h. w pierwszej kolejności należy rozważyć, które przepisy będą miały zastosowanie do wykonywania tego stosunku prawnego, w zależności od przedmiotu świadczeń a o ich kwalifikacji prawnej decydowały będą essentialia negotii konkretnego zobowiązania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że w opisie stanu faktycznego Strona wskazała, iż zgodnie z art. 176 k.s.h., pierwszy wspólnik będzie zobowiązany do następujących powtarzalnych świadczeń:

1. sporządzanie i edycja internetowych kampanii reklamowych - co najmniej raz w miesiącu;

2. sporządzanie ofert dla klientów spółki - co najmniej raz w miesiącu;

3. wystawianie i edycja ofert sprzedaży produktów na platformie Allegro - co najmniej raz miesiącu;

4. sporządzanie artykułów marketingowych dotyczących produktów spółki - co najmniej raz na kwartał;

5. wykonywanie fotografii produktów w namiocie bezcieniowym i obróbka fotografii w programach graficznych - co najmniej raz na kwartał;

6. sporządzanie projektów uszczelek płaskich oraz uszczelnień kołnierzowych oferowanych przez spółkę - co najmniej raz w miesiącu.

W przypadku drugiego wspólnika będą to następujące powtarzalne świadczenia:

1. wprowadzanie i wykonywanie przelewów do kontrahentów, przelewów podatkowych, przelewów do ZUS, przelewów na wynagrodzenia spółki - raz w miesiącu;

2. sporządzanie wezwań do zapłaty w stosunku do dłużników zalegających z płatnościami - co najmniej raz w roku;

3. rozdzielanie i przesyłanie zapytań klientów na platformach zakupowych do poszczególnych pracowników spółki - raz w miesiącu;

4. sporządzanie projektów uszczelek płaskich oraz uszczelnień kołnierzowych oferowanych przez spółkę - co najmniej raz w miesiącu.

Spółka wyjaśniła, że pierwszy wspólnik jest (będzie) prezesem zarządu spółki, a drugi wspólnik jest (będzie) członkiem zarządu spółki. Obydwaj wspólnicy w przyszłości mogą również zawrzeć ze spółką umowę o pracę. Zobowiązanie do wykonywania powtarzających się świadczeń niepieniężnych, o których mowa w opisie zdarzenia przyszłego będzie dotyczyć innych czynności, niż wynikających z obowiązków przynależnych do pełnienia funkcji prezesa oraz członka zarządu, a także obowiązków wynikających z zawartych ewentualnie w przyszłości umów o pracę. Czynności nie będą wykonywane pod kierownictwem, w miejscu i w czasie wyznaczonym przez spółkę. Czynności będą wykonywane osobiście przez wspólników. Postanowienia umowy spółki nie będą przewidywać możliwości wykonywania czynności, do których zostaną zobowiązani wspólnicy przez inne osoby.

Analizując zaistniały w sprawie spór, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w myśl art. 3 k.s.h., przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa albo statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. W świetle art. 151 § 3 k.s.h., wspólnicy są zobowiązani jedynie do świadczeń określonych w umowie spółki. Na podstawie art. 159 k.s.h., jeżeli wspólnikowi mają być przyznane szczególne korzyści lub jeżeli na wspólników mają być nałożone, oprócz wniesienia wkładów na pokrycie udziałów, inne obowiązki wobec spółki, należy to pod rygorem bezskuteczności wobec spółki dokładnie określić w umowie spółki. Przepis art. 176 § 1 k.s.h. stanowi natomiast, że jeżeli wspólnik ma być zobowiązany do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, w umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń.

Stosownie do utrwalonych poglądów doktryny, w celu skutecznego ustanowienia instytucji opisanej w art. 176 § 1 k.s.h. strony umowy spółki powinny oznaczyć co najmniej rodzaj i zakres świadczeń. Podkreślenia wymaga, że "rodzaj" to przedmiot świadczenia, innymi słowy wskazanie, na czym świadczenie wspólnika będzie polegać. Z kolei "zakres", to wskazanie przede wszystkim rozmiarów i okresu, w jakim świadczenie to ma być spełniane. Co istotne musi być to świadczenie "powtarzające się" a zatem periodyczne (okresowe).

Artykuł 176 k.s.h. umożliwia tworzenie takich relacji między wspólnikiem a spółką, które pozwolą im wzajemnie odnosić określone korzyści. Dla spółki może to być pewność otrzymania w określonym czasie pewnych świadczeń, dla wspólnika możliwość zbytu świadczeń i otrzymania wynagrodzenia. Obowiązek taki ma sens przy istnieniu więzi kooperacyjnych, produkcyjnych, handlowych między spółką a wspólnikiem. Przykładem mogą być te wszystkie świadczenia, które polegają na dostarczaniu na przykład buraków do cukrowni w spółce plantatorów buraków, chmielu do browaru przez plantatorów chmielu, skór do garbarni, zboża do młyna, węgla z kopalni (tak M. Allerhand, Kodeks..., op. cit., s. 78; A. Kidyba, Spółka z o.o. Komentarz, 2002, s. 280; J. Tomkiewicz, J. Bloch, Spółka..., op. cit., s. 46), udostępnienie maszyn, zapewnienie transportu, okresowe doradztwo prawne, dostarczenie oprogramowania komputerowego. Świadczenia muszą mieć charakter niepieniężny (nie mogą to więc być takie, które mają mieszany charakter). Cechą wskazanego w art. 176 k.s.h. obowiązku jest przy tym jego powtarzalność. Nie będą natomiast spełniały tego warunku świadczenia jednorazowe ani mające charakter ciągły czy też stały (J. Tomkiewicz, J. Bloch, Spółki..., op. cit., s. 46; inaczej J. Namitkiewicz, Kodeks..., op. cit., s. 77).

Uwzględniając powyższe, Sąd podziela stanowisko Prezesa NFZ, że stosunek prawny wskazany przez Skarżącą we wniosku o interpretację indywidualną, nie mieści się w hipotezie wspomnianej normy prawnej art. 176 k.s.h. Opisane we wniosku czynności, przy uwzględnieniu zarówno ich charakteru, jak i wymiaru czasowego ich realizowania, nie mają bowiem w żadnej mierze charakteru periodycznego, lecz ciągły. Nadto ujęcie ich w taki sposób, jak we wniosku, nie pozwala na ustalenie stałego rozmiaru świadczenia w jednostce czasu, a to właśnie jest immanentną cechą świadczeń powtarzalnych. W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem Organu, że wykonywanie wymienionych i opisanych we wniosku czynności, jako realnie ciągłych a nie periodycznych, nie podlega hipotezie normy zawartej w art. 176 k.s.h. W istocie bowiem, zdaniem Sądu, z treści wniosku wynika jednoznacznie, że wspólnicy Skarżącej, mieliby realizować świadczenia polegające na stałym i bieżącym wykonywaniu zadań, przez okres i wymiarze wskazującym na stałe świadczenie na rzecz Spółki usług immanentnie związanych z charakterem jej działalności z jednej strony (przykładowo sporządzanie i edycja internetowych kampanii reklamowych, sporządzanie ofert dla klientów spółki, wystawianie i edycja ofert sprzedaży produktów na platformie Allegro) a z drugiej zdeterminowanych fluktuacją zainteresowania klientów jej ofertą (a więc "co najmniej raz w miesiącu" czy "co najmniej raz na kwartał"). Wobec powyższego zasadnie Organ przyjął, że cechy oraz treść tak ukształtowanego stosunku obligacyjnego wypełnia przesłanki tytułu do objęcia wspólników Skarżącej ubezpieczeniem zdrowotnym, o jakim mowa w art. 66 ust.1 pkt. 1 lit. "e" ustawy o świadczeniach, stosownie do którego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są: osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia przy tym wszelkie wymogi odnoszące się do treści interpretacji indywidualnej, o których mowa w art. 34 ust. 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, ocenę stanowiska Spółki, a także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że interpretacje indywidualne nie są rozstrzygnięciami władczymi ani aktami stosowania prawa, a pozostają jedynie poglądem organu w kwestii sposobu stosowania prawa (por. B. Brzeziński, B. Masternak, Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej, "Monitor Podatkowy" 2005/4, s.12; podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r., I FPS 4/12 oraz w wyrokach z dnia 29 sierpnia 2018 r" II FSK 2493/16 i II FSK 2955/16 i w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2018 r., II FSK 1762/18 - dostępne na stronie internetowej orzeczeń sadów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i nie ma żadnych powodów, aby utożsamiać indywidualne interpretacje z decyzjami rozstrzygającymi sprawy co do istoty w następstwie zastosowania normy prawa materialnego do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie, a rolą organu prowadzącego to postępowanie jest ocena stanowiska strony w interesującej ją kwestii. Istotą tego postępowania jest zatem uzyskanie przez stronę wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania w odniesieniu do indywidualnej sytuacji wskazanej we wniosku. Organ wydający interpretację nie może więc ingerować w stan faktyczny opisany we wniosku, podważać go, uzupełniać, czy zmieniać w oparciu o inne źródła lub wiedzę znaną mu z urzędu (p. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014 r., III UK 122/13, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3263/16, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej organ nie czyni własnych ustaleń stanu faktycznego. Opiera się wyłącznie na opisie przedstawionym przez składającego wniosek o wydanie interpretacji. Organ nie bada i nie sprawdza wiarygodności przedstawionych przez wnioskodawcę zdarzeń i nie dokonuje własnych ustaleń. W sprawach o wydanie interpretacji indywidualnej organ jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenia, czy stanowisko zajęte we wniosku jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Podstawą dokonywanego w jego toku wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania jest wyłącznie przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny sprawy. Organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, nie gromadzi dowodów i materiałów. Nadmienić należy również, iż sama sentencja decyzji interpretacyjnej sprowadza się do aprobaty lub zanegowania przez organ zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska odnośnie przyszłego zdarzenia, a uzasadnienie powinno się koncentrować na rozważaniach prawnych mających potwierdzić stanowisko wnioskodawcy albo stanowić kontrargumentację względem tego stanowiska, przemawiając jednocześnie za danym osądem organu udzielającego interpretacji. W związku z powyższym stwierdzić należy, że redakcja sentencji zaskarżonej decyzji zawierająca ocenę stanowiska Skarżącej, wyrażonego w sprawie (czyli we wniosku) jest zgodna z wymogami stawianymi interpretacji indywidualnej. Także w uzasadnieniu swej decyzji Prezes NFZ przedstawił w sposób klarowny i jednoznaczny własne stanowisko co do sposobu stosowania relewantnych przepisów k.s.h. i k.c.

W tym stanie sprawy, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle obowiązujących przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, w powiązaniu z przedstawionym przez Spółkę opisem zdarzenia przyszłego, a także po rozważeniu podniesionych przez Skarżącą zarzutów, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest prawidłowe. Na gruncie przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego nie można przychylić się do jej stanowiska, co do zakwalifikowania czynności podejmowanych przez jej wspólników, jako świadczeń periodycznych (okresowych), mieszczących się w hipotezie normy ustanowionej w art. 176 k.s.h.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.