Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 689/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, 145 par 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant asystent sędziego Ewelina Gee –Milan po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1250/22 w sprawie ze skargi M. Z. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1250/22 oddalił skargę M. Z. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Postanowieniem z [...] lutego 2022 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w T. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. Z. przeciwko Skarbowi Państwa - Izbie Administracji Skarbowej w B., o ustalenie istnienia stosunku służby, przywrócenie do służby i odszkodowanie, umorzył postępowanie w sprawie z powództwa o odszkodowanie, zaś sprawę o ustalenie istnienia stosunku służby i przywrócenie do służby przekazał do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w B..

Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia, że stosunek służbowy M. Z. trwa nieprzerwanie od 1 marca 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że w sprawie zachodzi inna uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania, tzn. brak jest materialno-prawnej podstawy rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego zażalenia Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu przywołał art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") wyjaśniając, że wskazaną w nim inną uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego są sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Do przyczyn tych należą w szczególności okoliczności, które doprowadziłyby do wszczęcia postępowania wymagającego po jego zakończeniu wznowienia postępowania (art. 145-145b k.p.a.) lub stwierdzenia nieważności wydanej w nim decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.). Stosownie bowiem do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej. Tym samym z art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest oczywisty brak podstaw prawnych do wydania w jego toku decyzji załatwiającej wniesione żądanie (por. wyrok NSA z 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14, I SA/Bk 731/19, IV SA/Po 773/19, II SA/Łd 405/19).

Analizując sprawę przez pryzmat w/w normy prawnej organ uznał, że brak jest podstaw normatywnych do merytorycznego załatwienia w drodze decyzji administracyjnej "pozwu" M. Z. z 5 maja 2021 r. o ustalenie, że jej stosunek służbowy trwa nieprzerwanie od 1 marca 2017 r.

Na powyższe postanowienie M. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę M. Z. uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istnieje podstawa prawna do rozpoznania żądania strony ustalenia istnienia stosunku służby i przywrócenia do niej. Na postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przede wszystkim zgodzić należy się z organem, iż nie może on co do zasady domniemywać istnienia po swojej stronie uprawnienia do procedowania konkretnego postępowania administracyjnego. Możliwość procedowania musi bowiem wynikać w sposób wyraźny z konkretnego przepisu prawa. Organy administracji mogą działać tylko w granicach i na podstawie prawa. Przekraczając upoważnienie ustawowe, organy narażałyby się na działanie w trybie nieważnościowym.

W ocenie Sądu poprawne są również wywody organu, iż żaden przepis prawa nie daje mu uprawnienia do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie żądania ustalenia istnienia stosunku służbowego. Na istnienie takich przepisów nie wskazuje też zresztą sama skarżąca, wywodząc obowiązek działania organu wyłącznie z treści powołanego na wstępie niniejszego uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] lutego 2022 r.

Sąd I instancji stwierdził, że jeśli chodzi o powyższe rozstrzygniecie Sądu powszechnego, to nie może umykać uwadze okoliczność, że postanowienie to ma jedynie charakter procesowy. Nie wiąże więc organu administracji co do sposobu rozpoznania merytorycznego sprawy. Co się tyczy przywołanych w skardze tez judykatury, to podkreślić należało, iż nie rzutują one na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia. Odnoszą się one bowiem wyłącznie do materii formy prawnej, w jakiej należy rozpoznać sprawę. W niniejszym postępowaniu kluczową jest zaś problematyka istnienia po stronie organu uprawnienia ustawowego do rozstrzygania danego rodzaju roszczenia.

Niezależnie od powyższego, strona nie powinna pomijać również tej okoliczności, że w sytuacji, gdy przyjęła propozycję zatrudnienia, to zgodnie z ustawą Przepisy wprowadzające ustawę o KAS jej dotychczasowy stosunek służby przekształcił się z mocy prawa w stosunek pracy. Z chwilą owego przekształcenia skarżąca przestała więc być funkcjonariuszem.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, a skarżone rozstrzygnięcie oparł na poprawnie wskazanej podstawie prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła M. Z., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

a) art. 151 p.p.s.a., przez jego zastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy art. 61a § 1 k.p.a., polegającego na stwierdzeniu braku podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym, jako innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania w rozumieniu tego przepisu, czemu jednak sprzeciwia się brak jednolitego orzecznictwa sądów rozstrzygającego o nieistnieniu obowiązku wydania decyzji w przypadku przyjęcia przez dotychczasowego funkcjonariusza propozycji pracy i wydanie przez Sąd Rejonowy w T. prawomocnego postanowienia stwierdzającego swoją niewłaściwość i przekazującego sprawę do rozpoznania Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w B., które to postanowienie nie tylko związało organy co do dalszego prowadzenia sprawy zgłoszonej przez skarżącą w pozwie w postępowaniu administracyjnym, ale także ukształtowało podstawę prawną do jej rozpatrzenia w tym postępowaniu z mocy art. 66 § 4 k.p.a.,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., przez jego niezastosowanie, pomimo istnienia uzasadnionych podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego i procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy,

c) art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm., zwana dalej: "Konstytucja RP"), poprzez ich niezastosowanie, do czego Wojewódzki Sąd Administracyjny był zobowiązany na podstawie art. 8 ust. 2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, a tym samym pozbawienie strony skarżącej prawa do sądu,

d) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zawierającego wskazania, jaki i dlaczego taki stan faktyczny Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął za podstawę orzekania, a także niewskazania i niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co utrudnia sformułowanie zarzutów kasacyjnych i ich rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, wpływając tym samym na wynik sprawy;

2) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm., zwana dalej: "u.p.w.k.a.s."), poprzez błędne przyjęcie, że ustawodawca ustanowił w tym przepisie autonomiczne, dyskrecjonalne i swobodne działanie organów Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie złożenia propozycji zatrudnienia (pracy) albo pełnienia służby, skoro ustawodawca nie wprowadził takich regulacji, tylko związał te organy w procesie podejmowania decyzji takimi kryteriami, jak posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy lub służby i dotychczasowego miejsca zamieszkania;

3) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię art. 171 ust. 1 pkt 2 u.p.w.k.a.s., polegającą na mylnym założeniu, że w wyniku przyjęcia przez dotychczasowego funkcjonariusza propozycji zatrudnienia (pracy) nie zostaje zakończony stosunek służbowy, a więc nie ma potrzeby wydawania aktu administracyjnego lub podejmowania czynności, które jednoznacznie określałyby datę i przyczyny zakończenia tego stosunku, co sprzeczne jest z wykładnią systemową tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami tej ustawy, a w szczególności art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 u.p.w.k.a.s. oraz zasadą rozstrzygania o ustaniu tych stosunków na drodze administracyjnej, a także wykładnią prokonstytucyjną, pozwalającą na zachowanie gwarancji konstytucyjnych i praw przewidzianych w art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 60 Konstytucji RP, z której wynika, że przyjęcie propozycji pracy przez dotychczasowego funkcjonariusza powoduje wygaśnięcie stosunku służby tożsamego z wygaśnięciem stosunku służby w rozumieniu art. 170 ust. 3 u.p.w.k.a.s., nakazującego traktowanie wygaśnięcia stosunku służbowego za zwolnienie ze służby.

Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, a także oświadczyła o zrzeczeniu się rozprawy.

Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o przedstawienie zagadnienia prawnego rozstrzygniętego uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 do ponownego rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Krajowej Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Pismem procesowym z dnia 20 lutego 2024 r. M. Z. wniosła o przyśpieszenie rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie - dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie oparła środek zaskarżenia na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uznanie bowiem, że uzasadnienie zostało sporządzone przez Sąd I instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. umożliwia Sądowi kasacyjnemu ocenę kwestionowanego wyroku w kontekście złożonych zarzutów. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło.

Z kolei normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie 1) lit. a i c skargi kasacyjnej muszą być rozpoznane łącznie z zarzutami naruszenia prawa materialnego, gdyż są z nimi ściśle powiązane.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, z których wywiódł brak podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu istnienia (trwania) stosunku służbowego M. Z. nieprzerwanie od 1 marca 2017 r., a tym samym nie naruszył przepisu art. 61a § 1 k.p.a i art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) dalej "p.w.KAS" dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do 31 maja 2017 r. pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby oraz miejsce zamieszkania. Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od jej otrzymania oświadczenie o jej przyjęciu albo odmowie przyjęcia. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie równoznaczne jest z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby (art. 170 ust. 2 p.w.KAS). Kolejnym rozwiązaniem prawnym pozostawionym uznaniu organu jest niezłożenie do 31 maja 2017 r. żadnej propozycji (art. 170 ust. 1 p.w.KAS). Zgodnie z art. 170 ust. 3 p.w.KAS odmowa przyjęcia propozycji zatrudnienia albo propozycji pełnienia służby, jak również niezłożenie do 31 maja 2017 r. przez organ pisemnej propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby traktowane jest jak zwolnienie ze służby.

Powyższy pogląd w pełni odpowiada stanowisku wyrażonemu w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 1/19 w której Sąd wskazał, że "Przyjęcie przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej propozycji zatrudnienia i przekształcenie, z dniem określonym w tej propozycji, na podstawie art. 171 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.) dotychczasowego stosunku służby w służbie przygotowawczej lub stałej w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas nieokreślony albo określony, nie wiąże się z obowiązkiem właściwego organu do wydania decyzji orzekającej o zakończeniu stosunku służbowego". Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 171 ust. 1 pkt 2 p.w.KAS, jak również zarzuty art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, art. 8 ust. 2, art. 178 ust. 1, art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, i art. 60 Konstytucji RP sprowadzające się do zarzutu naruszenia prawa do sądu. Skarżący nie został pozbawiony prawa do sądu, bowiem sąd administracyjny dokonał kontroli rozstrzygnięć organów administracji pod kątem ich legalności, a wynik tejże kontroli znalazł wyraz w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżącej, w oparciu o przepis art. 165 ust. 7 p.w.KAS, organ przedstawił propozycję określającą warunki zatrudnienia, która została przez nią przyjęta. Tym samym doszło do przekształcenia dotychczasowego stosunku służbowego w stosunek pracy, o czym wyraźnie stanowi art. 171 ust. 1 pkt 2 p.w.KAS. W przypadku przekształcenia dotychczasowego stosunku służbowego nie ma w ustawie podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia jego wygaśnięcia ani ustalenia, iż taki stosunek prawny trwa. Skutki prawne w postaci określonych praw i obowiązków wystąpiły bowiem w rozpoznawanym przypadku z mocy woli ustawodawcy (ex lege), tj. z chwilą, gdy skarżąca przyjęła propozycję zatrudnienia. Dodać należy, że prawodawca także wprost nie powiązał przedstawienia propozycji zatrudnienia ze skutkiem prawnym polegającym na obowiązku wydania decyzji o wygaśnięciu stosunku służbowego funkcjonariusza. Brak jest więc podstaw do wszczynania postępowania administracyjnego w tym przedmiocie.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji odpowiadały przepisom prawa, skutkiem czego zarzuty naruszenia omówionych powyżej przepisów należy uznać za nieuzasadnione.

Sąd odwoławczy stoi na stanowisku, że art. 66 § 4 k.p.a., zgodnie z którym organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy, nie stanowi przeszkody do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., szczególnie w sytuacji, gdy kwestia braku podstawy prawnej wydania określonego rozstrzygnięcia jest niewątpliwa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, z uwagi na treść tezy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I OPS 1/19.

Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.