Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1062/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 55
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2023 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 marca 2022 r. nr 326/22 w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) decyzją z 29 marca 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o. Sp. k. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.(dalej: PINB w P.) z [...] grudnia 2021 r. zgłaszającej sprzeciw do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, pylonem reklamowym i instalacją gazu wraz z rozbiórką obiektu istniejącego kolidującego z inwestycją oraz utwardzonym fragmentem pasa drogowego drogi 33 KDD zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...], na fragmencie [...] w obrębie [...] w miejscowości K. gm. L., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekł o zgłoszeniu sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy wskazanej wyżej inwestycji.

Decyzja ta została wydana wobec uwzględnienia, że w dniu 30 listopada 2021 r. do PINB w P.wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. Sp. k. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...] i na fragmencie [...] w obrębie [...] w miejscowości [...] gm. L. Jako podstawę prawną inwestor wskazał art. 55 ust. 2 Prawa budowlanego.

Następnie w dniu 7 grudnia 2021 r. do organu powiatowego wpłynęła korekta wniosku, w której wskazano, że podstawą prawną wniosku złożonego w dniu 30 listopada 2022 r. powinien być art. 54 ust. 1 w/w ustawy oraz wniesiono o rozpoznanie wniosku jako zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Roboty budowlane przy budowie przedmiotowej inwestycji były realizowane na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] maja 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, pylonem reklamowym i instalacją gazu wraz z rozbiórką obiektu istniejącego kolidującego z inwestycją oraz utwardzenie fragmentu pasa drogowego drogi 33 KDD zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...], fragment działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości K. gm. L. Decyzją z [...] lipca 2021 r. przeniesiono w/w pozwolenie na budowę na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. Sp.k.

Decyzją z [...] grudnia 2021 r. PINB w P. zgłosił sprzeciw do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, pylonem reklamowym i instalacją gazu wraz z rozbiórką obiektu istniejącego kolidującego z inwestycją oraz utwardzonym fragmentem pasa drogowego drogi 33 KDD zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...], na fragmencie [...] w obrębie [...] w miejscowości [...] gm. L.

Organ stwierdził, że:

1) wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] grudnia 2021 r. został złożony dla działki o nr ew. [...], która występowała w pozwoleniu na budowę, jednakże obecnie nie znajduje się w wypisie z rejestru gruntów. Budynek został wybudowany na działce o nr ew. [...]. Z załączników do wniosku o pozwolenie na użytkowanie nie wynika, na jakiej podstawie doszło do zmiany numeru działki.

2) inwestor nie przedłożył inwentaryzacji geodezyjnej opatrzonej klauzulą urzędową, a sporna inwestycja została zaprojektowana i wybudowana niezgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

3) w trakcie kontroli z dnia 22 grudnia 2021 r. PINB ustalił, że teren budowy nie był uporządkowany. Roboty budowlane nie zostały wykonane w pełnym zakresie. Zasilanie budynku odbywa się z rozdzielnicy budowlanej (w dokumentacji złożonej do PINB w P. brak odbioru przyłącza elektroenergetycznego).

Odwołanie od decyzji PINB w P. złożyła spółka [...] Sp. z. o.o. Sp.k. reprezentowana przez radcę prawnego.

Po rozpatrzeniu odwołania MWINB wydał w dniu 29 marca 2022 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnięcie reformatoryjne, uznając, że doszło do błędnego określenia w zaskarżonej decyzji, że sprzeciw dotyczy wniosku o pozwolenie na użytkowanie, a nie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Organ odwoławczy uznał, że powyższe uchybienie nie skutkuje przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ sprawa została wyjaśniona w sposób prawidłowy.

MWINB zaznaczył, że przepisy Prawa budowlanego precyzyjnie określają przypadki, kiedy po zakończeniu robót budowlanych inwestor obowiązany jest zwrócić się do organu nadzoru budowlanego z wnioskiem o przeprowadzenie odpowiedniego postępowania administracyjnego w sprawie oddania obiektu budowlanego do użytkowania. Ustawodawca przewidział dwa tryby oddawania obiektów budowlanych do użytkowania. Art. 54 Prawa budowlanego formułuje ogólną zasadę, w myśl której do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Powołany jako wyjątek art. 55 Prawa budowlanego stanowi w ust. 1, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, w wymienionych dalej okolicznościach. Zgodnie z art. 55 ust. 2 ustawy Prawo budowlane: "Inwestor zamiast dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie". MWINB przytoczył również treść art. 31zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095).

Zdaniem MWINB, skoro inwestor sprecyzował wniosek w dniu 7 grudnia 2021 r., to od dnia sprecyzowania należało liczyć termin na wydanie decyzji w trybie art. 54 Prawa budowlanego. Odmienna konkluzja prowadziłaby do wniosku, że inwestor mógłby precyzować wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie np. po upływie 14 dni od dnia jego złożenia, a wówczas organ nadzoru budowlanego nie miałby czasu na analizę dokumentów i już w momencie sprecyzowania wniosku termin, o którym mowa w ww. przepisie, by upłynął. W ocenie organu wojewódzkiego, decyzja PINB w P. została wydana w ustawowo przyjętym 14-dniowym terminie (14 dni od dnia 7 grudnia 2021 r ).

Dalej MWINB przytoczył treść art. 57 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, akcentując przyjęty w pkt 6 obowiązek dołączenia do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor potwierdzenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy. Zaznaczył, że inwestor nie przedstawił odbioru przyłącza elektroenergetycznego. Z uwagi na lokalizację spornej inwestycji pod linią wysokiego napięcia i niezachowanie warunków ustaleń zawartych z gestorem sieci, nie jest możliwe odebranie inwestycji do użytkowania bez przedstawienia w/w odbioru.

Ponadto organ wojewódzki wskazał, że jakkolwiek pełnomocnik inwestora dołączył do odwołania z 10 stycznia 2022 r. inwentaryzację geodezyjną, która potwierdza, że sporna inwestycja znajduje się na działce o nr ew. [...] (a nie jak w pozwoleniu na budowę nr ew. [...]), jednakże brak jest informacji geodety o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu. Powyższe – zdaniem organu - również stanowi o naruszeniu art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, niemniej zasadniczą przyczyną wniesienia sprzeciwu organ uznał brak przedstawienia protokołu odbioru przyłącza elektroenergetycznego (który nie został przedłożony na etapie postępowania odwoławczego).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wojewódzki wskazał, że to na inwestorze, w którego interesie jest przystąpienie do legalnego użytkowania obiektu budowlanego ciąży obowiązek posiadania kompletnych i zgodnych ze stanem faktycznym dokumentów, o których mowa w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego i następnie ich przedłożenie wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

Decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z 29 marca 2022 r. zaskarżyła Spółka [...] sp. z o.o. sp. k. w części orzekającej o zgłoszeniu sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, pylonem reklamowym i instalacją gazu wraz z rozbiórką obiektu istniejącego kolidującego z inwestycją oraz utwardzonym fragmentem pasa drogowego drogi 33 KDD zlokalizowanego na terenie działki o nr ew. [...] (daw. [...]), na fragmencie [...] w obrębie [...] w miejscowości K. gm. L. Zaskarżonej decyzji radca prawny, reprezentujący Spółkę zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 6 i 7 z zw. z art. 81 ustawy Prawo budowlane poprzez niepodejmowanie przez organy administracji działań z urzędu takich jak brak wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień i dokumentów uzupełniających wobec twierdzenia organów o ich konieczności, oraz poprzez brak ustalenia właściwej podstawy złożonego wniosku i przepisów mających zastosowanie w sprawie,

2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji orzekającej o zgłoszeniu sprzeciwu, podczas gdy organ II instancji po zbadaniu okoliczności zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu powinien był uchylić decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie, z uwagi na przekroczenie terminu materialnego na zgłoszenie sprzeciwu przez organ I instancji,

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na niewyczerpującym rozpatrzeniu przez organ I instancji całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności polegającym na nielogicznym i niepopartym żadnym racjonalnym argumentem potraktowaniem pisma skarżącej jako modyfikacji wniosku, braku działania organu z urzędu w koniecznym zakresie w celu ustalenia stanu faktycznego, twierdzenia organu o niemożności ustalenia tożsamości działki o numerze [...] i działek nr [...] i [...] po dokonanej zmianie oznaczenia ewidencyjnego.

II. przepisów prawa materialnego, tj.

1. art. 54 ust. 1 i art. 55 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 31zy1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy, zmieniającej decyzję organu I instancji, pomimo przekroczenia nieprzywracanego czternastodniowego terminu materialnego przez Organ I instancji i braku możliwości dalszej modyfikacji wydanego po upływie terminu stanowiska, co może stanowić rażące naruszenie prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,

2. art. 57 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia o braki lub nieprawidłowości w dokumentacji, które nie miały miejsca, żądanie dokumentów których konieczność przedłożenia nie wynika z żadnego przepisu oraz poprzez pominięcie braku zweryfikowania zawiadomienia i złożonych dokumentów, oraz niewezwanie skarżącej do usunięcia zaistniałych w ocenie organów braków i nieścisłości wymagających wyjaśnienia przez organ I instancji.

Wskazując na powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzekającej o zgłoszeniu sprzeciwu oraz o umorzenie postępowania w sprawie, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowanego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do odmiennej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie zaś do art. 145 § 1 p.p.s.a. w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Okoliczności rozpoznawanej sprawy wymagały w pierwszej kolejności uwzględnienia, że na mocy art. 73 pkt 68 ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 695), która weszła w życie 18 kwietnia 2020 r., dokonano nowelizacji ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567 i 568), polegającej na dodaniu nowego art. 31zy1. Zgodnie z art. 31zy1 ust. 1 ustawy COVID-19, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przepisów art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.) nie stosuje się, a wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy o którym mowa w art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W przypadku wniosków, o których mowa w ust. 1, termin do zgłoszenia sprzeciwu w drodze decyzji liczy się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 31zy1 ust. 2 ww. ustawy).

Z powyżej przytoczonych regulacji wynika, że jeśli przed dniem wejścia w życie ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 został złożony wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz jeżeli przed tą datą nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to wniosek taki traktuje się jak zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten reguluje dwie sytuacje. Pierwsza dotyczy przypadku, w którym inwestor w przypadkach opisanych w art. 55 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie jest zobowiązany do ubiegania się o wydanie pozwolenia na użytkowanie, gdyż wystarczające jest poprzestanie na zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy. Druga sytuacja dotyczy sposobu załatwienia wniosków już złożonych. Ustawodawca przyjął, że wnioski o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, z którymi inwestorzy wystąpili przed dniem wejścia w życie ustawy, jeżeli organ nie wypowiedział się odnośnie do nich poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, z mocy prawa należy traktować jak zawiadomienia o zakończeniu budowy, względem których może zostać złożony sprzeciw.

W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne wyczerpywały przesłankę pierwszą. Inwestor, mając świadomość popełnienia błędu w pierwotnie złożonym wniosku, dokonał w dniu 7 grudnia 2021 r. korekty wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą towarzyszącą (obiekty kategorii: XVII, VIII, XXV) informując, że złożony 30 listopada 2021 r. wniosek oparty o art. 55 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powinien przyjmować za podstawę art. 54 ust. 1 oraz art. 57 ust. 1 w zw. z ust. 3a ustawy Prawo budowlane. Zawiadomienie organu o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zostało zatem zgłoszone w dniu 7 grudnia 2021 r.

Podstawą prawną złożenia przez organ I instancji sprzeciwu do zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego był art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który w dacie wydania decyzji stanowił, że do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się. Zgodnie z ww. art. 30 ust. 6a wg. brzmienia obowiązującego w dniu wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej, za dzień wniesienia sprzeciwu uznawało się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora pocztowego, o którym mowa w art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, dzień wystawienia dowodu wysłania, o którym mowa w art. 40 tej ustawy, albo, w przypadku skorzystania z publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 tej ustawy, dzień odebrania dokumentu elektronicznego przez operatora wyznaczonego.

Sprzeciw zgłoszony przez PINB w P. 21 grudnia 2021 r. i w tym dniu nadany w placówce pocztowej, nie został wydany z przekroczeniem 14-dniowego terminu liczonego od daty zawiadomienia o zakończeniu budowy, dokonanego w dniu 7 grudnia 2021 r. To bowiem w tym dniu inwestor dokonał zgodnego z przepisami prawa zgłoszenia. Termin 14-dniowy ustalony w art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak słusznie zauważa skarżąca, jest terminem prawa materialnego. Co do zasady zatem organ I instancji, jak również organ odwoławczy w sytuacji wniesienia odwołania od zgłoszonego sprzeciwu, jest pozbawiony kompetencji do wniesienia sprzeciwu. Ogranicza to możliwość podejmowana rozstrzygnięć wydawanych przez organ odwoławczy w trybie art. 138 k.p.a. Organ może zatem jedynie utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.).

Wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie reformatoryjne oparte o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylające zaskarżoną decyzję PINB w P. i rozstrzygające ponownie o zgłoszeniu sprzeciwu wobec – przyjętego prawidłowo – zawiadomienia o zakończeniu budowy, w ocenie Sądu, nie narusza prawa, w rzeczywistości bowiem organ odwoławczy oparł sprzeciw na tych samych przesłankach, tyle że odnosząc je do prawidłowo sformułowanego zawiadomienia o zakończeniu budowy w miejsce przyjętego przez organ I instancji wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W takiej sytuacji zatem organ odwoławczy powinien utrzymać w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i w uzasadnieniu decyzji podać prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie MWINB oparte na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – w ocenie Sądu - nie stanowiło jednak istotnej wady, która przemawiałaby za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dostrzegł bowiem jedynie błędne zastosowanie przez organ I instancji podstawy prawnej wniesionego sprzeciwu, w zakresie skutków prawnych decyzji organu I instancji utrzymał w rzeczywistości sprzeciw w mocy. Doszło zatem do wadliwości zaskarżonej decyzji poprzez niewłaściwe sformułowanie rozstrzygnięcia, co nie zmienia faktu, że w aspekcie merytorycznym organ II instancji prawidłowo ocenił, iż zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku handlowo-usługowego z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą powinno spotkać się ze sprzeciwem organu nadzoru budowlanego. Takie rozstrzygnięcie zasadniczo wywarło bowiem skutek w postaci utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie wniesionego sprzeciwu.

Dokonując oceny przesłanek, jakie przywiodły organ do wywiedzenia sprzeciwu stwierdzić należy, że mając na uwadze, iż zrealizowana inwestycja zlokalizowana jest pod linią wysokiego napięcia, jak również że w toku postępowania przedsiębiorstwo energetyczne ustalało warunki, pozwalające na realizację inwestycji w ocenianym aspekcie, odbiór wykonanego przyłącza elektroenergetycznego (art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego) stanowił istotny dokument, którego brak uzasadniał zgłoszenie sprzeciwu. Brak również w przedłożonych dokumentach informacji uprawnionego geodety o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu (wymóg ustalony art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane). Aczkolwiek, w odniesieniu do drugiego z wykazywanych braków w dokumentacji, przeprowadzone w trybie art. 136 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe pozwoliło na ocenę w tym zakresie przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. W odniesieniu do tego aspektu wyjaśnić trzeba, że choć organ I instancji zaniechał zwrócenia się do inwestora o uzupełnienie brakującej dokumentacji (w trybie art. 57 ust. 4 ustawy Prawo budowlane), to owe błędy proceduralne naprawił organ odwoławczy. Uchybienie zatem przez organ I instancji wskazanemu wyżej przepisowi nie należy do wadliwości istotnych. Zauważyć przy tym trzeba, że skarga nie wykazuje, by inwestor był w posiadaniu potwierdzenia odbioru przyłącza elektroenergetycznego i na żądanie organu gotów był je przedstawić w terminie przewidzianym dla realizacji kompetencji organu do przyjęcia zgłoszenia.

Powyższe okoliczności czyniły zasadnym wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie opierające się na usprawiedliwionym sprzeciwie wobec zawiadomienia organu o zakończeniu budowy. Nie sposób więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącej Spółki jakoby zaskarżona decyzja pozostawała w sprzeczności z przywołanymi przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania. Sąd nie stwierdził bowiem nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń i podjęto prawidłowe rozstrzygnięcie, które zostało należycie umotywowane.

Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 pow. ustawy.