Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3330/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmówił J.S., S. S. i M. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. S. nieruchomości rolnej w miejscowości P., gmina W., powiat [...], województwo [...].

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 20 października 1990 r. W. S. wystąpił do Urzędu Miejskiego w B. o przyznanie odszkodowania za budynki i ziemię pozostawione przez niego w miejscowości P., znajdującej się wówczas na terenie [...]. Do podania dołączono fotokopie spisu budynku, zeznania świadków potwierdzających wiarygodność danych majątkowych oraz zaświadczenie o repatriacji wydane [...] sierpnia 1945 r. przez Powiatowy Urząd Ziemski w [...].

W toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania Wójt Gminy S. powiat [...] przesłał do Wojewody [...] przy piśmie z dnia

2 stycznia 2014 r. kopie posiadanych dokumentów dotyczących gospodarstwa rolnego położonego w N. numer [...], które w 1946 r. zostało nadane W. S., w tym: 1. zaświadczenia uprawniającego do otrzymania gospodarstwa rolnego [...] względnie nadziału ziemi z parcelowanego majątku, wydane dla W.S. w dniu [...] sierpnia 1945 r. przez Powiatowy Urząd Ziemski w [...]; potwierdzenia złożenia wniosku o przyznanie prawa własności ww. gospodarstwa W. S. wydane w dniu

8 stycznia 1947 r. przez Starostwo Powiatowe w [...]; aktu nadania z dnia

[...] grudnia 1947 r. W. S. gospodarstwa nr [...] położonego

w K. gmina K. powiat [...], woj. [...] powierzchni ok. [...] ha wraz z zabudowaniami i inwentarzem żywym i martwym na warunkach określonych

w dekrecie z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym o osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska; decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1958 r. określającej powierzchnię gruntów gospodarstwa rolnego położonego we wsi N. nr [...] na [...] ha; orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lipca 1963 r. o zwolnieniu W. S. od obowiązku uiszczenia ceny nabycia za nadaną nieruchomość rolną położoną we wsi N. nr [...], o powierzchni [...] ha w uwagi na to że jest on repatriantem; postanowienia Sądu Powiatowego w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 1964 r. o założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości ziemskiej położonej w miejscowości N.

[...] powiat [...] o obszarze [...] arów; decyzji o wykonaniu aktu nadania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [....] nr [...] z dnia

[...] października 1968 r.

Organ ustalił że W. S. zrealizował w części prawo do rekompensaty, wskazując że decyzja o wykonaniu aktu nadania z dnia [...] października 1968 r. została wydana na podstawie m.in. art. 12, 13, 14 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną

i osadnictwem rolnym. Jak wyjaśnił organ wojewódzki, zgodnie z ww. artykułami dekretu repatriantów, którzy stosownie do umów międzynarodowych mieli otrzymać nieruchomości w zamian za nieruchomości pozostawione poza granicami Państwa, zwalnia się - bez rozrachunku i oszacowania - od obowiązku uiszczenia ceny nabycia nadanych im nieruchomości państwowych. O zwolnieniu od obowiązku uiszczenia ceny nabycia orzekał starosta (art. 14 ww. dekretu). Przedstawiając powyższe, Wojewoda Stwierdził, że W. S. nabył gospodarstwo nr [...] położone w N. w ramach realizacji uprawnień za mienie pozostawione w miejscowości P., województwo [...].

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda [..] pozytywnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i wezwał strony do przedłożenia dwóch operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego określających wartość: pozostawionej nieruchomości rolnej położonej w miejscowości P. i prawa własności gospodarstwa nr [...] położonego w N. nabytego dokumentem nadania ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r.

Pismem z dnia 7 maja 2014 r. J. S. złożył odwołanie od postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ pismem z dnia 27 maja 2014 r. poinformował, że postanowienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, może być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji wydawanej w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty wyjaśnił, że podstawą odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. S. nieruchomości poza obecnymi granicami RP jest fakt, że strony nie przedłożyły operatów szacunkowych.

Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie. Podniósł, że nie może zgodzić się, iż otrzymane w użytkowanie gospodarstwo rolne wchodzi w rozliczenie mienia zabużańskiego. Wyjaśnił, że W.S. wskutek choroby w 1960 r. użytkowane gospodarstwo wydzierżawił na okres 25 lat S. W. i wyjechał wraz z rodziną do B. W 1967 r. tj. w okresie dzierżawy nadane gospodarstwo zostało zwolnione z uiszczenia ceny nabycia, co w ocenie odwołującego się można uznać jako otrzymanie na własność, chociaż nie było to potwierdzone żadnym aktem własności. Jak wskazał odwołujący się, w 1971 r. gospodarstwo zostało bezprawnie przekazane na własność dotychczasowemu dzierżawcy pomimo wcześniejszego zerwania dzierżawy i sprzedania gospodarstwa innej osobie.

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. osoba, która na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyła na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni, dołącza do wniosku dokumenty urzędowe poświadczające nabycie. Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ uzna, iż wniosek spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa do rekompensaty wydaje postanowienie na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy,

w którym wzywa między innymi do przedłożenia operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) oraz operatu szacunkowego w którym została określona wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków a także innych urządzeń albo lokali (art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy).

Osoby które wcześniej na podstawie odrębnych przepisów zrealizowały część uprawnienia bądź ich poprzednicy prawni, mogą ubiegać się o rekompensatę, jeżeli wartość otrzymanego wcześniej przez osoby o których mowa w art. 2 lub art. 3 ustawy

z dnia 8 lipca 2005 r. prawa nie przekroczy przewidzianej w ustawie wysokości świadczenia, tj. 20 % wartości pozostawionego mienia (art. 13 ust. 2 i 3 ww. ustawy).

w przypadku częściowej realizacji prawa do rekompensaty przed dniem 1 stycznia 1998r., konieczne jest sporządzenie aktualnego operatu szacunkowego nieruchomości nabytej w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty. Natomiast

w przypadku częściowej realizacji prawa do rekompensaty po dniu 1 stycznia 1998 r. nie jest konieczne sporządzenie nowego operatu szacunkowego nabytej nieruchomości, a organ wojewódzki może zwaloryzować cenę ustaloną w umowie przeniesienia własności nieruchomości na dzień wydania decyzji.

Organ odwoławczy stwierdził, że poprzednik prawny wnioskodawców, W.S. otrzymał na własność nieruchomość Skarbu Państwa położoną w N. nr [...], powiat [...], woj. [...] na podstawie aktu nadania nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. wydanego przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego

w [...] oraz decyzji o wykonaniu aktu nadania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] października 1968 r. Podał,

że w aktach sprawy znajduje się nadto poświadczona za zgodność z oryginałem kopia postanowienia Sądu Powiatowego w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 1964 r. o założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości ziemskiej położonej

w miejscowości N. [...] powiat [...] o obszarze [...] a,

w którym w dziale drugim księgi wieczystej wpisano W.S. jako właściciela tej nieruchomości.

Minister wskazał, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w treści odwołania W. S. złożonego w dniu 6 października 1973 r. do Wojewódzkiej Komisji ds. Uwłaszczenia przy Prezydium W.R.N. w [...], w którym odwołujący się wskazał, że ww. gospodarstwo, które wydzierżawił S.W. zostało mu przyznane na własność [...] wyd. przez P.P.R.N. w [...], za mienie pozostawione w [...].

Minister podkreślił, że dalsze czynności podejmowane przez W.S. w stosunku do przyznanego mu gospodarstwa rolnego położonego

w N. nr [...] w zamian za nieruchomości pozostawione przez niego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, takie jak zmiana miejsca pobytu z uwagi na zły stan zdrowia i/lub niezadowolenie z osiąganych z tego gospodarstwa dochodów, zawarcie przez niego umowy nazwanej umową dzierżawy, kwestie związane

z dokonaniem kwalifikacji prawnej tej umowy oraz rozliczeniami finansowymi pomiędzy jej stronami, próby sprzedaży gospodarstwa M. R., czy też próby odpłatnego zrzeczenia się własności gospodarstwa na rzecz Skarbu Państwa są konsekwencją autonomicznych decyzji podejmowanych przez właściciela nieruchomości nabytych

w zamian za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP i nie mają wpływu na ustalenie, że w niniejszej sprawie nastąpiła częściowa realizacja prawa

do rekompensaty przez W. S.

W związku z ujawnieniem faktu częściowej realizacji prawa do rekompensaty przez poprzednika prawnego uczestników postępowania strony wezwane zostały do dostarczenia dwóch operatów szacunkowych sporządzonych przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., w celu określenia aktualnej wartości mienia pozostawionego oraz aktualnej wartości mienia nabytego w ramach częściowej rekompensaty. Pomimo wezwania organu I instancji strony nie przedłożyły operatu szacunkowego nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP oraz operatu szacunkowego gospodarstwa rolnego położonego w N. nabytego na podstawie aktu nadania nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. Minister stwierdził, że skoro uczestnicy postępowania pomimo wezwania Wojewody [...] oraz pouczenia o skutkach nie dostarczenia operatów szacunkowych nie przedstawili do akt sprawy tych operatów, organ wojewódzki był zobowiązany do zakończenia sprawy poprzez wydanie decyzji o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 73/10 z dnia 11 maja 2010 r. oraz z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1739/09).

Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zarówno Wojewoda [...] jak i Minister nie przedstawili w wydanej decyzji stanowiska dotyczącego sytuacji majątkowej,

w której znalazł się W. S. po przybyciu na tereny dzisiejszej Polski.

W 1947 r. jako repatriant otrzymał w użytkowanie gospodarstwo rolne we wsi N. w powiecie [...]. Gospodarstwo to użytkował do 1960 r kiedy

to z powodu ciężkiej choroby wydzierżawił je jako użytkownik S. W.

i wyjechał z rodziną do B. Skarżący podał, że w 1964 r. założono dla tej nieruchomości księgę wieczystą, co nadało prawo własności i możliwość swobodnego dysponowania gospodarstwem. J. S. podniósł, że jego ojciec próbował gospodarstwo sprzedać lub za prawo do emerytury przekazać na rzecz Skarbu Państwa, jednakże okazało się, jak wskazał skarżący, że własność była pozorna ponieważ w 1973 r. decyzją Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium MRN i PRN

w [...] gospodarstwo przekazano na własność dzierżawcy S. W. Na skutek odwołania decyzja utrzymana została w mocy. Skarżący podał,

iż w związku z tym, jego ojciec W. S. uznał, że zabrano mu prawo do rekompensaty za pozostawione mienie zabużańskie. Skarżący wniósł o zwrócenie bezprawnie zabranego gospodarstwa rolnego we wsi N. lub wypłacenia stosownego odszkodowania za pozostawione mienie zabużańskie. Podał,

że po pozytywnym załatwieniu jednego z tych wniosków, przedstawiony zostanie stosowny operat szacunkowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasowe ustalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa,

jak i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. odpowiadają prawu.

Postępowanie mające na celu ustalenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP składa się z dwóch etapów. Celem takiego rozdzielenia postępowania jest uniknięcie narażenia wnioskodawcy na koszty związane ze sporządzeniem operatu szacunkowego w sytuacji, gdy nie spełnia on materialnoprawnych przesłanek prawa do rekompensaty, wynikających w szczególności z art. 2 i 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej

(t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1090).

Etap pierwszy postępowania, o którym mowa, obejmuje ocenę – rozstrzygnięcie, co do zasady – w zakresie spełnienia przez wnioskodawcę wymogów określonych

w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, a także weryfikację dowodów, o których mowa w art. 6 tej ustawy. Pozytywna ocena następuje w formie postanowienia (art. 7 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty).

W takim postanowieniu wojewoda wzywa wnioskodawcę m.in. do dołączenia

do wniosku operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym została określona wartość nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty). Wezwanie do dołączenia operatu szacunkowego w razie pozytywnej weryfikacji przesłanek prawa do rekompensaty jest obowiązkiem wojewody, od którego nie można odstąpić. Drugim etapem omawianego postępowania jest wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty m.in. w przypadku niespełnienia wymogów,

o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy.

Z powyższego wynika, że niezałączenie do wniosku dokumentów wymaganych przez przepisy ustawy skutkuje wydaniem decyzji odmownej. Odnosi się to nie tylko

do dokumentów, które należy dołączyć do wniosku w chwili jego składania, ale również do takich dokumentów, których obowiązek złożenia aktualizuje się po wydaniu postanowienia na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy. Jednym z takich dokumentów jest operat szacunkowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że niedołączenie w terminie wyznaczonym przez organ operatu szacunkowego należy traktować jako

tzw. następczy brak wniosku wszczynającego postępowanie o potwierdzenie prawa

do rekompensaty. W takiej sytuacji organ powinien wydać – na postawie art. 7 ust. 2 ustawy – decyzję odmawiającą potwierdzenia tego prawa (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 212/12, orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 21 maja

2013 r. sygn. akt I OSK 1344/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 449/14).

Z powołanych przepisów wynika, że decyzja odmawiająca potwierdzenia prawa do rekompensaty nie musi w każdym przypadku być konsekwencją niespełnienia materialnoprawnych przesłanek prawa do rekompensaty, wskazanych w art. 2 i 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty. Może być bowiem tak, że strona, która spełnia te przesłanki, nie zastosowała się do nałożonych ustawą powinności formalnych, co powoduje dla niej negatywny skutek materialny – jak miało to miejsce

w niniejszej sprawie.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. pozytywnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Ustalił, że właściciel pozostawionej nieruchomości był w dniu

1 września 1939 r. obywatelem polskim, miał miejsce zamieszkania na byłym terytorium RP i opuścił je na skutek okoliczności związanych z wojną rozpoczętą w 1939 r. Wojewoda [...] ustalił też, że W. S. zrealizował w części prawo do rekompensaty, albowiem w ramach realizacji uprawnień za mienie pozostawione

w miejscowości P., województwo [...], W. S. nabył gospodarstwo rolne nr [...] położone w N. Z tych względów, wymienionym wyżej postanowieniem, Wojewoda [...] wezwał strony do przedłożenia dwóch operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego określających wartość: pozostawionej nieruchomości rolnej położonej w miejscowości P. oraz prawa własności gospodarstwa nr [...] położonego w N. nabytego dokumentem nadania ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. wydanym przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w [...] oraz decyzją o wykonaniu aktu nadania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]

nr [...] z dnia [...] października 1968 r. Organ poinformował strony,

że nieprzedstawienie operatów szacunkowych spowoduje wydanie decyzji odmownej.

W analizowanej sprawie, na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP, jak też gospodarstwa rolnego nr [...] położonego w N. nabytego dokumentem nadania ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. w ramach częściowej realizacji prawa do rekompensaty. Dowodem określającym wartość nieruchomości jest operat szacunkowy. Obowiązek organu administracji ogranicza się wówczas do wezwania strony do przedłożenia operatów. Informacje zawarte w operacie szacunkowym

są podstawowym elementem decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty, pozwalającym na ustalenie wysokości rekompensaty.

Skarżący (także pozostałe strony) nie podjął żadnych działań zmierzających

do wykonania obowiązku, o którym mowa wyżej, oświadczając wprost, iż operatów szacunkowych nie złoży, gdyż nie zgadza się z twierdzeniem organu zawartym w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., że W. S. zrealizował częściowo prawo do rekompensaty. W ocenie skarżącego jego ojciec do 1960 r. jedynie użytkował przekazane mu jako repatriantowi gospodarstwo rolne

i nie uzyskiwał z niego żadnych dochodów, a w 1960 r. w związku z chorobą, zmuszony był to gospodarstwo rolne wydzierżawić S. W., który w 1973 r. nabył wymienione gospodarstwo aktem własności ziemi.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący, jak też pozostali uczestnicy postępowania administracyjnego, nie przedłożył wymienionych wyżej, żądanych przez organ operatów szacunkowych.

Zaistniały zatem, jak trafnie przyjął organ, przesłanki do wydania decyzji odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Przedłożenie w niniejszej sprawie wskazanych operatów szacunkowych

stanowiło niezbędny warunek określenia przez organ wysokości należnej rekompensaty, a obowiązek ich złożenia spoczywał na stronach postępowania. Niespełnienie powyższego obowiązku zasadnie skutkowało zatem wydaniem decyzji odmownej w myśl art. 7 ust. 2 powołanej ustawy. Wobec niewykonania przez strony tego zobowiązania i nieprzedłożenia żądanych operatów szacunkowych, organ nie mógł ustalić wartości mienia pozostawionego, wartości mienia nabytego już w ramach realizacji prawa do rekompensaty, a w konsekwencji wysokości przysługującej rekompensaty. Strony były w niniejszej sprawie pouczone o skutkach nieprzedłużenia operatów szacunkowych.

Brak było w świetle powyższego podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji

oraz decyzji organu I instancji. Prawu odpowiada też postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Sąd podziela ustalenia organów, że w sprawie niniejszej doszło

już do częściowej realizacji prawa do rekompensaty, albowiem W. S. nabył na własność nieruchomość Skarbu Państwa w postaci gospodarstwa rolnego położonego w N. nr [...] o powierzchni [...] ha. Potwierdza to znajdujący się w aktach sprawy akt nadania nr [...] z dnia [...] grudnia 1947 r. wydany przez Powiatową Komisję Osadnictwa Rolnego w [...] oraz decyzja o wykonaniu aktu nadania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] października 1968 r. Tym samym, nie można przyjąć, jak chciałby skarżący, że W. S. był jedynie użytkownikiem gospodarstwa rolnego,

o którym mowa wyżej. W aktach sprawy znajduje się nadto postanowienie Sądu Powiatowego w [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 1964 r. o założeniu księgi wieczystej dla nieruchomości ziemskiej położonej w miejscowości N. [...] powiat [...] o obszarze [...] a, w którym w dziale drugim księgi wieczystej wpisano W.S. jako właściciela tej nieruchomości.

Podkreślenia w tej sprawie wymaga, iż dla ustalenia, że W. S. nabył gospodarstwo rolne (był jego właścicielem) w ramach realizacji uprawnień za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie ma znaczenia, jakie czynności prawne W. S. podejmował następnie

w odniesieniu do tego gospodarstwa rolnego.

Zarówno podniesiona w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze, okoliczność zawarcia przez W. S. umowy dzierżawy ze S. W., warunki zawarcia tej umowy, czy też nabycie następnie przez S. W. i Z. W. tego gospodarstwa aktem własności ziemi z dnia [...] września 1973 r. na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, jak również próba sprzedaży przez W. S. tegoż gospodarstwa rolnego M. R., pozostają bez znaczenia dla trafności ustalenia organu we wskazanym już wyżej zakresie.

Za niezasadne Sąd uznał tym samym wszelkie zarzuty skargi kwestionujące ustalenie organu, co do tego, że nastąpiła częściowa realizacja przez W. S. prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Podniesione w skardze kwestie zwrotu gospodarstwa rolnego nabytego aktem własności ziemi przez S. W. i Z. W., czy odszkodowania za to gospodarstwo rolne, nie były przedmiotem niniejszego postępowania i nie mogą być w nim rozważane. Zagadnienia te pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.

W sprawie niniejszej, wobec nieprzedłożenia na wezwanie organu operatów szacunkowych określających wartości obu nieruchomości, organ obowiązany był wydać decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone zostało w tej sprawie zgodnie zarówno z przepisami ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jak i z przepisami ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.