Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2095/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. O. - P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1637/17 w sprawie ze skargi P. O. - P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1637/17 oddalił skargę P. O. - P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. O. - P., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. art. 77 § 1 i 80 w związku z art. 8 § 1,10 § 1 i 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo:

a) braku zebrania i rozpatrzenia przez organy I i II instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w szczególności pominięcie przedłożonych przez stronę:

- dowodu z wiadomości e-mail z dnia 24 sierpnia 2016 r. wraz z załącznikiem - planem przeprowadzenia drogi ekspresowej,

- dwóch projektów przebiegu drogi ekspresowej S12 pobranych ze stron GDDKiA,

co spowodowało pominięcie przez organ okoliczności, która miała decydujące znaczenie dla oceny zgodności inwestycji skarżącej z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Siedliszcze, mianowicie, że w dacie wydawania decyzji GDDKiA konsultowała pięć wariantów przebiegu drogi S12 oraz, w związku z powyższym, nie było jednego, rzeczywistego planu przeprowadzenia drogi ekspresowej S12 (pomiary dokonane przez organy w toku oględzin są niemiarodajne w świetle ujawnionych okoliczności w zakresie, w jakim następnie organ odniósł je do postanowień planu dotyczących drogi ekspresowej S12);

b) uniemożliwienia skarżącej udziału w postępowaniu i składania wniosków dowodowych przez organy I i II instancji, w tym wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie;

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie wydanych decyzji w zakresie dowodów powołanych przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania oraz brak odniesienia do okoliczności faktycznych wskazanych w tym wniosku,

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że istniały nowe okoliczności i nowe dowody w dacie wydania decyzji rozbiórkowej z dnia [...] sierpnia 2015 r., co stanowiło przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wobec powyższego, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], ponadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.; dalej "uCOVID-19") przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przepis ten jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Dodatkowo godzi się zauważyć, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Celem rozwiązań procesowych, przyjętych w uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego przy jednoczesnym zapewnieniu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w stanie pandemii. W obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań uCOVID-19 w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W związku z tym, zachodzą przesłanki uzasadniające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. i poprzedzająca ją decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, unormowanym w art. 145 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.").

Skarżąca jako podstawę wznowienia powołała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując dowody świadczące, jej zdaniem, o istnieniu w dniu wydania decyzji ostatecznej istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi, który wydał decyzję, w postaci:

- wiadomości e-mail z dnia 24 sierpnia 2016 r. oraz planu przeprowadzenia drogi ekspresowej otrzymanego z biura architektonicznego K. (wykonawca projektu zmiany studium zagospodarowania przestrzennego Gminy Siedliszcze, a także dwóch projektów przebiegu drogi ekspresowej S12, pobranych ze strony internetowej GDDKiA w dniu 24 sierpnia 2016 r., na okoliczność planowanego przebiegu drogi S12 w odległości około 3 km od jej działki nr [...],

- uchwały nr [...] Rady Gminy Siedliszcze z dnia [...] marca 2016 r. na okoliczność zamiarów Gminy Siedliszcze dotyczących zmiany przeznaczenia działki nr [...] w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Siedliszcze.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu powołanego przepisu może być tylko taki fakt, który mógłby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

W niniejszej sprawie ostateczną decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] utrzymana została w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chełmie z dnia [...] czerwca 2015 r., wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazująca P. O. rozbiórkę budynku magazynowego o wym. 7,31 x 3,99 m i wys. od 3,15 do 3,61 m, bez istniejących wcześniej fundamentów, zlokalizowanego od strony północnej budynku Z. na działce o nr ewid. [...] położonej w N. gm. Siedliszcze, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jak wynika z decyzji nakazującej rozbiórkę, została ona wydana z uwagi na niezgodność zrealizowanego budynku gospodarczego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siedliszcze zatwierdzonego uchwałą Nr XIII/69/04 Rady Gminy Siedliszcze z dnia 25 lutego 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z dnia 15 kwietnia 2004 r. Nr 69 poz. 1240), który przewidywał, że droga krajowa Nr 12 ma szerokość w liniach rozgraniczających 80 m. Jednocześnie w § 12 pkt 1 ustalono minimalne linie zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi ekspresowej S12. Minimalna linia zabudowy dla budynków jednokondygnacyjnych wynosi 90 m. Ustalono, że wybudowany budynek magazynowy zlokalizowany jest w całości przed wyznaczoną w powyższym planie linią zabudowy.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że istotne dla sprawy były ustalenia planu miejscowego dotyczące lokalizowania budynków względem drogi krajowej Nr 12. Nie miały natomiast znaczenia kwestie związane z rozważanymi wariantami przebiegu drogi ekspresowej S12. W postępowaniu zakończonym decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. oceniano zgodność inwestycji z planem miejscowym, którego zapisy obowiązywały i nie mogły być przez organ modyfikowane czy pomijane na skutek istnienia projektów przebiegu drogi S12. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, projekty te nie mogły zostać uwzględnione przy dokonywaniu oceny zgodności inwestycji z przepisami planu miejscowego. Dopóki plan miejscowy obowiązywał, zapisy dotyczące lokalizowania obiektów z niego wynikające musiały być przestrzegane, bez względu na ich adekwatność w odniesieniu do planów inwestora w zakresie przebiegu drogi S12. Należy zauważyć, że decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 766/15, prawomocnym od dnia 19 marca 2016 r., skargę skarżącej oddalił. Kwestia zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podlegała zatem kontroli Sądu.

Prawidłowo również organy, a następnie Sąd I instancji, wskazały, że przedłożona przez skarżącą uchwała Rady Gminy Siedliszcze z dnia [,,,] marca 2016 r., Nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr ewid. [...], [...] i [...] z obrębu C. w Gminie Siedliszcze, została podjęta po wydaniu przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., a więc nie mogła stanowić podstawy do uchylenia tej decyzji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy prawidłowo rozpatrzyły materiał dowodowy, a nieodniesienie się przez organy w sposób szczegółowy do dowodów w postaci dwóch projektów przebiegu drogi ekspresowej S12 pobranych ze stron GDDKiA oraz wiadomości e-mail z dnia 24 sierpnia 2016 r. wraz z załącznikiem - planem przeprowadzenia drogi ekspresowej nie stanowiło uchybienia przepisom postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, skoro pozostawały one bez wpływu na podstawy wydanego nakazu rozbiórki. Organy nie naruszyły art. 107 § 1 k.p.a., bowiem w sposób wystarczający uzasadniły powody wydanych rozstrzygnięć.

Również brak podstaw do uwzględnienia zarzutu uniemożliwienia skarżącej udziału w postępowaniu, w tym wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym nie miał wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, tj. odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, zwłaszcza, że organy oceniały dowody wskazane przez stronę, nie zgromadziły zaś innych, nieznanych stronie dowodów, w stosunku do których mogłaby zająć stanowisko.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.