Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 497/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 12 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 319/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 23 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 319/23 odrzucił skargę [...] (dalej: "skarżąca") na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z[...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy pismem z 10 lutego 2023 r., skarżąca złożyła skargę na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r., w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS). Przy piśmie z 3 kwietnia 2023 r. nadesłano wydruk odpisu KRS aktualnego na 3 kwietnia 2023 r. Na mocy zarządzenia z 18 kwietnia 2023 r., ponownie wezwano stronę skarżącą do nadesłania dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, na datę złożenia skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wskazano, że z nadesłanego przy piśmie z 3 kwietnia 2023 r. wydruku nie wynika, by na datę złożenia skargi W. B. (osoba która podpisała skargę) był umocowany do reprezentowania skarżącej.

Przesyłka zawierająca wskazane wezwanie w związku z jej nieodebraniem, została uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") z upływem 11 maja 2023 r. Brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że w wyniku pierwszego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skarżąca nadesłała dokument z którego nie wynikało upoważnienie dla osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania skarżącej w dacie wniesienia skargi. W związku z powyższym, ponownie wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia tego braku. Z uwagi, iż brak ten nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., obowiązany był do odrzucenia skargi.

Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przez jego błędne zastosowanie, poprzez odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie mimo braku przesłanek ku temu;

art. 133 § 1 p.p.s.a., przez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, iż z dokumentu przesłanego przez skarżącą w wykonaniu wezwania Sądu z 9 marca 2023 r. nie wynikało upoważnienie dla osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania skarżącej w dacie wniesienia skargi;

art. 141 § 4 w zw. z art. art. 166 p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, poprzez brak wskazania z jakich przyczyn Sąd uznał, iż przesłany przez skarżącą wydruk pełnego odpisu z KRS skarżącej nie zawiera informacji o upoważnienie dla osoby podpisanej pod skargą tj. Prezesa Zarządu w osobie W. B., do reprezentowania skarżącej w dacie wniesienia skargi.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła m.in., iż w przypadku, gdy po stronie Sądu powstała wątpliwość co do danych zawartych w nadesłanym przez nią KRS, to winien on zweryfikować zawarte w nim informację w ogólnodostępnym portalu KRS.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

Stosownie natomiast do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Jak wynika z powyższych przepisów osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Do dokumentów z których wynika umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z KRS, o którym mowa w ustawie o KRS, a od 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (są to odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz informacje z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej – vide art. 4 ust. 3 ustawy o KRS).

Brak załączenia do skargi ww. dokumentu stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie tego braku formalnego, poprzez nieprzedłożenie stosownego dokumentu w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału została wezwa do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego jego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS). Przy piśmie z 3 kwietnia 2023 r. nadesłano wydruk odpisu KRS aktualnego na 3 kwietnia 2023 r. Na mocy zarządzenia z 18 kwietnia 2023 r., ponownie wezwano skarżącą do nadesłania dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej, na datę złożenia skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wskazano, że z nadesłanego przy piśmie z 3 kwietnia 2023 r. wydruku nie wynika, by na datę złożenia skargi W. B. (osoba która podpisała skargę) był umocowany do reprezentowania skarżącej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że z nadesłanego na pierwsze wezwanie KRS-u nie wynika, czy osoba podpisująca skargę była do tego uprawniona. Nadesłany wydruk z KRS został bowiem sporządzony 3 kwietnia 2023 r. i obejmował jedynie aktualne na ten dzień dane. Wbrew zatem informacji zawartej w piśmie z 3 kwietnia 2023 r. nadesłany do Sądu KRS nie zawierał informacji pełnych, a zatem nie wynikało z niego jakie zmiany zostały w nim dokonane po 13 lutego 2023 r. (dzień nadania skargi w urzędzie pocztowym) do dnia 3 kwietnia 2023 r. Jak wynika z nadesłanego KRS ostatni wpis w rejestrze miał miejsce 31 marca 2023 r. (a zatem po wniesieniu skargi w rejestrze była dokonana zmiana). Mając powyższe na uwadze, jak i okoliczność, iż pierwsze wezwanie było zbyt ogólne, za zasadnie należy uznać ponowne wezwanie skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi precyzujące, iż skarżąca winna nadesłać dokument z którego wynika umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, na datę złożenia skargi, np. pełny KRS. W odpowiedzi na drugie wezwanie skarżąca nie nadesłała żadnego dokumentu potwierdzającego, iż w dniu wnoszenia skargi osoba ją podpisująca była do tego uprawniona. Tym samym brak odpowiedzi na drugie wezwanie, w wyznaczonym terminie, obligował Sąd I instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do podnoszonej w zażaleniu argumentacji, iż jeżeli po stronie Sądu powstała wątpliwość co do danych zawartych w KRS, to winien zweryfikować zawarte w nim informacje w ogólnodostępnym portalu KRS, ponownie wskazać należy, że zgodnie z art. 29 p.p.s.a brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który winień zostać usunięty w trybie art. 49 § 1 ustawy o KRS. Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15). Oceny tej nie podważa okoliczność, że zgodnie z zasadą jawności rejestru, wyrażoną w art. 8 ww. ustawy, Sąd I instancji ma możliwość zapoznania się ze sposobem reprezentacji strony skarżącej przez ogólnodostępny rejestr KRS. Co prawda Sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. art. 166 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia poddaje się bowiem kontroli instancyjnej i pozwala ustalić motywy jakimi kierował się Sąd przy podjęciu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zawiera niezbędne elementy, a zawarty w nim wywód czytelnie obrazuje motywy Sądu, którymi kierował się, wydając zaskarżone postanowienie, przy czym wywód ten pomimo jego zwięzłości jest logiczny i przekonujący. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a.

Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.