Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1579/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 149 par. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi D. M. na bezczynność i przewlekłość Starosty Świdnickiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od złożonej skargi.


UZASADNIENIE

Skarżąca D. M. pismem z 30.11.2022 r. (data wpływu do organu 07.12.2022 r.) wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość Starosty Świdnickiego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Strzelińskiego z 07.04.2009 r., nr 128/2009, którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę.

Decyzją z 12.10.2022 r., nr 972/2022 - doręczoną skarżącej w dniu 31.10.2022 r. (vide: kopia zwrotnego potwierdzania odbioru, k. 19 akt administracyjnych), wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 k.p.a., Starosta Świdnicki stwierdził naruszenie prawa w decyzji Starosty Strzelińskiego z 07.04.2009 r., nr 128/2009 i brak możliwości uchylenia powyższej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4.

Zasadniczym celem skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie przez organ administracyjny postępowania jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności/przewlekłości, a więc załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w danej sprawie w sytuacji, gdy została ona załatwiona. Pogląd taki przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch uchwałach składu siedmiu sędziów: z 22.06.2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 07.03.2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości). Choć wskazane uchwały dotyczą wniesienia skarg na bezczynność/przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, to jednak stanowią one wskazówkę w zakresie koniecznego podejścia do sprawowania sądowej kontroli także w sprawach skarg bezczynność/przewlekłość postępowań administracyjnych inicjowanych po wydaniu nieostatecznego rozstrzygnięcia przez organ administracji. Za takim wnioskiem przemawia cel takich skarg. Jest nim bowiem doprowadzenie do zwalczenia opieszałości organu administracji w zakresie prowadzonego postępowania i nadania sprawie należytego biegu, prowadzącego do merytorycznego jej zakończenia. Zarówno bowiem skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia każdego ze stanów opieszałości organu administracji dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. Skoro więc w ocenianej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności oraz przewlekłości Starosty Świdnickiego, ponieważ postępowanie prowadzone przed tym organem zostało uprzednio zakończone decyzją z 12.10.2022 r. (nr 972/2022) – doręczoną skarżącej 31.10.2022 r., to – w kontekście wskazanych wyżej uchwał – brak było podstaw do w merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z uwagi na stan sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu opieszałości organu administracyjnego, a zatem, nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.09.2020 r., sygn. akt II OSK 26/20). Wniesienie w takim przypadku skargi na bezczynność/przewlekłości stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając zatem na uwadze, że skarga nie mogła realizować stawianego jej celu, jakim jest zwalczanie bezczynności/przewlekle prowadzonego postępowania, należało ją odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt 1 postanowienia). Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 postanowienia).