Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1063/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia WSA (del.) Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. i M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1769/21 w sprawie ze skargi T.K. i M.K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 9 lipca 2021 r., nr 51/2021/KUZ w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt VII SA/Wa 1769/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi T.K. i M.K. na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 lipca 2021 r., nr 51/2021/KUZ w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lipca 2021 r., nr 51/2021/KUZ, Prezes Wód Polskich (dalej: Organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w N. na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w N. (dalej: Organ I instancji) z 24 lipca 2018 r., znak: KR.ZUZ.3.421.25.2018.TB, zawieszającego postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego - uchylił rozstrzygnięcie Organu I instancji.

Skargę na postanowienie Prezesa PGWWP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T.K. i M.K., domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżących, Organ II instancji błędnie uznał, że prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia nowego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi zagadnienia wstępnego co do postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji z 17 października 1994 r. W przypadku bowiem udzielenia pozwolenia wodnoprawnego obejmującego również swoim zakresem istniejące urządzenia wodne, postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stałoby się bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGWWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Sąd I instancji oddalając skargę na postanowienie Prezesa PGWWP z 9 lipca 2021 r., nr 51/2021/KUZ w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego wskazał, że oczywistym jest, że rozpoznanie wniosku T.K. i K.K. z 27 marca 2018 r. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, na usługi wodne, przez piętrzenie i korzystanie z wód do celów energetyki oraz zrzut wykorzystanej wody do potoku Kamienica Z. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w N. z 17 października 1994 r., znak: OS.IV.6210/51/94, udzielającej K.K. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód z potoku K. oraz nałożenie obowiązku likwidacji urządzeń wodnych służących do poboru i piętrzenia wód w zakresie likwidacji ujęcia wody i jazu piętrzącego.

Sąd I instancji podkreślił, że nie ma bezpośredniej zależności pomiędzy wynikiem postępowania o udzielnie pozwolenia wodnoprawnego a niniejszym postępowaniem administracyjnym w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 17 października 1994r. Natomiast samo wskazanie na to, że wynik toczącego się postępowania administracyjnego może mieć wpływ na przedmiotowe postępowanie, nie świadczy o braku możliwości rozpoznania niniejszej sprawy.

W skardze kasacyjnej T.K. i M.K. (dalej: skarżący kasacyjnie), reprezentowani przez adwokata, zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. oraz 144 k.p.a. - przez oddalenie skargi, mimo iż Organ II rozpoznał zażalenie wniesione przez podmiot nie mający przymiotu strony, co winno skutkować umorzeniem postępowania zażaleniowego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. lub stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a.;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - przez oddalenie skargi i uznanie, że prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia nowego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi zagadnienia wstępnego co do postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w N. z 17 października 1994 r., znak: OS.IV.6210/51/94;

3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo iż Organ II instancji nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nie wziął pod uwagę, iż wobec ekspektatywy uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przez skarżących kasacyjnie nie jest celowe prowadzenie postępowania, w wyniku którego może dojść do orzeczenia obowiązku usunięcia przez skarżących kasacyjnie urządzeń wodnych;

4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo braku zapewnienia skarżącym kasacyjnie czynnego udziału w postępowaniu zażaleniowym przez Organem II instancji, przejawiającym się w szczególności brakiem poinformowania skarżących kasacyjnie o zakończeniu postępowania zażaleniowego oraz brakiem poinformowania skarżących kasacyjnie o możliwości ustosunkowania się do materiału dowodowego zgromadzonego przed Organem II instancji oraz do wniesienia ewentualnych uwag;

5) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, w tym w zakresie podniesionej w skardze kwestii związanej z nieudowodnieniem przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N., iż jest uprawnionym do rybactwa w znaczeniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, mimo iż sam związek w złożonym do Organu I instancji podaniu o wszczęcie postępowania wskazał, że swój interes prawny wywodzi właśnie z faktu bycia uprawnionym do rybactwa w obwodzie rybackim w znaczeniu wyżej wskazanej ustawy;

6) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo, że Organ II instancji nie wezwał wnoszącego zażalenie do usunięcia braków zażalenia, a następnie prowadził postępowanie w sytuacji, gdy brak było w aktach sprawy dokumentów potwierdzających posiadanie przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. statusu uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim w rozumieniu art. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (tj. Dz.U. 2019 poz. 2168), z którego to przepisu sam Okręg wywodził swój interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym.

W skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., a następnie uchylenie w całości - w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. - postanowienia Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 lipca 2021 r., nr 51/2021/KUZ oraz orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania przed WSA w Warszawie, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1769/21; 2) orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Ponadto w trybie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożono oświadczenia, że skarżący kasacyjnie zrzekają się przeprowadzenia w niniejszej sprawie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie skarżących kasacyjnie, postępowanie zażaleniowe toczyło się na skutek zażalenia wniesionego przez podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie pod sygnaturą KR.ZUZ.3.421.25.2018.TB. Rozpoznając zażalenie, Organ II instancji nie zbadał, czy Okręgowi Polskiego Związku Wędkarskiego w N. przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego. Okręg powołuje się na fakt, iż jest stroną postępowania, albowiem jest on uprawniony do wykonywania uprawnienia właściciela wód w zakresie rybactwa śródlądowego na terenie, na którym posadowiona jest mała elektrownia wodna (co wynika z pisma Okręgu z 28 grudnia 2017 r.). Definicja "uprawnionego do rybactwa" sformułowana jest w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (tj. Dz.U. 2019 poz. 2168), do której to nomy prawnej wprost odwołuje się w swym piśmie Okręg.

Wobec powyższego, Okręg swój interes prawny w niniejszej sprawie wywodzi z bycia "uprawnionym do rybactwa" a więc z tytułu zawarcia odpowiedniej umowy z jednym z wyżej wskazanych podmiotów. Okręg winien więc wykazać interes prawny poprzez przedłożenie Organowi, odpowiedniego odpisu umowy, na podstawie której jest on "uprawnionym do rybactwa". Taki status nie może być przez Organ domniemywany a w aktach sprawy brak jest uwierzytelnionego odpisu umowy wskazującej na posiadanie przez Okręg przymiotu uprawnionego do rybactwa w znaczeniu przepisów ustawy o rybactwie śródlądowym.

W niniejszej sprawie Organ II instancji błędnie uznał, iż prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia nowego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi zagadnienia wstępnego co do postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia 17 października 1994 r., znak: OS.IV.6210/51/94. Wskazać trzeba, że w przypadku udzielenia pozwolenia wodnoprawnego obejmującego również swym zakresem istniejące urządzenia wodne, wyżej wskazane postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stało by się bezprzedmiotowe. Kwestia ostatecznego udzielenia bądź też nieudzielenia skarżącym kasacyjnie nowego pozwolenia wodnoprawnego ma więc istotne znaczenie prawne dla postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia dotychczas udzielonych pozwoleń wodnoprawnych. Organ II instancji zaskarżone postanowienie wydał również z naruszeniem dyspozycji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.

W postępowaniu przed Organem II instancji nie zapewniono skarżącym czynnego udziału w postępowaniu zażaleniowym, czym naruszono normę art. 10 § 1 k.p.a. Przykładem naruszenia przez Organ II instancji wyżej przywołanego przepisu jest brak poinformowania skarżących kasacyjnie przez Organ II instancji o zakończeniu postępowania zażaleniowego oraz brak poinformowania ich o możliwości ustosunkowania się do materiału dowodowego zgromadzonego przed Organem II instancji oraz do wniesienia ewentualnych uwag.

Sąd naruszył normę art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd winien odnieść się do podnoszonej przez skarżących kasacyjne kwestii związanej z brakiem przedłożenia przez Organem I i II instancji dokumentów wykazujących, iż Okręg jest uprawnionym do rybactwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej. Organ II instancji rozpoznał zażalenie wniesione przez podmiot mający przymiot strony.

Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Zauważyć należy, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby podmiot powołujący się na posiadanie własnego interesu prawnego był zobligowany do wskazania konkretnego przepisu, z którego ten interes ma się wywodzić. Wystarczy więc, że zostaną podane okoliczności faktyczne, pewne elementy, z których on wynika, organ zaś we własnym zakresie powinien okoliczności te zweryfikować w aspekcie konkretnych norm prawnych, pod które one podpadają (zob. per analogiam - wyroki NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1855/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 69/10).

W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego ustanowienie obwodu rybackiego na publicznych płynących wodach powierzchniowych nie jest fakultatywnym uprawnieniem organu administracyjnego, lecz jego obowiązkiem. Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego jest użytkownikiem obwodu rybackiego na odcinku rzeki, na której inny podmiot posiada ujęcie wody, to także jest podmiotem uprawnionym do rybactwa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym (por. wyrok NSA z 18.10.2022 r., III OSK 5541/21, LEX nr 3423439).

Nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. oraz 144 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., może mieć zatem miejsce wyłącznie wtedy, gdy Organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty. W niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. oraz 144 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo iż Organ II instancji rozpoznał zażalenie wniesione przez podmiot nie mający przymiotu strony, co winno skutkować umorzeniem postępowania zażaleniowego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. lub stwierdzeniem niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. wskazanego w pkt 1,2,3,4,6 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. w tych punktach petitum skargi kasacyjnej mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby Sąd I instancji - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa (a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Gdy Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa procesowego, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyniło w niniejszej sprawie zasadnym jej oddalenie (por. wyrok NSA z 20.01.2023 r., II FSK 1315/20, LEX nr 3519975). Wobec dokonanego powyżej odniesienia się do zarzutów przedstawionych w pkt: 1,2,3,4,6 petitum skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania oraz mając na uwadze ich sposób sformułowania, wskazać należy, że skoro nie udało się stronie podważyć ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Organ, a potwierdzonych przez Sąd I instancji, nie mogą one także zasługiwać na uwzględnienie.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie wadliwego oddalenia skargi po myśli art. 151 p.p.s.a., skoro w sprawie zachodzić ma - jak to przyjęli skarżący kasacyjnie, przesłanka do zawieszenia postępowania w postaci zagadnienia wstępnego, która miała uzasadniać zawieszenie postępowania. Według skarżących kasacyjnie, wystąpiło błędne oddalenie skargi i uznanie, że prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia nowego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi zagadnienia wstępnego co do postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w N. z 17 października 1994 r. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest kwestia, która musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie główne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem, a rozstrzygnięciem sprawy musi zachodzić stosunek zależności tego rodzaju, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby - w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 października 2015 r., I OSK 321/14; 28 lipca 2021 r., II OSK 3082/18; 26 listopada 2020 r., II OSK 1400/18; 1 marca 2023 r., II OSK 953/22, CBOSA.nsa.gov.pl). W realiach sprawy nie zachodził taki związek w kwestii postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji Urzędu Wojewódzkiego w N. z 17 października 1994 r. jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez oddalenie skargi, mimo, że Organ II instancji nie wezwał wnoszącego zażalenie do usunięcia braków zażalenia, a następnie prowadził postępowanie w sytuacji, gdy brak było w aktach sprawy dokumentów potwierdzających posiadanie przez okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w N. statusu uprawnionego do rybactwa w obwodzie rybackim w rozumieniu art. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (tekst jedn.: Dz.U. 2019 poz. 2168), z którego to przepisu sam Okręg wywodził swój interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że nie każde wymaganie nałożone przez ustawodawcę na wniosek w przepisach prawa stanowi inne wymaganie w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie dotyczy ono okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Stosowanie ostatniego powołanego przepisu nie może bowiem zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku, treść tego przepisu nie może też być wykładana szeroko (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., II GSK 1172/22, LEX nr 3513005).

Za nieusprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., Sąd I instancji bowiem nie wypowiadał się co do naruszenia przez organ odwoławczy tego przepisu. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał zaś, aby uchybienie to miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Brak zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych niewątpliwie stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., jednak postawienie takiego zarzutu wiąże się dla strony z obowiązkiem wskazania, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła dokonać lub jakiego dowodu nie mogła przedstawić i jak to wpłynęło na wynik sprawy. Brak wykazania przez autora skargi kasacyjnej związku między naruszeniem przepisu postępowania a rozstrzygnięciem powoduje, że zarzut ten nie może wywołać zamierzonego rezultatu (zob. wyrok NSA z 21.11.2013 r., II OSK 1441/12, LEX nr 1616493).

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może polegać na tym, że uzasadnienie nie zawiera wszystkich elementów, które wymienione są w tym przepisie. Wnoszący skargę kasacyjną musi zatem wskazać jakich konkretnie elementów brak jest w tym uzasadnieniu oraz wykazać, jaki wpływ miało to uchybienie na wynik sprawy. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn oddalenia wniesionej skargi i nie uchyla się od kontroli instancyjnej. W pkt 4 petitum skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi samodzielną podstawę kasacyjną. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może wprawdzie stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, ale wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaaprobował natomiast ustalenia faktyczne poczynione przez organy II instancji, a więc stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia zajął. Uwzględnienie powyższego prowadzić zatem musi do uprawnionego wniosku, że Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo ocenił, w sposób przekonujący i nie mający dowolnego charakteru (wobec m.in. ustosunkowania się do wszystkich zarzutów, w tym też naruszenia "przepisów procesowych"), że ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej odpowiadają prawu, a więc dopełnił zarazem prawidłowo, spoczywający na sądzie obowiązek kontroli działalności administracji publicznej, także w zakresie obejmującym kwestię przedstawienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń gospodarczych. Nadto wobec treści przedmiotowej podstawy kasacyjnej podniesienia wymaga to, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., II FSK 1695/06; wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11), a co ma miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji należy stwierdzić, że podniesiony w przedmiotowej mierze zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako że m.in. uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera m.in. wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie, a przy czym, jak to wykazano, poddaje się kontroli instancyjnej, jest pozbawiony podstaw (co ma swoje potwierdzenie także w stanowisku zajętym w odniesieniu do kolejnych zarzutów opartych na podniesionym w skardze kasacyjnej naruszeniu przepisów prawa procesowego). Tak zajęte stanowisko jest tym bardziej uzasadnione, że skarżąca nie wykazała w pełni związku między naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., a treścią rozstrzygnięcia, co pozwalałoby na wysnucie hipotezy, że gdyby nie to uchybienie, wynik sprawy mógłby być inny.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.