Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 24/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6 ust. 1 i ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119 pkt 4, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2023 roku sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2023 r. A.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w Łodzi w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z dnia 8 stycznia 2023 r. wystąpił o udostępnienie odpisu aktu oskarżania wydanego przeciwko jego osobie i przesłanie żądanej informacji publicznej na wskazany adres poczty elektronicznej. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. został poinformowany, że w oparciu o elektroniczną bazę danych prowadzoną przez organ, nie ustalono, że w Prokuraturze Okręgowej w Łodzi prowadzone było postępowanie przygotowawcze, w ramach którego sformułowano przeciw wnioskodawcy akt oskarżenia. Jednocześnie został poinformowany, iż w celu ustalenia co do ewentualnego prowadzenia tego rodzaju postępowania zakończonego sformułowaniem aktu oskarżenia przez inne jednostki podlegle Prokuraturze Okręgowej w Łodzi, winien zwrócić się z wnioskiem do tych jednostek. W ocenie skarżącego udzielona pismem z dnia 19 stycznia 2023 r. odpowiedź nie stanowiła żadnej z ustawowo przewidzianych form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego Prokurator Okręgowy jako jednostka nadzorująca podległe mu jednostki prokuratury rejonowej jest uprawniony do pozyskania w każdej chwili żądanej przez niego informacji. Powyższe czyni skargę zasadną.

Skarżący wnosił o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenia, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości, określonej w art. 154 § 2 p.p.s.a. oraz oz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wnosił również o zobowiązanie Prokuratora Okręgowego w Łodzi do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, w oparciu o przepis art. 38 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w Łodzi wnosił o jej oddalenie. Uzasadniając wskazywał, iż wbrew stanowisku skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności o czym świadczy wystosowane do wnioskodawcy, w ustawowym 14 dniowym terminie, pismo z dnia 19 stycznia 2023 r. informujące o braku danych umożliwiających udzielenie żądanej informacji publicznej, jak również wskazujące na możliwość ewentualnego wystąpienia z stosownym wnioskiem do jednostek mu podległych.

W piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2023 r., zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" A.M. wywodził, iż treść przesyłanych do niego pism przez jednostki organizacyjne prokuratury pozwala na stwierdzenie, iż wszystkie te jednostki posługują się jednolitym system informacji elektronicznej (PROKSYS), co potwierdza jego stanowisko, iż żądana przez niego informacja publiczna mogła zostać udzielona przez Prokuratora Okręgowego w Łodzi. Ponadto skarżący odwołał się do posiadanych informacji, z których wynika, że kilka lat wcześniej, w Prokuraturze Rejonowej Łódź-Śródmieście w Łodzi został spisany akt oskarżenia przeciwko jego osobie, który został następnie przesłany do Sądu Okręgowego w Łodzi. Postępowanie to zostało przed nim zatajone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga A.M. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz.U. 2023 r. poz.259) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przedmiotem niniejszej skargi A.M. uczynił bezczynność Prokuratora Okręgowego w Łodzi w sprawie udzielenia, na wniosek skarżącego z dnia 8 stycznia 2023 r., informacji publicznej dotyczącej udostępnienia odpisu aktu oskarżania wydanego przeciwko jego osobie,

Wskazać na wstępie należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) -dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika zatem, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu złożony przez A.M. w dniu 8 stycznia 2023 r. wniosek spełniał minimalne wymogi determinujące skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, to jest: został przesłany pocztą elektroniczną, co jak wcześniej wskazano jest uznawane za dochowanie formy pisemnej wniosku; określał w sposób dokładny adresata wniosku – Prokuratora Okręgowego w Łodzi, który niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; jak również obejmował jasne sformułowanie, co do przedmiotu wnioskowanej informacji, którą było żądanie udostępnienia aktu oskarżenia sporządzonego przeciwko osobie skarżącego.

Istotną dla rozpoznania niniejszej skargi pozostaje także ta okoliczność, czy akt oskarżenia posiada walor informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p. W tym zakresie, wskazać należy, iż stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i b u.d.i.p. udostępnieniu podlega w szczególności treść i postać dokumentów urzędowych, a w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, a także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dalej podkreślenia wymaga, że akt oskarżenia spełnia konstytutywne elementy definicji dokumentu urzędowego, przez który zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. rozumie się treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie zaś do art. 115 § 13 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1138), prokurator jest funkcjonariuszem publicznym. Wobec powyższego przyjęcie, że akt oskarżenia stanowi dokument urzędowy pozwala na zakwalifikowanie go do informacji publicznej, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. informacją publiczną jest treść i postać dokumentów urzędowych. Akt oskarżenia spełnia zatem konstytutywne elementy przywołanej powyżej definicji dokumentu urzędowego, a tym samym jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Powyższemu stwierdzeniu, co istotne w realiach niniejszej sprawy, nie przeczy brzmienie art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1375) – dalej: k.p.k., który to przepis reguluje zasady udostępniania akt sprawy sądowej oraz akt postępowania przygotowawczego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy. Tym samym przepis ten nie wypełnia normy kolizyjnej art. 1 ust. 2 u.d.i.p., co skutkowałoby pozbawieniem możliwości uznania aktu oskarżenia za informację publiczną. W orzecznictwie podkreśla się również, że o ile czynności prowadzone w ramach postępowania przygotowawczego oraz ich konkretne rezultaty w postaci wydawanych lub zatwierdzanych przez prokuratora rozstrzygnięć nie korzystają z zasady jawności i w ograniczonym tylko zakresie mogą być udostępnione opinii publicznej z uwagi konieczność zabezpieczenia niezakłóconego toku zbierania materiału dowodowego oraz na możliwość spowodowania zatarcia śladów lub dowodów przestępstwa ujawnieniem konkretnych informacji, to po sporządzeniu i przesłaniu aktu oskarżenia do sądu, ustawodawca przewidział znacznie większe możliwości dostępu publiczności do śledzenia toku postępowania sądowego. Regułą jest bowiem, że rozprawy są jawne (art. 355 k.p.k.), a przewód sądowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia (art. 385 § 1 k.p.k.), co z reguły sprowadza się do odczytania aktu oskarżenia. Jeżeli zatem jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia zostaje podana do publicznej wiadomości (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r., I OSK 2078/16; www.cbois.nsa.gov.pl).

W tak zakreślonych ramach prawnych i faktycznych stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w odpowiedzi na złożony przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2023 r. wniosek, Prokurator Okręgowy w Łodzi pismem z dnia 19 stycznia 2023 r., a więc w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że w oparciu o elektroniczną bazę danych prowadzoną przez organ, nie ustalono, aby w Prokuraturze Okręgowej w Łodzi prowadzone było postępowanie przygotowawcze, w ramach którego sformułowano przeciw wnioskodawcy akt oskarżenia. Jednocześnie skarżący został poinformowany, iż w celu ustalenia co do ewentualnego prowadzenia tego rodzaju postępowania zakończonego sformułowaniem aktu oskarżenia przez inne jednostki podlegle Prokuraturze Okręgowej w Łodzi, winien zwrócić się z wnioskiem do tych jednostek. Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę realizowało przewidzianą prawem formę załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wbrew stanowisku skarżącego Prokurator Okręgowy w Łodzi nie był również zobowiązany do ustalania, czy żądana przez stronę informacja publiczna jest w posiadaniu innych, podległych mu jednostek organizacyjnych prokuratury. Wskazać bowiem należy, iż żaden przepis u.d.p.i. nie nakłada na organ zobowiązany, niebędący w posiadaniu informacji publicznej, obowiązku jej pozyskania. Oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywana organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy - w ocenie wnioskodawcy - winien nią dysponować.

Natomiast, co do zgłoszonego przez stronę żądania zobowiązania przez Sąd Prokuratora Okręgowego w Łodzi do ukarania pracownika winnego niezałatwienia wniosku skarżącego w terminie, w oparciu o przepis art. 38 k.p.a., wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1247) prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Nie jest organem administracji publicznej zdefiniowanym w art. 5 § 2 pkt 2 k.p.a, jak i podmiotem, o którym mowa w art. 1 pkt 2 k.p.a, co oznacza, iż przepis art. 38 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Ponadto, co istotne, przepisy p.p.s.a nie zawierają uprawnienia sądu administracyjnego do zobowiązania organów do nakładania kar na pracowników organów, których rozstrzygnięcia poddawane są kontroli sądowo administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

k.ż.