Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 264/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 134 ustawy
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2007 r. sprawy ze skargi H. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I oddalono skargę II zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego M. K. kwotę [...] złotych uwzględniającą należny podatek od towarów i usług - tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2006r. H. T. zamieszkała w S. na ul. [...] zwróciła się z wnioskiem do Wydziału Mieszkalnictwa i Lokali użytkowych Urzędu Miasta S. o skierowanie do zawarcia aneksu do umowy najmu na zwolnioną część lokalu po zmarłym A. W.

Pismem z dnia 22 marca 2006r., znak: [...] Prezydent Miasta S. odpowiedział H. T., że niezbędnym warunkiem pozytywnego rozstrzygnięcia jej wniosku jest należyte wywiązywanie się z obowiązku wnoszenia czynszu. Wskazał, że H. T. posiada zadłużenia czynszowe. Nadto podał, że posiadane przez H. T. dotychczasowe warunki lokalowe nie należą do trudnych oraz istnieją wątpliwości co do ilości osób wspólnie z nią zamieszkujących. Organ nadmienił również, że wolna część lokalu zostanie wskazana osobie oczekującej w w/w Wydziale na realizację wniosku o mieszkanie.

W dniu 23 listopada 2006r. H. T. wniosła "o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej powiększenia najmu o pozostałą część lokalu przy ul. [...]. Wskazała, że spłaciła całą zaległą kwotę czynszu wraz z odsetkami. Podała, że syn S. zamieszkuje obecnie z nią, ma on dwoje dzieci, które go odwiedzają i którymi się opiekuje. Ponadto H. T. wniosek uzasadniła stanem swojego zdrowia, bowiem w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności ustalono, iż ma ona prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Pismem z dnia 28 grudnia 2006r. znak: [...] Kierownik Referatu ds. Zasiedleń Lokali Komunalnych w Wydziale Mieszkalnictwa i Lokali Użytkowych Urzędu Miasta S., odpowiedział H. T., że nadal brak jest możliwości pozytywnego załatwienia jej wniosku. Wskazał, że wolna część lokalu spełnia warunki do stałego pobytu ludzi i została zadysponowana na rzecz najemcy jako lokal socjalny.

H. T. wniosła odwołanie od pisma z dnia 22 marca 2006r. Prezydenta Miasta S. znak: [...], do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wskazała, że stanowisko Urzędu Miejskiego w S. jest bezpodstawne i narusza zasady współżycia społecznego jak i podstawowe zasady zawarte w Kpa, takie jak zasada zaufania do organów oraz koliduje z podstawowym zadaniem w/w Urzędu jakim jest pomoc mieszkańcom miasta. Podała, że nie została poinformowana o możliwości i sposobie odwołania od "negatywnej decyzji".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 z późn. zm./, stwierdziło niedopuszczalność odwołania H. T. od pisma nr [...] z dnia 22 marca 2006r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na podstawie art. 127 § 1 w związku z art.107 §1 i art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie służy odwołanie od decyzji wydanej w I instancji. Kolegium podało, że pismo z dnia 22 marca 2006r. Prezydenta Miasta S. nie jest decyzją administracyjną, a zatem nie podlega rozpatrzeniu w trybie odwoławczym przez organ II instancji. Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 17 maja 1990r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. U. Nr 34, poz. 198/ załatwianie wszystkich spraw związanych z lokalami mieszkalnymi należy do właściwości organów gminy. Wszelkie spory związane z najmem czy sprzedażą zajmowanego lokalu rozstrzygają sądy powszechne. H. T. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie "wydanych decyzji i rozpatrzenie co do istoty sprawy". Wskazała, że pismo od którego złożyła odwołanie należy uznać za decyzję, bowiem zawiera ono rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, zostało wydane przez kompetentny organ i w ustalonym przepisami prawa trybie. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 Kpa oraz z art. 13 Kpa zgodnie, z którym należy dążyć do rozstrzygnięcia sprawy w drodze ugody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 134 Kpa, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Z mocy przepisu art. 127 § 1 Kpa odwołanie służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji, a zatem a contrario niedopuszczalne jest odwołanie od pisma urzędowego, które nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 Kpa.

Decyzja administracyjna to jednostronna czynność (oświadczenie woli) z zakresu prawa administracyjnego. Decyzja administracyjna jako czynność prawna jednostronna charakteryzuje się tym, że dochodzi do skutku przez złożenie oświadczenia woli przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że jakkolwiek strona bierze udział w procesie kształtowania treści decyzji lub nawet podjęcie decyzji jest uwarunkowane zgodą (wnioskiem) strony, to ostateczne, prawnie wiążące określenie treści decyzji należy niepodzielnie do organu administracji publicznej. Z zasady tam, gdzie organ administracji publicznej działa w wykonywaniu swoich uprawnień właścicielskich, wówczas właściwe są cywilnoprawne formy działania, zaś tam, gdzie na plan pierwszy wysuwają się władcze, publicznoprawne aspekty działania organu, to właściwe są formy administracyjnoprawne, w tym decyzja administracyjna.

W niniejszej sprawie H. T. chodzi o przyznanie jej przez Gminę Miasto S. pokoju po zmarłym A. W., znajdującego się obok zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego. Jednakże powyższe może nastąpić jedynie w drodze zawarcia umowy najmu pomiędzy skarżącą a Prezydentem Miasta S. który reprezentuje Gminę Miasto S. jako właściciela przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a nie decyzją administracyjną. Najem jest umową cywilnoprawną zawartą pomiędzy wynajmującym a najemcą i regulowany jest przepisami prawa cywilnego, m.in. art. 659-692 Kodeksu cywilnego. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Spory wynikające na tle umów najmu rozpoznają sądy powszechne, a tym samym nie należą one do właściwości sądów administracyjnych.

Zdaniem Sądu, organ administracyjny działał prawidłowo i swoim postępowaniem nie naruszył prawa.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy i § 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm./