Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2076/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 849/23 w sprawie ze sprzeciwu R. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2023 r. nr SKO.415/30/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 849/23 oddalił sprzeciw R. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2023 r. nr SKO.415/30/2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. J., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 174 § 2 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 151a p.p.s.a. poprzez poczynienie ustaleń w oparciu o stanowisko SKO w Rzeszowie i uznanie ich za własnych, a w konsekwencji wydanie decyzji kasatoryjnej, w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw;

2. Art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie została wydana z naruszeniem ww. przepisów regulujących prowadzenie postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3. Art. 151a § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA w Rzeszowie sprzeciwu skarżącego, podczas gdy nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, co niewątpliwie miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie w sprawie.

Wobec powyższego, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji albo uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprzeciwu poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, ponadto zasądzenie od na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.). NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

Stosownie do art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a."), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że zaistniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organ odwoławczy zasadnie uznał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 79a k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. nakazującego dokładne wyjaśnienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, art. 77 § 1 k.p.a. nakazującego zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak też art. 107 § 3 k.p.a. nakazującego właściwe uzasadnienie decyzji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaniechanie zastosowania przez organ I instancji art. 79a k.p.a. skutkowało tym, że inwestor został pozbawiony prawa do przedstawienia dodatkowej argumentacji i dowodów przemawiających za zasadnością złożonego przez niego wniosku, ewentualnie dokonania stosownej modyfikacji wniosku.

Zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Stosownie zaś do art. 79a § 2 k.p.a., w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1.

Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia 1 grudnia 2022 r. zawiadamiające o możliwości zapoznania się z aktami sprawy nie spełnia wymogów określonych w art. 79a k.p.a. Organ I instancji nie poinformował wnioskodawcy, z jakiego powodu, zdaniem organu, wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. Gdyby inwestor został powiadomiony, zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a., że w ocenie organu inwestycja nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) w zakresie kontynuacji parametru zabudowy dotyczącego wysokości budynku, miałby możliwość jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji przedstawienia argumentacji i dowodów, które mogłyby doprowadzić do zmiany stanowiska organu i wydania odmiennego rozstrzygnięcia. Ewentualnie, inwestor, mając wiedzę o zaistniałej w ocenie organu przeszkodzie do wydania pozytywnej decyzji miałby możliwość zmiany planowanych parametrów zabudowy, a więc modyfikacji wniosku i tym samym doprowadzenia do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zmiana wniosku przez wskazanie innego parametru zabudowy dotyczącego jej wysokości mogłaby być związana z potrzebą sporządzenia w sprawie nowej analizy urbanistycznej, co ze względu na jej podstawowe znaczenie dla prowadzonego postępowania winno mieć miejsce przed organem I instancji. Sporządzenie analizy urbanistycznej wykracza bowiem poza ramy unormowanego w art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, inwestor w złożonym odwołaniu zarzucił przyjęcie niewłaściwego sposobu rozumienia pojęcia działki sąsiedniej i zakwestionował budynki, które wzięte zostały pod uwagę jako zabudowa sąsiednia. Zwrócił także uwagę na różnorodną bryłę budynku tzn. częściowe jego cofnięcie na wyższych kondygnacjach powodujące, że część planowanej zabudowy będzie niewidoczna z ulicy. Kwestie te są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i powinny być przedmiotem analizy organu I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji przez ten organ, co mogło nastąpić, gdyby organ wystosował do inwestora zawiadomienie z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 79a § 1 k.p.a.

Stwierdzić należy, że brak zastosowania przez organ I instancji art. 79a k.p.a. skutkował naruszeniem przez ten organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie wyjaśnienia wymagają kluczowe dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności, których ustalenie wykracza poza unormowane w art. 136 § 1 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe, konieczne było zatem wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 p.p.s.a.