Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 2443/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9a ust. 15
journal: Dz.U. 2021 poz 1249
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/Wr 5/23 w sprawie ze skargi T.K. na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Pismem z 24 sierpnia 2021 r. T.K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. (dalej: Burmistrz, organ) w przedmiocie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji) postanowieniem z 19 lipca 2022 r., sygn. akt III SAB/Wr 2899/21 odrzucił skargę wskazując, że nie została ona poprzedzona ponagleniem. Sąd I instancji zauważył, że wyczerpanie toku instancji przez wniesienie ponaglenia jest, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Pełnomocnik skarżącej, będąc wezwanym do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia przed złożeniem skargi, nie przedłożył go, a zatem termin do wykazania wyczerpania toku instancji upłynął bezskutecznie.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 15 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 2423/22 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd I instancji nie przeanalizował czy w postępowaniu objętym przedmiotową skargą na bezczynność Burmistrza Miasta K. stosuje się przepisy k.p.a. Sąd ten w ogóle nie powołał przepisów mających w sprawie zastosowanie i nie zwrócił uwagi czy w procesie ich stosowania należy sięgnąć do przepisów k.p.a., czy też nie, a okoliczność ta jest kluczowa dla ustalenia czy przedmiotową skargę należało poprzedzić ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Zdaniem NSA, rolą Sądu I instancji było przywołanie podstawy prawnej nakazującej poprzedzenie skargi uprzednim złożeniem ponaglenia. Podstawą tą nie jest art. 53 § 2b p.p.s.a. Powołanie się w uzasadnieniu jedynie na okoliczność braku wniesienia przez skarżącą ponaglenia do właściwego organu przed wniesieniem skargi bez wskazania podstawy prawnej, z której wynika taki obowiązek jest niewystarczające.

Brak przedstawienia przepisów odnoszących się do meritum sprawy i ich przeanalizowania w kontekście stosowania w sprawie przepisów k.p.a. stanowiło w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie Sądu pierwszej instancji nie zawierało w pełni wyjaśnionej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co nie pozwoliło na kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie odrzucił przedmiotową skargę, naruszając art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., a także art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 7 czerwca 2023 r., sygn. akt III SAB/We 5/23 odrzucił skargę T. K. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. w przedmiocie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.

W uzasadnieniu wskazano, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc załatwienie sprawy. W związku z powyższym, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w sytuacji, gdy została ona załatwiona. Powołując uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości), Sąd I instancji uznał, że skoro w przedmiotowej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności organu, ponieważ organ pismem z 5 listopada 2020 r. odmówił odwołania strony z funkcji członka Zespołu, to brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ administracji dopuścił się bezczynności. Z uwagi na stan sprawy, wniesiona skarga nie mogła zatem zmierzać do uchylenia zarzucanego stanu opieszałości organu administracyjnego.

Z powyższym postanowieniem Sądu I instancji nie zgodziła się skarżąca i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 149 p.p.s.a., polegające na błędnej wykładni pojęcia bezczynności organu i uznanie, że w sprawie, w której nie znajdą zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, organ zobowiązany prawem do podjęcia określonej czynności (względnie wykonania obowiązku) odmawiający dokonania tej czynności (wykonania obowiązku) nie popada w stan bezczynności;

b) art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 w zw. z art. 149 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na bezczynność jako niedopuszczalnej w sytuacji, w której organ w momencie wniesienia skargi pozostawał (jak również na moment wniesienia niniejszej skargi kasacyjnej pozostaje) w stanie bezczynności wobec braku prawidłowego załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej kasacyjnie we właściwej formie, tj. odwołania skarżącej kasacyjnie z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca kasacyjnie wprawdzie uzyskała odpowiedź na wniosek o odwołanie ze składu Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, jednakże w jej ocenie, organ nie posiada jakichkolwiek uprawnień skutkujących możliwością negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej. Zapis § 3 ust. 1 Uchwały Rady Miejskiej K. z [...] nr [...] jednoznacznie wskazuje na obligatoryjny charakter odwołania członka Zespołu w przypadku złożenia przez niego pisemnego wniosku w tym zakresie. Wobec braku takich określeń jak "może" nadających odwołaniu fakultatywny charakter, w ocenie skarżącej kasacyjnie brak jest wątpliwości, iż Burmistrz obowiązany jest do odwołania skarżącej z funkcji członka Zespołu. Obowiązek powstaje niezależnie od przyczyn złożenia wniosku przez pracownika, jak również niezależnie od woli organu w tym zakresie. Mimo niebudzącego wątpliwości obowiązku istniejącego po stronie organu, w sposób uporczywy odmawia on jednak odwołania skarżącej z ww. funkcji, co rzutuje na jego bezczynność.

Następnie skarżąca kasacyjnie podniosła, że przedmiotowa sprawa niewątpliwie nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. Niniejsza sprawa nie może nijak być załatwiona w drodze decyzji administracyjnej ani również w sposób milczący. Brak jest również unormowań szczególnych, które odsyłałyby do stosowania (odpowiedniego stosowania) przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, zdaniem skarżącej kasacyjnie brak jest podstaw do uporczywego stosowania przez Sąd I instancji przepisów i orzecznictwa, które nie przystają do stanu faktycznego niniejszej sprawy w drodze - wydaje się - nieuprawnionej analogii.

W ocenie skarżącej kasacyjnie sprawa zainicjowana wnioskiem o odwołanie jej z funkcji w żaden sposób nie została zakończona. Skoro jedynym sposobem załatwienia przedmiotowej sprawy jest - zgodnie ze stanowiącym o tym wprost aktem prawa miejscowego - odwołanie skarżącej kasacyjnie z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, to brak odwołania jest równoznaczny z niezałatwieniem sprawy - w ogóle.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zaskarżone postanowienie, pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przedmiotowa skarga podlegała bowiem odrzuceniu, jednak z innych przyczyn niż wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.

Istotą powstałego w sprawie sporu jest kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Burmistrza w przedmiocie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę, Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga w tym przedmiocie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, jednak nie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. ze względu na brak właściwości sądów administracyjnych.

Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy określone w art. 3 § 2, § 2a i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. o oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, że w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych.

Podkreślić przy tym należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy i zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza w przedmiocie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego odwołanie z funkcji członka ww. Zespołu nie stanowi aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2021 r., poz. 1249 ze zm.; obecnie: ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej; dalej: u.p.p.d.), gmina podejmuje działania na rzecz przeciwdziałania przemocy domowej, w szczególności w ramach pracy w zespole interdyscyplinarnym. W myśl art. 9a ust. 2 ww. ustawy, zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W art. 9a ust. 15 u.p.p.d. zawarto delegację ustawową dla rady gminy do określenia, w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania oraz odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. W wykonaniu ustawowego upoważnienia, Rada Miejska K. podjęła w dniu [...] uchwałę nr [...] w sprawie określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. W § 3 pkt 1 wskazanej uchwały przyjęto, że Burmistrz odwołuje członka Zespołu przed upływem kadencji na jego pisemny wniosek.

Bezspornym jest, że uchwała w sprawie ustalenia trybu i sposobu powoływania oraz odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania jest aktem prawa miejscowego podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego (vide wyroki NSA z: 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1922/11; 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 728/21; wyrok WSA w Kielcach z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 232/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 150/20; wyrok WSA w Olsztynie z 2 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 208/20 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie jest jednak ww. akt prawa miejscowego, lecz bezczynność w przedmiocie odwołania członka Zespołu.

Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej nakłada na gminę obowiązek utworzenia Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Zgodnie z art. 9a ust. 3 pkt 1 u.p.p.d. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele jednostek organizacyjnych pomocy społecznej. Burmistrz, który reprezentuje gminę wskazał pracowników posiadających odpowiednie kwalifikacje do uczestnictwa w Zespole. Skarżąca jest pracownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w K. i została skierowana do prac w tym Zespole. Obowiązek uczestniczenia w pracach Zespołu Interdyscyplinarnego wynika z zakresu czynności służbowych skarżącej związanych z zawartym stosunkiem pracy. Przyjąć zatem należy, że skarżąca pełni powyższą funkcję w ramach istniejącego stosunku pracy.

Powołanie i odwołanie członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie jest dokonywane w ramach obowiązków służbowych, ponieważ gmina zgodnie z u.p.p.d., zobowiązana jest do utworzenia takiego zespołu, a Burmistrz do wskazania osób, które ten zespół będą tworzyć. A zatem wskazanie na poszczególne osoby nie powoduje nawiązania nowego stosunku pracy, ponieważ zespół jest tworzony przez osoby już zatrudnione. Wobec powyższego przyjąć należy, że powołanie na członka zespołu stanowi wskazanie służbowe nieobjęte rygorem postępowania administracyjnego. W takim przypadku nie dochodzi do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego, nie jest również prowadzone inne postępowanie, które skutkowałoby wydaniem aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Bezpodstawne było zatem powoływanie przez Sąd I instancji uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (w odniesieniu do bezczynności) oraz z 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 (w odniesieniu do przewlekłości).

Stwierdzić zatem należy, że skoro żądane przez skarżącą kasacyjnie działanie w postaci odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądu administracyjnego, to nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność organu w tym zakresie, gdyż rozstrzyganie tego rodzaju spraw, wbrew stanowisku WSA, nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych. Skarga taka nie może być rozpoznana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższe ustalenie przesądza o zasadności odrzucenia skargi, bowiem zaskarżone postanowienie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W konsekwencji za bezpodstawne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 w zw. z art. 149 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 p.p.s.a., zwrócić należy uwagę, że skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, iż ww. przepis składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, które normują kwestie dotyczące uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. Przepis ten podzielony jest na cztery paragrafy, a paragraf pierwszy artykułu składa się z trzech punktów, w których określono kompetencje sądu w przypadku uznania skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 p.p.s.a. nie zawiera wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która zdaniem autora skargi kasacyjnej została naruszona. Niezależnie jednak od powyższego, wskazać należy, że Sąd I instancji nie rozstrzygał sprawy co do meritum i nie wydał rozstrzygnięcia o którym mowa we wskazanym przepisie. Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., nie stosował zatem art. 149 p.p.s.a, a w konsekwencji nie mógł naruszyć tego przepisu.

Jednocześnie, koniecznym wskazania jest, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż Burmistrz pismem z 5 listopada 2020 r. negatywnie rozpatrzył wniosek skarżącej w sprawie odwołania z funkcji członka Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, bowiem poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, pozostaje prawidłowość powyższego działania. Wynikające z § 3 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej K. z [...] nr [...], uprawnienie strony do wystąpienia z wnioskiem o odwołanie z funkcji członka Zespołu oraz obowiązek Burmistrza dokonania takiego odwołania nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę. Jednakże o tym, czy w tego rodzaju sprawie skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, czy na rozprawie decyduje Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, jej okoliczności oraz przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty nie uzasadniają przekazania sprawy do rozpoznania na rozprawie.