Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 644/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Protokolant: referent Iga Nowik po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2022 r. nr HP.906.45.2022.JB w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. P. jest decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2022 r. nr HP.906.45.2022.JB, utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lubinie z dnia 21 lipca 2022 r. nr HP.9022.1.2.2021.BŚ w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – pozycja 21 wykazu chorób zawodowych.

Organ pierwszej instancji wskazał, że uprzednio sprawa dotycząca stwierdzenia choroby zawodowej u P. P. - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – pozycja 21 wykazu chorób zawodowych została zakończona ostateczną decyzją Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2018 r. nr 21/18, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lubinie z dnia 15 stycznia 2018 r. nr 1/18 o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego powyższej choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 190/18 oddalił w całości skargę strony na decyzję organu drugiej instancji.

Następnie organ pierwszej instancji podał, że w dniu 4 września 2018 r. wpłynęło ponowne zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u zainteresowanego – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (pozycja 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych).

Jak ustalono, zainteresowany w okresie od 13 sierpnia 1975 r. do 31 marca 1994 r. pracował jako monter instalacji sanitarnej, wykonując montaż kanalizacji i wodociągów w głębokich wykopach budowlanych na terenie różnych zakładów pracy w narażeniu na hałas. W okresie od 1 kwietnia 1994 r. do 31 maja 1994 r. zainteresowany pracował jako monter instalacji sanitarnej w narażeniu na hałas urządzeń mechanicznych, w tym wiertarek udarowo-obrotowych oraz środowiska pracy. Następnie w okresie od 1 czerwca 1994 r. do 4 września 1994 r. zainteresowany pracował w kolejnym zakładzie pracy jako monter instalacji sanitarnej w narażeniu na hałas. W okresie od 5 września 1994 r. do 29 marca 2016 r. zainteresowany pracował w "A" S. A. Oddział Zakład Górniczy "[...]" z siedzibą w L. na stanowiskach górniczych pod ziemią, ostatnio jako górnik strzałowy, w narażeniu na hałas, przekraczający normatywy higieniczne. Zainteresowany od kwietnia 2016 r. jest na emeryturze i nie pracuje zawodowo.

Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w Lubinie. w orzeczeniu z dnia 11 lipca 2019 r.nr [...]/2019 nie stwierdził u zainteresowanego choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 Hz. W orzeczeniu wskazano, że wykonane w trakcie diagnostyki w roku 2017 badania wykazały obustronny ubytek słuchu, manifestujący się podwyższeniem progu słuchu o wielkość 30,0 dB dla ucha prawego i 36,6 dB dla ucha lewego. Aktualnie po wykonaniu badań stwierdzono obustronny ubytek słuchu typu czuciowo - nerwowego, manifestujący się podwyższeniem progu słuchu o wielkość 88,3 dB dla ucha prawego i 93,3 dB dla ucha lewego. Stwierdzona od czasu przejścia na emeryturę progresja niedosłuchu z 30 dB do 88,3 dB dla ucha prawego i z 36,6 dB do 93,3 dB dla ucha lewego świadczy o pozazawodowej etiologii choroby. Nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Instytut Medycyny Pracy imienia [...] w L. w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr NKOCHZA/283/19/20 na podstawie aktualnie przeprowadzonych badań oraz analizy dokumentacji ustalił, że wielkość średniego uszkodzenia słuchu u badanego wynosi obecnie w uchu prawym 80 dB i w uchu lewym powyżej 90 dB. Rozpoznano znaczny ubytek słuchu typu odbiorczego. Do znacznej progresji ubytku słuchu doszło pomimo zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, co przemawia za etiologią pozazawodową. Ponadto, porównanie badań aktualnych i wykonanych w 2017 r. wykazuje znaczne pogorszenie słuchu dla niskich częstotliwości, co nie jest charakterystyczne dla uszkodzeń pohałasowych. Nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego choroby zawodowej.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że sprawa choroby zawodowej u zainteresowanego związanej z ubytkiem słuchu była już rozpatrywana w latach 2017 – 2018 i została zakończona ostateczną decyzją. Uprawnione jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia wykluczyły wówczas możliwość rozpoznania u zainteresowanego choroby zawodowej narządu słuchu. Zainteresowany był ponownie badany w uprawnionych jednostkach w roku 2019 i 2020 i również nie stwierdzono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Właściwi do orzekania w zakresie chorób zawodowych są lekarze, spełniający wymagania kwalifikacyjne, określone w przepisach o służbie medycyny pracy. Również szczegółowo zostały przeanalizowane przez lekarzy jednostek orzeczniczych dostarczone przez zainteresowanego dokumenty z badań medycznych w latach 2018 – 2020. Lekarze orzecznicy stwierdzili, że badania przeprowadzone w dniach 5 stycznia 2018 r., 10 stycznia 2018 r. i 7 marca 2018 r., tj. w okresie 2 lat od zakończenia pracy zawodowej, wykazały zmienne wartości podwyższenia progów słuchu dla obu uszu, pomimo wykonania badań w niewielkich odstępach czasu i po zaprzestaniu pracy zawodowej, co jednoznacznie potwierdza pozazawodowy charakter ubytku słuchu. Według orzeczników, badania te nie wnoszą nowych okoliczności do sprawy i nie wpływają na treść wydanych orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji uznał, że w obu prowadzonych postępowaniach zachodzi tożsamość podmiotowa - te same strony postępowania oraz tożsamość przedmiotowa – ta sama podstawa prawna, to samo żądanie strony i orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Dlatego też postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek zainteresowanego należało umorzyć na podstawie art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 i art. 77 k.p.a. przez nieuwzględnienie i nieodniesienie się do nowych okoliczności sprawy, tj. badań lekarskich przeprowadzonych po wydaniu decyzji z dnia 15 stycznia 2018 r. Organ pierwszej instancji w dalszym ciągu nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionych przez stronę badań lekarskich, wykonanych w 2018 roku. Badania te sygnowane są podpisem wykwalifikowanych specjalistów w adekwatnej dziedzinie. Z dokumentów tych wynika ewidentnie, że obecny ubytek słuchu nie jest spowodowany etiologią pozazawodową, ale jest jak najbardziej związany z pracą zawodową w hałasie. Badania te wykonane są przez niezależnych specjalistów, w tym specjalistę medycyny pracy z D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w L., posiadających tożsame kwalifikacje jak lekarze uznawani przez organ. Jednoznacznie stwierdzono, że ubytek słuchu trwale postępujący spełnia warunki zawodowego uszkodzenia słuchu. Wyłączenie tych badań z materiału dowodowego sprawy narusza art. 7 i art. 77 k.p.a. Ponadto strona zarzuciła przewlekle prowadzenie postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jak wskazał organ odwoławczy, z uprzednio rozpoznawaną sprawą zachodzi w sposób oczywisty tożsamość podmiotowa - występują te same strony postępowania. W kwestii tożsamości przedmiotowej obu spraw, organ odwoławczy zauważył, że występuje tożsamość podstawy prawnej – podstawę prawną stanowią przepisy tego samego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Występuje również tożsamość przedmiotowa w zakresie żądania – w obu postępowaniach zainteresowany żądał przeprowadzenia postępowania w celu stwierdzenia u niego choroby zawodowej – ubytek słuchu spowodowany hałasem (poz. 21 wykazu chorób zawodowych, zamieszczonego w załączniku do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Jeśli chodzi o tożsamość przedmiotową w zakresie stanu faktycznego, organ odwoławczy wskazał, że jednostki orzecznicze odniosły się do przedłożonych przez stronę badań lekarskich - audiogramów z 2018 r., a więc wykonanych w okresie 2 lat od zakończenia czynności zawodowych. Jednostki te odniosły się literalnie do tych badań: w dniu 14 lutego 2022 r. i 21 czerwca 2022 r. – DWOMP Oddział w L. oraz w dniu 14 lutego 2022 i 11 marca 2022 r. – IMP w L.. Powyższe cztery opinie lekarskie podtrzymują stanowisko zawarte w wydanych na przestrzeni lat orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuch (poz. 21). Jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej narządu słuchu (poz. 21), ponieważ progresja niedosłuchu oraz jego zmienne wartości zaobserwowane w badaniach od 2018 r., bez narażenia zawodowego na hałas, potwierdza pozazawodowy jego charakter. Zatem przyczyna negatywnych rozstrzygnięć jednostek orzeczniczych w ówczesnym postępowaniu i obecnym jest tożsama – brak osiągnięcia wymaganego definicją choroby zawodowej kryterium wielkości ubytku słuchu w okresie wskazanym przez prawodawcę. Z tych względów nie można mówić o powstaniu nowych faktów prawotwórczych, gdyż poprzednio, jak i w obecnym stanie faktycznym mamy do czynienia z brakiem objawów choroby, upoważniających do uznania ich za następstwo narażenia zawodowego. W konsekwencji, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że zachodzi tożsamość rozpatrywanej sprawy ze sprawą uprzednio rozstrzygniętą decyzją z dnia 15 stycznia 2018 r. nr 1/18 i zasadnie umorzył w całości postępowanie administracyjne. Wydanie decyzji merytorycznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do naruszenia powagi rzeczy osądzonej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 107 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezbadanie wszystkich dowodów mających wpływ na ustalenie stanu zdrowia skarżącego. Skarżący argumentował, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił wytycznych organu odwoławczego, wynikających z decyzji z dnia 30 marca 2022 r., uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że organ pierwszej instancji nie dokonał oceny przedłożonych przez skarżącego audiogramów z 2018 r. i nie zweryfikował ich wpływu na wynik sprawy. Również obecnie organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął, czy audiogramy z 2018 r. zostały zweryfikowane. Żadna z opinii lekarskich nie odnosi się do tych audiogramów i nie wskazuje czy mają wpływ na ustalenie ubytku słuchu oraz czy są wiarygodne. Nie zostały więc wypełnione zalecenia organu odwoławczego. Według strony, jej stanowisko potwierdziło badanie lekarskie przeprowadzone w marcu 2018 r. na okoliczność utraty 60 % słuchu w celu dobrania aparatu słuchowego.

Skarżący zarzucił, że badania słuchu przeprowadzone przez jednostki orzecznicze były nierzetelne. Pominięcie zastrzeżeń strony i dopuszczenie dowodu z nierzetelnych badań lekarskich miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Powiatowy Inspektor Sanitarny mógł skierować wnioskującego, nawet na jego koszt, na badania lekarskie w innym ośrodku. Natomiast Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił zastrzeżeń skarżącego co do sposobu przeprowadzonych badań i nie pochylił się nad zgłaszanymi wątpliwościami co do sposobu ich przeprowadzenia. Organ administracji nie jest wprawdzie właściwy do kontroli orzeczeń lekarskich, jednak winien rozstrzygnąć wątpliwości i zastrzeżenia strony przez zwrócenie się do właściwych jednostek orzeczniczych.

W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej: obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na tożsamość rozpatrywanej sprawy ze sprawą, załatwioną uprzednio decyzją organu pierwszej instancji z dnia 15 stycznia 2018 r. nr 1/18, utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 23 lutego 2018 r. nr 211/18. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się więc do rozstrzygnięcia, czy zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania winno nastąpić także, jeżeli sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inna decyzją ostateczną. Należy bowiem zauważyć, że w sytuacji, gdy decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to występuje przesłanka do stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zastosowanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna.

Tożsamość sprawy będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu – tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W przypadku zmiany przepisów prawnych w ocenie tożsamości sprawy trzeba badać zachowanie ciągłości regulacji prawnej. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt prawny. W ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy musi być brany pod uwagę stan faktyczny sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Nie wydaje się bowiem możliwe, że stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, nie wpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7. wydanie, wydawnictwo C.H.Beck, s. 740).

Niewątpliwie postępowania prowadzone z wniosku skarżącego charakteryzuje tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występują te same strony oraz tożsamość przedmiotowa w zakresie treści żądania strony, skoro w obu postępowaniach wnioskodawca żądał stwierdzenia u niego choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – pozycja 21 wykazu chorób zawodowych.

Odnośnie tożsamości podstawy prawnej należy stwierdzić, że w dniach złożenia przez skarżącego obu wniosków o stwierdzenie choroby zawodowej (9 marca 2017 r. i 4 września 2018 r.) obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Oba postępowania dotyczyły stwierdzenia tej samej choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 21 załącznika do rozporządzenia - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz – pozycja 21 wykazu chorób zawodowych. W konsekwencji prowadzi to do uznania, że w sprawie występuje również tożsamość podstawy prawnej w obu postępowaniach.

W rozpoznawanej sprawie występuje również tożsamość stanu faktycznego w zakresie faktów prawotwórczych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. We wniosku z dnia 4 września 2018 r. skarżący domagał się ponownego rozpoznania choroby zawodowej w postaci ubytku słuchu, powołując się w zakresie stanu faktycznego na ubytek słuchu, spowodowany przez czynnik narażenia zawodowego, jakim był hałas, przekraczający normatywy higieniczne, występujący w czasie zatrudnienia, przede wszystkim jako górnik i górnik strzałowy pod ziemią w kopalni miedzi w latach 1994 -2016 (od kwietnia 2016 r. skarżący pobiera emeryturę i nie pracuje zawodowo). Te elementy stanu faktycznego określały również przedmiot sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej z dnia 15 stycznia 2018 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia 23 lutego 2018 r. Nie stwierdzono wówczas choroby zawodowej ubytku słuchu, opierając się na orzeczeniach lekarskich Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Wrocławiu Oddział w Lubinie z dnia 28 września 2017 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 28 listopada 2000 r. Stwierdzona wówczas u zainteresowanego wielkość niedosłuchu obu uszu nie spełniała klinicznych kryteriów wymaganych do rozpoznania choroby zawodowej – obustronnie poniżej 45 db.

Po zakończeniu diagnostyki przeprowadzonej w ponownym postępowaniu Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Oddział w Lubinie w orzeczeniu z dnia 11 lipca 2019 r. nr 22/2019 nie stwierdził u badanego choroby zawodowej ubytku słuchu. W orzeczeniu wskazano, że stwierdzona po zakończeniu pracy zawodowej progresja niedosłuchu z 30 dB do 88,3 dB dla ucha prawego i z 36,6 dB do 93,3 dB dla ucha lewego świadczy o pozazawodowej etiologii choroby.

Także Instytut Medycyny Pracy im. [...]w L. w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2020 r. nr NKOCHZA/283/19/20 nie stwierdził choroby zawodowej pod postacią ubytku słuchu. Podano, że wielkość średniego uszkodzenia słuchu u badanego wynosi obecnie w uchu prawym 80 dB i w uchu lewym powyżej 90 dB. Rozpoznano obustronny znaczny ubytek słuchu typu odbiorczego. Zaznaczono, że aktualnie przeprowadzone badania oceniają stan narządu słuchu po upływie 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu na hałas. Do uwidocznionej w kolejnych badaniach znacznej progresji ubytku słuchu doszło pomimo zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, co przemawia za etiologią pozazawodową. Ponadto, porównanie badań aktualnych i wykonanych w 2017 r. wykazuje znaczne pogorszenie słuchu dla niskich częstotliwości, co nie jest charakterystyczne dla uszkodzeń pohałasowych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy zaznaczyć, że cała dokumentacja medyczna składana przez skarżącego do organu pierwszej instancji na okoliczność potwierdzenia istnienia ubytku słuchu przekazywana była do jednostek orzeczniczych celem oceny i zajęcia stanowiska.

I tak załączona przez skarżącego do pism z dnia 12 marca 2020 r. i 14 marca 2020 r. dokumentacja medyczna z lat 2018 – 2019 została przekazana przez organ przy piśmie z dnia 23 marca 2020 r. W odpowiedzi z dnia 3 kwietnia 2020 r. IMP w L. stwierdził, że dalszą progresję ubytku słuchu, do której doszło mimo braku narażenia na hałas związany z pracą zawodową, należy wiązać z etiologią pozazawodową.

Załączona przez skarżącego do pisma z dnia 28 kwietnia 2020 r. dokumentacja medyczna z roku 2020 została przekazana przez organ przy piśmie z dnia 30 kwietnia 2020 r. W odpowiedzi z dnia 5 czerwca 2020 r. IMP w L. stwierdził, że ubytek słuchu w uchu prawym wynosi 80 dB i powyżej 90 dB w uchu lewym. Jednakże badania te oceniają stan narządu słuchu po upływie ponad 3 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.

Zastrzeżenia skarżącego odnośnie procesu orzeczniczego z dnia 26 czerwca 2020 r. zostały przekazane przez organ przy piśmie z dnia 2 lipca 2020 r. W odpowiedzi z dnia 19 stycznia 2021 r. IMP w Łodzi wyjaśnił, że badania audiologiczne wykonane w 2017 r., tj. po upływie około 15 – 19 miesięcy od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym nie spełniają kryterium diagnostyczno – orzeczniczego, określonego w wykazie chorób zawodowych na co najmniej 45 dB w odniesieniu do ucha lepiej słyszącego. Dalszą progresję ubytku słuchu, do której doszło pomimo braku narażenia na hałas należy wiązać z etiologią pozazawodową.

Załączona przez skarżącego do pisma z dnia 20 stycznia 2021 r. dokumentacja medyczna z roku 2020 została przekazana przez organ przy piśmie z dnia 21 stycznia 2021 r., a zastrzeżenia odnośnie procesu orzeczniczego z dnia 24 lutego 2021 r. przy piśmie z dnia 26 lutego 2021 r. W odpowiedzi z dnia 30 czerwca 2021 r. IMP w Łodzi stwierdził, że zawodowe narażenie na hałas ustało w 2016 r., a badania audiometryczne wykonane w 2017 r. nie spełniały kryterium diagnostyczno- orzeczniczego wymaganego do rozpoznania zawodowej choroby narządu słuchu. Dalszą progresję ubytku słuchu, do której doszło pomimo braku narażenia na hałas należy wiązać z etiologią pozazawodową. Dostarczona dokumentacja medyczna, obrazująca stan narządu słuchu po upływie ponad 4 lat od ustania zawodowego narażenia na hałas, nie wpływa na treść orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Natomiast przy piśmie organu z dnia 28 stycznia 2022 r. został przekazany audiogram z dnia 10 stycznia 2018 r. sporządzony przez akustyka -specjalistę protetyki słuchu, wyniki audiometrii tonalnej z dnia 5 stycznia 2018 r. i z dnia 7 marca 2018 r., opatrzone podpisem i pieczęcią osoby prowadzącej sprzedaż aparatów słuchowych, tympanogram z dnia 5 września 2018 r. sporządzony przez akustyka -specjalistę protetyki słuchu, zaświadczenie lekarskie z dnia 10 września 2018 r. oraz audiogram z dnia 10 września 2018 r. W odpowiedzi z dnia 14 lutego 2022 r. DWOMP Oddział w L., po przeanalizowaniu wyników badań audiometrycznych z dnia 5 stycznia 2018 r., 10 stycznia 2018 r., 7 marca 2018 r. i 10 września 2018 r., zwrócił uwagę, że powyższe badania wykazały zmienne wartości podwyższenia progów słuchu dla obu uszów, pomimo iż wykonane były tego samego roku, w niewielkich odstępach czasu, a także po zaprzestaniu pracy zawodowej w narażeniu na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu, co jednoznacznie potwierdza pozazawodowy jego charakter.

Powyższa dokumentacja medyczna została przekazana IMP w Łodzi przy piśmie organu z dnia 13 października 2021 r. W odpowiedziach z dnia 14 lutego 2022 r. i 11 marca 2022 r. IMP stwierdził, że dokumentacja ta jest już w posiadaniu IMP i została szczegółowo przeanalizowana na wcześniejszych etapach postępowania diagnostyczno – orzeczniczego, zatem nie stanowi nowych dowodów w sprawie i nie wpływa na treść orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W odpowiedzi na pismo organu z dnia 10 maja 2022 r. DWOMP Oddział w Lubinie ponownie wyjaśnił, że progresja niedosłuchu oraz zmienne jego wartości, obserwowane w badaniach od 2018 r. bez narażenia zawodowego na hałas stwarzający ryzyko rozwoju choroby zawodowej, potwierdza pozazawodowy jego charakter.

Wszystkie powyższe opinie i odpowiedzi jednostek orzeczniczych obu instancji zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 21 lipca 2022 r. umarzającej postępowanie w całości oraz przez organ odwoławczy w decyzji z dnia 6 września 2022 r., utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 i art. 78 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie złożonej przez skarżącego dokumentacji medycznej, w szczególności dokumentacji z badań przeprowadzonych w okresie 2 lat od zaprzestania pracy zawodowej.

W związku z powyższym należało uznać, że zachodzi tożsamość sprawy, zarówno podmiotowa, jak i przedmiotowa. Oznacza to, że brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 4 września 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej ubytku słuchu w związku z tym, że sprawa ta została uprzednio rozstrzygnięta decyzją z dnia 15 stycznia 2018 r., utrzymaną w mocy ostateczną decyzją z dnia 23 lutego 2018 r. Skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona przez WSA w dniu 3 lipca 2018 r. (sygn. akt sprawy IV SA/Wr 190/18). Zatem prawidłowo organ odwoławczy uznał za zasadne umorzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, nie naruszając art. 105 § 1 k.p.a.

Skarga podlegała oddaleniu, gdyż – ze względów wyżej omówionych – skarżący nie może skutecznie domagać się ponownego rozstrzygnięcia w sprawie choroby zawodowej ubytku słuchu, rozstrzygniętej już ostateczną i prawomocną decyzją. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.