Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 206/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2023 poz 1429
law: Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym
article: art. 24 ust. 2 i 2a, art. 17 ust. 1, 1a , 1b i 5 pkt 1 lit. b, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 8 par. 1, art. 9, art. 10, art. 79a par. 1-2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 5 lutego 2024 r. znak: SKO.PS-80/7334/4237/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz K. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 206/24

Uzasadnienie

Decyzją z 5 lutego 2024 r., znak: SKO.PS-80/7334/4237/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania K. K., utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Wójta Gminy Mirzec decyzję z 17 sierpnia 2023 r., znak: 000086.SP.08.2023, o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na H. K.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Po rozpatrzeniu wniosku K. K., córki niepełnosprawnej H. K. organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 17 sierpnia 2023 r. W odwołaniu wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ("uśr"), w zw. z art. 190 oraz w zw. z art. 32 Konstytucji RP.

Organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym wprowadziła zmiany m.in. w przepisach dotyczących przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Z art. 63 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepisy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. będą miały zastosowanie do tych spraw o świadczenie pielęgnacyjne, w których prawo powstało do 31 grudnia 2023 r. Zatem, dla ustalenia, jaki stan prawny ma zastosowanie w sprawie przesądzające jest to, od jakiej daty stronie (ewentualnie) przysługiwałoby prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nie zaś sama data złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia.

Kolegium ustaliło, że K. K. jest uprawniona na mocy decyzji organu i instancji z 14 lipca 2014 r., znak: 000029.07.2014 do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką. Decyzja ta nie została uchylona do 31 grudnia 2023 r. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały nowe przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stronie przysługiwałoby bowiem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dopiero po uchyleniu decyzji w przedmiocie prawa do zasiłku dla opiekuna, co mogłoby nastąpić już po 1 stycznia 2024 r. Kolegium nie dostrzegło w aktach sprawy oświadczenia wnioskodawczyni o uchyleniu decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna, ani wezwania ze strony organu I instancji do dokonania wyboru między ww. świadczeniami. W świetle zaś art. 27 ust. 5 uśr w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., w przypadku zbiegu uprawnień, m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 17 ust. 1 uśr w nowym brzmieniu, który przewiduje przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie na osobę niepełnosprawną poniżej 18 roku życia. H. K., lat 89, warunku tego nie spełnia. Organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni powinna rozważyć ubieganie się o świadczenie wspierające wprowadzone ustawą o świadczeniu wspierającym.

W skardze do tut. Sądu K. K. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. przepisów postępowania, tj. art. 104 § 2 w zw. z art. 107 Kpa poprzez zaniechanie zbadania całości materiału dowodowego, brak odniesienia się do zarzutów odwołania;

2. prawa materialnego, tj.:

a) art. 63 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w stwierdzeniu, że wobec skarżącej winne być zastosowane przepisy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., w sytuacji gdy organ I instancji kwestionował spełnienie przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;

b) art. 27 ust. 5 uśr poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie zasiłku dla opiekuna stanowi negatywne kryterium do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego;

c) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z pkt 5 uśr poprzez jego błędną interpretację i pominięcie, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium lub organ I instancji.

W uzasadnieniu, przywołując stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucono Kolegium całkowicie błędne uznanie, jakoby skarżąca nie wnioskowała o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna. Tymczasem organ I instancji stał na stanowisku, że skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w ogóle nie przysługuje. Skarżącej zostało więc odebrane prawo wyboru świadczenia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zarówno prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa), jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skoro wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca złożyła 13 lipca 2023 r. (data nadania na poczcie), to przy ocenie czy spełnia ona przesłanki do uzyskania tego świadczenia, będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. powyższe wynika z treści art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.). zgodnie z którym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do art. 63 ust. 2 cyt. ustawy, osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Wobec tak sformułowanych przez ustawodawcę przepisów przejściowych, o możliwości przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego przesądzi spełnienie przesłanek wynikających z przepisów uśr na dzień złożenia wniosku, stosownie do art. 24 ust. 2 z uwzględnieniem ust. 2a uśr.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1a, osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca jako córka jest spokrewniona z osobą wymagającą opieki w pierwszym stopniu. Bezsporne jest, że opiekuje się swoją matką, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 17 ust. 1b uśr. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Tymczasem w niniejszej sprawie stopień niepełnosprawności matki skarżącej został ustalony w 2012 r. kiedy miała ona 77 lat, bez określenia od kiedy niepełnosprawności istnieje. Warunek powstania niepełnosprawności w określonym wieku sformułowany w art. 17 ust. 1b uśr został uznany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 za niekonstytucyjny i w związku z tym utrwalił się pogląd, że pomimo braku właściwych zmian ustawowych w tym zakresie, przy przyznawaniu świadczenia pielęgnacyjnego warunek wieku należy pomijać (por. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., I OSK 1600/16). Podzielić w tym miejscu należy ocenę Kolegium, że wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, bez znaczenia pozostaje wiek, w którym niepełnosprawność matki skarżącej powstała, a istotne jest, że występuje ona w stopniu znacznym. Dokonaną przez organ I instancji wykładnię przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. należało zatem uznać za wadliwą. Została zatem spełniona przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, dotycząca sytuacji osoby wymagającej opieki.

Kolegium odmawiając przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uznało, że skoro skarżąca ma przyznany, decyzją z 14 lipca 2014 r., zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, znajdzie zastosowanie art. 27 ust. 5 uśr, zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. W świetle zaś art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b uśr, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Potwierdzeniem, że pobieranie zasiłku dla opiekuna wyklucza możliwość jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna jest ww. regulacja z art. 27 ust. 5 uśr.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uzasadnił odmowę zaistnieniem przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 1b uśr. Natomiast organ II instancji uznał, że wyłączną przeszkodą do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt pobierania przez skarżącą zasiłku dla opiekuna i brak rezygnacji z jego pobierania. Stanowisko organów uległo zatem zasadniczej zmianie, przy czym ta przeszkoda mogła zostać usunięta przez stronę. Kolegium nie kwestionuje bowiem, że w sytuacji, gdy osoba, która pobiera zasiłek dla opiekuna, spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, to winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Zgodnie z art. 79a § 1 Kpa, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (art. 79a § 2).

W świetle tych regulacji sposób procedowania organu odwoławczego nie zasługuje na aprobatę. Organ ten, mimo modyfikacji stanowiska co do przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 1b uśr, nie zastosował art. 79a Kpa, czym naruszył zarówno ten przepis, jak też zasady ogólne postępowania administracyjnego z art. 10, art. 9 i art. 8 § 1 Kpa. Kolegium powinno było wezwać skarżącą, wyznaczając odpowiedni termin, do przedłożenia stosownej decyzji organu pomocy społecznej skutkującej zaprzestaniem wypłaty zasiłku dla opiekuna. Nie można przy tym oczekiwać, aby osoby utrzymujące się z niskich świadczeń rezygnowały uprzedzająco z ich pobierania w oczekiwaniu na decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, pozbawiając się środków utrzymania. Istniejące regulacje procesowe, powyżej przedstawione, a naruszone przez organ odwoławczy, czynią taką praktykę zbędną (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2024 r., sygn. I OSK 737/23).

W kontekście możliwości uzyskania decyzji skracającej okres, na który przyznano świadczenie uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1435/23. NSA przyjął, że "sam fakt pobierania przez stronę specjalnego zasiłku opiekuńczego, w świetle oświadczenia o wyborze świadczenia korzystniejszego, nie mógł stanowić przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od daty złożenia wniosku. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych – w przypadku złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i rezygnacji z prawa do konkurencyjnego świadczenia, wykluczającego możliwość przyznania świadczenia wnioskowanego, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Brak jest bowiem norm prawa umożliwiających zmodyfikowanie tego przepisu, w tym w szczególności zmianę terminu początkowego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Bezspornie decyzje z zakresu świadczeń rodzinnych mają charakter aktów konstytutywnych, które co do zasady mają moc na przyszłość, nie wyklucza to jednak, że mogą one mieć również moc wsteczną. Każdy bowiem akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem tego stanu faktycznego. Można zatem uznać, że akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki pozostaje w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W takiej zaś sytuacji decyzja (akt) może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną (por. wyrok NSA z 28 października 2009 r., sygn. akt II GSK 153/09). W konsekwencji powyższego, decyzja skracająca okres, na który przyznano świadczenie uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a wydana wskutek dokonania przez stronę wyboru, opisanego w art. 27 ust. 5 u.ś.r., może posiadać moc wsteczną, co w konsekwencji umożliwi przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (art. 24 ust. 2 u.ś.r.)."

Wynika stąd, że Naczelny Sąd Administracyjny dopuszcza wydanie m.in. decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu zasiłku dla opiekuna z mocą wsteczną. Niewątpliwie zaistnienie takiej okoliczności otwiera możliwość ponownej oceny przesłanek do nabycia świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem regulacji przewidzianej w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni powyższą ocenę prawną i przedstawione powyżej wskazania co do dalszego postępowania. W szczególności, w razie ustalenia, że zachodzi określona w art. 17 ust. 5 uśr negatywna przesłanka do przyznania żądanego świadczenia, będzie zobowiązany do udzielenia stronie wyczerpującego pouczenia odnośnie możliwości dalszego jej postępowania mającego na celu wyeliminowanie tej przesłanki.