Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1407/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 136, art. 138
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 71a
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2023 r. sprawy ze skargi B. J. (J.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 15 czerwca 2023 r. nr WINB-WOA.7721.435.2022.AJ w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 maja 2020 r. J. B. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z wnioskiem o kontrolę budynku garażowo-gospodarczego przy ul. [...] w J., będącego własnością obecnie skarżącego B. J. W ocenie wnioskodawcy w budynku tym doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania tego obiektu z funkcji garażu z pomieszczeniami gospodarczymi na funkcję warsztatu samochodowego. W toku postępowania wyjaśniającego, skarżący pismem z dnia 3 września 2020 r. oświadczył, że przedmiotowy obiekt użytkowany jest jako garaż.

W dniu 23 lutego 2021 r. organ I instancji przeprowadził oględziny spornego obiektu, w toku których ustalono m.in., że w pomieszczeniach garażowych stwierdzono dwa podnośniki do samochodów oraz regał z narzędziami. Wskazano, że w pomieszczeniach garażowych znajdują się urządzenia i narzędzia mogące służyć do naprawy samochodów. Ustalono, że jedno z miejsc postojowych jest puste, a dwa pozostałe są zajęte przez pojazdy. Do protokołu z czynności dołączono 11 fotografii.

Przy piśmie z dnia 24 marca 2021 r. skarżący załączył wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] r., uznający L. B. winnego złośliwego niepokojenia skarżącego poprzez niepotwierdzone w toku postępowania zgłoszenia prowadzenia warsztatu samochodowego.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 6 kwietnia 2021 r., wydaną w oparciu o art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 682), organ I instancji nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, tj. użytkowania jako budynku garażowego z pomieszczeniami gospodarczymi.

Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od powyższej decyzji, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 lipca 2021 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał m.in., że organ I instancji przedwcześnie wydał decyzję o nakazie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, gdyż zupełnie pominął dyspozycję art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji niesłusznie ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że przedmioty znajdujące się w spornym budynku mogą świadczyć o zmianie sposobu jego użytkowania.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z dnia 11 października 2021 r. nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, tj. użytkowania jako budynku garażowego z pomieszczeniami gospodarczymi.

Na skutek odwołania skarżącego od powyższej decyzji, organ odwoławczy decyzją z dnia 1 lutego 2022 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na popełnione przez organ I instancji uchybienia w procedurze określonej w Prawie budowlanym dotyczącej legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu (art. 71a Prawa budowlanego).

Kontynuując postępowanie, organ I instancji postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2022 r. wstrzymał skarżącemu użytkowanie przedmiotowego garażu oraz nałożył na niego obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 sierpnia 2022 r., dokumentów legalizacyjnych szczegółowo wymienionych w tym postanowieniu.

Następnie decyzją z dnia 18 października 2022 r. organ I instancji nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania tj. użytkowania jako budynku garażowego z pomieszczeniami gospodarczymi, gdyż inwestor nie dostarczył do dnia określonego w postanowieniu, tj. do 30 sierpnia 2022 r. (pomimo wezwania z dnia 9 września 2022 r.) kompletu wymaganych prawem dokumentów w zakresie określonym w postanowieniu.

Po rozpatrzeniu kolejnego odwołania skarżącego, organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy szczegółowo zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania. Następnie, powołując się na przepisy art. 71 ust. 1 i art. 71a Prawa budowlanego wyjaśnił, na czym polega zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i jaka jest procedura legalizacji samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania. Organ wywiódł z tych przepisów, że legalizacja samowoli budowlanej w zakresie zmiany sposobu użytkowania możliwa jest tam, gdzie da się to pogodzić z wymogami prawa poprzez przedłożenie dokumentów określonych w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. takich, jakie byłyby wymagane w przypadku spełnienia wymogu zgłoszenia budowlanego złożonego właściwemu organowi. Jeśli obowiązek taki zostanie wykonany, ustala się opłatę legalizacyjną na podstawie art. 71a ust. 2 Prawa budowlanego. Z kolei nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jest możliwe tylko wówczas, gdy zobowiązany nie wykonał w terminie nałożonych obowiązków lub mimo wstrzymania w dalszym ciągu kontynuował zmieniony sposób użytkowania.

W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie i zgromadzony w nim materiał dowodowy świadczą o tym, że doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Z akt sprawy wynika, że pomieszczenia garażu są wyposażone jako pomieszczenia warsztatu samochodowego, przedmiotowy budynek wybudowany został jako garaż z pomieszczeniem gospodarczym i kotłownią. W budynku znajdują się dwa pomieszczenia mogące pomieścić łącznie 4 samochody. W budynku znajdują się urządzenia służące do naprawy samochodów jak kompresor, sprężarka, spawarka, butla z tlenem. Ilość zgromadzonego sprzętu, jak również jego różnorodność, a także warunki kubaturowe pomieszczeń wskazują na przystosowanie obiektu do działalności warsztatowej.

Organ odwoławczy wskazał też, że skarżący miał zamiar dokonać formalnej zmiany sposobu użytkowania, co zostało potwierdzone jego wystąpieniem z dnia 18 maja 2020 r. do Urzędu Miasta w J. W dniu 16 czerwca 2020 r. Prezydent Miasta J. wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku garażowego na budynek mieszkalny z częścią usługową polegającą na naprawie elektryki samochodowej.

Organ zauważył ponadto, że dokonana zmiana sposobu użytkowania wywiera wpływ na warunki bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotnego, pracy, higieniczno-sanitarne lub w zakresie ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej wzruszenia. Ocena co do istoty sprawy dokonana przez organ odwoławczy jest tożsama z rozstrzygnięciem sprawy podjętym przez organ I instancji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia, że:

a. skarżący, będący właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w J. dokonał zmiany faktycznego zakresu użytkowania obiektu z funkcji garażowej na funkcję usługową w zakresie prowadzenia warsztatu samochodowego, podczas gdy skarżący kilkukrotnie wskazywał, iż budynek został posadowiony i jest wykorzystywany zgodnie z projektem budowlanym, a w niniejszym budynku nie prowadzi działalności gospodarczej,

b. rodzaj zgromadzonego sprzętu, świadczy o podjęciu działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego i zdrowotnego, a także wpływa na wielkość lub układ obciążeń, co stanowi również zmianę sposobu użytkowania obiektu, podczas gdy skarżący użytkuje wspomniany budynek zgodnie z projektem budowalnym oraz zgodnie z ustanowionymi warunkami bezpieczeństwa pożarowego wskazanymi w istniejącym projekcie,

c. organy przyjęły, iż na wskazanej nieruchomości znajduje się jeden garaż, podczas gdy na nieruchomości znajdują się 3 garaże i organ I instancji nie wyjaśnił który garaż brał pod uwagę wydając decyzję,

d. skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku postanowieniem organu I instancji z dnia 19 kwietnia 2022 r., co uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, podczas gdy skarżący wskazywał, iż pismem z dnia 26 maja 2022 r., drogą elektroniczną przesłał organowi I instancji wymagane dokumenty, w jakich posiadaniu był,

e. przedmiotowy budynek nie jest użytkowany zgodnie z projektem budowlanym, co skutkuje stwierdzeniem, iż skarżący zmienił sposób użytkowania obiektu, podczas gdy skarżący kilkukrotnie wskazywał, iż użytkuje wskazany obiekt zgodnie z projektem budowlanym co daje podstawę do stwierdzenia, iż niniejszy projekt budowlany nie został przez organy sprawdzony i przenalizowany,

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 79 § 2 w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, w postaci przeprowadzenia przez organ I instancji w dniu 4 stycznia 2023 r. oględzin bez udziału pełnomocnika skarżącego co skutkowało uniemożliwieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu, brakiem możliwości składania wyjaśnień oraz zadawania pytań, jak i kwestionowania czynności dokonanej przez organ I instancji,

3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niewskazanie w skarżonym postanowieniu uzasadnienia faktycznego i prawnego, wskazującego czytelnie na motywy jakie kierowały organem II instancji przy wydaniu skarżonej decyzji, w szczególności:

a. sporządzenie przez organ II instancji błędnego uzasadnienia prawnego w postaci wprowadzenia skarżącego w błąd, czy też nieporozumienia, wywołanego przytoczeniem przez organ II instancji przepisów rozdziału 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez wskazania, którego działu wskazane przepisy dotyczą, co wywołało u skarżącego niezrozumienie i zamieszanie z uwagi na fakt, iż w niniejszym rozporządzeniu pojawia się kilka rozdziałów 7;

b. niewyjaśnienie przez organ II instancji skarżącemu, jakie wymagania zostały przez niego naruszone z uwagi na stwierdzenie, iż rodzaj zgromadzonego sprzętu świadczy o podjęciu działalności zmieniającej warunki i jakie warunki powinien spełnić skarżący z uwagi na zmianę sposobu użytkowania wskazanego obiektu.

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, tj. użytkowania jako budynku garażowego z pomieszczeniem gospodarczym, w warunkach gdy budynek został posadowiony i jest wykorzystywany przez skarżącego zgodnie z projektem budowlanym.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia temu organowi. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 24 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę zwracając uwagę, że niniejsze postępowanie jest jednym z trzech postępowań w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania garaży położonych na tej samej nieruchomości, a z zaskarżonej decyzji nie wynika, którego z garaży ona dotyczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wskazać wypadnie, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Z kolei sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa, jak już wyżej wskazano, na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy w sposób nieuprawniony nie zareagował na dokonane przez organ I instancji naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 k.p.a., w świetle których był on zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a następnie wyrazić to w rozstrzygnięciu, którego treść nie może budzić wątpliwości. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji stanowi bowiem jej istotę, wyrażającą rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie przesądza o istocie sprawy. Rozstrzygnięcia nie można zatem ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Przypomnieć w tym miejscu przyjdzie, że zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, nakazano skarżącemu "przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania w/w tj. użytkowania jako budynku garażowego z pomieszczeniami gospodarczymi". Wydaje się przy tym, że przez zawarte w tym rozstrzygnięciu wyrażenie "w/w" można rozumieć opisany w osnowie decyzji budynek garażowo-gospodarczy zlokalizowany przy ul. [...] na działce nr 1, obręb J. w J. Takie rozstrzygnięcie nie spełnia przedstawionych wyżej standardów, gdyż nie określa w sposób jednoznaczny i precyzyjny budynku, którego dotyczy nałożony na skarżącego obowiązek.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że przedmiotowa działka nr 1, zabudowana jest więcej niż jednym obiektem budowlanym. Wynika to nie tylko ze składanych przez skarżącego w toku postępowania oświadczeń i wyjaśnień, ale również ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z mapy ewidencyjnej (pomiędzy k. 28 i k. 29 akt organu I instancji). Wydruk ten, co wynika z jego treści, jest dokumentem "bez mocy prawnej", lecz w istocie obrazuje to, co jest powszechnie dostępne w internetowym portalu: geoportal.gov.pl. Tymczasem w kontrolowanej decyzji - ani w rozstrzygnięciu, ani też w uzasadnieniu - nie odniesiono się do tych okoliczności. Również pomimo kilkukrotnych oględzin przedmiotowej nieruchomości, do żadnego z protokołu tych oględzin nie dołączono chociażby szkicu, nie wspominając o mapce, obrazującego lokalizację na działce budynku będącego przedmiotem postępowania. Nawet ze wspomnianego wyżej wydruku mapy ewidencyjnej nie wynika, którego obiektu (budynku) dotyczy postępowanie. W konsekwencji brak jest również analizy porównawczej w zakresie objętego kontrolą budynku garażowego z budynkami i ich przeznaczeniem wynikającym z projektu zagospodarowania terenu, będącego integralną częścią zatwierdzonego projektu budowlanego. Takie działanie organów obydwu instancji stanowi o niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (art. 7, art. 77 k.p.a.), co z kolei doprowadziło do wadliwego zredagowania rozstrzygnięcia decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.).

Z kontekstu sprawy, w tym z twierdzeń skarżącego, jak również z informacji znanych Sądowi z urzędu (z sądowej bazy OSO) wynika, że kontrolowane obecnie postępowanie nie jest jedynym postępowaniem prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego w odniesieniu do obiektów budowlanych będących własnością skarżącego i zlokalizowanych na przedmiotowej działce. Jakkolwiek fakt ten sam w sobie nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji, to jednak z uwagi na opisane wyżej okoliczności związane z uchybieniami w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, odniesienie się do tych innych postępowań winno się znaleźć co najmniej w relacji organu co do stanu faktycznego sprawy. Wówczas bowiem umożliwiłoby to kontrolę Sądu również w aspekcie przedmiotowym, co do zasadności prowadzenia kilku postępowań. Mogłoby się bowiem okazać, że związek pomiędzy tymi sprawami umożliwia ich połączenie lub przynajmniej łączne prowadzenie, co niewątpliwie przyczyniłoby się do realizacji zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.).

Powyższe naruszenia uniemożliwiają Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowości pozostałych ustaleń, a w konsekwencji co do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji musi bowiem w pierwszej kolejności ocenić jej zgodność z przepisami postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zgodności z przepisami prawa materialnego.

W szczególności nie jest możliwa ocena, czy w istocie doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, gdyż nie wiadomo, o który obiekt chodzi, a tym samym którego obiektu dotyczy powoływane przez organy pozwolenie na budowę. W konsekwencji nie wiadomo również, którego obiektu dotyczy zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy, a w szczególności protokoły oględzin i załączony do nich materiał fotograficzny.

Na uwzględnienie zasługuje też zarzut skarżącego w zakresie nieprecyzyjnego powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "rozdziału 7" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225). Rozdział 7 występuje w tym rozporządzeniu w kilku działach. Oczywiście można się domyślać, którego działu dotyczą rozważania organu, jednak w świetle art. 107 § 3 k.p.a. nie usprawiedliwia to dokonanego naruszenia. Można się zastanawiać, czy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez względu jednak na rozstrzygnięcie tej kwestii, naruszenie to może wprowadzać strony w błąd, co z kolei narusza standardy demokratycznego państwa prawa (art. 6 k.p.a.).

Nie jest natomiast zasadny zarzut dotyczący wykonania przez skarżącego obowiązków nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia 19 kwietnia 2022 r. Jakkolwiek w aktach znajdują się wydruki dokumentów przesłanych przez skarżącego mailem w dniu 26 maja 2022 r., to jednak z uwagi na treść i formę nie sposób ich uznać za te, do których przedłożenia został skarżący zobowiązany.

Odnosząc się na koniec do zarzutu przeprowadzenia przez organ w dniu 4 stycznia 2023 r. oględzin bez udziału pełnomocnika skarżącego z przyczyn leżących po stronie organu, to o ile zarzut ten można uznać za zasadny, to nie zostało przez skarżącego wywiedzione, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Sąd również nie znajduje takiego związku.

Wszystko powyższe zaważyło o tym, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., musiało skutkować jej uchyleniem, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji.

Sąd nie skorzystał z dyspozycji art. 135 p.p.s.a. i nie uchylił jednocześnie decyzji organu I instancji, albowiem w ocenie Sądu organ odwoławczy winien podjąć próbę uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. a następnie dokonać ponownej oceny tego materiału i rozstrzygnąć sprawę co do istoty (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) z uwzględnieniem oceny wyrażonej w niniejszym wyroku. Natomiast w sytuacji, gdy okaże się, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione (art. 136 § 4 k.p.a.) lub konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał w ocenie organu odwoławczego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy uchyli decyzję organu I instancji i przekaże sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi wskazując przy tym, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.).

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz opłata za czynności radcy prawnego obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).