Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 605/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 2, 4
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi H sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 4 maja 2023 r. nr BP.501.700.2022.1284.KA12.380176 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona, Spółka) decyzją z 4 maja 2023 r. nr BP.501.700.2022.1284.KA12.380176, utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszoinstancyjny, ŚWITD) z 21 marca 2022 r. nr [...], o nałożeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł.

W podstawie prawnej decyzji powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm. dalej K.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1, art. 39f ust. 1, art. 39j ust. 1 -3, art. 39k ust. 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 180, dalej: u.t.d.), Ip. 4.2, Ip. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Z akt administracyjnych wynika, że w trakcie kontroli w zakresie wykonywania przewozu drogowego, przeprowadzonej w Spółce za okres od 5 listopada 2020 r. do 5 listopada 2021 r., stwierdzono, że przedsiębiorca korzystał ze świadczenia przez kierowców na jego rzecz usług prowadzenia pojazdów na podstawie umowy cywilnoprawnej. Zatrudniał 72 kierowców, za których uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz, przedsiębiorcę wykonującego osobiście przewozy.

Trzynastu kierowców nie posiadało ważnych badań lekarskich, stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.) zatem na podstawie lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. kara pieniężna wynosi 13.000 zł.

Dwunastu kierowców nie posiadało ważnych badań psychologicznych, stwierdzających brak przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d.) zatem na podstawie lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. kara pieniężna wynosi 12.000 zł.

Przebieg i wyniki kontroli zostały ujawnione w protokole kontroli z 21 stycznia 2022 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ŚWITD decyzją z 21 marca 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. Przy czym wskazał, że łączna kara pieniężna za stwierdzone naruszenia wynosi 25.000 zł, jednakże w związku z brzmieniem art. 92a ust. 4 u.t.d. karę ograniczono do 3.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2, 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. w sytuacji, gdy art. 92a ust. 2 u.t.d. i załącznika 4 do u.t.d. przewidziano sankcje wyłącznie wobec osób fizycznych, a nie jednostek organizacyjnych.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść zastosowanych w sprawie przepisów prawa.

Wyjaśnił też, że postępowanie toczy się wobec Spółki jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). W sprawie doszło do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez Spółkę nie jako wykonawcę przewozu, lecz inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy.

Organ wskazał, że u.t.d. przewiduje odrębną odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy, zarządzającego, osoby, o której mowa w art. 7c, a także każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym transportem oraz podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Mianowicie w załączniku nr 3 został zamieszczony wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych, które nakładane są na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Załącznik nr 1 stanowi natomiast wykaz wykroczeń oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia, których dopuścił się kierujący. Zaś w załączniku nr 4 do ww. ustawy ustawodawca przewidział wykaz naruszeń i wysokość kar nakładanych na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem lub transportem czy każdą inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Ukaranie każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia określone w załącznika nr 4 u.t.d. w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec strony za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Organ podkreślił, że niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na stronę jako każdą inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym.

W skardze do sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji drugoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie, tj.:

1.1. art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2, 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez nałożenie kary na Spółkę (jednostkę organizacyjną) w sytuacji gdy w art. 92a ust. 2 u.t.d. i zał. nr 4 do u.t.d. przewidziano sankcje, które mogą być stosowane wyłącznie wobec osób fizycznych, a nie jednostek organizacyjnych;

1.2. art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 oraz Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za różne rodzaje naruszeń, a nie wielu odrębnych kar za te naruszenia i następnego ich ograniczenia do wysokości 3.000 zł, czyli wymierzenie kary nieprzewidzianej przez ustawę o transporcie drogowym, która wymaga dokonania odrębnych w sensie materialnoprawnym rozstrzygnięć odnoszących się do każdego ze stwierdzonych naruszeń z osobna i następnie ograniczenia sumy nałożonych kar;

1.3. art 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do ustawy w sytuacji gdy w załączniku do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny zostać uregulowane w ustawie zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege scripta, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że podmiotem odpowiedzialnym na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. za naruszenia sklasyfikowane w załączniku nr 4 do u.t.d. jest wyłącznie osoba fizyczna. Zatem Spółka nie może być uznana za zarządzającą transportem. Nie można jej uznać również za osobę, o której mowa w art. 7c. Spółka nie jest także inną osobą wykonująca czynności związane z przewozem drogowym.

Zdaniem strony art. 1 ust. 2 pkt. 2 u.t.d., rozróżnia poszczególne podmioty, odróżniając podmiot wykonujący przewóz od innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym. Z powyższego wynika, że Spółka nie jest podmiotem zarzuconych i przypisanych jej naruszeń.

Strona zarzuciła też, że organ przypisał jej odpowiedzialność za dopuszczenie się dwóch odrębnych naruszeń, co nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w sentencji decyzji, w której organ wymierza jedynie wspólną dla wszystkich naruszeń karę w wysokości 3.000 zł. Przepisy u.t.d. wymagają w pierwszej kolejności nałożenia odrębnych kar pieniężnych za każde z naruszeń - każde z naruszeń stanowi bowiem osobną, samoistną podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Przepisy nie dają podstawy do nałożenia jednej, wspólnej kary za wszystkie stwierdzone naruszenia. W szczególności uzasadnieniem dla takiego działania nie może być fakt wydawania tych rozstrzygnięć na podstawie jednego przepisu - art. 92a u.t.d. Dopiero na końcu po nałożeniu kar za poszczególne naruszenia powinno nastąpić ich zsumowanie i ograniczenia ich wysokości poprzez absorbcję - działanie analogiczne do kary łącznej w prawie karnym. Strona bowiem chcąc zaskarżyć jedynie część decyzji w zakresie dotyczącym jednego lub kilku ze stwierdzonych naruszeń nie ma tej możliwości. Ma to wpływ chociażby na wysokość wpisu stosunkowego od skargi do WSA - gdyby strona chciała podważać jedynie jedną lub kilka ze stwierdzonych kar, to wpis wówczas byłby zdecydowanie niższy.

Jako przykład prawidłowo wymierzonej kary strona przedstawiła zanonimizowana decyzję wydaną na gruncie przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tzw. ustawa SENT).

Ponadto strona wskazała, że w jednej ze spraw znanej pełnomocnikowi strony. organ odwoławczy uchylił decyzję zapadłą na gruncie przepisów u.t.d., wskazując, że błędne było nałożenie przez organ I instancji jednej kary za dwa odrębne naruszenia ustawy, gdyż organ I instancji powinien był wydać dwa odrębne rozstrzygnięcia w sensie materialnym, gdyż dotyczyły odrębnych naruszeń.

Uzasadniając skargę w przedmiocie naruszenia zasady nullum crimen sine lege scripta, strona podniosła, że wskazanie sankcji i naruszenia zostało zamieszczone w załączniku nr 4 do u.t.d., pod Ip. 4.2 oraz Ip. 4.3. Tymczasem czyn zabroniony (a takim niewątpliwie są naruszenia) musi być określony w ustawie. Podobnie, zgodnie z zasadą nulla poena sine lege poenall również kara i jej wysokość musi być określona w ustawie. Zgodnie z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej, "w załącznikach do ustawy zamieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, wzory, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym."

Powołując się na art. 42 ust 1 Konstytucji RP oraz orzecznictwo doktrynę strona podniosła, że umieszczenie opisu naruszeń (ich znamion) oraz wysokości grożących kar w załączniku do ustawy a nie w samej ustawie jest błędem nie tylko legislacyjnym, ale narusza normy konstytucyjne i powoduje, że podmiot nie powinien być karany za naruszenia stypizowane poza ustawą - w załączniku do niej, bowiem załącznik znajduje się poza hierarchią źródeł prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2021 r., poz.137) i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r. poz. 2599 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone badanie sprawy w tak zakreślonych granicach wykazało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja organu odwoławczego z 4 maja 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 21 marca 2022 r., którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowców, którzy nie posiadali orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (naruszenie z lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d.) oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowców, którzy nie posiadali orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (naruszenie z lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.).

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.), która określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).

W skardze do sądu administracyjnego strona nie kwestionuje stwierdzonego braku badań lekarskich i psychologicznych kierowców o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Kwestią sporną jest ponoszenie przez Spółkę z o.o. - osobę prawną odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że Spółka jest podmiotem odpowiedzialnym za zaistniałe naruszenia. Wynika to z treści art. 92a ust. 2 u.t.d., który stanowi, że: zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

Nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że przepis ten ma zastosowanie tylko do zarządzającego transportem, albowiem dotyczy on również każdej innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego,

Odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe ma charakter obiektywny i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. (por. wyrok NSA z 12 października 2016 r. sygn. II GSK 800/15, publ.: CBOSA).

W sprawie niniejszej skarżąca Spółka nie wyznaczyła osoby zarządzającej, wpisanej do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego i sama nie może być zarządzającym transportem, bo jest spółką prawa handlowego. W takiej sytuacji, skoro Spółka jako przedmiot działalności wpisany do KRS, wskazała, m.in. działalność taksówek osobowych, posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, zatrudnia kierowców, którzy wykonują przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki z wykorzystaniem udzielonej jej licencji, to stwierdzenie naruszeń z załącznika nr 4 uzasadnia przypisanie odpowiedzialności Spółce. To bowiem na skarżącej Spółce ciążył obowiązek dopilnowania, aby przewóz był wykonywany przez kierowcę legitymującego się wymaganymi orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi.

Z treści art. 39a ust. 1 u.t.d. wynika, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3); nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do treści art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39l ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Z powołanych wyżej przepisów wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Nadrzędnym celem regulacji zawartych przepisach u.t.d. jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego. Podkreślenia wymaga, odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (vide: wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19, pub. CBOSA).

W tym stanie rzeczy niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2, 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., podnoszony w pkt. 1.1 skargi.

Nie mógł też odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut naruszenia art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 oraz Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., poprzez nałożenie na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za różne rodzaje naruszeń, podnoszony w pkt. 1.2 skargi.

Rozważając ten zarzut wskazać należy, że od decyzji administracyjnych w szczególności dotyczących nakładania kar administracyjnych, wymagana jest precyzja i pełna zgodność z przepisami prawa procesowego. Musi bowiem być absolutnie jasne, czy i w jakim zakresie decyzja jest prawomocna oraz co i w jakim zakresie jest przedmiotem kontroli instancyjnej.

Przepisy u.t.d. wyraźnie wskazują, że etapem początkowym postępowania jest jedna kontrola, a etapem końcowym jest jedna kara. Wysokość tej kary po jednej kontroli podlega ustawowemu ograniczeniu, a to sprawia, że wszystkie naruszenia i jednostkowe kary muszą być rozpatrywane jednocześnie, gdyż są ze sobą ściśle związane i są przedmiotem jednej sprawy administracyjnej o ukaranie za wszystkie naruszenia stwierdzone w czasie jednej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli na drodze lub w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i był prezentowany w licznych wyrokach. (np. wyrok NSA z 25 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1544/11, publ.: CBOSA).

Zauważyć należy, że przedmiotem omawianej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej za naruszenia prawa stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli. Zatem sprawa jest jedna, a naruszeń prawa badanych w toku tej sprawy może być wiele. W wyniku sprawy zostaje na stronę nałożona kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Ta jedna kara pieniężna nie wynika jednak z prostego zsumowania kar za poszczególne naruszenia, bowiem jej górna granica jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w ustawie. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w ustawie. Nie chodzi więc o wiele spraw i wiele pojedynczych kar, tylko o jedną sprawę, spowodowaną niekorzystnym dla strony wynikiem kontroli oraz jedną karę za wszystkie stwierdzone uchybienia. Sposób obliczenia wysokości tej kary ustawodawca określa w ustawie: stanowi ona sumę kar za poszczególne naruszenia, ale nie może przekraczać wysokości granicznych dla danego rodzaju kontroli. W rozpoznawanej sprawie suma kar wynosiła 25.000 zł, jednak z uwagi na brzmienie art. 92a ust. 4 u.t.d., została ograniczona do kwoty 3.000 zł.

Skoro decyzja taka jest niepodzielna, to zadaniem GITD, wynikającym z art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 K.p.a., było rozpatrzenie odwołania strony w całokształcie sprawy i w ramach jej dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Jeżeli strona zakwestionowała zasadność objęcia karą tylko niektórych uchybień, zaś co do innych nie wniosła zastrzeżeń, organ II instancji najczęściej nie musi w tym zakresie prowadzić szczegółowego postępowania. Powinien jednak wskazać, że niektóre z zarzucanych naruszeń nie są kwestionowane, zatem kary jednostkowe za te naruszenia brane pod uwagę przy obliczeniu kary końcowej są niesporne. Dostrzeżenie błędów w decyzji, także takich, których strona sama nie dostrzegła powinno, zgodnie z zasadą ogólną, prowadzić do ich korekty z zastrzeżeniem respektowania zakazu reformationis in peius. Zatem kwestionowanie w odwołaniu tylko niektórych składników kary, ani nie powoduje uprawomocnienia się decyzji co do pozostałych naruszeń, ani nie ogranicza zakresu kontroli organu II instancji. Kontrola ta przy decyzji niepodzielnej, obejmuje całość sprawy administracyjnej i całość orzeczenia o karze (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 1516/15, publ.: CBOSA).

Nie może także odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut poniesiony w pkt. 1.3 skargi, tj.: naruszenia art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w związku z § 29 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia stypizowane w załączniku nr 3 do u.t.d. w sytuacji, gdy w załączniku do ustawy umieszcza się w szczególności wykazy, wykresy, tabele i opisy o charakterze specjalistycznym, natomiast znamiona naruszeń powinny być uregulowane w ustawie, zgodnie z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine lege, która odnosi się również do administracyjnych kar pieniężnych.

Bezzasadne jest odwoływanie się strony w petitum skargi do załącznika nr 3 do u.t.d., który stanowi wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., podczas gdy naruszenia dotyczące zarządzających transportem drogowym zostały stypizowane w załączniku nr 4 do u.t.d., stanowiącym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (a więc w przepisie stanowiącym podstawę odpowiedzialności skarżącej).

Sąd nie dostrzega, aby ustawodawca w zakresie konstruowania wskazanego w załączniku nr 4 do u.t.d. opisu czynu objętego sankcją administracyjną naruszył przepisy Konstytucji.

Pod poz. lp. 4.2 i lp. 4.3 jest opis typu zachowania sankcjonowanego administracyjnoprawnie w art. 92a ust. 2 u.t.d. Opis czynu w powyższym zakresie jest precyzyjny i klarowny.

Podobny zarzut był przedmiotem rozważań NSA, który w wyroku 12 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 435/22, stwierdził, że opis naruszenia wskazanego pod poz. 16 w załączniku nr 4 do u.t.d., które zostało przypisane skarżącemu i za które wymierzono mu karę, jest jasny i jednoznaczny, tym samym nie zostały naruszone warunki określoności czynu objętego sankcją administracyjną (wskazanego w ustawie). Pogląd tam wyrażony Sąd w składzie orzekającym podziela.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 150 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.