Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 82/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6q ust. 1,art. 6j ust. 3b i 3c
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 122, art. 180, art. 187, art. 191
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Z. z [...] r. nr [...], w całości.


UZASADNIENIE

J. S. (Skarżący, Strona) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ II instancji) z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Związku Międzygminnego z siedzibą w [...] (dalej również: organ I instancji, Związek) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 23 sierpnia 2013 r. do siedziby Związku Międzygminnego z siedzibą w [...] wpłynęła deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi złożona przez J. S. jak dla nieruchomości zamieszkałej dla 1 osoby. W dniu 8 grudnia 2021 r. Strona złożyła deklarację zerową obowiązująca od listopada 2021 r. Następnie, w dniu 19 kwietnia 2021 r. została złożona deklaracja jak dla nieruchomości zamieszkałej na 1 osobę od maja 2022 r., po czym 13 października 2022 r. została złożona deklaracja zerowa obowiązująca od listopada 2022 r. Z kolei w dniu 8 maja 2023 r. została złożona kolejna deklaracja jak dla nieruchomości zamieszkałej na 1 osobę od maja 2023 r.

Według organu Skarżący nie złożył właściwej deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na ww. nieruchomość od 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2023 r. organ I instancji wszczął postępowanie wobec Z. i J. S. zmierzające do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi za lata 2018-2022. W dniu 3 kwietnia 2023 r. Z. S. wyjaśniła, że nie jest już właścicielem nieruchomości.

W piśmie z [...] kwietnia 2023 r. Strona oświadczyła, że nieruchomość w [...] należy wyłącznie do niego, jest wykorzystywana tak jak to wynika z corocznych decyzji podatkowych od nieruchomości; w latach poprzednich była użytkowana różnie: pobyt całoroczny z małymi przerwami lub sezon wiosna/lato/jesień z wyjazdem w całym sezonie zimowym; nieruchomość w [...] należy wyłącznie do Z. S.

W wyniku oględzin stwierdzono, że na terenie ogrodzonej działki znajduje się budynek murowany, pomieszczenia wyposażone są w meble i sprzęt użytku codziennego, kominek z rozprowadzeniem ciepłego powietrza, woda z wodociągu publicznego, przydomowa oczyszczalnia ścieków, instalacja fotowoltaiczna, według oświadczenia strony od 2018 r. mieszkał razem z żoną, a przynajmniej od 2 lat prowadzi osobne gospodarstwo domowe, co potwierdzają złożone deklaracje, iż w [...] przez cały rok mieszka żona Z. a J. S. w okresie zimowym.

W dniu 20 czerwca 2023 r. wpłynęła odpowiedź od ZWiK odnośnie zużycia wody na nieruchomości. Z zestawienia wynikało, że nieruchomość jest użytkowana sporadycznie w okresie październik-listopad i marzec-kwiecień każdego roku, intensywnie w okresie maj-wrzesień, a w miesiącach zimowych grudzień-luty nieruchomość nie jest w ogóle użytkowana.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji określił Skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 210 zł za 2018 r. 210,00 zł za 2019 r., 54 zł za każdy miesiąc, tj. maj, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień i październik 2020 r., 42 zł za każdy miesiąc, tj. maj, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień i październik 2021 r., 140 za każdy miesiąc, tj. maj, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień i październik 2022 r. od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, położonej w miejscowości [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że właściciel nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy czy też inny wykorzystywany jedynie przez część roku, ma obowiązek zbierania powstałych na nieruchomości odpadów komunalnych i pozbywania się tych odpadów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W ocenie organu Strona nie może "wyłączyć się" z tego obowiązku, tłumacząc np. że powstałą niewielką ilość odpadów komunalnych wywozi ze sobą do miejsca zamieszkania. Zdaniem organu I instancji deklaracja powinna dotyczyć nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, co potwierdziły oględziny nieruchomości i oświadczenia stron o przebywaniu w nieruchomości w miesiącach letnich. Odnosząc się do wyjaśnień Strony organ stwierdził, że na sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości nie ma wpływu sposób jej opodatkowania, przy czym strona sama przyznała, że w sezonie zimowym mieszka i przebywa w [...]. Organ ustalił, że nieruchomość wykorzystywana była w celach rekreacyjno-wypoczynkowych przez część roku, na co według organu jednoznacznie wskazują przeprowadzone oględziny, oświadczenie Strony o zamieszkiwaniu w miesiącach zimowych w [...], zerowe zużycie wody w miesiącach zimowych.

Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, decyzją z dnia [...] r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że przeprowadzone przez Związek postępowanie dowodowe przesądziło, że wątpliwości Związku co do złożonej przez zobowiązanego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym były uzasadnione i w konsekwencji uprawniały Związek do wydania zaskarżonej decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ II instancji za istotny uznał fakt, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, położonych na nieruchomości wykorzystywanej jedynie przez część roku jest opłatą roczną, ryczałtową – niezależną od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości i uiszczaną na rzecz gminy za odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych powstających na tej nieruchomości w ciągu całego roku, a jej wysokość określa rada gminy. Podkreślił, że wynika to z obowiązków gminy, nałożonych na nią przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Powołując się na orzecznictwo tut. Sądu organ II instancji wskazał, że decydujące znaczenie przy określaniu rodzaju nieruchomości, jest to, do czego faktycznie jest ona wykorzystywana i czy jest wykorzystywana.

Złożona przez Stronę deklaracja dotyczyła nieruchomości zamieszkałej, co w ocenie organu odwoławczego spowodowało błędne obliczenie wysokości opłaty miesięcznej. SKO podkreśliło, że publicznoprawny i przymusowy charakter opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyklucza po stronie podmiotów zobowiązanych do jej uiszczenia swobodę decydowania o potrzebie i obowiązku jej ponoszenia. Podmioty zobowiązane do jej uiszczenia nie mają zatem swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania przez gminę.

Zdaniem SKO rację ma organ I instancji, że okoliczność uiszczania podatku od nieruchomości nie oznacza, że przyjęty tam sposób opodatkowania nieruchomości jako budynku mieszkalnego ma bezpośrednie przełożenie na sposób ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przepisy prawa w tym zakresie dopuszczają ustalenie stawki opłat za wywóz śmieci nie tylko od domków letniskowych, ale również od innych nieruchomości, co znalazło odzwierciedlenie w przepisach prawa miejscowego. Organ odwoławczy również nie zakwestionował zastosowanego prze organ I instancji sposobu obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. S., który podniósł, że sednem skargi jest uznanie jego domu za letniskowy, mimo że dokumenty urzędowe: plan zagospodarowania przestrzennego, decyzje inwestycyjne, decyzja odbioru budynku, decyzja dotycząca podatku od nieruchomości stanowią inaczej. Zdaniem Skarżącego rozstrzygnięcia obu organów opierają się subiektywnej interpretacji pojęcia "dom letniskowy bądź inny przeznaczony do wykorzystania na cele rekreacyjno-wypoczynkowe". Dom letniskowy nie ma prawnej definicji, tymczasem jego dom jest domem mieszkalnym. Obciążenia domów mieszkalnych czy letniskowych za dostawę i odbiór mediów: wody, ścieków, ewentualnie gazu, to różnic w cenach brak, jest tylko różnicowanie cen odbioru odpadów komunalnych, co jego zdaniem jest niezgodne z art. 32 Konstytucji, i stanowi naruszenie równości obywateli wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja SKO z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Związku Międzygminnego z siedzibą w [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Istota sporu dotyczy prawidłowości ustalenia Skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi tak jak od nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

W rozpoznawanej sprawie organy wydały decyzję w oparciu o przepisy wydany na podstawie art. 6j ust. 3b i 3c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017 r., poz. 1289 r. ze zm.), dalej jako: "u.c.p.g". Zgodnie z tymi przepisami w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (ust. 3b).

Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. (ust. 3c).

W 2018 roku na terenie, na którym znajduje się nieruchomość Skarżącego, obowiązywała uchwała nr VIII/45/2016 Zgromadzenia Związku Międzygminnego z [...] sierpnia 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych tylko przez część roku. Z kolei zgodnie z podjętymi uchwałami Zgromadzenia Związku w sprawie wysokości stawek oraz terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nr IV/26/2019 z 20 listopada 2019 r., nr X/64/2020 z [...] grudnia 2020 r. i nr XIII/74/021 z [...].10.2021 r. od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, nakłada się obowiązek ponoszenia przez właścicieli opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji.

W myśl § 1 uchwały nr VIII/45/2016 z [...] sierpnia 2016 r. "ustala się dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości:

a) jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 210,00 zł,

b) jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny - 390,00 zł."

Przepis ten rozróżnia: (a) nieruchomości na których znajdują się domki letniskowe, (b) inne nieruchomości. W obu przypadkach, obok wyróżniających kryteriów przedmiotowych (nieruchomość z domkiem, inna nieruchomość), cechą, stanowiącą prawną przesłankę zastosowania opłaty, jest ich wykorzystywanie na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września (kryterium funkcjonalne odnoszące się do sposobu i okresu używania nieruchomości). Należy przy tym uznać, iż oba te kryteria muszą zostać spełnione łącznie. Nie można bowiem uznać, iż kryterium funkcjonalne odnosi się wyłącznie do "innych" nieruchomości", czyli takich, które nie są gruntami na których znajdują się domki letniskowe, ponieważ wówczas zbędne w treści przepisu byłoby słowo "inne". Z powyższego wynika, iż dla oceny czy winna zostać określona opłata w wysokości ustalanej ww. uchwałą, obowiązkiem organu było niewątpliwe stwierdzenie, czy w przypadku nieruchomości spełnione jest jedno z kryteriów przedmiotowych oraz ustalenie, czy spełnione jest kryterium funkcjonalne. Przyjąć również należy, że nie można uznawać nieruchomości za wykorzystywaną wyłącznie w celach rekreacyjno - wypoczynkowych w sytuacji, gdy nie jest ona nie wykorzystywana przejściowo, niestale, a służy zamieszkiwaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Go 141/20 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie organy przyjęły, że Skarżący nie zamieszkiwał na nieruchomości, a wykorzystywał ją tylko przez część roku w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. W ocenie Sądu zgromadzone dowody nie dawały dostatecznych podstaw do sformułowania takich ustaleń, a przyjęta podstawa faktyczna rozstrzygnięcia nie daje podstaw do zastosowania przywołanego wcześniej przepisu uchwały.

W ocenie Sądu przeprowadzone dowody nie implikują stwierdzenia, że nieruchomość Skarżącego od 2018 roku z przerwami na okresy zimowe, była wykorzystywana w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. Bezsprzecznie przyjęte za podstawę tej konkluzji dowody potwierdzają, że Skarżący nie wykorzystywał nieruchomości cały rok, lecz nie podważają, że w okresach letnich była wykorzystywana nie do rekreacyjnego, lecz do nieprzerwanego zamieszkiwania przez J.S.. Nie potwierdza rekreacyjno-wypoczynkowego wykorzystania nieruchomości ocena dowodów zużycia wody, oględzin i zeznań Strony. Dowody z zestawienia zużycia wody potwierdzają wyłącznie, że nieruchomość była użytkowana sporadycznie w okresie październik-listopad i marzec-kwiecień każdego roku, intensywnie w okresie maj-wrzesień, a w miesiącach zimowych grudzień-luty nieruchomość nie jest w ogóle użytkowana. Natomiast w wyniku oględzin stwierdzono, że na terenie ogrodzonej działki znajduje się budynek murowany, pomieszczenia wyposażone są w meble i sprzęt użytku codziennego, kominek z rozprowadzeniem ciepłego powietrza, woda z wodociągu publicznego, przydomowa oczyszczalnia ścieków oraz instalacja fotowoltaiczna. Skarżący oświadczył do protokołu, że od 2018 r. mieszkał razem z żoną, a przynajmniej od 2 lat prowadzi osobne gospodarstwo domowe, co potwierdzają złożone deklaracje. Również znajdująca się w aktach administracyjnych odpowiedź Strony z dnia [...] kwietnia 2023 r., udzielona na wezwanie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2023 r., nie dają żadnych podstaw do sformułowania na ich podstawie ustalenia o wyłącznie rekreacyjno-wypoczynkowym sposobie wykorzystywania nieruchomości. Organy bez odwołania się do jakichkolwiek wymiernych danych porównawczych, czyli arbitralnie, uznały, że zużycie wody dowodzi sporadycznego (w domyśle: rekreacyjno-wypoczynkowego) korzystania z nieruchomości. Organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiły jakichkolwiek danych co do charakteru wykorzystywania nieruchomości.

Sąd uznał zatem, że organy nie podważyły stanowiska Skarżącego, który wprost wskazał, że na nieruchomości nie przebywał w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, lecz w miesiącach ujętych w deklaracjach na niej mieszkał. Zatem nie wykazano, że nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w okresie od maja do października, czyli jednej z przesłanek zastosowania § 1 uchwały z dnia 30 sierpnia 2016 r. Co więcej, Strona, aby w jak najlepszy sposób odzwierciedlić swoją sytuację w zakresie deklarowania generowania śmieci na przedmiotowej nieruchomości składał cyklicznie deklaracje, które uprawdopodabniały twierdzenia Skarżącego o zamieszkiwaniu nieruchomości w określonych miesiącach i braku przebywania na nieruchomości w miesiącach zimowych, na którą to okoliczność składał deklaracje zerowe.

Zdaniem Sądu organy w jasny i przekonywujący sposób nie obaliły twierdzenia o zamieszkiwaniu przez Stronę na nieruchomości. Podkreślić należy, że zamieszkanie w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma wyłącznie faktyczny charakter i nie należy go utożsamiać z miejscem zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W przypadku zamieszkania w rozumieniu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie ma znaczenia, czy dana osoba ma zamiar i wolę stałego pobytu na danej nieruchomości. Istotne jest jedynie, że dana nieruchomość w danym miesiącu jest miejscem, w którym koncentruje się jej aktywność życiowa. Założenie takie wynika z celu regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, którym jest zapewnienie odbioru odpadów komunalnych z tych nieruchomości, na których faktycznie przebywają (bytują ludzie), a w związku z tym przebywaniem powstają odpady komunalne. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach celowo nie posłużono się więc kategorią "miejsce zamieszkania", lecz wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 listopada 2023 r. sygn. akt I SA/Ol 272/23).

Podkreślić należy, że stosownie do art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie organy powinny przeprowadzić zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, że właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, możliwe jest przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. W procesie stosowania prawa organy podatkowe obowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. (swobodną oceną dowodów). Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916).

W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły powyższe przepisy Ordynacji podatkowej, nie ustalając w sposób dostateczny charakteru nieruchomości, czy jest ona faktycznie używana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Rozpatrując ponownie sprawę, zadaniem organów będzie dokładne zebranie materiału dowodowego obalającego, bądź nie, twierdzenia Strony o zamieszkiwaniu nieruchomości i przedstawienie dowodów na użytkowanie nieruchomości w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, co będzie uzasadniało zastosowanie odpowiedniej stawki dla takich nieruchomości.

Z powyższych powodów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżona decyzję w całości, stwierdzając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił również decyzję z dnia [...] r. uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.