Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 170/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 listopada 2022 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie wszczęte zostało wnioskiem M. M. (dalej: wnioskodawca, skarżący) z dnia 29 listopada 2022 r. (data wpływu), adresowanym do Burmistrza Gminy Trzebnica (dalej: organ), o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie udostępnienia kserokopii lub skanów:

1) zarządzeń Burmistrza Gminy Trzebnica wydanych w 2022 r.;

2) umów cywilno-prawnych zawartych przez Gminę Trzebnica w 2022 r.

Pismem z dnia 13 grudnia 2022 r., w odniesieniu do pkt 1 wniosku, organ wskazał, że w związku ze wskazanym sposobem udostępnienia informacji istnieje konieczność poniesienia przez organ dodatkowych kosztów i pobrania od wnioskodawcy opłaty w wysokości 492,50 zł odpowiadającej kosztom przygotowania kserokopii żądanej dokumentacji. W zakresie pkt 2 rzeczonego wniosku organ stwierdził, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną i wezwał skarżącego do wykazania, że uzyskanie żądanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Poinformował go również o konieczności poniesienia dodatkowych kosztów

i pobrania od niego opłaty w wysokości 2190,50 zł odpowiadającej kosztom przygotowania kserokopii żądanej dokumentacji. Organ wskazał przy tym na możliwość zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji w terminie 14 dni. Jednocześnie wyjaśnił, że rozpatrzenie wniosku nastąpi po udzieleniu odpowiedzi na wezwania dotyczące wpłat ww. kwot i wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego lub po bezskutecznym upływie terminu zakreślonego na odpowiedź, oraz

w terminie określonym przepisem art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), tj.

w terminie do dnia 27 stycznia 2023 r.

W odpowiedzi na powyższe pismo organu skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2023 r. nie zgodził się z kwalifikacją żądanej w pkt 2 informacji jako informacji publicznej przetworzonej. Jednocześnie zmienił sposób udostępnienia żądanych informacji na formę skanów.

Pismem z dnia 25 stycznia 2023 r., w związku ze zmianą sposobu udostępnienia informacji publicznej, organ wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty w wysokości

2955 zł w zakresie pkt 1 wniosku i 13143 zł w zakresie pkt 2 wniosku.

Decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr UDiP.1431.112.2.2022" odmówiono wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Powyższa decyzja została podpisana przez głównego specjalistę do spraw obsługi wniosków o udostępnienie informacji publicznej K. K.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r., wydanym na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Samorządowe Kolegiom Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO) stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że osoba podpisana pod pismem z dnia 27 stycznia 2023 r. zatytułowanym jako "decyzja nr UDiP.1431.112.2.2022" działała bez umocowania, co dyskwalifikuje ten akt jako decyzję. Pismo to nie jest decyzją administracyjną, która weszła do obrotu prawnego,

a zatem nie mogło wywołać skutków prawnych. Wobec niedoręczenia skarżącemu decyzji nie ma możliwości wniesienia skutecznego odwołania od niej. Powyższe postanowienie doręczono organowi w dniu 30 marca 2023 r.

Pismem wniesionym w dniu 6 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu

w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 29 listopada 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

i wymierzenie grzywny organowi.

Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził , że wobec uznania przez SKO w postanowieniu z dnia 28 lutego 2023 r., że pismo organu z dnia 27 stycznia 2023 r. zatytułowane jako "decyzja nr UDiP.1431.112.2.2022" nie stanowi w istocie decyzji, organ zobowiązany był do dnia 27 stycznia 2023 r. – zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., w terminie wyznaczonym w piśmie z dnia 13 grudnia 2022 r. – udzielić informacji lub wydać decyzję odmowną wraz ze stosowną argumentacją. Wygenerowane pismo z dnia 27 stycznia 2023 r. decyzją nie jest, zatem nie może być uznane jako udzielenie tejże informacji. Poza sporem pozostaje wobec tego, że organ nie przesłał żądanych informacji i dokumentów, o jakich mowa we wniosku. Skutecznie nie zakończył procedowania wniosku, wydając np. decyzję, która może być uznana za prawidłową i istniejącą w obrocie prawnym. Skarżący podniósł , że nie może

o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez pracownika organu, który nie występował z jego upoważnienia.

Z przedmiotowego wniosku jednoznacznie wynika, że skarżący domagał się przekazania informacji oraz kopii konkretnych dokumentów, a podmiot zobowiązany nie uczynił zadość powyższemu żądaniu. W związku z tym ocena dotychczasowych działań organu, podjętych w celu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie, o którym była mowa wyżej, uzasadnia zarzut jego bezczynności, a z uwagi na to, że mimo otrzymania postanowienia SKO minęły kolejne dni, a organ nie dokonuje kolejnych działań, bezczynność ta ma niewątpliwie rażący charakter.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że po zwrocie akt z SKO w dniu 30 marca 2023 r., organ wydał w dniu 13 kwietnia 2023 r. decyzję o nr UDiP.1431.112.3.2022, skutecznie doręczoną skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2023 r., którą odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 listopada 2022 r. Tym samym organ wykonał postanowienie SKO i wprowadził do obiegu prawnego decyzję podpisaną przez osobę upoważnioną do podpisywania decyzji.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący pismem z dnia 24 maja 2023 r. oświadczył, że odstępuje od żądania skargi w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku i podtrzymuje skargę w pozostałym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) (zwanej dalej p.p.s.a) - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy , bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Dostęp do informacji publicznej ma konstrukcję publicznego prawa podmiotowego – jest to uprawnienie konstytucyjne określone w art. 61 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Art. 61 ust. 3 Konstytucji wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa - wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności, praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji).

Przywołana wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej służy zatem realizacji konstytucyjnego prawa do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Nie ulega jednak wątpliwości, że akt ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest zakres podmiotowy i przedmiotowy i brak jest przesłanek negatywnych dla udostępnienia informacji.

Z kolei o bezczynności organu możemy mówić wyłącznie wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Oznacza to, że w grę wchodzi zarówno przedmiotowy, jak i podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dysponent informacji pozostaje w zwłoce.

Wymaga też podkreślenia, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują własne, krótsze od powszechnie obowiązujących, terminy do podejmowania rozstrzygnięć w wypadku wystąpienia do organu ze stosownym wnioskiem o udostępnienie informacji. Stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 k.p.a.). Celem ustawy dostępowej jest zagwarantowanie wnioskodawcy dostępu do informacji w określonym przez tę ustawę terminie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można wskazać w zasadzie trzy rodzaje terminów udostępniania informacji publicznej , a mianowicie:

- po pierwsze, udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie,

- po drugie, udostępnienie bez zbędnej zwłoki, ale w terminie nie dłuższym niż 14 dni,

- po trzecie , udostępnienie informacji w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące.

Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. Przy czym , dzień, w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu, przewidzianego dla udzielenia informacji. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji.

Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przy czym w art.13 ust.2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej .Termin ten ma charakter instrukcyjny ( zob. wyrok NSA z 11.09.2012r. I OSK 1135/12 LEX nr 1260046) . Również 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny . Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialno-prawnych konsekwencji , a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych , które pozostają w stanie bezczynności ( zob. wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2014r. IISAB/Wa 10/14 LEX nr 1465644) .

Jednocześnie błędne jest twierdzenie ,że bezczynność w dostępie od informacji publicznej następuje wtedy , gdy zobowiązany podmiot w terminie 14 dni od chwili złożenia wniosku ani nie udzieli informacji , ani nie wyda decyzji odmownej. Nie wszystkie bowiem sprawy o udzielenie informacji publicznej będą na tyle proste , aby mogły być rozstrzygnięte niezwłocznie , ponieważ niektóre mogą wymagać postępowania wyjaśniającego ( zob. wyrok NSA z 20.02.2013r.I OSK 210/13 LEX nr 1323365). Ten aspekt właśnie ustawodawca miał na uwadze przy regulacji art.13 ust.2 u.d.i.p. Dopiero nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie , w trybie art.13 ust.2 u.d.i.p. o powodach i terminie , w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia ( zob. wyrok NSA z 14.05.2014r. I OSK 1027/14 LEX nr 1464729). Przy czym zakończenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej następuje z momentem wydania żądanej informacji w formie czynności materialno-prawnej , bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania . W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z bezczynnością adresata wniosku.

. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia . A zatem , spajając tę cześć rozważań , stwierdzić należy ,że z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej.

Przechodząc od tych ogólnych uwag do oceny zasadności wywiedzionej skargi należy przypomnieć, że badanie przez sąd administracyjny bezczynności organów na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej , poprzedzone być musi oceną, czy żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieści się w jej obszarze. Przesądzenie powyższego, a więc że skarga jest dopuszczalna, pozwala bowiem dopiero na przejście do drugiego etapu kontroli – to jest do rozstrzygnięcia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienia NSA w sprawach o sygn. akt: I OSK 1475/12, I OSK 392/12, I OSK 1377/12, I OSK 1445/12, CBOSA). W tym zakresie sąd administracyjny ocenia, czy organ podjął jakiekolwiek działanie, czy dokonał tego w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielił żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy wykonany został obowiązek działań wymaganych w ustawie dostępowej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1 różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p.

W sprawie będącej przedmiotem osądu pozostaje poza sporem między stronami, że adresat wniosku, Burmistrz Gminy , należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji, o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p. W ocenie Sądu nie budzi też wątpliwości, że informacje i dane , których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia 29 listopada 2022r. mają charakter informacji publicznej, bowiem odnoszą się do zasad funkcjonowania podmiotu zobowiązanego (art. 6 ust. 1 pkt.3 lit d) i e) , pkt. 4 a) u.d.i.p. ) . W konsekwencji adresat wniosku w tym zakresie zobowiązany był do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej .

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, że zasadnicze sposoby (tryby) udzielania informacji publicznej, a także ograniczenia w jej udostępnianiu, normują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. I tak przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną "zwykłym" pismem. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj. gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej ( art.3 ut.1 pkt1 , art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)..

W realiach rozpatrywanej sprawy organ jako podmiot zobowiązany – z przyczyn , o których mowa w jego piśmie z dnia 13 grudnia 2022r. – zastosował przewidziany przez ustawodawcę instrument przedłużenia terminu do udzielenia żądanej informacji , zawiadamiając jednocześnie wnioskodawcę o tym fakcie wraz z podaniem przyczyn , z powodu których nie jest w stanie dochować ustawowego 14 - dniowego terminu. Następnie w ustalonym dwumiesięcznym terminie, tj . w dniu 27 stycznia 2023 r. w trybie decyzyjnym odmówił udzielenia żądanych informacji .Wobec tego nie sposób przyjąć, że podmiot zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego .

Z materiału aktowego kontrolowanej sprawy wynika bowiem, że organ uznając, że w terminie określonym w art. 13 ust.1 u.d.i.p. nie zdoła ustosunkować się do treści przedmiotowego wniosku, przesłał do wnioskodawcy pismo z dnia 13 grudnia 2023 r., w którym między innymi poinformował go , o nowym , dwumiesięcznym terminie załatwienia wniosku .Pismo to zawierało wyczerpujące uzasadnienie do przedłużenia terminu do załatwienia przedmiotowego wniosku.

Jedynie dla porządku na marginesie sprawy dodać należy ,że w przypadku gdy podmiot zobowiązany nie może udzielić informacji w terminie określonym w art.13 ust.1 u.d.i.p. , powinien nie tylko powiadomić wnioskodawcę o uchybieniu terminu, ale również przedstawić wnioskodawcy przyczyny opóźnienie oraz termin , w jakim udostępni informacje poprzez wskazanie konkretnej daty . Przy czym wspomniane powiadomienie nie może być ogólnikowe. Tym obowiązkom organ zadość uczynił .

W tym miejscu wskazać należy , że w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie wskazano jakichkolwiek kryteriów stanowiących jakie powody niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni należy uznać za dopuszczalne, a jakie za niedopuszczalne. W doktrynie przyjmuje się, że jest to konstrukcja analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a. jednakże ograniczona dwu- miesięcznym terminem instrukcyjnym. Katalog ten ma zatem charakter otwarty. Wspomniana regulacja ma na celu poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach przedłużenia terminu rozpoznania wniosku. W konsekwencji oceny zasadności wskazanych przyczyn przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, należy dokonywać przez pryzmat przepisów określających termin na załatwienie takiej sprawy (art.13 ust.1 u.d.i.p.) oraz przepisów określających zakres orzekania Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność (art. 149 §1 p.p.s.a.)

Wobec tego kwestionowanie w niniejszej sprawie zasadności zastosowania przez organ określonej prawnej formy działania przewidzianej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest nieuprawnione , bowiem przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalają na taki tryb procedowania. Ostatecznie wniosek został załatwiony przy wykorzystaniu przez podmiot zobowiązany właściwych prawnych form działania . Natomiast w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej poza przedmiotem rozważań w sprawie , której przedmiotem jest bezczynność organu , pozostaje kwestia merytorycznej oceny zasadności podjęcia przez podmiot zobowiązany takiej właśnie prawnej formy działania . Ocena zasadności wydania decyzji o powyższej treści może stanowić przedmiot odrębnej skargi .

Oceniając zatem z punktu widzenia poprawności proceduralnej adresowane do wnioskodawcy pismo organu z dnia 13 grudnia 2022 r., będące pierwsza reakcją organu ( odpowiedzią ) na przedmiotowy wniosek , zawierające informację o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku , stwierdzić należy ,że było właściwą prawną formą działania organu w odniesieniu do żądania objętego tym wnioskiem . Oceny tej nie zmienia fakt ,że podjęta przez organ w dniu 27 stycznia 2023 r. kolejna czynność, tym razem w trybie decyzyjnym została - z przyczyn wyłącznie proceduralnych - zakwestionowana przez SKO. Organ zadział bowiem w terminie , a więc w terminie zakreślonym jego pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. Natomiast wadliwość prawnej formy działania organu , polegająca na niewyposażeniu decyzji we wszystkie konstytutywne elementy każdej decyzji administracyjnej nie świadczy automatycznie o bezczynności organu .

Zdaniem Sądu , z punktu widzenia oceny zarzucanej organowi bezczynności w ujawnionych okoliczności sprawy istotne znaczenie ma fakt , kiedy organ otrzymał postanowienie SKO z dnia 28 lutego 2023r.w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od jego decyzji z dnia 27 stycznia 2023 r. Z materiału aktowego wynika ,że nastąpiło to w dniu 30 marca 2023r. , a zatem w dniu wniesienia skargi tj. 6 kwietnia 2023r. - z punktu widzenia przepisów kształtujących termin załatwiania tego typu spraw - organ nie był bezczynny . Podobnie jak wydając w dniu 13 kwietnia 2023r. decyzję odmowną. Innymi słowy, wykorzystywanie przez podmiot informacyjne zainteresowany administracyjnego toku postępowania nie może finalnie przemawiać na niekorzyść organu I instancji poprzez przyjęcie ,że pozostaje on w bezczynności w przypadku wydania decyzji odmownej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej

Reasumując powyższe , stwierdzić trzeba, że pod adresem organu nie można skutecznie wyartykułować zarzutu bezczynności . Skarga w kontrolowanej sprawie została bowiem wywiedziona w terminie otwartym do załatwienia przedmiotowego wniosku. Natomiast fakt niezadowolenia skarżącego ze sposobu załatwienia jego wniosku poprzez zastosowanie przez podmiot zobowiązany instrumentu przedłużenia terminu , przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. , z pełnym zachowaniem jej wymogów ,a następnie wydanie decyzji odmownej , nie może przesądzać o zasadności skargi na bezczynność organu.

Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.