Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2121/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 18
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku W.S. Sp. z o.o. (nazywana dalej: "skarżąca") na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2008 r. Nr SM [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.

Jak wynika z akt sprawy powyższy tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniami o zajęciu nr [...], [...], [...], [...] w dniu 25 listopada 2008 r. został doręczony pełnomocnikowi Spółki. Zawiadomieniami z dnia 18 listopada 2008 r. o nr od [...] do nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych w B. M. S.A., B. I.S. S.A., B.H. S.A., B.B. S.A., R.B.P. S.A. P. B. S.A., N.B.P. S.A., F.B.P. S.A., D.B. S.A., B. S.A. Przy czym M. B.B. S.A., R.B.P. S.A. oraz F.B.P S.A. poinformowały, że nie prowadzą rachunków bankowych W.S. Sp. z o.o.

Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień o zajęciu z dnia 28 stycznia 2011 r. o nr [...], [...], [...] podejmował próby zajęcia rachunków bankowych w A.B. S.A., V.B.P. S.A. oraz E. E.E. S.A. Przy czym A.B S.A. oraz V.B. S.A., E.E.E. S.A. poinformowały, iż "W.S. " Sp. z o.o. nie jest posiadaczem rachunków w tych bankach.

Z przedmiotowych akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie zawiadomień o zajęciu z dnia 14 października 2013 r., o nr [...] do nr [...] dokonał zajęcia rachunków bankowych w C.A.B. S.A., m R. B. S.A., D.N.B. S.A., G.B. S.A., I. B. S.A., M.B. S.A., E. B. S.A., F.B. S.A. Przy czym B. D. N. B. S.A., M.B. S.A., E. S.A. oraz F. B P. S.A. wskazały, iż nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz Zobowiązanej Spółki. Ponadto z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny skierował do dłużnika zajętej wierzytelności – B.F. Sp. z o.o. zawiadomienie z dnia 17 listopada 2013 r. nr [...], które po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone do nadawcy.

2. W dniu 10 maja 2013 r. "W.S. " Sp. z o.o. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z tytułu zaległości powstałej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), dalej również: u.p.e.a.

W uzasadnieniu zobowiązana Spółka podniosła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wyegzekwował w dniu 2 lipca 2007 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. kwotę należności głównej 373 477 zł, kwotę odsetek 207 634,70 zł oraz koszty egzekucji 29 958,80 zł.

Na potwierdzenie powyższego Skarżąca Spółka powołała się na pismo z dnia 14 listopada 2008 r. nr [...], w którym wierzyciel wnosił o wycofanie tytułu wykonawczego, gdyż został wystawiony na błędną kwotę. W ocenie "W.S. " Sp. z o.o. zaległości objęte tytułem wykonawczym nr SM [...] uległy zmianie i na dzień 14 listopada 2008 r. wynoszą 0 zł.

Ponadto Spółka podniosła naruszenie prawa polegające na tym, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystąpił w roli gospodarza postępowania egzekucyjnego a nie wierzyciela, którym w tym dniu był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. W dalszej części pisma Spółka podniosła, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. naruszył ustawę egzekucyjną, wydając postanowienie o umorzeniu egzekucji podczas gdy postępowanie wymiarowe w zakresie podatku CIT nie zostało jeszcze zakończone.

W rezultacie organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne i wstrzymał egzekucję podatku CIT za 2002 r. a ponadto zwrócił S. B. O. wyegzekwowaną od Spółki kwotę, która została zarachowana na poczet zaległości w CIT za 2002 r. Spółka poddała w wątpliwość zwrot nadpłaty w podatku podmiotowi, u którego nie dokonywał zajęcia środków pieniężnych. Zwrot kwoty nastąpił bez wydania decyzji o odpowiedzialności S. B. O. jako nabywcy składników majątku Spółki na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), dalej również: O.p.

3. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie z dnia 11 września2013 r. Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

4. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku "W.S. " Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego o nr SM [...] z uwagi na przedawnienie obowiązku.

Pismem z dnia 27 marca2014 r. "W.S. " Sp. z o.o. wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., o nr [...] Z Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku "W.S. " Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia [...] listopada 2008 r. z uwagi na przedawnienie.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W..

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie egzekucyjne w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, prowadzone wobec "W.S. " Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia [...] listopada 2008r. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wyjaśnił, iż w związku z przejęciem przez S.B.O. prawa wieczystego użytkowania nieruchomości należącej do w/w Spółki, na której dokonano zabezpieczenia, w/w bank dokonał wpłaty w dniu 2 lipca 2007 r. na depozytowy rachunek Działu Egzekucji Urzędu Skarbowego W. na zaległości wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] na CIT za 12/2002r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. Wpłata została dokonana z tytułu: zaległości podatkowych zbywającego tj. firmy "W.S. " Sp. z o.o. (opis z polecenia przelewu).

Ponadto organ egzekucyjny wskazał, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], została przez Spółkę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem sygn. akt: III SA/Wa 3800/06 z dnia 25 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu nadzoru z dnia [...] września 2006 r.

Po powtórnym przeanalizowaniu akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją nr [...] z dnia 5 listopada 2007 r. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie ww. decyzji spowodowało nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości 521.206,81 zł, która została zwrócona przez organ egzekucyjny na konto S. w dniu 22 lipca 2007 r., który jako nabywca składników przedsiębiorstwa "W.S. " Sp. z o.o. dokonał wpłaty na poczet zaległości wynikających z uchylonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.

5. W dniu [...] sierpnia 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję nr [...]T określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości 312 288 zł. Na jej podstawie został wystawiony tytuł wykonawczy o nr SM [...], który został zamknięty na żądanie wierzyciela w dniu 14 listopada 2008r. z uwagi na błędną kwotę. W dniu [...] listopada 2008 r. został wystawiony nowy tytuł wykonawczy o nr SM [...]. W dniu 23 grudnia 2008 r. W.S. " Sp. z o.o. złożyła odwołanie od w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r., wnosząc o uchylenie w/w decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 245 164 zł. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego W., ponownie analizując akta sprawy stwierdził, iż Spółka nie wywiązywała się ze zobowiązań podatkowych przed wszczęciem dnia 13 listopada 2008r. postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy nr SM 4/3059/08. Wpłata na zeznanie podatkowe CIT-8W za 2002 r. w kwocie 17.053 zł została dokonana z ponad trzymiesięcznym opóźnieniem wraz z należnymi odsetkami.

W ocenie organu w sprawie zaszły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "W.S. " Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia [...] listopada 2008 r. z uwagi na przedawnienie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka w dniu 22 grudnia 2015 r. złożyła zażalenie na w/w postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zwrot kwoty 391.000 zł nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. wraz z należnymi odsetkami.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. rozpatrzył powyższe zażalenie wydając postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 12 maja 2016r.

6. Strona, nie godząc się z ww. postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożyła z zachowaniem terminu, pismem z dnia 9 czerwca 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie.

W skardze Spółka zarzuciła skarżonemu postanowieniu DIS naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 79 § 1, art. 120, art. 122, art. 144 O.p. polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania i skutkujące rażącym naruszeniem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w tej sprawie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz dokonania zwrotu nadwyżki podatku dochodowego za 2002 rok wraz z odsetkami.

Strona konsekwentnie podnosiła w uzasadnieniu skargi, że organ egzekucyjny wyegzekwował kwotę 612.000 zł. i na podatek CIT zarachował 374500 zł. Następnie organ zwrócił obcemu podmiotowi (B.S.O.) kwotę 612.000 zł. Po wydaniu nowej decyzji określającej podatek w kwocie 221.000 zł., podjął ponownie postępowanie egzekucyjne i umorzył je z uwagi na przedawnienie. W ocenie Strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne z uwagi na zapłatę podatku przed wszczęciem postępowania, a pozostałe środki zwrócić Spółce, a nie Bankowi.

Skarżąca podniosła dodatkowo, że organ nie zebrał kompletnego materiału dowodowego, a utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podał podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia w sprawie.

7. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona.

4. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty skargi są chybione. Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. o nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2015 r. o nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr SM [...].

5. Z akt sprawy wynika, że "W.S. " Sp. z o.o. konsekwentnie domaga się umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazując, iż obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a organ bezprawnie zwrócił wyegzekwowane środki S.B.O. (SBO).

W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Twierdzenie Skarżącej, że w dniu 2 lipca 2007 r. na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. organ egzekucyjny wyegzekwował kwotę 612.000 zł wobec czego doszło do zapłaty podatku przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Jak wynika z akt zgromadzonych w sprawie, SBO jako nabywca składników przedsiębiorstwa "W.S. " Sp. z o.o. przejął prawo wieczystego użytkowania nieruchomości należącej do ww. Spółki, na której dokonano zabezpieczenia na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. W dniu 2 lipca 2007 r. na depozytowy rachunek Działu Egzekucji Urzędu Skarbowego W. wpłynęła kwota w wysokości 1.796.522,01 zł, przekazana z własnego rachunku przez SBO w Warszawie na zaległości wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2006 r. o nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...].

Według polecenia przelewu wpłata została dokonana tytułem "zaległość podatkowa zbywającego "W.S. " sp. z o.o., zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Skarbowego W." (karta akt sprawy nr 212).

W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie nie zachodziła przesłanka określona w art. 59 § pkt 1 u.p.e.a. Wpłata z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. została dokonana w dniu 2 lipca 2007 r. przez nabywcę składników majątku Skarżącej, co potwierdzają polecenia przelewu, a nie jak twierdzi Skarżąca wyegzekwowana z majątku Spółki.

Z akt wynika ponadto, że w dniu 22 lipca 2008 r. organ egzekucyjny zwrócił SBO kwotę nadpłaty w wysokości 521.206,81 zł, która powstała w wyniku uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2006 r. o nr [...] przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] (karta akt sprawy nr 211).

6. Jak wynika z wyjaśnień Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnioskiem z dnia 18 lutego 2008 r. Spółka występowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nr [...] odmówił zwrotu ww. podatku.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, jednak Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Zatem kwestia zwrotu podatku była przedmiotem odrębnego postępowania przed organem podatkowym, w którym Strona nie skorzystała skutecznie z przysługujących środków zaskarżenia.

7. Odnosząc się do zarzutu nieprzedawnienia zobowiązania. Zgodnie z przepisem art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Przedawnienie zobowiązań podatkowych oznacza, że po upływie określonego czasu, zobowiązanie podatkowe, chociaż niezapłacone, wygasa łącznie z odsetkami za zwłokę. Po upływie okresu przedawnienia z mocy prawa, bez konieczności wydawania żadnych decyzji, przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podatnikiem i wierzycielem podatkowym. Wierzyciel, chociaż niezaspokojony, nie ma już podstaw do egzekwowania zobowiązania podatkowego. Dobrowolne spełnienie tego zobowiązania przez podatnika prowadzi do powstania nadpłaty, która podlega zwrotowi.

W przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2008 r. o nr SM [...]. Zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2008 r. nr [....] organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia rachunku bankowego w S.B.O.. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało skutecznie doręczone Spółce w dniu 25 listopada 2008 r. Dłużnik zajętej wierzytelności otrzymał przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu w dniu 24 listopada 2008 r. Pismem z dnia 26 listopada 2008 r. S.B.O. potwierdził przyjęcie ww. zajęcia do realizacji.

Powyższe wskazuje, że bieg terminu przedawnienia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. został przerwany i zaczął biec na nowo od dnia 25 listopada 2008 r. W toku dalszej egzekucji nie zaistniały inne przesłanki, o których mowa w art. 70 ustawy O.p. powodujące przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z powyższym ww. zaległość uległa przedawnieniu w dniu 24 listopada 2013 r. W ocenie Sądu zasadne było umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak wskazano powyżej, organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania, bez względu na to czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. W związku z powyższym żądanie Skarżącej dotyczące uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § pkt 1 ustawy egzekucyjnej nie zasługiwało na uwzględnienie.

8. W ocenie Sądu zarzuty Skarżącej, co do naruszenia przez DIS art. 79 § 1, art. 120, art. 122 i art. 144 O.p. nie są zasadne. W postępowaniu egzekucyjnym nie mają bowiem zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają zasady: legalności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zaufania (art. 8 K.p.a.), udzielania informacji (art. 9 K.p.a.), przekonywania (art. 11 K.p.a.), szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) i sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 K.p.a.).

Przykładem zastosowania ww. zasad jest stanowisko, zgodnie z którym wszczęcie postępowania egzekucyjnego po złożeniu przez podatnika wniosku o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej (art. 67a § 1 pkt 2 O.p.) wymaga oceny respektowania zasad ogólnych postępowania (art. 121 § 1 O.p. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) oraz nie może doprowadzić do sytuacji, w której jedynym celem tego postępowania stanie się naliczenie opłat, o których mowa w art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., II FSK 2135/08).

Nie mniej, w ocenie Sądu, w tej sprawie nie naruszono art. 6, art. 8 i art. 39 K.p.a., które są odpowiednikami art. 120, art. 122 i art. 144 O.p. wymienionych w skardze. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze nie mogły odnieść skutku. Zdaniem Sądu orzekającego, organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza, że oceny organów są błędne. W sprawie zgromadzono dokumenty księgowe i rozstrzygnięcia, które zapadały w postępowaniu podatkowym. Na ich podstawie ustalono stan faktyczny. Strona w toku postępowania nie składała dodatkowych wniosków dowodowych i nie wskazała również jakie dodatkowe dowody powinien powołać organ.

Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty o którym mowa w art. 79 O.p. jest postępowaniem odrębnym i ustalenia w tym zakresie nie są podejmowane w ramach trybu art. 59 u.p.e.a. Wymagane jest wówczas wszczęcie odrębnego postępowania podatkowego. Sprawa zwrotu nadpłaty powinna być więc oddzielnie rozstrzygnięta i nie mieści się w zakresie kognicji Sądu rozpatrującego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [.] maja 2016 r. o Nr [...].

9. W tych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.