Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 298/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2005 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz J. K. kwotę 740 (słownie: siedemset czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], Prezydent Miasta [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, działając na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.) oraz art. 104 Kpa odmówił wydania zezwolenia J. K. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym [...], powstałym z przebudowy dawnej bramy wjazdowej do nieruchomości położonej przy ulicy [...] w O.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych winien legitymować się między innymi dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż lokal powstały z przebudowy bramy wjazdowej jest samodzielnym lokalem użytkowym o powierzchni 34 m2 oraz, iż stanowi on współwłasność członków wspólnoty mieszkaniowej lokali położonych przy ulicy [...] w O. Wnioskodawca J. K., pomimo wezwania go o uzupełnienie wniosku o dostarczenie dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu użytkowego powstałego z przebudowy dawnej bramy wjazdowej przy ulicy [...] w O. nie przedłożył dokumentów z których którykolwiek mógłby być uznany za tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a który powstał z przebudowy bramy mieszczącej się w budynku przy ulicy [...] w O., a tym samym wnioskodawca nie spełnienia wszystkich wymogów z w/w przepisu i stąd też brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się J. K. W złożonym odwołaniu wnosił o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] i uwzględnienie pierwotnie wydanej koncesji zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu w lokalu [...] obejmującym wszystkie pomieszczenia objęte tym lokalem.

W uzasadnieniu odwołania wskazywał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy przedstawił dokumenty wykazujące tytuł prawny do wszystkich pomieszczeń obejmujących lokal [...], a mieszczących się w O. przy ulicy [...], a to, co do pomieszczenia 1 A odpis księgi wieczystej Kw A Sądu Rejonowego w O., z której wynika, iż te pomieszczenia stanowią jego własność, zaś co do drugiego pomieszczenia, które zostało wyodrębnione w ramach nieruchomości wspólnej odpis z księgi wieczystej Kw B i Kw A z Sądu Rejonowego w O. z oznaczeniem udziału we współwłasności wspólnych części. Argumentował nadto skarżący, iż w sądzie toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności wyodrębnionego lokalu, w którym to postępowaniu sąd uznając jego roszczenia, co do zasady uprawnił jego do wyłącznego użytkowania tegoż lokalu. Dowodził także odwołujący, iż Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ulicy [...] w O. akceptuje ten stan rzeczy od dłuższego czasu o czym świadczy pobieranie należności z tytułu wyłącznego użytkowania bramy przez J. K. Podnosił także odwołujący, iż ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zobowiązuje podmiot gospodarczy ubiegający się o wydanie koncesji na alkohol do posiadania tytułu prawnego do lokalu, a zatem wobec powyższego należy stwierdzić, iż współwłasność jest takim tytułem prawnym do lokalu. Nadto zdaniem odwołującego lokal użytkowy powstały z przebudowy bramy mieszczącej się w budynku przy ulicy [...] w O. jest nieodłączną częścią całego lokalu użytkowego [...], którą wiąże więź technologiczna i budowlana, a zatem koncesja na sprzedaż alkoholu winna dotyczyć wszystkich pomieszczeń objętych tym lokalem.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podniesiono, iż ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uzależnia min. udzielenie koncesji na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych od wykazania tytułu prawnego na wyłączne użytkowanie lokalu w którym ma być prowadzona ich sprzedaż. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołujący wystąpił z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia, które dotyczyło sprzedaży napojów alkoholowych w dwóch odrębnych punktach sprzedaży, albowiem punkty te mieszczą się w dwóch samodzielnych lokalach użytkowych wskazanych przez stronę jako lokal gastronomiczny [...]. Udzielenie zatem J. K. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w dwóch odrębnych lokalach, z których każdy stanowił odrębny punkt sprzedaży wymagało wydania oddzielnych decyzji administracyjnych w tym przedmiocie. Kolegium argumentowało także, iż ustawodawca wprowadzając pojęcie "tytuł prawny do lokalu" nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod tym pojęciem. J. K. będąc współwłaścicielem ułamkowej części lokalu użytkowego powstałego w wyniku przebudowy dawnej bramy wjazdowej do budynku przy ulicy [...] w O. może swobodnie dysponować tym lokalem tylko w sytuacji, gdy zgodę na rozporządzania nim wyrażą wszyscy współwłaściciele. Przeznaczenie bowiem nieruchomości objętej współwłasnością na punkt sprzedaży napojów alkoholowych wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. Włączona do akt sprawy pisemna zgoda współwłaścicieli przedmiotowego lokalu stanowi jeden z dokumentów, który jest wymagany przy ubieganiu się o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i nie oznacza zgody na korzystanie z lokalu, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem organu uprawnienie strony do wyłącznego korzystania z lokalu, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych powstanie dopiero po zniesieniu współwłasności na drodze sądowej.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, na powyższą decyzję złożył J. K., wnosząc o jej uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wywodach skargi skarżący dowodził, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa, które spowodowane było wadliwą interpretacją przepisu art. 18 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 140 Kc, art. 195 Kc, art. 206 Kc oraz art. 755 Kpc przez przyjęcie, iż skarżący nie przedstawił dokumentu stwierdzającego posiadanie przez niego tytułu prawnego do korzystania z lokalu stanowiącego punkt sprzedaży. Skarżący dowodził, iż lokal stanowiący punkt sprzedaży powstał w wyniku przebudowy dawnej bramy w nieruchomości wspólnej i w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali stanowi samodzielny, wyodrębniony w ramach nieruchomości wspólnej, lokal użytkowy będący przedmiotem współwłasności właścicieli nieruchomości lokalowych wyodrębnionych w budynku przy ulicy [...]. Lokal ten stanowi jednocześnie przedmiot postępowania sądowego skarżącego o zniesienie współwłasności. Skarżącemu nie tylko jako współwłaścicielowi nieruchomości wspólnej, ale także na mocy postanowienia sądu, służy prawo do wyłącznego korzystania z tego lokalu, a zatem zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., iż nie spełnił on przesłanki z art. 18 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedziach na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, Dodatkowo podniosło, iż zarządzenie tymczasowe sądu o zabezpieczeniu roszczenia, na które powołuje się skarżący zawiera jedynie zakaz dokonywania przez członków wspólnoty mieszkaniowej lokali położonych przy ulicy [...] w O. wszelkich czynności faktycznych i prawnych, których przedmiotem byłby ten lokal do czasu zakończenia postępowania cywilnego i nie stanowi typowego tytułu prawnego do lokalu, zawierającego pozytywne rozstrzygnięcie o prawie do korzystania z tego lokalu przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270).). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 w/w ustawy).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność, tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...], który odmówił J. K. wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym [...], powstałym z przebudowy dawnej bramy wjazdowej do budynku przy ulicy [...] w O.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie odpowiada ona wymogom prawa.

Podstawę materialnoprawną odmowy wydania J. K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu i powyżej 4,5% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym [...], powstałym z przebudowy dawnej bramy wjazdowej do budynku przy ulicy [...] w O. stanowił art. 18 ust. 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 w/w wymienionej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez w przedmiotowej sprawie przez prezydenta miasta, właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Jednocześnie ustawodawca w art. 18 ust. 6 tejże ustawy nałożył na podmioty ubiegające się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązek dołączenia do wniosku o wydanie zezwolenia określonego rodzaju dokumentów, które są niezbędnymi jego załącznikami. W świetle art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych.

Zgodzić należy się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O., iż ustawodawca w art. 18 w/w ustawy w zakresie uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wprowadził ograniczenia podmiotowe oraz przedmiotowe. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest bowiem decyzją o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Wydaje się je dla indywidualnie oznaczonego podmiotu (osoby fizycznej lub prawnej) i dla konkretnego miejsca (punktu sprzedaży). Powyższe oznacza, iż nie można udzielić zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych bez określenia lokalu, w którym mają być sprzedawane napoje alkoholowe. Ustawodawca w ust. 6 pkt 2 art. 18 w/w ustawy wprowadził wymóg przedłożenia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Wprowadzając jednakże w ustawie pojęcie "tytuł prawny do lokalu" nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod tym pojęciem. Mając zatem na uwadze przepisy kodeksu cywilnego, należy uznać, iż chodzi w istocie o każdy tytuł oparty na prawie, także o charakterze obligacyjnym, który pozwala na dysponowanie lokalem stanowiącym punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Może to być, zatem własność, współwłasność, najem, użytkowanie, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego.

Prawo własności, stosownie do art. 195 Kc może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W przypadku współwłasności prawo własności przysługuje kilku osobom niepodzielnie, co oznacza, że żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje wyłączne prawo do fizycznie określonej części rzeczy, nieruchomości. Przeciwnie, każdy ze współwłaścicieli ma jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem innych współwłaścicieli. Współwłaściciel w częściach ułamkowych, a taki rodzaj współwłasności występuje w przedmiotowej sprawie, ma swój udział określony ułamkiem i może tym swoim udziałem rozporządzać. Współwłaściciel zwykły może także w każdym czasie żądać zniesienia współwłasności. Z przyjętego w doktrynie i orzecznictwie poglądu wynika, że współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi tylko odmianę własności. Udział, zatem we współwłasności, właśnie dlatego, że jest niejako wycinkiem prawa własności jest ze swej istoty prawem własności (por Jerzy Ignatowicz – Prawo rzeczowe s. 122). Stwierdzenie to prowadzi do istotnego dla praktyki wniosku, że do współwłasności stosuje się (i to bezpośrednio, a nie drodze analogii) przepisy odnoszące się do własności (przepisy o przeniesieniu własności, o zasiedzeniu itp). Współwłaściciel jest więc podmiotem własnego prawa składającego się z wiązki różnych uprawnień. Współwłaścicielowi przysługuje samoistne prawo rzeczowe sui generis, na które składa się szereg uprawnień. Z istoty współwłasności wynika, iż każdy ze współwłaścicieli może korzystać z całej rzeczy, ale nie ma prawa do jej wyodrębnionej części fizycznej. Każdy, bowiem ze współwłaścicieli, stosownie do art. 206 Kc, jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Z powyższego wywieść należy, iż zakres korzystania przez współwłaściciela z rzeczy wspólnej nie musi odpowiadać wielkości jego udziału we współwłasności, ani także jakiemukolwiek innemu określonemu ułamkowi. O zakresie współposiadania rzeczy wspólnej (lokalu użytkowego powstałego z przebudowy bramy wjazdowej) decyduje sposób jaki daje możliwość pogodzenia ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. W odniesieniu do rzeczy, co do których zachodzi konieczność skonkretyzowania przez współwłaścicieli sposobu korzystania z odpowiednich części istnieje możliwość wydzielenia współwłaścicielowi lub współwłaścicielom odpowiednich części do wyłącznego użytku (tzw. podział quoad usum). Skonkretyzowanie przez właścicieli sposobu korzystania z odpowiednich części współwłasności jest czynnością zwykłego zarządu. Podział taki jest dopuszczalny nawet wówczas, gdy właściwości rzeczy nie zmuszają do jego dokonania, lecz co do jego dokonania zgodni są współwłaściciele.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż lokal stanowiący punkt sprzedaży powstał w wyniku przebudowy dawnej bramy wejściowej do nieruchomości wspólnej przy ulicy [...]. Z tego też względu lokal ten stanowi przedmiot współwłasności właścicieli nieruchomości lokalowych wyodrębnionych prawnie w/w budynku. Skarżący, co nie budzi wątpliwości, gdyż wykazane zostało to stosownym wpisem do księgi wieczystej, jest jednym z współwłaścicieli nieruchomości lokalowej powstałej z przebudowy nieruchomości wspólnej. Służy mu zatem ex lege prawo do korzystania z przedmiotu współwłasności.

Skarżący nie tylko jest współwłaścicielem nieruchomości lokalowej powstałej z przebudowy nieruchomości wspólnej, lecz także dysponuje Uchwałą Nr [...] z dnia 12 czerwca 2003 r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w której nie tylko wyrażono zgodę na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym [...], ale także ustalono odpłatność za użytkowanie nieruchomości wspólnej tj. bramy w wysokości 1.000 zł miesięcznie. Z lektury akt administracyjnych wynika, iż skarżący J. K. używa faktycznie w sposób niepodzielny powstały z przebudowy bramy wjazdowej lokal użytkowy, za zgodą i wiedzą pozostałych współwłaścicieli, uiszczając w zamian na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej kwotę po 1.000 zł miesięcznie.

Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jako podmiot kierujący postępowaniem obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy. (por wyrok WSA w Warszawie z 09.04.2004 r., II SA 1631/03; podobnie wyrok NSA z 23.04.2002 r. syg. I SA 274/02; wyrok NSA z 01.04.2002 r., syg. V SA 115/01). Pod pojęciem materiał dowodowy rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił czy też nie w rozpoznawanej sprawie. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa). Zatem w przedmiotowej sprawie niezbędnym było ustalenie w sposób jednoznaczny, czy złożone przez skarżącego odpisy z ksiąg wieczystych, treść uchwały Nr [...] z dnia 12 czerwca 2003 r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy [...] w O., dokumenty potwierdzające uiszczanie na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej kwoty 1000 zł miesięcznie od 10 czerwca 2003 r. (k. 44, 44a), zarządzenie tymczasowe Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] (syg. akt [...]) pozwalają na przyjęcie, że skarżący wykaz się tytułem prawnym do lokalu w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Organ dążąc do właściwego, zgodnego z prawem załatwienia sprawy, przy dochowaniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego winien, dążyć do wyjaśnienia czy przedmiotowa uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej winna być uznana wyłącznie za obligatoryjny dokument stanowiący załącznik o którym stanowi art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r., czy też zawiera ona w sobie także skonkretyzowanie przez współwłaścicieli sposobu korzystania z lokalu użytkowego powstałego z dawnej bramy wjazdowej. Tej okoliczności organy obu instancji nie wyjaśniły i nie ustaliły.

Załatwienie zatem sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na niepełnym stanie faktycznym, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym sporze, jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i narusza art. 7 KPA oraz inne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (m.in. art. 77 § 1, 80 KPA).

Zauważyć należy także, iż wyrazem prawidłowo przeprowadzonego przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego dla rozstrzygnięcia sprawy jest uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik.

Zgodnie z art. 107 §1 i 3 Kpa decyzja organu powinna min. zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie zaś prawne winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe oznacza, iż zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie właśnie formuła art. 107 § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja z tego punktu widzenia jest wadliwa. Organ I, ani II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego i z jakich względów uznał Uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...] tylko i wyłącznie za jeden z obligatoryjnych dokumentów, które winien zawierać wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a mianowicie pisemną zgodę właścicieli (art. 18 ust. 6 pkt 3), a nie także za uchwałę, która konkretyzuje sposób korzystania z lokalu użytkowego powstałego z przebudowy dawnej bramy wjazdowej. Organy obu instancji nie wskazały jakie okoliczności legły u podstaw uznania i przyjęcia w ustaleniach stanu faktycznego, iż treść powołanej uchwały w powiązaniu z dokumentami świadczącymi o uiszczaniu przez skarżącego na rzecz wspólnoty należności za wyłączne korzystanie z rzeczy wspólnej, nie uprawnia przyjęcia, iż wolą współwłaścicieli wyrażoną w uchwale było wydzielenie jednemu z współwłaścicieli (skarżącemu) odpowiedniej części nieruchomości objętej współwłasnością do wyłącznego użytku - podział quoad usum nieruchomości wspólnej. Brak oceny tych dowodów powoduje, że przeprowadzony proces rozpoznawczy dotknięty jest wadami. Stwierdzone zaś uchybienia, które mogą mieć istotny wpływ na wynik postępowania, uniemożliwiają Sądowi dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt 2 i 3 oparto na podstawie art. 152 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych...(Dz. U. Nr 163,poz. 1349 ze zm.).