Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 551/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska- Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...](dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z [...] marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z [...] lutego 2024 r. którą to decyzją Burmistrz na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2 oraz art. 146 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Burmistrza S. z [...] września 2015 r. [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi 39,49 oraz 10/2 położonych w miejscowości K., gm. S..

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

Decyzją ostateczną z [...] września 2015 r. [...] Burmistrz S. (zwany dalej "Burmistrzem") zatwierdził jako obowiązujące granice i znaki graniczne opisane w protokole granicznym z dnia [...] marca 2015 r. sporządzonym przez uprawnionego geodetę w toku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego we wsi K., gmina S., działki nr [...] z działkami 49,10/2.

W dniu [...] grudnia 2015 r. J. F. wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją z [...] września 2015 r. (zwaną dalej także "decyzją rozgraniczeniową")

Burmistrz postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. wznowił postępowanie a następnie decyzją z [...] kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia swojej decyzji rozgraniczeniowej z [...] września 2015 r.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2016 r. uchyliło decyzję Burmistrza z [...] kwietnia 2016 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku dalszego postępowania Burmistrz postanowieniem z [...] października 2016 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją rozgraniczeniową z [...] września 2015 r. Postanowienie to zostało uchylone przez Kolegium postanowieniem z [...] grudnia 2016 r.

Następnie Burmistrz decyzją z [...] marca 2017 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z [...] września 2015 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Kolegium z [...] lipca 2017 r. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] lutego 2018 r. sygn. II SA/Bd 1195/17 uchylił decyzję Kolegium z [...] lipca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza.

Burmistrz [...] stycznia 2019 r. wydał kolejną decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji rozgraniczeniowej. Decyzja z [...] stycznia 2019 r. wskutek rozpatrzenia złożonego odwołania, została uchylona przez Kolegium decyzją z [...] marca 2019 r.

Powtórnie prowadząc postępowanie Burmistrz postanowieniem z [...] września 2019 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją rozgraniczeniową. Postępowanie to zawieszone w związku z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie nieważności decyzji rozgraniczeniowej.

Po podjęciu postępowania Burmistrz zaprosił do złożenia oferty cenowej przez uprawnionego geodetę na wykonanie rozgraniczenia działek, w wyniku czego [...] marca 2023 r. została z "Przedsiębiorstwem Wielobranżowym [...] T. W." podpisana umowa, w której wykonawca zobowiązał się do przeprowadzenia rozgraniczenia w przedmiotowej sprawie lub w przypadku braku możliwości rozgraniczenia - wykonania w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy opinii eksperta z zakresu geodezji w zakresie poprawności wyznaczenia wcześniejszego rozgraniczenia nieruchomości, obejmującej analizę stanu faktycznego nieruchomości, z uwzględnieniem materiałów i dokumentów przekazanych przez zainteresowane strony.

Następnie Burmistrz wskazaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2024 r. stwierdził wydanie decyzji ostatecznej z [...] września 2015 r. (rozgraniczeniowej) z naruszeniem prawa.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej Ł. K. (następczyni prawnej J. F.) Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] lutego 2024 r.

Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wnoszący o wznowienie postępowania powołał się na okoliczność, że [...] listopada 2015 r. w Starostwie Powiatowym odkrył starą niemiecką mapę katastralną z 1862 r. oraz mapę klasyfikacyjną z 1957 r. Zdaniem wnioskodawcy były to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi, który wydał tą decyzję.

Kolegium zauważyło, że zgodnie z dokonaną przez geodetę mgr. inż. T. W. analizą materiałów zebranych w bazie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezji i Kartogra?i w M. znajdują się dokumenty w myśl § 5 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453), tj. mapy katastralne z 1862 r., mapa klasy?kacyjna z 1957 r., a także mapa ewidencyjna z 1992 r. będąca pochodną mapy z 1957 r. Mapy te sporządzono w skali 1:5000. Są to dokumenty, które należy uwzględnić podczas ustalania przebiegu granic nieruchomości działek ewidencyjnych. W protokole granicznym z [...] marca 2015 r. w pkt 9.1. "wykaz i ocena dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic" wskazana jest jedynie mapa ewidencyjna wsi K.. Jak zostało wskazane w opinii geodety mgr. inż. T. W., dokonując analizy operatu technicznego 6640.40.2015 jako materiał podstawowy z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezji i Kartografii w M. załączony jest również fragment mapy katastralnej z 1862 r. Jednak do protokołu granicznego wpisana została jedynie mapa ewidencyjna wsi K.. Jest to okoliczność istotna dla przedmiotowej sprawy. Zdaniem geodety mgr. inż. T. W. dokumentem wyjściowym określającym zasięg nieruchomości dz. 39 są mapy katastralne z 1862 r. Przebieg odcinka pomiędzy dz. 39 i dz. 49 przedstawiony na mapach katastralnych odpowiada temu przedstawionemu na mapie klasy?kacyjnej z 1957 r. Mapa ta bowiem jest pochodną map katastralnych. Natomiast na mapie ewidencyjnej z 1992 r. widnieje informacja, iż jako materiał źródłowy wykorzystano mapy katastralne obrębu Książ z 1957 r. Odcinek granicy pomiędzy dz. 39 i dz. 49 na mapie ewidencyjnej został nieco inaczej przedstawiony w stosunku do map katastralnych i mapy klasyfikacyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium wskazało, że brak odnotowania w protokole granicznym jako dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic map, które wnioskodawca wskazuje we wniosku o wznowienie postępowania, pozwala stwierdzić, że nie były one dokumentami wykorzystanymi do prowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. Tym samym są to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, mające istotne znaczenie dla sprawy, z uwagi na fakt, że mapa ewidencyjna wsi K. oraz mapa katastralna z 1862 r. były częściowo rozbieżne w przedmiocie przebiegu odcinka granicy pomiędzy dz. 39 i dz. 49 od drogi powiatowej (dz. 10/2) w kierunku południowym, aż do załamania w kierunku południowo-wschodnim.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Natomiast art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a - 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (vide art. 151 § 2 k.p.a.). Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie przesłanką wznowieniową, jak słusznie zauważył organ I instancji jest, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Od dnia doręczenia decyzji z [...] września 2015 r., upłynęło ponad pięć lat. Wobec powyższego organ nie mógł uchylić przedmiotowej decyzji, a jedynie stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem prawa.

W skardze do sądu administracyjnego Ł. K. zarzuciła decyzji Kolegium z [...] marca 2024 r.:

1) naruszenie art. 107 § 1 i 3, art. 8 oraz 11 k.p.a. poprzez niepełne sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji polegające na poprzestaniu na przedstawieniu historii sprawy i wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób bardzo ogólnikowy, bez jakiegokolwiek odniesienia się do konkretnej sprawy przedstawionej w odwołaniu i zawartych w nim argumentów, podczas gdy organ ma obowiązek zaprezentowania w sposób przekonujący własnego stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska wraz z ich szczegółowym wyjaśnieniem, co doprowadziło również do naruszenia przez organ "zasady pogłębiania zaufania obywateli", a także "zasady przekonywania" - art. 8 i 11 k.p.a.;

2) naruszenie art. 138 § 1 punkt 1 k.p.a. w związku z art. art. 154 § 1 i 2 k.p.a. oraz w związku z art. 145 § 1 punkt 5, art. 151 § 2 i art. 146 § 1 k.p.a., a także w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej [...] poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza z [...] lutego 2024 r., w sytuacji gdy za zastosowaniem art. 154 § 1 k.p.a. jednoznacznie przemawiał słuszny interes strony, zwłaszcza wziąwszy pod uwagę powód wydania jedynie decyzji o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa ww. ostatecznej decyzji Burmistrza w sprawie rozgraniczenia, którym jest niemożność uchylenia przedmiotowej ostatecznej decyzji na skutek upływu pięcioletniego terminu od dnia jej doręczenia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., a upływ ten został spowodowany wyłącznie wielokrotnie stwierdzonym przez Sąd rażącym naruszeniem prawa przez Burmistrza związanym m.in. z jego bezczynnością i przewlekłością w prowadzeniu postepowania.

Wskazując powyższe uchybienia Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz ją poprzedzającej decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu rozstrzygnięcia sprawy na nowo co do jej istoty.

W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że wniosek o wznowienie postępowania (złożony przez jej brata) wpłynął do organu już pod koniec grudnia 2015 r., czyli niespełna trzy miesiące po wydaniu ostatecznej decyzji rozgraniczeniowej. Burmistrz miał ponad 4 lata i 9 miesięcy na wydanie merytorycznej decyzji w sprawie, przy czym całe postępowanie wznowieniowe sprowadzało się do zbadania istotności niemieckiej mapy katastralnej i mapy kwalifikacyjnej z 1957 r. dla wyniku rozgraniczenia. Skarżąca wskazała na szereg wyroków WSA w Bydgoszczy stwierdzających wadliwość postępowania organów w sprawie (z 27 lutego 2018 r. sygn. II SA/Bd 1195/17, z 2 grudnia 2020 r. sygn. II SAB/Bd 56/20, z 9 sierpnia 2022 r. sygn. II SAB/Bd 7/22, z 8 listopada 2023 r. sygn. II SAB/Bd 770/23).

Zdaniem Skarżącej wyłączną przyczyną nieuzyskania przez nią decyzji o uchyleniu decyzji rozgraniczeniowej było wielokrotne sprzeczne z prawem zachowanie się organu I instancji jego rażąca bezczynność i wadliwe postępowanie.

Skarżąca podniosła, że podstawową funkcją art. 146 § 1 k.p.a. jest zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy organ uznaje wniosek o wznowienie postępowania za bezzasadny i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej lub na skutek upływu terminów, o których mowa w art. 146 § 1 k.p.a. stwierdza, że decyzja ostateczna nie została wydana z naruszeniem prawa, zastosowanie art. 154 § 1 k.p.a. i uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej nie wchodzi w ogóle w grę. Jednakże w sytuacji, gdy organ stwierdzi, iż decyzja ostateczna powinna być uchylona, przyznając tym samym rację stronie wnoszącej wniosek o wznowienie postępowania, ale nie może tego zrobić z uwagi na upływ czasu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. i chce wydać decyzję stwierdzającą wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa, nic nie stoi na przeszkodzie - zwłaszcza w wypadku, gdy do przekroczenia terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. doszło wyłącznie z winy organu, tj. z powodu jego bezczynności i prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, mających w dodatku miejsce z orzeczonym, wielokrotnym rażącym naruszeniem prawa - aby organ zastosował art. 154 § 1 k.p.a. i uchylił swoją decyzję ostateczną, gdyż przemawia za tym słuszny interes strony. Zastosowanie art. 154 § 1 k.p.a. nie powinno budzić wątpliwości również z tego tytułu, iż w rezultacie postępowania rozgraniczeniowego żadna z jego stron nie nabyła praw.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek zasadniczo z innego powodu niż wskazuje Skarżąca.

Należy na wstępie zwrócić uwagę, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd z urzędu. tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa.

Kierując się powyższą zasadą Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 151 § 2 k.p.a., który przewiduje stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w przypadku braku możliwości jej uchylenia ze względu n.in. na upływ czasu wskazany w art. 146 k.p.a.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r., sygn. III OSK 4051/21, LEX nr 3761846) należy wskazać, że decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. może być podstawą dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z tytułu szkody spowodowanej przez wydanie ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa, przy czym koniecznym warunkiem dochodzenia takiego odszkodowania jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji (art. 4171 k.c.). Konieczne jest więc we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcie o wszystkich wadach ostatecznej decyzji, a więc nie tylko o tym, że została ona wydana w wadliwym postępowaniu (np. bez udziału strony postępowaniu), ale także o tym, czy gdyby nie upływ terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zostałaby wydana inna decyzja. W tym miejscu zauważyć należy, że w art. 151 § 2 k.p.a. mowa jest o tym, że w przypadku ustalenia wystąpienia każdej z sytuacji wskazanej w art. 146 k.p.a., organ administracji stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, przy czym ustawodawca nie wyjaśnia, czy chodzi tylko o stwierdzenie, że zaszła jedna z przesłanek wznowienia, czy także o to, że należy wyjaśnić, czy merytorycznie decyzja jest wadliwa. "Naruszenie prawa", o którym mowa w art. 151 § 2 k.p.a., dotyczy zaistnienia przesłanek wznowieniowych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej, gdyby nie upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Jak zasadnie podnosi się w piśmiennictwie wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania co do podstaw wznowienia i rozstrzygnięcie istoty sprawy. Tylko rozstrzygnięcie istoty sprawy pozwala na pełne stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, otwierając drogę do wystąpienia z roszczeniem o odszkodowanie. Tak więc wystąpienie przesłanki negatywnej przedawnienia dopuszczalności uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania nie daje podstaw do uchylenia się przez organ od rozstrzygnięcia sprawy (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz., Warszawa 2014, str. 618).

Innymi słowy – w postępowaniu wznowieniowym organ musi nie tylko rozstrzygnąć, że powoływana przez wnioskodawcę przyczyna odpowiada jednej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 k.p.a., a następnie zbadać, czy tak powołana przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła. Możliwe jest dalsze postępowanie. Mianowicie jeżeli przyczyna wznowienia faktycznie nie wystąpiła organ odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Jeżeli jednak przyczyna wznowienia postępowania faktycznie wystąpiła organ musi dodatkowo przeprowadzić merytoryczną ocenę sprawy zakończonej decyzją ostateczną i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dopiero, kiedy organ dotrze do tego miejsca postępowania tj. uzna, że istnieją przesłanki, aby wydać nową decyzję co do istoty sprawy - może zaistnieć jedna z określonych w art. 146 k.p.a. przeszkód wydania nowej decyzji merytorycznej tj. albo okoliczność, że nowa decyzja będzie w istocie odpowiadać decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.) albo nastąpił przewidziany przez ustawodawcę upływ czasu od wydania decyzji dotychczasowej (art. 146 § 1 k.p.a.). Dopiero stwierdzenie jednej z tych przeszkód skutkuje koniecznością orzeczenia przewidzianego w art. 151 § 2 k.p.a. tj. stwierdzenia, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W kontrolowanej sprawie Kolegium poprzestało na stwierdzeniu, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania dowody, w szczególności mapa ewidencyjna wsi K. oraz mapa katastralna z 1862 r. to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, mające istotne znaczenie dla sprawy. Tym samym Kolegium rozstrzygnęło, że istnieje podstawa do wznowienia postępowania. Organ nie zbadał jednakże istoty sprawy rozgraniczeniowej z uwzględnieniem nowych dowodów i nie wypowiedział się, czy nawet przy ich uwzględnieniu zapadła by taka sama co do istoty decyzja, czy też należałoby wydać nową (odmienną niż dotychczasowa) decyzję. Dopiero uznając, że należałoby wydać nową decyzję (a więc znajdując się w sytuacji określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.) organ winien rozważyć, czy wydaniu takiej decyzji nie sprzeciwia się upływ czasu od wydania decyzji dotychczasowej tj. czy zaistniała przeszkoda w wydaniu decyzji merytorycznej przewidziana w art. 146 § 1 k.p.a.

W tym zatem zakresie doszło do naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Po stwierdzeniu bowiem, że zaistniała przyczyna wznowienia organ, z pominięciem etapu ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy rozgraniczeniowej, od razu przeszedł do oceny, czy doszło do upływu czasu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a.

Należy przy tym zauważyć, że przewidziane w art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić zarówno wówczas, kiedy dotychczasowa decyzja co do meritum sprawy jest niewadliwa (tj. w wyniku wznowienia możne zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej), jak też wówczas, kiedy dotychczasowa decyzja jest wadliwa, ale nie można usunąć jej z obrotu prawnego ze względu na upływ czasu. Pomimo zatem takiego samego rozstrzygnięcia zakres odpowiedzialności organu na podstawie art. 4171 k.c. może być różny. Uchylenie się od merytorycznej oceny sprawy zakończonej dotychczasową decyzją prowadziłoby do niemożności ustalenia zakresu tej odpowiedzialności.

Niezasadne jest jednakże stanowisko Skarżącej (zawarte także w odwołaniu od decyzji Burmistrza) co do możliwości zastosowania przy orzekaniu w kontrolowanej sprawie art. 154 k.p.a. Tryby nadzwyczajne weryfikacji decyzji ostatecznych (należy do nich wznowienie postępowania oraz możliwość orzekania przewidziana w art. 154 k.p.a.) nie są w stosunku do siebie konkurencyjne. Oznacza to, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. nie może dotyczyć wszystkich decyzji. W tym trybie nie mogą być uchylane lub zmieniane te decyzje, które ze względu na rodzaj wadliwości powinny być zweryfikowane w drodze innych postępowań nadzwyczajnych a więc np. wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.) czy nieważności (por. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 145). Organ nie może zatem – jak wnosi Skarżąca, dostrzegając istnienie przyczyny wznowienia, a nie mogąc rozstrzygnąć sprawy merytorycznie ze względu na upływ czasu od wydania decyzji dotychczasowej (przeszkoda z art. 146 § 1 k.p.a.) orzekać w ramach wznowienia postępowania w oparciu o art. 154 k.p.a. Oznaczałoby to bowiem niedopuszczalną próbę zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. ze względu na taką wadliwość tej decyzji, która można usunąć wyłącznie w trybie wznowienia postępowania.

Tym niemniej, ze względu na wcześniej wskazaną wadliwość zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku.

W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę stosownie do stanowiska Sądu zawierając w decyzji kończącej niniejsze postępowanie wypowiedź co do meritum sprawy zakończonej ostateczną decyzją rozgraniczeniową.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość uiszczonego przez Skarżącą wpisu.