Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2247/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 4 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi I. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2247/07

Uzasadnienie

Starosta S. decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2006r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego o pow. zabudowy -23,75 m , pow. użytkowej -124,75 m , kubaturze - 574,0 m , zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości B. przy ul. [...] nr [...].

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2007r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, iż inwestorzy do wniosku z dnia [...].02.2007r.załączyli wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a decyzja ta została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Decyzja ta została zaskarżona przez I. D. i J. D. do Sądu Administracyjnego w Łodzi, który postanowieniem z dnia 25 października 2007r. II SA/Łd 723/07 zawiesił postępowanie przed Sądem z uwagi na wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego

Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie złożyła w dniu [...].06.2007r. I. D., współwłaścicielka sąsiedniej nieruchomości.

We wniosku wnioskodawczym jako podstawę wznowienia wskazała fakt, iż w toku postępowania przed organem I instancji będąc stroną tego postępowania bez własnej winy nie brała w nim udziału. Okoliczność tę potwierdził jej małżonek J. D., który odbierał wszelką korespondencję kierowaną przez organ jednocześnie do obydwu współmałżonków i nie przekazywał żonie żadnej informacji na ten temat.

Na podstawie posiadanych dokumentów w sprawie organ I instancji uznał, iż I. D. (jako współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości) posiadała przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego położonego w miejscowości B. przy ul. [...] [...], a wniosek o wznowienie tego postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] wymienioną na wstępie niniejszej decyzji złożyła w przewidzianym przez kodeks postępowania administracyjnego terminie.

Wojewoda [...] uznał, iż w sprawie tej zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania w powyższej sprawie i postanowieniem Nr [...] z dnia [...].07.2007r. wznowił postępowanie w tej sprawie.

Postanowienie to stanowiło przesłankę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyny wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Rozpatrując wniosek I. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty S. z dnia [...].03.2006r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty S.

Zdaniem Wojewody zbyt szybkie i nie poparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych.

Zdaniem organu nadzoru ustalony w powyższej sprawie jej stan faktyczny potwierdza istnienie przesłanki powodującej konieczność wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 4 kpa), jednakże zaistnienie tej przesłanki nie zawsze skutkować musi uchyleniem ostatecznej decyzji administracyjnej.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w trybie wznowienia postępowania, jeżeli w wyniku tego wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują na prawdopodobieństwo, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku.

Postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji Starosty zostało utrzymane w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia października 2007r.

Organ odwoławczy wskazał, że I. D. wniosła jedynie o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty S. z dnia [...].03.2007 r. Nr [...], nie podając w uzasadnieniu oprócz przesłanki wznowieniowej (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa) żadnych innych powodów wstrzymania wykonania decyzji.

Natomiast wskazane przez I. i J. D. w zażaleniu wniesionym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki uchylenia decyzji Starosty S. nie są istotnymi wadami decyzji administracyjnej uzasadniającymi wstrzymanie jej wykonania.

Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez I. i J. D.

Postępowanie wznowieniowe zakończone zostało decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r., który stwierdził, że:

1) ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...].05.2007r. Nr [...] znak:

[...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. z dnia

[...].03.2006r, Nr [...] nr rej. [...] zatwierdzająca projekt budowlany i

udzielająca J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku

mieszkalnego, zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości B. przy ul.

[...] nr [...] (sprostowanej postanowieniem Starosty S. Nr

[...] z dnia [...].05.2007r.) została wydana z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt. 4

kpa,

2) nie uchyla się decyzji, o której mowa w pkt. 1, gdyż w wyniku wznowienia

mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W toku postępowania organ potwierdził, że w sprawie tej zaszła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w postaci braku udziału strony, I. D. bez jej winy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wojewody [...], o której mowa na wstępie niniejszej decyzji.

Wojewoda uznał jednak, iż stwierdzone naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt. 4 kpa w konkretnym przypadku nie może prowadzić do uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].05.2007r. utrzymująca w mocy decyzje Starosty S. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i E. C. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości B. przy ul. [...] nr [...].

Zdaniem tego organu w powyższej sprawie mamy bowiem do czynienia z przesłanką określoną w art. 146 § 2 kpa. Przepis ten stanowi, iż nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Organ wskazał, że do wniosku z dnia 05.02,2007r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce o nr ew. [...], położonej w B. przy ul. [...] [...], obręb B. inwestorzy dołączyli;

- prawidłowy projekt budowlany sporządzony na aktualnej mapie, mogącej służyć

do celów projektowych .

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 05.02.2007r.,

- postanowienie Starosty S. Nr [...] z dnia [...].12.2006r.

"udzielające zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny

odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w

zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i

drzwiowych w projektowanej rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego

położonego na działce nr [...] w B., w odległości 1,00 m i 1,50 m od granicy z

sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], ze ścianą bez otworów okiennych i

drzwiowych, oraz wykonanie okien połaciowych w odległości 2,00 m od tej granicy,

wobec braku innej możliwości rozbudowy, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii

rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych",

- uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych

uzgodnienie Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa

Powiatowego w S. z dnia [...].01.2007r. Nr [...],

postanowienie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegaturę

w S. z dnia [...].03.2007r. uzgadniające przedłożony projekt,

decyzje Wójta Gminy B. Nr [...] z dnia [...].08.2004r. o warunkach

zabudowy zmienioną decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2006r.

Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, inwestorzy przedłożyli wymagany przepisami projekt budowlany (sporządzony przez osobę uprawnioną) i uzyskali wymagane opinie i uzgodnienia.

Spełnione zostały zatem wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

W tym stanie rzeczy inwestorzy spełnili wszystkie wymogi ustawowe, od których przepisy prawa uzależniają wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę a właściwy organ, stosownie do przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane był zobligowany do wydania inwestorom decyzji w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.

Tak, więc mimo, że istniała podstawa do wznowienia postępowania w powyższej sprawie, albowiem wnioskodawczyni I. D. nie brała udziału w postępowaniu, w którym zatwierdzono projekt budowlany i udzielono J. i E. C. zam. B. ul. [...] [...] pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego to uchylenie ostatecznej decyzji wydanej w tej sprawie nie mogło nastąpić, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa).

Po rozpoznaniu odwołania I. D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2007r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uznania, iż decyzja Starosty S. z dnia [...].03.2007 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę wydana została z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.).

Zdaniem organu odwoławczego decyzja wypełnia dyspozycję przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie, z którym właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy również wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wszystkie nałożone w/w przepisami obowiązki.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącej dot. błędnego określenia działki stwierdził, że postanowieniem nr [...] z dnia [...].12.2006 r. Starosta S. na podstawie art. 113 § 1 Kpa dokonał sprostowania błędu pisarskiego we własnym postanowieniu nr [...] z dnia [...].12.2006 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Sprostowanie polegało na prawidłowym określeniu numeru działki sąsiadującej z działką, na której ma być prowadzona rozbudowa. Zamiast błędnego numeru ewidencyjnego [...] wpisano numer ewidencyjny [...].

Postanowienie Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] funkcjonuje w obiegu prawnym łącznie ze sprostowanym postanowieniem Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...]. W/w postanowienie Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r. wydane zostało na podstawie upoważnienia Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Nr [...] do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo.

Zdaniem organu, brak jest więc podstaw prawnych do uznania, iż decyzja Starosty S. z dnia [...].03.2007 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę wydana została z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.).

W związku z powyższym, istniała podstawa do zastosowania w postępowaniu wznowieniowym przepisu art. 146 § 2 Kpa stwierdzającego, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej decyzji.

W skardze do Sądu strony zarzucają zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego a mianowicie:

- art. 146 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przypadku wznowienia

postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie

decyzji dotychczasowej mimo, że Minister Budownictwa został wprowadzony w błąd co

do przesłanek wydania upoważnienia do udzielenia zgody na dokonanie odstępstwa od

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. a mianowicie

co do możliwości dokonania rozbudowy projektowanej inwestycji na działkach

inwestorów, co do tego, że wyrażona została zgoda właścicieli nieruchomości

sąsiednich a także, że inwestycja została zaprojektowana z uwzględnieniem

uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa

budowlanego,

art. 7 i 77 §1 k.p.a. w związku z art. 85 kpa poprzez naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a mianowicie:

- art. 5 ust 1 punkt 9 ustawy z dnia 7.07.1994r. -Prawo budowlane/ t.j. Dz. U. z

2003r. Nr 207, poz. 2016/ poprzez istotne naruszenie uzasadnionych interesów

skarżących wyrażające się w narażeniu nieruchomości skarżących na zalewanie ich

nieruchomości, zaleganie na nieruchomości śniegu oraz innych uciążliwościach

związanych z budową a zwłaszcza zacienieniem znaczącej części nieruchomości

skarżących,

Zdaniem skarżących, działania organów administracji ograniczyły się jedynie do utrzymania w mocy wcześniejszej decyzji bez rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Starosta Powiatowy w S. w piśmie skierowanym do Ministra Budownictwa znak: [...] z dnia [...].09.2006r. w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych podał nieprawdę w uzasadnieniu swojego wniosku stwierdzając ,że " brak innej możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego przez inwestora na przedmiotem działce". Starosta Powiatowy celowo pominął możliwość rozbudowy obiektu wzdłuż ul. [...] ( szerokość działki 21,15 m), jak również możliwość budowy na posiadanej przez inwestorów działce [...]. (własność córki inwestorów).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa, a stosownie co treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa sądowa kontrola.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 i art. 145aKpa.

W wyniku przeprowadzenia ww. postępowania organ wydaje decyzję zgodnie z art. 151 Kpa, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli ustali, że nie wystąpiła żadna z podstaw wznowienia postępowania, uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia, na mocy art. 145 § 1 i art. 145a Kpa, bądź stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i § 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2006 r. była przesłanka pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a., gdyż skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym dot. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego.

W tym przypadku organ uznał, że co prawda że istnieje przyczyna do wznowienia postępowania, ale w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Należy wyjaśnić, że w myśl art. 146 § 2 k.p.a., mimo istnienia podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W takim też przypadku, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., organ administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z których powodu nie uchylił decyzji, tak jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji.

Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a., zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia, Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które -raz jeszcze podkreślmy -jest zgodne z prawem materialnym."

Oceniając decyzje organów orzekających trzeba zauważyć, że miały one dostateczne przesłanki dla przyjęcia stanowiska, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja, gdyż spełnione zostały wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.).

Inwestorzy przedłożyli wymagany przepisami projekt budowlany (sporządzony przez osobę uprawnioną) i uzyskali wymagane opinie i uzgodnienia.

Starosta S. postanowieniem Nr [...] z dnia [...].12.2006r. udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w B., w odległości 1,00 m i 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, oraz wykonanie okien połaciowych w odległości 2,00 m od tej granicy, wobec braku innej możliwości rozbudowy, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Skoro inwestycja objęta wnioskiem inwestora była zgodna z ustaleniami planu, to organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w wyniku wznowienia postępowania może zapaść jedynie decyzja w kształcie dotychczasowym.

Stosownie do art. 146 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcie przewidziane w tym przepisie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Znaczenie ma wyrażenie "wyłącznie" użyte w przepisie.

Odnosząc się do stwierdzeń stron skarżących, że działania organów administracji ograniczyły się jedynie do utrzymania w mocy wcześniejszej decyzji bez rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych dot. " braku innej możliwości rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego przez inwestora na przedmiotem działce", stwierdzić należy, że inwestycja została zaprojektowana z uwzględnieniem uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Jak wynika z planu zagospodarowania działki należącej do inwestora nie miał on możliwości usytuowania rozbudowy w innym miejscu stąd uzasadnione było wydanie postanowienia Starosty S. Nr [...] z dnia [...].12.2006r. udzielającego zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. - (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) w zakresie umożliwiającym wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w B., w odległości 1,00 m i 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...], ze ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, oraz wykonanie okien połaciowych w odległości 2,00 m od tej granicy, wobec braku innej możliwości rozbudowy, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Argumentacja strony skarżącej o możliwości rozbudowy obiektu wzdłuż ul. [...], jak również możliwości budowy na sąsiedniej działce będącej własnością córki inwestorów jest chybiona, bowiem rozbudowa budynku wzdłuż ulicy prowadziłaby do likwidacji istniejących w budynku okien oraz wjazdu na teren działki. Natomiast realizacja inwestycji na działce nie stanowiącej własności inwestorów nie jest w określonym stanie prawnym możliwa. Rozważania w tej kwestii mogą dotyczyć tylko działki będącej własnością inwestorów.

Sąd podzielił pogląd wyrażony przez organy nadzoru budowlanego, iż w wyniku przeprowadzonego ponownego rozpatrzenia sprawy spornej inwestycji, może zapaść wyłącznie takie samo rozstrzygniecie, jakie wyrażone zostało w ostatecznej, zatem art. 146 § 2 kpa będzie miał zastosowanie.

Skoro zaskarżona decyzja nie narusza to na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę -jako nieuzasadnioną- oddalił.