Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1564/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 1869/22 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 23 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia sprostować w punkcie trzecim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 1564/23 z 14 lutego 2024 r. oczywistą omyłkę w ten sposób, że zamiast słów: "zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. S. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego", wpisać słowa "zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 lutego 2024 r., sygn. II FSK 1564/23, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 1869/22 i oddalił skargę A. S. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 23 czerwca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przy sporządzaniu komputerowego wydruku przy pomocy edytora tekstów, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 1564/23, doszło do błędów i omyłkowo w punkcie trzecim wyroku wpisano, że zasądzono koszty postępowania od organu podatkowego na rzecz skarżącego, zamiast prawidłowego oznaczenia, że sąd zasądza koszty postępowania od skarżącego na rzecz organu, co jednoznacznie wynika z treści art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

W takiej sytuacji należy uznać, że dostrzeżone oczywiste omyłki wystąpiły wbrew zamierzeniu sądu, zaś ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia (por. np. postanowienie NSA z 16 października 2018 r., I OZ 962/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza to również fakt, że w celu stwierdzenia powyższej oczywistej omyłki nie była konieczna pogłębiona analiza akt postępowania (por. np. postanowienie NSA z 30 listopada 2011 r., I OZ 907/11), nie doszło do mylnego ustalenia faktu (por. np. postanowienie NSA z 26 października 2011 r., I OZ 804/11), a zaistniałe nieprawidłowości były natychmiast rozpoznawalne i wynikały z treści orzeczenia (por. np. postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r., I FSK 561/11).

Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.