Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 811/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 356/18, w sprawie ze skargi Z. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Wr 356/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA we Wrosławiu) oddalił skargę Z. M. (dalej zwanego skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie tytułu wykonawczego z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA (dalej: wierzyciel), a obejmującego należności z tytułu zaległej opłaty abonamentowej RTV, za okres od stycznia 2011 r. do stycznia 2016 r. Oparł on swoje zarzut na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej zwanej: u.p.e.a.), podnosząc nieistnienie obowiązku, względnie brak wymagalności obowiązku oraz przedawnienie zaległości w zakresie należności powstałych przed dniem 10 lutego 2013 r., z uwagi na upływ okresu przedawnienia.

W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podniósł, że wierzyciel nie dochował obowiązku potwierdzenia rejestracji odbiornika (przesłania stronie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta), który nałożono na niego w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1342 ze zm. – dalej zwanego: rozporządzeniem). Z upływem 12 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia następowała utrata ważności dowodu zarejestrowania odbiornika, wobec czego w okresie powstania rzekomej wierzytelności brak było zarejestrowanego na rzecz zobowiązanego odbiornika RTV, z którym wiązałby się obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej. Podkreślił, że sam wierzyciel w piśmie z [...] marca 2016 r. przyznał, że zawiadomienie, o jakim mowa w § 5 rozporządzenia zostało skierowane na inny adres. Ponadto zawiadomienie przesłane wraz z ww. pismem wierzyciela z [...] marca 2016 r. zostało opatrzone adnotacją "Duplikat wystawiono na podstawie danych przechowywanych w systemie" – w związku z czym zobowiązany kwestionuje obecnie okoliczność sporządzenia i wystosowania powyższego zawiadomienia. W związku zatem z brakiem przedłożenia dowodu nadania i doręczenia zawiadomienia należy przyjąć, że wierzyciel nie wykazał faktu zarejestrowania odbiornika na skarżącego w dochodzonym okresie. To na wierzycielu natomiast spoczywa obowiązek wykazania rejestracji odbiornika RTV (wyrok WSA w Gliwicach z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 709/14). Z ostrożności zobowiązany podniósł także zarzut przedawnienia dochodzonych należności. Jego zdaniem redakcja art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych (ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych - tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.) świadczy o tym, że zakres zastosowania Ordynacji (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) został w tych sprawach ograniczony przez ustawodawcę do odsetek za zwłokę – wobec czego do należności z tytułu opłaty zastosowanie znajdzie 3-letni okres przedawnienia, przewidziany w art. 118 Kodeksu cywilnego.

Ustosunkowując się do powyższych zarzutów wierzyciel w postanowieniu z [...] września 2016 r. uznał je za niezasadne. Postanowienie to, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, utrzymał w mocy Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej SA. W uzasadnieniu swojego postanowienia wyjaśnił, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłaty abonamentowej mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych, która nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek rejestrowania tych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od dnia następującego po miesiącu w którym dokonano rejestracji odbiornika, do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania – które może nastąpić w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń RTV lub do miesiąca w którym dopełniono formalności związanych z uzyskaniem zwolnienia z opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych z dnia 23 lipca 2015 r. Skarżący nie dokonał wyrejestrowania odbiorników RTV.

Poczta Polska, realizując obowiązek przesłania zawiadomień nie dokonywała również ponownej rejestracji odbiorników RTV i nie wzywała dotychczasowych zarejestrowanych posiadaczy tych odbiorników do potwierdzenia ich użytkowania. Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidualnym numerem identyfikacyjnym. W świetle powyższego, zdaniem wierzyciela niedoręczenie zobowiązanemu ww. zawiadomienia nie zwalniało go od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Ponadto wskazanie na przesyłce nieprawidłowego adresu nie przesądzało o jej nieprzekazaniu adresatowi - wierzyciel podniósł, że pod tym samym adresem skutecznie doręczono stronie upomnienie.

Jako nieuzasadniony wierzyciel ocenił również zarzut przedawnienia dochodzonego obowiązku. Wskazał, że w sprawie zastosowanie znajdą nie przepisy Kodeksu cywilnego, ale przepisy Ordynacji. W myśl art. 70 § 1 tej ustawy, zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do treści art. 70 § 4 Ordynacji, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony – a taki środek (zajęcie świadczenia z ubezpieczenia społecznego) zastosowano w dniu [...] kwietnia 2016 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], działając jako organ egzekucyjny, postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego, podniesione w postepowaniu egzekucyjnym, powołując się na związanie stanowiskiem wierzyciela, w myśl art. 34 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., nr [...], organ odwoławczy podzielił również zawartą w postanowieniu wierzyciela argumentację odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego uznając, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 6-8, art. 77 i art. 80 K.p.a.

WSA we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniesionej przez skarżącego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...], wyrokiem z 9 stycznia 2019 r., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd stwierdził, że tezy o braku obowiązku uiszczania abonamentu RTV nie można opierać na zarzucie niedoręczenia skarżącemu informacji o nadaniu mu indywidualnego numeru abonenta.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku nieposiadania odbiorników RTV, użytkownik tych odbiorników jest zobowiązany dokonać ich wyrejestrowania. Wynika to z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. ( Dz. U. 2013 poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników RTV, niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Co ważne, w obowiązek zawiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej o zaprzestaniu użytkowania odbiorników RTV ciążył na użytkowniku także w okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie powołanego rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. (§ 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Również w myśl wcześniej obowiązującego § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Rację ma organ wskazując, że nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było jednak tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników RTV zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta. Wbrew temu, co podnosi skarżący, obowiązek zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikom RTV nie miał natomiast służyć "odnowieniu" obowiązku w zakresie opłat abonamentowych czy też stworzeniu możliwości zadeklarowania chęci dalszego użytkowania odbiorników. Warunki powstania i ustania obowiązku określała, jak już powyżej wyjaśniono, ustawa o opłatach abonamentowych. Przewidziany natomiast w § 5 rozporządzenia skutek w postaci utarty przez dotychczasowe dowody rejestracji mocy dowodowej w zakresie rejestracji i zastąpienie dotychczasowych dowodów wspomnianym zawiadomieniem o nadania indywidualnego numeru ma znaczenie o tyle, że w razie zakwestionowania przez stronę faktu pierwotnej rejestracji, przenosi na wierzyciela ciężar wykazania, że doszło do zarejestrowania przez daną osobę odbiorników RTV. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do oceny powstania obowiązku rejestracji a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji.

W tym aspekcie WSA we Wrocławiu zaznaczył, że skoro obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych, to nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. W świetle powyższego fakt błędnego oznaczenia na tym zawiadomieniu adresu skarżącego (numeru mieszkania) pozostaje więc bez wpływu na ocenę istnienia po jego stronie obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.

W kwestii przedawnienia Sąd I instancji stanął na stanowisku, że do opłat abonamentowych zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji, a nie K.c., stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że termin ich przedawnienia wynosi 3 lata.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu z 9 stycznia 2019 r. wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) poprzez całkowite pominięcie i nierozpatrzenie zarzutów sformułowanych w pkt IV i pkt V petitum skargi z dnia [...] lipca 2018 r., odnośnie:

a) naruszenia art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, polegający na niewyjaśnieniu przyczyn arbitralnego przyjęcia istnienia wierzytelności w oparciu o materiał dowodowy w postaci duplikatu zawiadomienia z 3 września 2008 r., który wobec nieistnienia oryginału zawiadomienia i braku wskazania źródeł w oparciu o które sporządzono duplikat, został zakwestionowany przez skarżącego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w rzeczywistości do zobowiązanego wystosowano zawiadomienie z [...] września 2008 r. wówczas, gdy wyłącznym dowodem na taką okoliczność jest sporządzony w niewyjaśniony sposób przez wierzyciela duplikat zawiadomienia,

b) naruszenia art. 81a K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść skarżącego wątpliwości co do okoliczności faktycznych dotyczących zawiadomienia skarżącego o nadaniu INI, w sytuacji, gdy przedmiotowe wątpliwości nie zostały usunięte;

Skarżący kasacyjnie podkreślił, że powyższe naruszenie nie pozwala na rekonstrukcję przesłanek, którymi kierował się WSA oddalając skargę i przeświadcza o istocie wpływu naruszenia na wynik sprawy, albowiem rozpatrzenie zarzutu skarżącego mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonych postanowień, jako wydanych z istotnym naruszeniem przepisów postępowania,

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, dalej zwanej P.u.s.a.) w zw. z art. 81 a K.p.a., art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie kontroli postępowania organu II instancji, utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, pod kątem zgodności z prawem, tj. zgodności z art. 81a K.p.a., w zakresie w jakim nie rozstrzygnięto na korzyść skarżącego wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy dotyczących zawiadomienia skarżącego o nadaniu INI w sytuacji, gdy przedmiotowe wątpliwości nie zostały usunięte oraz zgodności z art. 77 § 1, art. 7 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zakresie w jakim nie wyjaśniono przyczyn arbitralnego przyjęcia istnienia wierzytelności w oparciu o materiał dowodowy, w postaci duplikatu zawiadomienia z [...] września 2008 r.

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw . z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - Dz. U. Nr 187, poz. 1342) poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy:

a) zaskarżone postanowienie w sposób bezpodstawny przerzuca z wierzyciela na zobowiązanego skutki nieprawidłowego wykonania obowiązków wierzyciela oraz przyjmuje, że brak prawidłowego potwierdzenia rejestracji odbiornika RTV, zgodnie z § 5 ust. 1 i ust. 2 w/w rozporządzenia nie ma znaczenia dla powstania wierzytelności, gdy zobowiązany działając w zaufaniu do wierzyciela (art. 8 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) mógł w sposób usprawiedliwiony zakładać, że przy braku potwierdzenia rejestracji odbiornika RTV nie ma potrzeby wyrejestrowywania odbiornika, skoro w przeciwieństwie do większości obywateli nie otrzymał potwierdzenia o jakim mowa w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia,

b) zaskarżone postanowienie wadliwie przyjmuje, że obowiązek wierzyciela w zakresie potwierdzenia rezerwacji odbiornika RTV, o którym mowa w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, został wprowadzony bez żadnego celu, wówczas gdy obowiązek ten miał umożliwić ewentualne działanie ze strony właściciela odbiornika RTV, stanowiące reakcję na potwierdzenie rejestracji odbiornika przez wierzyciela – miał zapewnić ochronę interesu właściciela odbiornika RTV,

4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. przez wskazanie w ostatnim zdaniu uzasadnienia wyroku, że "w świetle przedstawionej argumentacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił w całości skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a." w sytuacji, gdy sprawa była rozpoznawana przez WSA we Wrocławiu, co świadczy o tym, że uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczy innej sprawy, niż sprawa skarżącego w związku z czym uniemożliwia rzeczywistą weryfikację zaskarżonego rozstrzygnięcia w trybie skargi kasacyjnej, skoro argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wyroku pochodzi od zupełnie innego sądu, a zatem również z innej sprawy.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej skarżący rozwinął swoje zarzuty, akcentując nieodniesienie się przez WSA we Wrocławiu do podnoszonych przez niego w skardze argumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

W przedmiotowej sprawie formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor podniósł wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, uchybienie którym to regulacjom, w jego ocenie miało wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić należy, że poza ostatnim, opartym na twierdzeniach odnośnie wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wszystkie pozostałe mają komplementarny charakter, jako że opierają się na twierdzeniach odnośnie wadliwie przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia, która to nieprawidłowość miała się przejawiać w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w dodatku dokonanego z pominięciem zasady nakazującej rozstrzyganie na rzecz strony wątpliwości.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego wyroku odpowiada bowiem wymogom, jakie w tym zakresie określa art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera ono bowiem zarówno zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, jak również podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z treści uzasadnienia wynika w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości to z jakich względów WSA we Wrocławiu oddalił skargę.

Wprawdzie w konkluzji wywodów przedstawionych przez Sąd I Instancji, w jego pierwotnej wersji, znalazło się nieuprawnione stwierdzenie odnośnie oddalenia skargi przez WSA w Opolu, jednakże postanowieniem z 17 kwietnia 2019 r. dokonano sprostowania tej oczywistej omyłki, wpisując poprawnie WSA we Wrocławiu.

Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że nawet gdyby nie dokonano tego sprostowania, to i tak, mając na względzie treść uzasadnienia, z którego nie wynikają żadne wątpliwości odnośnie sądu, który rozpoznał sprawę, nie sposób byłoby uznać zasadności postawionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu. Podnoszone przez niego uchybienie miało bowiem niewątpliwie charakter omyłki, którą choć niewątpliwie miała miejsca, to w żaden sposób nie mogłaby wpłynąć na wynik sprawy. Ta zaś zależność, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest warunkiem uwzględnienia zarzutu, opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania.

W kwestii pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej również brak jest podstaw do uznania ich zasadności. WSA we Wrocławiu dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu, w szczególności pod kątem prawidłowości i kompletności poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie.

W tym miejscu należy podkreślić, że zakres niezbędnych do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy ustaleń faktycznych wynika z regulacji materialnoprawnych, znajdujących zastosowanie na jej gruncie.

W niniejszym przypadku Sąd I instancji stwierdził, powołując się na regulacje prawa materialnego, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy o opłatach abonamentowych, a w tej sytuacji nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. Tak więc stwierdził, że w związku z tym kwestia związana z ustaleniami dotyczącymi prawidłowości doręczenia zawiadomienia o numerze identyfikacyjnym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący kasacyjnie nie wniósł zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w ramach których zakwestionowałby stanowisko Sądu I instancji odnośnie źródła obowiązku w zakresie uiszczania opłat abonentowych. Skoro zaś, z uwagi na związanie przez Naczelny Sąd Administracyjny granicami skargi, nie można go podważyć, to brak jest również podstaw do zasadnego czynienia zarzutów WSA we Wrocławiu, odnośnie zaakceptowania prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, zwłaszcza w kontekście ich zakresu.

Niezależnie jednak od powyższego zaznaczyć jedynie należy iż pogląd, że zarejestrowanie odbiornika RTV, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że rejestrujący posiada i używa ten odbiornik, a w konsekwencji do potwierdzenia istnienia wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym, jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ze wskazanych wyżej względów, za pozbawiony podstaw uznać należy również ten zarzut, w którym skarżący kasacyjnie podnosi uchybienie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. w zw . z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, w zakresie przerzucania z wierzyciela na zobowiązanego skutków nieprawidłowego wykonania obowiązków wierzyciela. Również twierdzenia odnośnie wynikającego z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia zamiaru prawodawcy, zapewnienia ochrony interesu właściciela odbiornika RTV, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Decyduje bowiem o tym bowiem źródło i charakter egzekwowanego obowiązku, na ocenę których bez wpływu pozostają rozwiązania przyjęte w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia.

Z powyższych względów postawione zarzuty procesowe należało uznać za nieusprawiedliwione. W tej więc sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.