Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 547/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr SKO Gd/5661/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2023 r. A.B. zwróciła się o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, M. M.

Z akt sprawy wynika, że M. M. (ur. 27 czerwca 1944 r.) jest osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 28 marca 2023 r. wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Kartuzach. Symbol przyczyny niepełnosprawności to 05-R. Nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 23 listopada 2022 r. Orzeczenie wydano na stałe. Niepełnosprawna wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie, a także korzystania z systemu środowiskowego wsparcia samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług specjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Może podjąć zatrudnienie w warunkach chronionych.

Na podstawie ustaleń przeprowadzonych przez pracownika socjalnego w trakcie wywiadu środowiskowego oraz na podstawie złożonych przez wnioskodawczynię oświadczeń ustalono, że M. M. ma problemy kardiologiczne, z jelitami, z kolanami, a także z kręgosłupem. Choruje na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę oraz depresję. Nie jest osobą leżącą – po mieszkaniu porusza się samodzielnie lub przy pomocy kuli ortopedycznej. Nie jest osobą pampersowaną, choć w związku z nietrzymaniem moczu używa wkładek. Samodzielnie spożywa przygotowane przez córkę posiłki. Nie może pozostać sama w domu. Podczas nieobecności wnioskodawczyni oraz w nocy opiekę nad niepełnosprawną sprawuje jej wnuk, który zamieszkuje w tym samym budynku co M. M.

M. M. jest mężatką. Jej mąż jest osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji (orzeczenie lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 1 grudnia 2020 r.). Oprócz wnioskodawczyni niepełnosprawna ma dwie córki: jedna - zamieszkująca w R. - jest aktywna zawodowo, druga – zamieszkująca w D.– prowadzi własne gospodarstwo rolne.

A. B. sprawuje opiekę w miejscu zamieszkania matki, sama mieszkając po sąsiedzku. Świadczone przez nią czynności opiekuńcze polegają na pomocy przy czynnościach higienicznych (w tym poranna i wieczorna toaleta, obcinanie paznokci, mycie i czesanie włosów), przygotowywanie i podanie posiłków (3 razy dziennie), przygotowywanie i podanie leków (3 razy dziennie), pomiar ciśnienia oraz poziomu cukru (3 razy dziennie), wychodzenie na spacer (codziennie). Ponadto wnioskodawczyni przygotowuje łóżko do spania, smaruje oraz masuje nogi i kręgosłup matki, realizuje recepty, umawia wizyty lekarskie, sprząta mieszkanie, robi zakupy, pierze i prasuje.

Ustalono, że wnioskodawczyni nie jest aktywna zawodowo, nie jest również zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Choruje na reumatoidalne zapalenie stawów i od dnia 17 stycznia 2023 r. pobiera z KRUS-u rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym przyznaną decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r.

Decyzją z dnia 4 września 2023 r. Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych w Urzędzie Gminy Sierakowice, działając z upoważnienia Wójta Gminy Sierakowice, odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 390; dalej jako "u.ś.r.") albowiem w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, a niepodejmowaniem przez wnioskodawczynię zatrudnienia. Ponadto, zdaniem organu I instancji, w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Decyzją z dnia 3 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji niezasadnie odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wskazując na przepis art. 17 ust. 1b ustawy, bez uwzględnienia treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 38/14. Niemniej jednak, zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na brak związku przyczynowo – skutkowego, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawczyni na przestrzeni lat prowadziła gospodarstwo rolne. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że od 23 sierpnia 2021 r. do 24 kwietnia 2023 r. pobierała ona przyznany przez Prezesa KRUS zasiłek chorobowy. Natomiast w dniu 5 czerwca 2023 r. Prezes KRUS przyznał wnioskodawczyni prawo do renty rolniczej od dnia 17 stycznia 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. z uwagi na stwierdzoną całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym. W ocenie Kolegium w związku z powyższym należy uznać, że w tej sytuacji niemożliwa jest do spełnienia przesłanka warunkująca przyznanie przedmiotowego świadczenia związana z koniecznością wykazania rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na rzecz sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ zwrócił uwagę, że strona nie wykazała również, że byłaby w stanie podjąć zatrudnienie, gdyby nie sprawowała opieki. Wnioskodawczyni zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego z uwagi na swój stan zdrowia, na co wskazują: orzeczenie lekarskie i decyzja o przyznaniu renty z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie. Zdaniem organu odwoławczego, skoro wnioskodawczyni posiada status osoby niezdolnej do pracy w gospodarstwie rolnym, to nie można przyjąć, że byłaby w stanie podjąć inną fizyczną pracę. O posiadaniu kwalifikacji umożliwiających podjęcie pracy o charakterze innym niż fizyczna natomiast strona, na żadnym etapie postępowania, nie informowała. Kolegium zwróciło także uwagę, że z akt sprawy nie wynika, by strona deklarowała zamiar podjęcia innej pracy zarobkowej pobierając jednocześnie rentę rolniczą przyznaną z tytułu całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy rezygnacją z prowadzenia gospodarstwa rolnego, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. W ocenie organu administracji powodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego był bowiem stan zdrowia wnioskodawczyni, który stanowił podstawę do przyznania renty rolniczej, a który jednocześnie nie stanowi przeszkody w sprawowaniu opieki nad matką.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. B., reprezentowana przez pełnomocnika zawodowego, wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie żądanego świadczenia względnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegającej na przyjęciu, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania przez nią opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z zaświadczeń lekarskich z dnia 29 i 31 maja 2024 r. na okoliczność potwierdzenia, że skarżąca, pomimo niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym zdolna jest do sprawowania opieki nad swoimi rodzicami. Zdaniem pełnomocnika przedłożone dokumenty potwierdzają, że w przypadku skarżącej spełniona jest przesłanka związku przyczynowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, którą utrzymano w mocy decyzję o odmowie przyznania A. B. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.").

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.; dalej jako: "u.ś.r."), a w szczególności jej art. 17, w którym określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości podjęcia pracy w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną.

W niniejszej sprawie organy prawidłowo zidentyfikowały brak możliwości przyznania świadczenia córce osoby posiadającej znaczny stopień niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

– jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Kolegium odnośnie do zakresu zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r., bowiem wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13), przymiot konstytucyjności utraciło przewidziane w tym przepisie kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. Z tych przyczyn w odniesieniu do opiekunów dorosłych niepełnosprawnych, oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Pomimo odmiennego stanowiska organu I instancji, decyzja tego organu, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, ostatecznie jest zgodna z prawem. Nie może bowiem ujść uwadze, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedynie osobie, która spełnia łącznie przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (pozytywne), przy braku przesłanek negatywnych z art. 17 ust. 5 u.ś.r.

Podstawą odmowy przyznania świadczenia był stwierdzenie przez organ odwoławczy, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy między rezygnacją z prowadzenia gospodarstwa rolnego, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. Powodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego był bowiem stan zdrowia wnioskodawczyni.

Z akt sprawy wynika, że matka skarżącej – M. M. - legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Kartuzach z dnia 28 marca 2023 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a jej mąż legitymuje się orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 1 grudnia 2020 r. stwierdzającego trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ administracji w sposób bezsporny ustalił, że A. B. prowadziła gospodarstwo rolne, a decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r. Prezes KRUS przyznał jej prawo do renty rolniczej ze względu na stwierdzoną całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym.

W ocenie Sądu ocena organu administracji publicznej, że powodem rezygnacji z prowadzenia gospodarstwa domowego był stan zdrowia A. B., a nie konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką jest trafna. Tym bardziej, że ustalony znaczny stopień niepełnosprawności M. M. datuje się na 23 listopada 2022 r., a niezdolność skarżącej do pracy w gospodarstwie rolnym stwierdzono decyzją z 5 czerwca 2023 r. Zasadnie też Kolegium wskazało, że strona nie wykazała, że byłaby w stanie podjąć jakąkolwiek inną, poza gospodarstwem rolnym pracę (lub zatrudnienie), gdyby nie sprawowała opieki nad matką.

Wykładnia celowościowa art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że uprawnienie w nim ujęte ma zapewnić częściowe wynagrodzenie osobom zdolnym do pracy faktu rezygnacji z tego zatrudnienia (lub niepodejmowania zatrudnienia), ze względu na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nie chodzi przy tym o jakąkolwiek opiekę, ale taką, której zakres i czas trwania wyklucza możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. Stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną jest jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.

Z przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy, pozostawały w bezpośrednim i ścisłym związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r., I OSK 516/19). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13).

W orzecznictwie sądowym podkreśla się także, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest świadczeniem należnym za samo sprawowanie opieki; jest to świadczenie należne za rezygnację z aktywności zawodowej wymuszoną koniecznością sprawowania opieki nad najbliższą osobą. Treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. ustanawia szereg przesłanek, które muszą zostać spełnione łącznie, aby wnioskodawca mógł otrzymać świadczenie. Główną przesłanką jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (lub niepodejmowaniem zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej) osoby sprawującej opiekę, na co wskazują słowa "w celu sprawowania opieki". Rezygnacja z aktywności zawodowej musi być zatem wymuszona przez konieczność sprawowania opieki nad chorym, zaś rozmiar tej opieki musi być na tyle duży, aby uniemożliwiał on podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej. Należy w tym miejscu wskazać na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że jeżeli sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie koliduje z wykonywaniem pracy lub potencjalnym podjęciem zatrudnienia, a także w sytuacji, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie ma faktycznego związku ze sprawowaniem opieki, bądź osoba sprawująca opiekę nie podejmowała zatrudnienia z innych przyczyn, jak np. brak pracy czy swój stan zdrowia, to świadczenie takie nie będzie przysługiwało. Nie każda bowiem rezygnacja z zatrudnienia lub zaniechanie podjęcia pracy będzie podstawą do przyznania świadczenia, lecz wyłącznie taka (-ie), których celem jest sprawowanie opieki (zob. wyroki NSA: z dnia 5 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1411/06; z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 558/11; z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 101/12; z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 64/14; z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2950/17; z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19).

Jedynie na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby organ administracji przyjął zupełnie przeciwne stanowisko w zakresie oceny przyczyn zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym, to zakres pomocy udzielanej niepełnosprawnej nie uzasadniałby wniosku, iż pomoc ta świadczona jest w rozmiarze uniemożliwiającym podjęcie jakiejkolwiek pracy zarobkowej (vide: czynności dotyczące opieki nad osobą niepełnosprawną – załącznik do wniosku o przyznanie świadczenia).

Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela przywołany w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej pogląd, że renta z tytułu niezdolności (nawet całkowitej) do pracy w gospodarstwie rolnym nie oznacza, że osoba ją otrzymująca jest niezdolna do jakiejkolwiek pracy w ogóle, a jedynie do pracy w gospodarstwie rolnym. Tym samym, przyznanie takiej renty nie oznacza zupełnej niezdolności do pracy. Pogląd ten uznać należy za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co wskazują sygnatury orzeczeń przywołane w piśmie. Niemniej jednak przesłanką przyznania świadczenia, a w konsekwencji badaną przez organy administracji okolicznością nie jest kwestia zdolności do pracy, ale przyczyny rezygnacji z pracy (niepodejmowanie zatrudnienia). W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie może budzić wątpliwości, że ustalenie organu administracji, iż przyczyną tą był stan zdrowia A. B., a nie konieczność sprawowania opieki nie budzą wątpliwości.

W tak ustalonym stanie faktycznym Kolegium zasadnie przyjęło, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające ustalenie prawa do wnioskowanego przez skarżącą świadczenia. Tym samym wniosek organu administracji o tym, że nie ma związku przyczynowego między niepodejmowaniem przez A. B. zatrudnienia, a sprawowaniem przez nią opieki nad matką jest trafny i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W odniesieniu do wniosku pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów tj. zaświadczeń lekarskich z dnia 29 maja 2024 r. i z dnia 31 maja 2024 r. Sąd wyjaśnia, że dokonuje kontroli zaskarżonego aktu na dzień jego wydania. Z uwagi na to, że decyzja organu odwoławczego wydania została w dniu 3 kwietnia 2024 r., a przywołanej wyżej zaświadczenia dotyczą stanu istniejącego po wydaniu tej decyzji przeprowadzenie wnioskowanego dowodu było bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Sprawę rozpoznano w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie złożył pełnomocnik skarżącej, a organ administracji się temu nie sprzeciwił.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).