Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1329/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 10 ust. 1 pkt. 1, 7, 8, art. 11 pkt 8 i pkt 10, art. 12 ust.1, art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant Referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skarg [A] Sp. z o.o. w W., J. S. i Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 1. ze skarg Wojewody [...] i [A] Sp. z o.o. w W. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. oddala skargę J. S., 3. zasądza od Gminy B. na rzecz skarżącej [A] Sp. z o.o. w W. kwotę 557 ( słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie aktualności "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B." i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wszczęto procedurę zmierzającą do sporządzenia zmiany studium warunków i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. w miejsce obowiązującego studium przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. W toku tej procedury, po sporządzeniu projektu studium, Prezydent Miasta B. dokonał w dniu [...] r. ogłoszenia o wyłożeniu w dniach od [...] r. do [...] r. projektu studium wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyznaczając w tym zgłoszeniu termin do [...] r. do zgłaszania uwag do wyłożonego projektu studium. W przewidzianym terminie uwagi zgłosiło 9 podmiotów, w tym także skarżący J.S. i [A] Sp. z o.o. w W.(wówczas w B.). Nadto jedna uwaga została wniesiona po ustawowym terminie. Skarżący postulowali odmienne przeznaczenie "dominujące" wymienionych w tych uwagach działek. Każda ze złożonych w terminie uwag dotyczyła kilku kwestii szczegółowych. Z tych szczegółowych kwestii Prezydent Miasta B. uwzględnił 25 natomiast 45 nie zostało przez niego uwzględnionych. Uwagi skarżących nie zostały uwzględnione. Po dokonaniu zmian w pierwotnym projekcie studium Prezydent przedstawił Radzie Miejskiej w B. do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Rada Miejska w B. uchwaliła przedmiotowe studium rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta B. uwag do projektu studium (załącznik nr 5 do uchwały, z którego wynika, że żadna z tych uwag nie została przez Radę uwzględniona). Orzekła również (§ 2 uchwały) o utracie mocy poprzedniego studium z dnia 25 października 2000 r. Jako podstawę prawną uchwały wskazała Rada art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W pismach z dnia [...] r. powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (które wpłynęło do Rady dnia 7 września 2010 r.) [A] Sp. z o.o. w W. oraz J. S. (wpływ wezwania do Rady w dniu [...] r.) wezwali Radę Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą o przedmiotowym studium przez zmianę przeznaczenia wymienionych w tych pismach działek położonych w obrębie ewidencyjnym B. w dzielnicy [...], w graniach obszaru Natura 2000. J. S. (jak we wcześniejszych uwagach do projektu studium) wniósł o zmianę przeznaczenia dominującego działek na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i niskiej intensywności oznaczonej symbolem M1, przeznaczenia równorzędnego na tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej – oznaczonej jako M2, przeznaczenia dopuszczalnego na tereny zabudowy usług komercyjnych, nieruchomości i obiekty handlu, usług nieprodukcyjnych, gastronomii oraz hotele, motele i schroniska – oznaczone symbolem U1. [A] Sp. z o.o. wniosła zaś o podobną zmianę przeznaczenia dominującego i przeznaczenia równorzędnego oraz zmianę przeznaczenia dopuszczalnego na tereny sportu i rekreacji, nieruchomości i obiekty kubaturowe i niekubaturowe związane ze sportem wyczynowym, amatorskim i kubaturą fizyczną – symbol Z4.

W odpowiedzi na te wezwania Rada Miejska w B. uchwałami z dnia [...] r. uznała je za niezasadne i odmówiła postulowanych zmian zapisów studium. W uzasadnieniu uchwał odniesiono się do poszczególnych zarzutów naruszenia prawa sformułowanych w wezwaniach uznając je za bezpodstawne.

We wniesionej w ustawowym terminie skardze do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...] r., która wpłynęła do Urzędu Miejskiego w B. [...] r. pełnomocnik [A] Sp. z o.o. w W. kwestionując tę uchwałę w części dotyczącej działek nr (a), (b), (c), będących w użytkowaniu wieczystym Spółki, wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części lub też o stwierdzenie, iż uchwała ta została wydana w zaskarżonej części z naruszeniem prawa. Wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zarzucił, że uchwała ta została podjęta z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

– art. 12 ust. 1 ustawy poprzez nie rozpatrzenie przez Radę Miasta B. poszczególnych uwag wniesionych przez Spółkę w trybie art. 11 ust. 11 ustawy przed podjęciem przedmiotowej uchwały, co uniemożliwiło faktycznie jakąkolwiek kontrolę organu uchwałodawczego wcześniejszego rozstrzygnięcia uwag przez Prezydenta Miasta B.,

– art. 11 pkt 10 ustawy, w zw. z art. 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U.

Nr 118, poz. 1233, zwanego dalej rozporządzeniem MI z dnia 28 kwietnia 2004 r.) oraz art. 11 pkt 11 ustawy, poprzez nie wyłożenie do publicznego wglądu w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanych zmian, zaniechanie dyskusji publicznej nad rozwiązaniami zawartymi w projekcie studium po dokonaniu poprawek i zmian w pierwotnie wyłożonym projekcie studium (naruszenie art. 11 pkt 10 ustawy) oraz, poprzez nie wyznaczenie terminu, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszego niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu studium, uwzględniającego naniesione poprawki (naruszenie art. 11 pkt 11 ustawy),

– art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy poprzez nieuwzględnienie potrzeb interesu społecznego przy przygotowywaniu oraz podejmowaniu uchwały o studium,

– art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej uchwale, w części dotyczącej działek wskazanych w skardze, dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu,

– art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej uchwale, w części dotyczącej działek wskazanych w skardze, potrzeb i możliwości rozwoju gminy,

– art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej uchwale, w części dotyczącej przedmiotowych działek, obecnego stanu prawnego gruntów.

Nadto zdaniem pełnomocnika skarżącej zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o ochronie przyrody, w tym:

art. 13 ust. 3a ustawy o ochronie przyrody poprzez wzięcie przez Radę Miasta B. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały pod uwagę postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że treść studium w części dotyczącej działek skarżącej narusza jej interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż faktycznie uniemożliwia zagospodarowanie tych działek zgodnie z celem nabycia prawa ich wieczystego użytkowania. Działki te zgodnie z treścią kwestionowanego studium nie mogą być przeznaczone pod zabudowę zgodnie z zamierzeniami inwestycyjnymi skarżącej. Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Związanie treścią studium wynika również z art. 14 ust. 5 i art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej przed podjęciem kwestionowanej uchwały Rada Miasta B. nie rozpoznała i nie rozstrzygnęła poszczególnych uwag nieuwzględnionych wcześniej przez Prezydenta skoro uchwalenia studium i rozpatrzenia uwag dokonano jednym głosowaniem. Oznacza to, że Rada nie dokonała faktycznej kontroli działania Prezydenta Miasta co do prawidłowości nieuwzględnienia uwag. W odniesieniu do naruszenia art. 11 pkt 10 ustawy w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 28 kwietnia 2004 r. skarżąca podniosła, że w następstwie uwzględnienia części uwag przez Prezydenta oraz w następstwie autopoprawek dokonano zmiany projektu studium po jego wyłożeniu w trybie art. 11 pkt 10 ustawy. Były to przy tym zmiany istotne i dlatego konieczne było ponowne wyłożenie zgodnie z tym przepisem tak zmienionego projektu studium oraz przeprowadzenie nad dokonanymi zmianami dyskusji publicznej, czego nie dokonano. Uniemożliwiło to zainteresowanym podmiotom odniesienie się do projektu studium w kształcie w jakim został on przedstawiony organowi uchwałodawczemu.

Uzasadniając zarzut nieuwzględnienia przy określaniu przeznaczenia działek objętych skargą, potrzeb interesu społecznego skarżąca stwierdziła, że w interesie tym leżało przeznaczenie tych działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i niskiej intensywności, a to biorąc pod uwagę duże potrzeby mieszkaniowe oraz potrzebę zabezpieczenia tych działek przed dalszą degradacją, niekontrolowaną wycinką drzew, podpaleniami i nielegalnym składowaniem odpadów. Nieuwzględnienie odnośnie tych działek uwag skarżącej skutkuje też przyjęcie, że z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 7 w studium nie uwzględniono potrzeb i możliwości rozwoju gminy, gdyż spowoduje nieuzasadnione zahamowanie na tych terenach planowanych przez skarżącą inwestycji. Przeznaczenie działek pod tereny oznaczone jako Z5, czyli tereny rekreacji i wypoczynku oraz obiekty niekubaturowe, związane ze sportem amatorskim i kulturą fizyczną, nie uwzględnia zdaniem skarżącej w żaden sposób potrzeb miasta B. w zakresie budownictwa mieszkaniowego, przez to wstrzymany zostanie rozwój miasta na tym terenie. Budownictwo to jest natomiast możliwe bez uszczerbku dla obejmującego przedmiotowe działki obszaru Natura 2000. Jego rozwój, przy jednoczesnym zachowaniu walorów naturalnych, doprowadziłby do rekultywacji działek skarżącej, zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju. Na możliwość proponowanego przeznaczenia tych działek wskazuje również fakt, że sąsiednie działki skarżącej położone też w granicach obszaru chronionego Natura 2000 przeznaczono pod zabudowę. Gdy chodzi o nieuwzględnienie w studium dotychczasowego przeznaczenia działek skarżącej to zarzut ten opiera ona na stwierdzeniu, że w dacie zakupu prawa wieczystego użytkowania działek obowiązywał na ich terenie miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 28 czerwca 1993 r., który dopuszczał możliwość ich zabudowy. Nadto sąsiednie działki Spółki zostały przeznaczone pod zabudowę i zróżnicowanie to uniemożliwia wykorzystanie wszystkich jej terenów zgodnie z celem ich nabycia.

Zdaniem skarżącej przyjęte zaskarżoną uchwałą zapisy studium uniemożliwiają jej rekultywację działek poprzez dokonanie zabudowy jednorodzinnej działek mających charakter nieużytków. Takie przeznaczenie tego terenu narusza treść art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, gdyż przy jego nabyciu w 1998 r. poprzednicy skarżącej przejęli wszelką odpowiedzialność za rekultywację nabytych gruntów, która w dacie ich zakupu była rozumiana jako rekultywacja przygotowująca je pod zabudowę jednorodzinną, dopuszczalną na tym terenie zgodnie z obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania z dnia [...] r. Ponownie wskazano, że sąsiednie działki skarżącej położone również na terenie osuwiskowym oraz terenie "Natura 2000", zostały dopuszczone pod zabudowę i nadają się na takie zainwestowanie o czym świadczy ustalenie dla takiej inwestycji warunków zabudowy. Podkreślono, że nieuzasadnione zróżnicowanie sąsiednich gruntów, o tych samych parametrach, nabytych w tym samym celu, narusza prawo, w tym zasadę równości oraz prawo inwestora do korzystania z gruntów. O nieuwzględnieniu stanu prawnego gruntów świadczy też zdaniem skarżącej niewzięcie pod uwagę treści umów pożyczki zawartych przez skarżącą z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska w K. Celem otrzymanych w ramach tych umów środków finansowych było zabezpieczenie terenów osuwiskowych będących w użytkowaniu Spółki. Dokonała ona zabezpieczenia osuwisk oraz miejsc siedlisk nietoperzy, z uwagi na zamiar przeprowadzenia inwestycji w postaci wykonania na danych terenach zabudowy jednorodzinnej.

Zdaniem skarżącej w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. (karta 29 akt adm.) wydanym w trybie art. 11 pkt 8j ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wykazano aby możliwość zabudowy na wymienionych tam terenach mogła znacząco negatywnie wpływać na gatunki nietoperzy i ich siedliska. Dlatego też odmowa uzgodnienia tym postanowieniem projektu zmiany studium nie powinna być brana pod uwagę przez Radę Miasta B. Doszło bowiem w ten sposób do naruszenia treści art. 13 ust. 3a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 220 ze zm., zwanej dalej ustawą o ochronie przyrody).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wykonując uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. (karta 42 akt sądowych) wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając to stanowisko stwierdził, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona uchwała została podjęta przy zachowaniu określonej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedury i zgodnie z obowiązującym prawem materialnym. Podał, że w związku z uwzględnieniem dwóch uwag złożonych w ustawowym terminie, z uwagi na ich treść i skutki, powtórzono w niezbędnym zakresie procedury sporządzania studium, a mianowicie dokonano powtórnego uzgodnienia projektu studium z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. i Miejskim Zarządem Dróg i Mostów w B. Przed sesją rady, na której podjęto zaskarżoną uchwałę radni mieli możliwość szczegółowego zapoznania się na posiedzeniach Komisji Komunalnej i Spraw Lokalowych z uwagami skarżącej Spółki, które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta. Na posiedzeniach tych projekt uchwały był bowiem prezentowany. Poszczególne uwagi i ich rozstrzygnięcie były szczegółowo omawiane również podczas sesji rady. Z obowiązujących przepisów nie wynika obowiązek odrębnego głosowania przez radę nad każdą poszczególną uwagą. Na możliwość rozstrzygnięcia co do sposobu rozpatrzenia uwag w jednym głosowaniu wskazuje też zdaniem Prezydenta B. orzecznictwo NSA. Z treści art. 12 ust. 1 ustawy nie wynika aby uwagi, które nie zostały uwzględnione przez organ wykonawczy gminy musiały być poddane indywidualnemu, odrębnemu głosowaniu. Wykładnia gramatyczna i celowościowa art. 12 ust. 1 wskazuje natomiast, że ustawodawca dopuszcza uchwalenie studium z jednoczesnym rozpatrzeniem uwag wcześniej nieuwzględnionych.

Nie doszło też zdaniem odpowiadającego na skargę do naruszenia treści art. 11 pkt 10 ustawy, a to w sytuacji gdy wszystkie strony, których interes prawny mógł być naruszony zmianami w projekcie studium dokonanymi po jego wyłożeniu do publicznego wglądu, zostały poinformowane o wprowadzonych zmianach i miały co do tych zmian pełną świadomość. Przy sporządzaniu projektu studium nie doszło zdaniem Prezydenta B. do naruszenia treści § 8 ust. 2 rozporządzenia MI z dnia 28 kwietnia 2004 r., gdyż przepis ten w stanie faktycznym sprawy nie miał w ogóle zastosowania. Odnosi się on bowiem do sytuacji, gdy procedura zmiany studium dotyczy wybranych fragmentów gminy, nie zaś jak w przedmiotowej sprawie do projektu zmiany studium dla obszaru całej gminy. Nadto zdaniem Prezydenta B. ewentualne naruszenie wymagań procedowania w zakresie przyjmowania studium, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdził też odpowiadający na skargę, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 9 ustawy poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego rozumianego zgodnie z treścią art. 2 pkt 4 ustawy. Nie leży bowiem w interesie publicznym zabudowa terenów bez wcześniejszego przeprowadzenia badań geologicznych, będących wiarygodnym środkiem informacji m. in. o budowie podłoża i zagrożeniu procesami osuwiskowymi. Dopuszczenie takich terenów do zabudowy niesie ryzyko wystąpienia w przyszłości katastrofy budowlanej i w konsekwencji zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców. Zdaniem Prezydenta B. powodem nieuwzględnienia części uwag skarżącej były też uzgodnienia i opinie projektu studium, w tym w szczególności dla obszaru Natura 2000 dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. jako organu kompetentnego w zakresie oceny wymagań związanych z ochroną przyrody. Dlatego też nie można podzielić zarzutu naruszenia zaskarżoną uchwałą treści art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez nieuwzględnienie potrzeb i możliwości rozwoju gminy. Zgodnie ze studium pod zabudowę mieszkaniową przeznaczono bowiem inne tereny, na których nie ma ryzyka występowania zagrożeń przedstawionych dla obszaru będącego w zainteresowaniu skarżącej, dla którego nigdy nie opracowano wymaganej prawem dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wykonanej zgodnie z prawem geologicznym i górniczym, która potwierdziłaby też stanowisko skarżącej, że proponowana zabudowa nie wpłynie negatywnie, zarówno na obszar Natura 2000, jak również na ochronę rezerwatu [B]. W konsekwencji zdaniem Prezydenta uchwalone studium uwzględnia potrzeby i możliwości rozwoju gminy, zaś żądania skarżącej wkraczają we władztwo planistyczne jednostki samorządu terytorialnego. Wbrew zarzutom skarżącej w uchwalonym studium uwzględniono dotychczasowe zagospodarowanie jej działek znajdujących się w strefie osadniczo-administracyjnej [...], na których nie występowała dotychczas zabudowa kubaturowa.

Utrwalone studium w odniesieniu do działek skarżącej nie narusza też zdaniem odpowiadającego na skargę treści art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy. Studium uwzględniło bowiem istniejącą na tym obszarze zabudowę oraz dopuściło zabudowę wynikającą z ostatecznych decyzji administracyjnych. Wykluczając zabudowę mieszkaniową uwzględniono treść art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz stanowisko jednostki opiniującej – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Zgodnie z zasadami sporządzania studium należy uwzględniać przy jego sporządzaniu nie tylko prawo własności ale również m. in. wymagania ochrony środowiska. Treść studium nie uniemożliwia też w jakikolwiek sposób rekultywację nieruchomości skarżącej rozumianą jako przywrócenie w granicach terenu utraconych walorów środowiskowych i neutralizację szkodliwego wpływu dotychczasowego zagospodarowania terenu.

Bezpodstawne jest też w świetle treści art. 11 pkt 8 ustawy żądanie skarżącej w przedmiocie nieuwzględnienia przy sporządzaniu studium stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...]r.

Stwierdził też Prezydent B., że w przypadku zmiany stanowisk jednostek opiniujących i uzgadniających, co jest w przyszłości możliwe, może dojść w odpowiednim trybie do zmiany studium w kierunku uwzględnienia uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy. O działaniach Rady Miejskiej w tym kierunku świadczy też fakt, że jednocześnie z podjęciem zaskarżonej uchwały podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany uchwalonego studium.

Skargę do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. wniósł również J. S. zaskarżając ją w części dotyczącej wymienionych w skardze działek, których użytkownikiem wieczystym jest Spółka [C] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [D] S.K.A., położonych w granicach obszaru Natura 2000. Powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności w zaskarżonej części lub też o stwierdzenie, że w zaskarżonej części uchwała ta została wydana z naruszeniem prawa. Nadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzuty skargi i ich uzasadnienie pokrywają się prawie dosłownie z omówionymi wcześniej zarzutami i uzasadnieniem skargi [A] Sp. z o.o. w W. Jedynie dla wykazania naruszenia interesu prawnego skarżący dodatkowo podał, że zapisy kwestionowanego studium w odniesieniu do działek, których użytkownikiem wieczystym jest Spółka [C] Spółka z o.o. [D] S.K.A., w której [A] Sp. z o.o. posiada 45 % akcji, uniemożliwiają realizację zamierzonych inwestycji. Realna wartość ekonomiczna gruntów spadnie co niewątpliwie przełoży się na spadek wartości [A] Sp. z o.o., w której ma on 100 % udziałów. Narusza to zatem jego interes prawny jako udziałowca.

W odpowiedzi na tę skargę Prezydent B. wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w omówionej wyżej odpowiedzi na skargę [A] Sp. z o.o. w W.

Przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. została zaskarżona do sądu także przez Wojewodę [...] działającego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który wniósł o stwierdzenie jej nieważności jako niezgodnej z art. 10, 11 i 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając to żądanie organ nadzoru stwierdził, że z naruszeniem art. 11 w zw. z art. 17 pkt 13 i art. 19 ust. 1 ustawy po uwzględnieniu uwag przez Prezydenta B. oraz niezależnie od tych uwag doszło do zmiany projektu studium wyłożonego wcześniej do wglądu zgodnie z treścią art. 11 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jednocześnie nie dokonano ponownego wyłożenia w tym trybie zmienionego projektu. Obowiązek taki wynikał natomiast z faktu, że wprowadzone już po wyłożeniu projektu jego zmiany miały ogólny charakter i dotyczyły wielu grup mających ze sobą sprzeczne interesy. Polegały bowiem na zmianach obrysów poszczególnych terenów, dopuszczeniu poszczególnych lokalizacji oraz zmian przeznaczenia terenów.

Zdaniem Wojewody naruszenie zaskarżoną uchwałą treści art. 12 w zw. z art. 11 pkt 12 ustawy nastąpiło zaś z tego powodu, że nie doszło do rozpatrzenia uwag przez Radę nieuwzględnionych wcześniej przez Prezydenta B. Rozstrzygnięcie przez Radę o nieuwzględnionych uwagach powinno nastąpić w sposób zindywidualizowany, z uwzględnieniem ich indywidualnego charakteru. Rozstrzygnięcie Rady w tym zakresie ma bowiem charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwagi, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona. Z protokołu sesji Rady Miejskiej w B., na której podjęto zaskarżoną uchwałę wynika natomiast, że Rada podczas tego samego głosowania uchwaliła studium i przyjęła rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag i to w sytuacji gdy część radnych podnosiła, że nie miała okazji zapoznania się ze zmianami wprowadzonymi do studium po jego wyłożeniu. Rada nie przeprowadziła dyskusji nad uwagami nieuwzględnionymi przez Prezydenta i nie rozpatrzyła ich w indywidualny sposób. W konsekwencji nie rozstrzygnęła o nich w sposób prawidłowy co stanowi zdaniem Wojewody przesłankę stwierdzenia nieważności całego studium.

W odpowiedzi na skargę organu nadzoru Prezydent B. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania nie odnoszą się wprost do uchwalania studium – również w zakresie rozpatrywania uwag do studium i ponawiania poszczególnych etapów sporządzania studium. Do stosowania tych przepisów wprost brak jest odpowiedniej podstawy prawnej. Wbrew stanowisku nadzoru nie zostało wykazane aby wprowadzone zmiany do projektu studium miały istotny charakter i aby został nimi naruszony interes prawny konkretnych podmiotów, który to interes jest kategorią prawną, odmienną od sprzecznych "interesów" różnych grup, na które powołuje się organ nadzoru. Nawet w odniesieniu do naruszenia interesu prawnego poszczególnych podmiotów należy wziąć zdaniem Prezydenta B. pod uwagę, że studium jako akt kierownictwa wewnętrznego o ogólnym charakterze a nie akt prawa miejscowego, interes prawny takich podmiotów może naruszać tylko wyjątkowo. Dalej Prezydent B. przeprowadził analizę wprowadzonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu studium zmian wymienionych w skardze Wojewody [...] stwierdzając, że wprowadzone zmiany dotyczyły czy to interesu prawnego konkretnych podmiotów, które o tych zmianach były powiadomione (wprowadzone też były w uwzględnieniu ich uwag), wprowadzone zmiany nie miały ogólnego charakteru względnie nie naruszały interesu prawnego innych podmiotów. Niektóre z nich zostały przy tym wprowadzone nie w uwzględnieniu uwag ale z urzędu jako zmiany o charakterze porządkującym i dostosowawczym do innych zmian. W sytuacjach gdy wymagały one powtórzenia lub uzupełnienia postępowań opiniujących lub uzgadniających (również w związku z obszarem Natura 2000) zostały one w niezbędnych zakresach powtórzone. Nie ponowiono procedury sporządzania studium, gdy uwzględnienie uwag nie wymagało ponawiania uzgodnień, dotyczyło terenu jednego podmiotu, zainteresowane podmioty i instytucje uzgadniające oraz opiniujące były o dokonanych zmianach powiadomione przed uchwaleniem studium. W konsekwencji odpowiadający na skargę stwierdził, że nie było potrzeby nie tylko prawnej ale i faktycznej (merytorycznej) ponownego wykładania do publicznego wglądu zmienionego projektu studium w sytuacji, gdy dokonano czynności równorzędnych zapewniających ochronę interesów podmiotów i instytucji zainteresowanych.

Zdaniem Prezydenta B. nie doszło również do naruszenia zaskarżoną uchwałą treści art. 12 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym dopuszczalne jest uchwalenie studium z jednoczesnym rozpatrzeniem uwag wcześniej nieuwzględnionych. Z przepisu tego nie wynika aby nieuwzględnione przez organ wykonawczy uwagi musiały być poddane indywidualnemu, odrębnemu głosowaniu. Rada zapoznała się zarówno z uwagami uwzględnionymi przez Prezydenta jak i nieuwzględnionymi. Te ostatnie były przedmiotem indywidualnych prezentacji i dyskusji na trzech posiedzeniach zainteresowanych Komisji Rady Miejskiej w dniach [...],[...] i [...] r. jak i na sesji Rady, na której podjęto zaskarżoną uchwałę. Na sesji tej zdaniem Prezydenta "każda z nieuwzględnionych uwag została odczytana, wskazana na rysunku studium oraz jego powiększeniu i w zależności od jej charakteru była przedmiotem większej lub mniejszej dyskusji i polemiki". Głosowanie rady uchwałą zostało poprzedzone ponad 4-godzinną prezentacją projektu, dyskusją ogólną, prezentacją uwag nieuwzględnionych i dyskusją nad dokonanymi zmianami w końcowej edycji projektu studium. Radni mieli zatem kolejną możliwość zapoznania się ze sposobem rozstrzygnięcia uwag nieuwzględnionych. Z tego też względu nie zasługuje na uwzględnienie zawarte w skardze stanowisko Wojewody, że Rada nie przeprowadziła dyskusji nad nieuwzględnionymi przez Prezydenta Miasta uwagami i nie rozpatrzyła ich w sposób indywidualny.

W odpowiedzi na skargę Wojewody Prezydent B. dołączył też sformułowane odnośnie tej skargi stanowisko jednostki sporządzającej projekt studium.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej [A] Sp. z o.o. w W. odnosząc się do odpowiedzi na jej skargę, argumentację Prezydenta B. uznał za nieuzasadnioną. W szczególności powołując się na treść protokołu sesji Rady Miejskiej w dniu [...] r. stwierdził, że uwagi nieuwzględnione przez Prezydenta nie były na tej sesji omawiane szczegółowo. Podkreślono również różne traktowanie poszczególnych podmiotów, których tereny znajdowały się w podobnej sytuacji prawnej i faktycznej. Zdaniem pełnomocnika skarżącej za trafnością zarzutów skargi przemawia również okoliczność, że uchwalając studium Rada Miejska podjęła jednocześnie uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzania zmiany tego studium w kierunku ewentualnego uwzględnienia uwag wcześniej nieuwzględnionych przez Prezydenta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącym podstawę wniesienia skarg przez [A] Sp. z o.o. w W. i J. S. konieczną przesłanką takiej skargi jest wykazanie naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zdaniem Sądu do naruszenia takiego nie doszło niewątpliwie w odniesieniu do skarżącego J. S. Uzasadniając swój interes prawny podał, że posiada on 100 % udziałów w [A] Sp. z o.o. w W., która to Spółka posiada 45 % akcji w [C] Spółka z o.o. [D] S.K.A. w B., której wartość ekonomiczna spadnie w związku z treścią kwestionowanego studium. Wobec powyższego spadnie też wartość jego akcji jako udziałowca. Zarówno z tego fragmentu uzasadnienia skargi jak i z jej innych sformułowań jednoznacznie zdaniem Sądu wynika, że została ona wniesiona przez J. Sz. jako osobę fizyczną w jego własnym imieniu jako udziałowca spółki [A], w sytuacji gdy zarzuty skargi dotyczą nieruchomości, których wieczystym użytkownikiem jest spółka komandytowo-akcyjna. J. S. nie jest zatem udziałowcem (akcjonariuszem) spółki komandytowo-akcyjnej, bo jest nim [A] Sp. z o.o. będąca osobą prawną. Nie jest on także komplementariuszem ww. spółki komandytowo-akcyjnej uprawnionym w związku z treścią art. 137 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) do jej reprezentowania (w takim charakterze swojego udziału zresztą nie zgłaszał), którym jak wynika z odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS (k. 86 akt sądowych) jest [C] Spółka z o.o. w G. Ustalenia kwestionowanego studium odnośnie działek gruntu będących w wieczystym użytkowaniu spółki komandytowo-akcyjnej, której J. S. nie jest ani komplementariuszem ani akcjonariuszem jako osoba fizyczna nie mogą zdaniem Sądu naruszać jego interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skutkuje to oddaleniem jego skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Za zasadne należało natomiast uznać skargi [A] Sp. z o.o. w W. i Wojewody [...], gdy zarzuciły one naruszenie zaskarżoną uchwałą treści art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części dotyczącej rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia przez Radę Miasta B. uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12 tej ustawy. W sytuacji gdy Spółka [A] jest wieczystym użytkownikiem wymienionych w skardze działek, których dotyczyły nieuwzględnione przez Prezydenta B. i przez Radę uwagi, naruszenie treści art. 12 ust. 1 ustawy skutkuje też zdaniem Sądu przyjęcie, że doszło w ten sposób również do naruszenia jej interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a to w sytuacji gdy zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jakkolwiek w orzecznictwie zwraca się uwagę na różnicę pomiędzy studium i planem miejscowym w zakresie bezpośredniości i realności naruszenia tymi aktami prawnymi interesu prawnego poszczególnych podmiotów (zobacz np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1938/09) to gdy przyjmiemy, że nieuwzględniane przez Prezydenta B. uwagi skarżącej Spółki nie zostały faktycznie przez Radę rozpatrzone to w konsekwencji uprawnione będzie twierdzenie, iż doszło w ten sposób do naruszenia interesu prawnego skarżącej. Ich prawidłowe rozpatrzenie mogło bowiem doprowadzić do zmiany treści uchwalonego studium, zgodnie z wolą skarżącej, co mogłoby skutkować w przyszłości, w świetle treści art. 9 ust. 4 ustawy, powstaniem prawnej możliwości zagospodarowania tych działek w sposób odpowiadający interesom skarżącej.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podzielić należy zdaniem Sądu zarzut skargi Wojewody [...] oraz Spółki [A] co do podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem procedury sporządzenia studium (trybu w rozumieniu art. 28 ustawy) w części dotyczącej rozstrzygnięcia przez organ uchwałodawczy o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu studium nieuwzględnionych przez Prezydenta B. W orzecznictwie (zobacz m. in. powoływany w skardze Wojewody wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 337/10) podkreśla się, że określony w art. 12 ust. 1 ustawy wymóg rozstrzygania przez radę gminy o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi gwarancję udziału czynnika społecznego w procedurze sporządzania studium i stwarza jedną z możliwości wpływania na treść studium. Akcentuje się też (zobacz również m. in. literaturę wymienioną w tym względzie w obu skargach), że dla zachowania (realizacji) tej gwarancji rozpatrzenie tych uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia studium i poprzedzającą jego uchwalenie, a nadto, że rozstrzygnięcie rady o rozpatrzeniu uwag do projektu studium ma charakter merytoryczny i powinna mu towarzyszyć ocena i ich zasadności. W wyniku takiej oceny poszczególne uwagi mogą zostać uwzględnione lub odrzucone. Tylko przy takim sposobie rozpatrzenia uwag przez radę gminy zachowany jest przewidziany ustawą dwustopniowy tryb rozstrzygania w przedmiocie uwag wniesionych do projektu studium. Wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedziach na skargę z protokołu sesji Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. na której podjęto zaskarżoną uchwałę nie wynika aby przed jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag doszło wcześniej do ich merytorycznego rozpatrzenia przez Radę w sposób pozwalający na ocenę ich zasadności. Nie wynika w szczególności aby każda z tych nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag, jak to stwierdzono w odpowiedzi na skargę, została na sesji odczytana ze wskazaniem na rysunku studium, którego dotyczyła i aby była – w zależności od jej charakteru przedmiotem dyskusji lub polemiki. Nie wynika też aby na sesji rady radni zostali zapoznani z motywami nieuwzględnienia poszczególnych uwag przez Prezydenta. Wprost przeciwnie z wypowiedzi na sesji radnego H. B. wynika, że radni nie zostali zapoznani z motywami nieuwzględnienia uwag przez Prezydenta B. W konsekwencji nie sposób odeprzeć zarzutu sformułowanego w skargach, że nie przeprowadzono na sesji merytorycznej dyskusji nad nieuwzględnionymi przez Prezydenta uwagami, co oznacza, że o sposobie rozpatrzenia tych uwag Rada rozstrzygnęła z naruszeniem treści art. 12 ust. 1 ustawy. Nie chodzi przy tym o to, że uwagi poddano pod głosowanie łącznie z uchwaleniem studium i rozstrzygnięto o nich łącznie (według listy) a nie co do każdej uwagi w oddzielnym głosowaniu, co zdaniem Sądu byłoby nawet dopuszczalne, ale o to, że wcześniej nie zostały one wnikliwie i merytorycznie przez Radę rozważone. Spełnienia obowiązku merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez radę przedmiotowych uwag nie może zastąpić możliwość wcześniejszego zapoznania się z tymi uwagami przez radnych oraz z motywami ich nieuwzględnienia przez Prezydenta B., na posiedzeniach Komisji Rady Miejskiej, która to możliwość akcentowana jest w odpowiedziach na skargi. Do zapoznania tego i merytorycznego rozpatrzenia uwag powinno bowiem dojść na sesji rady, na której podejmuje się jednocześnie uchwałę w przedmiocie studium, chociażby z tego powodu, że na posiedzeniach poszczególnych komisji nie rozstrzyga się o sposobie rozpatrzenia uwag zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy. Nadto, jak to wynika chociażby z protokołu sesji Rady w dniu 23 czerwca 2010 r. frekwencja radnych na posiedzeniach komisji była niewielka. W przypadku merytorycznego rozważenia i rozpoznania poszczególnych uwag mogły one być uwzględnione przynajmniej częściowo przez Radę, co w następstwie mogłoby skutkować zmianą treści uchwalonego studium. Świadczy o tym też pośrednio fakt, że uchwalając studium Rada podjęła na tej samej sesji uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia jego zmiany. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że zmiana ma zmierzać w kierunku uwzględnienia niektórych uwag wcześniej przez Prezydenta i Radę nieuwzględnionych.

Skoro jak wykazano wyżej zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem określonego w art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trybu sporządzania studium to należało stwierdzić jej nieważność w całości na podstawie art. 28 ust. 1 tej ustawy oraz art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. Pomimo, że rozstrzygnięcie co do nieuwzględnionych uwag dotyczyło jedynie części terenu Gminy B. to brak było zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w części i to z dwóch powodów. Po pierwsze studium powinno obejmować zgodnie z treścią art. 9 ust. 3 ustawy terytorium całej gminy. Po drugie praktycznie niemożliwe byłoby sformułowanie sentencji wyroku w rozpoznawanej sprawie przez wskazanie konkretnych mogących podlegać weryfikacji obszarów gminy, których dotyczyły nieuwzględnione przez Prezydenta uwagi (biorąc chociażby pod uwagę nieprecyzyjne określenie obszarów co do których odnosiły się niektóre uwagi).

W pozostałym zakresie zarzuty skarg Wojewody [...] oraz Spółki [A] zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługują. Odnośnie sformułowanego w obu skargach zarzutu naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 11 pkt 10 ustawy, to zdaniem Sądu do naruszenia takiego w rozpoznawanej sprawie nie doszło. W skardze Spółki [A] zarzut ten został powiązany dodatkowo z treścią § 8 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2004 r., który jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę tej Spółki, nie ma w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania. Odnosi się bowiem do procedury zmiany (uzupełnienia) obowiązującego studium o pojedyncze ustalenia a nie do sporządzania całkowicie nowego studium w miejsce studium obowiązującego, z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

W skardze Wojewody zarzut naruszenia art. 11 pkt 10 został zaś powiązany zdaniem Sądu błędnie z treścią art. 17 pkt 13 i art. 19 ust. 1 ustawy. Należy bowiem stwierdzić, że dwa ostatnie przepisy mogą być zastosowane do procedury sporządzania studium co najwyżej odpowiednio i w ściśle uzasadnionych wypadkach. Przepis art. 19 ust. 1 odnosi się do zmiany projektu aktu wprowadzonej przez radę a nie organ wykonawczy gminy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie zaś naruszenia art. 17 pkt 13, to Wojewoda nie wykazał jakie to konkretnie wprowadzone do wyłożonego projektu studium przez Prezydenta B. zmiany wymagały ponownych uzgodnień, które w tym niezbędnym zakresie nie zostały ponownie dokonane. Nie może ulegać bowiem w świetle treści art. 17 pkt 13 wątpliwości, że nie każda zmiana projektu wyłożonego do publicznego wglądu wymaga ponownego uzgodnienia.

Jak to wynika z orzecznictwa sądowego (powołanego m. in. w skardze Wojewody) istnieje obowiązek ponownego wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu zgodnie z treścią art. 11 pkt 10 ustawy jeżeli w uwzględnieniu uwag przez organ wykonawczy po jego wyłożeniu lub też zmian przeprowadzonych przez ten organ z urzędu doszło do zmian projektu studium, który ma być przedłożony do zatwierdzenia organowi uchwałodawczemu gminy. W tym względzie przeważa pogląd prezentowany też w obu skargach, który Sąd w całości podziela, że obowiązek taki występuje jednak jedynie w sytuacji gdy wprowadzone zmiany mają istotny i ogólny charakter, nie dotyczą interesu konkretnego czy też konkretnych podmiotów ale różnych grup podmiotów, których interesy mogą być sprzeczne. W takiej bowiem sytuacji w przypadku nie ponowienia procedury w zakresie wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu z możliwością ponownego składania uwag do zmienionego projektu, podmioty pozostające do wprowadzonych zmian w opozycji, utraciłyby możliwość ich kwestionowania i w konsekwencji rozpoznania ich uwag przez radę gminy (tak w odniesieniu do planu zagospodarowania NSA m. in. w wyroku z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 905/10 – z powołaniem się na wyrok NSA z 3 października 2008 r. sygn. akt II OSK 367/08).

Przenosząc powyższe poglądy orzecznictwa na grunt niniejszej sprawy Sąd przychyla się do stanowiska Prezydenta B., że wprowadzone do projektu studium po jego wyłożeniu w trybie art. 11 pkt 10 ustawy zmiany nie wymagały ponowienia procedury w zakresie tej normy prawnej. Wbrew stanowisku skarżących nie zostało bowiem wykazane aby miały one charakter dotyczący sprzecznych interesów różnych grup podmiotów. Taka sprzeczność interesów konkretnych podmiotów nie została też przez skarżących wskazana. Ich twierdzenia w tym zakresie są bardzo ogólne i tym samym nie nadają się do konkretnej weryfikacji. Zdaniem Sądu ani zmiana obrysu poszczególnych terenów wyznaczonych w projekcie studium pod konkretne zagospodarowanie ani też wprowadzenie dodatkowego lub dominującego przeznaczenia dla danego terenu nie ma takiego charakteru jeżeli jest dokonywane na wniosek podmiotu mającego prawa do danego terenu lub też wynika z pozostających w obrocie prawnym decyzji lub innych uregulowań prawnych, a jednocześnie nie jest sprzeczne z interesem prawnym innych osób. Sprzeczność interesów nie może być przy tym pojmowana jako sprzeczność faktyczna np. biznesowa czy ekonomiczna. Nie zachodzi ona również w sytuacji gdy zmiana jest dokonywana z urzędu w ogólnym interesie bez sprzeciwu podmiotów których terenów dotyczy a nie narusza jednocześnie interesu prawnego innych podmiotów. Jak już podano skarżący nie wskazali na naruszenie interesów prawnych konkretnych podmiotów lub grup podmiotów wprowadzonymi zmianami do projektu studium. Do przedstawionych przez nich konkretnych w tym względzie zastrzeżeń odniesiono się w dostateczny sposób w odpowiedziach na skargi wskazując, że wprowadzone zmiany z uwagi na ich treść, charakter i przyczyny nie wymagały ponowienia procedury w zakresie treści art. 11 pkt 10 ustawy. Zdaniem Sądu argumentacja ta zasługuje na akceptację. Nie została ona też przez skarżących co do meritum podważona. W tym zatem zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie podziela też twierdzeń skarżącej Spółki [A] co do naruszenia zaskarżoną uchwałą treści art. 1 ust. 2 pkt 9 i art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu przedstawione w tym przedmiocie w skardze Spółki zarzuty zdają się potwierdzać stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że skarżąca utożsamia w znacznej części potrzeby interesu społecznego oraz możliwości i potrzeby rozwoju gminy z własnym interesem. Oczywiście interesy i potrzeby te nie muszą się wykluczać, mogą się nawet w niektórych sytuacjach pokrywać ale nie oznacza to, że zawsze są one tożsame. Zdaniem Sądu podzielić należy w pełni stanowisko zaprezentowane w tym względzie szeroko w odpowiedzi na skargę, że odmawiając przeznaczenia działek skarżącej pod budownictwo mieszkaniowe nie doszło do naruszenia zaskarżoną uchwałą potrzeb ani interesu publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy ani też do naruszenia potrzeb i możliwości rozwoju gminy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7. Nie negując stanowiska skarżącej co do społecznych potrzeb rozwoju budownictwa mieszkaniowego, w tym zwłaszcza budownictwa o niskiej intensywności należy podnieść, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że w następstwie kwestionowanych zapisów studium odnoszących się do określonych w skardze jej działek, realizacja tych potrzeb na terenie Gminy B. i w konsekwencji również interesu publicznego nie została zapewniona. Nie zakwestionowała w szczególności skarżąca, że potrzeby w tym zakresie zostały zabezpieczone na innych terenach, w tym również na innych działkach skarżącej. Nie sposób odeprzeć też stanowiska Prezydenta przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że nie leży w interesie publicznym przeznaczanie pod budownictwo terenów dla których nie opracowano dotychczas wymaganej prawem dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wykonanej zgodnie z prawem geologicznym i górniczym, zagrożonych procesami osuwiskowymi, a nadto położonych na chronionym obszarze Natura 2000, gdy nadto ich zabudowa została negatywnie zaopiniowana na podstawie art. 11 pkt 8j ustawy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Nie można też przyjąć zdaniem Sądu, że wyłączenie takich terenów spod zabudowy mieszkaniowej nie uwzględnia potrzeb i możliwości rozwoju gminy. W tym względzie za zmianą przeznaczenia takich terenów nie może przesądzać sama przez się okoliczność dopuszczenia budownictwa na sąsiednich działkach skarżącej, podobnie dotychczas zagospodarowanych, o podobnej budowie geologicznej i podobnych walorach przyrodniczych. Ogólnie należy co do tych i następnych zarzutów skargi stwierdzić, co również podniesiono w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym m. in. uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określane ogólnie jako władztwo planistyczne, przynależy gminie stanowiącej jednostkę samorządu terytorialnego, jako jej zadanie własne. Wykonywanie tego władztwa w wielu sytuacjach pozostaje w konflikcie z interesami prawnymi i faktycznymi różnych podmiotów posiadających na terenie gminy nieruchomości. Oznacza to, że nie zawsze interesy te są i mogą być uwzględniane. W konsekwencji kształtując i prowadząc politykę przestrzenną, gminy nie mają bezwzględnego obowiązku uwzględnienia w tej polityce interesów tych podmiotów, w tym ich prawa własności. W przeciwnym wypadku władztwo planistyczne gminy byłoby iluzoryczne. Dla uwzględniania skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminy na uchwałę w przedmiocie studium nie jest zatem wystarczające wykazanie, że treść studium narusza interes prawny skarżącego, ale również, iż do naruszenia tego interesu doszło z naruszeniem obowiązującego prawa, a więc z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy do takiego naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki zdaniem Sądu nie doszło.

Dotyczy to również naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do treści naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 bezskuteczne jest zdaniem Sądu powoływanie się na treść miejscowego planu zagospodarowania z 1993 r., który obowiązywał w dacie zakupu działek przez poprzedników prawnych skarżącej (prawa wieczystego użytkowania) w [...] r. w sytuacji gdy utracił on moc prawną już z końcem [...] r. Trudno zatem mówić, że dotychczasowe przeznaczenie objętych skargą działek było takie jak w tym planie. W świetle treści tego przepisu nie ma też zdaniem Sądu znaczenia, że sąsiednie działki skarżącej o porównywalnym sposobie zagospodarowania zostały przeznaczone pod zabudowę, zwłaszcza w sytuacji, że odnośnie inwestycji na tych nieruchomościach zostały wydane wcześniej decyzje o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę. Z tego też powodu odnośnie tych innych działek można mówić o uwzględnieniu stanu prawnego gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Całkowicie bezpodstawne jest także zdaniem Sądu stanowisko skarżącej, że do naruszenia treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy doszło też z tego powodu, że niedopuszczając na działkach budownictwa mieszkaniowego uniemożliwia się skarżącej rekultywację tych nieruchomości i w konsekwencji wywiązanie się z zawartych umów na korzystanie ze środków finansowych Funduszu Ochrony Środowiska. W tym względzie należy podzielić w pełni stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że rekultywacja ta nie może być rozumiana jako możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej działek, a jako przywrócenie utraconych walorów środowiskowych terenu i neutralizacja szkodliwego wpływu dotychczasowego zagospodarowania tych terenów. Takiej rekultywacji niewątpliwie przewidziane w studium przeznaczenie tych działek nie uniemożliwia. Zdaniem Sądu wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej nie doszło też do naruszenia zaskarżoną uchwałą treści art. 13 ust. 13a ustawy o ochronie środowiska, z którego to przepisu wynika obowiązek uzgodnienia projektu studiów i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, w części dotyczącej rezerwatu przyrody i jego otuliny z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń, mogących mieć negatywny wpływ na cele ochrony przyrody. Obowiązek wystąpienia o uzgodnienie treści studium dla tego obszaru jako obszaru Natura 2000 wynika nadto z treści art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, na który to przepis powołał się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w kwestionowanym postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] r. Nr [...]. Występując o takie uzgodnienie Prezydent B. dopełnił wynikających z tych przepisów obowiązków. W związku z treścią art. 106 nie mógł wyrażonego w tym trybie stanowiska organu uzgadniającego pominąć. Uzgodnienie oznacza bowiem wyrażenie zgody organu współdziałającego. Nie miał też Prezydent uprawnień do kontrolowania czy też do zmiany stanowiska organu uzgadniającego, czego praktycznie domaga się skarżąca. Postanowienie uzgadniające podlega bowiem środkom zaskarżenia w odrębnym trybie. O jego oczywistej bezzasadności, co zdaje się twierdzić skarżąca, nie może przemawiać sam fakt niedostatecznego (lakoniczność) uzasadnienia postanowienia organu uzgadniającego z dnia [...] r. Nadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 11 pkt 8j obowiązkiem Prezydenta B. było zasięgnięcie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. co do rozwiązań przyjętych w projekcie studium również co do pozostałych obszarów, a więc również nie wchodzących w skład obszaru Natura 2000. W konsekwencji zasadne jest stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że zmiana przeznaczenia tego terenu jest uzależniona m. in. od zmiany stanowiska organu uzgadniającego.

Z tych wszystkich względów w pozostałym zakresie skargi Wojewody [...] i [A] Sp. z o.o. w W. nie zasługiwały na uwzględnienie.

W związku z treścią niniejszego wyroku, gdyby nie uległ zmianie stan prawny i stan faktyczny sprawy, procedura uchwalania studium powinna zostać powtórzona w zakresie rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez Radę Miejską zgodnie z omawianymi wyżej wymogami, uwag do projektu studium nieuwzględnionych wcześniej przez Prezydenta B.

Ponieważ studium nie jest prawem miejscowym należało orzec na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. o niewykonalności zaskarżonej uchwały.

O kosztach postępowania na rzecz skarżącej [A] Sp. z o.o. w W. orzeczono stosownie do wyniku postępowania sądowego na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209, art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1c w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz .... (Dz. U Nr 163, poz. 1349 ze zm.).