Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 351/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i utylizacji pojazdu oraz nałożenia obowiązku ich zapłaty postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Ł. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i utylizacji pojazdu oraz nałożenia obowiązku ich zapłaty. W skardze zawarł wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podniósł, że kwota 6 234,07 zł jest wysoka i w znaczący sposób przewyższa dochody otrzymywane przez skarżącego. Wyegzekwowanie należności spowodowałoby po stronie skarżącego i jego rodziny znaczną szkodę, ponieważ zapłata określonej w decyzji kwoty wraz z odsetkami wiązałaby się ze znacznym utrudnieniem oraz mogłoby to zagrozić bytowi materialnemu skarżącego i jego najbliższych.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258; postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich sytuacji. Innymi słowy, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji) w całości lub w części winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów (dokumentów) źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 229/08, LEX nr 478986).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności ani też nie przedłożył żadnych dokumentów, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Wskazane we wniosku okoliczności nie są zaś wystarczającymi przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Takimi przesłankami są bowiem zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem decyzji.

Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej rodzinnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poza tym z reguły konieczność zapłaty należności pieniężnej ma charakter odwracalny ponieważ w przypadku uchylenia decyzji nakładającej obowiązek jej uiszczenia, wpłacone kwoty podlegają zwrotowi. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że w jego konkretnej sytuacji, na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., II GSK 1020/14).

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.