Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1210/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. W. i L. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lipca 2024 r. znak: WI-I.7840.7.73.2023.ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz A. W. i L. W. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 17 lipca 2024 r. znak WI-I.7840.7.73.2023.ES, po rozpatrzeniu odwołań A. W., L. W. oraz R. K., utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z 21 lipca 2023 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorowi: D. sp. z o.o., pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z klatek B1-B2 z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zbiornikiem retencyjnym oraz infrastrukturą techniczną na zewnątrz budynku wraz z przebudową sieci teletechnicznej, budową zewnętrznego układu komunikacyjnego z zewnętrznymi miejscami postojowymi, murów oporowych i zagospodarowaniem terenu, na dz. nr [...], [...], [...] w m. S., gm. S. jako etap l budowy zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych składających się z klatek B1-B2 oraz klatek B3-B4, z garażami podziemnymi i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...] w m. S., gm. S., realizowanych w etapach: etap I-B1/B2, etap II-B3/B4.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.

Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji w oparciu o art. 28 ust. 1a, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., zwanej dalej Pb).

A. W. i L. W. złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie:

1. art. 33 ust. 1 w zw. w art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. Z art. 34 ust. 3 pkt 2 Pb poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej realizacje dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (składających się z dwóch odrębnych klatek), podczas gdy z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że inwestycja obejmuje realizację czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (dwóch w l etapie i dwóch w II etapie);

2. art. 33 ust. 1 w zw. z § 40 ust. 1 WT - z uwagi na zatwierdzenie projektu dla etapu l pomimo braku przewidzenia placu zabaw dla dzieci oraz miejsca rekreacji dla niepełnosprawnych;

3. art. 33 ust. 1 Pb - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo że inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających możliwość wykonania przyłączy oraz sieci uzbrojenia terenu niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji, a w szczególności nie przedłożył dokumentów potwierdzających dokonania zgłoszenia wykonania przyłączy lub ich realizacji w trybie art. 29a Pb;

4. art. 35 ust. 1 Pb w zw. z § 9 ust. 1 pkt 9 uchwały Rady Miejskiej w Skawinie nr XIIN/456/13 z 12 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawiny w jego granicach administracyjnych - poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który przewiduje wykonanie części elewacji w kolorach ciemnych oraz jaskrawych, podczas gdy plan przewiduje wykonanie elewacji budynków wyłącznie w barwach jasnych, stonowanych;

5. § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679) z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, którego część rysunkowa jest nieczytelna i nie zawiera odpowiednich oznaczeń graficznych i wyjaśnień opisowych umożliwiających jednoznaczne odczytanie projektu (m.in. w zakresie projektowanego układu zieleni);

6. § 15 ust. 2 pkt 9 tego rozporządzenia z uwagi na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, który nie przedstawia w sposób czytelny układu istniejącej oraz projektowanej zieleni na działce;

7. niewystarczające ustalenia projektu w zakresie wpływu realizacji inwestycji na wody gruntowe;

8. art. 7 i 77 kpa - polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie;

9. art. 107 § 3 kpa - poprzez brak należytego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych podjętego rozstrzygnięcia.

W odwołaniu złożonym przez R. K. z kolei zarzucono, że:

1. inwestycja będzie utrudniała życie i korzystanie z domu oraz ogrodu, a także zakłóci spokój, na który liczył skarżący budując dom na obrzeżach miasta;

2. wysokość budynku spowoduje duże ograniczenie dostępu światła dziennego;

3. utrudniona będzie komunikacja drogowa i miejska przy tak dużym zagęszczeniu zabudowy;

4. miejsca składowania odpadów zostały zaplanowane zbyt blisko ogrodu i domu odwołującego;

5. w związku sąsiedztwem bloków, nieruchomość skarżącego straci na wartości i będzie trudno znaleźć potencjalnych nabywców;

6. nie było nawet choćby próby jakiegokolwiek kontaktu ze strony inwestora i przedstawienia planów na zagospodarowanie działki.

Odwołania okazały się nieskuteczne, bowiem Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uzasadniając decyzję, organ odwoławczy na wstępie podkreślił, że projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a inwestor, stosownie do rodzaju planowanej inwestycji, przedłożył dokumenty wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Pb, art. 33 ust. 2 pkt 1 lit. a), pkt 2), pkt 10) Pb, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W opinii organu odwoławczego inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. z uchwałą Nr XIIN/456/13 Rady Miejskiej w Skawinie z 12 grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych (Małop. z 2013 r. , poz. 266; zm.: Małop. z 2017 r., poz. 6762; z 2022 r., poz. 2339 oraz z 2023 r. poz. 2300, poz. 8241, poz. 8242), zmieniony uchwałą Nr XVI/197/19 Rady Miejskiej w S. z 30 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w jego granicach administracyjnych - etap l (Małop. z 2020 poz. 621), zwanego dalej MPZP.

Teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja posiada przeznaczenie - tereny zabudowy mieszkaniowej i usług, oznaczone symbolem A4MU (§ 26 ust. 1). Inwestycja spełnia wymagania planu wynikające § 26 ust. 2 pkt 3, zgodnie z którym podstawowym przeznaczeniem terenów MU jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, taki budynek bowiem zaprojektowano. Spełniono również wymóg określony § 26 ust. 3 pkt 2) do 5) MPZP, dotyczący przeznaczenia dopuszczalnego zaprojektowano bowiem m.in. miejsca postojowe, dojazdy, dojścia, urządzenia instalacyjne do budynku, przebudowę sieci teletechnicznej, zbiornik retencyjny wód opadowych, plac zabaw wraz z miejscem rekreacji dla osób niepełnosprawnych.

Ponadto:

- spełniono wymóg określony w § 26 ust. 4 pkt 1) i 2) MPZP, dotyczący wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej: wskaźnik powierzchni zabudowy dla etapu l wynosi: 20,83% (przy dopuszczalnym wskaźniku 55%), a powierzchnia biologicznie czynna dla etapu l wynosi: 37,24 % (1555,67 m2 - powierzchnia zaliczana w 100% do powierzchni biologicznie czynnej oraz 133,37 m2 rozliczone jako 50% powierzchni biologicznie czynnej z 266,75 m2 powierzchni tarasów), przy dopuszczalnym wskaźniku 25 %;

- spełniono wymóg określony w § 26 ust. 4 pkt 4) MPZP, ustalający maksymalną wysokość zabudowy na 15 m (wysokość zaprojektowanego budynku liczona od poziomu terenu przed wejściem do budynku wynosi 12,52 m);

- spełniono wymóg określony w § 26 ust. 4 pkt. 5) MPZP, dotyczącego formy dachu, zaprojektowano bowiem dach płaski w formie stropodachu;

- spełniono wymóg określony w § 15 ust. 1 pkt. 6) lit. d) MPZP, poprzez zaprojektowanie 58 miejsc postojowych (45 miejsc w garażu i 13 miejsc zewnętrznych w tym 4 miejsca dla osób niepełnosprawnych) dla 52 lokali mieszkalnych;

- spełniono wymóg określony w § 11 ust. 2 pkt. 3) MPZP dotyczącego zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, bowiem na prowadzenie badań archeologicznych, w obrębie stanowiska archeologicznego, inwestor uzyskał pozwolenie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., Nr ZZ-1.5161.60.2023 z 7 lutego 2023 r. znak: ZA-I.5161.60.2023.KZD;

- spełniono wymóg określony w uchwale Sejmiku Województwa Małopolskiego nr XXXII/452/17 z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa małopolskiego ograniczeń i zakazów w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw (Dz.U. Woj.Małop.2017.787), bowiem ogrzewanie budynku oraz przygotowanie ciepłej wody użytkowej oparte jest o miejską sieć ciepłowniczą.

Następnie organ odwoławczy uznał, że inwestycja jest również zgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity - Dz.U.2022.1225) - zwanego dalej WT. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Wojewoda wskazał, że:

- projektowany budynek nie narusza § 12 WT, w zakresie usytuowania względem granicy działek nr [...], [...], [...] - stanowiących teren Inwestycji. Odległość ściany z oknami od strony północnej wynosi: od 20,00 m do 38,00 m, od strony wschodniej wynosi: 8,91 m oraz 7,50 m, od strony południowej wynosi: około 230,00 m, od strony zachodniej wynosi: 10,89 m oraz 10,65 m;

- w zakresie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 13 WT, gdyż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej, niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. W odniesieniu do budynku nr 42 (istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny), zlokalizowanego na działce nr [...] (od zachodu terenu inwestycji), wysokość przesłaniania wynosi 14,41 m, a do budynku na działkach nr [...] i [...] (od wschodu terenu inwestycji) - wysokość przesłaniania wynosi 12,52 m;

- projektowany budynek spełnia wymagania związane z nasłonecznieniem przewidziane w § 60 ust. 1 WT. Projektant, posiadający wymagane uprawnienia, wykonał analizę nasłonecznienia, z której jednoznacznie wynika, iż przedmiotowe zamierzenie nie wpływa na nasłonecznienie istniejącego budynku nr 42 na działce nr [...], budynku na działkach nr [...] i [...] oraz budynku nr 62B na działkach nr [...] i [...];

- spełniony jest warunek wynikający z § 19 ust. 1 pkt 1) lit b), § 19 ust. 2 pkt 1) lit a) i b); § 19 ust. 7 oraz § 20 WT, miejsca postojowe usytuowane są w wymaganych odległościach od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym (10,00 m), od granicy działki budowlanej (6 m), od placu zabaw (140 m);

- przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 23 ust. 1 pkt 1) do 3) oraz ust. 5 WT: odległość projektowanych miejsc do gromadzenia odpadów stałych wynosi 6,73 m od granicy działki nr [...] i 7,42 m od granicy działki nr [...] (przy wymaganych 3 m - zgodnie z WT), około 14 m od budynku na działkach nr [...] i [...] oraz około 32,00 m od budynku na działkach nr [...] i [...], około 100 m od projektowanego placu zabaw. Dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, do miejsca do gromadzenia odpadów stałych, wynosi około 35 m;

- zapewnione zostało dojście i dojazd zgodnie z § 14 ust. 1 WT (szerokość jezdni stanowiącej dojazd do budynku wynosi od 5 do 6 m, a szerokość dojścia min. 1,5 m);

- dostęp do drogi publicznej odbywa się poprzez projektowany zjazd (nie objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę i realizowany odrębną procedurą z drogi publicznej, gminnej (dz. nr [...] - ul. [...]), który łączy się z dojazdem i dojściem do projektowanego budynku;

- przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 271 ust. 1 WT: z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe budynek usytuowany jest w najmniejszej odległości od strony wschodniej: 13,00 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...]; od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...], usytuowany jest w najmniejszej odległości 17,89 m; od budynku mieszkalnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...], usytuowany jest w odległości około 45 m;

- przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 272 ust. 1 WT: odległość ściany zewnętrznej projektowanego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki nr [...] wynosi 7,50 m;

- do projektowanego budynku nie jest wymagane zapewnienie drogi pożarowej, a projekt został uzgodniony 20.06.2023 r. bez uwag, pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych;

- inwestycja nie jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie znajduje się w obszarze Natura 2000 i nie oddziałuje na ten obszar.

W dalszej kolejności organ odniósł się do zarzutów postawionych w odwołaniu złożonym przez A. i L. W.

Wojewoda nie zgodził się z zarzutem, że inwestycja w istocie obejmuje realizację czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Wskazał, że w niniejszej sprawie inwestycja została podzielona na dwa etapy, przy czym etap pierwszy – objęty niniejszym postępowaniem – obejmuje budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z segmentu B1 i B2 z infrastrukturą. Następnie organ przytoczył definicję budynku zawartą w art. 3 pkt 2 Pb i wyjaśnił, że czym innym jest definicja budynku w rozumieniu konstrukcyjnym (cyt. art. 3 pkt 2 Pb), a czym innym ocena zgodności parametrów części nadziemnych (segmentów) z miejscowym planem zagospodarowania albo decyzją o warunkach zabudowy. Wynika to stąd, że organ planistyczny określa co do zasady parametry jedynie części nadziemnych budynków, natomiast przepisy WT nie określają w ogóle minimalnych odległości części podziemnych budynków od granicy działki.

W ocenie organu niniejsza inwestycja jest zatem jednym budynkiem w rozumieniu konstrukcyjnym, posiadającym kondygnację podziemną przeznaczoną na garaż oraz część nadziemną składającą się z dwóch części (segmentów). Projekt nie przewiduje w części podziemnej żadnej dylatacji lub innej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co oznacza, że mamy do czynienia z budynek w rozumieniu Pb. Dodatkowo projektant określił, że przedmiotem inwestycji jest budowa jednego budynku. Najistotniejsze jest jednak zdaniem organu to, że projekt zagospodarowania terenu dla przedmiotowego budynku z dwoma segmentami nadziemnymi i wspólnym garażem jest zgodny zarówno z MPZP jak i WT.

Za bezzasadny uznano zarzut braku przewidzenia placu zabaw dla dzieci oraz miejsca rekreacji dla niepełnosprawnych, bowiem obiekty te są objęte zakresem projektu.

W kwestii przyłączy i sieci nie objętych przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym, pokazanych jednocześnie w części rysunkowej projektu, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1a Pb pozwolenie na budowę może nie obejmować przyłączy, które są wymagane dla danego obiektu. Przyłącza te mogą być realizowane na podstawie odrębnych procedur.

Zdaniem Wojewody kolorystyka budynków jest zgodna z planem, dominującym kolorem jest bowiem biały, a akcenty kolorystyczne mają charakter uzupełniający i są stonowane.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że projekt zagospodarowania terenu jest nieczytelny. Przeciwnie, jest on szczegółowy, zawiera oznaczenia graficzne i stosowne wyjaśnienia, projekt zieleni obejmujący planowane nasadzenia, jak i istniejące na terenie inwestycji drzewa. Oznaczona została też powierzchnia biologicznie czynna zaliczana w 100% i 50%.

W części opisowej projektu zawarto informacje dotyczącą opinii geotechnicznej oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego. Dołączono opinię ustalającą przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazano kategorię geotechniczną obiektu budowlanego. Organ wyjaśnił, że projekt techniczny nie jest dołączany do wniosku o pozwolenie na budowę i nie podlega zatwierdzeniu. Z kolei art. 23 ust. 3 pkt 1 Pb wśród obligatoryjnych elementów projektu budowlanego nie wymienia projektu zabezpieczenia wykopu oraz projektu odwodnienia wykopu, nie muszą one być zatem dołączone przez projektanta do wniosku o pozwolenie na budowę.

Organ odparł również zarzuty podniesione w odwołaniu R. K.

W szczególności stwierdził, że zagadnienia natury stosunków międzysąsiedzkich podlegają ewentualnie rygorom prawa cywilnego, a podnoszone w odwołaniu okoliczności, mogące wpłynąć na komfort życia, czy wartość sąsiednich nieruchomości nie uzasadniają odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W opinii Wojewody projektowany sposób zabudowy nie wpływa na prawnie chroniony interes odwołującego. Wyjaśniono też, że do obowiązków inwestora nie należy kontaktowanie się z właścicielami działek sąsiednich i przedstawianie rozwiązań projektowych.

Jeżeli chodzi o kwestię zacienienia, to uprawniony projektant sporządził rzetelną analizę nasłonecznienia, z której wynika, że przedmiotowe zamierzenie nie wpływa na nasłonecznienie istniejącego budynku między godziną 7 a 13 i spełnione są warunki określone w § 60 WT.

Ponadto mając na względzie wysokość projektowanych budynków (12,52 m) oraz odległość od istniejącej zabudowy, przedmiotowe zamierzenie nie narusza § 13 WT i jest zgodne z ustaleniami planistycznymi.

W odniesieniu do zarzutu utrudnionej komunikacji wskazano, że inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej poprzez projektowany zjazd. Projektowany układ komunikacyjny w żaden sposób nie łączy się przy tym z układem komunikacyjnym na działce odwołującego się.

Zachowane też zostały normy wynikające z § 23 WT dotyczące minimalnych odległości kontenerów na odpady od granicy działki (min. 6,73 m) oraz drzwi i okien budynku (min. 14m).

A. W. i L. W. wnieśli skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie:

1. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Pb poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej realizację dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych (składających się z dwóch odrębnych klatek), podczas gdy z projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że inwestycja w rzeczywistości obejmuje realizację czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (dwóch budynków w I etapie oraz dwóch w II etapie),

2. art. 33 ust. 1 Pb w zw. z § 40 ust. 1 WT z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego dla I etapu inwestycji pomimo braku przewidzenia w projekcie placu zabaw dla dzieci oraz miejsca rekreacji dla niepełnosprawnych,

3. art. 33 ust. 1 Pb poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo tego, że inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających możliwość wykonania przyłączy oraz sieci uzbrojenia terenu niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji, a w szczególności nie przedłożył dokumentów potwierdzających dokonanie zgłoszenia wykonania przyłączy lub ich realizacji w trybie art. 29a Pb,

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb w zw. z § 9 ust. 1 pkt 9 uchwały nr XIIN/466/13 Rady Miejskiej w Skawinie z dnia 12 grudnia 2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który przewiduje wykonanie części elewacji w kolorach ciemnych oraz jaskrawych, podczas gdy plan przewiduje wykonanie elewacji budynków wyłącznie w barwach jasnych, stonowanych,

5. §9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego, z uwagi na zatwierdzenie projektu, którego część rysunkowa jest nieczytelna i nie zawiera odpowiednich oznaczeń graficznych i wyjaśnień opisowych umożliwiających jednoznaczne odczytanie projektu (m. in. w zakresie projektowanego układu zieleni),

6. § 15 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego, z uwagi na zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, który nie przedstawia w sposób czytelny układu istniejącej oraz projektowanej zieleni na działce,

7. art. 7 i 77 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz.935, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07).

Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w przedstawionym powyżej stanie faktycznym stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 t. prawo budowlane (dalej jako p.b.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania skarżonej decyzji (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 725 ze zmianami).

W art. 34 p.b. określone zostały wymogi formalne projektu budowlanego. W powołanym przepisie wskazano m.in., że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Zakres i treść projektu budowlanego powinna uwzględniać warunki ochrony przeciwpożarowej. Dokonując oceny projektu budowlanego pod względem formalnym stwierdzić należy, że został on sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami. Analiza zawartości opracowania prowadzi do wniosku, że zostały w nim ujęte wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 p.b.(projekt zagospodarowania terenu (ZT1) i projekt architektoniczno-budowlany (A1) z kwietnia 2022 r. znajdujący się w aktach sprawy.

W myśl art. 35 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c)ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.

Zgodnie z powołanym powyżej przepisem sprawdzeniu podlega także dołączenie wymaganych przepisami prawa opinii, pozwoleń i sprawdzeń o oświadczeń, posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych.

Szczegółowy zakres i forma projektu budowlanego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1679 ze zm.)

Przepisy techniczno-budowlane istotne z punktu widzenia kontroli skarżonej decyzji zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1225 ze zm., dalej r.w.t.).

Relewantne przepisy prawa miejscowego to uchwała Rady Miejskiej w Skawinie nr XIIN/456/13 z 12 grudnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Skawina w jego granicach administracyjnych (Dz.Urz. Woj. Małopol. z 2014 r., poz. 266, dalej m.p.z.p.).

Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała uchybienia, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji organu II instancji, który mimo przeprowadzenia postepowania uzupełniającego i obszernego uzasadnienia decyzji, nie dostrzegł tych uchybień, mających wpływ na wynik sprawy.

Po pierwsze, w ocenie organu przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z klatek B1-B2. Tymczasem analiza znajdującego się w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu (dalej p.z.t., karta 01/A) w świetle przepisów prawa oraz poglądów orzecznictwa prowadzi do wniosku, że przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest realizacja dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych posadowionych na wspólnym fundamencie wraz ze wspólnym garażem podziemnym. W art. 3 pkt 2 p.b. zawarto definicje budynku, przez który należy rozumie taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2019 r. w sprawie sygn. II OSK 2529/18 wskazał, że decydujące znaczenie dla określenia zakresu i rozmiaru inwestycji (ilości budynków) jest nie położenie kondygnacji względem powierzchni gruntu (podziemna, nadziemna), lecz posiadanie elementów, które wskazał ustawodawca, jako definiujące budynek, a zawartych w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. To samo orzeczenie przywołuje organ dla uzasadnienia swojego stanowiska, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z jednym budynkiem. W innym z kolei wyroku NSA wskazał, że posiadanie przez budynki wspólnego fundamentu, garażu podziemnego nie stanowi przeszkody aby uznać, że każdy budynek danego zamierzenia inwestycyjnego spełnia warunek samodzielności konstrukcyjnej. Okoliczność, że kilka budynków jest posadowionych na wspólnej jednej płycie fundamentowej i ma wspólny garaż podziemny nie czyni z kilku budynków jednego budynku. Sam wspólny fundament nie oznacza, że kilka budynków staje się jednym budynkiem. Podkreślić należy, iż w aspekcie zagospodarowania przestrzennego, ładu urbanistycznego i parametrów zabudowy, istotne znaczenie mają obiekty nad powierzchnią ziemi, a nie ich części podziemne (wyrok NSA z 4 września 2019 r. sygn. akt II OSK 56/18). W postępowaniu

w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę parametry zabudowy są istotne w kontekście oceny zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. , a także ustalenia warunków technicznych usytuowania budynków określonych w r.w.t.

Podkreślenia wymaga, że sprawa administracyjna jest sprawą indywidualną. Odczytując treść wyroków sądów administracyjnych należy zatem mieć na uwadze okoliczności faktyczne leżące u ich podstaw oraz okoliczności faktyczne aktualnie rozpatrywanej sprawy.

Odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że przedmiotowe budynki mają wprawdzie wspólna część podziemną (garaż) i posadowione są na jednym fundamencie, jednakże ich części nadziemne są usytuowane w taki sposób, iż nie posiadają wspólnego dachu oraz znajdują się w odległości ok. 17 m od siebie. W ocenie Sądu istotne dla oceny ilości budynków ma także okoliczność, że części nadziemne mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnianiu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt 2 p.b.

Dalej, wadliwości skarżonej decyzji należy upatrywać także w braku wyjaśnienia okoliczności dotyczących tego, co wchodzi w skład powierzchni biologicznie czynnej, co z kolei jest niezbędne dla oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji oznaczonego w planie symbolem MU (tereny zabudowy mieszkaniowej i usług) na minimalnym poziomie 25% (§ 26 ust. 4 pkt 2 m.p.z.p).

Zgodnie z § 3 pkt 22 r.w.t. przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

W przedmiotowej sprawie wskazano, że powierzchnia biologicznie czynna w 100 % obejmuje 1 555, 67 m², zaś powierzchnia biologicznie czynna w 50 % to powierzchnia biologicznie czynna tarasów o pow. 266 m² x 50 % co daje 133, 37 m². (k. 19A, część tekstowa p.z.t.). Jednak niżej na tej samej stronie wskazano, że zielony teren urządzony na stropodachu garażu zaliczono w 50 % do powierzchni biologicznie czynnej). Nie jest jasne, czy zielony teren urządzony na stropodachu garażu jest tożsamy z tarasami, o których mowa powyżej. Zaznaczyć należy, że brak jest poza tym w dokumentacji projektowej umiejscowienia tarasów, jak również wskazówek dotyczących tego, czy będą one urządzone w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, jak tego wymaga § 3 pkt 22 r.w.t. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyjaśni kwestię istnienia i umiejscowienia tarasów oraz sposobu ich urządzenia z punktu widzenia § 3 pkt 22 r.w.t.

W ocenie Sądu planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z postanowieniami § 9 pkt 9 m.p.z.p., zgodnie z którym kolorystykę elewacji należy stosować w barwach jasnych stonowanych. Zgodność z m.p.z.p. dotyczy zgodności ze wszystkimi postanowieniami planu, także zatem tymi, które dotyczą sposobu wykończenia budynków znajdujących się w obszarze objętym ustaleniami planistycznymi. Tymczasem w przedmiotowej sprawie brak jest rzeczywistej wizualizacji elewacji budynków, co oczywiście nie jest wymagane przepisami prawa. Jednak organ jest zobligowany zweryfikować projekt budowlany w tym aspekcie. W p.z.t. na s. 6 wskazano, że budynki wyróżniają kompozycje kolorystyczne w ich południowej części na elewacjach wschodniej i zachodniej. Natomiast w p.a-b. znajdują się czarno-białe projekty elewacji z naniesionymi numerami kolorów producenta formy BAUMIT. Analiza kolorystyki odpowiadającej podanej numeracji prowadzi do wniosku, że są to odcienie czerwieni, niebieskiego i żółtego, nie będące bynajmniej barwami jasnymi i stonowanymi. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ewentualnie dokonane przez inwestora zmiany z punktu widzenia § 9 pkt 9 m.p.z.p.

Natomiast pozostałe zarzuty skargi Sąd uznaje za niezasadne. I tak w p.z.t. uwzględniono w I etapie plac zabaw. Przedstawiono także w p.z.t. całe zamierzenie obejmujące objęty skarżoną decyzją etap I, jak i etap II realizacji inwestycji. Przychylić się także należy do stanowiska organu, że w świetle art. 29a p.b. nie jest wymagana na tym etapie budowa przyłączy (zob. także wyrok NSA z 20 września 2023, sygn. akt II OSK 293/24). Analogicznie rzecz się ma z budową zjazdów. Dla przedmiotowej inwestycji dostęp do drogi publicznej odbywa się przez projektowany zjazd z drogi publicznej gminnej ul. Krakowskiej, realizowany odrębną procedurą. Za nieskuteczny uznać także należy zarzut braku w dokumentacji projektowej rozwiązań technicznych dotyczących odwodnienia wykopu powstałego w związku z realizacją inwestycji. Rację ma w tej kwestii organ odwoławczy, iż projekt wykopu, jak również projekt odwodnienia wykopu nie są w świetle art. 33 ust. 2 oraz art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. projekt techniczny nie są częścią p.z.t. ani p.a-b. i nie muszą być dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 3c p.b. projekt techniczny musi być zgodny z p.z.t. i p.a-b.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) i art. 135 p.p.s.a. w pkt. I uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. (zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw) oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty w wysokości 1014 złotych składają się kwota 500 zł z tytułu uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz kwota 34 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.