Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 70/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 200 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 28 listopada 2023 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz J. (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia 12 października 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego 30 maja 2023, uzupełnionego w dniu 28 lipca 2023 roku, ustalił dla [...] Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca, wnioskodawca lub inwestor) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 3MW na części działek nr ewid. [...], [...] i [...] w miejscowości [...].

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła B. D.. W uzasadnieniu podniosła, że jako właścicielka działek przylegających tj. [...] i [...] do terenu na którym powstanie farma fotowoltaiczna o mocy do 3MW, nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Według Odwołującej ww. inwestycja będzie miała negatywny wpływ na zabudowę jej działek, ponieważ teren ten jest przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną. Wskazała również, że zarówno teren jej działki jak i działek okolicznych do tej pory miały przeznaczenie rolnicze, zagrodowe i mieszkaniowe oraz, że w pobliskiej okolicy, biorąc pod uwagę trzykrotność obszaru analizowanego, nie znajdują się podobne obiekty, nie ma więc kontynuacji funkcji przeznaczenia terenu pod ww. inwestycję. Podniosła, że planowana farma fotowoltaiczna będzie generować uciążliwe hałasy oraz w znacznym stopni zakłóci walory estetyczne otoczenia.

Zaskarżoną decyzją z 28 listopada 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy lub organ II instancji) uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 12 października 2018 r. i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego.

W motywach decyzji Organ II instancji wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo ocenił spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Wyjaśnił, iż warunek "wystarczającego uzbrojenia" musi być odniesiony do możliwości obsługi planowanej inwestycji, nie tylko w zakresie zapotrzebowania na energię, ale i w zakresie jej odbioru – w przypadku odnawialnych źródeł energii, które tę energię produkują. Szczególnego znaczenia nabiera tu nie tylko kwestia zabezpieczenia dostaw energii elektrycznej, ale przede wszystkim możliwość włączenia instalacji do systemu elektroenergetycznego kraju. Następnie organ powołał się na znajdujące w aktach sprawy pismo przedłożone przez skarżącą, tj. oświadczenie [...] S.A. Oddział [...] z dnia 13 lipca 2023, w którym poinformowano, że istnieje możliwość dostawy energii elektrycznej dla przedmiotowej farmy fotowoltaicznej. Ponadto poinformowano też, iż w przedmiotowej lokalizacji brak jest technicznych i ekonomicznych możliwości odbioru wytworzonej w źródle energii elektrycznej.

Organ wyjaśnił, iż inwestor przedsięwzięcia związanego z odnawialnym źródłem energii na etapie postępowania (wnioskowania) o ustalenie warunków zabudowy winien posiadać zapewnienie od operatora sieci elektroenergetycznej nie tylko o możliwości zabezpieczenia dostaw energii, ale też możliwość przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej. Wynika to także z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy, zgodnie z którym, wniosek o ustalenie warunków zabudowy winien zawierać określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, do których niewątpliwie należy odbiór wyprodukowanej energii, bowiem bez tego w/w inwestycja nie może funkcjonować. Brak możliwości wysyłania wytworzonej energii do sieci czyni przedmiotową inwestycję bezużyteczną. Organ wskazał, iż celem budowy farmy/elektrowni fotowoltaicznej nie jest jedynie produkcja energii, a przede wszystkim także możliwość wprowadzenia wytworzonej energii do sieci dystrybucyjnej. Wskazanie operatora sieci co do braku możliwości zapewnienia odbioru wytworzonej przez elektrownię słoneczną energii stanowi informację, która ma istotny wpływ na ocenę spełniania warunku wystarczającego uzbrojenia terenu. Przy czym nadmienił, że nie chodzi tu o warunki przyłączenia do sieci, ale o samą możliwość przyłączenia, co powinno zostać potwierdzone zapewnieniem (oświadczeniem) gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości przyłączenia do tej sieci. Przypomniał, że stosownie do art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot ubiegający się o przyłączenie źródła lub magazynu energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV, dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia określenia warunków przyłączenia projektowanej farmy fotowoltaicznej do sieci nastąpić zatem może dopiero po wydaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że skoro w przedmiotowej sprawie wnioskodawca przedłożył negatywne oświadczenie gestora sieci, tj. o braku możliwości odbioru wytworzonej przez planowaną inwestycję energii elektrycznej, to nie może budzić wątpliwości, iż istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego - warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy nie został zatem spełniony. W konsekwencji wyklucza to w niniejszej sprawie uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż jej wydanie jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy.

Organ odniósł się również do kwestii zasygnalizowanych w odwołaniu. Podał, że w przedmiotowej inwestycji nie bada się spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich, a odwołanie podlegało uwzględnieniu z innych przyczyn, iż w nim wskazanych.

Skargę na w/w decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca zarzucając:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02, dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 7 ust. 8d pkt 1 oraz art. 7 ust. 14 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz.U.2021.716 t.j. z dnia 19 kwietnia 2021 dalej: u.p.e.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że, możliwość przyłączenia do sieci przyszłej instalacji fotowoltaicznej w zakresie odbioru mocy wyprodukowanej przez instalację mieści się w pojęciu uzbrojenia terenu, a tym samym wnioskodawca przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany jest uzyskać warunki przyłączeniowe na odbiór wytworzonej energii podczas gdy możliwość uzyskania warunków przyłączeniowych na odbiór wyprodukowanej energii uzależniona jest od uprzedniego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i na potrzeby postępowania o uzyskanie warunków zabudowy przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek wydać, na wniosek zainteresowanego, oświadczenie, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, o zapewnieniu dostaw (a nie odbioru) energii elektrycznej.

b) art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2 marca 2022 r., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 7 ust. 8d pkt 1 oraz art. 7 ust. 14 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz.U.2021.716 t.j. z dnia 19 kwietnia 2021 dalej: u.p.e.) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że, wymóg "wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego" obejmuje nie tylko kwestię dostaw energii elektrycznej do projektowanej elektrowni, ale również odbioru produkowanej tam energii elektrycznej, podczas gdy "uzbrojenie" w tym kontekście oznacza jedynie kwestię dostawy energii elektrycznej do zamierzenia Inwestora, czego promesę Inwestor załączył do swojego wniosku.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez błędne uchylenie decyzji, a następnie wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy okoliczności sprawy przemawiały za utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozpoznanie w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, stąd tut. Sąd powinien skargę uwzględnić, z przyczyn, które zostały rozwinięte w dalszej części uzasadnienia. Następnie wskazał, że stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (dalej: "u.p.e."), przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 u.p.e., do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powołując się na powyższe, pełnomocnik skarżącej podniósł, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Pełnomocnik podkreślił, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy stanowi etap poprzedzający starania o określenie warunków przyłączenia. W myśl art. 7 ust. 8d pkt 1 u.p.e. do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a, dołącza w szczególności decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku. Skoro zatem wprost wskazuje się w powołanym przepisie, że wniosek o określenie warunków przyłączenia wymaga przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, to konieczność dołączenia warunków przyłączenia na etapie wnioskowania o wydanie takiej decyzji byłoby warunkiem niemożliwym do spełnienia, co wyklucza przyjęcie tego rodzaju wykładni.

Podkreślił, że podstawą złożenia oświadczenia [...] S.A. był przepis art. 7 ust. 14 u.p.e., który stanowi, że przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek wydać, na wniosek zainteresowanego, oświadczenie, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, o zapewnieniu dostaw paliw gazowych lub energii oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci. Według pełnomocnika skarżącej, powołane pismo [...] S.A. Oddział [...] z dnia 13 lipca 2023 r. zawiera wymagane prawem oświadczenie o zapewnieniu przez przedsiębiorstwo energetyczne dostaw energii elektrycznej, a tym samym stanowi spełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jednocześnie fragment ww. pisma odnoszący się do odbioru wytworzonej energii nie znajduje podstaw prawnych. Przedsiębiorstwo energetyczne na etapie uzyskiwania warunków zabudowy dla elektrowni fotowoltaicznych wskazuje jedynie na możliwość "dostawy" energii, z kolei kwestia "odbioru" energii jest rozstrzygana dopiero na etapie

Kolegium wskazało, że "brak możliwości wysyłania wytworzonej energii do sieci czyni przedmiotową inwestycję bezużyteczną". Pełnomocnik skarżącej odnosząc się to tego stwierdzenia podkreślił, że w obecnie obowiązujących przepisach decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydana na określony termin ważności (art. 64 u.p.z.p. traktujący o terminie wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy po upływie 5 lat od dnia, w którym stała się prawomocna wchodzi w życie 1 stycznia 2026 roku). Nawet więc jeżeli Inwestor otrzymałby odmowę wydania warunków przyłączenia na odbiór energii w trybie art. art. 7 ust. 8d pkt 1 u.p.e., to mógłby taki wniosek ponowić w późniejszym okresie, w którym powstałyby techniczne i ekonomiczne możliwości odbioru wytworzonej w źródle energii elektrycznej. Ponadto elektrownia fotowoltaiczna może być podłączona do linii bezpośredniej tj. linii elektroenergetycznej łączącą wydzieloną jednostkę wytwórczą z wydzielonym odbiorcą w celu bezpośredniego dostarczania energii elektrycznej do tego odbiorcy. W każdym razie kwestia wykorzystania wyprodukowanej energii elektrycznej nie stanowi przedmiotu ustalenia warunków zabudowy na budowę elektrowni fotowoltaicznej.

Podsumowując, pełnomocnik skarżącej wskazał, iż złożone przez Inwestora pismo [...] S.A. Oddział [...] z 13.07.2023 r. zawierało wymagane prawem oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast w kontekście przywołanych wyżej przepisów ustawy Prawo energetyczne, prawnie nie uzasadnione było oczekiwanie organu do przedstawienia przez skarżącą oświadczenia o zapewnieniu poboru wytwarzanej energii elektrycznej. Organ zatem dokonał błędnej wykładni tej normy żądając od Inwestora umowy lub oświadczenia o możliwości przyłączenia i wyprowadzania wyprodukowanej energii do sieci na etapie procedowania złożonego wniosku. W istocie, gdyby przyznać Organowi rację zaistniałby absurdalna sytuacja bowiem by uzyskać warunki przyłączenia do sieci planowanej inwestycji Inwestor musiałby uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy, a by uzyskać decyzję ustalającą warunki zabudowy musiałby uzyskać warunki przyłączenia do sieci. W ten sposób Inwestor nie miałby żadnej możliwości realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Jednocześnie nieuzyskanie w przyszłości od właściwego zakładu energetycznego warunków przyłączenia na odbiór wyprodukowanej energii może uniemożliwić lub utrudnić powstanie Inwestycji, jednakże są to kwestie, które nie podlegają badaniu na etapie postępowania dotyczącego wydania decyzji lokalizacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprawa podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

Przedmiotem skargi jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji i odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Natomiast materialnoprawną podstawę powyższej odmowy stanowił art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Według art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

6)zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

W myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Objęta wnioskiem inwestycja ma polegać na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 3 MW na części działek nr ewid. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, a dokładnie z energii słonecznej. Nie ulega więc wątpliwości, że zamierzona inwestycja zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii określonych w ww. przepisie.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów.

Odnosząc się do wyrażonego przez organ odwoławczy oczekiwania, aby Inwestor wylegitymował się oświadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu odbioru wyprodukowanej przez instalacje energii elektrycznej, Sąd stwierdza, że jest ono nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i należało je poddać dokładnej analizie.

I tak, stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej - dopisek Sądu), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 lutego 2023 r. II SA/Sz 1037/22 ). Skoro zatem charakterystyka przedmiotowego założenia inwestycyjnego wskazuje, iż warunki techniczne uzbrojenia terenu w zakresie elektroenergetycznym mogą zostać określone dopiero po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a ocena możliwości przyłączenia technicznego spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym, to organ administracji procedując w sprawie warunków zabudowy ma jedynie ocenić czy poza infrastrukturą w zakresie instalacji elektroenergetycznych pozostałe warunki umożliwiają zagospodarowanie danego terenu inwestycją określonego typu.

Jednocześnie podzielić należy stanowisko Kolegium, że w przedmiotowej inwestycji nie bada się spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa), a wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich.

Wobec powyższego uznając, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w związku z art. 14 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 poz. 1935). Na zasądzoną kwotę (997 zł )składa się wpis (500 zł) + koszty zastępstwa procesowego (480 zł) + opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).