Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SAB/Op 55/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
658
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku
Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
article: art. 1 pkt 1,  art. 37, art. 217 par. 1 -3, art. 218 par. 1-2 art. 219,
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 3 par. 2 pkt 1-4, pkt 4a i pkt 8, art. 52 par. 1-4, art. 119 pkt 4, art. 134, art. 149 par. 1 pkt 1-3, art. 149 par. 1a, art. 151, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego wpis budynku do rejestru zabytków 1) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu do rozpatrzenia wniosku A. B. o wydanie zaświadczenia, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie, 3) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [dalej: WKZ, organ] w postępowaniu z wniosku A. B. [dalej: skarżący, strona] o wydanie zaświadczenia.

Skarga na bezczynność organu została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Strona zwróciła się do WKZ o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że budynek przy ulicy [...] w O. jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków oraz utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Skarżący wskazał, że został wezwany do przedłożenia zaświadczenia zawierającego dane określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.) [dalej: upol], w terminie 30 dni, przez Prezydenta Miasta Opola, to jest organ podatkowy właściwy w sprawie podatku od nieruchomości. Wniosek o wydanie zaświadczenia wpłynął do organu 14 marca 2024 r.

Następnie pismem, które wpłynęło do organu 23 kwietnia 2024 r., strona wniosła, na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) [dalej: kpa], ponaglenie na bezczynność WKZ.

Wobec niezałatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa. Skarga wpłynęła do WKZ 24 maja 2024 r. i wraz z odpowiedzią na skargę z 28 maja 2024 r. została przekazana do Sądu. Organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na treść art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) [dalej: ppsa], ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w jego ocenie skarga nie mieści się w katalogu dopuszczalnych skarg na bezczynność organu. Ponadto wskazał, że opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia jest spowodowane wpłynięciem w krótkim czasie do WKZ bardzo dużej ilości podobnych wniosków. W związku z przeprowadzoną jesienią 2023 r. kontrolą Najwyższej Izby Kontroli w Urzędzie Miasta Opola, organ podatkowy skierował do właścicieli obiektów zabytkowych pismo informujące o konieczności przedłożenia stosownego zaświadczenia potwierdzającego indywidualny wpis do rejestru zabytków budynku oraz jego utrzymywanie i konserwację zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Od początku 2024 r. WKZ wydał 180 zaświadczeń i 158 postanowień o odmowie wydania zaświadczenia. W każdym rozpatrywanym przez organ wniosku prowadzona jest weryfikacja w postaci sprawdzenia wydanych dla danego obiektu pozwoleń konserwatorskich na prowadzenie prac przy obiekcie zabytkowym, ich realizacji w postaci protokołów kontroli lub realizacji wydanych zaleceń pokontrolnych i nakazów na zabezpieczenie zabytku. Niejednokrotnie przeprowadzone zostają oględziny obiektu w terenie. Ponadto na samodzielnym stanowisku ds. dokumentacji i rejestru zabytków, obsadzonym przez dwójkę pracowników, realizowane są również inne wnioski m.in. zapytania o zakres ochrony konserwatorskiej nieruchomości i występowanie obiektów zabytkowych, w tym w trybie informacji publicznej (łącznie przez pięć miesięcy 2024 r. wydano 326 pism), uzgodnienia w sprawie włączenia lub wyłączenia obiektów z ewidencji zabytków (32 pisma), jak również realizowane jest udostępnianie zbiorów archiwum zakładowego dla pracowników i klientów zewnętrznych. Organ podejmuje wszelkie starania, aby wnioski w sprawie zaświadczeń rozpoznawać w możliwie najszybszym terminie zgodnie z kolejnością wpływu.

Organ poinformował Sąd, że wydał 28 maja 2024 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. Kopia tego postanowienia została przekazana do akt Sądowych. W piśmie procesowym z 14 czerwca 2024 r. skarżący krytycznie odniósł się do sprawności działań organu oraz podniósł, że nadal nie doręczono mu wnioskowanego zaświadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała w części na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w 3 § 2 pkt 4a ppsa. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.

Według art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a ppsa jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 ppsa, gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną.

Sąd ustalił, że w sprawie brak było przeszkód prawnych do wniesienia, a następnie rozpoznania skargi na bezczynność. Do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa (postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty) należy również zaliczyć postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści. W ujęciu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa dopuszczalna jest zatem również skarga na bezczynność organu polegająca na niewydaniu jednego z wymienionych postanowień. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 4 kwietnia 2008 r., II OSK 465/08, dopuścił możliwość wniesienia skargi również na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia, przyjmując, że wydanie zaświadczenia objęte jest dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 ppsa [B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 3].

Wydanie zaświadczenia nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Jest natomiast czynnością materialno-techniczną, mającą walor czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącą praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Zwłoka organu w wydawaniu zaświadczenia nie może być zwalczana w drodze ponaglenia, o którym mowa w art. 37 kpa, gdyż ten środek zaskarżenia przysługuje w przypadku bezczynności w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej. Bezczynność w zakresie wydania zaświadczenia zainteresowany może skarżyć bez konieczności wyczerpywania środków zaskarżenia, których w tego rodzaju sprawach ustawodawca nie wprowadził (postanowienie NSA z 4 kwietnia 2008 r., II OSK 465/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2009 r., II SAB/Wa 197/08). Bezczynność w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia może polegać zarówno na niezałatwieniu wniosku w całości albo w części, jak i na wydaniu zaświadczenia innej treści, niż żądała strona (wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 kwietnia 2013 r., II SAB/Ke 7/13) [T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 3].

W wyroku z 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, WSA w Opolu wyjaśnił, że według art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Ze względu na to, że postanowienie jest wydawane poza ramami postępowania administracyjnego ogólnego, dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego będzie wynikała z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, gdyż chodzi w tym przypadku o czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że z mocy art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa oraz art. 219 kpa dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w sprawie wydania zaświadczenia (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 19, Warszawa 2024, art. 219, wyrok NSA z 24 września 1998 r., I SAB 49/98).

Sąd meriti, podzielając opisaną wyżej wykładnię prawa, stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi na bezczynność organu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Nie została bowiem spełniona przesłanka z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, a sprawa należy do zakresu właściwości sądu administracyjnego.

Na zasadzie art. 52 § 1-2 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W niniejszej sprawie strona nie była zobowiązana do wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 kpa, a obowiązek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa został zniesiony wskutek nowelizacji art. 52 § 2-4 ppsa, która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Prawo do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu nie było też ograniczone terminem procesowym.

Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy z prawa wynika kompetencja organu oraz jednocześnie obowiązek realizacji tej kompetencji, bezczynność organu polegająca na niepodjęciu określonego działania jest zachowaniem sprzecznym z prawem. Tym samym należy przyjąć, że bezczynność ma miejsce, gdy organ nie podjął czynności, do których podjęcia był zobowiązany na podstawie przepisów prawa, w terminie określonym przez przepisy proceduralne (A. Skoczylas, P. Szustakiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2023, art. 3).

Kognicja sądu administracyjnego w ramach skargi na bezczynność obejmuje brak należytego zaangażowania organu w załatwienie sprawy na etapie poprzedzającym formalny upływ terminu do jej załatwienia (wyrok NSA z 24 października 2018 r., I OSK 1913/18). W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie (wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., I OSK 1443/19). W przypadku skargi na bezczynność, właściwość sądów administracyjnych dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023, art. 3).

Za bezczynność organu administracji publicznej należy uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Nie ma zatem znaczenia czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 37).

Kluczowe znaczenie dla oceny czy organ pozostawał w bezczynności, mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa ta stanowi w art. 1 pkt 4 o tym, że normuje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (art. 217 § 1 kpa). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 kpa). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 kpa). Na mocy art. 218 § 1-2 kpa, w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Natomiast według art. 219 kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Zaświadczenia powinny być wystawiane niezwłocznie, a w przypadku konieczności dokonania jakichś czynności technicznych lub przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ obowiązuje termin maksymalny ustalony na 7 dni. Regulacja szczególna dotycząca terminu wydania zaświadczenia wyłącza stosowanie, nawet odpowiednio, art. 35 § 3 kpa (wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., I OSK 2/14). Uchybienie terminowi daje podstawę do stosowania środków zwalczania bezczynności lub przewlekłości postępowania organu. Termin ten należy liczyć od dnia wniesienia żądania zaświadczenia (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 19, Warszawa 2024, art. 217).

Skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia, który umotywował interesem prawnym, polegającym na konieczności wykazania przed organem podatkowym, że przysługuje mu prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 upol. Wnioskowane w sprawie zaświadczenie powinno być wydane bezzwłocznie, lecz nie później niż w terminie siedmiu dni. Sąd dostrzega, że termin ten jest bardzo krótki, w kontekście sprawy, w której WKZ musi stwierdzić, czy dana nieruchomość jest zabytkiem indywidualnie wpisanym do rejestru zabytków, a następnie ocenić (w ramach postępowania wyjaśniającego koniecznym zakresie), czy jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r. poz. 840 ze zm.). Jednak przedstawione Sądowi akta sprawy ujawniają, że pomiędzy 14 marca 2024 r. – kiedy do organu wpłynął wniosek o wydanie zaświadczenia, a 28 maja 2024 r. – to jest datą wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, WKZ nie wykonał żadnych czynności w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, zatem zarzut skargi dotyczący bezczynności organu jest uzasadniony.

Na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ organ wydał postanowienie kończące postępowanie z wniosku o wydanie zaświadczenia przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, konieczne stało się umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie wydania orzeczenia zobowiązującego organ do wydania aktu, o czym rozstrzygnięto w punkcie 1. sentencji wyroku. Dalej Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi i z tego powodu orzekł jak w punkcie 2. sentencji wyroku.

Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17).

Rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a ppsa, jest zatem taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce wtedy, gdy oczywisty jest brak podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Może być to zatem tylko taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z 26 marca 2024 r., III OSK 659/23).

W stanie niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że chociaż bezczynność organu niewątpliwie zaistniała, to jednak nie przybrała postaci kwalifikowanej. Sąd dostrzega w sprawie specyfikę zadań wykonywanych przez WKZ wynikającą z art. 91 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wśród których wydawanie zaświadczeń jest jedną z wielu czynności i bynajmniej nie podstawową. Organ racjonalnie wyjaśnił przyczyny opóźnienia, wskazując, że działał w warunkach odbiegających od typowych, to znaczy w sytuacji, gdy w krótkim czasie wpłynęło do niego i wymagało załatwienia ponad 300 wniosków o wydanie zaświadczenia, nie licząc innych obowiązkowych czynności, z których musiał wywiązać się WKZ. Nie sposób, zdaniem Sądu, doszukiwać się w bezczynności organu zaniechania wynikającego z braku woli załatwienia sprawy skarżącego czy lekceważącego podejścia do wniosku strony. Nie zaistniała zatem w sprawie kwalifikowana forma bezczynności i w tym zakresie skarga nie jest uzasadniona. Z tego powodu Sąd orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, w punkcie 4. sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa uwzględniając wpis sądowy w kwocie 100 zł.