Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 246/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8, par 3 ust.2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: atr. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 12 stycznia 2018 r. O. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty A. o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A. [...]", w skład której wchodzą: wieża strunobetonowa o wysokości całkowitej 40,0 m n.p.t. wraz z konstrukcjami wsporczymi pod anteny sektorowe i mikrofalowe oraz fundamentem do posadowienia ramy stalowej i urządzeń sterujących w postaci szaf na działce nr ewid. [...] (obręb 1) przy ul. [...] w A.

Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Odwołanie od tej decyzji wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w P.

Wojewoda P. decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, bowiem zostały spełnione wymogi zawarte w przepisach prawa. Nie można zgodzić się z odwołującą spółką, że organ nieprawidłowo ustalił obszar ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. Wskazano, że załączony do projektu budowlanego rys. 14 przedstawia rzut poziomy zasięgu ponadnormatywnego promieniowania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie którego określono obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że na projektowanej wieży znajdować się będą anteny sektorowe, które będą nadawać z częstotliwością 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100 MHz w kanałach przydzielonych przez Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Wskazano w nim wszystkie wymagane parametry planowanej inwestycji m.in. wysokość wieży strunobetonowej, wysokość zawieszenia środka anten, maksymalne EIRP na antenę, zakres nachylenia, przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Podano, że dla stwierdzenia czy projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, istotną kwestią jest ustalenie, czy inwestycja ta zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazanej kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wskazano, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny oraz jej pochylenie. Z projektu budowlanego w części dotyczącej, m.in. kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko wynikało, że równoważna moc promieniowania izotropowo anten sektorowych wynosi nie mniej niż 5.000 W (wskazana w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wartość określa odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi, tj. 150-200 m) oraz nie mniej niż 10.000 W (wskazana w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisk wartość określa odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi, tj. 200-300 m). Dla określenia czy projektowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięcia mogącego zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na załącznikach graficznych do powyższego opracowania przedstawiono rzuty poziome i pionowe przebiegu głównych osi promieniowania anten sektorowych w odległościach: 150 m, 200 m, 300 m od tych anten. W celu zakwalifikowania przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem istniała konieczność wyznaczenia EIRP dla każdej anteny sektorowej, a następnie przeanalizowanie przebiegu odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z tych anten. W celu kwalifikacji przedsięwzięcia należało zbadać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy. Celem ustalenia czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne było wykazanie czy w miejscach dostępnych dla ludności - na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia – będzie występowało ponadnormatywne promieniowanie emitowane przez anteny będące przedmiotem planowanego przedsięwzięcia. Analiza materiału dowodowego dowodzi, że w przedmiotowej sprawie miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania projektowanych anten. Stwierdzono, że w określonych w rozporządzeniu odległościach wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania dla każdej z projektowanych anten (przy uwzględnieniu jej azymutu i pochylenia) miejsca dostępne dla ludzi nie występują. Dlatego też uznano, że organ pierwszej instancji słusznie zakwalifikował planowaną inwestycję jako niewymagającą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z analizy dokumentów wynikało jednoznacznie, że wiązki promieniowania ponadnormatywnego emitowane przez anteny sektorowe umieszczone na projektowanej stacji bazowej będą promieniowały w wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi. Oprócz tego, analiza materiału dowodowego dowodziła, że wszystkie wymagane prawem parametry projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zostały określone, zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej posiadały wymagane dane, na podstawie których możliwe było dokonanie oceny inwestycji pod kątem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynikało, że wyjaśniono kwestię oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko. Ponadto organ pierwszej instancji zwrócił się do Burmistrza A. jako organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z prośbą o informację czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi z 17 stycznia 2019 r. Burmistrz A. stwierdził, że żadna z przewidzianych planowaną inwestycją anten nie spełnia kryteriów kwalifikacji określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Mając na względzie powyższe, planowana inwestycja nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania. Inwestor w projekcie budowlanym zawarł rysunki obrazujące przewidywany rozkład pól ponadnormatywnego promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych, sporządzone przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosiła 30 m oraz 39 m, a zakres nachylenia anten wynosił minimalnie 0° natomiast maksymalnie 6° oraz 8°. Z rysunków 3a oraz 3b znajdujących się w projekcie budowlanym (str. 23 i 24 projektu budowlanego) wynikało, że anteny, które znajdowały się będą na azymucie 80° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 22,3 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 120,5 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym 13,6 m (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 117,1 m od anten). Anteny na azymucie 210° oraz 320° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 31 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 125,1 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 21,8 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 121,9 m od anten). Analizując przebieg ponadnormatywnego promieniowania anten umieszczonych na azymucie 80° oraz 320° stwierdzono, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi maksymalnie 8 m. Natomiast analizując anteny umieszczone na azymucie 210° stwierdzono, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi 6 m. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że istniejące zabudowania znajdują się w miejscach gdzie nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wskazano również, że na terenie inwestycji i obszarze jej oddziaływania obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta A. Działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 9 UA,S tj. teren istniejącej zabudowy administracyjnej, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw, z możliwością dalszej rozbudowy. Ponadto na mocy art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie była umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Zgodnie z powyższym lokalizacja planowanej inwestycji mogła zostać zrealizowana na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w A., gdyż lokalizacja ta jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Podkreślono, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji nie obowiązują żadne zakazy ani ograniczenia dotyczące sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowych. Analiza hipotetycznej zabudowy na terenach znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji wykazała, że dopuszczalna wysokość przyszłej zabudowy regulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niższa od wysokości, na której zasięg promieniowania emitowany przez anteny sektorowe będzie ponadnormatywny. Podkreślono też, że na terenach dopuszczających zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowę mieszkaniową maksymalna wysokość nowych obiektów wynosi 2,5 kondygnacji, a jak wcześniej wyjaśniono ponadnormatywne oddziaływanie planowanej inwestycji znajduje się na wysokości min. 13,6 m nad poziomem terenu.

Organ odwoławczy odniósł się również do kwestii aktualnie sporządzanych przez Burmistrza Miasta A. zmian planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazanych przez Burmistrza A. w piśmie z 24 stycznia 2019 r. Wskazano, że wymieniona w ww. piśmie działka o nr ewid. [...] (wobec której sporządzana jest zmiana planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem działki tej na usługi oświatowe) oraz działki o nr eiwd. [...] i [...] (które w projektowanej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowić będą działki do zabudowy wielorodzinnej), znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, dlatego też ewentualne zmiany funkcji ww. działek nie mają wpływu na rozstrzygnięcie tej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi i określenia czy efekty tego działania mają negatywny wpływ stwierdzono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do ogólnego badania wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi. Organy administracji architektoniczno-budowlanej opierają się na przedłożonej dokumentacji zawartej w projekcie budowlanym dotyczącym konkretnej inwestycji. W projektowanej stacji bazowej anteny zostaną umieszczone w taki sposób, że strefy ich promieniowania ponadnormatywnego pozostają w obszarach niedostępnych dla ludzi, co świadczyło o braku negatywnego wpływu na przebywających ludzi.

Organ odwoławczy jeszcze raz podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza jasną i precyzyjnie określoną funkcję terenu inwestycyjnego, ale nie sprzeciwia się przy tym lokalizowaniu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W konkluzji Wojewoda P. stwierdził, że przeprowadzona analiza materiału dowodowego dowiodła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a organ pierwszej instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody.

Skargę na decyzję złożyła S. sp. z o.o. z siedzibą w P. i zarzuciła naruszenie:

- art. 63 w zw. z art. 71 oraz art. 72 ustawy, przez zaniechanie zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym zaniechanie sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo zagrożenia dla zdrowia ludzi w wyniku emisji ponadnormatywnego promieniowania izotropowego;

- § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, gdyż jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 K.p.a. z uwagi nie niewyjaśnienie z jakich przyczyn uznano za w pełni miarodajny dowód w postaci dokumentu prywatnego zatytułowanego "Analiza i kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia (...)";

- § 2 pkt 9 UA,S miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z 29 czerwca 2001 r nr XXVIII/252/01 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w A. w rejonie ulicy [...] i ulicy [...], dopuszczających jedynie zabudowę administracyjną, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw bez dopuszczenia funkcji telekomunikacyjnej;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 2 i § 17 miejscowego planu, przez błędną ich wykładnię polegająca na przyjęciu, że zapisy planu umożliwiają realizację stacji bazowej telefonii komórkowej;

- art. 80 K.p.a. w zw. z 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska przez błędną interpretację miejsc dostępnych dla ludzi;

- art. 80 K.p.a., przez nieprawidłowe ustalenie obszaru ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w szczególności błędne zinterpretowanie rys. 14 znajdującego na s. 22 Opracowania kwalifikacji środowiskowej z którego wynika, że również nieruchomość odwołującej Spółki znajduje się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania większego od 0,1 W/m dla stacji telefonii komórkowej;

- art. 84 § 1 K.pa., przez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i poprzestanie jedynie na powtarzaniu argumentów inwestora o braku wpływu tej inwestycji na środowisko;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 28 K.p.a., przez brak całościowej oceny materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów skarżącej Spółki, ani że przedsięwzięcie nie będzie miało żadnego wpływu na jego dobra materialne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowanie sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wyrokiem z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 525/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżone decyzje obu instancji. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie została wyjaśniona kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko. Wskazał na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostepnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił, że przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy nakazuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ ma obowiązek każdorazowo zbadać, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie jego oddziaływania na środowisko i uzyskania kończącej je decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych względów dla stwierdzenia czy projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko istotną kwestią jest ustalenie, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Sad wojewódzki zacytował treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, wyjaśniając, że dominujące w orzecznictwie stanowisko przyjmuje, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza brak konieczności przeprowadzania procedury uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zostało to ustalone na podstawie informacji udzielonej przez Burmistrza A., czyli organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pismem z 17 stycznia 2019 r., ale w piśmie tym oceniono promieniowanie pojedynczych anten. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzje stwierdził, że wyjaśniono kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem organ pierwszej instancji zwrócił się do organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z prośbą o informację czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie sądu I instancji nie można przyjąć, że takie wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko jest wystarczające. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się analiza środowiskowa przedsięwzięcia, której celem była kwalifikacja środowiskowa inwestycji. W opracowaniu tym zawarty jest rozkład pól elektromagnetycznych, ale w opracowaniu tym dokonano oceny pod kątem tego czy obszary o gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m2 będą występowały w przestrzeni dostępnej dla ludzi. Nie dokonano natomiast oceny inwestycji z punktu widzenia czy oddziaływuje ona na środowisko. Zdaniem sądu należało dokonać oceny dwóch kryteriów - mocy promieniowania izotropowego i odległości miejsc dostępnych dla ludności ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Dlatego opracowanie to nie mogło stanowić podstawy dla ustaleń w kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Sąd wojewódzki zwrócił przy tym uwagę, że w sprawie powinno być w pierwszej kolejności ustalone czy zachodzi sumowanie promieniowania i dopiero w przypadku jednoznacznego wykluczenia takiej sytuacji, jako kryterium przyjąć promieniowanie określone tylko dla pojedynczej anteny. Zastrzeżenie to jest istotne dlatego, bo w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego mowa była o promieniowaniu pojedynczych anten. Dopiero prawidłowe wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko pozwoli na dokonanie ustaleń w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym. Sąd I instancji zauważył, że co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nawet gdy nie jest ona ujęta w planie miejscowym, ale pod warunkiem kiedy nie jest ona sprzeczna z przeznaczeniem terenu określonym w planie oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W sprawie przyjęto, że realizacja inwestycji jest zgodna z planem miejscowym. W szczególności wskazano, że działka o nr ewid. [...] (wobec której sporządzana jest zmiana planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem działki tej na usługi oświatowe) oraz działki o nr eiwd. [...] i [...] (które w projektowanej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowić będą działki do zabudowy wielorodzinnej), znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, dlatego też ewentualne zmiany funkcji ww. działek nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej decyzji. Stwierdzenie to jednak zdaniem sądu nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie wyjaśniono w sposób prawidłowy kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Sąd wojewódzki wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie organy po pierwsze wyjaśnią kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko a następnie ustalą czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła O. S.A. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę do konkretnych zarzutów w zestawieniu z dowodami zgromadzonymi w sprawie, które spowodowały kwestionowanie przez Sąd ustaleń faktycznych poczynionych przez Wojewodę P. oraz dokonanej przez ten organ w oparciu o nie oceny, że Starosta A. prawidłowo przeprowadził postępowanie w pierwszej instancji, a wydana przez niego decyzja nie zawiera wad skutkujących jej uchyleniem – Wojewódzki Sąd Administracyjny skupił się jedynie na ogólnikowym przedstawieniu zarzutów, przytoczeniu podstaw prawnych uzasadniających wyrok oraz enigmatycznych wytycznych dla organów przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy, co tym samym pozbawia możliwości kontroli rozumowania Sądu przy wydawaniu skarżonego rozstrzygnięcia,

2) art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie, skutkujące uchyleniem decyzji organów obu instancji, będące wynikiem wadliwego uznania, że organy obu instancji naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, miały bowiem obowiązek wnikliwego zbadania kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko, czego zdaniem Sądu nie uczyniły w sposób prawidłowy i wystarczający;

2. w granicach wskazanych w art.174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jest stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, że organy administracyjne powinny dokonywać ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko nie w odniesieniu do wartości emitowanych przez pojedyncze anteny zgodnie z ww. rozporządzeniem, ale zawsze badając zjawisko sumowania mocy wszystkich anten, co nie znajduje potwierdzenia w przepisach ww. rozporządzenia.

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W piśmie z 3 lutego 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Wojewoda P. wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 marca 2023 r. wydanym w sprawie II OSK 564/20 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wad prawnych uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a przedmiotowa decyzja została wydana po wnikliwej i rzeczowej analizie akt sprawy, zaś zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał istnienia okoliczności stanowiących przesłankę do zmiany zaskarżonej decyzji.

Rozważania dotyczące zasadności skargi w rozpoznawanej sprawie rozpocząć należy od tego, że sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przed tutejszym sądem oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 marca 2023 r. wydanym w sprawie II OSK 564/20, uchylił wyrok WSA w Białymstoku uchylający decyzje obu instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Marginalnie przypomnieć należy, że w pierwotnym postępowaniu sądowym uznano, że sporne sąd dwie kwestie tj. kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko – czy zachodzi sumowanie promieniowania z poszczególnych anten oraz czy w tym kontekście inwestycja jest zgodna z planem miejscowym.

Wyrok kasacyjny drugiej instancji powoduje określone konsekwencje dla dalszego postępowania w konkretnej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r, poz. 259 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Oznacza to, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd drugiej instancji jest niedopuszczalne. Podobnie niedopuszczalne jest na nowo rozważanie kwestii, które już wcześniej przesądzono.

W powyższym orzeczeniu NSA wyrażono w sposób jednoznaczny i wiążący ocenę prawną, że niezasadnie sąd I instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko tj. sumowania promieniowania anten, nie podając z jakich norm prawnych wynika, że należy dodawać do siebie promieniowanie poszczególnych anten. Niewątpliwie takiego pojęcia nie zawierały zacytowane w uzasadnieniu przepisy - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (aktualnie utraciło ono moc), ale i § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia, którego sąd wojewódzki w ogóle nie powołał. Ten ostatni paragraf mówił o "zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu".

Zdaniem NSA, w przedmiotowej sprawie zarówno w projekcie budowlanym jak i w analizie środowiskowej przedsięwzięcia precyzyjnie podano wszystkie wymagane parametry planowanej inwestycji m.in. wysokość wieży strunobetonowej, wysokość zawieszenia środka anten, pasmo, maksymalne EIRP na antenę, zakres nachylenia, przebieg głównej osi wiązki promieniowania. W analizie środowiskowej przedsięwzięcia sporządzonej w maju 2018 r. jej autor P.K. wyraźnie stwierdził, że "ze względu na położenie projektowanej stacji w odległości ponad 250 m od najbliższego potencjalnego źródła promieniowania e-m (inna projektowana stacja bazowa) uwzględniając maksymalne możliwe moce promieniowania nie wystąpi mierzalne zjawisko kumulacji." Ponadto podał także, że również wszelkie potencjalne odbicia nie wpłyną mierzalnie na zasięgi występowania pól ponadnormatywnych wokół przedmiotowej stacji. Sąd wojewódzki nie odniósł się zupełnie do tych stwierdzeń.

Ponadto NSA podkreślił, że organy architektoniczno-budowlane wyraźnie wskazały, że inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, precyzyjnie przedstawiły na to dowody, o czym już była mowa wyżej w niniejszym uzasadnieniu. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji odniósł się do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzając, że jest ona zgodna planem miejscowym. Przeanalizowano także hipotetyczną zabudowę na terenach znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i wykazano, że dopuszczalna wysokość przyszłej zabudowy regulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niższa od wysokości, na której zasięg promieniowania emitowany przez anteny sektorowe będzie ponadnormatywny. Wojewoda P. ustosunkował się również do kwestii aktualnie sporządzanych przez Burmistrza Miasta A. zmian planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazanych przez Burmistrza A.

Powyższe okoliczności zdaniem NSA uzasadniały uchylenie wyroku WSA oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, przy tym podkreślono, że sąd I instancji obowiązany będzie do merytorycznej oceny decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej, przy uwzględnieniu uchwały NSA z 7 listopada 2022 r. III OPS 1/22.

Rozpoznając ponowne sprawę należy w pierwszej kolejności skupić się na dwóch głównych zarzutach skargi spółki tj. kwestii ewentualnej konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a co za tym idzie wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej rozporządzenie). Należało zatem ustalić, czy przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten, czy też sumę równoważnych mocy wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu. Ponadto wyjaśnienia wymagało ustalenie, co należy rozumieć przez "miejsca dostępne dla ludności", a tym samym przyjęcie, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w wystarczającej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny.

W ocenie Sądu celem ustalenia czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne było wykazanie czy w miejscach dostępnych dla ludności - na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia - będzie występowało ponadnormatywne promieniowanie emitowane przez anteny będące przedmiotem planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, Wojewoda P. w prowadzonym postępowaniu dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego, z którego wynikało jednoznacznie, iż w przedmiotowej sprawie miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania projektowanych anten.

Odnosząc się do kwestii wyjaśnienia pojęcia "miejsc dostępnych dla ludzi" należy stwierdzić, że ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w art. 124 ust. 2 (Dz. U z 2018 r. poz. 799, w brzmieniu obowiązującym na datę wydawania zaskarżonej decyzji) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie sądowym na gruncie tego przepisu dość jednolicie przyjmowano, że "miejsce dostępne dla ludności" oznacza teren, na którym już legalnie wzniesiono budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi oraz miejsca, na których może powstać taka zabudowa zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, przede wszystkim ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. np wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni: 8 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 3133/19, LEX nr 3505283; 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, LEX nr 1582119; 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 527/17, LEX nr 2442284; 9 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 216/19, LEX nr 3282235). Przyjmując to założenie należy stwierdzić, że miejsce dostępne dla ludności to teren, na którym możliwa jest, choćby jedynie potencjalnie, legalna zabudowa budynkami z przeznaczeniem na pobyt ludzi.

O ile na danym terenie obowiązuje plan miejscowy to plan ten, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę wydania decyzji Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby jego zagospodarowania i warunki zabudowy. Jednakże na potrzeby postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej określona w planie miejscowym maksymalna wysokość zabudowy jest parametrem wystarczającym i decydującym do uznania określonego w planie terenu (działki, części działki) za miejsce dostępne dla ludności. W ramach tego postępowania nie określa się szczegółowych zasad zagospodarowania wymienionego terenu, w tym wielkości i kształtu działki, formy architektonicznej budynku, możliwego sposobu usytuowania budynku na działce itp., nie stanowi to bowiem przedmiotu tego postępowania, ale ustala się przeznaczenie terenu wyłącznie z punktu widzenia możliwego oddziaływania pola elektromagnetycznego z instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Zatem istotne jest ustalenie, mając na uwadze ukierunkowanie anten skierowanych na odpowiedni azymut i ich pochylenie, przebiegu osi głównych wiązek promieniowania z instalacji na określonej wysokości. Jeśli więc emisja pola elektromagnetycznego (linia przebiegu wiązki promieniowania) na danym terenie przechodzić będzie poniżej określonej w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy, działka lub jej część na tym terenie jest miejscem dostępnym dla ludności.

W rozpoznawanej sprawie ustalono na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym, że rysunki obrazujące przewidywany rozkład pól ponadnormatywnego promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych sporządzone zostały przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosić będzie 30 m oraz 39 m, a zakres nachylenia anten wynosić będzie minimalnie 0° natomiast maksymalnie 6° oraz 8°. Jak wynika z rys. 3a oraz 3b znajdujących się w projekcie budowlanym (str. 23 i 24 projektu budowlanego) anteny, które znajdować się będą na azymucie 80° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 22,3 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania- 120,5 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym 13,6 m (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 117,1 m od anten). Anteny na azymucie 210° oraz 320° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 31 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego 11 oddziaływania - 125,1 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 21,8 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 121,9 m od anten). Analizując przebieg ponadnormatywnego promieniowania anten umieszczonych na azymucie 80° oraz 320° organ I instancji stwierdził, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi maksymalnie 8 m. Natomiast analizując anteny umieszczone na azymucie 210° zauważył, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi 6 m. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że istniejące zabudowania znajdują się w miejscach gdzie nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w którym określono metodykę pomiarów dokonywanych w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych (w tym stacji bazowej telefonii komórkowej), nie nakazuje lokalizować punktów pomiarowych na wysokości hipotetycznych i teoretycznych miejsc dostępnych dla ludności, wynikających z możliwego sposobu zagospodarowania nieruchomości w przyszłości (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26.06.2013r., sygn. akt II SA/Wr 241/13, CBOSA).

W przedmiotowej sprawie ponadto istotą kwestią jest w zakresie oceny zarzutów prawa materialnego, wskazana przez NSA w wyroku uchylającym uchwała NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.

Jak wskazano w uzasadnieniu przytoczonej uchwały, parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. Potwierdza to wnioski wynikające z wykładni językowej, a dodatkowo podważa argument tezy przeciwnej, odwołujący się do wykładni funkcjonalnej, że za koniecznością sumowania i stosowania § 3 ust. 2 pkt 3 do instalacji określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przemawiać miałby wzgląd na ochronę zdrowia i życia człowieka. Zapewnienie tej ochrony jest bowiem gwarantowane innymi przepisami.

To, że parametr EIRP (W) odnosi się do pojedynczej anteny świadczy zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22).

Z art. 269 § 1-3 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269).

W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie sumarycznej mocy odziaływania wszystkich anten sektorowych przewidzianych w projekcie budowlanym.

Powtórzyć należy, że w świetle powołanej uchwały NSA, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Stanowisko to skutkuje uznaniem jako niezasadnych, zarzutów procesowych w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia.

Podkreślić trzeba, że w zakresie badania przez organ maksymalnej mocy poszczególnych anten oraz maksymalnych pochyleń anten zarzuty skargi nie podważyły danych zawartych w Analizie przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora.

Dokonując kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia orzekające w sprawie organy oparły się na prawidłowych ustaleniach zawartych w przedłożonej przez inwestora "Analizie środowiskowej przedsięwzięcia sporządzonej w maju 2018 przez P.K." oraz w Projekcie budowlanym, opracowanym przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

W ocenie Sądu, w świetle przywołanej powyżej uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej, z punktu widzenia przepisów naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, istotne są dane wymagane hipotezami tych przepisów. W tym zakresie inwestor przedstawił Analizę środowiskową przedsięwzięcia, której danych technicznych nie podważono.

Jest niewątpliwe, że obowiązkiem organów było zbadanie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska.

Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, obowiązującej w dacie wydawania decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Dodać jeszcze można, że według art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ jest uprawniony do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie uchylenia przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2003 r. nr 80 poz. 718) ust. 2 komentowanego przepisu z dniem 11 lipca 2003 r., który uprawniał (nie zobowiązywał) organ do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego.

Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono natomiast zasadę, zgodnie z którą, odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) – patrz: Anna Ostrowska [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Glinieckiego, WK 2016, pkt 7 do art. 35; orzecznictwo sądów administracyjnych: w tym m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1949/19).

Podane w projekcie budowlanym oraz w Analizie przedsięwzięcia z 2018 r. ustalenia w zakresie mocy oraz oddziaływania pola elektromagnetycznego należą do tej części projektu budowlanego, za którą odpowiada projektant.

Natomiast zagadnienie wpływu tych ustaleń na zgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska jest kompetencją organów administracji architektoniczno-budowlanej. Nie można w niektórych przypadkach wykluczyć dokonania przez organ weryfikacji projektu budowlanego w odniesieniu do oczywistych omyłek, niejasności, czy nawet oczywistych nieprawidłowości merytorycznych ustaleń i rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym, mających charakter techniczny. Wszak organy administracji architektoniczno-budowlanej są organami specjalistycznymi powołanymi do rozstrzygania spraw z zakresu szeroko rozumianego prawa budowlanego. Co do zasady jednak, organy opierają się w tym zakresie na oświadczeniu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Z Analizy przedsięwzięcia i z Projektu budowlanego wynika, że uwzględniając równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie ma także podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (patrz: uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22).

W przedmiotowej sprawie zarówno w projekcie budowlanym jak i w analizie środowiskowej przedsięwzięcia precyzyjnie podano wszystkie wymagane parametry planowanej inwestycji m.in. wysokość wieży strunobetonowej, wysokość zawieszenia środka anten, pasmo, maksymalne EIRP na antenę, zakres nachylenia, przebieg głównej osi wiązki promieniowania. W analizie środowiskowej przedsięwzięcia sporządzonej w maju 2018 r. jej autor P.K. wyraźnie stwierdził, że "ze względu na położenie projektowanej stacji w odległości ponad 250 m od najbliższego potencjalnego źródła promieniowania e-m (inna projektowana stacja bazowa) uwzględniając maksymalne możliwe moce promieniowania nie wystąpi mierzalne zjawisko kumulacji." Ponadto podał także, że również wszelkie potencjalne odbicia nie wpłyną mierzalnie na zasięgi występowania pól ponadnormatywnych wokół przedmiotowej stacji.

Organy architektoniczno-budowlane wyraźnie wskazały, że inwestycja ta nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, precyzyjnie przedstawiły na to dowody. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji odniósł się do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzając, że jest ona zgodna planem miejscowym. Przeanalizowano także hipotetyczną zabudowę na terenach znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji i wykazano, że dopuszczalna wysokość przyszłej zabudowy regulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niższa od wysokości, na której zasięg promieniowania emitowany przez anteny sektorowe będzie ponadnormatywny. Wojewoda P. ustosunkował się również do kwestii aktualnie sporządzanych przez Burmistrza Miasta A. zmian planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazanych przez Burmistrza A.

Ponadto wskazać należy, że na terenie inwestycji i obszarze jej oddziaływania obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta A. Działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 9 UA,S tj. teren istniejącej zabudowy administracyjnej, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw, z możliwością dalszej rozbudowy. Ponadto na mocy art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń (...). Zgodnie z powyższym lokalizacja planowanej inwestycji może zostać zrealizowana na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w A., gdyż lokalizacja ta jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Podkreślono, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji nie obowiązują żadne zakazy ani ograniczenia dotyczące sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowych.

Uwzględniając poprzedzające rozważania skonstatować należy, że brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, w szczególności mając na uwadze treść uchwały NSA oraz wytyczne zawarte w wyroku NSA, który zapadł w sprawie niniejszej.

Przeprowadzona analiza sądowoadministracyjna doprowadziła do wniosku, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organy zgodnie z wymogami art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.

Marginalnie przy tym należy podkreślić, choć okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono pkt 7 w § 2 ust. 1 i pkt 8 w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r.). W efekcie instalacje tego rodzaju, w tym stanowiące element stacji bazowych telefonii komórkowych, nie wymagają już przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 u.u.i.ś.). Co istotne, zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego z 5 maja 2022 r. wskazano, że do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

W efekcie w przedmiotowej sprawie, gdyby zostało wydane rozstrzygnięcie wnioskowane przez skarżącą spółką tj. uchylenie zaskarżonych decyzji, przy wydawaniu nowej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu po dniu 4 czerwca 2022 r. należało już stosować przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, a zatem z pominięciem obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co zdaje się nie jest zgodne z oczekiwaniami strony skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.