Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 119 pkt. 3, art. 120
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 33 par. 1 oraz art. 34
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 22 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 października 2021r. nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 375 ze zm. dalej-K.p.a.) i art. 33§1 oraz art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2020r., poz. 1427 ze zm. dalej-u.p.e.a.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570), §1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu zażalenia S.T. na postanowienie Burmistrza N. z dnia 9 sierpnia 2021r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów zobowiązanego S.T. na prowadzone postępowanie egzekucyjne-utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Na podstawie tytułów wykonawczych [...] i [...] wystawionych przez Burmistrza N., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., będący w sprawie organem egzekucyjnym prowadzi postępowanie egzekucyjne dotyczące egzekucji należności pieniężnej z tytułu nieuiszczonego łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2016-2018 w kwocie 668,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 194,00 zł, oraz za lata 2019-2020 w kwocie 282,00 zł wraz z odsetkami w wysokości 18,00 zł.

S.T. wniósł zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W treści pisma Zobowiązany wskazał, iż nie otrzymał decyzji wymiarowych na łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2016-2018 co powoduje brak zobowiązania podatkowego we wskazanym okresie. Ponadto podniósł, że odsetki za zwłokę od zobowiązania podatkowego za rok 2019 winny być liczone od dnia 14 lutego 2019r. tj. od daty doręczenia decyzji wymiarowej nie zaś od dnia 12 lutego 2019r. Jako trzeci zarzut wskazano, że kwota zobowiązania za rok 2019 wynosi 95 zł a nie 189zł

Tak sformułowany zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne organ egzekucyjny przekazał Burmistrzowi N.. .

W wyniku rozpatrzenia zarzutów Zobowiązanego, Burmistrz N., będący w sprawie wierzycielem, postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2021r. znak: [...] orzekł o oddaleniu zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż "Decyzja - nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2016 znak: [...] wystawiona została na sześcioro współspadkobierców po J. i J. T., w tym również na będącego ich synem S.T. zobowiązanego do zapłaty solidarnie z pozostałymi współspadkobiercami. Decyzja ta była doręczona każdemu ze współspadkobierców, z tym że doręczenie dla podatników zamieszkałych na terenie K. odbywało się za pośrednictwem sołtysa tej wsi, którym nawiasem mówiąc był sam S.T.. On to otrzymał w dniu 29 stycznia 2016r. nakazy płatnicze wraz z ich wykazem, na którym podatnicy potwierdzali odbiór decyzji odnotowując datę odbioru oraz składając podpis. Na wykazie z roku 2016 pod pozycją 745 figuruje S.T. potwierdzający swym podpisem odbiór decyzji w dniu 25.02.2016r. Doręczenie w latach 2017 i 2018 odbywało się w taki sam sposób. W roku 2017 na druku potwierdzeniu odbioru z dnia 17 stycznia 2017r. S.T. figuruje pod pozycją 767, zaś w roku 2018 na druku potwierdzenia odbioru z dnia 22 stycznia 2018r. - pod pozycją 801. Ten sposób doręczania przez sołtysów (w tym i sołtysa wsi K. S.T.) nakazów płatniczych dla mieszkańców poszczególnych sołectw oraz inkasowania od podatników należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego znajdował umocowanie w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia 30 kwietnia 2015r. w sprawie poboru podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego od osób fizycznych w drodze inkasa oraz wyznaczenia inkasentów i określenia wysokości wynagrodzeń za inkaso podjętej w oparciu o przepisy art. 28 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 6 ust. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r . o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6b ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym.

Podnoszony przez będącego w latach 2016-2019 inkasentem podatków w sołectwie K. sołtysa tej wsi S.T., będącego zobowiązanym w tym postępowaniu egzekucyjnym, zarzut, iż nie otrzymał on w tych latach decyzji organu podatkowego dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego ewidentnie mijał się z prawdą. Zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 5 listopada 1984r. o podatku rolnym łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy).

W świetle zaś art. 92§1 O.p., do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego obowiązania pieniężnego z chwilą doręczenia nakazu płatniczego któremukolwiek ze współwłaścicieli stosuje się zasady odpowiedzialności solidarnej. Do odpowiedzialności tej, przy domaganiu się przez dłużnika, który spełnił świadczenie zwrotu części tego świadczenia od współdłużników.

Łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2019 wynosiło 569 zł. Po uregulowaniu części tegoż zobowiązania przez pozostałych współwłaścicieli pozostała do uregulowania kwota 189 zł. O zapłatę tejże kwoty (powiększoną o należne odsetki w kwocie 18 zł. wezwano S.T.. Jego udział spadkowy w wysokości 1/6 nie ogranicza możliwości żądania od niego zapłaty zobowiązania pieniężnego do kwoty równej jego udziałowi w spadku do 95 zł.

Co do obliczenia odsetek od nieuiszczonego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 53§4 O.p. odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności. Nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2019, nr [...] został doręczony zobowiązanemu S.T. dopiero w dniu 14 lutego 2020r. co powoduje, że wskazana w tytule wykonawczym [...] data od której nalicza się odsetki jako dzień 12 lutego 2020r. jest nieprawidłowa. Niemniej jednak różnica dwóch dni nie powoduje zmiany wysokości naliczonych odsetek, które zgodnie z art. 63§1 O.p. zaokrągla się do pełnych złotych. Stąd też zarzut dotyczący daty od której naliczono odsetki nie ma wpływu na prawidłowość określenia w wymienionym tytule wykonawczym wysokości ich kwoty.

Zażalenie na w/w postanowienie wniósł S.T. przywołując argumenty tożsame z tymi, jakie podnosił w piśmie stanowiącym zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 14 września 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wezwało organ l instancji do przesłania podpisanych przez Zobowiązanego S.T. potwierdzeń odbioru nakazów płatniczych za lata 2016-2017, ponadto wykazu decyzji podatkowych obejmujących lata 2016-2018 przekazanych do doręczenia S.T. -sołtysowi wsi K. wraz z pokwitowaniem odbioru oraz wykazu decyzji podatkowych obejmujących lata 2016-2018 przekazanych do doręczenia S.T. - inkasentowi wsi K. wraz z pokwitowaniem odbioru.

W odpowiedzi na wezwanie Kolegium Burmistrz N. przesłał w dniu 27 września 2021r. (data wpływu do Kolegium) następujące dokumenty:

1. Potwierdzenie odbioru nakazów płatniczych obręb: K. z 2016,

2. Potwierdzenie odbioru nakazów z Poczty Polskiej przez P. M.B., A.W., W.T., raport o stanie należności dla sołtysa na dzień 10.03.2016- s. 21, potwierdzenie wpłaty z kwitariusza E.T. S. oraz F. T., ksero wyciągu bankowego wpłaty jako inkasenta, .

3. Potwierdzenie odbioru nakazów płatniczych obręb: K. z 2017,

4. Potwierdzenie odbioru nakazów z Poczty Polskiej przez M.B., A.W., W.T., raport o stanie należności dla sołtysa na dzień 10.03.2017- s. 19, potwierdzenie wpłaty z kwitariusza E.T. i S., ksero wyciągu bankowego wpłat jako inkasenta,

5. Potwierdzenie odbioru nakazów płatniczych obręb; K. z 2018,

6. Potwierdzenie odbioru nakazów z Poczty Polskiej przez M.B., A.W., W.T. raport o stanie należności dla sołtysa na dzień 10.03.2018- s. 21, potwierdzenie wpłaty z kwitariusza T. E. i S., ksero wyciągu bankowego wpłat jako inkasenta.

W piśmie przesłanym wraz ze wskazanymi dokumentami, Burmistrz N. wyjaśnił, iż "na wykazach decyzji podatkowych obejmujących lata 2016 - 2017 brak jest podpisu S.T., potwierdzających odbiór wystawionych na niego nakazów płatniczych. Należy mieć jednak na uwadze, że S.T. jako sołtys wsi K. i jednocześnie inkasent podatków objętych tymi nakazami, otrzymywał razem z wykazami decyzji podatkowych również decyzje, celem doręczenia ich podatnikom zamieszkałym na terenie tej wsi. Oczywistym jest zatem, wśród tych decyzji znajdować się musiał również nakaz płatniczy kierowany do niego. Ponadto S.T. jako inkasent otrzymywał "Raporty o stanie należności dla sołtysa", w których wykazywano kwotę należności przypisaną do każdego z podatników, w których to "Raportach" jako zobowiązany figuruje również on sam. Oczywistym jest zatem, że S.T. jako podatnik był w posiadaniu wiedzy o fakcie wystawienia na niego nakazu płatniczego oraz o kwocie ciążącego na nim łącznego zobowiązania pieniężnego i to niezależnie od niezłożenia podpisu we właściwej rubryce "wykazu decyzji podatkowych". Fakt zaś realizacji przez S.T. czynności związanych z inkasowaniem od podatników łącznych zobowiązań pieniężnych w latach 2016-2017 potwierdzają wyciągi z rachunku bankowego Gminy z wpłatami przez "[...]" zainkasowanych kwot. Na dowód powyższego załączam wyciągi z "Raportu o stanie należności dla sołtysa" za lata 2016 i 2017 oraz wyciągi z rachunku bankowego z miesiąca marca 2016 i 2017 rok. Jednocześnie wyjaśniam, że wykazy decyzji podatkowych obejmujących lata 2016 - 2018, wydawane wraz z tymi decyzjami S.T., jako sołtysowi wsi K. a zarazem inkasentowi podatków, celem doręczenia ich podatnikom oraz pobrania od nich należnego podatku, nie były przez niego pisemnie kwitowane. Stąd też nie możemy przesłać wykazów decyzji podatkowych zaopatrzonych w pokwitowanie odbioru tychże wykazów, do czego wzywa punkt 2 i 3 postanowienia".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia wskazało, że stosowanie do treści art. 21§1 pkt 2 O.p. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie z art. 144 O.p. w sytuacji gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz bądź prezydenta miasta, pisma może doręczać sołtys za pokwitowaniem.

Stosownie do treści art. 6 ust 7 ustawy z. dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach: opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 1170 ze zm. dalej-u.p.o.l.) podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Zgodnie natomiast z art. 6a ust 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020r. poz. 333) podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 10, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Nieuiszczone w terminie zobowiązanie podatkowe przekształca się. w zaległość podatkową podlegającą przymusowemu ściągnięciu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jeżeli podatnik kwestionuje istnienie zaległości podatkowej podlegającej egzekucji poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - podlega kontroli organu odwoławczego.

Zgodnie z dyspozycją art. 33§2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarzut w obecnym stanie prawnym jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33§2 pkt 1) albo b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33§2 pkt 2), albo c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33§2 pkt 3), albo d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33§2 pkt 4), albo e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33§2 pkt 5), albo e) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6).

S.T. zarzucił organowi podatkowemu, będącemu wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym, iż nie otrzymał decyzji wymiarowych za lata 2016-2018 co w jego ocenie skutkuje tym, iż po jego stronie nie powstało zobowiązanie podatkowe i w konsekwencji nie istnieje obowiązek, który mógłby być egzekwowany.

Z przesłanego przez Burmistrza N. "Potwierdzenie Odbioru Nakazu Płatniczego Wsi K." z dnia 29 stycznia 2016r. wynika, iż po pozycją 755 nr karty 7506 figuruje T.S. i T.E., odbiór nakazu nastąpił 19 lutego 2016r. i został potwierdzony podpisem. Z kolei w pozycji 745 nr karty 1585 wykazu figuruje T.J. ( słowo J. zostało wykreślone długopisem a w miejsce wpisano słowo S.), odbiór nakazu nastąpił w dniu 25 lutego 2016r. - brak podpisu. W aktach sprawy znajduje się nadto raport o stanie należności dla sołtysa na dzień 10 marca 2016r. Z kolei z "Potwierdzenia Odbioru Nakazu Płatniczego Wsi K." z dnia 17 stycznia 2017r. wynika, iż po pozycją 768 nr karty 7506 figuruje T.S. i T.E., zaś pod numerem 767 nr karty 1585 figuruje T.S. Brak jest natomiast dat odbioru nakazów płatniczych oraz podpisów podatników. W aktach sprawy znajduje się nadto raport o stanie należności dla sołtysa na dzień 13 marca 2017r.

Jeśli chodzi o rok 2018 to z "Potwierdzenia Odbioru Nakazu Płatniczego Wsi K." z dnia 22 stycznia 2018r. wynika, iż po pozycją 802 nr karty 7506 figuruje T.S. i T.E., zaś pod pozycją 801 nr karty 1585 figuruje T.S. Oba nakazy zostały odebrane w dniu 16 lutego 2018r. co potwierdzone zostało podpisem podatnika.

Jak z powyższego wynika, odbiór części nakazów płatniczych za lata 2016 i 2018 został przez podatników potwierdzony. Nie został natomiast potwierdzony odbiór nakazów za rok 2017.

Dokonując jednak kompleksowej analizy całokształtu materiału dowodowego, a więc nie tylko wykazów potwierdzeń odbiorów nakazów płatniczych ale również raportów o stanie należności dla sołtysa jak również wykazu wpłat dokonywanych przez sołtysa S.T. tytułem zobowiązań pieniężnych za poszczególne kwartały w latach 2016-2017, mając na względzie fakt, iż S.T. od dnia 19 kwietnia 2015r. jest sołtysem wsi K. tut. Kolegium uznało, iż sołtys S.T. doręczał decyzje nakazy płatnicze za lata 2016-2018 mieszkańcom wsi K..

Ponadto w aktach sprawy znajduje się ,,Zobowiązanie Inkasenta poboru podatków i opłat w Gminie N. z dnia 3 lutego 2002r." podpisane przez S.T. sołtysa wsi K.. W piśmie tym S.T. zobowiązał się m.in. do doręczania nakazów płatniczych za potwierdzeniem odbioru podatnikom zamieszkałym na terenie wsi K..

Skoro zatem w aktach znajdują się raporty o stanie należności mieszkańców wsi K. dla sołtysa, oraz wpłaty dokonywane przez sołtysa tytułem zobowiązań podatkowych to trudno przypuszczać, iż wśród przekazanych sołtysowi decyzji wymiarowych nie było decyzji dotyczących S.T., który również jest mieszkańcem wsi K.. W sytuacji gdy organ podatkowy, którym jest Burmistrz zleca doręczanie decyzji podatkowych sołtysowi, to uznać należy, iż brak jest konieczności odrębnego doręczania decyzji dotyczącej sołtysa jako podatnika.

Kolegium zwróciło uwagę na fakt, iż w wielu przypadkach brak jest potwierdzeń odbioru nakazów płatniczych doręczanych przez sołtysa czy inkasenta, niemniej jednak nie oznacza to, iż S.T. nie otrzymał nakazów płatniczych do niego adresowanych.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowej kwoty egzekwowanego obowiązku zobowiązania podatkowego za rok 2019 wskazano, że zobowiązanie to dotyczy solidarnie zobowiązanych F.T., S.T., W.T., S.B., A.W. oraz M.B. Wysokość zobowiązania ustalona nakazem płatniczym z dnia 28 stycznia 2020r. ustalona została na kwotę 569 zł. Jak wynika z wyjaśnień organu l instancji pozostali współwłaściciele gruntu uregulowali część zobowiązania i do zapłaty za rok 2019 pozostała kwota 189,00 zł. Zobowiązanie podatkowe obciążające kilku współwłaścicieli jest zobowiązaniem solidarnym. Oznacza to wierzyciel może żądać spłaty zobowiązania od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku współwłaścicieli lub jednego ze współwłaścicieli bez względu na wysokość posiadanych udziałów. Zapłata zobowiązania przez jednego ze zobowiązanych całości zobowiązania zwalnia pozostałych zobowiązanych względem wierzyciela, natomiast zobowiązanemu który w całości pokrył zobowiązanie przysługuje regres względem współwłaścicieli.

Odnośnie zaś błędnego określenia daty od której należy liczyć odsetki od zaległości podatkowej powstałej w 2019 roku wskazać należy, iż faktycznie decyzja wymiarowa została odebrana przez podatnika 14 lutego 2019r. podczas gdy w tytule wykonawczym przyjęto mylnie datę 12 lutego 2019r. Niemniej jednak zważywszy na wysokość odsetek wynoszącą 18 zł oraz rozbieżność dat wynoszącą 2 dni, biorąc pod uwagę fakt, że odsetki zaokrągla się do pełnych złotych omyłka ta pozostaje bez wpływu na wyliczone odsetki za zwłokę, a zatem również na prawidłowość postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.

W skardze do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniósł S.T. zarzucając, że SKO w T. nie otrzymało podpisanych potwierdzeń odbioru bo nigdy nie otrzymałem nakazów płatniczych za lata 2016-2018, również za 2018r. nie podpisałem odbioru nakazu płatniczego. To nie jest podpis skarżącego.

SKO nie otrzymało pokwitowania odbioru wykazu, gdyż skarżący nigdy nie potwierdzał odbioru wykazu nakazów płatniczych z urzędu gminy. W momencie odbioru wykazu podatników spora ilość nakazów jest już odebrana, żeby potwierdzić ich odbiór to wykaz musiałby zawierać tylko nakazy do przekazania. Są to tylko niektóre nakazy płatnicze i pewnie tych skierowanych do mnie nie było albo odebrał je inny spadkobierca, gdyż nakazy pakowane są po kilka do jednej koperty. Na wykazach, jest szereg dopisków odręcznych M. D. i trudno jest stwierdzić w którym momencie zostały naniesione. Ponadto na przedmiotowym wykazie znajdują się podpisy różnych osób i nie zawsze są to osoby których decyzje dotyczą, ani członkowie ich rodzin. Podatników o nazwisku T. jest około 20. Większość tych podpisów jest nieczytelna. Przykładem jest zakreślony na załączniku nr 3 podpis, na każdej liście widnieje takich podpisów kilkadziesiąt. Może mój nakaz też odebrał ktoś inny i mi go nie przekazał?

Skarżący wskazał, że nie było nigdy pokwitowania odbioru raportu i wykazu więc nie dostarczono potwierdzenia i urząd do SKO potwierdzenia nie dostarczył. Według organu dowodem są wyciągi z konta gminy z wpłatami inkasa, a przecież podatnik wpłacać zobowiązanie na podstawie dostarczonej mu decyzji nie musi sołtys korzystać z raportu o stanie należności. To żaden dowód.

Ponadto organ nie mógł dostarczyć raportów, jakie przekazywał skarżącemu do poboru podatku, gdyż raportów nie zwracał do urzędu, osobiście je niszczył. Do urzędu zwracał tylko kwitariusze, bo odbiór kwitariuszy potwierdzał podpisem.

Burmistrz twierdzi, że "oczywistym jest że wśród decyzji znajdować się musiał nakaz płatniczy kierowany do mnie", jednak byłoby tak tylko wtedy gdybym wykaz potwierdzał imiennie, każdy z osobna a w rzeczywistości nikt nie wie nawet ile sztuk zostało mi przekazanych.

W piśmie z dnia 24.09.2021r. Burmistrz informuje SKO, że nie posiada potwierdzenia odbioru nakazów ani raportów.

Natomiast w swoim postanowieniu SKO pisze, że takowe otrzymało. Organ dostarczył też szereg nieistotnych dla sprawy dokumentów: jak wpłaty inkasa, wpłaty podatku moje i żony, wyciągi bankowe urzędu, brakuje potwierdzenia odbioru nakazów przez F.T., S.B. i S.T. Potwierdzenie urząd posiada tylko od pozostałych spadkobierców, czyli A.W., M.B. i W.T.

Skarżący byłem sołtysem wsi K. od 10 stycznia 1999r. do 11 września 2011r. następnie sołtysem został wybrany ktoś inny. Ponadto w tym okresie tylko na początku byłem inkasentem, potem przez kilka lat (od 2005, może 2006) urzędnicy sami pobierali podatek na terenie naszej miejscowości.

W załączeniu fotografia punktu kasowego urzędu miejskiego (załącznik nr 3). Więc nawet przed rokiem 2011 żadne zobowiązanie nie miało mocy prawnej, gdyż byłem wtedy sołtysem, ale nie byłem inkasentem.

Twierdzenie, że to zobowiązanie funkcjonuje w obrocie prawnym do dzisiaj, to tak jakby twierdzić, że pracownik który pracował w 2002r. w firmie i miał wykonać jakąś pracę, po ponownym zatrudnieniu musi nadrobić zaległości za lata 2002 -2006, bo inaczej nie dostanie wynagrodzenia.

Ponownie sołtysem zostałem wybrany 19.04.2015r. uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 30 kwietnia 2015 roku zostałem inkasentem. Ta uchwała upoważnia mnie tylko do pobierania podatku.

W myśl art. 144 §1 pkt 1 oraz §4 ustawy ordynacja podatkowa O.p. który stanowi cyt. "Organ podatkowy doręcza pisma: za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (...). W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za pokwitowaniem."

I w tym przypadku istotne jest słowo "może". Może w języku polskim to słowo nadające wypowiedzi tryb przypuszczenia, wahania, propozycji.

Zgodnie z art. 6 ust. 12 i art. 19 ust. 2 u.p.o.l. rada gminy może zarządzić pobór opłat i podatków lokalnych w drodze inkasa. W takiej uchwale, rada gminy może również określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób, zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej oraz określić szczegółowy zakres danych zawartych w tej ewidencji. Analogiczne więc organ podatkowy zgodnie z ordynacją podatkową mógł upoważnić mnie do doręczania nakazów płatniczych, ale tego nie zrobił. Nie ma w obiegu prawnym zarządzenia Burmistrza w tej sprawie. Nie ma też upoważnienia, ani mojego zobowiązania.

Sołtys nie jest pracownikiem samorządowym i nie ma w tym przypadku podległości służbowej, dlatego organ podatkowy nie może mu dać ustnego polecenia.

Ponadto tak jak listonosz posiada stosowne upoważnienie do doręczania przesyłek ważne z dowodem osobistym, tak sołtys też powinien takie upoważnienie posiadać.

Na podstawie jakiego przepisu organ podatkowy twierdzi, że "fakt odbioru decyzji podatkowej przez zainteresowanego podatnika bezpośrednio w Urzędzie Miejskim potwierdzany był przez pracownika urzędu", czyli pracownik urzędu mógł potwierdzić, podpisać na wykazie każdy nakaz i uznać go za doręczony bez sporządzenia stosownej notatki służbowej, że podatnik np. odmówił podpisu? Jednakowe podpisy nie dotyczą tylko podpisów wykonanych przez pracownika urzędu.

Skarżący posiada wspólnie z żoną gospodarstwo rolne, na które wystawiany jest tylko jeden nakaz płatniczy, być może w tamtym okresie tez był wystawiany jeden nakaz płatniczy na wszystkich współwłaścicieli i dostarczany jednemu spadkobiercy.

Organ podatkowy twierdzi, że są moje podpisy na wykazie, być może bo co roku dostajemy z żoną dwa nakazy płatnicze: jeden na współwłasność z żoną i drugi dostaje żona na swoją własność.

Nie można wystawiać tytułu wykonawczego na podstawie sporządzonego nieprawidłowo upomnienia. Gdyby tak było jak twierdzi organ podatkowy to oznaczałoby, iż organ podatkowy zawsze może się pomylić bez żadnych konsekwencji, natomiast podatnik nie i musi zapłacić za brak kompetencji urzędnika.

Tak więc, nie ma potwierdzenia odbioru nakazów za lata 2016-2018 - nie ma zobowiązania podatkowego - nie ma co egzekwować.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2022r. poz. 329 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające uwzględnienia zarzutów S.T. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych [...] obejmujących należności pieniężne z tytułu nieuiszczonego łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2026-2018 oraz za lata 2019-2020.

Skarżący podniósł zarzut, że nie otrzymał decyzji wymiarowych co powoduje brak zobowiązania podatkowego za powyższe okresy.

Zgodnie z art. 27§1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Skarżący zgłosiła w terminie zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33§1 pkt 2 u.p.e.a., podnosząc brak wymagalności obowiązku podatkowego określonego w decyzjach (nakazach płatniczych) Burmistrza N. będących podstawą wystawienia zaskarżonych tytułów, w dniu jego wystawienia.

Przechodząc do oceny zasadności skargi, na wstępie należy podkreślić, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego i w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów, organy egzekucyjne rozpoznają sprawę w ich granicach.

Przedmiot wniesienia zarzutów został enumeratywnie określony przez ustawodawcę w art. 33§1 u.p.e.a. W aktualnym stanie prawnym obowiązującym na dzień wystawienia tytułów wykonawczych i wniesienia zarzutów, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Z powyższego wynika, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania; podniesione w nich okoliczności, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.

Zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na podstawie art. 33§1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, nigdy nie powstał. Skarżący takich dowodów nie przedstawił.

Organ II instancji w pisemnych motywach rozstrzygnięcia wykazał, że na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy a jego niewykonanie doprowadziło do wystawienia tytułów wykonawczych i wszczęcia egzekucji.

Organ przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie adekwatnym na potrzeby rozstrzygnięcia. Przeanalizował wszystkie dostępne dokumenty nadesłanie przez organ I instancji i finalnie prawidłowo skonstatował, że skarżący jako sołtys wsi K. i inkasent jednocześnie musiał mieć wiedzę o wydanym w stosunku do niego nakazie zapłaty. Jako inkasent podjął się zobowiązania poboru podatków i opłat w Gminie N.

Skarżący nie udowodnił, że w latach 2016-2018 oraz 2019-2020 mieszkańcy K. i Gminy nie otrzymywali decyzji podatkowych do nich kierowanych, nie pobierano podatków od tych mieszkańców. Jeżeli wykazano, że adresaci decyzji podatkowych odbierali je (kwitowali ich odbiór) a następnie uiszczali podatki, które trafiały do budżetu Gminy to twierdzenia skarżącego nie przystają do udowodnionych faktów.

Skarżący kwestionuje złożone podpisy, wskazując, że to nie są jego podpisy lecz każdy mógł się podpisać za niego lecz również nie przedstawia żadnych dowodów w tym zakresie. Gdyby proceder odbierania korespondencji kierowanej do skarżącego przez inne (nieuprawnione) osoby miał w rzeczywistości miejsce to w krótki czasie byłby już ujawniony a nie po kilku latach.

Całokształt okoliczności sprawy a w szczególności postępowanie przeprowadzone przez SKO w T. wskazują, że nie jest prawdopodobne by nakazy płatnicze były kierowane i trafiały wybiórczo tylko do niektórych osób a do niektórych nigdy nie trafiały przez tyle lat. Może się zdarzyć incydentalnie, że na przestrzeni lat nie dotrze do adresata jakaś przesyłka ale nie to, że nie trafia przez 4-5 lat.

W przedmiotowej sprawie skarżący neguje ogólną wymowę dowodów jednak sam nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie swojego stanowiska.

Reasumując, Sąd podzielił stanowisko organu o niezasadności wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie stwierdzając naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego ani procesowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.