Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 112/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 48a
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 7, art, 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi E. S. i A. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2023 r. nr 1071/2023 w przedmiocie wstrzymania budowy pomostu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz skarżących kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB, organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy (dalej: PINB, organ I instancji) z dnia 24 lipca 2023 r., wstrzymujące roboty budowlane polegające na samowolnej budowie pomostu położonego na działce nr [...] oraz działce nr [...] w S., gmina K.

Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

PINB w dniu 3 lipca 2023 r. przeprowadził kontrolę na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...], położonej w S., gmina K. W trakcie kontroli ustalono, że na ww. działce, poza budynkiem rekreacji indywidualnej w stosunku do budowy którego prowadzone było odrębne postępowanie, oraz poza budynkiem gospodarczym, wybudowany został pomost w kształcie litery L o długości ok. 9 m i szerokości od 2 m do 5,4 m, natomiast od korony pomostu do dna jest ok. 2,40 m. W protokole kontroli podkreślono, że właściciele przedmiotowego obiektu nie uzyskali pozwolenia na jego budowę.

W związku z powyższym, pismem z dnia 20 lipca 2023 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy ww. pomostu, a następnie postanowieniem z dnia 24 lipca 2023 r, nr 56/2023, wydanym na podstawie art. 48 i 48a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej: p.b.) wstrzymał prowadzenie jego budowy jako realizowanej bez stosownego zezwolenia. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w trakcie kontroli nie okazano zgłoszenia na budowę pomostu, przy czym ze względu na ukształtowanie granicy działki od strony zbiornika wodnego organ I instancji domniemywał, że sporny pomost częściowo znajduje się na działce nr [...], będącej zbiornikiem wodnym, co w pełni uzasadniło uznanie za stronę postępowania właściciela działki, na której zbiornik się znajduje. Jednocześnie, PINB poinformował strony o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego w wysokości 5000 zł.

W wyniku rozpoznania zażalenia E. S. i A. S. (dalej również: skarżący) DWINB zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko PINB co do tego, że przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlaną. Nadto wskazał, że organ I instancji podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego i prawnego. Według DWINB, ustalone w sprawie okoliczności nie budziły wątpliwości i jednocześnie wskazywały, że zasadne było zastosowanie trybu przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli E. S. i A. S., zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli przy tym o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że przedmiotowy pomost znajduje się na działce nr [...] która graniczy z ich działką o numerze [...]. Wskazali, że pomost jest "zupełnie inną nieruchomością" o innym numerze ewidencyjnym, posiadającą inną księgę wieczystą i – co najważniejsze – jest to nieruchomość, co do której kontrola PINB nie była prowadzona. Jeśli zatem przyjąć, że organ I instancji podczas kontroli działki nr [...] rozszerzył zakres swojej kontroli na sąsiednią nieruchomość i zrobił to bez powiadomienia o tym fakcie współwłaścicieli tej nieruchomości, to tym samym, nie zapewnił im udziału w postępowaniu. Skarżący podkreślili, że zarówno organ I instancji, jak i DWINB nie poinformowały wszystkich stron w tej sprawie, bowiem o trwającym postępowaniu zawiadomiono wyłącznie skarżących oraz jednego ze współwłaścicieli działki o numerze [...] na której przedmiotowy pomost się znajduje – pozostałych współwłaścicieli zaś pominięto. Końcowo skarżący wskazali, że organ I instancji nie ustalił należycie kto jest właścicielem pomostu i przyjął "na skróty", że skoro otrzymali w darowiźnie od rodziców sąsiednią działkę z budynkiem, to pomost znajdujący się przy działce zapewne też. Zaznaczyli, że nie można prowadzić postępowania w sprawie pomostu, który znajduje się na innej nieruchomości bez prawidłowego zawiadomienia wszystkich jej współwłaścicieli o fakcie zamiaru przeprowadzenia kontroli tej nieruchomości i tym samym wydawać postanowień dotyczących tej nieruchomości z pominięciem jej prawowitych współwłaścicieli. Skarżący podkreślili, że nie wybudowali przedmiotowego obiektu oraz nie są jego właścicielami.

W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

Kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona zgodnie z kryteriami legalności określonymi w art. 145 § 1 i § 2 w związku z art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a) wykazała, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym, stwierdzone wady postępowania administracyjnego skutkowały koniecznością uchylenia nie tylko zaskarżonego aktu, ale także – na zasadzie art. 135 p.p.s.a – rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na samowolnej budowie pomostu położonego na działce nr [...] oraz działce nr [...] w S., gmina K.

Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.).

Materialną podstawą wydanych postanowień były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej: p.b.) zawarte w art. 48 regulujące kwestię tzw. samowoli budowlanej i art. 48a, dotyczącego kwestii legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających – w niniejszej sprawie - na budowie pomostu.

Według art. 48 p.b., organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1/ bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2/ bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (ust. 1). W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5).

Zgodnie natomiast z art. 48a ust. 1 p.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację.

Należy także zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Według przywołanego przepisu organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkretyzację powyższej zasady stanowi art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Pamiętać trzeba również o zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), która nakłada na organy orzekające obowiązek poddania ocenie wszystkich dowodów w sprawie - we wzajemnej łączności. W związku z tym, organ administracji publicznej rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1043/21, z 18 października 2022 r., sygn. akt II GSK 1297/19, z 14 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 338/21, dostępne w CBOSA).

W świetle przywołanych regulacji organ administracji ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie powinien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych i prawnych konkretnej sprawy, na podstawie analizy całego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę postępowania zarzutów. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Proces decyzyjny, ocena zebranego materiału dowodowego i wysnute wnioski powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Prowadzenie postępowania przez organ z uwzględnieniem powyższych zasad umożliwia wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ się kierował (art. 11 k.p.a.) oraz służy pogłębianiu zaufaniu obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że materiał dowodowy zgromadzony przez organy nadzoru budowlanego okazał się niewystarczający do formułowania wiarygodnych ocen w zakresie przedmiotu sprawy. W rezultacie nie uprawniał on rozstrzygających w sprawie organów do zastosowania dyspozycji art. 48 p.b., co wynika z naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W toku postępowania administracyjnego ustalono bowiem okoliczności faktyczne, które nie dają pełnego wyobrażenia o przedmiocie tego postępowania. Zasadnicze znaczenie mają ustalenia poczynione przez PINB, a które zostały odzwierciedlone w protokole kontroli, której dokonano 3 lipca 2023 r. na działce nr [...]. W trakcie tej kontroli ustalono, że na ww. działce, poza budynkiem rekreacji indywidualnej oraz budynkiem gospodarczym (objętych odrębnymi aktami) wybudowany został pomost. Podczas kontroli nie okazano zgłoszenia na budowę pomostu. W oparciu te ustalenia organ I instancji wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na samowolnej budowie pomostu zaznaczając w uzasadnieniu, że ze względu na ukształtowanie granicy działki od strony zbiornika wodnego domniemuje jedynie, że przedmiotowy pomost częściowo znajduje się na działce nr [...] będącej zbiornikiem wodnym. Organ II instancji utrzymując w mocy postanowienie PINB, uznał, że wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne uprawniające do zastosowania normy art. 48 Prawa budowlanego.

Stanowiska tego nie można jednak nie podzielić. W ocenie Sądu, organy nie zgromadziły w niniejszej sprawie, wystarczającego materiału dowodowego, który pozwoliłby na jednoznaczne ustalenie nie tylko inwestora ale także właściciela przedmiotowego pomostu. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny jakie jest położenie tego obiektu względem działki skarżących. W tym zakresie brak stosownych ustaleń w protokole z kontroli. Organ wpisał w nim jedynie "Przy działce znajduje się pomost" co nie potwierdza aby obiekt ten znajdował się w granicach działki nr [...] której dotyczyła kontrola. Natomiast z uzasadnienia decyzji wynika, że PINB oparł się tylko na domniemaniu, że pomost w części położony jest na działce skarżących a w części na działce sąsiedniej. Dokładnej lokalizacji względem granic działki podczas kontroli jednak nie ustalono. Również na dalszym etapie postępowania organ nie podjął w tym zakresie czynności wyjaśniających. W szczególności w aktach administracyjnych brak stosownej dokumentacji geodezyjnej, która mogłaby pozwolić na czytelne ustalenie położenia pomostu i jednocześnie sprawdzenie czy znajduje się on w granicach własności skarżących. Tymczasem jest to kwestia istotna, gdyż ustalenie prawidłowego położenia przedmiotowego pomostu rzutuje na ocenę prawidłowości ustalenia adresatów rozstrzygnięć podejmowanych na podstawie art. 48 omawianej ustawy. Z treści art. 48a jasno wynika bowiem krąg podmiotów, które po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu budowy – a więc postanowienia wydanego na podstawie art. 48 - mogą wystąpić z wnioskiem o legalizację. Jest to więc okoliczność mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, która nie powinna być pozostawiana przez organ w sferze domniemania, a stwierdzona jednoznacznie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Adresatem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 48, art. 48a p.b. powinien być bowiem ten spośród trzech ustawowo wymienionych podmiotów – inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego – który ma faktyczną możliwość wnioskowania o legalizację obiektu. W sytuacji, w której, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie ustalono jednoznacznie położenia obiektu, a co za tym idzie, jego właściciela lub zarządcy, jak również nie ustalono inwestora tego obiektu - nie jest jasne, z jakich powodów wydane postanowienie zostało skierowane do ustalonego przez organ kręgu odbiorców. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania na tym etapie przez organ postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, co świadczy o naruszeniu przepisów prawa procesowego zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W konsekwencji organ pierwszej instancji nie wywiązał się w należyty sposób z obowiązku wyjaśnienia powyższych okoliczności, co z niewiadomych przyczyn zostało zaakceptowane przez DWINB wydanym przez ten organ rozstrzygnięciu. Wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji związana jest więc z uznaniem, że organ I instancji prowadząc postępowanie podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego i prawnego. Tymczasem PINB pozostawił w sferze domniemania kwestię położenia pomostu, nie posiadając wystarczającego materiału dowodowego do jednoznacznego ustalenia inwestora i właściciela przedmiotowego pomostu, oraz, w związku z tym granic własności nieruchomości na której pomost się znajduje. Co więcej, organ I instancji nie poszukiwał dalszych źródeł dowodowych, jak choćby dokumentacja geodezyjna, wskazująca dokładne rozgraniczenie działek oraz niebudzące wątpliwości położenie przedmiotowego obiektu, mogących pozwolić na dokonanie bardziej precyzyjnych ustaleń, co było konieczne przed wydaniem odpowiedniego rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach nie można było przyjąć, że organ wykazał, że przeprowadził w sprawie wszelkie możliwe dowody dla wyjaśnia kluczowych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji wydane zostały przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Zaniechanie poczynienia odpowiednich ustaleń faktycznych i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego a następnie dokonania na jego podstawie prawidłowej oceny stanowi bowiem, zdaniem Sądu, o naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to, uzasadnia uchylenie nie tylko zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego, ale także postanowienia organu pierwszej instancji. Orzeczenia organów obu instancji w równym stopniu dotknięte są bowiem wskazanymi wyżej wadami prawnymi, co przemawia za ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

W ponownym postępowaniu organy usuną wskazane w niniejszym wyroku uchybienia, przede wszystkim uzupełniając odpowiednio materiał dowodowy, co do położenia przedmiotowego pomostu oraz ustalenia czyją własność on stanowi. Jednoznaczne ustalenie tych okoliczności konieczne jest ze względu na brzmienie art. 48a ust. 1 p.b.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt II znajduje swoją podstawę w art. 200 p.p.s.a.