Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1055/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art 134 , 145 , 200 , 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 77 , 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz stron skarżących Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. kwoty po 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z 13 marca 2017 r., na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) udzielił Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących rozbiórki dwóch istniejących budynków na dz. nr [...],[...] obr.[...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) z infrastrukturą techniczną, zjazdem, drogami wewnętrznymi i zielenią przy ul. [...] w K. na dz. nr [...],[...] obr.[...]".

W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z 10 lutego 2016 r. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z 26 sierpnia 2013 r. znak: [...], utrzymanej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 listopada 2013 r. nr [...] Projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ww. decyzji o warunkach zabudowy oraz warunkami w zakresie ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został wykonany przez osoby uprawnione.

W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił zastrzeżenia i uwagi wniesione przez strony postępowania, oraz stanowisko inwestora w tym zakresie.

Odwołanie od ww. decyzji, osobnymi pismami, wnieśli: E. B., K. P., Spółdzielnia Mieszkaniowej "[...] Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] Zarzuty odwołujących dotyczyły takich kwestii jak: uchybienia przez inwestora terminowi do uzupełnienia braków, uniemożliwienia stronom zapoznania się z aktami sprawy po podjęciu zawieszonego postępowania, (postanowienie o podjęciu postępowania zostało wydane przez organ I instancji tego samego dnia co decyzja kończąca postępowanie), wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, którego realizacja wymaga zgody na wejście w teren sąsiednich działek, pomimo braku zgody właścicieli tych działek, braku samodzielnej oceny przedłożonego projektu budowlanego, podwójnego rozstrzygnięcia w zakresie pozwolenia na budowę i rozbiórkę w jednej decyzji, braku zgodności z decyzją WZ w zakresie wysokości planowanej zabudowy, naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia i naświetlenia istniejącej zabudowy, braku stosownej ekspertyzy geotechnicznej, a także decyzji wodnoprawnej i decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Wojewoda decyzją z 13 czerwca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016, r., poz. 23 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że z uwagi na tożsamość inwestora z właścicielem obiektów budowlanych, co do których wnosi się o rozbiórkę, wniosek o rozbiórkę jest jednocześnie zgodą właściciela obiektu, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Dokumentacja w zakresie projektów rozbiórki jest kompletna.

Zestawiając ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy z zaproponowanymi rozwiązaniami projektowymi organ odwoławczy stwierdził, że: linia zabudowy określona w decyzji o warunkach zabudowy została prawidłowo uwzględniona w projekcie budowlanym planowanej inwestycji, prawidłowo ustalono również udział powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ( 28% (27,9%)), jak i udział powierzchni biologicznie czynnej ( 31%). Spełniono również wymagania dotyczące ograniczeń wysokości. W decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji zapewni droga publiczna - ulica [...] oraz, że ilość miejsc postojowych dla obsługi planowanej inwestycji stanowi suma ilości wynikającej ze współczynnika 1.2 miejsca postojowego na lokal mieszkalny i 20 miejsc postojowych na 1000 m2 usług. W projekcie budowlanym przewidziano 58 lokali mieszkalnych oraz w sumie 750 m2 powierzchni usług, co przy zastosowaniu zasady ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy daje wynik 85 (odpowiednio 70 i 15) miejsc postojowych. Z projektu budowlanego wynika, że w planowanej inwestycji przewiduje się zapewnienie 64 miejsc postojowych w garażach oraz 21 miejsc postojowych na poziomie terenu działek objętych inwestycją, w sumie 85 miejsc postojowych. Zapewniona ilość miejsc postojowych jest więc zgodna z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak i z § 18 ust. 1 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda wyjaśnił, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...], [...] obr. [...] na cele budowlane. Projektant legitymujący się stosownymi uprawnieniami załączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Organ odwoławczy konkludował, że inwestor spełnił warunek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane.

W odniesieniu do zarzutu odwołania, że organ I instancji winien wydać decyzję odmowną skoro inwestor nie zastosował się w terminie do wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektu organ II instancji wyjaśnił, że art. 35 ust. 3 ustawy ma charakter dyscyplinujący inwestora, który nie ma związku z interesem pozostałych stron postępowania. Postanowienie z 30 września 2016 r., którym Prezydent Miasta K. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości projektu budowlanego, w którym wskazano 14 dni od doręczenia na wypełnienie nałożonego obowiązku, zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora 13 października 2017 r. Termin na wywiązanie się z obowiązku mijał 27 października 2016 r., Tego dnia pełnomocnik inwestora wniósł o zawieszenie postępowania. Organ I instancji zawiesił postępowanie postanowieniem z 31 października 2016 r. Termin, o którym mowa w cytowanym art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest terminem porządkowym, zatem zgodnie z tym przepisem po bezskutecznym upływie określonego terminu organ administracji publicznej zyskuje formalne uprawnienie, ale sam tym terminem nie jest związany. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, ważną okolicznością sprawy jest fakt, że w dniu 27 października 2016 r. organ I instancji nie dysponował zamkniętą listą stron postępowania. Wydanie decyzji administracyjnej przed zakończeniem procesu ustalania stron postępowania jest zawsze przedwczesne. Pełnomocnik inwestora pismem z 8 listopada 2016 r. usunął nieprawidłowości wskazane w postanowieniu z 30 września 2016 r., organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym pismem z 2 grudnia 2016 r. Spadkobiercy zmarłego, których konieczność ustalenia była podstawą zawieszenia postępowania z urzędu postanowieniem z 15 grudnia 2016 r., odstąpili pisemnie od swego prawa uczestniczenia w postępowaniu przekazując reprezentowanie swych interesów Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] która jest zarządcą ich nieruchomości. Zatem w chwili gdy zakończono proces ustalania kręgu stron postępowania i wszystkim stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu, organ I instancji dysponował prawidłowo sporządzonym projektem budowlanym planowanego przedsięwzięcia.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niedopełnienia ustawowego obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wobec okoliczności, iż zarówno postanowienie o podjęciu zawieszonego z urzędu postępowania, jak i decyzja kończąca postępowanie, zostały wydane tego samego dnia, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie każdy brak zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie, stanowi naruszenie zasady postępowania określonej w art. 10 k.p.a. Stwierdzenie naruszenia podstawowego prawa dostępu stron do akt sprawy, uwarunkowane jest udowodnieniem, że niepowiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaważyło na orzeczeniu kończącym postępowanie. W żadnym z odwołań nie wskazano takiej okoliczności. Również w ocenie organu odwoławczego, w świetle dowodów w aktach organu I instancji ta okoliczność nie miała miejsca.

Z akt sprawy organu I instancji wynika, że po usunięciu przez pełnomocnika inwestora nieprawidłowości projektu budowlanego pismem z 8 listopada 2016 r. organ I instancji powiadomił strony pismami z 2 grudnia 2016 r. o możliwości zapoznania się

z aktami sprawy i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że strony skorzystały z przysługującego im prawa. Od 8 listopada 2016 r. akta sprawy nie były uzupełnianie o nowe dowody dotyczące wniosku o pozwolenie na budowę lub projektu

budowlanego planowanej inwestycji, czyli o dowody, które miałyby wpływ na interes prawny stron postępowania. Postępowanie, które toczyło się po wskazanej dacie dotyczyło głównie ustalenia tożsamości osób, którym przysługiwał przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Działania tego typu nie dotyczą interesu innych stron i nie stanowią dowodów, materiałów i żądań, o których mowa w art. 10 k.p.a.

Zatem w ocenie organu odwoławczego w tym przypadku nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ponieważ po zawiadomieniach stron z 2 grudnia 2016 r. a przed wydaniem decyzji z 13 marca 2017 r. nie zostały załączone do akt sprawy żadne dowody, które miały wpływ na rozstrzygnięcie, więc organ I instancji nie miał obowiązku dodatkowo zawiadamiać stron o możliwości zapoznania się z dowodami zebranymi już wcześniej.

Odnosząc się do zarzutu, że inwestor nie uzyskał przed zakończeniem postępowania o pozwolenie na budowę zgody na wejście w teren sąsiednich nieruchomości organ II instancji odwołał się do brzmienia art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego, jednocześnie wskazując, że z projektu budowlanego wynika, że inwestor nie przewiduje robót budowlanych, których wykonanie związane byłoby z niezbędnością wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości.

W kwestii zarzutu odwołań dotyczącego braku samodzielności organu l instancji i wspieraniu się na opinii projektanta, wojewoda wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej badają projekt budowlany w zakresie art. 35 Prawa budowlanego. Uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wyniki badania przeprowadzonego zgodnie z przywołanym przepisem.

W związku z zarzutem, że organ I instancji wydał decyzję o podwójnym rozstrzygnięciu: o zgodzie na rozbiórkę i zgodzie na budowę, podczas gdy zakres przepisów, którym podlegają oba przedmioty rozstrzygnięcia, jest rozbieżny, należy wyjaśnić, że zakres wymaganych dokumentów, które należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę jest określony w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Oba zakresy są różne, ale nie wykluczające się. Prawo dopuszcza łączenie w decyzji pozwolenia na rozbiórkę z pozwoleniem na budowę.

W zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami warunków technicznych dotyczących obowiązku zapewnienia przez nową zabudowę oświetlenia i nasłonecznienia okien budynków istniejących organ II instancji, odwołał się do sporządzonej analizy, z której wynika, że spełnione zostały wymogi § 13 i § 60 warunków technicznych przez planowaną inwestycję względem budynku mieszkalnego na działce nr [...] i nr [...]. Wojewoda nie dopatrzył się uchybień w przywołanych analizach, natomiast wskazał, że strony nie przedstawiły innych analiz, sporządzonych przez uprawnionych projektantów, potwierdzających niespełnienie przez omawianą inwestycję przywołanych przepisów. Organ I instancji prawidłowo określił obszar oddziaływania planowanej inwestycji, uwzględniając zarówno spółdzielnie mieszkaniowe, jak i właścicieli mieszkań, których nasłonecznienie i oświetlenie ulegnie zmianie.

Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przepisy w świetle których rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bada projekt budowlany, są w znacznym stopniu zbieżne z przepisami, z którymi zgodność jest kontrolowana w postępowaniu o pozwolenie na budowę przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 271-273 warunków technicznych).

W odpowiedzi na zarzut dotyczący braku ekspertyzy geotechnicznej

uwzględniającej sąsiedztwo zabudowy wysokiej organ wyjaśnił, że do projektu budowlanego jest załączona kopia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Z tego dokumentu wynika, że badania geologiczne zostały przeprowadzone na terenie działek nr [...] i [...], ale z uwzględnieniem budowy geologicznej i struktury hydrogeologicznej całego obszaru, w którym znajdują się działki objęte inwestycją. Wykonano dwa otwory badawcze o głębokości 10 i 20 m oraz sondowano sondą ciężką przy granicy z działką nr [...], na której usytuowany jest wysoki budynek mieszkalny wielorodzinny. Dokumentacja ta została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z 18 grudnia 2015 r., znak: [...] Jest to dokumentacja stanowiąca podstawę do sporządzenia zarówno projektu posadowienia planowanej inwestycji, jak i sporządzenia informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w części dotyczącej posadowienia. W ocenie organu odwoławczego, opisane opracowania są wystarczające w świetle przepisów prawa. Etap realizacji inwestycji nie podlega natomiast kontroli w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla planowanej inwestycji wojewoda odwołał się do brzmienia art. 122 ust. 1 pkt 12 i 13 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U.2015 r., poz. 469 ze zm.), wskazując, że w przypadku inwestycji budowlanych przesłanka cytowanego przepisu jest spełniona wyłącznie w przypadku projektów budowlanych, których realizacja powoduje długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej lub piętrzenie wody podziemnej wykraczające poza teren działki budowlanej. W dokumentacji geologiczno-inżynierskiej ustalono, że planowany obiekt budowlany będzie sadowiony w złożonych warunkach gruntowych. Ustalono dla niego drugą kategorię geotechniczną. Jednocześnie dla planowanej inwestycji, na podstawie przywołanej dokumentacji, wykonano odrębne opracowanie pt.: "Projekt obniżenia zwierciadła wód gruntowych w przypadku dopływu wody do wykopu od dołu z podaniem zakresu wykonania ścianki szczelnej dla budowy budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym przy ulicy [...] w K.". Obliczenia zawarte w tym opracowaniu zostały uwzględnione i przywołane w projekcie posadowienia planowanych budynków , co oznacza, że projekt budowlany został sporządzony w taki sposób że jego realizacja nie spowoduje naruszenia poziomu wód gruntowych, zatem nie wymaga decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym.

Wojewoda stwierdził również, że nie ma podstaw prawnych do wymagania od inwestora uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły: Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K.. i Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w K..

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]" w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o kosztach postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 101 § 3 kpa, art. 35 ustawy Prawo budowlane, art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ I instancji podejmując jednocześnie postępowanie i wydając decyzję w sprawie uniemożliwił stronom postępowania złożenie zażalenia na postanowienie o podjęciu postępowania, jak również uniemożliwił stronom złożenie dalszych zastrzeżeń co do zgromadzonego materiału dowodowego i to mimo faktu, że w tracie zawieszenia postępowania wykonywał w sprawie czynności procesowe i uzupełniał materiały postępowania. Skarżąca wskazała również na nieprawidłowe zawieszenie postępowania jedynie na wniosek inwestora i niedotrzymanie przez niego terminu wyznaczonego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne. Dalej zarzuciła, że decyzja nie zawiera wszystkich elementów wynikających z art. 36 ustawy w szczególności adresata decyzji o rozbiórce oraz terminu jej wykonania, nie wynika z niej także, które obiekty mają zostać rozebrane. W aktach sprawy nie ma również oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do obiektów objętych wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę. Ponadto decyzja nie zawiera ustaleń odnośnie zgodności inwestycji w wymaganiami ochrony środowiska. Skarżąca zakwestionowała ustalenie, że decyzja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wysokości budynku. W jej ocenie dołączone do dokumentacji opracowanie w sposób niewystarczający rozwiewa wątpliwości odnośnie zacienienia sąsiednich nieruchomości. Dokumentacja to potwierdza wręcz, że wyniku planowanej inwestycji nastąpi znaczne ograniczenie nasłonecznienia co najmniej kilku mieszkań w budynku zarówno przy ul. [...] jak i Armii [...]. Wreszcie, brak jest w decyzji wystarczającego uzasadnienia do zastrzeżeń w sprawie bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz pominięto kwestię zgodności realizowanej inwestycji z uwarunkowaniami wodno-geologicznymi.

Spółdzielnia Mieszkaniowa im[...] w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz działanie wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa", oraz przyjęcie bez zastrzeżeń lakonicznych wyjaśnień

dotyczących m.in. odziaływania inwestycji na działkę nr [...] obr. [...], jak

również w zakresie obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego dla odwodnienia robót budowlanych, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia czy wymagane jest pozwolenie wodnoprawne oraz w jaki sposób planowana inwestycja oddziaływać będzie na działkę nr [...];

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a w szczególności poprzez niezbadanie czy inwestor posiada aktualne i ważne oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci gazowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, przyłącza do sieci elektroenergetycznej, miejskiej sieci ciepłowniczej;

c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, postępowanie ws. wydania pozwolenia budowlanego dla przedmiotowej inwestycji w 2016r. zostało wydane z naruszeniem Kodeku Postępowania Administracyjnego, poprzez błędne wyznaczenie kręgu stron i nie uwzględnienie spółdzielni jako strony postępowania. Następnie postępowanie było wielokrotnie zawieszane, jak również pomimo uchylenia postanowienia przez Wojewodę o zawieszeniu postępowania na wniosek inwestora zostały dopuszczone jego wyjaśnienia złożone po upływie 14 dniowego terminu wyznaczonego przez organ I instancji,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 32 ust. 1 pkt. 2 p.b. poprzez brak uzyskania przez inwestora, wymaganych

przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, inwestor

nie przedłożył pozwolenia wodnoprawnego dla odwodnienia obiektów budowlany,

uzasadniając że nie będzie występowało oddziaływanie na grunty sąsiednie, jednak

rzędna posadowienia garażu jest poniżej zwierciadła wody, a odległość projektowanych ścianek szczelnych od granic z działkami sąsiednimi w najbliższym punkcie wynosi 1,6 m, trudno więc w takiej sytuacji wnosić, że planowane wykopy nie będą oddziaływać na grunty sąsiednie,

art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. poprzez brak wymaganych uzgodnień w zakresie Planów

ochrony przed powodzią dla planowanej inwestycji, która zlokalizowana jest w

obszarze zagrożenia powodzią,

art. 35 ust. 1 pkt. 3 p.b. poprzez brak nałożenia na inwestora obowiązku aktualizacji

oświadczenia o warunkach przyłączenia do sieci gazowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, przyłącza do sieci elektroenergetycznej, miejskiej sieci ciepłowniczej;

art. 35 ust. 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że termin wyznaczony przez

organ jest terminem porządkowym i nie wiąże organu.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto opisane wyżej zarzuty. W szczególności skarżąca podniosła, że zgodnie z mapami zagrożenia powodziowego i mapami ryzyka powodziowego, działki, na których zlokalizowana jest inwestycji znajdują się w obszarze zagrożenia powodzią od rzeki [...]. W przypadku zaistnienia powodzi 500-letniej (Qo,2%) nastąpi przelanie się wody przez koronę obwałowań a poziom zalewu w odniesieniu do zwierciadła wody w korycie rzeki może wynieść do 206,70 m n.p.m. W sytuacji zaistnienia powodzi 100-letniej (Qi%) oraz całkowitego zniszczenia obwałowań zalanie może nastąpić do rzędnej ok. 206,10 m n.p.m. Powyższe fakty inwestor, projektant i wykonawca winni wziąć pod uwagę. Według opinii spółdzielni w związku z planowanym garażem podziemnym na działkach nr [...], [...] obr. [...], obejmującym znaczną powierzchnie ww. działek sięgającym do głębokości ok. 3,88m pod powierzchnię terenu, przy tym znajdujący się w niewielkim oddaleniu od granicy może dojść do zmiany warunków gruntowo- wodnych, a w rezultacie do naruszenia konstrukcji budynku i struktury fundamentów położonego na działce nr [...]. Skarżąca podkreśliła, że budynek zlokalizowany przy ul. [...] posadowiony jest na ławach fundamentowych na głębokości jedynie 1,75m, jest to budynek wysoki, posiadający w najwyższym punkcie 11 kondygnacji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna ponieważ zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z 13 czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. decyzją z 13 marca 2017 r, którą udzielono Wyższej Szkole [...] w K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dotyczących rozbiórki dwóch istniejących budynków na dz. nr [...],[...] obr.[...] oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) z infrastrukturą techniczną, zjazdem, drogami wewnętrznymi i zielenią przy ul. [...] w K. na dz. nr [...],[...] obr.[...]".

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawa budowlanego ( Dz. U. z 2016. 290, z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Na wstępie należy wskazać, że na terenu objętym przedmiotowa inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem organy obu instancji były zobowiązane poddać przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany kompleksowej ocenie pod względem jego zgodności z ustaleniami decyzji Prezydenta M. K. z 26 sierpnia 2013 r. o warunkach zabudowy wydanej na wniosek inwestora tj. Wyższej szkoły [...] w K. dla terenu obejmującego działki nr [...] i [...] w K., utrzymanej następnie w mocy decyzją SKO w K. z 8 listopada 2013 r. Wskazana decyzja o warunkach zabudowy obejmuje przedsięwzięcie określone jako : "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) z infrastrukturą techniczną, zjazdem, drogami wewnętrznymi i zielenią przy ul. [...] w K. na dz. nr [...],[...] obr[...]". Następnie inwestor w oparciu o ww. decyzję o warunkach zabudowy wystąpił wnioskiem z dnia z 10 lutego 2016 r. o wydanie pozwolenie na budowę przedsięwzięcia określonego jako: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) z infrastrukturą techniczną, zjazdem, drogami wewnętrznymi i zielenią przy ul. [...] w K. na dz. nr [...],[...] obr.[...]. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, jakkolwiek został zatytułowany w sposób odpowiadający treści ww. decyzji o warunkach zabudowy, to w swojej zawartości obejmuje budowę nie jednego, ale dwóch budynków wielomieszkaniowych z częścią usługową. Z przedstawionego w projekcie budowlanym opisu planu zagospodarowania działki jak również z rysunku planu zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika bowiem, że zamiarem inwestora będzie budowa dwóch odrębnych budynków, z których każdy będzie trwale związany z gruntem, każdy z tych budynków będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród (ścian) budowlanych oraz każdy z tych budynków będzie posiadał odrębny dach i fundamenty. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę fakt, iż oba budynki posiadają wspólny garaż podziemny nie ma znaczenia dla oceny, że projektowane przedsięwzięcie obejmuje budowę dwóch odrębnych budynków, a nie jednego jak ustalono w warunkach zabudowy dla terenu obejmującego działki nr [...] i [...] obr. [...]. Trzeba przy tym zważyć, że oba budynki są oddalone od siebie od około 25 m do 36 m, wysokość elewacji frontowej budynku sytuowanego od ul. [...] ma 21.89 m a budynku, natomiast budynku położonego w drugiej linii zabudowy wynosi 17,47 m. Należy podkreślić, że z analizy ustaleń zawartych w załączniku nr 1do decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż na działkach nr [...] i [...] może być zrealizowany budynek wielomieszkaniowy z częścią usługową, garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną (drogi wewnętrzne) oraz budową stacji trafo przy czym ustalono, że: zabudowa zostanie obniżona od strony tylnej elewacji do wysokości 17,5 m na głębokości nie mniejszej niż 12 m tj. głębokości odpowiadającej w przybliżeniu głębokości traktu budynku na działce [...]. (s. 2-4 załącznika nr 1 do warunków zabudowy). Z ustaleń tych wynika także, iż warunki zabudowy zostały ustalone dla jednego budynku z tym, że jego tylna elewacja zostanie obniżana do 17,5 m, a zatem budynek ten będzie "budynkiem kaskadowym" o głębokości wynoszącej co najmniej 12 m co odpowiada w przybliżeniu głębokości traktu budynku sytuowanego na działce nr [...]. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że projekt dotyczy dwóch wielomieszkaniowych podczas gdy warunki zabudowy dotyczą tylko jednego budynku, którego tylna elewacja zostanie obniżona. Na marginesie można zauważyć, ze także inwestor wskazuje w zatwierdzonym projekcie oraz w pismach kierowanych do organu, że inwestycja obejmuje dwa budynki zwane przez niego budynkiem frontowym i oficynowym, frontem i oficyną (s. 6 projektu) częścią frontową i oficynową (s.11 projektu) lub dwoma segmentami. Wskazać należy, że poza wysokością tylnej ściany w ustaleniach brak innych parametrów urbanistycznych dla budynku oficynowego, w tym szerokości jego elewacji frontowej, czy linii zabudowy.

Konkludując, inwestycja przedstawiona w projekcie nie jest tożsama z inwestycją, dla której została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy a ni nie jest tożsama z nazwą przedsięwzięcia budowlanego uwidocznioną w tytule projektu budowlanego. Należy podkreślić, że nie chodzi jedynie o samą nazwę projektu, która nie odpowiada zawartości projektu budowlanego, ale o istotną różnicę pomiędzy przedsięwzięciem, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy( jeden budynek wielomieszkaniowy z usługami), a zatwierdzonym projektem budowlanym, który objął dwa budynki wielomieszkaniowe z usługami. Nazwanie dwóch budynków dwoma segmentami lub budynkiem oficynowym i frontowym nie ma znaczenia decydującego jakkolwiek naprowadza na istotną różnice między projektem budowlanym a wiążącymi w tym zakresie ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli zatem inwestor był zainteresowany zamierzeniem inwestycyjnym dotyczącym dwóch budynków, dla jakich został sporządzony projekt budowany winien był zmienić nazwę projektu budowlanego na projekt dotyczący dwóch budynków, a wcześniej uzyskać odpowiednią decyzję o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia obejmującego budowę dwóch budynków a nie jednego budynku. . W tym stanie rzeczy organy obu instancji niezasadnie uznały, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. decyzji o warunków zabudowy, co stanowi o naruszeniu przepisu prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 1, a także naruszeniu przepisów postępowania przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co narusza przepisy art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym, pozostałe zarzuty skargi nie podlegają rozpoznaniu jako przedwczesne, a organ ponownie rozpoznając sprawę winien zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ."a" i "c" p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...]zł oraz zwrot kosztów wynagrodzenia radcy prawnego w kwocie [...]zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.

.