Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1440/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Dorota Kozłowska, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 687 (sześćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium, SKO) zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. - dalej o.p.), a także art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej – Skarżący, Podatnik), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej – organ I instancji) z dnia [...] nr [...] określającą: M. C, (reprezentowanej przez opiekuna prawnego E. C.), G. K., J. K. oraz A w C. (dalej – uczestnicy postępowania) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w wysokości [...] zł.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Podatnik i uczestnicy postępowania w 2019 r. byli współwłaścicielami w częściach ułamkowych działek o numerach: [...], [...], [...], [...] położonych w C. przy [...], nr [...] położonej w C. za [...], a także nr [...] położonej w C. przy [...]. Dla wyżej wymienionych działek prowadzona jest wspólna księga wieczysta nr [...], a ich łączna powierzchnia wynosi [...] m2.

W dniu 23 stycznia 2019 r. do organu I instancji wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości złożona przez Skarżącego, w której wykazano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w miesiącach od stycznia do grudnia 2019 r. o powierzchni [...] m2 ze stawką [...] zł/m2 i kwotą podatku dla tego składnika [...] zł. Podatnik złożył identyczną deklarację działając w imieniu J. K..

Następnie w dniu 30 stycznia 2019 r. A w C. (dalej – A, Spółka) złożył deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2019, w której jako przedmiot opodatkowania wykazał grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2, opodatkowane według stawki [...] zł/m2.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ I instancji decyzją z dnia [...] określił Podatnikowi i uczestnikom postępowania wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2019 w kwocie [...] zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2. Uzasadniono to tym, że A w złożonej deklaracji oświadczył, że powyższe grunty są związane i zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślono jednocześnie, że podmiot ten jest wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr [...]. Organ I instancji wskazał również, że żaden ze współwłaścicieli, w tym również A, nie wypełnia przesłanki posiadacza samoistnego. Dlatego też stosownie do art. 3 ust. 4 ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – dalej u.p.o.l.) uznano, że podatnikami podatku od nieruchomości są solidarnie wszyscy współwłaściciele nieruchomości. W tej sytuacji mimo, że grunty oznaczone są symbolem Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe), to z racji posiadania ich przez przedsiębiorcę, który w deklaracji wykazał je jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, musza być opodatkowane najwyższą stawką, tj. przewidzianą właśnie dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdzono również, że solidarny charakter zobowiązania wyklucza możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników i zastosowania różnych stawek podatku.

Od decyzji organu I instancji Podatnik wniósł odwołanie z dnia 9 sierpnia 2018 r. (podano nieprawidłowy rok), w którym zarzucił, że została ona wydana "za pomocą czynności prawnych dokonanych z osobami zmarłymi, które są nieważne z mocy prawa", a podatek w kwocie [...] zł jest nielegalny i stał się "narzędziem służącym do eksterminacji zarządców i podatników w Polsce". Wskazano również na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez zastosowanie stawki podatku wyższej niż przewiduje ustawa. Skarżący zanegował również twierdzenie, że żadnemu podmiotowi nie można przypisać cech samoistnego posiadania opodatkowanych gruntów. W jego opinii, działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] pozostają w posiadaniu A. Natomiast B posiada działkę nr [...] (dalej – B). Wobec tych zarzutów Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie przez Kolegium decyzji wskazującej, że podatek wynosi [...] zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przychylając się do argumentacji odwołania decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W motywach decyzji stwierdzono, że z uwagi na fakt, że opodatkowywana nieruchomość znajduje się w posiadaniu osób fizycznych i osoby prawnej, to na mocy art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w rozpatrywanej sprawie należy zastosować przepisy obowiązujące osoby prawne. Wskazano również, że stanowiący przedmiot opodatkowania grunt sklasyfikowany jest w całości jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Zważywszy jednak, że znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy, tj. A, to należy zakwalifikować go jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podkreślono przy tym, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że w razie posiadania nieruchomości przez kilka podmiotów, z których jeden tylko jest przedsiębiorcą, cały przedmiot opodatkowania objęty współposiadaniem jest w sensie prawnym związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzono, że organ I instancji mając na uwadze wyroki NSA z dnia 5 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 728/16 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1034/18 przeprowadził czynności dowodowe zmierzające do ustalenia ewentualnego samoistnego posiadacza gruntu. Na podstawie informacji uzyskanych od poszczególnych współwłaścicieli wywiedziono, że żaden z nich nie ma przymiotu posiadacza samoistnego.

Konkludując SKO stanęło na stanowisku, że wobec wyraźnego zaprzeczenia przez A jakoby spółka miała posiadać atrybuty posiadacza samoistnego opodatkowywanej nieruchomości, jak również wobec faktu, że A jest przedsiębiorcą, właściwie opodatkowano wszystkich współwłaścicieli nieruchomości stosując stawki, jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W skardze z dnia 23 września 2019 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Podatnik zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 20 ust. 2 u.p.o.l. podważając prawidłowość zastosowania przez organy górnej stawki podatku, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., a która wynosi [...] zł/m2. W jego ocenie, przyjęta przez organy podatkowe stawka jest wyższa od maksymalnej ustawowej wysokości stawki wynoszącej [...] zł/m2. Zatem zastosowana wysokość stawki podatkowej jest nielegalna i została ustalona poza granicami prawa. Skarżący w obszernej skardze wraz z załącznikami przedstawił szczegółowe wyliczenia matematyczne stawki, która jego zdaniem, powinna zostać zastosowana. Ponadto wskazał, że grunt będący przedmiotem opodatkowania pozostaje w posiadaniu A.

Wobec tych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Alternatywnie wniósł o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego oceny zgodność uchwały Rady Miasta Chorzów z dnia 6 września 2018 r. nr LII/946/18 z art. 7 i art. 9 Konstytucji RP lub o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia merytorycznego określającego zobowiązanie podatkowe wyłącznie dla A.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu podlega decyzja Kolegium z dnia [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji określające Skarżącemu oraz uczestnikom postępowania zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2019. SKO za organem I instancji wyraziło stanowisko, że żadnemu ze współwłaścicieli, w tym także A, nie można przypisać przymiotu posiadacza samoistnego. Według organów podatkowych przeprowadzone postępowanie dowodowe uzasadnia twierdzenie, że pomiędzy współwłaścicielami istnieje spór dotyczący wykorzystywania opodatkowanej nieruchomości, równego dostępu do niej i czerpania z niej korzyści. Przyjęto również, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że każdy ze współwłaścicieli chciałby władać nieruchomością. Wykluczono również samoistne posiadanie przez B, które oparto na oświadczeniu tego podmiotu o tym, że nie posiada ono wiążącej umowy uprawniającej do dysponowania którąkolwiek z działek objętych niniejszym postępowaniem. W tej sytuacji Kolegium zaaprobowało solidarne opodatkowanie wszystkich współwłaścicieli nieruchomości (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Jednocześnie z uwagi na fakt, że jednym ze współwłaścicieli jest przedsiębiorca, tj. A, uznano za prawidłowe zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dokonując tej kontroli wskazać należy na wstępie, że bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji Skarżący i pozostali uczestnicy postępowania, w tym A byli współwłaścicielami nieruchomości gruntowej o numerach geodezyjnych działek: [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w C. przy [...].

Przed przystąpieniem do rozważań należy poczynić uwagę, że prawidłowość opodatkowania wskazanej wcześniej nieruchomości była przedmiotem orzeczeń wydawanych tak przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, jak również przez Naczelny Sąd Administracyjny. W dalszej części uzasadnienia skład orzekający posłuży się argumentacją zawartą w wyrokach NSA z dnia 5 lipca 2018 r. o sygn. akt II FSK 728/16 i II FSK 729/16, a także w wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1034/18, którą w pełni podziela i akceptuje.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się zasadniczo wokół zastosowanej stawki podatku. Skarżący wywodzi bowiem, iż podatek za 2019 r. od przedmiotowej nieruchomości ma wartość [...] złotych. Sygnalizuje również, że działki - poza jedną oznaczoną nr [...] - pozostają w posiadaniu A. Natomiast wspomnianą działką nr [...] dysponuje B.

Opodatkowując przedmiotową nieruchomość gruntową według stawek najwyższych organy podatkowe stwierdziły, że pozostaje ona w posiadaniu przedsiębiorcy, co ma konsekwencje dla wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na których, bez względu na sposób korzystania przez nich z tej nieruchomości, ciąży solidarnie obowiązek podatkowy. Do czasu zniesienia współwłasności tej nieruchomości organy podatkowe zobowiązane są bowiem stosować zasadę określoną w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Wykluczono również, aby grunty pozostawały w samoistnym posiadaniu któregokolwiek ze współwłaścicieli lub innego podmiotu.

Wspomniany art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6, które nie mają znaczenia w niniejszej sprawie.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 1), a także będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 2). Przepis określający prawnopodatkową podmiotowość właścicieli przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) zawiera zastrzeżenie, odsyłające do art. 3 ust. 3 u.p.o.l. W myśl tego ostatniego przepisu, jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Przepis ten kreuje więc pierwszeństwo obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza nieruchomości przed jej właścicielem.

Jak stanowi art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 z późn. zm.) posiadaczem samoistnym jest ten, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że posiadanie to rodzaj władztwa faktycznego nad rzeczą, na które składają się dwa elementy: fizyczny – polegający na władaniu rzeczą oraz psychiczny – polegający na woli wykonywania władztwa dla siebie (zob. H. Ciepła, w: Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2005, tom I, s. 439).

Należy zatem przyjąć, że podatnikiem podatku od nieruchomości na mocy art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka nie posiadająca osobowości prawnej, która faktycznie włada nieruchomością jak właściciel i wykazuje wolę wykonywania tego władztwa dla siebie.

Jak zauważono wcześniej, na mocy art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach. Ponieważ przepis ten należy wykładać w powiązaniu z art. 3 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l., trzeba przyjąć, że również w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielem. Jeżeli zatem, mimo wielości współwłaścicieli, nieruchomością samoistnie włada tylko jeden z nich, to obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim, a nie solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, także na tych, którzy przymiotu posiadaczy samoistnych nie mają; analogicznie, w przypadku współposiadania samoistnego kilku podmiotów, niezależnie od tego, czy są oni również współwłaścicielami przedmiotu opodatkowania, czy też nie, obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współposiadaczach, z wyłączeniem tych współwłaścicieli, którzy przymiotu samoistnych posiadaczy (współposiadaczy) nie mają.

W tym miejscu jeszcze raz należy podnieść, że posiadanie samoistne to zaistniały stan faktyczny. Posiadanie samoistne nieruchomości polega bowiem na faktycznym wykonywaniu w stosunku do niej wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności, a zatem, co do zasady, przynależą właścicielowi (art. 336 k.c.). Oznacza to, że ten, kto jest posiadaczem samoistnym rzeczy powinien być przez otoczenie postrzegany jako jej właściciel. Dla samoistnego posiadania rzeczy konieczne jest zatem sprawowanie nad nią faktycznego władztwa (corpus) oraz zamiar władania nią dla siebie (cum animo rem sibi habendi).

Orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje na surowe wymagania wobec współwłaściciela zmieniającego zakres posiadania samoistnego. Uzasadnione jest to koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa stosunków prawnych i ochrony własności, zwłaszcza, że powołanie się przez współwłaściciela na zmianę woli, czyli elementu subiektywnego mogłoby zbyt łatwo prowadzić do utraty prawa pozostałych współwłaścicieli (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt II CKN 408/97, OSNC 1998, Nr 4, poz. 61, z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt II CSK 416/06, z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II CSK 405/08, nie publ., z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt II CSK 249/11, nie publ.). Jak wskazuje się w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III CSK 144/16 (Lex nr 2312012), wynikające z art. 206 k.c. uprawnienie współwłaściciela do współposiadania rzeczy wspólnej jest konsekwencją przyjętej w art. 195 k.c. koncepcji prawa współwłasności jako prawa własności przysługującego niepodzielnie kilku osobom. Prawo to cechuje jedność przedmiotu własności, wielość podmiotów i niepodzielność samego prawa. Oznacza to, że z faktu posiadania rzeczy przez współwłaściciela wynika jedynie, iż korzysta on z tej rzeczy zgodnie z przysługującym mu prawem. Niewykonywanie prawa posiadania przez innych współwłaścicieli nie uprawnia do wniosku, że współwłaściciel posiadający przejmuje rzecz w samoistne posiadanie w zakresie ich uprawnień. Posiadanie właścicielskie całej rzeczy przez współwłaściciela wyłącznie dla siebie i z wolą odsunięcia od realizacji praw do tej rzeczy innych współwłaścicieli wymaga, aby współwłaściciel żądający zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela, udowodnił, że zmienił (rozszerzył) zakres swego posiadania ponad realizację uprawnienia przewidzianego w art. 206 k.c. i ją uzewnętrznił wobec współwłaściciela (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. akt I CSK 55/15, nie publ.). W cytowanym postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III CSK 144/16, jako przykład wskazuje się dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, przy braku skutecznej reakcji prawnej współwłaścicieli.

Odnosząc te uwagi do rozpoznawanej sprawy konieczne jest wskazanie, że – jak wynika z akt sprawy - wyłącznym posiadaczem całej nieruchomości jest jeden ze współwłaścicieli, a mianowicie A, co potwierdza deklaracja złożona przez ten podmiot. Można jednak mieć w tej kwestii pewne wątpliwości co do działki nr [...], o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Nadto z ewidencji gruntów wynika, że tereny te są sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. W decyzjach organów obu instancji nie jest kwestionowane, że całość nieruchomości znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, co czyni te grunty związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ I instancji prowadząc postępowanie dowodowe mające ustalić ewentualnego posiadacza samoistnego zwrócił się do współwłaścicieli będących osobami fizycznymi z zapytaniem: czy ponoszą koszty utrzymania zieleni na nieruchomości lub w nich partycypują wraz z A. Ponadto wystąpiono do nich z wezwaniem do udzielenie informacji, czy jako współwłaściciele podpisywali umowy użyczenia, udostępnienia, dzierżawy, poddzierżawy lub inne umowy przekazujące przedmiotową nieruchomość w posiadanie zależne. Z kolei wobec wcześniejszego wykluczenia oddania opodatkowywanych gruntów w posiadanie zależne przez A, organ I instancji zwrócił się do osoby prawnej jedynie o udzielenie informacji w kwestii, kto ponosi koszty utrzymania zieleni i czy pozostali współwłaściciele w nich partycypują. Organ I instancji skierował także pismo do B z wezwaniem udzielenia informacji, czy włada opodatkowanymi gruntami jak właściciel. Podmiot ten nie znajduje się w kręgu współwłaścicieli, lecz został wskazany przez Skarżącego jako posiadacz części nieruchomości.

Analizując przedłożone oświadczenia poszczególnych podmiotów organy podatkowe obu instancji wykluczyły samoistne posiadanie jakiegokolwiek podmiotu, w tym także A. W odniesieniu do A oparto się głównie na stwierdzeniu, że Spółka nie zabraniała, ani nie ograniczała pozostałym współwłaścicielom dostępu do nieruchomości. Podkreśliła także, że nigdy nie posiadała łącznie w stosunku do całej nieruchomości dwóch koniecznych elementów dla zakwalifikowania jej jako posiadacza samoistnego, tj. posiadania oraz zamiaru władania rzeczą wyłącznie dla siebie.

Takie uzasadnienie uznać należy za niewystarczające dla przyjęcia lub wykluczenia samoistnego posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli. Mianowicie oświadczenie A powinno zostać ocenione przez organy podatkowe przez pryzmat innych okoliczności, w tym m.in. wypowiedzi pozostałych współwłaścicieli, które negują powyższe twierdzenie. Wynika z nich bowiem, że A dysponując działkami znajdującymi się w obrębie Parku [...] realizuje swoje cele z pominięciem interesów współwłaścicieli. Nie podejmuje z nimi współdziałania w jakiejkolwiek formie. Ponadto, co jest bardzo istotne, jak wskazał opiekun prawny M. C., działania A są sprzeczne z wolą współwłaścicieli będących osobami fizycznymi.

Przy takiej ocenie organ winien wziąć pod uwagę także inne okoliczności, jak chociażby kwestię położenia działek i ich zagospodarowania pod kątem zgodności z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd w oparciu o analizę dokonaną na podstawie map dostępnych na stronie Geoportal 2 (https://mapy.geoportal.gov.pl/) ustalił, że działki o nr: [...], [...], [...], [...] i [...] stanowią pas gruntu zlokalizowanego wewnątrz Parku [...], który otoczony jest innymi działkami wchodzącymi w skład wspomnianego Parku, który zarządzany jest przez A.

Do skargi zostały załączone wnioski A z 2007 r. i 2010 r. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości w zakresie części działek wchodzących w skład nieruchomości, które zlokalizowane są na terenie Parku [...]. Są to dowody, które mogą mieć bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia zagadnienia samoistnego posiadania opodatkowanej nieruchomości przez A. Zatem organ podatkowy winny sięgnąć do dokumentów związanych z postępowaniami toczącymi się z inicjatywy A w przedmiocie zasiedzenia wskazanych działek. Przede wszystkim zasadnym jest ustalenie jakie zapadły w tej materii rozstrzygnięcia sądu powszechnego i jakie były ich motywy.

Odnieść się należy także do kwestii wskazywanego przez Skarżącego posiadania przez B działki nr [...]. W tym zakresie podnieść należy, że podmiot ten na zadane pytanie, czy włada jak właściciel którąkolwiek z działek objętych niniejszym postępowaniem, odpowiedział pismem z dnia 14 maja 2019 r., że nie dysponuje umową uprawniającą go do dysponowania żadną z tych działek. Taka informacja jednak nie pozwala na ocenę, czy B jest posiadaczem samoistnym wskazanego gruntu. Zwrócić w tym zakresie należy uwagę na nieobowiązującą już umowę dzierżawy z dnia [...] wspomnianej działki, która zawarta została przez Skarżącego z B na okres 15 lat. Wynika z jej § 1 ust. 1 i 2, że na jej obszarze znajdują się obiekty sportowe (murawa – korty tenisowe), a więc sposób wykorzystania działki ściśle związany był z działalnością B. Zatem mimo upływu czasookresu obowiązywania umowy dzierżawy zachodzi potrzeba ustalenia, czy podmiot ten nadal włada i zagospodarowuje grunt wedle swego uznania określonego zakresem jego działalności.

Zatem materiał dowodowy w tej części wymaga uzupełnienia ze względu na zasadę, zgodnie z którą również w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielami. Obowiązkiem organów podatkowych jest poczynienie ustaleń faktycznych stwierdzających lub zaprzeczających powyższej okoliczności, a w dalszej kolejności poddania ich ocenie, czemu wyraz winien być dany w uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy.

Wobec powyższego uzasadniony jest wniosek, że wyczerpana została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.), a to obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 687 zł, stanowiącą uiszczony wpis od skargi.