Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1104/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 13 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1648/22 w sprawie ze skargi A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 października 2022 r. nr 2401-IEE.711.903.2022.2/MSL w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji środków pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1648/22 oddalił skargę A (dalej: Spółka, Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z 20 października 2022 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności pieniężnej.

Skargę kasacyjną wniosła Spółka, zaskarżając orzeczenie w całości. Zażądała uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia od organu na swoją rzecz niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi – stosownie do treści art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634; dalej: p.p.s.a.) – zarzuciła naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2022.2200 z późn. zm.: dalej: k.p.a.) w zw. z art. 13 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2022.479 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), poprzez akceptację błędnego i nieuzasadnionego twierdzenia organów, że interes publiczny bezwzględnie wymaga odmowy uwzględnienia słusznego interesu zobowiązanego przemawiającego za zwolnieniem z egzekucji części wierzytelności pieniężnej zobowiązanego;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i w zw. z art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez akceptację braku dokładnego wyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy w zakresie koniecznym dla zważania ważnego interesu strony i interesu społecznego oraz akceptację dokonania przez organy błędnych ustaleń i braku właściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w tym zakresie.

W uzasadnieniu wskazano argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ – Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ podniósł argumenty wskazujące na trafność wyroku wydanego przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a., ponieważ Skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona – organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zajął stanowiska w tej kwestii.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Jednocześnie należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej generalnie przeprowadzono krytyczną ocenę decyzji organów. Owszem, przedstawiono szereg orzeczeń sądowych odnoszących się do decyzji o charakterze uznaniowym (s. 3-5), następnie odnosząc te opinie bardziej do skarżonych postanowień aniżeli podważanego wyroku WSA i jego oceny zaskarżonych decyzji. Jednakże mając na uwadze uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl.: ONSiWSA.2010.1.1), w której uzasadnieniu wskazano, że skarga kasacyjna powinna mieć charakter powszechny w tym sensie, że możliwość jej wniesienia nie powinna być uzależniona od jakichkolwiek dodatkowych ograniczeń przedmiotowych bądź podmiotowych, uniemożliwiających jakiejkolwiek stronie postępowania skorzystanie z prawa do zaskarżenia. Chodziło bowiem o zapobieżenie sytuacji, w której przepisy prawa pozwolą sądowi odwoławczemu utrzymać w mocy wyrok naruszający prawo, mimo stwierdzonego naruszenia. Dlatego mimo wspomnianych mankamentów skargi kasacyjnej, Sąd kasacyjny rozpoznał wniesiony środek zaskarżenia.

Przechodząc do oceny zaskarżonego orzeczenia w kontekście zgłoszonych zarzutów, należy zakreślić, że sporne było, czy zwolnienie spod egzekucji części wierzytelności pieniężnej w kwocie 246 859 zł, przysługującej Skarżącej w stosunku do dłużnika zajętej wierzytelności, wyłącznie w celu wypłaty wynagrodzeń dla pracowników Spółki za okres czerwca 2022 r. (które to żądanie wypełniało ważny interes zobowiązanego – Spółki, bezsporna okoliczność), przy braku wykazania przez Spółkę posiadania innych składników majątkowych, z których możliwe byłoby prowadzenie egzekucji administracyjnej, prowadziłoby do bezskuteczności egzekucji, co byłoby także sprzeczne z interesem wierzyciela (Zakładu Ubezpieczeń Społecznych), a w rezultacie z interesem publicznym.

Bezsporne w sprawie było natomiast, że wniosek Spółki dotyczył zwolnienia spod egzekucji części jej wierzytelności w stosunku do innej spółki (S.) z tytułu zawartych umów, również zajętej na poczet należności Spółki. Wniosek o zwolnienie obejmował kwotę 246 859 zł, stanowiącą część ww. wierzytelności według stanu na 31 maja 2022 r. wynoszącej 4.867.656,29 zł (stanowiącej więc kilka procent zajętej wierzytelności), zdaniem Spółki niezbędnej na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników Spółki, za usługi szycia ubrań, wyprodukowanych na zlecenia wspomnianego dłużnika wierzytelności. Spółka nie posiada żadnego majątku (ruchomego czy nieruchomości), który mógłby stanowić przedmiot zabezpieczenia. Podczas kontroli dłużnika zajętej wierzytelności przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu w okresie od 2 do 13 czerwca 2022 r. ustalono, że w okresie od 9 czerwca 2021 r. do 9 maja 2022 r. dłużnik przekazywał co miesiąc, bez zgody organu egzekucyjnego, na rachunek bankowy Spółki część zajętej wierzytelności z przeznaczeniem na wypłaty dla pracowników Spółki, w kwotach co najmniej równych, co do których Spółka występowała (w analogicznych okresach) o zwolnienie spod egzekucji, co łącznie dało 2.811.632,53 zł.

W świetle przedstawionych kryteriów oceny skargi kasacyjnej i zakresu sporu, skarga kasacyjna Spółki - mimo częściowo błędnego stanowiska WSA, nie dostrzegającego, że wnioskowana kwota zajętej wierzytelności, która miałaby być zwolniona z egzekucji, była niedużym ułamkiem zajętej wierzytelności, która w pozostałej części mogła zostać uznana za inny składnik majątkowy mający wpływ na skuteczność egzekucji, jak również uznającego, że procedura prowadzona na podstawie art. 71a i art. 71b u.p.e.a. jest odrębnym postępowaniem od dotychczasowego postępowania egzekucyjnego oraz niedostrzegającego, że zwolnienie spod egzekucji wnioskowanej kwoty wierzytelności (części wierzytelności) miałoby wpływ na skuteczność egzekucji prowadzonej w oparciu o art. 71a i 71b u.p.e.a. i w rezultacie także mogłoby przemawiać przeciwko pozytywnemu załatwieniu wniosku Spółki co do zwolnienia spod egzekucji kwoty przeznaczonej wyłącznie na wynagrodzenia pracowników - nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, a wyrok Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, w rozumieniu art. 184 in fine p.p.s.a.

Zasadnie w konkluzji Sąd I instancji, akceptując stanowisko organów egzekucyjnych, przyjął, że Spółka nie wykazała, aby możliwe było prowadzenie egzekucji i uzyskiwanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych. Kilkumilionowe zadłużenie Skarżącej z tytułu składek ubezpieczeniowych, które w dniu wpływu wniosku o zwolnienie spod egzekucji, tj. 4 lipca 2022 r. wynosiło 7.485.843,44 zł i nadal rosło, przy jednoczesnym braku podejmowania przez Spółkę wysiłków zmierzających do uskutecznienia spłaty także ww. długu, przy wcześniejszym siedemnastokrotnym skorzystaniu przez Skarżącą ze zwolnienia ww. składnika majątku spod egzekucji w celu wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, bez wdrażania przy tym jakichkolwiek działań restrukturyzacyjnych, mimo zapewniania wierzyciela (ZUS) o podejmowaniu takich działań, mogło doprowadzić do sytuacji, że niemożliwe będzie przeprowadzenie skutecznej egzekucji administracyjnej także z tego jedynego składnika majątkowego – wierzytelności pieniężnych Spółki wobec dłużnika – S. za wykonywane usługi szycia ubrań męskich z powierzonych materiałów, tym bardziej, że wartość tej wierzytelności była znacznie niższa (na koniec maja 4.867.656,29 zł) od wielkości łącznych zobowiązań Spółki względem ZUS wynoszące 7.485.843,44zł na koniec czerwca 2022 r.

Stanowiący podstawę prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji postanowień art. 13 § 1 u.p.e.a. reguluje, że organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Należy zgodzić się z DIAS i Sądem I instancji, że celem ww. przepisu jest eliminowanie sytuacji zmierzających do wyrządzenia zobowiązanemu nadmiernych dolegliwości prowadzonej egzekucji. Zwolnienie z egzekucji pozwala na zmniejszenie jej uciążliwości wówczas, gdy ta jest prowadzona ze składnika majątkowego szczególnie ważnego dla zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że uciążliwość egzekucji może stanowić samodzielną przesłankę przesądzającą o zwolnieniu z egzekucji. Istotą postępowania egzekucyjnego bowiem jest przymusowa ingerencja w sytuację majątkową zobowiązanego w celu wyegzekwowania należności publicznoprawnej, co z zasady jest dolegliwe. Egzekucja jest następstwem zaniechania przez podmiot zobowiązany dobrowolnej zapłaty ciążącej na nim należności. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania, w sposób przymusowy, obowiązków ciążących na zobowiązanym. Postępowanie egzekucyjne musi być zatem z jednej strony skuteczne, z drugiej zaś organ winien stosować środki, które zostały przewidziane w ustawie, winien też brać pod uwagę, aby były one jak najmniej uciążliwe dla dłużnika (por. wyrok NSA z 5 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2977/21; opubl. podobnie jak dalej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl; P.M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el.2023, komentarz do art. 13).

Oznacza to, że jednocześnie zwolnienie z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego nie może udaremnić egzekucji, czyli nie może doprowadzić do jej bezskuteczności. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że zwolnienie określonych składników majątkowych nie może bowiem prowadzić do udaremnienia podstawowego celu egzekucji, a tak stałoby się niewątpliwie wtedy, gdyby z egzekucji zostały zwolnione wszystkie składniki majątkowe należące do zobowiązanego (zob. Z. Leoński, w: R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie, s. 62, a także W. Piątek, A. Skoczylas, w: R. Hauser, A. Skoczylas red., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydanie 9, s. 96). Istotne są zatem ustalenia faktyczne w tym zakresie, a mianowicie dotyczące majątku, jakim dysponuje zobowiązany i czy zwolnienie na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. wskazanych przez zobowiązanego określonych składników majątku, nie spowoduje udaremnienia egzekucji.

Również w orzecznictwie NSA podkreśla się, że art. 13 § 1 u.p.e.a., mając na celu ochronę zobowiązanego, nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1791/12). Zwraca się uwagę, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów, tak zobowiązanego, jak i wierzyciela, a tym samym nie może prowadzić do sytuacji, w której egzekucja stałaby się bezskuteczna (por. wyroki NSA z: 5 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2029/12; 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1791/12).

Jak wspomniano, podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego spod egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym ważnego interesu zobowiązanego. Przesłanka ważnego interesu zobowiązanego jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria (por. wyroki NSA w sprawie z 5 października 2023 r., sygn. akt III FSK 2977/21 i z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08; P.M. Przybysz, tamże). Jednocześnie, mimo braku w art. 13 § 1 u.p.e.a. wyraźnego uzależnienia zwolnienia określonego składnika spod egzekucji od zgody wierzyciela, ale mając na uwadze, że zwolnienie z egzekucji nie powinno doprowadzić do niemożności zaspokojenia wierzyciela, to okolicznościom związanym z ważnym interesem zobowiązanego można przeciwstawiać okoliczności związane z interesem wierzyciela. W szczególności niemożność zaspokojenia wierzyciela może być rozpatrywana w kontekście ważnego interesu zobowiązanego. W tym zakresie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zobowiązany musi nie tylko przedstawić argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych (por. wyroki NSA z: 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 154/15; 28 grudnia 2022 r., sygn. akt I GSK 154/19).

W niniejszej sprawie tym innym składnikiem, z którego można było prowadzić egzekucję, miała być pozostała część zajętej wierzytelności Spółki wobec dłużnika, znacznie przewyższająca kwotę objętą wnioskiem i która w połączeniu z dobrowolnymi wpłatami dłużnika zajętej wierzytelności na poczet należności składkowych Spółki kwot: 769.583,40 zł (w 2020 r.), 338.037,62 zł (w 2021 r.), 255.000,00 zł (w 2022 r.), miały wykazać, że zwolnienie z egzekucji we wnioskowanym zakresie w żadnym razie nie doprowadzi do bezskuteczności egzekucji.

Należy także wyjaśnić, że zwolnienie określonych składników majątkowych spod egzekucji, dopuszczalne na mocy art. 13 § 1 u.p.e.a. następuje w ramach uznania administracyjnego. Dlatego w pełni podzielić w tym zakresie należy podzielić wywody skargi kasacyjnej, ujęte w jej uzasadnieniu, do tego wsparte poglądami piśmiennictwa i orzecznictwa, ale w odniesieniu do rozumienia "uznania administracyjnego".

Jak wskazano, przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, wskazana w art. 13 § 1 u.p.e.a., jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 489/10, LEX nr 966166). Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyroki NSA z: 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 498/00; SA z 13 października 2000 r., sygn. akt III SA 3416/99; 14 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 344/96; 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3609/15, 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2090/15). Postępowanie kończące się rozstrzygnięciem uznaniowym musi być zatem przeprowadzone w sposób wszechstronny, wnikliwy z zachowaniem wszystkich reguł procedowania. Musi opierać się na pełnym materiale dowodowym ocenionym bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

W świetle przedstawionych założeń nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej, sformułowane w pkt 1. i 2. petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 13 § 1 u.p.e.a., podważające stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, że organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego zważenia interesu strony i interesu społecznego i prawidłowo przedstawiły w uzasadnieniu postanowienia, a w konsekwencji kwestionujące stanowisko WSA i organów, że interes publiczny bezwzględnie wymagał odmowy uwzględnienia słusznego interesu Spółki, przemawiającego za zwolnieniem z egzekucji części jej wierzytelności zajętej w stosunku do dłużnika.

Spółka swój wniosek skierowany do ZUS o zwolnienie spod egzekucji kwoty 246.859 zł, stanowiącej część wierzytelności pieniężnej zajętej u dłużnika, uzasadniała, że kwota ta umożliwi wypłaty pracownikom należnych wynagrodzeń za czerwiec 2022 r. Do wniosku Spółka załączyła wydruki list płac i oświadczyła, że pracownicy świadczyli pracę na rzecz dłużnika, a nadto wyjaśniła, że umowy zlecenia mają charakter wynagrodzenia za pracę w rozumieniu przepisów u.p.e.a. i są wypłacane okresowo.

Mając na uwadze cel zwolnienia – umożliwienie wypłat wynagrodzeń pracowniczych, organy, jak i WSA zasadnie przyjęły, że okoliczność ta mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., pozwalając na rozważenie zwolnienia, na czas oznaczony, z egzekucji w całości lub części określonych składników majątkowych Spółki. Organy zgadzały się, że wynagrodzenie pracowników za pracę podlega szczególnej ochronie, zważywszy chociażby na art. 81 § 4 (wynikający z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zakaz wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego nie dotyczy wypłat na bieżące wynagrodzenia za pracę oraz na zasądzone alimenty i renty o charakterze alimentacyjnym zasądzone tytułem odszkodowania. Wypłata na wynagrodzenia za pracę może nastąpić po złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a wypłata alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym - tytułu stwierdzającego obowiązek zobowiązanego do płacenia alimentów lub renty. Bank dokonuje wypłat alimentów lub renty do rąk osoby uprawnionej do tych świadczeń) i § 5 u.p.e.a. (przepis § 4 stosuje się również do podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne, należnych od dokonywanych wypłat na bieżące wynagrodzenia.).

Przy czym, co wynika z powołanych uregulowań, od woli organu egzekucyjnego nie należy wyłączenie spod zajęcia bieżącego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w art. 81 § 4 u.p.e.a. Wypłata wynagrodzenia za pracę może nastąpić po złożeniu – bankowi - odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2208/18).

Mimo tego Sąd I instancji tego podejścia organów nie podważał. Zresztą w celu wypłat wynagrodzeń pracowniczych, Spółka postanowieniami ZUS wydanymi między styczniem 2020 r. a majem 2021 r. siedemnastokrotnie uzyskiwała omawianą ulgę.

W następnych miesiącach od czerwca 2021 r. do maja 2022 r. Spółka także występowała z wnioskami o omawianą ulgę, jednocześnie co miesiąc uzyskując od dłużnika z zajętej wierzytelności, bez zgody wierzyciela, kwoty w wysokości równej co najmniej kwocie, o zwolnienie której wnioskowała do organu egzekucyjnego oraz wysokości wynagrodzeń dla pracowników za dany miesiąc. W ten sposób Spółka uzyskała od dłużnika łącznie 2.811.632,53 zł. To niezgodne z prawem działanie Spółki i do tego na szkodę wierzyciela wykazała dopiero kontrola przeprowadzona w czerwcu 2022 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu.

Organy też ustaliły, a WSA zaaprobował, że zadłużenie Spółki, także wobec ZUS, wzrastało i 4 lipca 2022 r. wobec ZUS wynosiło 7.485.843,44 zł. Zdaniem organów Spółka utraciła płynność finansową. Z kolei na koniec maja 2022 r. wierzytelność Spółki wobec dłużnika wynosiła 4.867.656,29 zł. Spółka nie płaciła żadnych składek bieżących ani zaległych na rzecz ZUS od 2018 r., także tych w części finansowanych przez pracowników, potrącanych z ich wynagrodzeń. Jedyne wpłaty, które wpłynęły z tytułu składek ZUS należnych od Spółki i z tytułu zajętej wierzytelności, zostały uiszczone przez dłużnika – S., i tak w 2020 r. – 769.583,40 zł, w 2021 r. – 338.037,62 zł, w 2022 r. – 255.000 zł., co łącznie wyniosło 1.359.544,83 zł. Należy także uwzględnić kwotę 2.811.632,53 zł, uzyskaną przez Spółkę od dłużnika bez zgody organu egzekucyjnego. Spółka nie posiada majątku, który gwarantowałby uregulowanie tych należności w przyszłości. Tych ustaleń Skarżąca nie kwestionowała.

Jak słusznie zauważyły organy, nie było żadnej korelacji między zadłużeniem Spółki i dochodami przynoszonymi przez Spółkę jej dłużnikowi, a wysokością wpłat dokonywanych przez tego dłużnika. W ocenie Sądu II instancji brak sformułowania określonego zarzutu (uwzględniającego treść rzekomo naruszonych art. 71 a i art. 71b u.p.e.a.) zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od oceny argumentacji podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zwłaszcza że Sąd I instancji trafnie dostrzegł, że w toczącym się przed nim postępowaniu nie wykazano, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W opisanych okolicznościach całokształt żądań Spółki prowadziłby do naruszenia interesu publicznego, co prawidłowo zaznaczył organ odwoławczy. Sąd I instancji też powołał się na naruszenie interesu publicznego ale poprzez brak wykazania przez Skarżącą, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych, nie rozważając kwestii, że takim składnikiem mogła być pozostała część wierzytelności Spółki wobec dłużnika. Ale znaczenie tego uchybienia uległo zmniejszeniu w sytuacji, gdy ustalono, że dłużnik uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności i należało podjąć środki w celu jej przymusowego ściągnięcia, a Skarżąca wręcz twierdziła, że nie posiada innych składników majątkowych. W ustalonych okolicznościach kierowanie się ważnym interesem Spółki, wymaganym dla uzyskania ulgi na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. mogłoby doprowadzić do niemożności realizacji podstawowego celu egzekucji.

In fine należy podkreślić, że nie można z rozwiązania przewidzianego w art. 13 § 1 u.p.e.a. czynić źródła finansowania bieżących zobowiązań Spółki poprzez uwzględnianie składanych kolejno wniosków. Do tego Spółka, prowadząc i wręcz rozwijając swoją działalność winna była tak ją zorganizować, aby zabezpieczyć środki na wypłatę wynagrodzeń i składek, skoro działalność ta przynosiła dochód, co wynikało z porównania jej sytuacji z sytuacją dłużnika zajętej wierzytelności.

W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 13 § 1 u.p.e.a.

Zdaniem NSA nie może być argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi kasacyjnej wydanie odmiennych wyroków przez WSA w Gliwicach w sprawach o sygn.: I SA/Gl 459/20, I SA/Gl 460/22 i I SA/Gl 461/22, gdyż zostały wydane w oparciu o ustalenia faktyczne, których zabrakło w ocenianych postępowaniach, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ww. spraw, a o które obecnie oceniane postępowanie zostało uzupełnione.

Z powyższych względów, mimo wskazanych wad uzasadnienia Sądu I instancji, zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i dlatego skargę kasacyjną Spółki na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego (za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w I instancji) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935).