Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 748/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1630/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 maja 2019 r. nr GIS-BŻ-WS-0260-29/EN/19/1 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1630/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 maja 2019 r., nr GIS-BŻ-WS-0260-29/EN/19/1, w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w G.. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 3 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (dalej jako "rozporządzenie") w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż skarżąca jest przedsiębiorstwem spożywczym w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na to, że żywność serwowana przez skarżącą trafia do odbiorcy finalnego, pomimo tego, że skarżąca wyłącznie okazjonalnie umożliwia konsumpcję żywności opakowanej, trwałej mikrobiologicznie, co w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo żywności i żywienia,

2. art. 63 ust. 1, ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia Dz.U. 2018.1541 z późn. zm.) (dalej jako "u.b.ż.ż") w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, iż strona skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym sprzedaż detaliczną innych niż środki spożywcze produktów oraz wprowadzającym do obrotu środki spożywcze opakowane, trwałe mikrobiologicznie, a w związku z tym podlega obowiązkowi zatwierdzenia zgodnie z art. 63 ust. 1, pomimo tego, że zgodnie z art. 63 ust. 2 pkt 8 obowiązkowi zatwierdzenia nie podlegają przedsiębiorcy prowadzący sprzedaż detaliczną innych niż środki spożywcze produktów oraz wprowadzających do obrotu środki spożywcze opakowane, trwałe mikrobiologicznie,

3. art. 104 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że skarżąca miała obowiązek złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu wpis do rejestru zakładów, podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej i w konsekwencji wymierzenie za wprowadzanie do obrotu środków spożywczych kary pieniężnej w wysokości 1.700 zł, podczas gdy skarżąca nie jest przedsiębiorstwem spożywczym w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 178/2002, a co za tym idzie nie ma obowiązku złożenia o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu wpis do rejestru zakładów.

II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z 77 i art. 80 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu, pomimo tego, że organ zaniechał wnikliwej oceny stanu faktycznej sprawy, co skutkowało przyjęciem, iż skarżąca stanowi podmiot działający na rynku spożywczym, pomimo tego, że skala tej działalności jest znikoma, a także nie wpływa na bezpieczeństwo żywności i żywienia.

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącej, podniesionych w skardze, a w szczególności dotyczących faktu braku oferowania wyrobów cukierniczych na terenie bawialni przez skarżącą.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty procesowe.

Przed dalszymi uwagami konieczne jest jednak wskazanie, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 i 80 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo tego, że organ zaniechał wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy, został skonkretyzowany nie w odniesieniu do zakresu stanu faktycznego, ale oceny przeprowadzanej z punktu widzenia przesłanek materialnoprawnych.

Nie można mylić faktów z ich oceną prawną. Fakty to zdarzenia, sytuacje, zjawiska, zaś ich ocena to proces stosowania prawa, subsumpcja stanu faktycznego (por. Bogusław Dauter, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, teza 17 do art. 183).

Skarżąca nie zakwestionowała czynności z zakresu postępowania wyjaśniającego. Nie podważyła wiarygodności przeprowadzonych dowodów, nie wskazała w skardze kasacyjnej, jakie dowody, istotne z punktu widzenia prawa materialnego, należałoby przeprowadzić. Nie określiła, na czym polegało naruszenie art. 80 K.p.a., który to przepis ustanawia zasadę swobodnej oceny materiału dowodowego.

Nie podważyła więc ustaleń postępowania dowodowego, opartych na kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 12 grudnia 2018 r. w [...], Al. U. w L.. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że w bawialni odbywa się sprzedaż środków spożywczych trwałych mikrobiologiczne, takich jak: wody butelkowane, napoje oraz przygotowywane na miejscu gorące napoje (kawy z mlekiem, herbaty), które podawane były w naczyniach jednorazowych. Ustalono, że w bawialni organizowane są imprezy okolicznościowe dla dzieci (m.in. przyjęcia urodzinowe), podczas których serwowane są przekąski, tj. paluszki, chipsy, cukierki, ciastka oraz gotowy do spożycia popcorn. Ww. środki spożywcze były wypakowywane przez personel bawialni na naczynia jednorazowe. Kontrola ujawniła brak warunków do dezynfekcji powierzchni mających kontakt z żywnością, a także nieposiadanie przez personel dokumentacji lekarskiej do celów sanitarno-epidemiologicznych. W trakcie kontroli nie okazano dokumentacji dobrej praktyki higienicznej.

Lubelski PWIS ustalił nadto, że wpis do rejestru przedsiębiorców został przez Spółkę uzyskany w 2016 r. Prowadzi ona wiele placówek o podobnym charakterze. Była kilkakrotnie informowana o konieczności złożenia odpowiednego wniosku do PWIS w L., czego nie uczyniła do 9 stycznia 2019 r. Prowadziła żywienie dzieci, które zaliczają się do konsumentów szczególnie wrażliwych, bez zachowania odpowiednich warunków sanitarnych.

Na podstawie tych ustaleń LPWIS uznał, że fakt zawinienia jest oczywisty i bezsporny, a zakres naruszenia jest istotny.

Ustalenia organów co do okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek materialnych były wyczerpujące. Pozwalały na przeprowadzenie procesu badania, czy stan faktyczny odpowiada normom prawnym stanowiącym podstawę materialną rozstrzygania.

Od razu konieczne jest zastrzeżenie, że prawidłowość kwalifikacji stanu faktycznego do przesłanek materialnych jest zagadnieniem materialnoprawnym. Dotyczy to naruszenia sformułowanego w omawianej procesowej podstawie kasacji, polegającego na przyjęciu, że skarżąca stanowi podmiot działający na rynku spożywczym, pomimo tego, że skala tej działalności jest znikoma, a także nie wpływa na bezpieczeństwo żywności i żywienia. Problem ten zostanie omówiony w odniesieniu do materialnych zarzutów skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do wszystkich twierdzeń skarżącej podniesionych w skardze, a w szczególności dotyczących faktu braku oferowania wyrobów cukierniczych na terenie bawialni przez skarżącą.

W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania sformułowane w dyspozycji art. 141 § 4 P.p.s.a. Z uwagi na to, że skarżąca skonkretyzowała zarzut tylko co do "faktu braku oferowania wyrobów cukierniczych na terenie bawialni przez skarżącą", (zwrot "w szczególności" jest semantycznie pusty i nie wywołuje obowiązku odniesienia się do kwestii, których skarżąca nie wskazała), należy odnotować, że w skardze do WSA w Warszawie nie sformułowano zarzutu powiązanego z "faktem braku oferowania wyrobów cukierniczych na terenie bawialni". Okoliczności tej nie podniesiono ani w zarzutach skargi, ani w jej uzasadnieniu. Już z tego powodu zarzut nieodniesienia się Sądu pierwszej instancji do tego zagadnienia, a co za tym idzie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jest bezpodstawny.

Niezależnie od tego, podkreślić należy, że w ramach przedstawienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji omówił wprowadzanie do obrotu środków spożywczych trwałych mikrobiologicznie, podawanych w naczyniach jednorazowego użycia. Wskazał, że w Bawialni organizowano imprezy okolicznościowe dla dzieci, podczas których serwowano przekąski tj. paluszki, chipsy, cukierki oraz gotowy popcorn. Odnotował, że żywność ta była nabywana przez personel bawialni, zgodnie z zapotrzebowaniem ilościowym w super markecie spożywczym zlokalizowanym w budynku CH [...] w L., a przed imprezą wypakowywana na naczynia jednorazowego użycia. Sąd ustalił również, że okazjonalnie personel podaje słodycze przyniesione przez rodziców dzieci świętujących np. urodziny. W części prawnej zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji rozważył te okoliczności w odniesieniu do przesłanek art. 3 pkt 8 rozporządzenia. Stwierdził, że w sali zabaw prowadzonej przez skarżącą dochodzi do żywienia dzieci, nawet jeżeli proces przetwarzania żywności (przygotowywania jej do spożycia), w głównej mierze bazuje na gotowych produktach, czy półproduktach spożywczych, jak też żywności przynoszonej przez rodziców i stanowi niewielki procent działalności Spółki.

Tak więc Sąd pierwszej instancji omówił zagadnienie wprowadzania żywności do obrotu, uwzględniając żywność przynoszoną przez rodziców, mimo, że okoliczności tej w skardze nie podniesiono. Zarzut nieodniesienia się do podniesionego w skardze zarzutu "faktu braku oferowania wyrobów cukierniczych na terenie bawialni przez skarżącą" jest w tej sytuacji nie tylko bezzasadny, ale także niezrozumiały.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, poprzez błędna wykładnię skutkującą uznaniem, że skarżąca jest przedsiębiorstwem spożywczym w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na to, że żywność serwowana przez skarżącą trafia do odbiorcy finalnego, pomimo tego, że skarżąca wyłącznie okazjonalnie umożliwia konsumpcję żywności opakowanej, trwałej mikrobiologicznie, co w żaden sposób nie wpływa na bezpieczeństwo żywności i żywienia.

Najpierw należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 pkt 2 rozporządzenia nr 178/2002 "przedsiębiorstwem spożywczym" jest przedsiębiorstwo publiczne lub prywatne, typu non-profit lub nie, prowadzące jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności.

Za "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" uznaje się jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności, aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam gdzie jest to stosowne - przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaż i dostawy pasz (art. 3 pkt 16 rozporządzenia). Pod pojęciem "konsumenta finalnego" rozumie się natomiast ostatecznego konsumenta środka spożywczego, który nie wykorzystuje żywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spożywczego (art. 3 pkt 18).

Jak sprecyzowano w piśmiennictwie, za przedsiębiorstwo spożywcze należy uznać jednostkę organizacyjną, która w sposób zorganizowany i ciągły (czego wyrazem jest oferowanie usług lub towarów na rynku) prowadzi jakiekolwiek działania w łańcuchu żywnościowym, z wyłączeniem jednak działań dotyczących produkcji podstawowej na własny użytek lub do domowego przygotowania, obróbki lub przechowywania do własnego spożycia (patrz: Paweł Wojciechowski [w:] "Komentarz do rozporządzenia nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności", pod red. M. Korzyckiej i P. Wojciechowskiego, LEX/el. 2018, pkt 2.3 do art. 3).

Pojęcie przedsiębiorstwa spożywczego należy rozumieć możliwie szeroko, przede wszystkim z uwagi na przedmiot ochrony tych regulacji prawnych jakim jest bezpieczeństwo żywności, istotne zwłaszcza w odniesieniu do konsumentów finalnych jakimi są dzieci.

Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że rozumienie pojęć zdefiniowanych w art. 3 rozporządzenia powinno być odczytywane z uwzględnieniem preambuły do tego aktu normatywnego, z której wynikają cele regulacji. Konieczne jest odnotowanie, że w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności (motyw 12). Należy także zapewnić, aby przedsiębiorstwo sektora żywnościowego lub paszowego, łącznie z importerem, mogło być utożsamiane przynajmniej z przedsiębiorstwem, z którego dostarczona została żywność, pasza, zwierzęta bądź substancja, która może być zawarta w żywności lub paszy, w celu zapewnienia możliwości ich lokalizacji na wszystkich etapach dochodzenia (motyw 29).

Nie tylko działalność stricte produkcyjna w sektorze żywnościowym ale również działalność na jej końcowym etapie, związanym z odpowiednim podaniem tej żywności konsumentowi, kwalifikuje się jako element łańcucha żywienia. Na każdym z tych etapów może bowiem dojść (w większym bądź mniejszym stopniu) do działań zagrażających bezpieczeństwu żywności i żywienia, co przesądza o konieczności kwalifikowania tego rodzaju działalności jako wymagającej zatwierdzenia organów kontroli sanitarnej. Niewielki wymiar tego rodzaju działalności nie wyłącza obowiązku uzyskania zatwierdzenia zakładu, jeżeli działanie na tym polu może zostać uznane za mogące istotnie wpływać na kwestię bezpieczeństwa żywności i żywienia.

Wbrew zarzutowi kasacji, taki sposób interpretacji art. 3 pkt 2 rozporządzenia jest trafny.

Nie ma także podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji zaaprobował niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w stosunku do skarżącej.

Sąd wskazał, że w sali zabaw prowadzonej przez skarżącą dochodzi do żywienia dzieci, nawet jeżeli proces przetwarzania żywności (przygotowywania jej do spożycia), w głównej mierze bazuje na gotowych produktach czy półproduktach spożywczych, jak też żywności przynoszonej przez rodziców i stanowi niewielki procent działalności Spółki. Trafnie argumentował, że na proces dystrybucji żywności składa się również jej podawanie jako istotny element wprowadzania jej do obrotu i przekazywania konsumentowi finalnemu. Jak dalej wywodził, nie tylko działalność stricte produkcyjną w sektorze żywnościowym ale również działalność na jej końcowym etapie, związanym z odpowiednim podaniem tej żywności konsumentowi, kwalifikuje się jako element łańcucha żywienia. Na każdym z tych etapów może bowiem dojść (w większym bądź mniejszym stopniu) do działań zagrażających bezpieczeństwu żywności i żywienia, co przesądza o konieczności kwalifikowania tego rodzaju działalności jako wymagającej zatwierdzenia organów kontroli sanitarnej.

Sąd prawidłowo uznał, że niewielki, w ocenie skarżącej, wymiar tego rodzaju działalności (główny zysk generuje wedle oświadczenia aktywność niezwiązana wprost z serwowaniem żywności) nie wyłącza obowiązku uzyskania zatwierdzenia zakładu, jeżeli działanie na tym polu może zostać uznane za mogące istotnie wpływać na kwestię bezpieczeństwa żywności i żywienia. Poziom prowadzonej działalności (jej swoisty wolumen), wpływy z tego tytułu osiągane, czy wreszcie pomocniczość tego rodzaju usług względem głównego profilu działalności nie mogą mieć w niniejszej sprawie znaczenia przesądzającego (wyłączającego).

Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 63 ust. 1, ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 1541 ze zm.).

Najpierw należy zauważyć, że w opisie naruszenia skarżąca nieprecyzyjnie określiła ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie wprowadzania do obrotu środków spożywczych. Sąd ustalił, że skarżąca świadczy pomocniczo usługi z zakresu serwowania żywności, nie tylko opakowanej, trwałej mikrobiologicznie (woda, i wszelkie napoje w butelkach, puszkach i innych tego rodzaju pojemnikach), ale także podaje napoje gorące, które sama przygotowuje (kawa z ekspresu, herbata) oraz serwuje żywność (słodycze i napoje) nabywana w pobliskim sklepie, czy też torty i ciasta w ramach poczęstunku przygotowywanego przez rodziców dzieci (w ramach organizowanych w sali zabaw imprez urodzinowych).

Ustalenia tego skarżąca skutecznie nie podważyła. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że obowiązkiem skarżącej, będącej przedsiębiorstwem spożywczym, w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia oraz zakładem wprowadzającym żywność do obrotu, w rozumieniu art. 61 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, było uzyskanie zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy.

W odniesieniu zaś do sprzedaży detalicznej innych niż środki spożywcze produktów oraz wprowadzania do obrotu środków spożywczych opakowanych, trwałych mikrobiologicznie, na mocy art. 63 ust. 2 pkt 8 ustawy, przedsiębiorca jest zwolniony od zatwierdzenia, o którym mowa w art. 63 ust. 1. Sąd pierwszej instancji jednak zasadnie zwrócił uwagę na to, że w takiej sytuacji, zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy, podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością jest obowiązany złożyć wniosek o wpis do rejestru zakładów.

Bezzasadność omówionych wyżej zarzutów procesowych oraz materialnych prowadzi do wniosku, że zachodziły przesłanki do zastosowania wobec skarżącej dyspozycji art. 104 ust. 1 pkt 4 ustawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.