Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1035/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z 14 maja 2018 r. Miasto L. reprezentowane przez pełnomocnika wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji celowej w wysokości 33.300 zł wraz z odsetkami.

W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazał, że zasadność nałożenia korekty finansowej stanowić będzie przedmiot oceny Sądu, a realizacja przez organ prawa do nałożonej korekty może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia następstw. Wnioskodawca podkreślił, że ewentualne uwzględnienie skargi skutkować będzie wyeliminowaniem z obrotu prawego zaskarżonych decyzji, zaś taka sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania celem wyegzekwowania nienależnie wyegzekwowanej kwoty korekty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na Stronie (por. np. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Strona powołała się na obawy związane z ewentualnym zwrotem od organu – w przypadku uwzględnienia skargi - nienależnie wyegzekwowanej kwoty i zwróciła uwagę na długi czas trwania postępowań w tym zakresie.

Tym samym skarżąca strona nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i przemawiających za jego uwzględnieniem. Nawet gdyby przyjąć, że wnioskująca strona obawia się niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody materialnej, to obawa tego rodzaju nie została uprawdopodobniona, w szczególności Skarżąca nie wykazała, iż niebezpieczeństwo takie w jej przypadku realnie zachodzi, nie poparła nadto swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej Miasta.

Przypomnieć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ponadto akcentuje się, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 498/12; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W powyższym kontekście dodać również należy, iż zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04) – pomimo konieczności wszczęcia odrębnego postępowania w tym przedmiocie i ewentualnych trudności, na które zwracał uwagę pełnomocnik strony skarżącej.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.