Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1567/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, 187, 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 18 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2012 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 18 października 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. , nr [...] z 14.07.2016 r., określającą w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2012 roku kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc.

Z akt sprawy wynika, iż w efekcie przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. i postępowania podatkowego, wszczętego w dniu 11.07.2013 r. wobec A Sp. z o.o. (zwanego dalej: Spółką, stroną skarżącą) - wówczas w upadłości układowej - organ podatkowy I instancji (Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. ) wydał decyzję z dnia 31 grudnia 2014 r. nr [...] , w uzasadnieniu której wskazał m.in., iż Spółka ujęła w rejestrze sprzedaży za grudzień 2012 r. wystawioną na rzecz A W. K. , ul. [...], Z. , fakturę VAT nr [...] z dnia 18.04.2013 r. (data sprzedaży: 20.12.2012 r.) na wartość netto 102.732,71 zł, VAT 23.628,54 zł, brutto: 126.361,25 zł, czym zawyżyła wartość obrotu o kwotę 102.732.71 zł oraz podatek należny o 23.628.54 zł.

Od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Spółka wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia 10.04.2015r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. , po uzupełnieniu materiału dowodowego, w dniu 14.07.2016r. wydał decyzję nr [...].

W zakresie dotyczącym faktury VAT nr [...] z dnia 18.04.2013 r. o treści: "Materiały wadliwe - rozliczenie końcowe z B " i ujęcia jej w rejestrze sprzedaży za miesiąc grudzień 2012 r. wystawionej na rzecz A W. K. , organ I instancji uznał, iż w/w faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że w związku z wniesieniem zorganizowanej części przedsiębiorstwa aportem do Spółki, zostały przejęte przez Spółkę, m.in. zobowiązania A W. K. (dalej: PIKP W. K. ) wobec B Polska Sp. z o.o. Odbiorcą materiałów, które zostały uznane za wadliwe było A W. K. . Zakup materiałów od Spółki B (uznanych następnie za wadliwe) dotyczył zadania pn. "Budowa kanalizacji sanitarnej we wsi K. Gmina J. ", które zostało zakończone przed wniesieniem aportu. Na podstawie zawartego w dniu 7 września 2012 r. porozumienia pomiędzy PIKB W. K. a B Polska Sp. z o.o. zostały wystawione przez Spółkę B faktury korygujące dotyczące zwrotu wadliwych materiałów. Z uwagi na brak zobowiązania w PIKB W. K. , w celu rozliczenia zobowiązania ze Spółką B została wystawiona faktura [...] z dnia 18.04.2013 r. przez A Sp. z o.o. Natomiast z treści porozumienia zawartego w dniu 7 września 2012 r. pomiędzy B Polska Sp. z o.o. a W. K. wynika, że z uwagi na zainteresowanie dalszą współpracą z firmą PIKB W. K. , Spółka B Polska "podtrzymuje propozycję dobrowolnej pomocy finansowej - wsparcia projektu (wymiana studni z tworzywa) w miejscowości K. ". Wskazano, że powstałe przy okazji tej inwestycji dodatkowe koszty nie wynikały z jakości dostarczonych produktów, lecz niemożności dotrzymania wymagań technicznych stawianych w instrukcji montażu produktu przez wykonawcę. Dalej stwierdzono, że z uwagi na długą współpracę oraz wielkość zrealizowanych obrotów, B udzieli dodatkowej obniżki ceny na sprzedane towary w wys. ok. 127.000 zł (wskazano przy tym, że dokładna kwota będzie wynikała z konkretnych dokumentów księgowych).

W wyniku przeprowadzonego postępowania, biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności, organ I instancji stwierdził, iż kwota wykazana na fakturze [...] nie jest faktycznie podatkiem należnym Skarbowi Państwa, co w konsekwencji skutkuje w rozliczeniu Spółki za grudzień 2012 r. zawyżeniem wartości obrotu o kwotę łącznie 102.732,71 zł oraz podatku należnego o 23.628,54 zł. Równocześnie organ wskazał, iż Spółka jest obowiązana do zapłaty podatku wynikającego z tejże faktury w kwocie 23.629 zł

Strona skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca wskazała mi.n., iż błędne jest stanowisko organu, w ocenie którego sporne studnie nie zostały objęte transakcją wniesienia aportem do spółki PIKB A Sp. z o.o.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa wniesiona została aportem z dnia 28 grudnia 2011 r. do PIKB A Sp. z o.o. przedsiębiorstwa PIKB W. K. - jako niepodzielna i zorganizowana część - w tym studnie, jako związane z realizacją konkretnej umowy. W istocie intencją stron umowy zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, było przeniesienie również pozostawionych po ww. inwestycji studni - jako materiałów budowlanych wchodzących w skład działu budowlanego przedsiębiorstwa W. K. - do spółki PIKB A Sp. z o.o.

Przedmiotowe studnie weszły z mocy prawa do spółki PIKB A Sp. z o. o. i na tej podstawie nastąpiło ich ponowne zbycie na rzecz przedsiębiorstwa PIKB W. K.. Strona skarżąca podkreśliła, iż przedmiotowe studnie nie pozostawały przez cały czas własnością W. K. , gdyż w związku z podpisaniem w dniu 28 grudnia 2011 r. umowy przeniesienia własności zorganizowanej części przedsiębiorstwa, stały się na skutek sukcesji ogólnej własnością PIKB A Sp. z o.o.(Strony skarżącej).

W dalszej części uzasadnienia strona skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Strona skarżąca podkreśliła, iż organ skupił się de facto wyłącznie na zapisie dokonanym w treści faktury VAT nr [...]. Ponadto strona Skarżąca wskazała, iż to na organie prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar ustalenia treści czynności prawnej, w tym zgodnego zamiaru stron i celu czynności potwierdzonej fakturą VAT nr [...] z dnia 18.03.2014 r., a ustalenie takich faktów powinno nastąpić w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, zaś nie dające się usunąć wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika - w myśl zasady in dubio pro tributario.

W dniu 18.10.2016 roku, po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżąca, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej we W. złożył skargę w której zarzucił naruszenie przepisów:

1. art. 122, art. 191 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, że faktura VAT nr [...] z dnia 18 kwietnia 2013 r. nie dokumentuje faktycznej transakcji sprzedaży;

2. art. 122, art. 191, art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz w zw. z art. 551 kc. i art. 552 k.c. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, ze zakupione przez W. K. w firmie B Polska Sp. z o.o. materiały (plastikowe studnie) - w związku z realizacją umowy nr [...] na roboty budowlane z 7 czerwca 2010 r. - nie weszły w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa (działu budowlanego) podatnika wniesionej aportem do Spółki z dniem 01.01.2012 r., podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że studnie te nie zostały wykorzystane przy realizacji w/w umowy o roboty budowlane, a zatem jako ruchomości wchodziły w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa W. K. wniesionej z dniem 01.01.2012 r., bowiem nie zostały zeń wyłączone wolą stron, a zatem stały się własnością spółki PIKB A sp. z o.o. i pozostawały do jej swobodnej dyspozycji;

3. art. 199 a § 1 w związku z art. 122 oraz w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 65 § 2 k.c. poprzez dokonanie istotnych ustaleń dla sprawy z pominięciem zgodnego zamiaru stron co do treści łączącej Stronę skarżącą z kontrahentem W. K. czynności prawnej, potwierdzonej fakturą VAT nr [...] oraz woli stron odnośnie zawarcia umowy sprzedaży plastikowych studni wyprodukowanych przez firmę B Polska sp. z o.o.

Wobec powyższego strona wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji ją poprzedzającej,

2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi strona Skarżąca co do zasady powtórzyła argumenty z odwołania.

W odpowiedzi skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu.

Spór sprowadza się do ustalenia, czy w grudniu 2012 r. Spółka zawyżyła wartość obrotu a tym samym wykazany podatek należny VAT (na kwotę 23.628,54 zł) poprzez wystawienie faktury VAT nr [...] z dnia 18.04.2013 r., w której treści wpisano "materiały wadliwe- rozliczenie końcowe z B " a zatem czy faktura ta dokumentuje rzeczywistą transakcję.

Na wstępie należy podkreślić, iż dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, Sąd stwierdza, że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749- dalej O.p.).

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady zawiera zapis art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Oceniając przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe odnośnie zakwestionowanej faktury stwierdzić należy, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zakupione przez W. K. a w firmie B Polska Sp. z o.o. plastikowe studnie - w związku z realizacją umowy dnia 7 czerwca 2010 r. nr [...] na roboty budowlane - nie weszły w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa wniesionej aportem do Spółki z dniem 01.01.2012 r.

Z materiału dowodowego wynika, iż 1.01.2012 r. firma PIKB W. K. wniosła do Spółki A , w formie aportu, zorganizowaną część prowadzonego w ramach indywidualnej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa (Dział Budowlany). Z zapisów umowy przeniesienia własności zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartej 28.12.2011 r. wynika, iż w skład aportowanego, wyodrębnionego organizacyjnie i finansowo Działu Budowlanego, weszły w szczególności: prawa i obowiązki wynikające z umowy z 7.06.2010 r. dotyczącej budowy kanalizacji sanitarnej we wsi K. , Gmina J. (umowa zawarta z Gminą) oraz z umowy 28.06.2010 r. dotyczącej budowy sieci wodociągowej we wsi K. , Gmina J. (umowa zawarta z Gminą) oraz:

- otrzymane od kontrahentów referencje związane z działalnością zorganizowanej części przedsiębiorstwa - Działem Budowlanym,

- środki transportu,

- wierzytelności oraz środki trwałe, środki niskocenne i zapasy magazynowe ujęte w bilansie sporządzonym na 30.11.2011 r.

Podkreślenia również wymaga, iż budowa sieci kanalizacji sanitarnej we wsi K. Gmina J. powstała w związku z umową nr [...] z 7.06.2010 r., zawartą pomiędzy Wójtem Gminy J. a W. K. , do realizacji której w okresie od stycznia do sierpnia 2011 r., W. K. zakupił od Spółki B Polska studnie plastikowe.

Jak wynika z Protokołu odbioru końcowego "Budowa kanalizacji sanitarnej we wsi K. Gmina J. ", spisanego 4.11.2011 r. w Urzędzie Gminy J. - część I pkt 6 - wynika, iż Wykonawca (PIKB W. K. ) zgłosił wpisem z 24.10.2011 r. do dziennika budowy nr 2/2011 z 19.10.2011 r. gotowość do odbioru tej inwestycji (tom II, strona 4 Protokołu). W części II pkt 2 protokołu odbioru końcowego wskazano, iż roboty wykonane zostały w czasie od 7.06.2010 r. do 24.10.2011 r. zgodnie z zapisami w dziennikach budowy: Tom I wydany 27.04.2007 r. (strona 3) oraz Tom II wydany 19.10.2011 r. (strona 4).

Zgodnie z tym protokołem, prace związane z umową z 7.06.2010 r. nr [...], zostały wykonane 31.10.2011 r. i odebrane. W części III protokołu wskazano, iż w związku ze stwierdzeniami w części II, komisja uznała inwestycję za odebraną końcowo 4.11.2011 r. przez Inwestora i zobowiązała zamawiającego do zapewnienia w terminie do 30.11.2011 r. usunięcia wad (dotyczyło to wad dających się usunąć). W punkcie 2 części III protokołu wskazano, iż inwestycja odpowiada przeznaczeniu i jest gotowa do użytku 7.12.2011 r.

Wniesienie zaś aportu do Spółki A miało natomiast miejsce 1.01.2012 r., a zatem już po zakończeniu przez firmę W. a K. a realizacji prac objętych ww. Umową na rzecz Gminy.

Istotne jest również i to, że na podstawie zawartego 7.09.2012 r. porozumienia dotyczącego obniżenia ceny za zakup studni pomiędzy firmą B Polska Sp. z o.o. a firmą W. K. , firma B wystawiła faktury korygujące dotyczące zwrotu wadliwych towarów, gdzie wartość korekty - 102.732,71 i podatku VAT- 23.628, 54 zł. odpowiadała kwocie wykazanej w spornej fakturze.

Należy też podkreślić, że w sporządzonym 30.11.2011 r. bilansie cząstkowym nie uwzględniono ilości posiadanych studni plastikowych i nie dokonano ich wyceny, a późniejsze wyjaśnienia w tym zakresie nie znajdują oparcia w dokumentacji dotyczącej ilości studni plastikowych i ich wartości.

Sąd podzielił także stanowisko organu I i II instancji, że analiza dowodów zakupu studni (elementów studni) z 2011 r. w kontekście Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia oraz zapisów Dziennika Budowy wykazała, że zakupy studni musiały być dokonywane również w 2010 r., bowiem inwestycje prowadzone były od czerwca 2010 r. Wobec tego i ta okoliczność potwierdza, że W. K. nie mógł tych studni wnieść aportem do Spółki A , i nabyć ich następnie na podstawie faktury nr [...]. Podkreślenia również wymaga, iż nie wykazano rzeczonych studni w dokumencie [...] wykazującym elementy wniesionego aportu.

Dokumentacja przy tym dotycząca realizacji przedmiotowej inwestycji oraz przedłożone zarówno przez W. K. jak i Spółkę dokumenty nie potwierdzają nawet ile studni nabytych od B zostało ostatecznie zastąpionych studniami betonowymi i co się z nimi stało.

W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zarówno firma W. K. , jak i Spółka nie dysponują dowodami potwierdzającymi fakt wniesienia aportem do Spółki studni niewykorzystanych w toku realizacji inwestycji w Komarnie, jak też nie dysponują dokumentami potwierdzającymi późniejszą sprzedaż studni przez Spółkę na rzecz firmy W. a K. a, bowiem za taki dowód - na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nie można uznać samej tylko faktury z 18.04.2013 r.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że wystawca kwestionowanej faktury wystawił dokument, w którym nie określił podstawowych danych, które winna zawierać faktura, w tym: przedmiotu sprzedaży, nazwy towaru lub usługi, ceny jednostkowej, ilości. Z treści nie wynika w żaden sposób, że dotyczy sprzedaży studni, ile studni (elementów studni) zostało sprzedanych i przekazanych kontrahentowi, po jakiej cenie jednostkowej, z których to danych wynikałaby wartość dostawy. Z faktury z dnia 18.04.2013r. nr [...]r., która miała dokumentować sprzedaż studni w dniu 20.12.2012 r. W. K. przez P.I.K.B. A Sp. z o.o. za kwotę netto 102.732,71 zł nie wynika ile studni (elementów studni) zostało sprzedanych i przekazanych PIKB W. K. , bowiem na fakturze w nazwie przedmiotu transakcji wpisano jedynie "Materiały wadliwe - rozliczenie końcowe korekt z B " bez wskazania ilości studni (elementów studni).

Zdaniem Sądu słusznie organy uznały, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozwoliło ustalić jaki towar, w jakiej ilości, po jakiej cenie został sprzedany przez stronę skarżącą na podstawie w/w faktury, a jak wskazano powyżej, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika zaś sama faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku. Dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Sąd uznał, iż zarzucane w skardze uchybienia przepisom postępowania, nie miały miejsca. W przedmiotowej sprawie, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego okoliczność wywiedzenia przez organy obu instancji odmiennych wniosków wynikających z tej transakcji, niż oczekiwał tego podatnik nie oznacza, że organy nie poddały analizie zgodnego zamiaru stron i celu czynności wynikającego ze spornej faktury. Stwierdzono bowiem, że właśnie rzeczywisty cel udokumentowany fakturą nr [...] z 18.04.2013 r. był faktycznie inny, niż literalne zapisy umowy przeniesienia aportem działu budowlanego przedsiębiorstwa W. K. do Spółki, co zadecydowało o zakwestionowaniu tego dokumentu. Ponadto - wbrew zarzutom skargi - organy nie skupiły się wyłącznie na zapisie dokonanym w treści faktury, tylko na zgromadzonych w sprawie dowodach i dokonały ich oceny a następnie dowiodły, że transakcja opisana w tej fakturze nie miała miejsca, a ponadto sama faktura nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Strona skarżąca prowadziła w 2012 roku księgi rachunkowe i zgodnie z przepisami obowiązującymi w zakresie ich prowadzenia każdy dowód księgowy stanowiący podstawę zapisów operacji gospodarczych na kontach, przed jego przekazaniem do księgowania, musi być poddany kontroli pod względem: merytorycznym, formalnym i rachunkowym, przy czym kontrola merytoryczna polega na stwierdzeniu m.in. rzetelności czyli zgodności operacji ze stanem faktycznym (np. czy wielkości ilościowo zgadzają się ze stanem faktycznym). To w interesie samego podmiotu leży dowodzenie takiej staranności w dokumentowaniu zdarzeń gospodarczych, aby ich przebieg nie budził wątpliwości, gdyż wszelkie braki stwierdzone w tym zakresie obciążają podatnika. Domaganie się przez organy takich danych nie jest przejawem nadmiernego formalizmu a jedynie wypełnieniem treści przepisów ustawy podatkowej, która wymaga prawidłowego udokumentowania sprzedaży.

Zwrócić również należy uwagę na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28.01.2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1495/15, ze skargi W. K. na decyzję dyrektora Izby Skarbowej we W. z 15.05.2015 r. (w zakresie podatku od towarów i usług). Kwestią sporną w tej sprawie była między innymi faktura z 18.04.2013 r. nr [...]. Otóż w wyroku tym Sąd stwierdził, iż wyjaśnienia samego skarżącego wskazują, że faktura VAT o numerze [...] z 18.04.2013 r. została wystawiona przez Spółkę powiązaną na rzecz podatnika (W. a K. a) wyłącznie z powodu konieczności zbilansowania konta rozrachunkowego, prowadzonego dla firmy B sp. z o.o. i nie dokumentuje ona rzeczywistej transakcji.

W ocenie Sądu organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Słusznie, zdaniem Sądu, organy w niniejszej sprawie uznały, iż faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej transakcji między wskazanymi w niej kontrahentami, nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy, a o tym stwierdza organ podatkowy na podstawie weryfikacji wszystkich okoliczności temu towarzyszących, tak jak w przedmiotowej sprawie.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu wskazanym w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 134 § 1 ww. Ustawy, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.