Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1409/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi S.K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce Policji 1. stwierdza nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S.K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. K., dalej jako skarżący, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., na mocy którego przeniesiono skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r.

Do wydania powyższego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji, które zgodnie z § 36 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 kwietnia 2016 r. w sprawie regulaminu Komendy Głównej Policji (Dz. Urz. KGP poz. 13), weszły w życie z dniem [...] kwietnia 2016 r. likwidacji uległo m.in. stanowisko służbowe zajmowane przez skarżącego. W związku z powyższym skarżący rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2016 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Następnie rozkazem personalnym nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Komendant [...] Policji przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. Powyższe uzasadnił koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Rejonową Policji [...] oraz posiadanymi przez wymienionego funkcjonariusza kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił Komendantowi [...] Policji naruszenie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza, który w dacie wydania rozkazu personalnego nie podlegał Komendantowi [...] Policji; art. 34 ust. 1 oraz art. 37a ustawy o Policji, poprzez zaniechanie mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe lub pozostawienia go w swojej dyspozycji przed przeniesieniem do dalszego pełnienia służby w jednostce podległej; art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez "(...) oparcie rozstrzygnięcia na częściowo bezprzedmiotowym materiale dowodowym a częściowo bez oparcia w ogóle na materiale dowodowym"; art. 108 k.p.a., poprzez bezzasadne nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, co skutkowało nieuwzględnieniem zarówno interesu służby jak również słusznego interesu strony.

Z tego też względu wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania odwołania oraz uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. i umorzenie postępowania.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania organ wydał powołany na wstępie rozkaz personalny.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta).

W związku z powyższym organ stwierdził, że Komendant [...] Policji jest organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta z Komendy [...] Policji do Komendy Rejonowej Policji [...]. Przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przeniesieniu skarżącego z dniem [...] kwietnia 2016 r. do Komendy Rejonowej Policji [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne.

Niewątpliwym jest, że Komendant [...] Policji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Wymieniony policjant posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się niewątpliwie do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Rejonową Policji [...].

Organ zwrócił uwagę, że skarżący zaskarżonym rozkazem personalnym został jedynie przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Dopiero Komendant Rejonowy Policji [...] w ramach posiadanych kompetencji może dokonać mianowania wymienionego na nowe stanowisko służbowe.

Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu organ wskazał, iż nie znajduje uzasadnienia argument dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji przez Komendanta [...] Policji w dniu poprzedzającym przeniesienie skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji wskazał, że zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o Policji Komendant [...] Policji jest właściwy do przenoszenia policjantów na obszarze garnizonu [...], zatem rozstrzygnięcia w stosunku do funkcjonariusza przeniesionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji winien wydawać dopiero od dnia tego przeniesienia. Z uwagi jednak na okoliczność, iż rozkazowi personalnemu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r., na mocy którego skarżący został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności oraz mając na uwadze fakt, iż w myśl art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia stwierdził, że powyższa nieprawidłowość nie może zostać uznana za rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Tym bardziej, że kwestionowana decyzja rozstrzyga o stosunku służbowym policjanta dopiero od dnia [...] kwietnia 2016 r., a zatem od dnia gdy jego przełożonym właściwym w sprawach osobowych był Komendant [...] Policji.

Organ wskazał również, iż żaden przepis zarówno ustawy o Policji, jak również wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, nie obligował Komendanta [...] Policji do mianowania skarżącego w strukturze Komendy [...] Policji lub przeniesienia wskazanego funkcjonariusza do swojej dyspozycji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zaznaczył, że fakt, iż policjant nie zgadza się z danym rozstrzygnięciem, podnosząc przy tym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., nie oznacza, że wydana w stosunku do niego decyzja jest wadliwa. Podkreślił, że żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje przełożonego przed podjęciem decyzji o przeniesieniu służbowym do zapoznawania policjanta z prowadzoną polityką kadrową, w tym z zasadami typowania policjantów do przeniesienia służbowego.

Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Na powyższy rozkaz personalny skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

I. art. 36 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozkazu wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości;

II. art. 34 ust. 1 oraz art. 37a ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z zaniechaniem poprzedzającego przeniesienie mianowania strony na stanowisko służbowe lub choćby pozostawienie w dyspozycji organu;

III. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został w oparciu rozstrzygnięcia na częściowo bezprzedmiotowym materiale dowodowym, a częściowo bez oparcia w ogóle na materialne dowodowym;

IV. art. 108 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z naruszeniem przepisów o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przy braku uzasadniających taki tryb przesłanek;

V. art. 7 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, w wyniku czego doszło do wydania zaskarżonego rozkazu bez uwzględnienia interesu społecznego tożsamego z interesem służby i słusznego interesu strony.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., orzeczenie, że rozkazy nie podlegają wykonaniu w całości i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zgodnie z wcześniejszym rozkazem Komendanta Głównego Policji pozostawał podwładnym tego przełożonego w dniu wydania rozkazu i dopiero od dnia następnego, czyli od [...] kwietnia 2016 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i to ta data była pierwszą, z jaką rozkaz mógł zostać wydany przez Komendanta [...] Policji.

Zdaniem skarżącego szczególnie istotne jest to wobec nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że wszedł on do obrotu prawnego z dniem [...] kwietnia 2016 r.

Podniósł, że argument organu, iż decyzja wynika ze zmian organizacyjnych w Komendzie Głównej Policji, w wyniku których uległa zmniejszeniu liczna etatów policyjnych, a stanowisko służbowe skarżącego uległo likwidacji nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż jego aktualność i prawdziwość należy rozpatrywać w kontekście wcześniejszego rozkazu Komendanta Głównego Policji.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że wydając zaskarżony rozkaz Komendant [...] Policji nie mógł z oczywistych powodów znać zamierzeń i sytuacji kadrowej w jednostce mu niepodległej i tym samym nie mógł przeprowadzić takiego dowodu. Nie mógł także antycypować co stanie się w innej jednostce w dniu następnym po wydaniu rozkazu.

Zdaniem skarżącego "potrzeby garnizonu [...]" oraz posiadane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącego nie zostały w żaden sposób określone, a wątpliwe jest dokonanie analizy i wszechstronnego rozważenia doświadczenia i kwalifikacji skarżącego w sytuacji, gdy w dniu wydania rozkazu pozostawał on w podległości służbowej wobec Komendanta Głównego Policji i jego akta osobowe musiały się znajdować jeszcze w Komendzie Głównej Policji.

Skarżący podkreślił, że rozkaz personalny z [...] kwietnia 2016 r. został na mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] czerwca 2016 r. uchylony w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznanie.

W przedmiotowej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał na nieprawdziwość argumentacji odnośnie powodów zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i liczne naruszenia przepisów procedury administracyjnej przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Powyższe zdaniem skarżącego oznacza, że obecnie rozkaz Komendanta [...] Policji musi zostać uznany za wydany w oparciu o decyzję, która została uchylona, gdyż Komendant [...] Policji był władny do podejmowania decyzji kadrowych wobec skarżącego jedynie w sytuacji, gdy pozostawał w mocy wcześniejszy rozkaz Komendanta Głównego Policji. Jeżeli ten ostatni został wyeliminowany z obrotu prawnego, to tym samym pozbawiony podstawy prawnej został rozkaz Komendanta [...] Policji.

Dlatego też, tak istotny był zarzut niewłaściwego nadania rozkazowi Komendanta [...] Policji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z uzasadnienia rozkazu Komendanta [...] Policji wynikało, że przesłanką jego zastosowania była "konieczność niezwłocznego uregulowania sytuacji kadrowej wymienionego policjanta" oraz zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostki, do której nastąpiło przeniesienie.

Jak wynikło zaś z kolejnego rozkazu w jednostce "docelowej", skarżący został pozostawiony w dyspozycji komendanta tej jednostki co oznacza, że "obdarowany" nie miał żadnych planów i nie wiedział co zrobić z przekazanym mu funkcjonariuszem.

Z uwagi na szybkość decyzji - rozkazu, wydanego jeszcze w czasie gdy skarżący podlegał służbowo Komendantowi Głównemu Policji, skarżący został całkowicie pozbawiony możliwości wypowiedzenia w postępowaniu, a jak pokazuje uzasadnienie rozkazu, na skutek powyższego, organ w ogóle nie rozważań słusznego interesu skarżącego i wzajemnej relacji pomiędzy interesem określonym jako społeczny a interesem skarżącego, co naruszało art. 7 kpa i art. 10 § 1 k.p.a.

Zaniechanie powyższego ustalenia mogło mieć i miało wpływ na podjęcie decyzji sprzecznej z tymi interesami i przeniesieniem skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce, gdzie wspomniane walory nie będą należycie wykorzystane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Dodatkowo wyjaśnił, że uchylenie decyzji przenoszącej skarżącego do KSP miało miejsce już po wydaniu przez organ II instancji zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego nie miała ona wpływu na treść rozkazu personalnego nr [...].

Organ nie naruszył także słusznego interesu strony. Przede wszystkim przeniesienie z urzędu zostało dokonane w interesie służby. Skarżący został skierowany do jednostki, w której istniały potrzeby kadrowe. Żądanie pozostawienia go w Komendzie [...] Policji, w sytuacji, gdy w komendach rejonowych występują ciągłe braki w obsadzie osobowej, nie tylko jest niestosowane, ale także przeczy rocie ślubowania i pojęciu "służby" jako takiej.

Odnośnie orzekania przez organ I instancji bez materiału dowodowego wobec wydania rozkazu nr [...] w dacie, gdy akta były jeszcze w Komendzie Głównej Policji, zauważył, iż prowadząc postępowanie mógł skorzystać z danych zawartych w systemach informatycznych Kadra i SWOP, w których jest przetwarzana część danych o policjantach, np. przebieg służby. Dane te zostały dołączone do akt niniejszego postępowania. Skarżący nie został w żadnej mierze pozbawiony możliwości obrony swoich interesów. Skutek rozkazu nr [...], to wyłącznie określenie jednostki Policji, w której będzie pełnił służbę, a która to jednostka znajduje się na terenie [...]. W żaden więc realny sposób ww. rozkaz nie wpłynął na sytuację policjanta po [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej zwana P.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie kontroli pod względem legalności podlegał rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr.[...], wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji o przeniesieniu z urzędu od dnia [...] kwietnia 2016 r. S. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wraz z ust. 2 określa uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Przepis ten stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji jest podejmowany przez właściwego przełożonego w ramach uznania administracyjnego. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie rozkazu personalnego zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie przekroczono granic uznania administracyjnego.

W pierwszej kolejności należało zbadać czy nie zostały naruszone przepisy o właściwości.

Istotną kwestią w sprawie jest okoliczność, że skarżący uprzednio pełnił służbę w Komendzie Głównej Policji na stanowisku radcy Wydziału [...], skąd rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. z dniem [...] kwietnia 2016 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2016 r. przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a.

Z rozkazu tego jednoznacznie wynika, że S. K. od objęcia stanowiska radcy Wydziału [...] Komendy Głównej do dnia [...] kwietnia 2016 r. podlegał Komendantowi Głównemu Policji. Tymczasem Komendant [...] Policji w dniu [...] kwietnia 2016 r. przeniósł skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], czym naruszył przepis art. 36 ust. 2 ustawy o Policji o właściwości, bowiem orzekł w stosunku do policjanta, który podlegał służbowo Komendantowi Głównemu. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że przeniesienie to miało nastąpić z dniem [...] kwietnia 2016 r. zatem od dnia gdy przełożonym właściwym skarżącego był Komendant [...] Policji oraz, że rozkazowi Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie zmienia podległości służbowej skarżącego, a oznacza jedynie, że wyznaczona data przeniesienia S. K. do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji nie ulegnie zmianie w przypadku złożenia odwołania. Uchylenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. spowodowało, że ta ostatnia decyzja pozostaje w obrocie prawnym do daty wejścia do obrotu prawnego decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] czerwca 2016 r.

Zdaniem Sądu bez względu na ocenę trafności merytorycznej rozstrzygnięcia naruszenie przez Komendanta [...] Policji przepisu art. 36 ust. 2 ustawy o Policji o właściwości w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Natomiast zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. wydany został z rażącym naruszeniem prawa z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem organ II instancji utrzymał w mocy rozkaz personalny wydany z naruszeniem przepisów o właściwości.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydano na podstawie art. 200 P.p.s.a.