Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3049/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 188/23 w sprawie ze skargi D.P. na bezczynność Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 188/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.P., stwierdził, że Totalizator Sportowy Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku D.P. z dnia 17 lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1); stwierdził, że bezczynność Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 3). Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 17 lutego 2023 r. D.P., działając za pośrednictwem poczty elektronicznej (w formie e-maila), powołując się na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), zwrócił się do Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z wnioskiem o udostępnienie - poprzez przesłanie na podany w treści wniosku adres e-mail - informacji publicznej dotyczącej "funkcjonowania portalu www.totalcasino.pl w następującym zakresie:

1. Czy szanse na wygraną oraz sposób prezentacji wizualnej gry i jej wyniku we wszystkich grach dostępnych na www.totalcasino.pl są identyczne w trybach:

a. demo bez zalogowania,

b. demo po zalogowaniu,

c. gry hazardowej z wykorzystaniem realnych środków pieniężnych po zalogowaniu?

Pytanie dotyczy w szczególności gier na automatach, w tym gry "Miss Joker". Jeśli nie, proszę o określenie jakiego rodzaju zróżnicowanie występuje. Jeżeli zróżnicowanie jest wysokie, może to zostać zaprezentowane na przykładzie gry "Miss Joker" lub innej gry, jeśli to niemożliwe oraz w formie ogólnego opisu możliwych różnic w rodzajach gier.

2. Czy w przypadku przegranej w grach na automatach, w szczególności grze "Miss Joker", symbole prezentowane na ekranie są ustawione losowo, czy też algorytm częściej niż wynikałoby to z zasad zupełnej losowości, prezentuje ustawienie bliskie wygranej?

Ustawieniem bliskim wygranej, o które pytam, jest w szczególności prezentowanie 2 identycznych symboli (lub ich zamienników pozwalających na zwycięstwo) w linii gdy wymagane do zwycięstwa są 3 bądź prezentowanie na ekranie ponadnormatywnej liczby symboli pozwalających na uzyskanie premii lub bonusów do wygranej. Proszę o udzielenie odpowiedzi zarówno dla trybu gry hazardowej, jak i dla trybów demo.

3. Czy szanse na wygraną w którejkolwiek z gier hazardowych dostępnej na www.totalcasino.pl są zależne od danych dotyczących gracza, w szczególności stażu jego konta, sumy wpłaconych i wypłaconych środków, bądź dotychczasowej historii gier? Jeżeli tak, proszę o opisanie jakiego rodzaju dane są wykorzystywane.

4. Czy prezentacja wizualna przebiegu gier dostępnych na www.totalcasino.pl jest bezpośrednio powiązana z ich wynikiem, czy też algorytm określający potencjalne zwycięstwo i wysokość wygranej jest niezależny od formy prezentacji wizualnej gry, a prezentacja wizualna jest generowana w sposób dostosowany do określonego wcześniej niezależnie wyniku gry? Pytanie dotyczy niezależnie 3 form odbywania gry określonych w lit. a-c pytania 1.

5. Czy jakikolwiek podmiot inny niż Totalizator Sportowy otrzymuje w związku z funkcjonowaniem portalu www.totalcasino.pl wynagrodzenie zależne od przychodów lub obrotów generowanych przez ten portal bądź w inny sposób uzależnione od skali jego wykorzystania lub sumy przegranych użytkowników?

Jeżeli ustawienia, o które pytam są obecnie inne, ale w 2022 roku zróżnicowanie bądź wskazane stany faktyczne miały miejsce, również proszę o taką informację".

Jednocześnie, wnioskodawca zastrzegł, że w razie gdyby odpowiedź na część z pytań wymagała przygotowania informacji przetworzonej, bądź nie była możliwa, to prosi o przekazanie odpowiedzi na pozostałe pytania niezależnie.

Totalizator Sportowy Sp. z o.o. pismem z dnia 7 marca 2023 r. poinformował wnioskodawcę, że informacje objęte wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. nie stanowią informacji publicznej. Spółka wskazała, że działania podejmowane przez nią w zakresie gier hazardowych, prowadzone za pośrednictwem www.totaicasino.pl, nie są związane z realizacją zadań publicznych ani gospodarowaniem majątkiem publicznym. Działania te należą do sfery jej interesów gospodarczych i nie są związane z szeroko pojętą realizacją zadań publicznych, czy też zadań władzy publicznej. Jednocześnie poinformowała, że demo - jak sama nazwa wskazuje - jest trybem demonstracyjnym, a więc służy tylko i wyłącznie do prezentacji funkcji występujących w grze, a więc nie jest grą, w której gra się na pieniądze. Ponadto Spółka zauważyła, że w przypadku gier na pieniądze, w jakie można zagrać w serwisie Total Casino, są one grami w pełni losowymi i nie ma wpływu na wynik końcowy. Spółka wskazała, że wszystkie gry dostarczone są przez licencjonowanych dostawców i są zgodne z wymaganiami obowiązującego prawa. Ponadto, Spółka podniosła, że informacja na temat wartości współczynnika RTP w grze na pieniądze jest publicznie dostępna i znajduje się pod adresem: https://www.totaicasino.pi/regulaminy. Współczynnik RTP jest także zawsze widoczny w oknie informacyjnym każdej gry. Jednocześnie, Spółka zauważyła, że wszystkie gry hazardowe dostępne w Total Casino są w pełni losowe i na wynik końcowy nie ma wpływu staż konta, czy też suma wpłaconych i wypłaconych środków, ani też inny czynnik. Wskazano również, że sposób działania animacji jest kwestią indywidualną dla każdego z dostawców gier. Spółka stwierdziła ponadto, że kształt umów z partnerami pozostaje tajemnicą Spółki.

W dniu 8 marca 2023 r., wnioskodawca wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Totalizatora Sportowego Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka stwierdziła, że jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, dokonała prawidłowej i słusznej oceny charakteru informacji, których udostępnienia żądał skarżący, zasadnie przyjmując, iż nie posiadają one waloru informacji publicznych, ponieważ działania podejmowane w zakresie gier hazardowych prowadzone za pośrednictwem www.totalcasino.pl nie są związane z realizacją zadań publicznych ani gospodarowaniem majątkiem publicznym.

Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarga jest częściowo zasadna.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź też powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej (z należytym uprawdopodobnieniem tej sytuacji) lub że w danej sprawie obowiązuje inny tryb jej udostępnienia, aniżeli tryb przewidziany w u.d.i.p. W takim przypadku pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku (organ lub inny podmiot zobowiązany) od zarzutu bezczynności.

Następnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie ulega wątpliwości, że Totalizator Sportowy Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie - jako podmiot wykonujący zadania publiczne - jest zobowiązany, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej. Sąd zauważył, że Totalizator Sportowy jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa, która - zgodnie z § 2 ust. 2 umowy spółki z dnia 23 grudnia 2002 r. - stanowi jednoosobową spółkę Skarbu Państwa utworzoną w celu wykonywania monopolu państwa w zakresie gier hazardowych. Spółka jest zatem zobowiązana do udostępniania informacji publicznej, tym bardziej, że ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia - a w przypadku Spółki nie ma jakiejkolwiek wątpliwości, że mamy do czynienia z taką sytuacją - ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat.

Jednakże WSA w Warszawie uznał, że informacje objęte wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. bowiem tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji technicznych. Do tej kategorii kwalifikuje się informacje dotyczące sposobu funkcjonowania narzędzia użytkowanego przez podmiot zobowiązany. Celem jej wyodrębnienia jest potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa i integralności narzędzia, jego ochrony przed ingerencją, tak wewnętrzną, jak i zewnętrzną. Z tego względu należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzia, jakim organ się posługuje, realizując zadania publiczne. Z tego powodu dane takie, mające w zasadzie charakter techniczny, nie będą stanowić informacji publicznej. W tej sytuacji, trudno uznać, że informacje, o które wystąpił skarżący, jako techniczne, mają charakter informacji publicznej. Niezależnie od powyższego, nie sposób również przyjąć, aby działania podejmowane przez Spółkę w zakresie gier hazardowych, które prowadzone są za pośrednictwem www.totaicasino.pl, były związane z realizacją zadań publicznych, czy też gospodarowaniem majątkiem publicznym. Tak więc Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Spółki, że informacje objęte wnioskiem z dnia 17 lutego 2023 r. nie stanowią informacji publicznej.

Niemniej jednak, WSA w Warszawie uznał, że ostateczne wywiązanie się przez Spółkę z obowiązku udzielenia odpowiedzi na wniosek, nie obyło się bez istotnego naruszenia reguł przewidzianych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Otóż, nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem Spółki było udzielenie odpowiedzi na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wniosku (vide art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i - w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że Spółka jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, dopuściła się bezczynności, albowiem udzielając stronie skarżącej informacji dopiero w piśmie z dnia 7 marca 2023 r. nie dochowała w sposób należyty obowiązku ustawowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Tak więc nie ulega wątpliwości, że Spółka dopuściła się bezczynności, nie stosując się do wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Spółki zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, jakoby - udzielając skarżącemu stosownej informacji w piśmie z dnia 7 marca 2023 r. - wywiązała się należycie z ustawowego obowiązku i tym samym skutecznie uwolniła się od zarzutu bezczynności.

WSA w Warszawie uznał jednak, że bezczynność Spółki w załatwieniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przekroczenie to było nieznaczne i nie dało jakichkolwiek podstaw do tego, aby można było je rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa, a - bezczynność Spółki nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W dniu 28 września 2023 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i uznanie, że w niniejszej sprawie wnioskowane przez skarżącego informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podczas gdy są one związane z działalnością Spółki uznaną za działalność publiczną, a także dotyczą one podejmowanych przez organ decyzji i wydatkowania przez niego środków;

2. art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i uznanie, że skarżący nie ma prawa do uzyskania informacji o działalności publicznej organu, a w konsekwencji nieuzasadnione ograniczenie prawa skarżącego do informacji publicznej, podczas gdy wnioskowane informacje są związane z zadaniami publicznymi wykonywanymi przez Totalizator Sportowy Sp. z o.o.;

3. art. 134 § 1 w zw. z art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia w sentencji wyroku zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, pomimo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na te okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku;

4. art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej oraz przyjętych motywów rozstrzygnięcia zawartego w wyroku co do kluczowych dla niniejszej sprawy zagadnień, tj. powodów, dla których Sąd uznał, że wnioskowana informacja nie należy do informacji stanowiącej sprawę publiczną i nie wchodzi w zakres konstytucyjnego prawa do informacji, o jakim mowa w art. 61 Konstytucji RP.

W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2023 r. Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako całkowicie niezasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).

W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 138 i art. 141 § 4 P.p.s.a., którego skarżący kasacyjnie upatruje w braku w sentencji wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. zobowiązaniu Spółki do rozpoznania wniosku skarżącego kasacyjnie, mimo że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czyni w tym zakresie stosowne rozważania.

Zarzut ten jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu wyjaśnił, że: "Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną, bądź też że organ nie posiada żądanej informacji, czy też, że przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.)". Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że: "terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (z wyjaśnieniem przyczyn takiej kwalifikacji), bądź też powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej (z należytym uprawdopodobnieniem tej sytuacji) lub że w danej sprawie obowiązuje inny tryb jej udostępnienia, aniżeli tryb przewidziany w u.d.i.p. W takim przypadku pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku (organ lub inny podmiot zobowiązany) od zarzutu bezczynności". Następnie Sąd pierwszej instancji: "uznał, że spółka Totalizator Sportowy sp. z o.o., jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, dopuściła się jednak bezczynności, albowiem udzielając stronie skarżącej informacji dopiero w piśmie z dnia 7 marca 2023 r. nie dochowała w sposób należyty obowiązku ustawowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.". Z treści art. 149 § 1pkt 1 P.p.s.a. wynika natomiast obowiązek Sądu do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu (...). Obowiązek ten zachodzi tylko wówczas, gdy organ nie zareagował w sposób przewidziany w przepisach prawa na złożony wniosek. Z akt sądowych wynika bezsprzecznie, że Spółka odniosła się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej poprzez wystosowanie do wnioskodawcy pisma informującego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. A zatem Spółka udzieliła odpowiedzi na wniosek. Tym samym brak było podstaw prawnych do zobowiązania Spółki do wydania aktu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Usprawiedliwionych podstaw nie miał również drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w którym wskazano na naruszenie art. 141 § 4 w powiązaniu z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W zarzucie tym skarżący kasacyjnie wskazał na nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej oraz przyjętych motywów rozstrzygnięcia, co do kluczowych zagadnień, tj. powodów, dla których Sąd uznał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Podnieść należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. niemożliwe jest także kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że: "informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 17 lutego 2023 r. nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.", bowiem "tryb określony w u.d.i.p. nie ma zastosowania do udzielania informacji technicznych. Do tej kategorii kwalifikuje się informacje dotyczące sposobu funkcjonowania narzędzia użytkowanego przez podmiot zobowiązany. Celem jej wyodrębnienia jest potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa i integralności narzędzia, jego ochrony przed ingerencją, tak wewnętrzną, jak i zewnętrzną. Z tego względu należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną ustawą o dostępie do informacji publicznej od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzia, jakim organ się posługuje, realizując zadania publiczne. Z tego powodu dane takie, mające w zasadzie charakter techniczny, nie będą stanowić informacji publicznej". W ocenie Sądu pierwszej instancji: "nie sposób również przyjąć, jak sugeruje skarżący, aby działania podejmowane przez Spółkę w zakresie gier hazardowych, które prowadzone są za pośrednictwem www.totaicasino.pl, były związane z realizacją zadań publicznych, czy też gospodarowaniem majątkiem publicznym". Ponadto treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Dlatego omawiany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i uznanie, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W odniesieniu do tego zarzutu przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).

Odnosząc się do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, gdzie niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, należy zwrócić uwagę, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego może być konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej, nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd pierwszej instancji w przyjętym przez ten siebie stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji skarżący kasacyjnie jednak nie wykazał, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Nie ma bowiem niekonsekwencji w stanowisku sądu, który dokonując wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. sprowadzającej się do przyjęcia, że w pojęciu informacji publicznej nie mieści się pojęcie informacji zawierającej reguły o charakterze technicznym dotyczące funkcjonowania strony internetowej totalcasino.pl, uznał w procesie subsumcji, że trafne było stanowisko Spółki o braku podstaw kwalifikowania żądanych informacji jako informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego, treść omawianego zarzutu prowadzi do wniosku, że skarżący kasacyjnie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w rzeczywistości kwestionuje ustalenia odnoszące się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Z treści zarzutu wynika bowiem, że skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość oceny istotnego elementu stanu faktycznego sprawy, jakim jest treść wniosku. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, a zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego również z tego powodu omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się w niniejszej sprawie nieskuteczny.

Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.