Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1578/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 4
journal: Dz.U. 2024 poz 497
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 201/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 stycznia 2022 r. nr 191/2022 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2022 r. w sprawie VIII WA/Sa 201/22 oddalił skargę A. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B. Działając na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1. Na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez błędne uznanie, że znajdujące się w aktach zestawienie obejmujące w odniesieniu do zaległych składek, dane dotyczące należności głównej, okresu zadłużenia, nr tytułu wykonawczego doręczonego zobowiązanemu, organu prowadzącego egzekucję oraz wyjaśnienia dla każdego z tytułów wykonawczych daje podstawy do uznania, że zarzut przedawnienia uznać należy za bezzasadny w sytuacji gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej:

• wyjaśnienie czy w 2012 r. nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego,

• jakie czynności zostały podjęte w okresie od czerwca 2012 r. do lipca 2018 r. w celu wyegzekwowania należności,

• że tytuły wykonawcze na jakie powołuje się organ w swojej decyzji zostały w rzeczywistości doręczone skarżącemu; a w konsekwencji całkowite pominięcie w treści wydanej decyzji oraz w rozważaniach dotyczących kwestii przedawnienia okoliczności związanych z zakończeniem w 2012 r. postępowania egzekucyjnego i jego dalszym przebiegiem do 2018 r. (brak przedstawienia dokumentacji potwierdzającej wykonywanie czynności egzekucyjnych oraz, które należności obejmowało postępowanie egzekucyjne na jakie powołuje się ZUS) oraz zawieszeniem biegu terminu przedawnienia i ograniczenie się do przytoczenia przepisów prawa dotyczących kwestii przedawnienia oraz przedstawienia zestawiania, co skutkowało uznaniem, że należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu, ponadto ZUS nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej daty doręczenia A. B. tytułów wykonawczych;

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 1, art 77 § 1 kpa poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w aktach sprawy znajdują się udokumentowane czynności organu, w sytuacji gdy organ przedstawił jedynie zestawienie w postaci tabeli, zaś w dalszym ciągu nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej m.in. daty doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych oraz czynności podjętych w okresie od 2012 - 2018 r. zmierzających do wyegzekwowania należności;

c. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypełnił ocenę i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 25 marca 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 124/21 w zakresie:

• ustalenia terminów przedawniania składek za poszczególne okresy, kiedy stały się wymagalne oraz kiedy nastąpiła przerwa lub zawieszenie biegu przedawniania i od kiedy termin ten biegnie od nowa;

• ustalenia czy w 2012 roku nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego; • ustalenia czy od czerwca 2012 do lipca 2018 r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne oraz jakie czynności zostały podjęte przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych celem wyegzekwowania należności i przedstawienia na tą okoliczność stosownych dokumentów;

• zgromadzenia dokumentacji potwierdzającej twierdzenia organu co do braku przedawniania należności; w sytuacji gdy organ przedstawił jedynie zestawienie w postaci tabeli, jednak nie zgromadził żadnej dokumentacji potwierdzającej dane wskazane w zestawieniu, w szczególności nie udowodnił by tytuły wykonawcze zostały rzeczywiście doręczone A. B. oraz jakie czynności egzekucyjne były podejmowane w łatach 2012-2018;

d, art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art 80 kpa poprzez cenę materiału dowodowego, w sposób dowolny oraz sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego w zakresie możliwości finansowych i aktualnej sytuacji materialnej Skarżącego i pominięcie przy ocenie przesłanek umorzenia należności faktu, że spłata składek pozbawia zobowiązanego możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 5 f ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej usus) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia co do poszczególnych składek nastąpiło od doręczenia tytułu wykonawczego i wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego trwa nadal, w sytuacji gdy brzmienie przepisu jednoznacznie wskazuje, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje do dnia, w którym decyzja ustalająca obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia stała się prawomocna;

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 4 usus poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że należności jakich dochodzi organ od A. B. uległy przedawnieniu;

c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. ust. 3a usus w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (dalej: rozporządzenie) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy skarżący z uwagi na prowadzoną egzekucję, wysokość osiąganego dochodu i konieczne wydatki nie jest w stanie spłacać należność bez uszczerbku dla zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, skarżący musi korzystać z pomocy rodziny w codziennym utrzymaniu a ponadto wysokość należności biorąc pod uwagę koszty egzekucji oraz odsetki ciągle rośnie co prowadzi do oczywistego wniosku, że skarżący nigdy nie będzie w stanie spłacić całości należności.

Wskazując na powyższe w oparciu o przepis art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 oraz art. 188 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie skarżonego wyroku w całości i orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny co do meritum poprzez uchylenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2022 roku, nr [...], znak sprawy [...]; ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzenie na rzecz A. B. od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie jej nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie a postawione zarzuty są bezzasadne.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Jednocześnie zasadne jest łączne odniesienie do nich zważywszy, że wszystkie zarzucają, że doszło do błędnego uznania, że należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu i przy jednoczesnym braku rozważań dotyczących okoliczności związanych z zakończeniem w 2021 r. postępowania egzekucyjnego i jego dalszym przebiegiem w 2018 r. oraz zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Zarzuty te są bezzasadne. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej trafnie wskazał Sąd I instancji wyrokiem WSA w Warszawie z dn. 25.03.2021r. sygn.. VIII SA/Wa 124/21 została uchylona decyzja o odmowie umorzenia skarżącemu należności z tytułu składek ubezpieczenia społecznego. W wytycznych zawartych w pisemnym uzasadnieniu ww. wyroku Sąd zobowiązał ZUS do ustalenia jakie są terminy przedawnienia składek skarżącego za poszczególne okresy, kiedy stały się one wymagalne oraz kiedy nastąpiła przerwa lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia i od kiedy termin ten biegnie dalej lub biegnie od nowa. Powyższych ustaleń dokonana na podstawie dowodów, które zgromadzi w sprawie, czego wyrazem będzie ich obecność w aktach sprawy. W razie ustalenia, że nie upłynął termin przedawnienia ZUS dokona wnikliwej analizy sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej skarżącego, a następnie wyda rozstrzygnięcie.

ZUS wykonał powyższe wytyczne. W aktach administracyjnych znajduje się zestawienie obejmujące w odniesieniu do zaległych składek dane dotyczące należności głównej, okresu zadłużenia, nr tytułu wykonawczego doręczonego zobowiązanemu, organu prowadzącego egzekucję, wyjaśnienie dla każdego tytułu wykonawczego dlaczego nie doszło do przedawnienia należności.

Jak wskazano organ dokonał następujących czynności:

- 14 stycznia 2011 r. doręczył tytuły wykonawcze od [...] do [...] obejmujące należności za okres 12.2000-10.2001. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ustalił źródeł dochodu, ani skutecznego środka egzekucyjnego w związku z czym zostały one w dniu 16 maja 2011r. przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 20 września 2010 r. na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres za okres 11/2001, 01/2002, 04/2002, 06/200208/2002, 04/2003, 06/2003, 07/2003, ,08/2003, 06/2005, 04/2010, 05/2010 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku BPH SA. Powyższe tytułu zostały dłużnikowi doręczone 23 września 2010 r, Następnie tytuły wykonawcze 5 października 2010r. zostały przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 21 października 2010 r. na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres 07/200509/2005, 09/2008, 04/2006-12/2006 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku BPH SA. Powyższe tytułu zostały dłużnikowi doręczone 28 października 2010 r. Następnie tytuły wykonawcze 15 grudnia 2010 r. zostały przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 13 września 2010 r. na podstawie tytułów wykonawczych [...] od [...] do [...], od [...] do [...], [...], [...], [...], [...] od [...], obejmujących należności za okres 12/2008 01/2009-05/2009 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku BPH SA. Powyższe tytułu zostały dłużnikowi doręczone 24 września 2010 r. W związku z wpływem 10 grudnia 2010 r. informacji banku o zamknięciu rachunku z dniem 4 listopada 2010r., tytuły wykonawcze 15 grudnia 2010r. zostały przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 29 kwietnia 2010 r. na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres 10/2009-01/2010 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku BPH SA. Powyższe tytułu zostały Panu doręczone 14 maja 2010 r. Pismem z 31 maja 2010 r. bank zawiadomił Zakład o braku środków na zajętym rachunku. Z uwagi na bezskuteczną egzekucję własną tytuły wykonawcze zostały 5 października 2010 r przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 25 czerwca 2010 r. na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres 02/2010-03/2010 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku BPH SA. Powyższe tytułu zostały doręczone 1 lipca 2010 r. Z uwagi na bezskuteczną egzekucję 5 października 2010 r. tytuły wykonawcze zostały przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 1 lutego 2011 r. zostały doręczone tytuły wykonawcze od [...] do [...], [...], od [...] do [...] obejmujących należności za okres 06/2010-09/2010 oraz 3 marca 2011 r tytuły wykonawcze [...] - [...] obejmujące okres 10.2010-11.2010 Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ustalił źródeł dochodu, ani skutecznego środka egzekucyjnego w związku z czym zostały one w dniu 16 maja 2011 r. przekazane do Naczelnika do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 27 lipca 2011 r. doręczono tytuły wykonawcze od [...] do [...] obejmujących należności za okres 12.2010-02.2011. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ustalił źródeł dochodu, ani skutecznego środka egzekucyjnego w związku z czym zostały one w dniu 13 października 2011r. przekazane do Naczelnika do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

Termin płatności powyższych składek przypadał do 15-go dnia następnego miesiąca. W związku z tym najstarsza zaległość z 12.2000 wymagalna była 16 lutego 2001 r., a termin przedawnienia następował z dniem 16 lutego 2011 r.

W związku z tym należy uznać, że wszystkie wymienione należności, w terminie dokonywania czynności egzekucyjnych - doręczenie tytułów wykonawczych, zajęć rachunków - zgodnie z art. 24 ust 4 "u.s.u.s" były wymagalne.

Ponadto wymienione tytuły wykonawcze były sukcesywnie przekazywane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu. Z relacji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu z 13 listopada 2019 r., wynika, że w celu wyegzekwowania nieopłaconych należności z tytułu składek organ egzekucyjny zastosował następujące środki egzekucyjne:

- 16 lipca 2013 r., dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego w tamtejszym Urzędzie z tytuł nadpłat w podatkach,

- 16 kwietnia 2014 r. dokonał kolejnego zajęcia wierzytelności zobowiązanego w tamtejszym Urzędzie z tytuł nadpłat w podatkach. W wyniku zastosowanego środka uzyskano następujące kwoty: 47,00 zł, 927,40 zł, i 106,40 zł, które zarachowano na poczet kosztów egzekucyjnych,

- 3 lipca 2018 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w D. W. W. i P. w Radomiu. W wyniku zastosowania tego środka tut. Organ uzyskuje comiesięczne potrącenia w wysokości ok. 500,00 zł. Uzyskiwane środki zostały zarachowane w pierwszej kolejności na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Z uwagi na, to iż przedmiotowym zajęciem zostały objęte wszystkie tytuły wykonawcze otrzymane od wierzyciela (tj. w ilości 172 szt), stąd uzyskiwane potrącenia nie doprowadziły jeszcze do zaspokojenia należnych kosztów egzekucyjnych.

Jednocześnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał następujących czynności:

- 28 listopada 2011 na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres 03/2011-08/2011 dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku PKO SA. Powyższe tytułu zostały doręczone 6 grudnia 2010 r. W związku z wpływem 7 grudnia 2011 r. informacji z banku o braku rachunku oraz 20 grudnia 2011 r. informacji od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o braku nadpłat w podatkach i aktualnego rachunku bankowego, Zakład 26 stycznia 2012 r. przekazał tytuły wykonawcze do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 22 lutego 2012 r. doręczono Panu tytuły wykonawcze Od [...] do [...] obejmujących należności za okres 09/2011-10/2011. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ustalił źródeł dochodu, ani skutecznego środka egzekucyjnego w związku z czym 17 sierpnia 2012 r. przekazał do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 20 czerwca 2012 r. na podstawie tytułów wykonawczych od [...] do [...] obejmujących należności za okres 11./2011-12/2011. dokonał zajęcia rachunku bankowego w ING Bank Śląski S.A. Powyższe tytułu zostały doręczone 2 lipca 2012 r. W związku z informacją banku z 6 lipca 2012 r. o braku rachunku, 17 sierpnia 2012 r. tytuły zostały przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu,

- 31 maja 2012 r. doręczono tytuły wykonawcze od [...] do [...] obejmujące należności za okres 02/2012. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ustalił źródeł dochodu, ani skutecznego środka egzekucyjnego w związku z czym 17 sierpnia 2012 r. tytuły zostały, przekazane do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu, Termin płatności dla powyższych składek przypadał do 15- go dnia następnego miesiąca. W związku z tym, że dla powyższych należności korzystniejszy był 5 letni okres przedawnienia, to najstarsza z wymienionych należności 09.2011, która wymagalna była 16 października 2011 r., przedawniłaby się 16 października 2016 r.

W związku z tym zasadnie uznano, że wszystkie wymienione należności, w terminie dokonywania czynności egzekucyjnych - doręczenie tytułów wykonawczych, zajęć rachunków- zgodnie z art. 24 ust 5b u.s.u.s były wymagalne, nie miało miejsca umorzenie postępowania egzekucyjnego a organ podejmował czynność zmierzające do wyegzekwowania należności jeszcze przed 2018 r.

Bezzasadne tym samym są także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zawarte w pkt. 2 a i b petitum skargi kasacyjnej oparte na założeniu, że doszło do przedawnienia należności składkowych.

Bezpodstawny jest zarzut wskazany w pkt. 2 c petitum skargi. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie organ w sposób szczegółowy wskazał na sytuację skarżącego. Jakkolwiek dysponuje on skromnym wynagrodzeniem z tytułu zatrudnienia w D. w Radomiu, to jednak co zauważa organ, wobec skarżącego prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne, a wpłaty pochodzące z zajęcia jego wynagrodzenia są zaliczane na poczet zaległych składek. Jednocześnie, i należy zgodzić się z organem, prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne nie zagraża jego egzystencji. W tej sytuacji podjęcie decyzji o umorzeniu należności na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Jednocześnie organ wskazał, że sytuacja skarżącego nie musi mieć charakteru trwałego. Zasadnie zatem WSA uznał, że w tych okolicznościach organ nie naruszył prawa zarówno w zakresie przepisów prawa procesowego, jak także przepisów prawa materialnego regulującego przesłanki i istotę prowadzonego postępowania w przedmiocie wniosku o umorzenie składek. Organ w zgromadzonym materiale dowodowym miał prawo podjąć taka decyzję. Sytuacja skarżącego, chociaż trudna nie jest jednak tą o której mowa w §3 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia, o czym najlepiej świadczy fakt, że jak to ustalił organ, że egzekucja prowadzona wobec skarżącego jest częściowo skuteczna.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.