Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 113/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na czynność Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...], w części obejmującej pojazd marki [...], nr rejestracyjny [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. M. R., reprezentowany przez pełnomocnika - M. B., wystąpił do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie kart pojazdów dla 24 samochodów. W piśmie tym, oznaczając poszczególne pojazdy wskazał, że dla każdego samochodu opłata zawyżona została o 425 zł, co łącznie daje kwotę 10200 zł do zwrotu. Swoje żądanie M. R. wywiódł z niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka.

Starosta Nyski pismem z dnia 21 września 2010 r., ustosunkowując się do żądania M. R., odmówił zwrotu wnioskowanej kwoty. Podał, że rejestracja wskazanych pojazdów oraz opłaty za wydanie dla nich kart pojazdów związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi, wobec czego wnioskowane roszczenie uległo 3 - letniemu przedawnieniu (art. 118 K.c.), którego bieg rozpoczyna się w chwili spełnienia świadczenia, tj. w dniu uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu.

Pismem z dnia 9 października 2010 r. M. R. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zwrot kwoty 10200 zł, pobranej nienależnie za karty pojazdu dla samochodów, określonych w załączonym do pisma zestawieniu, wraz z należnymi odsetkami. Wezwanie doręczone zostało organowi w dniu 13 października 2010 r.

Następnie, wobec braku odpowiedzi organu na wystosowane wezwanie, w dniu 13 grudnia 2010 r. (poniedziałek) adwokat B. C. działający w imieniu M. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność odmowy zwrotu kwoty 10200 zł wraz z należnymi odsetkami, pobranej nienależnie za wydanie kart pojazdów dla 24 samochodów wymienionych w zestawieniu załączonym do skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wskazując, że korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 powołanej ustawy uwzględnił skargę M. R. i uchylając zaskarżoną czynność odmowy zwrotu kwoty 10200 zł dokonał zwrotu wnioskowanej kwoty na rzecz skarżącego przelewem z dnia 17 lutego 2011 r.

Sprawa ze skargi M. R. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 113/11 i dotyczy odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...], o nr rej. [...]. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 maja 2011 r., ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 113/11 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla pozostałych samochodów.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 maja 2011 r. adwokat B. C. - jako pełnomocnik skarżącego - wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, jak również do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego pod adresem wskazanym w skardze w dniu 18 maja 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia adwokat B. C. nie uiścił wymaganego wpisu oraz nie uzupełnił braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, że skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, w myśl art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma winno być przy tym dołączone również pełnomocnictwo.

Stosownie zatem do art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy skarga nie została podpisana przez skarżącego i wniesiona jest przez pełnomocnika, winna być przez pełnomocnika podpisana, a ponadto zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. dołączyć do niej należy dokument pełnomocnictwa.

Niepodpisanie skargi oraz niedołączenie do niej pełnomocnictwa stanowią jej braki formalne, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W przypadku ich niezachowania zastosowanie znajduje art. 49 § 1 P.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Przyjąć przy tym należy, że w przypadku gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie podpisał skargi i jednocześnie nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi należy skierować do niego.

W razie nieuzupełnienia braków formalnych skargi, bądź uzupełnienia ich po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w imieniu M. R. przez adwokata B. C. nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a., co skutkowało wezwaniem wnoszącego skargę pełnomocnika do uzupełnienia jej braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Jednocześnie wezwano też pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi, bowiem po myśli art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Wpis stosunkowy, na zasadzie art. 231 P.p.s.a., pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego.

Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10000 zł, wynosi 4% wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżący domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, obowiązany był do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł.

Wpis ten, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a., jego nieuiszczenie w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi.

W niniejszej sprawie, zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i uiszczenia wpisu, doręczone zostały skutecznie pełnomocnikowi skarżącego na wskazany przez niego adres w dniu 18 maja 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia od niej wpisu rozpoczął zatem bieg w dniu 19 maja 2011 r. i upłynął z końcem dnia 25 maja 2011 r.

Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązków wynikających z wezwań, do czasu upływu terminu (a nawet do czasu wydania niniejszego postanowienia), braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, jak również nie został uiszczony wymagany wpis od skargi. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.

Końcowo, odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odnotować należy, że wprawdzie przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ uwzględni skargę na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). W niniejszej sprawie, wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, jak również nieuiszczenia od niej wymaganego wpisu, postępowanie sądowe nie zostało skutecznie wszczęte, a tym samym niedopuszczalne jest jego umorzenie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.