Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 593/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Anetta Chołuj Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego I. oddala skargę; II. przyznaje adw. M. K. kwotę 295, 20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) zł w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. S. (skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania skarżącej zasiłku okresowego w kwocie 20 zł na okres od 1 lutego do 28 lutego 2014 r.

W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. art. art. 2 ust. 1; 3, 7; 8 ust. 1 pkt 1; art. 8 ust. 3 i ust. 12; 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182), dalej: ustawa.

W jej uzasadnieniu natomiast stwierdzono:

(...) Uzasadniając wysokość przyznanego zasiłku oraz okres na jaki zasiłek przyznano organ I instancji wskazał, że skarżąca dysponuje dochodem z tytułu stypendium w kwocie 530 zł, a sytuacja finansowa Ośrodka pozwala jedynie na przyznawanie prawa do zasiłku okresowego w wysokości minimalnej określonej w art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy. Plan finansowy na wypłatę w 2014 r. zasiłków okresowych wynosi 1.110 000,00 zł, co pozwoli na dysponowanie kwotą jedynie 92 500 zł miesięcznie. W poszczególnych miesiącach 2014 r. Ośrodek wydatkował: w styczniu kwotę o 5.221,93 zł wyższą niż planowana, w lutym kwotę o 129.956,63 zł wyższą niż planowana.

Skarżąca zarzuciła w odwołaniu, że MOPS nigdy nie wydał jej decyzji niezwłocznie i nigdy nie wypłacił zasiłków niezwłocznie. Odnośnie zaskarżonej decyzji podniosła, że nieprawdą jest jakoby otrzymała 20 marca 2014 r. zaległe stypendium.

Po przeanalizowaniu akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zważyło, co następuje (...).

W myśl art. 38 ust. 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.

Stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek okresowy ustala się w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy, nie może być jednocześnie niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny, o czym stanowi art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy. Natomiast kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy).

Zasiłek okresowy jest świadczeniem obligatoryjnym w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o takie świadczenie spełnia kryteria ustawowe. Taka sytuacja miała miejsce niewątpliwie w sytuacji strony. Natomiast uznaniu administracyjnemu pozostawiona jest (w określonych ramach) wysokość zasiłku okresowego i okres pobierania. Ustawodawca bowiem określił minimalna i maksymalna kwotę zasiłku.

Organ rozpatrujący wniosek strony o przyznanie zasiłku okresowego dokonuje wyboru sposobu załatwienia sprawy w zakresie wysokości przyznanego świadczenia. Z tego względu, w sytuacji gdy strona spełnia przesłanki uzyskania zasiłku okresowego organ ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do prawidłowego wyjaśnienia sprawy stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż skarżąca spełnia przesłanki, o których mowa w art. 38 ustawy. Ze sporządzonego wywiadu środowiskowego, podpisanego przez skarżącą wynika, że uzyskała ona dochód ze stypendium w kwocie 530 zł. W aktach sprawy znajduje się również pismo prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...], gdzie wskazano, iż skarżąca została skreślona z listy studentów zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...]. Natomiast na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] zostało jej przyznane stypendium socjalne od 1 października 2013 r. do 28 lutego 2014 r. w wysokości 530 zł miesięcznie. Kwotę 2.650 zł przelano na konto skarżącej w dniu 20 marca 2014 r.

Stosownie do treści art. 8 ust, ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód.

Zgodnie zatem z powyższą regulacją prawną organ I instancji miał obowiązek, przy obliczaniu kryterium dochodowego dla celów zasiłku okresowego wziąć pod uwagę dochód skarżącej z tytułu otrzymanego stypendium socjalnego, na zasadach określonych w tym przepisie. Skoro zatem skarżąca złożyła wniosek w lutym 2014 r. to zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy w związku z art. 8 ust. 12 ustawy decydującym w tym zakresie był jej dochód uzyskany w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku.

W rozpatrywanej sprawie różnica między kryterium dochodowym tj. 542 zł, a dochodem strony: 530 zł wynosi 12 zł. jednak, jak stanowi przepis art. 38 ust. 4 ustawy kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie.

Sytuacja materialna i bytowa skarżącej jest trudna, co wynika z akt sprawy, jednak pamiętać trzeba, że organ I instancji dysponuje ograniczonymi środkami finansowymi na zasiłki okresowe. Stosowne wyliczenia w tej kwestii organ I instancji przedstawił w swojej decyzji.

Na podstawie przedstawionych danych dotyczących możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. z zestawieniem z okolicznością, że organ przyznawał wszystkim wnioskodawcom pomoc w postaci zasiłków okresowych w minimalnej wysokości zakreślonej przepisami ustawy, nie można zaskarżonej decyzji zarzucić dowolności.

Oceniając decyzję organu I instancji w przedmiocie zasiłku okresowego nie można pominąć faktu, że środki przeznaczone na pomoc społeczną kierowane powinny być na udzielenie pomocy osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, które z obiektywnych względów (choroba, zdarzenia losowe) nie są w stanie przezwyciężyć trudności. Z akt sprawy nie wynika, aby w sytuacji skarżącej zachodziła obiektywna przeszkoda do podjęcia zatrudnienia, a zatem przeszkoda uniemożliwiająca przezwyciężenie obecnych trudności finansowo-bytowych.

Raz jeszcze należy przypomnieć, że pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, co oznacza że jest ona przyznawana na czas takich właśnie trudności. Z pomocy społecznej nie można czynić stałego źródła utrzymania.

Powyższy pogląd ugruntowany jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych, i tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 200/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, wskazał, iż przyznanie stronie pomocy uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań, lecz rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi także kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy, to znaczy koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przepis art. 3 ustawy nie może w żadnym razie prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania.

Reasumując, zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja podjęta została bez przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ I instancji zbadał sytuację finansową strony i przy ograniczonych środkach finansowych przyznał skarżącej stosowną pomoc. W sposób wyczerpujący organ uzasadnił także z jakich przyczyn przyznał skarżącej minimalną kwotę zasiłku na okres jednego miesiąca. Podał jakimi środkami pieniężnymi dysponował w okresie złożenia wniosku przez stronę, a przeznaczonymi na zasiłki okresowe. Tym samym podjętej decyzji, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz motywów przedstawionych w uzasadnieniu, nie można zarzucić dowolności.

W skardze w szczególności zarzucono, że organy pomocy społecznej pozbawiły skarżącą zasiłków celowych i okresowych za luty i marzec 2014 r.: skarżąca otrzymała tylko po 20 zł zasiłku okresowego za luty i marzec 2014 r. Błędnie przyjęto, że w styczniu i w lutym miała dochód w postaci stypendium chociaż dochodu takiego nie osiągnęła. W marcu 2014 r. nie otrzymała 2650 zł zaległego stypendium za pięć miesięcy – od października 2013 r. do lutego 2014 r. To jest do sprawdzenia bo szkoła dostała zwrot stypendium. Niezależnie od tego decyzje nie są ważne bo wywiad u skarżącej przeprowadzały pracownice Ośrodka, które nie miały ważnych legitymacji służbowych. Organy pomocy społecznej powinny przyznać skarżącej pomoc, a następnie ją odebrać gdyby się okazało, że otrzymała stypendium. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 132 kpa.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z tych samych powodów jakie zawarł w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Dodatkowo stwierdził, że z bieżących postępowań prowadzonych na wniosek skarżącej, w tym z informacji przekazanych przez Uniwersytet [...] – Dziekanat Wydziału [...] wynika jednak, że zarówno w podaniu z dnia 24 września 2013 r. jak i w piśmie z dnia 28 listopada 2013 r. skarżąca wskazała Uniwersytetowi [...] nr konta bankowego, na który należy wpłacać przyznane jej stypendium. Z pisma prodziekana Wydziału [...] z dnia 6 maja 2014 r. wynika, że w związku z tym, iż podane konto przez skarżącą nie było poprawne, pocztą elektroniczną w dniu 27 marca 2014 r. zwrócono się o podanie poprawnego konta bankowego. Do dnia 6 maja 2014 r. skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. W dniu 17 lipca 2014 r. pracownik socjalny uzyskał informację od pracownika dziekanatu, że wysłany 20 czerwca 2014 r. przekaz pocztowy skarżącej (zaległe stypendium), nie został zwrócony. Z tego wynika, że strona otrzymała środki finansowe z tytułu stypendium z Uniwersytetu [...] (...).

Powyższa postawa strony nie zasługuje na ochronę. Skoro skarżąca jest w trudnej sytuacji finansowej, to co najmniej niezrozumiała jest okoliczność, że klientce nie zależy na sprawnym uzyskaniu środków z przyznanego stypendium w kwocie 2650 zł, co bez wątpienia przyczyniłoby się do poprawy jej sytuacji. Tymczasem strona oskarża "szkołę" o opóźnienie wypłaty stypendium. Podejmowanie czynności mających na celu opóźnienie przyjęcia przyznanego stypendium nie może być sposobem na uzyskanie środków z pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona bowiem decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a tylko zgodność z prawem obejmuje sądowa kontrola tego rodzaju aktów administracyjnych (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej: ppsa).

Spór w sprawie, w istocie rzeczy obejmuje wysokość dochodów jakie miała skarżąca w czasie poprzedzającym wniosek o przyznanie zasiłku okresowego.

Rozstrzygając go należy stwierdzić, że zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Do dochodu ustalonego zgodnie z powyższymi zasadami nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; zasiłku celowego; pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; wartości świadczenia w naturze; świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego.

Z powyższego wyliczenia wynika, że zarówno dochód pochodzący z zasiłku okresowego jak i ze stypendium socjalnego pobieranego z uczelni wyższej nie pomniejsza uzyskiwanych przychodów, ani nie podlega odliczeniu od nich. W szczególności należy podkreślić, że stypendium socjalne przyznawane w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) nie można utożsamiać z wymienioną w art. 8 ust. 4 pkt 3 u.p.s. pomocą materialną mającą charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 661/13).

Organ pomocy społecznej zobowiązany był zatem do ustalenia wysokości dochodu skarżącej stosując powyższe zasady. Niewątpliwie skoro wniosek o przyznanie zasiłku okresowego został złożony w lutym 2014 r., obowiązkiem organu administracyjnego było ustalenie jakimi dochodami dysponowała skarżąca w miesiącu poprzedzającym wystąpienie z żądaniem tj. w styczniu 2014 r. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że w jej sytuacji osobistej należało ustalić wysokość dochodów z miesiąca, w którym złożyła stosowny wniosek, strona bowiem nie utraciła źródła swoich dochodów.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiadała dochody z tytułu pobieranego zasiłku okresowego w kwocie 271 zł jak i stypendium socjalnego z Uniwersytetu [...] w kwocie 530 zł miesięcznie. W szczególności kwestionowane przez nią ostatnie z wymienionych źródeł tj. stypendium socjalne, zostało przyznane na jej wniosek decyzją z [...] i obejmowało okres od 1 października 2013 r. do 28 lutego 2014 r.

Zasadnie w związku z tym organy orzekające powołały się na treść art. 8 ust. 12 ustawy stanowiącego, że w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód.

Treść tego przepisu sprawia, że koniecznym stało się uwzględnienie dochodu z tytułu stypendium socjalnego za styczeń 2014 r., gdyż prawo do takiego świadczenia w kwocie 530 złotych skarżąca posiadała. Okoliczność natomiast, że stypendium socjalne nie zostało wypłacone skarżącej w miesiącu, za który zostało przyznane nie miało już istotnego znaczenia. Skarżąca ubiegając się o przyznanie pomocy materialnej z uczelni wyższej wskazała bowiem numer rachunku bankowego, na który stypendium zostało przez uczelnię przekazane. Fakt, że – jak twierdzi skarżąca – w momencie przekazania środków, nie posiadała już rachunku bankowego, stanowił jedynie przeszkodę do wypłaty świadczenia, nie pozbawiając jej jednak tego źródła dochodu. Nadmienić przy tym należy, że ostatecznie stypendium zostało stronie skutecznie wypłacone przekazem pocztowym w czerwcu 2014 r.

Nie można więc skutecznie zarzucać naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 132 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej organy obu instancji wzięły pod uwagę wskazaną okoliczność, w sposób wystarczający się do niej odniosły, i trafnie ją oceniły. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że adresatem normy prawnej zawartej w art. 132 k.p.a. mógł być wyłącznie organ pierwszej instancji, który miał możliwość zastosowania powołanego przepisu wyłącznie w sytuacji, gdyby jego ocena prawna pokrywała się ze stanowiskiem strony postępowania, co w tym postępowaniu nie miało miejsca.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej nienależytego informowania o podjętych czynnościach i zebranych materiałach dowodowych bez jej zgody, należy stwierdzić, że organy pomocy społecznej zobowiązane są z urzędu do ustalenia sytuacji osobistej i materialnej wnioskodawcy w celu jak najbardziej efektywnego załatwienia sprawy. Jednocześnie przepisy ustawy, nakładają na organy administracyjne obowiązek ustalenia czy dochody wnioskodawcy mieszczą się w ramach dopuszczalnego kryterium dochodowego na osobę, wynoszącego 542 złotych. Realizując wskazane obowiązki organy nie są ograniczone wolą strony wnioskującej o przyznanie pomocy społecznej w zakresie pozyskania poszczególnych informacji. Co więcej: zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy sądy, organy i jednostki organizacyjne są obowiązane niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni, udostępnić lub udzielić na wniosek pracownika socjalnego odpowiednich informacji, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej. Z powyższego przepisu wynika zatem niezależna od woli strony, możliwość pozyskania informacji jej dotyczących w toku postępowania o przyznane pomocy społecznej.

Na wynik niniejszego postępowania nie miała również wpływu okoliczność, że strona – jak twierdzi skarżąca – została pozbawiona możliwości odniesienia się co do zgromadzonych materiałów i zgłoszonych żądań. Oceniając ten zarzut w kontekście czynności podejmowanych przez organy, należy stwierdzić, że strona miała wiedzę na temat wszystkich okoliczności istotnych w ramach przedmiotowego postępowania, w szczególności dotyczących przyznanego zasiłku okresowego oraz stypendium socjalnego. Zauważyć bowiem należy, że organy skoncentrowały swoje postępowanie w zasadzie na pozyskaniu informacji o tych dwóch źródłach dochodu. Niepoinformowanie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań – w sytuacji gdy miała ona wiedzę o treści tych materiałów, zaś jedyne zgłoszone żądanie pochodziło od niej – nie miało zatem wpływu na wynik sprawy.

Nie budzi wątpliwości Sądu wysokość przyznanego skarżącej zasiłku okresowego, który zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy ustala się w przypadku rodziny, do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny, o czym stanowi art. 38 ust. 3 pkt 2 ustawy. Natomiast kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ustawy).

Słusznie przy tym organy pomocy społecznej przyjęły, że ich uznaniu wobec brzmienia przepisów regulujących instytucję zasiłku okresowego, pozostawiono kwestię wysokości tego zasiłku. Określona bowiem została minimalna i maksymalna kwota zasiłku. Podobnie w sferze uznania tego organu pozostaje kwestia czasu na jaki świadczenie to mogłoby wnioskodawcom zostać przyznane.

Ważąc to w stanie faktycznym sprawy organy pomocy społecznej z jednej strony dostrzegają trudną sytuację materialną i bytową skarżącej, z drugiej natomiast, że wszystkim wnioskodawcom przyznawane były zasiłki okresowe w minimalnej ustawowej wysokości ze względu na ograniczone możliwości finansowe MOPS w Ś. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji dokładnie określił kwoty jakie wydatkował na zasiłki okresowe w 2013 r. i jakie będzie miał możliwości finansowania zasiłków okresowych w 2014 r. Miesięcznie będzie mógł dysponować jedynie kwotą 92 500 zł. Potrzeby jednak są takie, że już w styczniu i w lutym 2014 r. kwota ta została przekroczona (w styczniu o 5 321,93 zł, a w lutym o 129 956,63 zł). Wydatki te zatem oraz analizowane potrzeby pozwalają jedynie przyznać zasiłek okresowy w minimalnej wysokości ustawowej. Organ odwoławczy rozważając te możliwości organu I instancji trafnie wskazuje, że skarżąca ur. w [...] r. skreślona z listy studentów powinna czynić skuteczniejsze starania o pracę. Do tego pomoc społeczna powinna jedynie wspierać starania wnioskodawcy w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej – nie może stanowić stałego źródła utrzymania.

Odnosząc się zaś do wskazanych w skardze nieprawidłowości związanych z przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego (brak aktualnych legitymacji służbowych po stronie dokonujących tego wywiadu) uznać należy, iż nie mogły one mieć istotnego wpływu na wynik sprawy skoro jej stan faktyczny nie budził wątpliwości – przedmiotem sporu – oczywiście poza wysokością przyznanego świadczenia, jest wysokość dochodu skarżącej w miesiącu poprzedzającym wniosek, utrzymującej, że w tym czasie stypendium socjalnego nie otrzymała. Skarżąca twierdząc tak nie dostrzega treści art. 8 ust. 12 ustawy, który organy obu instancji zasadnie w sprawie powołały określając dochód, jaki uzyskała w miesiącu poprzedzającym datę złożenia wniosku.

Z tych przyczyn skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ppsa.

H.B.2.04.2015 r.