Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 947/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowanych postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...].


UZASADNIENIE

M. B. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakazującą J. B., M. B., R. B., W. B. doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych polegających na wymianie stolarki okiennej w czterech otworach okiennych o wymiarach 85 cm x 130 cm w ścianie budynku użytkowego przy ul. [...] w [...], graniczącej z nieruchomością przy ul. [...] w [...], poprzez zamurowanie otworów okiennych.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji i zamurowanie otworów okiennych wiąże się ze znacznymi kosztami i dużą uciążliwością dla właściciela i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Istnienie otworów okiennych nie stanowi zagrożenia ani dla ludzi, ani budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z zasadą, wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przywołanego ostatnio uregulowania wynika, że przewidziana w nim instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku.

Przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia.

W przedmiotowej sprawie, dotyczącej nakazu zamurowania czterech okien w spornym budynku, istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może narazić skarżącego na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji.

W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że o ile zamurowanie okien z całą pewnością nie wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jednak - z uwagi na znaczne koszty wykonania tego rodzaju robót - wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącego realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącego znacznych nakładów finansowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji