Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1320/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przywrócono termin do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Kraków, dnia 19 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Nina Półtorak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 marca 2009 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce odmówił M.B. umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...],[...],[...],[...] wystawione przez Burmistrza Miasta i Gminy N., obejmujące należności z tytułu opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego.

Postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r., nr [..] Dyrektor Izby Skarbowej , w następstwie złożonego przez M.B. zażalenia, uchylił ww. postanowienie organu I instancji, wskazując mu, że winien był wydać postanowienie w sprawie zarzutów, a nie postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 23 czerwca 2009 r. postanowienie nr [...], którym umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zarzutów.

Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r.

W wyniku skargi na ww. postanowienie organu II instancji, złożonej przez M.B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 466/12 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r. i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, a także postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 28 maja 2009 r.

Ponownie rozpoznając zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 25 marca 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem nr [...] z dnia 13 marca 2013 r. umorzył postępowanie zażaleniowe jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu powyższego organ II instancji zawarł pouczenie o przysługującym stronie zażaleniu na postanowienie do Ministra Finansów.

Wobec wniesienia przez skarżącą pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. zażalenia do Ministra Finansów, organ ten postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

Pismem z dnia 19 lipca 2013 r., nr [..] Dyrektor Izby Skarbowej poinformował M.B. o błędnym pouczeniu zawartym w postanowieniu własnym z dnia 13 marca 2013 r. i wskazał, że przysługuje jej prawo złożenia skargi do WSA w Krakowie w terminie 30 dni, liczonym od dnia doręczenia tego pisma.

W dniu 22 lipca 2013 r. M.B. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2013 r., nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że zaskarżonym postanowieniem została błędnie pouczona o przysługującym jej prawie zażalenia do Ministra Finansów, z czego skorzystała.

W dniu 23 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), przesłał skargę do organu II instancji.

Skarga wpłynęła ponownie do WSA w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 9 sierpnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.).

W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego.

W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest fakt, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 28 marca 2013 r., a także to, że zawierało ono błędne pouczenie co do sposobu jego zakwestionowania. Organ II instancji wskazał skarżącej możliwości złożenia zażalenia na swoje rozstrzygnięcie do Ministra Finansów, podczas gdy postanowienie z dnia 13 marca 2013 r. nr [...] było postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie postępowania egzekucyjnego i jako takie, w myśl art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., mogło stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267), błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wadliwe pouczenie strony nie powinno jej szkodzić, jednakże brak lub wadliwe pouczenie nie powoduje wstrzymania biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, a jedynie stanowi podstawę do przywrócenia terminu (zob. np. wyroki NSA: z dnia 23 lutego 2000 r., sygn. akt III SA 8295/98, z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05, z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1896/06).

W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarżąca nie dochowała terminu na wniesienie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca

2013 r. nr [...], bez swojej winy. O braku winy strony można bowiem mówić, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, OSNP 2000/19/719). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a tak było niewątpliwie w przedmiotowej sprawie, skoro skarżąca pozostawała w błędnym przekonaniu co do przysługujących jej środków zaskarżenia z powodu wadliwego pouczenia organu egzekucyjnego.

Wobec powyższego, pozostawało do oceny wystąpienie w sprawie przesłanki dochowania przez skarżącą siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W ocenie Sądu, momentem ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień 17 lipca 2013 r., tego dnia bowiem, według oświadczenia skarżącej, doręczono jej postanowienie Ministra Finansów, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2013 r. nr [...]. Z treści tego rozstrzygnięcia skarżąca dowiedziała się o fakcie błędnego pouczenia przez organ egzekucyjny co do przysługujących jej środków odwoławczych, a także o właściwym trybie postępowania w tej sytuacji.

Określony zatem w art. 87 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upływał w przedmiotowej sprawie w dniu 24 lipca 2013 r.

Skarżąca złożyła skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w dniu 22 lipca 2013 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, co stanowiło naruszenie dyspozycji art. 87 § 3 P.p.s.a., dotyczącego wymogu wniesienia tego wniosku za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września

2011 r., sygn. II FSK 1768/11, zgodnie z którym zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło to w dniu 23 lipca 2013 r., ta data zatem jest momentem wniesienia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lipca 2013 r. skarżąca została poinformowania o możliwości złożenia skargi na przedmiotowe postanowienie w terminie liczonym od dnia doręczenia niniejszego pisma. Nawet więc, gdyby skarżąca nie dochowała terminu dla wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, nie mogłaby z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji w związku z pouczeniem jakie zostało zawarte w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 lipca 2013 r.

Reasumując powyższe wywody, skarżąca, wobec braku swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 marca 2013 r. nr [...], złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia przed upływem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 270) postanowił jak w sentencji.