Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 394/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 78 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: Par. 9 ust.  pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 776
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu  przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776 z  późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 stycznia 2023 r., nr SKO.RD/4120/141/2022 w przedmiocie odmowy zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z 5 stycznia 2023 r., nr SKO.RD/4120/141/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Starosty W. z 23 marca 2022 r., nr [...] o odmowie dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] nr ramy [...] nr rej. [...] w zakresie liczby miejsc z 2 na 18 oraz przeznaczenia pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób na rzecz skarżącego W. G.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Przedmiotowy pojazd z marki [...], wpisany do wojewódzkiej ewidencji ruchomych zabytków techniki, został zarejestrowany w dniu 8 sierpnia 2019 r. min. na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego z 29 lipca 2019 r., nr [...]. W zaświadczeniu tym w pozycji 14 liczba miejsc została określona na 2 miejsca, a przeznaczenie pojazdu nie zostało określone. Również z karty ewidencyjnej ruchomego zabytku techniki (przedłożonej przed rejestracją pojazdu) wynikało, że liczba miejsc w kabinie została określona na 2, natomiast przeznaczenie pojazdu nie zostało określone. W wyniku dokonanej rejestracji pojazdu wydano dowód rejestracyjnym seria DR/BAP [...], gdzie w pozycji S 1 (liczba miejsc siedzących) wskazano 2, a rubryka przeznaczenia nie została wypełniona.

W dniu 27 grudnia 2021 r. skarżący złożył podanie o zmianę zapisów w dowodzie rejestracyjnym przedmiotowego pojazdu, w zakresie liczby miejsc oraz przeznaczenia pojazdu. Jak wskazał w podaniu, w pierwotnym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego, omyłkowo nie uwzględniono wszystkich ujawnionych cech pojazdu i na podstawie § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 776 ze zm.) wystawiono poprawione badanie.

Do złożonego podania skarżący dołączył kopię zaświadczenia uprawnionego diagnosty o przeprowadzonym badaniu technicznym co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego z 29 lipca 2019 r., nr [...], w którym liczba miejsc w pozycji 14 niniejszego badania została określona na 18, z kolei w pozycji 15 określono przeznaczenie pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób. Ponadto w pozycji 17 niniejszego zaświadczenia diagnosta określił datę badania technicznego na: 29.07.2019 r.

Z protokołu z kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniu 25 stycznia 2022 r. na stacji kontroli pojazdów, w której przeprowadzono przedmiotowe badanie techniczne wynika, że podczas pierwotnego badania przeoczono miejsca siedzące na skrzyni ładunkowej pojazdu i na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie

zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzoru dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r. poz. 776 ze zm.) dokonano sprostowania w ten sposób, że poprawiono liczbę miejsc na 18 i wydano nowe zaświadczenie.

Wskazano tam również, że przedmiotowy pojazd był pojazdem wielozadaniowym i w podstawowej wersji posiadał skrzynię ładunkową i ławki do przewożenia żołnierzy. W pojeździe tym nie były wykonywane żadne zmiany konstrukcyjne. Wskazana w karcie pojazdu liczba miejsc w kabinie określona na 2 - nie ulega zmianie.

Decyzją Starosty W. z 23 marca 2022 r., odmówiono skarżącemu dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

W ocenie organu pierwszej instancji liczba miejsc w pojeździe nie może być zmieniona w ramach tzw. oczywistej pomyłki, gdyż ujawnienie dodatkowych 16 miejsc w pojeździe oraz zmiana jego przeznaczenia spowodowało merytoryczną zmianę pierwotnie wydanego zaświadczenie i doprowadziło do wytworzenia nowej jego treści. Podkreślono, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany jako pojazd zabytkowy z 2 miejscami siedzącymi, co potwierdzone zostało zarówno przez diagnostę wykonującego pierwotne badanie techniczne jak i również przez samego skarżącego, który był wystawcą karty ewidencyjnej pojazdu przedłożonej w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie. Według pisma, które organ otrzymał z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie liczba miejsc w ilości 2 była zgodna ze stanem faktycznym i oryginalnym przeznaczeniem pojazdu, nie wynikała z omyłki oczywistej i została precyzyjnie określona w karcie ewidencyjnej sformułowanej przez skarżącego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1871) przez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to w niniejszej sprawie bezpodstawne ustalenie, iż zasadna jest odmowa dokonania przedmiotowej czynności materialno-technicznej w oparciu o stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, podczas gdy rzeczony Konserwatora Zabytków nawet nie weryfikował, czy zasadne jest uznanie przedmiotowego pojazdu za samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób, a nadto dokonanie wadliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie innego stanu faktycznego, jak to uczynił stosowny diagnosta, co skutkowało wadliwym oddaleniem wniosku skarżącego,

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a to nie poinformowanie go jakich czynności ma on dokonać oraz, jakie dokumenty ma przedłożyć do organu, aby został mu wydany dowód rejestracyjny, którego treść będzie zgodna ze stanem rzeczywistym,

- art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej, która zdaniem organu a quo przemawia za zasadnością odmowy dokonania przedmiotowej czynność materialno-technicznej, warunkowania jej dokonania od określonego stanowiska Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków przyznania organowi I instancji kompetencji do ustalenia zaistnienia innego stanu faktycznego, jak to uczynił stosowny diagnosta, co uniemożliwia skarżącemu skuteczne wdanie się w spór i dokonanie kontroli przez organ a quem.

Strona zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.) przez jego wadliwe niezastosowanie i brak wydania dowodu rejestracyjnego o określonej treści.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 2 pkt 39 oraz art. 71 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Następnie powołując się na orzecznictwo NSA wyjaśnił charakter pojęcia oczywistej omyłki uprawniającej do dokonania sprostowania. Odniósł się też do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczących liczby przewożonych osób oraz przeznaczenia pojazdu. Stwierdzono, że ustalenie, że pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób nie może być prostowane w trybie § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach albowiem rodzaj zmienianych danych nie odpowiada charakterowi oczywistej omyłki. Na poparcie tego stanowiska podano też, że skarżący sam opracował kartę ewidencyjną pojazdu, która to 16 maja 2019 r. została włączona do wojewódzkiej ewidencji ruchomych zabytków techniki, w której sam wskazał, że liczba miejsc siedzących w kabinie samochodu wynosi 2 i nie określił charakteru pojazdu jako ciężarowo - osobowy.

Z tych przyczyn Kolegium uznało, że w sprawie nie może być mowy o oczywistej pomyłce w pierwotnym zaświadczeniu diagnosty z 29 lipca 2019 r., a sprostowanie tego zaświadczenia doprowadziło do jego merytorycznej zmiany.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez jego wadliwe niezastosowanie, poprzez nie wydanie skarżącemu dowodu rejestracyjnego o określonej treści,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a/ art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 187) poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to w niniejszej sprawie:

- błędną interpretację wniosku skarżącego polegającą na przyjęciu, iż żąda on sprostowania treści dowodu rejestracyjnego, podczas gdy wolą skarżącego było wydanie dowodu rejestracyjnego o określonej treści,

- dokonanie wadliwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie innego stanu faktycznego, niż to uczynił stosowny diagnosta, co skutkowało bezzasadną odmową dokonania czynności materialno - technicznej i wadliwym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji,

b/ art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów skarżącego zawartych w jego odwołaniu, co uniemożliwiło skarżącemu skuteczne wdanie się w spór i dokonanie kontroli przez tut. Sąd,

c/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wadliwe utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy spełnione były wszystkie przesłanki dla pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowego odwołania, co skutkowało bezpodstawnym nie zastosowaniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu było rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy dokonania czynności materialno-technicznej w postaci zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] nr ramy [...] nr rej. [...] w zakresie liczby miejsc z 2 na 18 oraz przeznaczenia pojazdu na samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutu skargi jakoby organy błędnie zinterpretowały wniosek skarżącego poprzez przyjęcie, że żąda on sprostowania treści dowodu rejestracyjnego, Sąd wskazuje, że zarówno treść rozstrzygnięć organu obu instancji jak i ich uzasadnienia jednoznacznie wskazują, że rozstrzygały one w przedmiocie odmowy dokonania czynności materialno – technicznej tj. zmian w zapisach dowodu rejestracyjnego na podstawie sprostowanego zaświadczenia uprawnionego diagnosty. Podniesiony zarzut co do niewłaściwego rozpoznania przedmiotu sprawy jest więc całkowicie bezpodstawny.

Zatem przedmiotem żądania skarżącego było dokonanie zmian danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu zarejestrowanego, który został włączony do wojewódzkiej ewidencji ruchomych zabytków techniki.

Stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.) dalej: p.r.d., właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.

Stosownie do treści art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2-3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a p.r.d. wydane zostało obowiązujące w dacie wydania decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1847). Dokonywanie zmian w dowodzie rejestracyjnym regulują przepisy § 16 tego rozporządzenia. Stosownie do treści § 16 ust. 3 cyt. rozporządzenia w przypadku zawiadomienia o zmianie stanu faktycznego, która wymaga zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 ppkt 2 cyt. rozporządzenia w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego właściciel pojazdu dołącza do wniosku o rejestrację zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 p.r.d.

Z powyższego wynika więc, że aby skarżący uzyskał żądane zmiany w zapisach w dowodzie rejestracyjnym pojazdu musiał do wniosku dołączyć badanie co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 p.r.d.

Tymczasem skarżący do wniosku dołączył zaświadczenie uprawnionego diagnosty opatrzone datą 29 lipca 2019 r., w którym to w trybie "sprostowania" pierwotnego zaświadczenia z 19 lipca 2019 r. - będącego podstawą rejestracji pojazdu - zmieniono ilość miejsc siedzących z 2 na 18 i wskazano na przeznaczenie pojazdu (którego nie było w pierwotnym zaświadczeniu) jako samochód ciężarowy przystosowany do przewozu osób.

Sąd nie miał wątpliwości, że organ miał prawo poddać załączone do wniosku zaświadczenie diagnosty weryfikacji pod kątem formalnej poprawności trybu jego wydania. Odnośnie uprawnienia organu do badania powyższych kwestii należy zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1849). W załączniku nr 2 zamieszczono "Instrukcję w sprawie czynności związanych z czasową rejestracją pojazdu z urzędu. Zarówno załącznik ten, jak i docelowe rozwiązania przewidziane w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, świadczą o konieczności weryfikowania danych zawartych w dokumentacji przedkładanej przez stronę w postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu.

I tak, w § 1 pkt 4 ww. załącznika nr 2 stwierdzono, że "Po dokonaniu czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, a przed wystawieniem dowodu rejestracyjnego, organ rejestrujący stosuje odpowiednio przepis § 3 rozporządzenia i prowadzi, w razie konieczności, postępowanie wyjaśniające dotyczące własności pojazdu i jego cech identyfikacyjnych oraz, w razie konieczności, w przypadku pojazdu zabytkowego:

a) weryfikuje dane zawarte w kopii decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków lub w dokumencie potwierdzającym ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo w dokumencie potwierdzającym wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów,

b) weryfikuje dane zawarte w zaświadczeniu, o którym mowa w § 2 ust. 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2022 r., poz. 1847), tj. zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdu zabytkowego oraz protokół oceny stanu technicznego pojazdu zabytkowego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ust. 16 ustawy.

Stąd tego rodzaju dane nie są przyjmowane przez organ bezkrytycznie i podlegają weryfikacji, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu brak jest racjonalnych powodów aby przy rozpatrywaniu wniosku o zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym organ bezrefleksyjnie przyjmował załączone do wniosku dokumenty.

Jednocześnie podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie organy dokonując weryfikacji zaświadczenia nie wnikały w wiadomości specjalistyczne zastrzeżone dla uprawnionego diagnosty.

Weryfikując przedłożone zaświadczenie, trafnie powołały się na treść § 9 ust. pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2015 r. poz. 776) dotyczącego prostowania oczywistych omyłek w wydanych zaświadczeniach. Właściwie również oceniły – odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że jako oczywistą omyłkę można zakwalifikować omyłkę, która ma charakter stylistyczny, językowy, składniowy oraz błąd który jest zauważalny na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń. Sprostowaniu nie mogą natomiast podlegać omyłki istotne, np. co do ustalenia stanu faktycznego i jego kwalifikacji pranej. Sprostowanie nie może zmierzać do merytorycznej zmiany dokumentu (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2568/21). Biorąc powyższe pod uwagę organ zasadnie uznał, że zmiana ilości miejsc siedzących pojazdu w zaświadczeniu uprawnionego diagnosty z 2 na 18 oraz oznaczenie przeznaczenia samochodu na ciężarowy z możliwości przewozu osób jest zmianą merytoryczną i nie może być dokonana w drodze sprostowania. Zmiana ta bowiem powoduje, że pojazdem może być przewożone dodatkowe 16 osób, co do tej pory, na podstawie wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, nie było możliwe.

Ponadto organ weryfikując kwestię wystąpienia w sprawie oczywistej omyłki ustalił, że skarżący w maju 2019 r. opracowując kartę ewidencyjną pojazdu z wnioskiem o włączenie jej do wojewódzkiej ewidencji ruchomych zabytków techniki, sam wskazał, że liczba miejsc w kabinie to 2 (por. pismo Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 14 lutego 2022 r., k. 24 akt adm.). A zatem także i z tego powodu nie było mowy o zaistnieniu oczywistej omyłki w przedmiotowym zakresie.

W tym miejscu Sąd zaznacza, że wbrew zarzutom skargi rozstrzygnięcie w sprawie nie było uwarunkowane uprzednim stanowiskiem Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Otrzymane od niego pismo z 14 lutego 2022 r. umożliwiło jedynie organowi ustalenie, że przy sporządzaniu pierwotnego zaświadczenia diagnosty nie doszło do omyłki albowiem skarżący w maju 2019 r. sam zadeklarował w karcie pojazdu stan rzeczy przestawiony w pierwotnym zaświadczeniu diagnosty z 29 lipca 2019 r.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym albowiem przepis ten w ocenie Sądu nie miał zastosowania w sprawie. Norma ta traktuje o rejestracji pojazdu, która dokonuje się w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem zmiany w dowodzie rejestracyjnym następują w drodze czynności materialno – technicznej wydawanej na skutek zgłoszenia wnioskodawcy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy w zw. przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz.U. z 2022 r., poz. 1847) wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a, c i d ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Sąd dostrzegł, że ten właśnie przepis został min. wymieniony w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji niemniej jednak, fakt powołania się organu administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (por. wyrok NSA z 28 października 2020, sygn. akt II OSK 1651). Taka właśnie sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy. Błąd w powołaniu podstawy prawnej odczytywany łącznie z rozstrzygnięciem i sporządzonym uzasadnieniem nie stwarzały wątpliwości co do tego, w jaki sposób organ, który wydał decyzję, miał zamiar rozstrzygnąć sprawę, tj. utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie dokonania czynności materialno – technicznej (dokonania zmian do dowodzie rejestracyjnym). Z całą pewnością rozstrzygnięcie nie dotyczyło rejestracji pojazdu zatem powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego, że organy nie były w stanie wskazać skarżącemu jakie działania ma podjąć w celu skutecznego załatwienia sprawy ze swojego wniosku. W aktach administracyjnych sprawy na karcie 36 akt adm. zalega pismo z 8 kwietnia 2022 r., w którym wskazano skarżącemu jakich czynności musi dokonać celem skutecznego załatwienia sprawy. Sąd dostrzega, że pismo to zostało do skarżącego skierowane po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji nie mniej jednak wobec wniesienia przez skarżącego odwołania, postępowanie w sprawie się nie zakończyło. Skarżący miał więc nadal możliwość przedstawienia wymaganych dokumentów przed SKO, które to na skutek wniesienia odwołania ponownie rozpoznaje sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Mimo uzyskanej od organu informacji skarżący nie przedłożył dokumentów koniecznych do uzyskania żądanych zmian w dowodzie rejestracyjnym, a jak słusznie oceniły organy nie było możliwości dokonania żądanych w dowodzie rejestracyjnym zmian na podstawie dołączonego do wniosku zaświadczenia. W konsekwencji Sąd uznał, że nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, organy zasadnie odmówiły skarżącemu zmiany zapisów w dowodzie rejestracyjnym odnośnie przeznaczenia pojazdu oraz ilości miejsc siedzących na podstawie załączonego do wniosku zaświadczenia opatrzonego datą 29 lipca 2019 r. "sprostowanego" przez uprawnionego diagnostę. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.