Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1835/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1, 2 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Lu 22/21 w sprawie ze skargi K. B. na bezczynność Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w przedmiocie przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, 2. oddala wniosek K. B. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Lu 22/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę K. B. na bezczynność Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w przedmiocie przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentów.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skarżąca, będąca studentką [...] Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, zwróciła się do Wydziałowej Studenckiej Komisji Socjalnej [...] UMCS o przyznanie jej na rok akademicki 2015/2016 stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości. Wniosek ten został rozstrzygnięty ostateczną decyzją z 24 listopada 2015 r., nr 201 Sm, przyznającą stypendium socjalne w zwiększonej wysokości z tytułu zamieszkiwania w domu studenckim lub innym obiekcie, w wysokości 620 zł miesięcznie, w okresie od października 2015 r. do czerwca 2016 r.

W związku z ujawnieniem, iż rzeczywisty dochód skarżącej był w 2015 r. większy niż zadeklarowany, organ wznowił postępowanie i decyzją Wydziałowej Studenckiej Komisji Socjalnej z 25 marca 2019 r., nr 2 Sm III/2649623, uchylił decyzję własną nr Sm 201 z 24 listopada 2015 r. i przyznał skarżącej prawa do świadczeń pomocy materialnej w wysokości 370 zł miesięcznie w okresie od października 2015 r. do czerwca 2016 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od tej decyzji, decyzją z 26 czerwca 2019 r., nr RPO-lw-359/2019, Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzję tę skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 514/19 oddalił skargę. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2859/21.

W takim stanie rzeczy skarżąca 14 sierpnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wydziałowej Studenckiej Komisji Socjalnej [...] UMCS z 25 marca 2019 r., nr 2 Sm III/2649623.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że po wyroku NSA z 13 stycznia 2021 r. organ podjął czynności, kierując do skarżącej zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Sąd wskazał, że szybkość postępowania nie może odbyć się kosztem wszechstronnego i kompleksowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, a samo przekroczenie terminu do załatwienia sprawy nie oznacza bezczynności organu. Zdaniem Sądu I instancji w realiach sprawy organowi nie można było zarzucić bezczynności, pomimo upływu stosunkowo długiego czasu od dnia wydania wyroku przez NSA do dnia podjęcia pierwszej czynności przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nie można zarzucić organowi braku staranności w prowadzeniu postępowania, czy też celowego niepodejmowania wymaganych czynności. Organ zobowiązany był do realizacji wiążących go wytycznych, nakazujących przeprowadzenie w sposób dokładny i rzetelny analizy materiału dowodowego, poczynienia szczegółowego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy i dokonania ich oceny prawnej w świetle obowiązujących przepisów prawa, a także rozważenia zarzutów podniesionych przez skarżącą, a następnie zawarcie wszystkich wymienionych elementów w uzasadnieniu decyzji. Sąd wskazał, że terminy zakończenia postępowania wskazane w art. 35 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej zwanej "k.p.a." mają charakter instrukcyjny i dotyczą ogólnego postępowania administracyjnego, podczas gdy rozpoznawana sprawa dotyczy postępowania nadzwyczajnego.

Dalej Sąd wywiódł, że rozpatrywana przez organ sprawa ma złożony i wielowątkowy charakter oraz ze względu na wzmożoną aktywność dowodową skarżącej wymaga podejmowania przez organ wielu czynności procesowych. Akta sprawy zostały zwrócone do organu 2 kwietnia 2021 r. do tej daty i nie można czynić organowi zarzutu bezczynności. Co do dalszego terminu Sąd wskazał, po pierwsze, że Odwoławcza Komisja Stypendialna nie jest organem administracji w klasycznym rozumieniu, po drugie, że w ocenianym okresie organ działał w trybie zdalnym, z uwagi na trwającą pandemię SARS-CoV-2. Okoliczności te w ocenie Sądu uzasadniają stwierdzenie, że działania organu znajdują pełne uzasadnienie w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz okolicznościach sprawy, a termin ich podejmowania nie pozwalał na przypisanie organowi bezczynności.

Skargę kasacyjną wniosła skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, 2 k.p.a, art. 35 § 1, 2, 3 k.p.a., art. 36 § 1, 2 k.p.a. i art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez oddalenie skargi w całości wskutek błędnego uznania, iż organ nie dopuścił się w sprawie bezczynności w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakty, iż w okresie od 14 stycznia 2021 roku do 29 lipca 2021 roku organ nie podjął żadnej czynności w sprawie oraz nie zawiadomił na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. skarżącej o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy - co przemawia za uwzględnieniem skargi i zastosowaniem art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a, § 2 p.p.s.a.;

2. art. 149 § 1 pkt 1 i 3, 1a, § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1, 2, 3 k.p.a., art. 36 § 1, 2 k.p.a. I art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezastosowanie i odmowę uznania, iż organ dopuścił się bezczynności, a także poprzez niezastosowanie przez Sąd środka przewidzianego w kodeksie polegającego na zobowiązaniu organu do podjęcia czynności, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ dopuścił się w sprawie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakty, iż w okresie od 14 stycznia 2021 roku do 29 lipca 2021 roku organ nie podjął żadnej czynności w sprawie oraz nie zawiadomił na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. skarżącej o przyczynach zwłoki i nowym terminie załatwienia sprawy.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, a także o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.

Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który oddalił skargę bowiem w ustalonym stanie faktycznym brak było przesłanek do stwierdzenia bezczynności organu w rozpoznawaniu odwołania skarżącej. Skarżąca nie zgadza się z oceną prawną mających miejsce w niniejszej sprawie okoliczności, w zakresie ich niezakwalifikowania jako bezczynności organu. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów regulujących ustalanie stanu faktycznego, zatem Sąd kasacyjny oceniając zasadność skargi kasacyjnej oparł się na stanie faktycznym przyjętym do orzekania przez Sąd I instancji.

Stosowanie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści czy skutkach tych działań.

Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność organu zachodzi jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie określonym w art. 36 § 1 k.p.a. Zatem jak to wskazał Sąd I instancji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP) oraz elementem prawa do dobrej administracji. Jej konsekwencją jest przy tym reguła, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Dlatego załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2320), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.).

Jednocześnie zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. w przypadku każdego niezałatwienie sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Jak to trafnie wyjaśnił Sąd I instancji naruszenie powyższych reguł może w okolicznościach danej sprawy stanowić o bezczynności organu. Przy czym, jak słusznie podnosi skarżąca, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a.

Z niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń Sądu wynika, że 13 stycznia 2021 r. NSA oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku WSA w Lublinie z 30 stycznia 2020 r., który to uchylił decyzję Uczelnianej Studenckiej Komisji Socjalnej UMCS w Lublinie wydanej po wznowieniu postępowania w przedmiocie przyznania (obniżenia) skarżącej świadczeń pomocy materialnej. Wyrok NSA wraz z aktami administracyjnymi doręczono organowi 2 kwietnia 2021 r. Zatem słusznie przyjął Sąd I instancji, że organ mógł realnie podjąć czynności dopiero od 2 kwietnia 2021 r. Zatem okres, który podlegał ocenie przy kwalifikacji działań organu rozpoczynał się 2 kwietnia 2021 r. i trwał do 30 lipca 2021 r. Przy czym ta druga data została określona zgodnie z dyspozycją skarżącej. Zatem błędne jest stanowisko skarżącej jakoby okres ten rozpoczynał się od 14 stycznia 2021 r, tj. od dania wydania prawomocnego wyroku przez NSA. Pomijając już prawidłową argumentację Sądu I instancji w tej kwestii, należy tu dodatkowo przywołać art. 286 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, termin załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa, lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wskazane wyżej terminy załatwienia sprawy przez Komisję wynikające z k.p.a. należy liczyć od dnia doręczenie jej akt, co nastąpiło 2 kwietnia 2021 r. Zatem regulacja ta wprost potwierdza prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie.

Rację natomiast ma skarżąca, że w okresie od 2 kwietnia 2021 r. do 30 lipca 2021 r. Komisja wykonała tylko jedną czynność. 29 lipca 2021 r. wysłała zawiadomienie do skarżącej w trybie art. 10 § 1 k.p.a., które skarżąca odebrała 17 sierpnia 2012 r., tj. już po wniesieniu skargi na bezczynność organu. Zatem w okresie prawie 4 miesięcy tj. do 28 lipca 2021 r. organ nie podjął żadnych czynności. Organ co prawda twierdzi, że podjął w tym okresie szereg czynności, jednak nie przedstawił na tę okoliczność żadnego dowodu. Takich czynności nawet nie przywołał w odpowiedzi na skargę ani w odpowiedzi na skargę kasacyjną. W związku z tym, także Sąd I instancji ich nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd ten wyjaśnił co prawda, że "[n]ie można było w szczególności stwierdzić, by organ odwoławczy nie podejmował żadnych czynności w sprawie w okresie od 14 stycznia 2021 r. do 30 lipca 2021 r. pomimo, że nie znajdują one odzwierciedlenia w aktach sprawy. Sąd nie wyjaśnił jednak na jakiej podstawie uznał, że organ podjął w sprawie czynności mimo, iż nie znajdują one odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Ponadto to nie na skarżącej ciąży obowiązek wykazania, jakich czynności dokonał organ, lecz na organie. Sąd I instancji dostrzegł, że rzeczywiście upłynął stosunkowo długi okres czasu od dnia wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny do dnia podjęcia pierwszej czynności przy ponownym rozpoznaniu sprawy (zawiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy) jednak doszedł do nietrafnego przekonania, że organowi nie można zarzucić bezczynności.

Wbrew stanowisku Sąd I instancji, brak jakiejkolwiek aktywności organu przez prawie 4 miesiące od dostarczenia mu akt sprawy, biorąc w szczególności pod uwagę to, że sprawa ma być rozpoznana ponownie, wypełnia przesłanki do stwierdzenia bezczynności tego organu w rozumieniu wskazanych już wyżej przepisów. Sąd I instancji powołał okoliczności, które miałyby usprawiedliwiać tę prawie 4 miesięczną zwłokę w podjęciu czynności po zwróceniu mu akt. Okoliczności te, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą jednak co najwyżej wpłynąć na kwalifikację bezczynności organu, jako niemającej miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.

Skomplikowany charakter sprawy jako sprawy wznowieniowej nie usprawiedliwia prawie czteromiesięcznej bezczynności. Nie budzi wątpliwości NSA, że charakter sprawy, objętość materiału dowodowego i dokładna i rzetelna jego analiza oraz kwestia zastosowania przepisów prawa materialnego, nie wymagała aż tak długiego okresu do zajęcia stanowiska co do podjęcia koniecznych w sprawie czynności, w tym zawiadomienia skarżącej w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Ocena prawna zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji i następnie w wyroku NSA była znana organowi reprezentowanemu przez zawodowego pełnomocnika i jasno wskazano w tych wyrokach jakie czynności ma podjąć organ. Ponadto tak duża jednostka organizacyjna jak Uniwersytet, zapewne dysponuje dużym zespołem zawodowej obsługi prawnej, który był do dyspozycji Komisji przy rozstrzyganiu sprawy o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania świadczeń pomocy materialnej dla studentki. Usprawiedliwienia braku działań nie może stanowić również to, że sprawę rozpoznawał organ kolegialny. Gdyby tak miało być, ustawodawca wyznaczyłby takim organom inne terminy załatwiania spraw. Także pandemia spowodowana wirusem SARS-CoV-2 nie ma wpływu na kwalifikację tak długiego braku działań Komisji. W ocenianym okresie uczelnie wyższe powszechnie stosowały już zdalne nauczanie a wszelkie organy uczelni wyższych z powodzeniem działały zdalnie. System ten był już ówcześnie dopracowany, utrwalony i powszechnie stosowany. Należy też zauważyć, że organ nie podnosił w toku postępowania przed Sądem I instancji, że jakoby pandemia i charakter organu były przyczyną tak długiego okresu niepodejmowania działań w niniejszej sprawie. Okoliczności te podniósł Sąd I instancji z urzędu.

Wreszcie należy zwrócić uwagę na bardzo istotną okoliczność, że Komisja wbrew obowiązkowi z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. nie zawiadamiał skarżącej o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy i nie wskazywał jej nowego terminu załatwienia sprawy oraz o prawie wniesienia ponaglenia. Sąd I instancji nie dostrzegł tej obciążającej organ okoliczności. Takie działania organu, przedstawiającego w zawiadomieniu rzeczową argumentację dotyczącą przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, mogłyby uwolnić go od zarzutu bezczynności.

Odnosząc się do twierdzeń Sądu I instancji, że szybkość postępowania nie może odbyć się kosztem wszechstronnego i kompleksowego wyjaśnienia prawnie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że od 2 kwietnia 2021 r. organ nie podjął żadnych czynności. Dopiero 29 lipca 2021 r. stwierdził, że sprawa dojrzała do wydania decyzji, w związku z czym zawiadomił skarżącą w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Niewątpliwie zawiadomienie te mogło zostać wysłane wcześniej, co spowodowałoby znaczne skrócenie czasu trwania postępowania. To, że skarżąca w wyniku tego zawiadomienia złożyła szereg wniosków dowodowych, które organ uwzględnił, nie miało wpływu na ocenę kwalifikacji braku działań organu w okresie objętym skargą na bezczynność. Należy tu również wyjaśnić, że dla stwierdzenia bezczynności nie jest niezbędne wykazanie lekceważenia obowiązków ani uporczywego niepodejmowania czynności w prowadzonym postępowaniu, czy też złej woli organu w załatwieniu sprawy. Poza tym chybione jest twierdzenie Sądu I instancji, że na rozpoznanie sprawy przez organ miała też wpływ postawa skarżącej, skoro w okresie objętym oceną działań organu, skarżąca nie przejawiała żadnej aktywności w sprawie poza wniesieniem ponaglenia.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej trafnie zarzucono że Sąd niezasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie stwierdzając bezczynności Komisji (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), ponieważ błędnie nie dostrzegł naruszenia przez organ art. 12 § 1 i 2 k.p.a., art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a., art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Kwestie zastosowania środków z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i z § 2 p.p.s.a. są przedwczesne, bowiem ich rozstrzygnięcie należeć będzie do Sądu I instancji.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd ten rozpoznając żądania zawarte w skardze zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny

Z braku przesłanek z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oddalono wniosek skarżącej o zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ nie wykazała, że takie poniosła.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.