Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1935/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi J.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

W piśmie z 12 września 2018 r. Skarżący J. P. zwrócił się o zwolnienie z kosztów opłat. W związku z tym wezwano go do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego. W wykonaniu tego wezwania Skarżący przedłożył żądany formularz, w którym wskazał, iż domaga się także ustanowienia adwokata. Podał, iż nie posiada żadnego majątku. W rubryce dotyczącej źródeł dochodu Skarżący wskazał "zasiłek chorobowy ZUS – nie płacą" oraz "renta przyznana – ZUS zaskarżył". Do wydatków zaliczył alimenty na córkę i pożyczkę.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż co prawda w nadesłanym na wezwanie referendarza sądowego formularzu PPF Skarżący w rubryce 4 zaznaczył, że domaga się ustanowienia adwokata, niemniej jego wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy rozpoznał także w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając, iż wiążące jest dla niego żądanie Skarżącego zgłoszone w tym zakresie w piśmie inicjującym niniejsze postępowanie, a złożonym w dniu 12 września 2018 r. Dopuszczalne jest bowiem rozszerzenie przez stronę zakresu wniosku w piśmie stanowiącym jego integralną część.

Rozpoznając wniosek Skarżącego referendarz sądowy uznał, iż nie spełnił on warunków do przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z powyższego wynika zatem, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zasadniczo od tego jak Sąd oceni to, co zostanie przez stronę wykazane. Strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy składa stosowny wniosek na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 P.p.s.a.), który ma na celu ogólne zobrazowanie jej sytuacji materialnej. Sąd może również wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

W niniejszej sprawie referendarz sądowy wykorzystał prawo nadane mu art. 255 P.p.s.a. i wezwał Skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów, a także wskazał jakie to mają być dokumenty. Czynności określone w art. 255 P.p.s.a. podejmowane są po to, by umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Tymczasem w niniejszej sprawie wykonanie wezwania z 27 września 2018 r. Skarżący ograniczył do nadesłania formularza PPF. Nie starał się on natomiast potwierdzić stosownymi dokumentami, że jego sytuacja materialna jest rzeczywiście trudna. Nie sposób tego także stwierdzić na podstawie informacji zawartych we wspomnianym formularzu. Nie wynika z nich mianowicie jakie jest źródło utrzymania Skarżącego. W rubryce dotyczącej źródeł dochodu zaznaczył on jedynie, że zasiłek chorobowy nie jest wypłacany, a decyzję przyznającą rentę zaskarżono. Nie wiadomo też jakie konkretnie wydatki i w jakiej wysokości Skarżący ponosi. Ograniczył się on bowiem do lakonicznego wskazania, iż są to alimenty na córkę i pożyczka. Trudno uwierzyć by do tego tylko typu wydatków sprowadzały się koszty życia Skarżącego. Doświadczenie życiowe wskazuje, że do koniecznych kosztów bieżącego utrzymania zaliczyć także należy choćby opłaty za czynsz, gaz, energię elektryczną, telefon czy wydatki na jedzenie. Nie wiadomo kto koszty te pokrywa. Zwłaszcza, że Skarżący oświadczył, iż "jest sam".

Tym samym uznać należało, iż Skarżący w żaden sposób nie dążył do kompleksowego przedstawienia swojej sytuacji materialnej. Do analogicznych wniosków doszedł Sąd rozpoznając podobną prośbę Skarżącego w sprawie V SA/Wa 749/16.

W rezultacie nie budzi wątpliwości, iż Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania, że spełnia przesłankę z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tej sytuacji postanowiono jak w sentencji.