Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 563/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 4, § 5 ust. 1  i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K.D. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 30 października 2014 r. W.G. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek handlowo – usługowy, zlokalizowanego na działkach nr 663/1 i 663/3 obr [....] przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] SKO w [...] uchyliło decyzję Prezydenta w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po sprecyzowaniu wniosku przez wnioskodawcę, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne p.n.: "budowa pawilonu handlowo - usługowego na działkach nr 663/1, 663/3 obr. [...] przy ul. [...] w [...]". Odwołanie o tej decyzji złożył W.G., który zmarł w toku prowadzonego postępowania, a w jego miejsce wstąpili spadkobiercy M.G., J.G. oraz J.G.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] Prezes SKO w [...] z urzędu wyłączył członków tego Kolegium od załatwienia sprawy z odwołania W.G. Wskutek powyższego postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do załatwienia sprawy z w/w odwołania.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Skargę na to rozstrzygnięcie do WSA w Rzeszowie wnieśli M.G., J.G. oraz J.G. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. II SA/Rz 961/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję SKO w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał między innymi, że błędnie ustalono granicę analizowanego obszaru w analizie urbanistyczno-architektonicznej; nieprawidłowo dobrano działki w zakresie oceny realizacji warunków kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy; błędnie określono numer jednej z działek; nie uzasadniono wyraźnej sprzeczności planowanej inwestycji względem istniejącego ładu przestrzennego oraz nie w pełni zrealizowano w prowadzonym postępowaniu zasadę ogólną informowania stron.

W konsekwencji powyższego wyroku, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1-5, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 – dalej: u.p.z.p.) ustalił dla M.G., J.G. oraz J.G. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "budowa pawilonu handlowo-usługowego na działkach nr 663/1, 663/3 obr. [...] przy ul. [...] w [...]", w uzasadnieniu tej decyzji wskazując, że w analizie urbanistycznej terenu odniósł się do wszystkich zarzutów wynikających z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2017 r. II SA/Rz 961/16. Organ ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki od 17,62 % do 44,74 %, a nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczył na 8,00 m od zewnętrznej krawędzi drogi ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K.D. – współwłaściciel sąsiednich nieruchomości oznaczonych jako działki nr 662/1 i 662/2. W odwołaniu podniósł, że wskazanie nieprzekraczalnej linii zabudowy pozwalającej na wykonanie zabudowy w odległości bliższej pasa drogowego niż istniejąca zabudowa będzie stanowiło ograniczenia dostępu do światła dziennego pomieszczeń znajdujących się w budynku na w/w działce. Podał, że analiza urbanistyczna nie zawiera uzasadnienia dla wyznaczenia innej linii zabudowy niż przedłużenie budynku bliźniaczego. Zdaniem odwołującego organ błędnie wyznaczył również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Końcowo zaznaczył, że charakter nowej zabudowy nie powinien ograniczyć zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 – dalej zwanego: Rozporządzeniem). W ocenie SKO ustalone w zaskarżonej decyzji wskaźniki wynikają z prawidłowo przeprowadzonej analizy, odpowiadającej wymaganiom § 4-8 Rozporządzenia, a ustalone parametry zabudowy nie wpłyną na zakłócenie ładu przestrzennego. Kolegium ustaliło również, że przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał stosownych uzgodnień. W jego ocenie planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi nałożone przepisami art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił, że przepisy dopuszczają inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, a także wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, co w ocenie Kolegium miało miejsce w realiach rozpatrywanej sprawy.

Powyższą decyzję zaskarżyli K.D., K.D. oraz M.L. – współwłaściciele nieruchomości sąsiednich oznaczonych jako działki nr 662/1 i 662/2.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi K.D. oraz M.L., jako wniesione z uchybieniem terminu.

Natomiast K.D. w złożonej skardze wniosła o uchylenie decyzji SKO w [...] z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r., a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji oraz nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ II instancji uznał za prawidłowy zakres obszaru analizowanego przyjęty w analizie urbanistycznej, a także niewyjaśnienie dlaczego uznał za prawidłowe wszystkie "wskaźniki" i "parametry zabudowy" wskazane w decyzji organu I instancji; art. 8 k.p.a. poprzez prawdopodobne antydatowanie przedmiotowej decyzji a także naruszenie art. 61 u.p.z.p. oraz przepisów Rozporządzenia poprzez błędną ich wykładnię polegająca m.in. na wskazaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy pozwalającej na wykonanie zabudowy w odległości bliższej pasa drogowego, niż istniejąca sąsiednia zabudowa, a także nieprawidłowym wyznaczeniu wskaźnika powierzchni zabudowy. Zdaniem skarżącej decyzje organów obu instancji są wadliwe, ponieważ ich konsekwencje naruszają tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Ponadto planowana inwestycja dotyczy budynku w zabudowie bliźniaczej, co nie zostało wzięte pod uwagę przez organ. Skarżąca podniosła, że organ błędnie wyznaczył wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, nie uwzględniając faktu, że wszystkie budynki poza budynkiem na działkach nr 662/1, 662/2, 662/3 wzięte pod uwagę do analizy są budynkami wolnostojącymi, zaś zabudowa działki przylegającej bezpośrednio do planowanej inwestycji jest 2,5 razy mniejsza od tej, na którą pozwala zaskarżona decyzja. Wskazała, że pod uwagę wzięto 7 działek, zaś największa powierzchnia zabudowy wzięta pod uwagę różni się od drugiej co do tej wielkości aż o 8,55 %. Ponadto błędnie pod uwagę wzięto działkę nr 665, która jedynie częściowo znajduje się w obszarze analizowanym, a przeważającą część jej zabudowy stanowi budynek mieszkalny, a nie usługowy. Zdaniem skarżącej nieprawidłowo wyznaczono również nieprzekraczalną linię zabudowy. Ponadto skarżąca podała, że w dniu 19 marca 2018 r. Kolegium wysłało dwa pisma: postanowienie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] dotyczące wyłączenia jego członków od rozpatrzenia m.in. odwołania skarżącej w innej sprawie toczącej się przed tym organem oraz zaskarżoną decyzję. Niezrozumiałym jest dla skarżącej, dlaczego organ zwlekał z wysłaniem decyzji przez 19 dni i nie poinformował stron o jej wydaniu, co może świadczyć o jej antydatowaniu, a także budzić wątpliwości co do jej bezstronności.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje :

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy obu instancji w sposób pozwalający na prawidłową konkretyzację przepisów prawa materialnego. Nie stwierdzono w toku kontroli takich naruszeń zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 K.p.a.), które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem wniesionej skargi strona skarżąca uczyniła decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawy materialnoprawne dla tej decyzji określają regulacje u.p.z.p.

W myśl art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji.

Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa".

Skarga w niniejszej sprawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, stąd też należało ją oddalić w całości. Przekonują do tego następujące powody:

I. Przede wszystkim należało stwierdzić wykonanie przez Organ pierwszej instancji wytycznych wynikających z treści prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2017 r., o sygn. II SA/Rz 961/16. W sposób prawidłowy wyznaczono w analizie urbanistycznej granice terenu tworzącego obszar analizowany służący zbadaniu przesłanek dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wyjaśniono w uzasadnieniu trzeciej analizy z dnia 13 lipca 2017 r., że szerokość frontu działki wynosi około 14 m, zatem trzykrotna szerokość tego frontu to 42 m. Stosując się do treści § 3 ust. 2 rozporządzenia wyznaczono granice obszaru analizowanego w odległości minimalnej tj. 50 m; obszar o jakim mowa został wyznaczony na mapie w takiej odległości od granic działek stanowiących teren inwestycji. Do ustalonego w ten sposób obszaru analizy zostały zaliczone w całości działki, które tylko częściowo wychodzą poza granice 50 m, co słusznie uzasadniono odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Należało tylko potwierdzić pogląd Organu, że w wypadku gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany przecina działkę ewidencyjną, to w takiej sytuacji uwzględnić należy powierzchnię całej tej działki a więc także tą jej część, która położona jest poza linią rozgraniczenia. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Analiza, o jakiej mowa w przytoczonym przepisie rozporządzenia, może odnosić się jedynie do całej działki, gdyż to cała działka może spełniać określone funkcje i jako taka podlega charakterystyce, pod kątem warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 maja 2018 r., sygn. IV SA/Po 214/18, CBOSA). Uwzględnienie w analizie wskazanej w skardze działki nr 655, było uzasadnione w świetle przywołanych regulacji. Ponadto, na konieczność analizy zabudowy i zagospodarowania w/w działki zwrócił uwagę WSA w uzasadnieniu przytoczonego już wyżej wyroku. Zatem w tej sytuacji jej pominięcie przez Organ stanowiłoby naruszenie art. 153 P.p.s.a..

II. Nie nastąpiło zarzucane w skardze naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia. Wskazany przepis brzmi : Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jednocześnie ust. 4 § 4 rozporządzenia, wyraźnie zezwala na dopuszczalność wyznaczenia innej linii zabudowy, jeżeli wynika to z treści analizy. Na podstawie tej regulacji Organ wyznaczył w decyzji 8 m linii zabudowy licząc od krawędzi jezdni, uzasadniając to treścią wniosku inwestora oraz nawiązaniem do budynku znajdującego się na sąsiedniej działce o nr 661/1. Podjęte działanie mieszczą się w treści powołanego wyżej przepisu, bowiem obiekt na działce o nr 661/1 pełni tą samą funkcje usługowo – handlową, jaką ma pełnić planowany przez inwestorów budynek na działce nr 663/3 i 663/1. Z uwagi na odmienne funkcje budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr 662/1 oraz planowanej zabudowy, nie można było stwierdzić konieczności zachowania linii zabudowy wyznaczonej przez obiekt mieszkalny na działce o nr 662/1. Innymi słowy, Skarżąca nie może skutecznie wymagać, aby linia nowej zabudowy odpowiadała linii frontu należącego do niej budynku, bowiem wniosek inwestorów wyraźnie przewiduje rozbiórkę istniejącego na działce o nr 663/1 obiektu mieszkalnego i posadowienie na niej zupełnie nowego budynku o innych parametrach oraz funkcji. Ta nowa zabudowa nie będzie już zabudową bliźniaczą. Kwestia ograniczenia dostępu do światła jak również wyznaczenia innych szczegółowych parametrów inwestycji będzie rozstrzygana w odrębnym postępowaniu administracyjnym w ramach sprawy o wydanie pozwolenia na budowę.

IV. Odnieść się również należało do poruszonej w skardze kwestii wielkości powierzchni zabudowy. W świetle § 5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Natomiast według § 5 ust. 2 w/w aktu normatywnego, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Organ w oparciu o treść przeprowadzonej analizy obejmującej konkretne i opisane działki znajdujące się w granicach obszaru analizowanego, wyznaczył powierzchnie zabudowy w granicach od 17,62 % do 44,74%. Zasadnie autor analizy odwołując się do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia oraz adekwatnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyjaśnia, że w obszarze analizowanym znajdują się działki o zróżnicowanej powierzchni oraz powierzchni zabudowy, stąd średni wskaźnik powierzchni nowej zabudowy nie daje właściwego obrazu zagospodarowania działek sąsiednich. Organ odstępuje więc od zasady wyznaczania powierzchni zabudowy w oparciu o średni wskaźnik dla obszaru analizowanego, co przekonująco uzasadnia. Wobec faktu znaczącego zróżnicowania powierzchni zabudowy terenów działek w obszarze poddanym analizie urbanistycznej, należało potwierdzić stanowisko organów obu instancji o dopuszczalności zastosowania przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia i wyznaczenia tego parametru w sposób określony w decyzji.

V. Wreszcie podniesiona w skardze sprawa naruszenia art. 8 § 1 K.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa), nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu o oddaleniu skargi. Ocena upływu czasu pomiędzy wydaniem decyzji a jej wysłaniem do stron za pomocą operatora pocztowego, nie ma znaczenia dla legalności decyzji administracyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca dla zakwestionowania negatywnej z Jej punktu widzenia praktyki SKO winna wykorzystać inne niż skarga sądowoadministracyjna środki ochrony prawnej (np. skarga o jakiej mowa w art. 227 K.p.a.).

Reasumując, SKO nie naruszyło art. 138 § 1 K.p.a. utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. Organ pierwszej instancji działał bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykonując wytyczne podane w prawomocnym wyroku WSA z dnia 21 lutego 2017 r. o sygn. II SA/Rz 961/16. Wykazano w sposób nie budzący wątpliwości spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nie sposób też kwestionować rozstrzygnięcia Organu na temat szczegółowych parametrów architektoniczno – urbanistycznych planowanej inwestycji, jak np.: geometria dachu, szerokość elewacji frontowej. Wyszczególnione i dokładnie scharakteryzowane w analizie działki dostępne z tej samej drogi publicznej, pozwalały uznać wypełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. O możliwości spełnienia tego wymogu z uwagi na istniejące cechy zabudowy terenów sąsiednich pośrednio wypowiedział się już WSA w opisanym wyżej wyroku, stwierdzając konieczność uznania za działkę sąsiednią wszystkich działek obszaru analizowanego jak również uwzględnienia parametrów zabudowy działki o nr 665, znajdującej się bezpośrednio przy ul. [...] i posiadającej zabudowę o tożsamej funkcji z planowaną inwestycją. Dlatego też decyzja Organu pierwszej instancji jako zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego, winna była pozostać w obrocie prawnym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

WSA działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji takich naruszeń prawa, które przekonywałyby do zastosowania kompetencji kasacyjnych w oparciu o art. 134 i 135 K.p.a.

Z wyłożonych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na treść art. 200 P.p.s.a.