Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2497/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 10 stycznia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 823/23 o odrzuceniu skargi T.K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2023 r., znak: ZOA-VIII.7721.17.2020 w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie postanowieniem z 13 września 2023 r., II SA/Lu 823/23, odrzucił skargę T.K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (LWINB) z 22 czerwca 2023 r., znak: ZOA-VIII.7721.17.2020, w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na w/w postanowienie LWINB w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego. Organ wojewódzki wydał zaskarżone postanowienie jako organ I instancji, a więc od tego postanowienia skarżącemu przysługiwało w terminie 7 dni od jego doręczenia, zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB). Tymczasem skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia, nie skorzystał z tego uprawnienia i wniósł skargę do sądu.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł T.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa) zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 52 § 1 Ppsa poprzez błędną wykładnię, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi, a miało to wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa;

2) art. 52 § 2 Ppsa poprzez błędną wykładnię, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie, w zw. z art. 78 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz.), gdy postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w Biłgoraju jako organ I instancji), LWINB jako organ II instancji, a zaistniałe zagadnienie zawieszenia postępowania jest kwestią wpadkową toczącego się postępowania wznowieniowego, sprowadzające się do zaistnienia organu III stopnia w postaci Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego (dalej GINB), zaś w niniejszej sprawie zapadły wyroki: WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19; z 7 stycznia 2021 r., II SA/Lu 588/20; z 14 września 2021 r. II Sa/Lu 495/21; z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; z 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22 i wynikającą z nich prawomocność formalną i materialną, o których mowa w art. 170 Ppsa, i art. 171 Ppsa, jak i wynikającą z art. 153 Ppsa ocenę prawną, czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi, a miało to wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa;

3) art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa oraz § 3 Ppsa poprzez błędną wykładnię wyrażenia sąd odrzuca skargę "jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne" i niewłaściwe jego zastosowanie w zw. z art. 52 § 1 Ppsa w zw. z art. 52 § 2 i 3 Ppsa, pominięcie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19; z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20; z 14 września 2021 r. II SA/Lu 495/21; z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; z 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22 w zw. z art. 59 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb), czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi, a miało to wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa;

4) art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa w zw. z art. 1 Ppsa i w zw. z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2, art. 178 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 326, 26/10/2012 P. 0001 - 0390, dalej "Traktatem o Unii Europejskiej" lub TUE), art. 267 akapit 1-3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 17 ust. 1, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 41 ust. 1, 2 i 3, art. 41 ust. 2 lit. a), b), c), art. 47 akapit pierwszy i drugi, art. 51 ust 1, art. 52 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2016/C 202/02, zwanej dalej "Kartą Praw Podstawowych" lub "KPP"), art. 4, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7, art. 8 ust. 1 i 2,art. 9, art. 17 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (Decyzja w Sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (2011/C 285/03; Dz.U.UE C z 29 września 2011 r., dalej Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej) w zw. z. art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz.U z 1993, nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 14 ust. 1 zdanie 1 i 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. 1977 r. nr 38, poz. 167) polegające na uznaniu, iż skarga jest niedopuszczana, co skutkowało w istocie pozbawieniem skarżącego skutecznej ochrony sądowej i prawidłowej kontroli przebiegu postępowania administracyjnego, a zarazem godzące w chronione prawo do dobrej administracji, a które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, czyli zamykające stronie prawa dochodzenia jej konstytucyjnych praw;

5) art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa w zw. z art. 41 ust. 2 lit. a) KPP w zw. z art. 164 Ppsa poprzez nieważność postępowania, gdyż odpowiedź na skargę, o której mowa w art. 54 § 2 Ppsa, LWINB nadał 14 września 2023 r., a doręczono stronie w tym samym dniu (25.09.2023 r.), w którym otrzymała postanowienie WSA w Lublinie z dnia 13 września 2023 r. (nadane 18.09.23 r.), tym samym została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do żądań i twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, obrony swych praw, zaś sąd przyjął stanowisko zaprezentowane przez organ w odpowiedzi na skargę i odrzucił skargę postanowieniem;

6) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137, Pusa), art. 3 § 1 Ppsa w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, art. 3 § 3 Ppsa, art. 1 Ppsa w zw. z art. 7, 184 Konstytucji RP poprzez uchylenie się od przeprowadzenia prawidłowej kontroli administracji publicznej i niewykonanie swego ustrojowego obowiązku, a także brak zastosowania środków określonych w ustawie, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby nie odrzucenie skargi, podlegałaby ona merytorycznemu rozpatrzeniu;

7) art. 133 § 1 Ppsa zw. z art. 141 § 1 i 4 zdanie pierwsze Ppsa w zw. z art. 166 Ppsa w zw. z art. 3 § 1 Ppsa, art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, art. 1 Ppsa, art. 153 Ppsa, art. 170 Ppsa, art. 171 Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4) ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775, K.p.a.), art. 101 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 141 § 1 K.p.a., art. 144 K.p.a., art. 15 K.p.a., gdyż sąd nie uwzględnił przebiegu całego postępowania, a przez to również wszystkich czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, czego konsekwencją była błędna ocena prawna skutkująca odrzuceniem skargi i tym samym naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, dlatego też naruszenie tego przepisu mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy;

8) art. 183 § 2 pkt 3 Ppsa w zw. z art. 106 § 3 i 5 Ppsa w zw. z art. 233 § 1 i 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. 2023, poz. 1550 ze zm., K.p.c.) polegające na zastosowaniu przez sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19, z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20, z 14 września 2021 r. II SA/Lu 495/21, z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; z 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22 w zw. z art. art. 59 ust. 7 uPb, co doprowadziło do odrzucenia skargi zamiast jej merytorycznego rozpatrzenia, a w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, bowiem określająca ją kwestia prawna została już prawomocnie przesądzona na właściwej drodze sądowoadministracyjnej;

9) art. 78 Konstytucji, art. 15 K.p.a. w zw. z art. 101 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 141 § 1 K.p.a., art. 144 K.p.a. w zw. z art. art. 153, art. 170, art. 171 Ppsa poprzez ich błędną wykładnię, gdyż obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, a przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji (LWINB), przy czym dotyczy on kwestii incydentalnej jakim jest zawieszenie postępowania, a przyczyna zawieszenia (status strony) była przedmiotem oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19; z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20; z 14 września 2021 r. II SA/Lu 495/21; z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22 w zw. z art. 59 ust. 7 uPb. Przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż na postanowienie LWINB przysługuje zażalenie do GINB prowadziłoby w konsekwencji, zgodnie z art. 13 § 2 Ppsa stanowiącym, iż do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona tj. WSA w Warszawie, gdy w niniejszej sprawie WSA w Lublinie przeprowadzał wielokrotnie kontrolę legalności LWINB w Lublinie i uchylał jego decyzję, a niniejsza sprawa związana jest z wykonaniem oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, i pominięciu art. 14 Ppsa;

10) art. 170 Ppsa, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, gdy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby;

11) art. 153 Ppsa, w zw. z art. 2, art. 7, art. 173, art. 174 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię, gdy z art. 153 Ppsa wynika, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, natomiast GINB nie jest organem, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia i mogłoby prowadzić do niestosowania przez niego ocen prawnych i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19, z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20, z 14 września 2021 r. II SA/Lu 495/21, z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22 skoro z treści przepisu nie wynika w stosunku do niego taki obowiązek; jak również przyjmowanie, iż wydanie decyzji przez LWINB uzależnione jest od wydania decyzji przez GINB, czy uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2023 r., VII SA/Wa 197/23 skutkuje nieważnością postępowania w oparciu o art. 183 § 2 pkt 3 Ppsa, gdyż sprawa w tym zakresie została już prawomocnie osądzona;

Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa, skarżący zarzuca także naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 59 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w zw. z art. 153 Ppsa, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone zostały w wyrokach WSA w Lublinie z 24 października 2019 r., II SA/Lu 262/19, z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20, z 14 września 2021 r. II Sa/Lu 495/21, z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21, z 15 grudnia 2022 r., II SA/Lu 554/22, a sprawa w tym zakresie została już prawomocnie osądzona, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 183 § 2 pkt 3 Ppsa.

Z uwagi na powyższe skarżący wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania;

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych;

3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W przekonaniu skarżącego przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest orzeczenie wydane przez organ orzekający w sprawie w II instancji (LWINB), przy czym dotyczy on kwestii incydentalnej, jakim jest zawieszenie postępowania. Przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż na postanowienie LWINB przysługuje zażalenie do GINB (jako organu II instancji) prowadziłoby w konsekwencji, zgodnie z art. 13 § 2 Ppsa stanowiącym, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, tj. do przyjęcia, iż właściwy byłby WSA w Warszawie, gdy w niniejszej sprawie WSA w Lublinie przeprowadzał wielokrotnie kontrolę legalności LWINB i uchylał jego decyzje, a niniejsza sprawa związana jest z wykonaniem oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach WSA w Lublinie z 24 października 2019, II SA/Lu 262/19, z 7 stycznia 2021 r. II SA/Lu 588/20, z 14 września 2021 r. II SA/Lu 495/21, z 12 października 2021 r. II SA/Lu 284/21; z 15 grudnia 2022 r. II SA/Lu 554/22.

Tym samym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – zaistniały stan faktyczny nie został prawidłowo ustalony przez sąd. Występujące wątpliwości mają ścisły związek z okolicznościami sprawy i nie da się ich wyjaśnić w oderwaniu od okoliczności sprawy poprzez udzielenie abstrakcyjnej odpowiedzi na zadane pytanie, stanowiącej wzorzec interpretacyjny we wszystkich sprawach tego typu. Z powyższych względów zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy brak było podstaw do odrzucenia skargi na tej podstawie.

Nadto skarżący kasacyjnie podnosi, że w niniejszej sprawie wobec braku możliwości zapoznania się z odpowiedzią na skargę przez stronę, i wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi przez WSA w Lublinie, strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw i ustosunkowania się do wniosku i twierdzeń organu zwartych w odpowiedzi na skargę, jest to o tyle istotne, gdyż organ wnosił o odrzucenie skargi, a więc orzeczenie sądu jest tożsame z wnioskiem organu, bez wiedzy strony i możliwości ustosunkowania się do tego. Odpowiedź na skargę została nadana listem poleconym dnia 14 września 2023 r. Postanowienie o odrzuceniu skargi wydano 13 września 2023 r., a nadano listem poleconym 18 września 2023 r. Oba pisma doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 września 2023 r.

W skardze kasacyjnej przywołano ponadto treść szeregu przepisów prawa tak polskiego, jak i europejskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawidłowość postanowienia z 13 września 2023 r., wydanego przez WSA w Lublinie II SA/Lu 823/23, a odrzucającego skargę T.K. na postanowienie LWINB w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego.

Stosownie do art. 52 § 1 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 powołanej ustawy - przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W zaskarżonym postanowieniu, sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem wywiódł, że skarżący, składając skargę na postanowienie LWINB z 22 czerwca 2023 r., nie wyczerpał środka zaskarżenia jaki przysługiwał mu od wskazanego aktu, co oznacza, że nie dopełnił warunku niezbędnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a wymaganego w art. 52 § Ppsa, warunkującego kontrolę sądu administracyjnego meriti.

Stanowiące w niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia postanowienie o zawieszeniu postępowania odwoławczego trafnie sąd pierwszej instancji potraktował jako wydane w I instancji, dlatego przysługuje na nie zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 101 § 3 w zw. z art. 141 § 1 i 2 oraz art. 144 K.p.a.), a dopiero w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Sama strona skarżąca kasacyjnie przyznaje, że przedmiotem jej skargi było postanowienie tzw. incydentalne, zatem rozstrzygało ono oznaczoną kwestię procesową w I instancji, niezależnie od tego, że zapadło ono w postępowaniu odwoławczym. Organem wyższego stopnia w stosunku do LWINB jest GINB. Zgodnie bowiem z art. 88a ust. 1 pkt 1 uPb Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykonuje zadania określone przepisami prawa budowlanego, a w szczególności: pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewodów i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego (...).

Z powyższego wynika zatem, że skarżący nie zgadzając się z treścią postanowienia LWINB z 22 czerwca 2023 r. winien – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) – wnieść zażalenie do GINB, co dopiero w dalszej kolejności otwierało mu drogę do kontroli sądu administracyjnego odnośnie trafności rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego, zatem przedmiotu zaskarżenia odrębnego od sprawy wywołanej wniesionym odwołaniem. O możliwości złożenia zażalenia na ww. postanowienie LWINB skarżący został prawidłowo pouczony przez organ wojewódzki, ale wbrew temu pouczeniu nie zastosował się do niego. Niewyczerpanie przez skarżącego w przedmiotowej sprawie środka zaskarżenia w/w postanowienia (zażalenia), które mu służyło w myśl art. 101 § 1 K.p.a., spowodowało niedopuszczalność skargi w konsekwencji dyspozycji art. 52 § 1 Ppsa i skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, co też zasadnie uczynił sąd pierwszej instancji.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że zarzut wobec sądu wojewódzkiego dotyczący uprzedniego niedoręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na skargę, przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia sądu, nie może odnieść zamierzonego skutku. Sąd wojewódzki na etapie badania dopuszczalności skargi uznał, że podlega ona odrzuceniu, a w razie niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć. Nie ulega wątpliwości, że sąd pierwszej instancji nie doręczył stronie skarżącej odpowiedzi na skargę przed wydaniem zaskarżonego postanowienia i że taki obowiązek wynikał z obowiązującego prawa. Zwrócić należy uwagę, że nie ma podstaw do przyjęcia (nie wykazała ich zwłaszcza skarga kasacyjna), że zarzucana nieprawidłowość sądu mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji wydał postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na wskazane w jego uzasadnieniu przyczyny, a nie dlatego, że zapoznał się z treścią odpowiedzi na skargę, której nie otrzymała strona skarżąca. Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że to odpowiedź na skargę zdeterminowała rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. Dodatkowo podkreślić trzeba, że w świetle utrwalonych poglądów doktryny i orzecznictwa "pozbawienie możności obrony swych praw" należy rozumieć ściśle. Zachodzi ono, gdy zaistniałe uchybienie godzi w istotę procesu i stawia pod znakiem zapytania spełnienie jego celu w konkretnym przypadku. Zaistnieć ono może zatem jedynie w razie kardynalnych uchybień, gdy chodzi o udział strony w postępowaniu sądowym (np. wydanie wyroku bez zawiadomienia strony o rozprawie poprzedzającej jego wydanie), a nie jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie (por. J. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 261; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 570; Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, tom I, s. 597-598 i powołane w tych publikacjach orzecznictwo).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wobec tego podniesione w skardze kasacyjnej wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Wobec skutecznego i zgodnego z prawem odrzucenia przez sąd I instancji przedmiotowej skargi z przyczyn formalnych, Sąd Naczelny nie może odnosić się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 7 uPb w zw. z art. 153 Ppsa, albowiem sąd wojewódzki wskutek braku wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia słusznie nie przystąpił do oceny merytorycznej postanowienia LWINB z 22 czerwca 2023 r.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji.