Wyrok NSA, sygn. akt GSK 639/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: W hipotezie art. 29 w związku z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17 ze zm./, określającej przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, nie mieści się naruszenie zasady pierwszeństwa określonej w art. 11 tej ustawy.

TEZY

W hipotezie art. 29 w związku z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 poz. 17 ze zm./, określającej przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, nie mieści się naruszenie zasady pierwszeństwa określonej w art. 11 tej ustawy.


SENTENCJA

Sygn. akt GSK 639 /04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lipca 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.), Sędziowie NSA Jacek Chlebny, Janusz Drachal, Protokolant Marlena Chmielewska, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Tiffany & CO, Niederlassung München od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2004 r. sygn. akt 6 II SA 1160/02 w sprawie ze skarg Tiffany & Broadway, Inc. Div. of Texpol Corporation Houston, USA - na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 18 stycznia 2001 r. nr Sp. 37/00 w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego oraz na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia 2 kwietnia 2001 r. nr Sp. 37/00 nj w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Tiffany and Co Niederlassung München na rzecz Tiffany and Broadway Inc. Div. of Texpol Corporation Houston, Texas USA kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

W dniu l marca 2000 r. firma TIFFANY & BROADWAY, Inc. Div. of Texpol Corporation, USA, wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie w całości prawa ochronnego, rozciągającego się na teren Rzeczypospolitej Polskiej, a wynikającego z rejestracji międzynarodowej nr IR-581240 znaku towarowego TIFFANY & Co.

W uzasadnieniu swojego wniosku firma TIFFANY & BROADWAY, Inc. podniosła, iż zgłosiła do Urzędu Patentowego RP w dniu 7 lutego 1996 r. do zarejestrowania za nr Z-156110 znak towarowy słowno-graficzny TIFFANY oraz za nr Z-156112 znak towarowy słowno-graficzny TIFFANY & BROADWAY, Inc. do oznaczania szeregu towarów i usług. Urząd Patentowy RP w dwóch pismach z dnia 2 lipca 1998 r. poinformował wnioskodawcę, że zgłoszony przez niego znak nr Z-156110 (TIFFANY) jest podobny w rozumieniu art. 9 ust. l pkt l cyt. ustawy o znakach towarowych do zarejestrowanego z pierwszeństwem od dnia 21 grudnia 1991 r. pod nr IR-581240 na rzecz TIFFANY & Co. z Niemiec znaku towarowego TIFFANY & Co. przeznaczonego do oznaczania towarów: w klasach 36 i 37. Również znak TIFFANY & BROADWAY, Inc. zgłoszony za nr Z-156112, jest podobny w rozumieniu art. 9 ust. l pkt 2 ustawy o znakach towarowych do znaku TIFFANY & Co.

Według wnioskodawcy rejestracja międzynarodowa znaku TIFFANY & Co została uznana w Polsce na podstawie "późniejszego wyznaczenia", tzn. rozszerzenia żądanej ochrony terytorialnej w dacie 2 maja 1997 r., o czym ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" Nr 8 z 1998 r., na stronie 1013.

Zgłoszenia krajowe nr Z-156110 i nr Z-156112 znaków towarowych zostały zaś dokonane przez wnioskodawcę w dacie 7 lutego 1996 r., a więc były wcześniejsze na terytorium RP niż ,,późniejsze wyznaczenie" zgłoszenia międzynarodowego nr IR-581240. Skoro rejestracja międzynarodowa nr IR-581240 znaku towarowego TIFFANY & Co. była późniejsza i stanowiła przeszkodę dla rejestracji krajowych zgłoszeń nr Z-156110 i nr Z-156112, to - w opinii wnioskodawcy - zaszły przesłanki do unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego TIFFANY & Co.

Urząd Patentowy decyzją z dnia 18 stycznia 2001 r., podjętą w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek firmy TIFFANY & BROADWAY, Inc. o unieważnienie prawa z rejestracji międzynarodowej IR-581240 znaku TIFFANY & Co.

Urząd stwierdził, że powołane we wniosku o unieważnienie międzynarodowej rejestracji tego znaku TIFFANY & Co. - jako podstawa prawna unieważnienia - przepisy art. 8 pkt 2 i art. 11 ustawy o znakach towarowych nie mają w tej sprawie zastosowania. Jeżeli chodzi o naruszenie art. 11 cyt. ustawy, to bez względu na fakt, czy przepis ten został naruszony przez Urząd Patentowy w postępowaniu administracyjnym przy uznaniu rejestracji międzynarodowej czy też nie - przepis ten nie został wymieniony w treści art. 29 ustawy o znakach towarowych określającym podstawy unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego i dlatego nie może być podstawą unieważnienia rejestracji międzynarodowej.

Zdaniem Urzędu Patentowego nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, głównie dlatego, że wnioskodawca nie uzasadnił skutecznie swojego stanowiska, ani też nie wskazał żadnego dowodu na jego potwierdzenie, poza wymienieniem tego przepisu jako podstawy unieważnienia.

Firma TIFFANY & BROADWAY, Inc. odwołała się od tej decyzji Urzędu Patentowego RP do Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP, zarzucając jej przede wszystkim naruszenie przepisów prawa procesowego i wniosła o uchylenie decyzji i wydanie w tym zakresie nowej decyzji, bądź też o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania zarzuciła, że Urząd Patentowy RP nie zastosował się do reguły pierwszeństwa i uznał w Polsce na podstawie "późniejszego wyznaczenia" w dacie 2 maja1997 r. rejestrację międzynarodową IR-581240 nie biorąc pod uwagę zgłoszeń znaków wnioskującej firmy TIFFANY & BROADWAY, Inc. dokonanych dużo wcześniej (najwcześniejsze z 1995 r.).

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001r., Nr 49, poz. 508 ze zm.) przekazano tę sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 lutego 2004 r. pełnomocnik firmy skarżącej - TIFFANY & BROADWAY, Inc., złożył do akt sprawy kopie dwóch decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Patentowego RP z dnia 5 listopada 2003 r., którymi Urząd uchylił swoje wcześniejsze dwie decyzje z dnia 30 maja 2000 r. o odmowie rejestracji znaków towarowych TIFFANY i TIFFANY & BROADWAY Inc., zgłoszonych przez skarżącego odpowiednio pod numerami Z-156110 i Z-156112. Z rozstrzygnięć tych wynika, iż Urząd wydając w maju 2000 r. decyzje odmawiające rejestracji znaków towarowych słowno-graficznych zgłoszonych przez firmę TIFFANY & BROADWAY, Inc. uznał, iż są one podobne w takim stopniu do znaku towarowego słownego TIFFANY, powszechnie znanego, zarejestrowanego na rzecz firmy TIFFANY & Co. z Nowego Jorku- USA, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mogłyby wprowadzić w błąd, co do pochodzenia towarów. Uchylając te decyzje w listopadzie 2003 r. Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego uznała, iż twierdzenie Urzędu, że powyższe oznaczenie TIFFANY jest powszechnie znane na terenie Polski nie zostało poparte wskazaniem choćby jednej z przesłanek, warunkujących uznanie tego oznaczenia za znak powszechnie znany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną i wyrokiem z dnia uchylił decyzję Urzędu Patentowego z dnia 18 stycznia 2001 r.

W ocenie Sądu decyzja Urzędu Patentowego RP naruszyła przepisy prawa materialnego - art. 8 pkt 2 w związku z art. 29 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

Sąd stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 29 ustawy o znakach towarowych, prawo z rejestracji znaku towarowego może być unieważnione w całości lub w części, jeżeli nie były spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji, określone w przepisach art. 4, art. 6-9 i art. 32 tej ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. l ustawy o znakach towarowych przedsiębiorstwo, na którego rzecz został zarejestrowany znak towarowy, nabywa wyłączne prawo używania znaku w obrocie gospodarczym na całym terytorium państwa dla towarów objętych rejestracją. Rezultatem nadania prawu z rejestracji znaku towarowego charakteru prawa wyłącznego jest możliwość udzielenia ochrony tylko na podstawie jednego zgłoszenia znaku towarowego.

W przypadku skarżącego - TIFFANY & BROADWAY, Inc. i uprawnionego z rejestracji międzynarodowej - firmy TIFFANY & Co. Niederlassung z siedzibą w Monachium w Niemczech, w wyniku niezależnych zgłoszeń znaków towarowych doszło do kolizji podań o zarejestrowanie znaku towarowego. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości to, że ta kolizja powinna być rozstrzygnięta przez Urząd Patentowy RP zgodnie z zasadą pierwszeństwa, albowiem zgodnie z art. 43 ust. l ustawy o znakach towarowych w toku postępowania Urząd Patentowy RP bada, czy zgłoszony znak odpowiada ustawowym warunkom rejestracji oraz czy nie narusza praw osób trzecich.

Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP w toku postępowania administracyjnego bezspornie naruszył zasadę pierwszeństwa wyrażoną w art. 11 ustawy o znakach towarowych, ustalaną według kryterium czasu zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP, albowiem z akt postępowania wynika jednoznacznie, iż rejestracja międzynarodowa nr IR-581240 - wg publikacji w Biuletynie Les Marques Internacjonales 02/92 - została uznana w Polsce na podstawie "późniejszego wyznaczenia", tzn. rozszerzenia żądanej ochrony terytorialnej w dacie 2 maja 1997 r. Bezsporne zdaniem Sądu, jest również to, iż zgłoszenia krajowe nr Z-156110 i nr Z-156112 znaków towarowych zostały dokonane przez skarżącego w dacie 7 lutego 1996 r., a więc były wcześniejsze na terytorium RP niż "późniejsze wyznaczenie" zgłoszenia międzynarodowego nr IR-581240. Z tego względu rejestracja znaku towarowego TIFFANY & Co była niedopuszczalna w świetle przepisu art. 8 pkt l ustawy o znakach towarowych, który stanowi, że niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, jeżeli znak jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego.

Zdaniem Sądu skarżąca firma TIFFANY & BROADWAY, Inc., której w świetle przepisu art. 11 ustawy o znakach towarowych przysługiwało prawo pierwszeństwa w uzyskaniu ochrony na zgłoszony znak towarowy, miała interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego na podstawie art. 8 pkt l wspomnianej ustawy.

Skarżący występując z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji międzynarodowej wskazał, jako podstawę swego wniosku, przepis art. 8 pkt 2 i art. 11, jak również przepis art. 43 ust. l ustawy o znakach towarowych. Wprawdzie przepis art. 11 ustawy o znakach towarowych rzeczywiście nie jest wymieniony w art. 29 tej ustawy, jako podstawa unieważnienia prawa z rejestracji, niemniej -zdaniem Sądu - skarżący wskazał precyzyjnie zakres naruszenia ustawowych warunków rejestracji (naruszenie zasady pierwszeństwa) i organ administracji zobowiązany był zakwalifikować to naruszenie jako wadę świadczącą o rejestracji znaku towarowego mimo przeszkody określonej w art. 8 pkt l cyt. ustawy.

Nie można zdaniem Sądu uznać, że naruszenie zasady pierwszeństwa, o której mowa zarówno w art. 4 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej, jak również w art. 11 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych skutkuje wyłącznie unieważnieniem decyzji o rejestracji. Naruszenie wspomnianej zasady stanowi bowiem podstawę unieważnienia prawa wynikającego z rejestracji znaku towarowego.

Z tych przyczyn Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie i uchylił decyzję Urzędu Patentowego odmawiającą unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego TIFFANY & Co.

Firma Tiffany & CO. z siedzibą w Monachium w Niemczech, reprezentowana przez radcę prawnego D. R., wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2004r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy o znakach towarowych w związku z art. 315 ust. 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż udzielenie ochrony w Polsce dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TIFFANY & CO. nr IR-581240 jest sprzeczna z prawem, gdyż zostało dokonane z pogwałceniem zasady pierwszeństwa wyrażonej w art. 11 ustawy o znakach towarowych;

2. naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 stycznia 1985 roku (Dz. U. z 1985 r. Nr 5 poz. 17 ze zm.), w związku z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 117 poz. 1119 ze zm.), zwanej dalej pwp, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu istnienia interesu prawnego po stronie TIFFANY & BROADWAY, Inc. Div. Of Texpol Corporation w unieważnieniu prawa z rejestracji znaku towarowego TIFFANY & Co. nr IR-581240;

3. naruszenie przepisu art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak oparcia rozstrzygnięcia o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, co w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Strona skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w zaskarżonym wyroku uznając, iż Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji art. 11 uzt, co miało w konsekwencji wpływ na wadliwe zastosowanie przepisu art. 8 pkt 1 tejże ustawy. Skarżąca stwierdziła, iż przepis art. 11 uzt statuuje zasadę pierwszeństwa do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego, wynikającą z daty prawidłowego zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji w Urzędzie Patentowym. Skarżący w oparciu o doktrynę wskazał, że: "pierwszeństwo wywiera jednocześnie dwa skutki: pozytywny i negatywny. Skutek pozytywny ujawnia się w stosunku zgłaszający - Urząd Patentowy i polega na tym, że najwcześniejsze pierwszeństwo jest przesłanką wydania decyzji o rejestracji znaku towarowego. Skutek negatywny tego pierwszeństwa oznacza wyłączenie z ochrony znaków towarowych zawartych w zgłoszeniach z późniejszym pierwszeństwem." (R. Skubisz "Prawo znaków towarowych. Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997, s. 114). Jednakże zdaniem Strony skarżącej, realizacja tego negatywnego skutku zasady pierwszeństwa tj. wyłączenia z ochrony znaków zawartych w zgłoszeniach późniejszych, zależy od spełnienia dodatkowych przesłanek, określanych w doktrynie jako warunki formalne i materialne. Warunki formalne przejawiają się w tym, iż na podstawie zgłoszenia z najwcześniejszym pierwszeństwem jest udzielane prawo z rejestracji znaku towarowego, a zatem najwcześniejsze pierwszeństwo wyłącza z ochrony znaki towarowe zgłoszone z późniejszym pierwszeństwem, pod warunkiem wydania decyzji o rejestracji w odniesieniu do znaku towarowego z wcześniejszym pierwszeństwem. Wszystkie warunki formalne rozstrzygania kolizji zgłoszeń znaków towarowych znajdują wyraz w postępowaniu o zarejestrowanie znaku towarowego. Zdaniem Skarżącego, z art. 43 ust. 1 w związku z art. 11-12 uzt wynika obowiązek Urzędu Patentowego sprawdzenia w toku badania poprzedzającego wydanie decyzji o rejestracji - czy nie ma już zgłoszenia zawierającego taki sam lub podobny znak towarowy z wcześniejszym pierwszeństwem. Warunki materialne nakazują z kolei, z chwilą zrealizowania warunków formalnych, zestawić zakres żądanej ochrony w zgłoszeniu z późniejszym pierwszeństwem z zakresem ochrony prawa z rejestracji udzielonego na podstawie zgłoszenia z wcześniejszym pierwszeństwem. W tym zakresie należy zaś stosować te same kryteria podobieństwa towarów i oznaczeń jak w przypadku zgłoszenia znaku towarowego już po udzieleniu prawa z rejestracji znaku towarowego tj. przesłanki wskazane w przepisach art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 uzt.

Mając powyższe na uwadze, Strona skarżąca, uznała, iż Urząd Patentowy RP w postępowaniu dotyczącym udzielenia ochrony w Polsce dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TIFFANY & CO. nr IR-581240 nie naruszył przepisu art. 11 uzt.

Stanowisko Sądu, według skarżącej, w tym zakresie jest wadliwe, ponieważ WSA dokonał interpretacji zasady pierwszeństwa jedynie w oparciu o badanie dat wniesienia zgłoszeń znaków towarowych zgłoszonych przez TIFFANY & BROADWAY, Inc. oraz daty wyznaczenia na Polskę międzynarodowej rejestracji znaku towarowego nr IR-581240.

Zdaniem Strony skarżącej, nie istniały inne wcześniejsze prawa wynikające z rejestracji, zgłoszeń bądź powszechnie znanych znaków towarowych, które spełniałyby kryteria podobieństwa towarów i oznaczeń określone w przepisach art. 9 ust 1 pkt 1 lub art. 9 ust 1 pkt 2 uzt. Stąd Urząd Patentowy RP, w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych, a w szczególności art. 11, w sposób prawidłowy i nienaruszający wcześniejszych praw innych podmiotów, udzielił ochrony dla międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TIFFANY & CO. nr IR-581240.

W ocenie skarżącej, dokonanej w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych, pomiędzy znakiem towarowym TIFFANY & CO nr IR-581240 a znakami towarowymi zgłoszonymi tj. TIFFANY oraz TIFFANY & BROADWAY INC nr Z-156110 i nr Z-156112 nie występuje relacja inna niż zbieżność oznaczenia "tiffany". Na tej jednakże podstawie nie należy wyciągać wniosku, iż Urząd Patentowy RP winien był odmówić ochrony dla znaku towarowego nr IR-581240, skoro wymienione zgłoszenia, mimo, iż zgłoszone zostały wcześniej, nie były do niego podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt.

Według skarżącej wskazywana przez Sąd "zasada pierwszeństwa" w rozumieniu art. 11 uzt nie została zatem pogwałcona, czego konsekwencją jest brak naruszenia dyspozycji przepisu art. 8 pkt 1 uzt, który z przedstawionych powyżej przyczyn w stanie faktycznym niniejszej sprawy, został w sposób wadliwy zastosowany przez WSA.

Jednocześnie skarżąca podniosła, iż Sąd Administracyjny nieprawidłowo ustalił, iż TIFFANY & BROADWAY, Inc. legitymował się interesem prawnym w unieważnieniu prawa z międzynarodowej rejestracji znaku towarowego TIFFANY & CO nr IR-581240.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust 1 uzt, z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy kto ma w tym interes prawny. Zdaniem strony skarżącej, interes prawny podmiotu występującego o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego jest warunkiem sine qua non możliwości wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa wyłącznego i w konsekwencji wszczęcia i prowadzenia postępowania w tej sprawie. W ocenie skarżącej firma TIFFANY & BROADWAY, Inc. nie legitymowała się interesem prawnym w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji nr IR-581240. Wobec tego WSA w sposób wadliwy zastosował art. 30 uzt, w przeciwnym bowiem razie uznałby, iż decyzja Wydziału Spraw Spornych Urzędu Patentowego RP z dnia 18 stycznia 2001 r, jest decyzją prawidłową.

Analiza skarżonego wyroku, zdaniem Skarżącego, pozwala także stwierdzić, że został on wydany z naruszeniem przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. W opinii Strony z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż WSA oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na wybranych dowodach, pomimo iż był zobowiązany do wnikliwego i pełnego rozpoznania całego materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach sprawy.

Według skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pomijając części informacji zawartych w dowodach złożonych w aktach postępowania, takich jak publikacja znaku towarowego nr IR-581240 w Biuletynie Les Marques Internacjonales, a także dane dotyczące zakresu ochrony zgłoszeń znaków towarowych nr Z-156110 oraz nr Z-156112. Informacje zawarte w tych materiałach potwierdzały w opinii strony brak pogwałcenia przez Urząd Patentowy RP art. 11 uzt w toku postępowania rejestracyjnego w sprawie znaku towarowego nr IR-581240. Strona podniosła, iż Sąd dokonał analizy tych dowodów w sposób wybiórczy, koncentrując się jedynie na analizie kryterium czasu zgłoszeń poszczególnych znaków towarowych. Nie uwzględnił natomiast pozostałych aspektów wynikających z zakresów ochrony tych oznaczeń, znajdujących potwierdzenie w dokumentach złożonych w aktach sprawy, czego konsekwencją było niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego w postaci wadliwego wskazania na naruszenie art. 8 pkt oraz art. 11 uzt. W ocenie skarżącego, WSA był zobowiązany wziąć pod uwagę wszystkie informacje dotyczące zakresu ochrony udzielonej dla znaku towarowego, będącego przedmiotem unieważnienia i zestawić go w sposób wnikliwy i wyczerpujący z zakresem ochrony, o jaką ubiegała się w Urzędzie Patentowym RP spółka TIFFANY & BROADWAY, Inc. Brak takiego rozstrzygnięcia należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Uczestnik postępowania - firma TIFFANY & BROADWAY, Inc. Div. of Texpol Corporation, wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną. Domagała się oddalenia tej skargi w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono m. in. , że obecna sytuacja formalno-prawna w tej sprawie uległa zdecydowanej zmianie, gdyż Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronne na zgłoszenia Z-156110 i nr Z-156112 decyzjami z dnia 1 kwietnia 2004 r. W związku z tym uczestnik postępowania zauważył, iż będzie konieczne rozpatrzenie sprawy o unieważnienie prawa z międzynarodowej rejestracji nr IR - 581240 wobec kolizji zakresu ochrony prawnej tych znaków towarowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Instytucja skargi kasacyjnej uregulowanej w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określenia podstaw skargi kasacyjnej (art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ustawą procesową) oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § 1 ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m. in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia (np. wyrok SN z 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało (na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu), a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997r. III CKN 13/97, OSN z 1997r., nr 8, poz. 114). (np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003r. I CKN 317/01, Lex nr 7888).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznacznie z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma.

Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej, przewidzianej w ustawie - Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi korespondują z ustanowieniem przymusu adwokacko - radcowskiego do sporządzenia tej skargi (art. 175 § 1 - 3 ustawy procesowej). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać (i egzekwować) podstawowej znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.

Zaskarżonym wyrokiem WSA w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z 18 stycznia 2001r. zarzucając temu organowi naruszenie art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) przez to, że nie uwzględnił wynikającej z art. 11 tej ustawy zasady pierwszeństwa do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego. Inaczej mówiąc, Sąd przyjął, że w dyspozycji art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych, według którego niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego mieści się rejestracja znaku dokonana z naruszeniem zasady pierwszeństwa, określonej w art. 11 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej strona skarżąca nie zakwestionowała przyjętej przez WSA wykładni przepisu art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Zarzuciła Sądowi jedynie niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wspomnianego art. 8 pkt 1 ustawy. Utrzymywała bowiem, że Urząd Patentowy udzielając na podstawie rejestracji międzynarodowej ochrony znakowi "Tiffany & Co." nie naruszył zasady pierwszeństwa, ponieważ znak ten nie był podobny do zgłoszonych wcześniej do zarejestrowania przez firmę Tiffany & Broadway Inc. dwóch znaków słowno - graficznych: "Tiffany" i "Tiffany & Broadway Inc." A zatem Sąd zastosował art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych do stanu faktycznego, nie objętego jego dyspozycją. Zdaniem skarżącej skoro nie naruszono zasady pierwszeństwa (art. 11 ustawy), to nie można było przyjąć, że rejestracja znaku "Tiffany & Co." była sprzeczna z obowiązującym prawem (art. 8 pkt 1 tej ustawy). Ponadto według skarżącej Sąd w ogóle nie badał kwestii podobieństwa tych znaków i przez to dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tych zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest to jednakże równoznaczne z uznaniem zaskarżonego wyroku za prawidłowy.

Sąd dokonał bowiem błędnej wykładni art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Błąd ten polega na przyjęciu, że w dyspozycji art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych mieści się również naruszenie art. 11 tej ustawy, a więc że przeszkodą rejestracji znaku towarowego, o której mowa w art. 8 pkt 1 ustawy (sprzeczność znaku z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego) może być również naruszenie zasady pierwszeństwa. Naczelny Sąd Administracyjny uważa za nieuzasadnione stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że nie ma znaczenia pominięcie w określonym w art. 29 ustawy o znakach towarowych katalogu przyczyn unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego naruszenia art. 11 (zasady pierwszeństwa), ponieważ naruszenie tej zasady należy kwalifikować jako wadę (przeszkodę) określoną w art. 8 pkt 1 ustawy.

Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że z art. 8 pkt 1 ustawy wynika, że sprzeczność z prawem ma dotyczyć samego znaku, a nie jego rejestracji. Przesłanką unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego na podstawie art. 29 w związku z art. 8 pkt 1 ustawy jest więc w zasadzie treść znaku sprzeczna z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego, nie zaś wadliwość rejestracji znaku, polegająca na niespełnieniu innych, niewymienionych w art. 29 ustawowych warunków jego zarejestrowania.

Ponadto WSA przyjmując, że naruszenie zasady pierwszeństwa (art. 11) może być przesłanką unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego bezpodstawnie przypisał samemu zgłoszeniu z wcześniejszym pierwszeństwem skutek w postaci powstania po stronie zgłaszającego uprawnienia do żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku zgłoszonego z późniejszym pierwszeństwem. Oznaczałoby to, że podmiot, który nie uzyskał jeszcze prawa z rejestracji znaku towarowego może skutecznie doprowadzić do pozbawienia innego podmiotu prawa do znaku już zarejestrowanego. Tymczasem wcześniejsze pierwszeństwo wyłącza z ochrony znaki towarowe zgłoszone z późniejszym pierwszeństwem, ale po zarejestrowaniu znaku wcześniej zgłoszonego. Wtedy dopiero powstaje prawo wyłączne do znaku, stanowiące źródło żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku zgłoszonego z późniejszym pierwszeństwem.

Skarżąca nie podniosła w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej wykładni art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Naczelny Sąd Administracyjny związany przy ocenie zaskarżonego wyroku granicami skargi kasacyjnej nie mógł więc uwzględnić tego naruszenia prawa.

Zarzuty skargi kasacyjnej mieszczące się w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 1 ustawy procesowej (naruszenie prawa materialnego) dotyczą naruszenia art. 8 pkt. 1 i art. 30 ust. 1 ustawy o znakach towarowych przez niewłaściwe ich zastosowanie. Uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 8 pkt 1 wskazuje, że strona skarżąca akceptuje zaprezentowaną przez Sąd wykładnię tego przepisu. Twierdzi natomiast, że został on niewłaściwie zastosowany i ta niewłaściwość polegała na jego zastosowaniu do stanu faktycznego, w którym nie naruszono zasady pierwszeństwa, ponieważ nie istniało podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi : TIFFANY & Co i znakami zgłoszonymi pod numerami Z - 156110 i Z - 156112. Skarżąca utrzymuje bowiem, że "pomiędzy znakiem towarowym TIFFANY & CO a znakami towarowymi zgłoszonymi tj. TIFFANY oraz TIFFANY & BROADWAY INC nie występuje relacja inna niż zbieżność oznaczenia "tiffany". W związku z tym uważa, że na tej podstawie nie należy wyciągać wniosku, iż Urząd Patentowy winien był odmówić ochrony dla znaku towarowego nr IR - 58 1240, skoro wymienione zgłoszenia, mimo, że zgłoszone zostały wcześniej, nie były do niego podobne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 uzt".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tych zarzutów nie można uznać za uzasadnione, ponieważ kwestia podobieństwa, czy niepodobieństwa pomiędzy wymienionymi znakami nie miała w rozpatrywanej sprawie żadnego znaczenia. Podobieństwo w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych znaku towarowego IR - 581240 (TIFFANY & CO) do znaków TIFFANY i TIFFANY & BROADWAY INC, zgłoszonych z wcześniejszym pierwszeństwem, mogłoby stanowić przeszkodę rejestracji znaku IR - 581240 i w konsekwencji uzasadniać unieważnienie prawa z rejestracji tego znaku tylko wtedy, gdyby znaki zgłoszone pod nr Z - 156110 i Z - 156112 były znakami zarejestrowanymi (co wyraźnie wynika z treści art. 9 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy).

Tym samych chybione są również zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd art. 133 § 1 ustawy procesowej, przez nieuwzględnienie tych okoliczności (dowodów), które wskazywały, że omawiane znaki towarowe nie były podobne, a zatem Urząd Patentowy nie naruszył zasady pierwszeństwa (art. 11 ustawy).

Odnosząc się, na zakończenie, do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd art. 30 ust. 1 ustawy o znakach towarowych przez niewłaściwe zastosowanie trzeba zauważyć, że wskazanie na taką formę naruszenia przepisu świadczy, że strona skarżąca zalicza go do prawa materialnego, a nie do prawa procesowego. Przepis ten stanowi, że z wnioskiem o uznanie prawa z rejestracji znaku towarowego za wygasłe, jak również z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Określa więc pojęcie strony - podmiotu, który ma prawo do zainicjowania takiego postępowania. Strona jest instytucją postępowania administracyjnego. Nieodłącznym elementem pojęcia strony jest interes prawny, który wywodzi się z prawa materialnego. O tym, czy ktoś ma przymiot strony w postępowaniu decyduje więc istnienie związku pomiędzy określonymi przepisami prawa materialnego, a sferą praw i obowiązków tego podmiotu. Dlatego też sam zarzut naruszenia przepisu określającego legitymację do wszczęcia postępowania administracyjnego (w tym przypadku art. 30 ust. 1 ustawy o znakach towarowych) nie może stanowić przesłanki zasadności skargi kasacyjnej.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 181, 183 § 1 i 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł, jak w sentencji.