Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1094/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ustawy z dn. 24.09.2010 r. o ewidnecji ludności (Dz. U. 2022 r. poz. 1191)
journal: Dz.U. 2022 poz 1191
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr WSOC.I.621.1.42.2022.MK.II w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku M. K. o wymeldowanie M. K. (zwanego dalej skarżącym), Burmistrz N. powołując się na art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 – dalej u.e.l.), wymeldował skarżącego z pobytu stałego pod adresem T. [...], [...] N..

Organ I instancji zaznaczył, że spełniona została przesłanka warunkująca wymeldowanie adresata decyzji, który opuścił przedmiotowy dom i nie dopełnił obowiązku meldunkowego zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 1 u.e.l. Ze względów zawodowych przebywa on w różnych miejscach pobytu, a ostatnio w W., jednak centrum życiowe adresata znajduje się tam, gdzie jest jego rodzina,

tj. partnerka i ich wspólne dziecko. Organ stwierdził również, że częste odwiedziny adresata u siostry stron, mieszkającej w ww. domu, które są okazjonalne,

i pomaganie siostrze w pracach rolnych, nie przesądzają o charakterze pobytu jako stałego. Organ także wyjaśnił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności służą wyłącznie celom rejestracyjno-porządkowym, co oznacza, że zameldowanie jest potwierdzeniem, iż dana osoba przebywa pod wskazanym adresem i fakt ten powinien być zgodny ze stanem rzeczywistym.

Od ww. decyzji organu I instancji odwołanie złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucił:

1. naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak zachowania przez organ I instancji zasady praworządności polegające na "odebraniu" skarżącemu adresu meldunkowego, pomimo pozostawania w sprawie wątpliwości, co do opuszczenia przez niego miejsca stałego pobytu;

2. naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez nierzetelne zdaniem skarżącego przeprowadzenie oględzin pod adresem T. G. [...], podczas których organ nie odnotował faktu znajdowania się w tym miejscu dokumentów skarżącego, np. potwierdzających jego wykształcenie itp. oraz pominięcie faktu, że adres [...] G. [...] jest adresem skarżącego do doręczeń; Powyższe stanowi zdaniem skarżącego, że organ I instancji nie zebrał w sposób rzetelny i wyczerpujący materiału dowodowego, czyli naruszył art. 77 § 1 Kpa;

3. naruszenie art. 7a Kpa poprzez nieuwzględnienie w decyzji zeznań strony

i świadków potwierdzających regularną (cotygodniową) obecność skarżącego pod przedmiotowym adresem, a zawierzenie zeznaniom świadków, którzy są zdaniem skarżącego niewiarygodni;

4. naruszenie art. 8 Kpa poprzez naruszenie bezstronności i równego traktowania, co zdaniem skarżącego spowodowało podważenie jego zaufania do organów administracji publicznej. Skarżący podniósł, że kierownik USC

w Urzędzie Gminy w N. jest rodziną świadka i pełnomocnika. Skarżący wskazał też, iż uważa, że w toku postępowania naruszono jego dobra osobiste, ponieważ organ I instancji określił matkę jego dziecka jego partnerką oraz w toku postępowania zadawał świadkom pytania dotyczące miejsca,

w którym w czasie pobytu w Gminie N. nocuje skarżący, jego dziecko

i matka tego dziecka;

5. naruszenie art. 24 Kpa poprzez niezłożenie przez pracowników organu oświadczenia dotyczącego ewentualnego istnienia przesłanek wyłączenia organu lub pracownika z prowadzenia postępowania. Skarżący wskazał, że pracownicy USC w N. są spokrewnieni ze świadkiem - F. K.;

6. naruszenie art. 5 Kodeksu cywilnego poprzez naruszenie zasad współżycia społecznego i gospodarczego przez "nieuwzględnienie norm społecznych, których przestrzegać musi każdy człowiek i obywatel, i które mają znaczenie ogólne dla wszystkiego rodzaju stosunków społecznych i prawnych. Rozwijając ten zarzut skarżący opisał czynności prawne dokonane przez jego rodziców na wypadek śmierci oraz swój udział w utrzymaniu rodzinnego gospodarstwa rolnego uznając, że wobec jego wieloletnim wysiłkom podejmowanym w gospodarstwie rolnym należącym wcześniej do jego rodziców, próba wymeldowania go z dotychczasowego miejsca pobytu stałego stanowi naruszenie art. 5 Kodeksu cywilnego;

7. naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez uznanie, że centrum życiowe skarżącego nie znajduje się w miejscu jego dotychczasowego pobytu stałego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r.,

nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji uwzględniając ustalenia i oceny dokonane w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania, stwierdził, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w domu nr [...] w [...] G. i nie wykonał obowiązku wymeldowania się. Z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć -

w ślad za twierdzeniem wnioskodawcy M. K., że wyprowadzka nastąpiła z chwilą podjęcia przez jego brata studiów, tj. w końcu lat 90-tych ub. wieku, a więc ponad 20 lat temu. W toku postępowania zarówno wymeldowywany, jak też jego pełnomocnik M. K., która obecna była podczas przesłuchania wnioskodawcy do kwestii tej w ogóle nie ustosunkowali się. Co prawda, z przedmiotowym domem adresat decyzji nadal utrzymuje więzi, które polegają na systematycznych, prawie cotygodniowych odwiedzinach i - w ramach pomocy siostrze stron, która faktycznie mieszka w tym domu - w czasie

tzw. weekendów pracy w gospodarstwach rolnych zarówno w [...] G., jak również w pobliskich wsiach w [...] i [...], jednak więzi tych nie można uznać jako uzasadniające spełnienie przesłanki miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że choć adresat decyzji w toku postępowania utrzymywał, iż nie zerwał więzi z domem, lecz przeciwnie - prawie co tydzień w nim przebywa oraz nie chce stamtąd wyprowadzić się, jednak zdaniem organu odwoławczego, w domu tym nie realizuje on od bardzo długiego czasu i w sposób nieprzerwany swoich podstawowych czynności. Wymieniony bowiem tam nie mieszka, a jedynie przebywa przez część soboty

i niedzieli, które przeznacza wyłącznie na pracę w gospodarstwie rolnym w [...] G. i innych gospodarstwach, w [...] i [...], stanowiących własność

m. in. siostry stron lub przez nią (a także przez ww. adresata) dzierżawionych (według wnioskodawcy - powierzchnia tych gospodarstw przekracza w sumie 70 ha). Co istotne, przebywając w domu, wymieniony nie nocuje tam, bowiem po pierwsze, w pokoju -który wskazała siostra stron, jako pomieszczenie, z którego jej brat korzysta - znajdowało się tylko jedno łóżko, a nie wskazano innych pokoi lub łóżek przeznaczonych do spania dla partnerki i wspólnego syna obojga. Po drugie, partnerka strony wraz z dzieckiem przebywa w domu w [...], który stanowi jej

(i adresata) współwłasność, i stamtąd dojeżdża do domu w [...] G.. Innych podstawowych funkcji życia codziennego, jak dla przykładu - wypoczynek, skarżący nie realizuje, ponieważ celem jego wizyt w przedmiotowym domu jest wyłącznie praca, wykonywana tylko w soboty i niedziele, i to na terenie kilku gospodarstw rolnych, położonych w bliskim otoczeniu.

Wojewoda uznał, że w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, zasadne jest twierdzenie, że partnerzy mający wspólne dziecko - podobnie jak małżonkowie - mieszkają razem i w miejscu ich pobytu wspólnie zaspokajają swoje potrzeby, w tym materialne, gospodarcze i zarobkowe, a także uczuciowe i towarzyskie. Konstatacja ta uzasadniona jest również w odniesieniu do adresata decyzji i jego partnerki, którzy razem, także z synem obojga, zamieszkują na terenie W., gdzie adresat ten wykonuje pracę zawodową. Wprawdzie skarżący również systematycznie, bo prawie co tydzień, w tzw. weekendy, przebywa wraz ze swoją partnerką i synem obojga w domu nr [...] w P. , jednakże kwestia ta nie ma już istotnego znaczenia dla wyniku nin. sprawy, a mianowicie - opuszczenia miejsca stałego pobytu w domu nr [...] w [...] G. bez wykonania obowiązku wymeldowania się. Niewątpliwie, zameldowanie się skarżącego na pobyt stały lub czasowy, i to w miejscu faktycznego przebywania (w W. lub

w [...], należy do kwestii odrębnej, nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewoda przyznał rację organowi I instancji, który stwierdził, że wymieniony opuścił swoje miejsce pobytu stałego (T. G. [...], pracuje zawodowo w różnych miejscach w Polsce (obecnie w W.) i jest współwłaścicielem posesji w miejscowości sąsiedniej (P. [...]), w której regularnie przebywa i nocuje, w tym również jego dziecko (i matka dziecka). Centrum życiowe strony znajduje się tam, gdzie jest jego (adresata) rodzina (partnerka i dziecko obojga).

Wojewoda nie zgodził się z zarzutami skarżącego, że w toku prowadzenia niniejszej sprawy organ I instancji naruszył przepisy procedury administracyjnej (art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9 i art. 10 oraz art. 24 Kpa) oraz naruszył przepis art. 5 Kc,

a także organ ten dokonał błędnej interpretacji art. 35 u.e.l., uznając, że centrum życiowym adresata decyzji nie jest nieruchomość w [...] G. nr [...]. Wbrew twierdzeniu skarżącego Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, dochodząc do słusznego wniosku, iż adresat, nie wykonując obowiązku wymeldowania się, opuścił przedmiotowy dom i w nim już nie mieszka. Ponadto, organ ten doszedł do kolejnego i słusznego wniosku, o czym była mowa wyżej, że centrum życiowe adresata nie mieści się w ww. domu, a znajduje się tam, gdzie on i jego rodzina wspólnie mieszkają. Organ I instancji również zasadnie podkreślił, że posiadanie przez stronę w domu swoich rzeczy, w którym w przeszłości wymieniony zamieszkiwał, nie stwarza jeszcze z tego domu automatycznie jego centrum życiowego. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał w sprawie materiał dowodowy, który umożliwił wydanie rozstrzygnięcia o wymeldowaniu z pobytu stałego, co zostało przekonująco wykazane w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się ponownie do stanowiska wymeldowanego, który konsekwentnie twierdzi, że jego centrum życiowe zawsze znajdowało się i znajduje w domu rodzinnym nr [...] w [...] G., nie wyprowadził się stamtąd i regularnie tam przebywa, Wojewoda stwierdził, że w świetle przedstawionych wyżej faktów oraz doświadczenia życiowego, iż trudno jest przyznać rację stronie. Jego twierdzenia, podparte również zeznaniami partnerki i siostry, są niewiarygodne, poczynając od [wyszczególnienie w układzie tygodniowym]: 1/ pobytu w W., gdzie jak sam wskazał - pracuje w administracji publicznej, jednak w stolicy przebywa tylko 1-2 dni (wynajmuje lokale służbowe), bowiem 2/ przez kolejne dni (3-4) odbywa podróże służbowe i podróżuje po całej Polsce, aby pod koniec tygodnia (prawdopodobnie wyjeżdżając z W.) pokonać 700 km odległości (w obie strony) i 3/ dojechać do [...] (jest współwłaścicielem domu nr 9 i działki) i przebywać tam ze swoją partnerką i dzieckiem obojga przez tzw. weekend (2 dni) oraz 4/ przebywać (przez te same 2 dni) na terenie gospodarstw rolnych w [...] G. (i przy okazji odwiedzać mieszkającą tam siostrę) oraz w M. w celu wykonywania prac w tych gospodarstwach. Zdaniem Wojewody, utrzymywanie przez stronę przez wiele lat,

i nieprzerwanie, omawianego wyżej sposobu życia, którego przejawem jest nadzwyczajna aktywność zawodowa i gospodarcza, jest w praktyce niemożliwe. Jednocześnie, wbrew stanowisku adresata decyzji, że nie wyprowadził się on

z dotychczasowego miejsca stałego zameldowania, Wojewoda przypomniał przywołany wcześniej fakt, że jako pełnoletni, adresat ten zgłosił o zameldowaniu się na pobyt czasowy na terenie G. (od [...].07.2019 r. do [...].10.2019 r.). Okoliczność ta, pominięta przez stronę w toku nin. postępowania -choć w treści swojego odwołania strona wyraźnie wskazała, że była również służbowo delegowana do pracy w B., T., P., G., a nawet w W. -nie pozwala uznać wyjaśnień strony za wiarygodne.

Wojewoda stwierdził, że nie można przyznać racji skarżącemu w odniesieniu do zarzutu braku transparentności działania organu I instancji i jednocześnie nie wyłączenia przez ten organ kierownika USC w N. od udziału w przedmiotowym postępowaniu, którego stronniczość i brak obiektywizmu miała, w ocenie strony, wpływ na wynik sprawy, wyjaśniając, że uczestnik F. K. (ojciec stron) występował w postępowaniu w charakterze świadka, a nie - wbrew twierdzeniu skarżącego - jako pełnomocnik wnioskodawcy, co oznacza, że kwestia znajomości tego świadka z Burmistrzem N. oraz relacji rodzinnych z kierownikiem USC nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, tym bardziej, że odwołujący w żaden sposób nie uprawdopodobnił istnienia jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do wpływu takiej znajomości lub relacji na przebieg przedmiotowego postępowania. Ponadto, jak wynika z akt -przesłuchania M. K. dokonał ww. kierownik USC, przy czym podczas tej czynności obecna była M. K., jako pełnomocnik wymeldowanego, jednak pełnomocnik ta nie zgłosiła żadnych uwag lub zastrzeżeń do treści złożonych przez ww. stronę wyjaśnień, ani też do sposobu prowadzenia przesłuchania. Trudno także odnieść się do zarzutu nieudokumentowania przez organ faktu udziału wspomnianego kierownika USC podczas przesłuchiwania w dniu [...].02.2022 r. zarówno strony wymeldowanej, jak również niektórych świadków, przy czym w przypadku świadka P. W. - odwołujący się mylnie podał datę jego przesłuchania. Jak wynika

z treści stosownych protokołów - w dniu [...].02.2022 r. K. G., pracownik Urzędu Gminy N., przeprowadziła przesłuchania następujących osób:

w charakterze strony - skarżącego oraz w charakterze świadka - F. K., M. K. i K. G.. Z czynności tych zostały sporządzone odrębne protokoły, a w protokole przesłuchania F. K. zapisano, że

w czynności tej bierze również udział skarżący, jednak zarówno w tym protokole, jak też w pozostałych, nie odnotowano żadnej uwagi odnośnie do obecności kierownika USC przy przesłuchaniach. Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że przesłuchanie świadka K. S. odbyło się w trybie art. 52 Kpa.

Na ww. decyzję Wojewody skarżący złożył skargę do Sądu, wnosząc

o stwierdzenie jej nieważności oraz podtrzymując zarzuty wskazane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie była zasadna.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095).

Materialnoprawną podstawę powyższej decyzji stanowił art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję

w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W realiach kontrolowanej sprawy skarżący decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...], został wymeldowany z pobytu stałego pod adresem [...] G. [...], [...] N..

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności, czy z innych praw do lokalu (zob.m.in. wyrok WSA

w Poznaniu z 6 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 310/13, wyrok NSA z 10 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 824/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności bądź innego prawa do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób takich praw nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, decyzja ta ma więc charakter czysto ewidencyjny i służy wyłącznie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Dla przyjęcia podstaw uzasadniających wydanie przez organ decyzji o wymeldowaniu wymagane jest jedynie: - opuszczenie miejsca pobytu stałego - niedopełnienie obowiązku wymeldowania. W orzecznictwie utrwalił się przy tym pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Trwała zmiana miejsca pobytu następuje wówczas, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym, nowym miejscu, ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany, przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (zob. wyroki NSA z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2224/19, z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2961/20, z 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2915/18, z 1 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2068/17, CBOSA).

Odnośnie przesłanki dobrowolności w orzecznictwie wskazuje się natomiast, że brak jej spełnienia nie stanowi jednoznacznie negatywnej przesłanki do wymeldowania. Podkreśla się, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać

w miejscu, w którym była zameldowana, to jest także wtedy, gdy deklaruje zamiar powrotu do lokalu, jednak z przyczyn obiektywnych zrealizowanie tego zamiaru nie jest już możliwe. Na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie były prawnie skuteczne. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (zob. wyroki NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1177/17, z 8 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2025/17, z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18, z 19 grudnia 2019 r.,

sygn. akt II OSK 3268/18, CBOSA).

Dodatkowo podkreślenia wymaga, że dla wydania decyzji o wymeldowaniu na podstawie art. 35 u.e.l. nie ma znaczenia okoliczność, czy osoba podlegająca wymeldowaniu zostanie zameldowana pod innym adresem. Jakkolwiek z art. 27

ust. 1 u.e.l. wynika obowiązek zameldowania się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca, to jednak w przeciwieństwie do postępowania o wymeldowanie, brak jest podstawy prawnej do działania przez organy z urzędu. Oznacza to, że dopóki sam zainteresowany nie dopełni obowiązku zameldowania, dopóty będzie on pozostawał bez meldunku.

W realiach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości tut. Sądu, że wszelkie powyższe przesłanki do zastosowania art. 35 u.e.l. zaistniały. Bezsporne pozostaje bowiem, że wyprowadzka skarżącego z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć nastąpiła z chwilą podjęcia przez niego studiów, tj. w końcu lat 90-tych ub. wieku, a więc ponad 20 lat temu. Bezsporne pozostaje również i to, że skarżący regularnie przebywa nie tylko pod adresem, z którego został wymeldowany lecz również pracuje zawodowo w różnych miejscach w Polsce (obecnie w W.)

i jest współwłaścicielem posesji w miejscowości sąsiedniej ([...]), w której regularnie przebywa i nocuje. Jednakże w skali roku przebywa po adresem [...] G. [...] łącznie ponad 100 dni (skarga str. 10) – czyli większą część roku przebywa w innych miejscach. Ocena, czy opuszczenie lokalu ma charakter trwały, nie może być oparta na dosłownym rozumieniu trwałości jako stanu, który nie ulega zmianie

i być pojmowana jako opuszczenie lokalu ,,na zawsze". W przeciwnym razie nie byłoby możliwe wymeldowanie osoby, która de facto w lokalu nie przebywa albo przyjeżdża do niego jedynie okazjonalnie (por.m.in. wyrok NSA z 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 210/19, CBOSA). Ponadto, skarżący nie wykazał, aby jego wyjazd poza [...] G. miał charakter przymusowy, a okoliczności kontrolowanej sprawy - zważywszy także na to, że sytuacja ta trwa już od wielu lat - prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż trwale i dobrowolnie skoncentrował ośrodek swojego życia poza tą miejscowością, gdyż to poza nią spędza więcej czasu.

Argumentacja skarżącego stanowi w istocie jedynie polemikę ze stanowiskiem organu i nie może doprowadzić do skutecznego zarzucenia naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 Kpa. Organ w sposób wszechstronny zebrał oraz zbadał całokształt materiału dowodowego, czyniąc na jego podstawie wnioski zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Organ rozważył przy tym - wbrew zarzutom skargi - stanowisko prezentowane przez skarżącego. Jak słusznie zaś zauważył Wojewoda w okolicznościach sprawy to, czy w mieszkaniu pozostały rzeczy skarżącego jest bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający, a jego wszechstronna ocena przez organ pozwala uznać, że zachowane zostały wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa.

Wobec powyższego organ zasadnie uznał, że skarżący opuścił dobrowolnie

i trwale nieruchomość położoną w miejscowości [...] G. [...] bez dopełnienia obowiązku wymeldowania z pobytu stałego, prawidłowo stosując w sprawie art. 35 u.e.l.

Z tych względów, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia

w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.