Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1921/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71a ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 31/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 listopada 2022 r. nr WOP.7721.135.2022.ASN w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023 r., II SA/Bk 31/23, oddalił skargę M. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej WINB) z dnia 14 listopada 2022 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych:

Zaskarżoną decyzją WINB na postawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.2351; dalej k.p.a.) oraz art. 71a ust. 4 w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471), po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (dalej PINB) z 16 września 2022 r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, zlokalizowanego na działce nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], położonych przy ul. [...] w Białymstoku do stanu zgodnego z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 21 marca 2008 r. nr 320/08 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, użytkowanego jako X., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył M. M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniesioną skargę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. Sąd uznał, że organy obu instancji zasadnie wywiodły, iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na zastosowanie w sprawie art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2021.2351 ze zm.; dalej P.b.) stanowiącego, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkości lub układ obciążeń.

WSA stwierdził, że bezsporne jest, iż zmiana faktycznego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego na ww. działkach na przedszkole rzeczywiście nastąpiła. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z 24 stycznia 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Tymczasem w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzoru budowlanego stwierdzono, że wewnątrz obiektu wykonano szereg prac budowlanych przystosowujących poszczególne pomieszczenia do funkcji przedszkola. W przedmiotowym budynku jest prowadzone X. Podjęcie w budynku mieszkalnym działalności opiekuńczo-wychowawczej zmieniło warunki bezpieczeństwa pożarowego, higieniczno-sanitarne oraz pracy w zakresie, w jakim odrębne przepisy tego wymagają. W szczególności jest to zmiana o jakiej mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b., która wpływa m.in. na bezpieczeństwo pożarowe budynku. Zgodnie zatem z art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. tego rodzaju zmiana sposobu użytkowania wymagała odpowiedniego zgłoszenia, stosownie do art. 71 ust. 2 i 4 P.b.

Sąd wskazał, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 4 kwietnia 2014 r. wnosząca sprzeciw do zgłoszenia Y. Sp. z o.o. w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na cele przedszkolne; o czym nowy właściciel (skarżący) nie został poinformowany podczas przeniesienia własności. Powyższe skutkowało wydaniem w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2021 r., II OSK 629/21, stwierdzającego, że w tych okolicznościach sprawy fakt kontynuacji funkcji przedszkolnej budynku przez nowego właściciela poprzez zawarcie umowy na podjęcie działalności X. nie stanowi prostej kontynuacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu dokonanej przez poprzedniego właściciela, pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. WSA podkreślił; że w sprawie należy uwzględnić indywidualne okoliczności dotyczące podmiotu zobowiązanego, tj. nabycie nieruchomości wraz z już funkcjonującym przedszkolem; brak osobistego udziału w zmianie; brak wykonania przez nowego właściciela robót adaptacyjnych; a także prowadzenie nieruchomości przez najemcę, a nie osobiście. Wydanie wyroku w przedmiotowej sprawie przez NSA w dniu 16 grudnia 2021 r. skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023. 259; dalej p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący wskutek ww. wyroku NSA otrzymał możliwość obrony własnych interesów w postaci umożliwienia mu próby zalegalizowania użytkowania części budynku jednorodzinnego jako przedszkola. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego skarżący z tego prawa nie skorzystał. Od daty bowiem wydania postanowienia PINB z 4 lipca 2022 r. o wstrzymaniu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego użytkowanego jako przedszkole i nakazu przedłożenia określonych w pkt 2 tego postanowienia dokumentów, skarżący de facto nie podjął żadnych działań zmierzających do zalegalizowania samowolnie zmienionego sposobu użytkowania. Sąd podkreślił, że PINB wstrzymując użytkowanie budynku mieszkalnego użytkowanego jako przedszkole, nałożył na skarżącego obowiązki wskazane w art. 71 ust. 2 P.b. oraz wyznaczył mu termin na ich wykonanie na 30 września 2022 r. Skarżący we tym okresie nie podjął żadnych czynności. Dopiero po upływie zakreślonego terminu, tj. w dniu 3 października 2022 r., po wydaniu decyzji organu I instancji z 16 września 2022 r. nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z wnioskiem o wydłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków.

W opinii Sądu błędna jest konkluzja, zgodnie z którą przepisy ustawy Prawo oświatowe (Dz.U.2021.1082) należałoby uznać za lex specialis względem przepisów Prawa budowlanego, co oznaczałoby, że organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, nie mógłby zastosować przepisów ustawy Prawo budowlane, a tym samym wykonywać swoich ustawowych obowiązków. Po drugie, art. 172 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe dotyczy likwidacji placówki, a takiej decyzji organy nadzoru budowlanego nie wydały w stosunku do X. Ponadto decyzje organów były wynikiem wstrzymania użytkowania budynku, w którym znajdowało się przedszkole i przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, które było następstwem nie zastosowania się przez skarżącego do obowiązków wynikających z art. 71 ust 2 P.b. Sąd zaakcentował, iż postanowienie wstrzymujące użytkowanie budynku mieszkalnego użytkowanego jako przedszkole zostało wydane w dniu 4 lipca 2022 r., a zatem w okresie wakacji, co realnie dawało szansę zakończenia funkcjonowania tej placówki do końca roku szkolnego, czyli do 31 sierpnia 2022 r. Mimo więc wstrzymania użytkowania placówka funkcjonuje cały czas, a z przedłożonej do skargi kserokopii dokumentu rozwiązania umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 15 grudnia 2022 r. wynika, że zakończy swą działalność od dnia 1 września 2023 r.

Wbrew argumentom skarżącego Sąd stwierdził, że sformułowany w sentencji zaskarżonej decyzji nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku, użytkowanego obecnie jako X. na budynek mieszkalny jednorodzinny poprzez przywrócenie zgodnej z decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 21 marca 2008 r. funkcją budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest na tyle precyzyjny, że pozwala na jego prawidłowe wykonanie zarówno w sposób dobrowolny, jak w drodze egzekucji administracyjnej.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi co do istoty sprawy, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

1) art. 71a ust. 4 w zw. z art. 71a ust. 1 P.b. poprzez błędną wykładnię oraz art. 172 ust. 4 i art. 125a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie za prawidłowe nałożenia na skarżącego obowiązku wstrzymania użytkowania budynku, pomimo braku możliwości wykonania nałożonego przez organ obowiązku z uwagi na przepisy prawa oświatowego, które nie zezwalają na natychmiastowe zamknięcie przedszkola, a w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania budynku bez umożliwienia przedłożenia wymaganej dokumentacji;

2) art. 71a ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne zaakceptowanie terminu nazbyt krótkiego uniemożliwiającego wykonanie przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku z przyczyn niezależnych od niego, a w konsekwencji nie uznanie za słuszne wydłużenia tego terminu;

II. przepisów procedury administracyjnej:

1) art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności organów administracji przez Sąd wyrażające się w powierzchownym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego przy wydaniu orzeczenia, w szczególności zaś w zakresie, w jakim organ przy rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy nie wziął pod uwagę wszystkich zaistniałych okoliczności faktycznych, w tym przede wszystkim, iż zmiana sposobu użytkowania lokalu dotyczy przedszkola integracyjnego, a co za tym idzie nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pozbawi opieki dzieci wymagających szczególnej opieki, a zatem decyzja organu jest przy tym szczególnie dotkliwa;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy w toku postępowania:

a) art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy organ I instancji nie umożliwił skarżącemu przedłożenia wymaganych dokumentów, jak również pominął całkowicie interes społeczny i przepisy prawa oświatowego.

b) art. 107 § 1 pkt 5, 6 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji obarczonej brakiem precyzyjnego określenia w sentencji decyzji obowiązku, który musi wykonać skarżący, co skutkowało brakiem należytego sformułowania rozstrzygnięcia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. np. wyroki NSA z 17 maja 2011 r., I OSK 113/11; z 20 stycznia 2006 r., I OSK 344/05 i I OSK 345/05). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyrok NSA z 3.02. 2011 r., II GSK 221/10).

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie było podstaw do jej uwzględnienia, chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 71a ust. 4 w zw. z art. 71a ust. 1 P.b. oraz art. 172 ust. 4 i art. 125a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe zgodzić się należy z Sądem I instancji, że gdyby uznać, iż przepisy ustawy Prawo oświatowe stanowią lex specialis względem przepisów Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego, w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, nie mógłby zastosować przepisów ustawy Prawo budowlane, a tym samym wykonywać swoich ustawowych obowiązków. WSA słusznie też zauważył, że art. 172 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe dotyczy likwidacji placówki, a takiej decyzji organy nadzoru budowlanego nie wydały.

Chybione natomiast jest stanowisko Sądu I instancji, iż decyzje organów nadzoru budowlanego były wynikiem niezastosowania się przez skarżącego do obowiązków wynikających z art. 71 ust 2 P.b. oraz że skoro postanowienie wstrzymujące użytkowanie budynku mieszkalnego użytkowanego jako przedszkole zostało wydane w dniu 4 lipca 2022 r., to jest w okresie wakacji, to dawało to szansę zakończenia funkcjonowania tej placówki do końca roku szkolnego, czyli do 31 sierpnia 2022 r., bowiem w niniejszej sprawie powodem wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania nie było niezastosowanie się przez skarżącego do obowiązków wynikających z art. 71 ust. 2 P.b., lecz był fakt nie wstrzymania użytkowania budynku jako przedszkola. Nie podzielając powyższej argumentacji Sądu I instancji stwierdzić jednak trzeba, że unormowania zawarte w art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. nie przewidują możliwości nałożenia obowiązków przewidzianych w art. 71a ust. 1 pkt 2 P.b. – w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego – bez jednoczesnego wstrzymania tego sposobu użytkowania. Wynika to jednoznacznie z treści art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., kategorycznie stwierdzającej, że organ wstrzymuje użytkowanie (pkt 1) i nakłada obowiązek (pkt 2).

Chcąc zalegalizować samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku konieczne było zatem wstrzymanie zmienionego sposobu użytkowania, a następnie podjęcie działań mających na celu wykonanie obowiązku.

Stosownie do art. 71a ust. 4 P.b., w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

W tym stanie rzeczy, skoro nie zostało wstrzymane użytkowanie budynku jako przedszkola, to organ nadzoru budowlanego zasadnie nakazał przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego, a przedstawione wyżej błędne wywody WSA nie miały wpływu na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 71a ust. 4 w zw. z art. 71a ust. 1 P.b. poprzez błędną wykładnię oraz art. 172 ust. 4 i art. 125a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe poprzez ich niezastosowanie, nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 71a ust. 1 pkt 2 P.b. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne zaakceptowanie terminu nazbyt krótkiego uniemożliwiającego wykonanie przez skarżącego nałożonego na niego obowiązku z przyczyn niezależnych od niego, a w konsekwencji nie uznanie za słuszne wydłużenia tego terminu – zauważyć należy, że postanowieniem z dnia 4 lipca 2022 r. wstrzymano użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego jako przedszkola i nałożono na właściciela budynku obowiązek przedłożenia wskazanych w tym postanowieniu dokumentów w terminie do dnia 30 września 2022 r. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pomimo tego postanowienia przedmiotowy budynek dalej był użytkowany jako przedszkole (protokół kontroli z dnia 18 sierpnia 2022 r.). Z tej też przyczyny PINB decyzją z dnia 16 września 2022 r., wydaną na podstawie art. 71a ust. 4 P.b., nakazał skarżącemu kasacyjnie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.

W tych okolicznościach sprawy za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego kasacyjnie, że wyznaczony termin wykonania nałożonego obowiązku był zbyt krótki, ponieważ decyzja nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku nie była wynikiem niewykonania obowiązku z powodu zbyt krótkiego terminu, w jakim miał on być wykonany, lecz z powodu dalszego użytkowania obiektu budowlanego jako przedszkola, pomimo wstrzymania takiego sposobu użytkowania. Niezależnie zatem od tego, czy termin ten byłby wyznaczony jako dłuższy, czy uległby on wydłużeniu, z uwagi na niepodporządkowanie się nakazowi wstrzymania użytkowania budynku jako przedszkola, organ miał podstawy wynikające z art. 71a ust. 4 P.b. do nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Zauważyć wypada, że decyzja nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku z tego właśnie powodu zapadła w dniu 16 września 2022 r., a zatem przed upływem terminu wykonania obowiązku wyznaczonego w postanowieniu z dnia 4 lipca 2022 r., to jest przed dniem 30 września 2022 r.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należy też uznać przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej.

Wbrew wywodom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli działalności organów administracji i wyjaśnił należycie stan faktyczny sprawy, biorąc pod uwagę wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Jeżeli zaś chodzi o to, że zmiana sposobu użytkowania budynku dotyczy przedszkola integracyjnego, to nie miała ona wpływu na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się przez kilka lat i decyzja o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania zapadła wiele miesięcy po wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2021 r. WSA nie naruszył więc art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), to chociaż w zarzucie tym nie wskazano, jakiego aktu normatywnego jest to przepis, z uwagi na treść tego zarzutu należy przyjąć, że chodzi tu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie miał podstaw do uznania, że w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 5, 6 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Nie można bowiem mówić o uniemożliwieniu skarżącemu przedłożenia wymaganych dokumentów w sytuacji, gdy przyczyną nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania nie było to, że skarżący kasacyjnie nie przedłożył dokumentów, ale to, że nie wstrzymano użytkowania budynku mieszkalnego jako przedszkola, a decyzja zawierająca ten nakaz zapadła przed upływem terminu wykonania obowiązku. Nie jest też trafny zarzut braku precyzyjnego określenia w sentencji decyzji obowiązku, który musi wykonać skarżący, bowiem w zaskarżonej decyzji wystarczająco wyraźnie wskazano, że chodzi tu o przywrócenie użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego jako budynku mieszkalnego.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.