Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1058/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

9 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 9 października 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MB na zawiadomienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o przekazaniu podania - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MB jako przedmiot zaskarżenia wskazał zawiadomienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o przekazaniu Powiatowemu Zespołowi do spraw Orzekania o Niepełnosprawności [...] wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że przekazanie wniosku Skrzącego odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).

Stosownie do art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa) oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa).

Wymaga podkreślenia, że zaskarżone zawiadomienie o przekazaniu wniosku zostało wydane na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "Kpa". W myśl wskazanej regulacji, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Brzmienie art. 65 § 1 Kpa nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, że przekazanie podania organowi właściwemu jest czynnością materialno-techniczną, o podjęciu której organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego podanie. Nie wymaga wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, postanowienia czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej. Nie stanowi zatem decyzji lub postanowienia, które może stanowić przedmiot zaskarżenia w myśl art. 3 § 2 pkt 1 i 2 Ppsa.

Zawiadomienie o przekazaniu podania nie jest również czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, która może stanowić samoistny przedmiot zaskarżenia. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie jedynie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania z uwagi na swoją niewłaściwość rzeczową lub miejscową, której przestrzeganie jest obowiązkiem organów administracji (art. 19 Kpa). W art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa nie chodzi zaś o prawo do załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego, lecz o zindywidualizowane w przepisie prawa w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnienie albo obowiązek, które może on wykonywać samodzielnie, korzystając w tym zakresie z ochrony prawnej. Źródłem tego uprawnienia są zatem przepisy prawa materialnego, a nie procesowego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. I OPS 2/13; dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Co nie mniej istotne, przekazanie podania organowi właściwemu nie oznacza, że organ administracji publicznej w sposób władczy odmawia stronie uruchomienia postępowania jurysdykcyjnego. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest wszak dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 Kpa) lub dzień wystawienia dowodu otrzymania (art. 61 § 3a Ppsa), a podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (art. 65 § 2 Kpa).

Końcowo wymaga wskazania, że żaden przepis szczególny w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa, również nie przewiduje możliwości zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego skargą wniesioną na zawiadomienie o przekazaniu podania.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.