Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 703/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 22, art. 92a-92c
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 2 ust. 1 lit.a, art. 8 ust. 1-5 i 8
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1, art. 31 ust. 1 i ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 23 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" D. i J. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 16 kwietnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 października 2020 r. o nałożeniu na A D.

i J.M. Sp. z o. o. z siedzibą w R. kary pieniężnej w wysokości 11.150 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

16 lipca 2020 r. w Punkcie Kontrolnym A., na [...], zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki Iveco o nr rej. [...] oraz naczepy marki BC-LDS nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował K.K., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa A D. i J.M. Sp. z o.o. W toku czynności kontrolnych dokonano pobrania danych cyfrowych z okazanej do kontroli karty kierowcy nr [...] należącej do K.K. oraz z tachografu cyfrowego Continental Automotive GmbH typ 1381.2210309003, nr seryjnym [...]. Oprócz pobrania danych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego sporządzono między innymi wydruki: danych technicznych oraz zdarzeń i usterek z urządzenia rejestrującego. W toku kontroli drogowej przeprowadzono wstępną kontrolę urządzenia rejestrującego, w wyniku której kontrolowany zespół pojazdów skierowano do autoryzowanego serwisu tachografów, celem przeprowadzenia szczegółowych oględzin przez uprawnionego technika tachografu. Ustalono, że w skrzyni biegów kontrolowanego pojazdu marki Iveco o nr rej. [...]zamontowany był czujnik ruchu nr [...]. Po otwarciu obudowy czujnika w autoryzowanym serwisie tachografów, w środku czujnika ujawniono podłączone dodatkowe niedozwolone elementy w postaci płytki układu scalonego. Ponadto do szyny CAN, do której podłączony był przyrząd rejestrujący, w miejscu: w przestrzeni bezpośrednio za przyrządem rejestrującym, ujawniono podłączenie dodatkowego urządzenia sterującego wyłącznikiem tachografu, które wpływało na działanie tachografu. Niedozwolone urządzenie podłączone było bezpośrednio do szyny CAN.

W tym samym miejscu i czasie w toku kontroli dokonano pomiaru faktycznego obwodu tocznego koła na osi napędowej. Pomiar dokonano pojazdem nieobciążonym, bez podłączonej naczepy, poprzez 34irotny pełny obrót kół osi napędowej. W wyniku pomiaru stwierdzono, iż faktyczny obwód toczny koła na osi napędowej pojazdu wynosi 3126 mm. Natomiast podczas ostatniej kalibracji obwód toczny koła wynosił 2990 mm. Oznacza to, iż w trakcie kontroli obwód toczny koła był większy niż w trakcie ostatniej kalibracji, co świadczy o tym, iż pojazd nie został poddany kalibracji po zmianie opon na osi napędowej.

W tym samym miejscu i czasie analiza danych zawartych na karcie kierowcy nr [...], po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, iż 26 czerwca 2020r. o godzinie 08:26 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum

9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie

8 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:30 26 czerwca 2020r. do godziny 8:26 27 czerwca 2020 r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 16 lipca 2020 r.

nr [...].

Pismem z 16 lipca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego

z urzędu.

Decyzja z 6 października 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na spółkę A karę pieniężną w wysokości

11 150 zł z tytułu:

- wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony, stanowiącego naruszenie ujęte w art. 92 a ust. 1, 3, 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej jako u.t.d.), zał. nr 3, lp. 6.1.2;

- wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, stanowiącego naruszenie art. 92 a ust. 1, 3, 7 u.t.d., zał. nr 3 lp. 6.1.5;

- skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o 0 godz. 4 min. - o czas do 1 godziny, stanowiącego naruszenie art. 92 a ust. 1, 3, 7 u.t.d., zał. nr 3 lp. 5.7.1.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółką podniosła, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania, w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 73, art. 81 i art. 107 k.p.a. oraz art. 92b i art. 92c u.t.d. Strona wskazała, iż nie miała wpływu na powstanie naruszeń. Pojazd marki Iveco został zakupiony używany i strona nie była w stanie zweryfikować niedozwolonej ingerencji w układ kinematyczny tachografu. Ponadto pojazd miał ważną legalizację tachografu. Odwołujący się podważyli także sposób stwierdzenia naruszenia lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wskazali na niezawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Przywołaną na wstępie decyzją z 16 kwietnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 października 2020 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Stosownie do art. 4 lit g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku":

- "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150,00 zł;

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350,00 zł;

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550,00 zł.

Organ odwoławczy podniósł, iż analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego wykazała, że zatrzymany kierowca 26 czerwca 2020 r. rozpoczął pracę o godz. 08:26. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym do godziny 08:26 w dniu 27 czerwca 2020 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 23:30 (26.06) do 08:26 (27.06). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 56 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 4 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 150 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez

lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

W dalszej kolejności organ odwoławczy przytaczając treść art. 23 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014, I lit. f Załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 oraz l.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. podniósł, iż na podstawie kontroli tachografu, zamontowanego w pojeździe marki Iveco o nr rej [...] stwierdzono, iż w trakcie ostatniego badania okresowego przeprowadzonego 30 lipca 2018 r. obwód toczny koła na osi napędowej pojazdu wynosił 2990 mm. W takcie czynności kontrolnych wykazano, iż na osi napędowej pojazdu obwód toczny koła wynosi 3126 mm. W związku ze zmianą rozmiaru opon strona powinna była dokonać ponownej kalibracji tachografu.

Odnośnie powyższego naruszenia strona podważa uprawnienia kontrolującego w zakresie poprawnego dokonania pomiaru obwodu tocznego koła. Organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia organu I instancji dotyczące obwodu tocznego koła. Jak wskazano w decyzji organu I instancji zwiększenie obwodu koła jednoznacznie wskazuje na wymianę opon i zmianę ich rozmiaru. To z kolei wiąże się z koniecznością przeprowadzenia ponownej kalibracji tachografu. Przy braku dowodów przedstawionych przez stronę, potwierdzających błędne ustalenia dotyczące obwodu tocznego koła i przy jednoznacznym materiale dowodowym potwierdzającym zmianę rozmiaru opon, organ odwoławczy uznał, iż kara pieniężna w wysokości 1.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona prawidłowo.

Nadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Następnie organ odwołał się do definicji zawartych w załączniku IB do mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 dotyczących "czujnika ruchu", "urządzenia rejestrującego", "homologacji typu" Organ przytoczył także treść mających zastosowanie w sprawie regulacji zawartych w rozdziale VIII "Homologacja typu dla urządzenia rejestrującego i kart do tachografów" załącznika IB do rozporządzenia nr 3821/85.

Podkreślił, że konsekwencją tych regulacji jest treść lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 10.000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony.

Organ odwoławczy podniósł, iż w toku kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki Iveco o nr rej. [...] przeprowadzonej 16 lipca 2020 r. na [...], stwierdzono, iż w/w pojeździe zainstalowano tachograf marki Continental Automotive GmbH Gmbh, 1381.2210309903 o nr ser. [...]. W czasie oględzin kabiny pojazdy stwierdzono, iż czujnik ruchu o nr [...] został przerobiony - do urządzenia podłączono dodatkowe niedozwolone elementy w postaci płytki układu scalonego. Ponadto w czasie dalszych oględzin pojazdu stwierdzono, iż w szynę CAN wpięto dodatkowe urządzenie sterujące wyłącznikiem tachografu, które wpływało na jego działanie. Powyższe oznacza, iż dokonano skomplikowanej przeróbki czujnika ruchu, która umożliwiała nierejestrowanie prawidłowych aktywności przez tachograf.

Organ wskazuje, iż ujawniona przeróbka czujnika ruchu jest tak zaawansowana i złożona, że nie jest możliwe jej przeprowadzenie wyłącznie przez jedną osobę - kierowcę. Podłączenie dodatkowego urządzenia do czujnika ruchu musiało zostać przeprowadzone przez specjalistyczny warsztat. Powyższe dowodzi faktu zorganizowanego działania mającego na celu przerabianie zapisów na tachografie i karcie kierowcy, w pojeździe należącym do strony, za którego stan techniczny odpowiada. Ponadto strona powinna prowadzić przedsiębiorstwo w sposób wykluczający dokonywanie takich działań. Przepis art. 92c u.t.d. odnosi się do podmiotu wykonującego przewozy - właściciela przedsiębiorstwa oraz do okoliczności niezwiązanych z działaniem tego podmiotu, a więc okoliczności, które nie dotyczą kierowców tego przedsiębiorstwa, innych jego pracowników, czy też stanu technicznego pojazdów. W przedmiotowej sprawie naruszenie popełnił kierowca wykonujący przewóz na rzecz przedsiębiorcy pojazdem, w którym dokonano przemyślanej i skomplikowanej nielegalnej przeróbki jednego z elementów tachografu, mającej na celu łamanie przepisów prawa. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstawy prawnej do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92c u.t.d. Dlatego zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 10.000 zł z tytułu powyższego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.

Ponadto w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Odnośnie zastosowania art. 92b ust. 1 u.t.d. organ drugiej instancji wskazał, iż strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających prawidłową organizację pracy w przedsiębiorstwie. Nie przedstawiono dokumentu potwierdzającego, iż kierowca mógł wykonać zlecenie transportowe bez naruszania czasu pracy kierowcy. Ponadto stały nadzór oraz odpowiednie przeszkolenie kierowcy wyklucza możliwość popełnienia przez niego naruszenia. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć. Przepisy egzoneracyjne nie znajdą zastosowania w sprawie.

Organ II instancji dodał, iż pomimo niezawiadomienia o zakończeniu postępowania strona została prawidłowo pouczona o przysługujących jej prawach we wcześniejszych pismach organu. Ponadto strona czynnie brała udział w postępowaniu i złożyła w sprawie obszerne wyjaśnienia. Także decyzja organu

I instancji zawierała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy.

Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyła A. D. i J.M. Sp. z o. o. z siedzibą w R. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 68, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie,

- art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne

i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika jednoznacznie dlaczego organ

I i II instancji nie dał wiary wyjaśnieniom strony.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. braku właściwego zaangażowania w należytym wyjaśnieniu stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 ust. 3 zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374).

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180), w tym art. 92a-92c i załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp.6.1.2, lp. 6.1.5, lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d.

Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 u.t.d.

Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i kilkuosobowej; lp. 5.7.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Stosownie do art. 4 lit g "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku". "Skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin;

Analiza danych z kart kierowcy i tachografu cyfrowego wykazała, że 26 czerwca 2020 r. kierowca rozpoczął pracę o godz. 08:26. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym do godziny 08:26 w dniu 27 czerwca 2020 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 23:30 (26.06) do 08:26 (27.06). Odpoczynek ten trwał 8 godzin 56 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brakowało w związku z tym 4 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków.

Podkreślić należy, że strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu odnośnie powyższego naruszenia. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji również nie stwierdził podstaw do podważenia ustaleń i wniosków organ w zakresie powyższego naruszenia. Z uwagi na powyższe, w ocenie sądu organ prawidłowo wymierzył stronie karę pieniężna w wysokości 150 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.1 załącznika do u.t.d.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdzić należy, że obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s.1). Rozporządzenie określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s.1).

W sprawie poza sporem jest, że kontrolowany przewóz rzeczy podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006, wykonywany był bowiem zespołem pojazdów, którego całkowita masa przekraczała 3,5 tony (art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 561/2006).

Zgodnie z art. 23 ust. 1 powyższego rozporządzenia tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres tych przeglądów obejmuje co najmniej sprawdzenie:

- czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu,

- czy tachograf działa prawidłowo,

- czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu,

- czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna,

- czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję,

- czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń,

- rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon (art. 23 ust.2 rozporządzenia).

Stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.

W rozstrzyganej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, że na podstawie kontroli tachografu, zamontowanego w pojeździe marki IVECO o nr rej. [...] stwierdzono, iż w trakcie ostatniego badania okresowego przeprowadzonego 30 lipca 2018 r. obwód toczny koła na osi napędowej pojazdu wynosił 2990 mm. W takcie czynności kontrolnych wykazano, iż na osi napędowej pojazdu obwód toczny koła wynosi 3126 mm. Powyższe, jak słusznie ocenił to organ, świadczy o tym, że wymieniono opony i zmieniono ich rozmiar, co wiązało z koniecznością przeprowadzenia ponownej kalibracji tachografu, której strona nie dokonała. Wbrew twierdzeniom skarżącej powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w protokole sprawdzenia i przeglądu tachografy cyfrowego z 16 lipca 2020 roku wykonanym na zlecenie organu I instancji przez uprawniony serwis tachografów. Z protokołu wynika, że poprzedni rozmiar opon wynosił 2990 zaś obecny to 3095. W uwagach pokontrolnych zaznaczono, że podczas kalibracji ponownej stwierdzono różnicę w wysokości opon na osi napędowej. Różnica wynika prawdopodobnie z wymiany opon po kalibracji. Strona nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego podważającego prawidłowość ustaleń organów w tym zakresie, dlatego zdaniem sądu organ prawidłowo nałożyły na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł z tytułu naruszenia lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.

Wbrew zarzutom skargi akta sprawy potwierdzając również słuszność stwierdzenia przez organy naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony. Za takim wnioskiem jednoznacznie przemawiają ustalenia poczynione i utrwalone w takcie kontroli i zebrane w takcie postępowania, których strona skutecznie nie podważyła.

W niniejszej sprawie z protokołu kontroli ciągnika siodłowego marki IVECO

o nr rej. [...] bezspornie wynika, że iż w/w pojeździe zainstalowano tachograf marki Continental Automotive GmbH Gmbh, 1381.2210309903 o nr ser. [...]. W czasie oględzin kabiny pojazdy stwierdzono, iż czujnik ruchu o nr [...] został przerobiony - do urządzenia podłączono dodatkowe niedozwolone elementy w postaci płytki układu scalonego. Ponadto w czasie dalszych oględzin pojazdu stwierdzono, iż w szynę CAN wpięto dodatkowe urządzenie sterujące wyłącznikiem tachografu, które wpływało na jego działanie. Powyższe oznacza, iż dokonano skomplikowanej przeróbki czujnika ruchu, która umożliwiała nierejestrowanie prawidłowych aktywności przez tachograf.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie art. 32 ust. 3 tego rozporządzenia wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów. Przepis ten stanowi, że zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Z przytoczonego przepisu wynika, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem, a więc zakaz ten dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachografy. Prawidłowe ustalenia organów poczynione w kontrolowanej sprawie wskazują, że do tachografu było podłączone urządzenie, które powodowało nierejestrowanie rzeczywistych danych w pamięci urządzenia jak i na karcie kierowcy, a co za tym idzie pozwalało na dokonywanie naruszeń czasu pracy kierowcy. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że powyższe stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 92a ust. 1 u.t.d. i pozwala na przypisanie skarżącej naruszenia wymienionego w lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., które należy do grupy naruszeń określonych w lp. 6.1. załącznika, dotyczących "naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf".

Zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają zarzuty skargi. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko skarżącej wskazujące, że nie zamontowała ujawnionego urządzenia lecz zakupiła pojazd jako używany i nie wykryła jego obecności w samochodzie. Odnosząc się do powyższej argumentacji zauważyć należy, że kontrolowany pojazd posiadał aktualną legalizację tachografu. Zamontowanie niedozwolonych urządzeń fałszujących pracę tachografu nie mogłoby umknąć uwadze kontrolującego go profesjonalisty- uprawnionego technika tachografów, sokoro manipulacje te wykryli już w czasie kontroli drogowej dokonujący jej inspektorzy transportu drogowego. Ze znajdujących się w aktach sprawy zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa oraz wniosku z 6 października 2020 roku o cofnięcie zezwolenia w zakresie instalacji, sprawdzanie przeglądów lub naprawy tachografów spółce cywilnej B J.W., F.O. wynika, że podczas ostatniego sprawdzenia okresowego pojazd był wyposażony w przerobiony czujnik ruchy, a mimo to został dopuszczony do użytkowania. Zaistnienie powyższego naruszenia pozwala wysnuć wniosek, że ostatnia legalizacja przeprowadzona była w sposób nierzetelny i nieprawidłowy.

Słusznie podniósł organ, że ujawniona przeróbka czujnika ruchu jest tak zaawansowana i złożona, że nie jest możliwe jej przeprowadzenie wyłącznie przez jedną osobę - kierowcę. Podłączenie dodatkowego urządzenia do czujnika ruchu musiało zostać przeprowadzone przez specjalistyczny warsztat. Poziom skomplikowania ingerencji w tachograf zamontowany w pojeździe skarżącej wskazuje, że musiała być to także operacja kosztowna przeprowadzona w wyspecjalizowanym nieuczciwym warsztacie. Doświadczenie życiowe wskazuje więc, że musiało do niej dojść jeśli nie na zlecenie strony skarżącej to przynajmniej za jej wiedzą i zgodą.

Z uwagi na powyższe okoliczności sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, że zasadne było utrzymanie w mocy kary pieniężnej w wysokości10.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd podzielił także stanowisko organów, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c u.t.d. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Trafnie organy oceniły, iż skarżąca nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W sprawie do naruszenia doszło w okolicznościach, które bezpośrednio zależały do strony skarżącej bądź które przedsiębiorca powinien przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy były takimi, na które skarżąca, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć. Manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Także zaniedbanie ponownej kalibracji tachografu jest okolicznością obciążającą skarżącą. Są to okoliczności, które podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze.

Z kolei zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia nr 3821/85, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podkreślenia wymaga, że rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Jakiekolwiek ingerowanie w dane dotyczące czasu pracy kierowców zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego.

Aby uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, przedsiębiorca powinien wykazać, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów m.in. rozporządzenia 561/2006 i rozporządzenia 165/2014 oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Skarżąca poza swoimi twierdzeniami nie zaoferowała żadnego materiału dowodowego w tym zakresie, a zatem nie sposób uznać, że podejmowała prawidłowe działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących ich czas pracy. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca organizowała jakiekolwiek szkolenia dotyczące obowiązków kierowców, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżąca nie przedstawił także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców.

Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności za powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2163/14, z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2752/14, z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 205/14 z dnia 12 marca 2015 r., wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 186/14, CBOSA).

Ponownie odnosząc się do argumentacji skarżącej podkreślić należy, że okoliczności egzoneracyjnej nie może stanowić fakt, że przedsiębiorca dokonuje przewozu pojazdem zakupionym od innego podmiotu. Kupując używany samochód powinien był bowiem upewnić się, czy pojazd nie ma zamontowanego niedozwolonego urządzenia zakłócającego pracę tachografu, co również świadczyłoby o dochowaniu przez niego należytej staranności w organizacji przewozu. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą określonego rodzaju, przed jej rozpoczęciem, jak i w toku jej prowadzenia, winien spełniać warunki dla niej określone w przepisach prawa. Spoczywa bowiem na nim obowiązek, którego realizację ma zapewnić w praktyce, a zasłanianie się brakiem wiedzy co do np. zamontowania w wykorzystywanym pojeździe niedozwolonych elementów - o ile założeniem byłoby to, że nastąpiło to bez jego wiedzy – nie może być postrzegane za skuteczne, w świetle wymogu profesjonalnego prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorca winien nie tylko wiedzieć, jakie obowiązki na nim spoczywają, ale powinien też zapewnić ich realizację, a nadto dokonywać wymaganej kontroli dla utrzymania stanu prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Końcowo wskazać należy, że w ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił dlaczego zdecydował o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. GITD odniósł się również do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu. Skarga poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

k.ż.