Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2348/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Beata Jezielska Protokolant asystent sędziego Olga Malicka po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.R. oraz M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 681/19 w sprawie ze skargi W.R., M.R. oraz A.R. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 21 stycznia 2019 r., nr 2/2019 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym tymczasowej kwatery 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W.R. oraz M.R. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 września 2019 r., II SA/Wa 681/19 oddalił skargę W.R., M.R. i A.R. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z 21 stycznia 2019 r., nr 2/2019 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym tymczasowej kwatery.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Kwatera tymczasowa [...] przy ul. [...] (dalej: "kwatera tymczasowa") została przydzielona W. R. na podstawie decyzji nr [...] z 18 sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...]. Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania w kwaterze zostali członkowie rodziny skarżącego opisani w decyzji.

Rozkazem personalnym nr [...] z 22 kwietnia 2004 r. Komendant Rejonowy Policji [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") skarżący został zwolniony ze służby w Policji z 30 kwietnia 2004 r. w związku z jego pisemnym żądaniem rozwiązania stosunku służbowego i stał się emerytem policyjnym.

Skarżący złożył do Komendanta Stołecznego Policji (dalej także: "organ odwoławczy") wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z 18 sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] w sprawie przydziału kwatery tymczasowej, wskazując, że decyzja ta rażąco narusza prawo, tj. art. 88 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., poz. 277 ze zm.) oraz wniósł o wydanie decyzji o przydziale zajmowanej kwatery, jako lokalu służbowego.

Komendant Stołeczny Policji decyzją nr 10/2010 z 17 września 2010 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdził nieważność decyzji nr [...] z 18 sierpnia 2003 r., a Komendant Głównego Policji, decyzją nr 324/2010 z 27 października 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 13 maja 2011 r., II SA/Wa 2101/10 oddalił skargi skarżących i Stowarzyszenia [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 maja 2012 r., I OSK 1759/11 oddalił skargę kasacyjną.

30 kwietnia 2014 r. Komendant Stołeczny Policji zawarł ze skarżącym umowę na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania (hotelu) Komendy Stołecznej Policji w lokalu dotychczas przez niego zajmowanym. Następnie 7 sierpnia 2017 r. Komendant Stołeczny Policji, na podstawie § 7 ust. 2 umowy, wypowiedział skarżącemu umowę zawartą 30 kwietnia 2014 r., z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia na koniec miesiąca kalendarzowego, który upłynął 30 listopada 2017 r.

Zawiadomieniem nr 35/2018 z 5 października 2018 r. Komendant Rejonowy Policji [...], na podstawie art. 61 k.p.a., powiadomił skarżących o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Jednocześnie skarżący zostali pouczeni o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w wyznaczonym terminie.

Decyzją nr 22/2018 z 30 listopada 2018 r. Komendant Rejonowy Policji [...] nakazał opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej. Komendant Stołeczny Policji w Warszawie decyzją nr 2/2019 z 21 stycznia 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżących, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Skarżący, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych oraz członkowie jego rodziny posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery.

Zdaniem Sądu, mieszkanie przydzielone skarżącemu i jego rodzinie na mocy decyzji [...] z 18 sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] miało charakter kwatery tymczasowej, co wynika już z tytułu tej decyzji, powołanej podstawy prawnej (§ 10 rozporządzenia), umowy najmu tej kwatery (zawartej zgodnie z § 7 na czas pełnienia czynnej służby przez policjanta). Z faktu, że skarżący ubiegał się o uzyskanie uprawnienia do lokalu mieszkalnego nie sposób wyprowadzić wniosku, że przydział ten został w całości, zgodnie z wnioskiem zrealizowany, a co za tym idzie – doszło w istocie do przydziału lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo ustalił wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne i dlatego nie można mu zarzucić naruszenia podniesionych w skardze przepisów prawa procesowego. Zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji zajmowanego przez skarżących lokalu (mieszkalny a nie kwatera tymczasowa) mogłyby podlegać ocenie jedynie w odwołaniu od decyzji [...] z 18 sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej.

M. R. i W. R., nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżyli go w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.

1) naruszenie art. 96 ust. 5 i 6, art. 97 ustawy o Policji, § 13 ust 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1170, ze zm., dalej: "rozporządzenie"), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Niewłaściwość zastosowania powyższych przepisów ma istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało oddaleniem skargi w sprawie nakazującej skarżącym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej.

Niewłaściwe zastosowanie przepisów polega na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania zarówno przez organy obu instancji, a następnie błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż zostały spełnione przesłanki ww. norm, podczas gdy prawidłowa wykładnia omawianych przepisów, w szczególności w zestawieniu z materiałem zgromadzonym przez organy oraz materiałem i stanowiskiem zaoferowanym przez skarżącego, winna doprowadzić Sąd do wniosku, że przyznana skarżącemu - kwatera tymczasowa odpowiadała normom dla lokalu mieszkalnego, pod względem zaludnienia i charakteru przewidzianym dla lokali mieszkalnych. Przydział kwatery materialnie odpowiadał przydziałowi lokalu mieszkalnego.

W chwili przyznawania kwatery skarżący pełnił służbę stałą, a w złożonym w 2003 r. wniosku domagał się przydzielenia lokalu mieszkalnego. Skarżący nie spełniał warunków określonych w art. 88 ust. 2 ustawy o Policji do przydzielenia mu kwatery tymczasowej. Powołane przepisy art. 96 ust. 5 i 6 ustawy o Policji przewidują kryteria przydziału kwatery tymczasowej, pokrywanie kosztów zakwaterowania w kwaterach tymczasowych ze środków budżetowych Policji, podczas gdy ze skarżącym zawierano umowę najmu i nałożono obowiązek uiszczania czynszu i opłat. Ponadto przepisy wykonawcze rozporządzenia przewidują kryteria rozróżniające lokal mieszkalny i kwaterę tymczasowa, bowiem zgodnie z dyspozycją §10 cyt. rozporządzenia tymczasowe kwatery przydziela się m.in. w lokalach mieszkalnych.

Skoro przedmiot najmu nie odpowiada warunkom przewidzianym dla kwatery tymczasowej, jak również nie zostały spełnione przesłanki podmiotowe, to nie można stosować § 13 rozporządzenia, gdyż opróżnienie lokalu naruszałoby wymienione w wyroku przepisy ustawy o Policji i rozporządzenia wykonawczego. Tożsama opinia przywoływana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych;

2) naruszenie § 1 ust. 1 i 2 § 13 ust. 2 rozporządzenia, art. 88 ust. 1 i 2, art. 90, art. 98 ustawy o Policji i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwową Straży Pożarnej, Służby Celno - Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 132, z późn. zm.), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Niewłaściwość zastosowania powyższych przepisów ma istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało oddaleniem skargi. Niewłaściwe zastosowanie przepisów polega na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, iż nie zostały spełnione przesłanki ww. normy, podczas gdy prawidłowa wykładnia omawianych przepisów, w szczególności w zestawieniu z materiałem zgromadzonym przez organ oraz materiałem i stanowiskiem zaoferowanym przez skarżącego winna doprowadzić Sąd do wniosku, że organ nie dopełnił ciążących na nim obowiązku - wydania decyzji o przyznaniu lokalu mieszkalnego docelowego. Organy obu instancji dokonały nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżącemu nie przysługuje prawo do dalszego zajmowania kwatery tymczasowej do czasu wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnym.

3) naruszenie art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., przez nieprawidłową wykładnię omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowe zastosowanie - co skutkowało niedokonaniem przez organy obu instancji, ustalenia stanu faktycznego i stanu prawnego dotyczącego możliwości zajmowania kwatery tymczasowej przez skarżącego i jego rodziny do czasu wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnym oraz niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. art. 98 k.p.a. i art. 100 k.p.a. ;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie zapoznał się z zarzutami przedstawionymi przez stronę w skardze. Sąd nie odniósł się na przedstawiony stan prawny i przedstawione orzecznictwo w sprawach o podobnym stanie faktycznym i prawnym, które jest odmienne od tego co ustalił Sąd w zaskarżonym wyroku. Sąd źle ustalił stan faktyczny przez to, że nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy. Sąd był zobowiązany do przedstawienia stanowiska obejmującego wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.

W oparciu o tak postawione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Ponadto wnieśli o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawili argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia zdeterminowały zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega więc na dyspozycyjności, nie zaś na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., bowiem zarzucono w niej naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji – co do zasady – w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe. Jednakże należy mieć na uwadze, że wnikający z procedury administracyjnej (przede wszystkim z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) obowiązek organu administracji publicznej zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprowadza się do zgromadzenia dowodów mających znaczenie prawne dla konkretnej sprawy. Dokonane ustalenia faktyczne muszą być więc analizowane w aspekcie określonego przepisu prawa materialnego, który wyznacza zakres koniecznych ustaleń faktycznych i ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy określone fakty mają wpływ na treść orzeczenia. Z tych względów celowe jest rozważenie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Przydział lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji regulują przepisy ustawy o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Przepisy te w sposób odrębny, uzasadniony potrzebami służby, regulują powstanie uprawnienia do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji ww. organów i nie przewidują możliwości wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu przez osoby zajmujące taki lokal bez tytułu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Stosownie do treści pierwszego z powołanych przepisów przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Z kolei § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. stanowi, że opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, decyzją z 18 sierpnia 2003 r., nr [...], wydaną na podstawie § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. 2001 r. Nr 131, poz. 1469) przydzielono W.R. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...].

Skarżący, na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z 22 kwietnia 2004 r., nr [...] został zwolniony ze służby w Policji z 30 kwietnia 2004 r.

Następnie skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z 18 sierpnia 2003 r., nr [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji z 27 października 2010 r., nr 324/2010 stwierdzono nieważność powyższej decyzji z 18 sierpnia 2003 r. w przedmiocie przydziału kwatery tymczasowej. Objęta kontrolą nadzorczą decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z 18 sierpnia 2003 r. została podpisana przez pracownika organu, który - jak wynikało z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - nie dysponował wymaganym upoważnieniem Komendanta Rejonowego Policji [...]. I to ta okoliczność, a nie błędny przydział kwatery tymczasowej w miejsce lokalu mieszkalnego, przesądziły o nieważności decyzji.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że przy ul. [...] mieścił się kompleks mieszkalno-hotelowy. Zgodnie z decyzją nr 764 A/PPd/2003 Prezydenta m.st. Warszawy z 10 lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie tego kompleksu, budynki C i D mieszczące się przy ul. [...] przeznaczone zostały na budynki mieszkalne, natomiast budynki A i B, jako zamieszkania zbiorowego. Zatem nie można było przydzielić skarżącemu lokalu mieszkalnego w budynku, który przeznaczony był wyłącznie do zamieszkania zbiorowego. W tej sytuacji, wobec wystąpienia okoliczności, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, tj. zwolnienie policjanta ze służby oraz zajmowania kwatery tymczasowej bez tytułu prawnego, zaszła podstawa do wydania decyzji nakazującej opróżnienie przez skarżącego oraz członków jego rodziny kwatery tymczasowej. Prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje wyłącznie policjantowi pełniącemu służbę. Z chwilą zwolnienia ze służby policjant traci uprawnienie do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ Policji zyskuje uprawnienie do żądania jej opróżnienia.

Wobec powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 13 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy aktywowała się kompetencja organu do wydania decyzji o nakazie opróżnienia przyznanej kwatery tymczasowej.

Za nieuzasadnione należy uznać także zarzuty naruszenia art. 88 ust. 1 i 2, art. 90 oraz art. 98 ustawy o Policji, a także § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

Zwrócić należy uwagę, że decyzja przydziałowa, której nieważność została prawomocnie stwierdzona, wskazywała, że przedmiotem przydziału była kwatera tymczasowa. Charakter tego lokalu został również potwierdzony w piśmie Komendanta Stołecznego Policji z 8 sierpnia 2003 r. o przekazaniu do dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych, w którym wyraźnie wskazano, że skarżący policjant otrzymał przydział do kwatery tymczasowej przy ul. [...]. Również, znajdujące się w aktach sprawy, umowy najmu zawierane ze skarżącym wskazują, że najem dotyczy kwatery tymczasowej. Doszło zatem do jednoznacznego określenia treści stosunku administracyjnoprawnego, którego stroną byli skarżący, poprzez przydział kwatery tymczasowej. W granicach niniejszej sprawy, Sąd nie jest władny w ramach prowadzonego postępowania o opróżnieniu kwatery, rozstrzygać kwestie dotyczące przyznania skarżącemu lokalu mieszkalnego. Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty związane z obowiązkiem organu wydania decyzji o przyznaniu lokalu mieszkalnego docelowego, pozostają bez wpływu na ocenę legalności decyzji w przedmiocie nakazu opróżnienia kwatery tymczasowej i nie mogą odnieść zamierzonego skutku. O statusie lokalu oraz o uprawnieniu do jego zajmowania, nie może bowiem przesądzać fakt, że funkcjonariusz spełniania ustawowe przesłanki do uzyskania lokalu mieszkalnego oraz, że przed przydziałem kwatery tymczasowej złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Poczynionych przez organy administracji, prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, zmienić nie mogą także powoływane przez skarżących umowy najmu i nałożenia na nich obowiązku ponoszenia czynszów i opłat. Umowy te stanowią cywilnoprawne źródło uprawnień do korzystania z lokalu. Natomiast ustalenia i oceny prawne w zakresie ponoszenia opłat za najem mogą zmierzać do podważenia legalności obciążenia skarżących takimi kosztami, jednak nie mogą determinować normatywnego charakteru przydzielonej kwatery. Zawarcie umów najmu nie ma więc żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c oraz art. 29 ustawy zaopatrzeniowej. Powołane przepisy kreują prawo emerytowanego funkcjonariusza Policji do lokalu mieszkalnego, a nie do kwatery tymczasowej. Wobec przyjęcia, że lokal nr [...] w budynku przy ul. [...] nie jest lokalem mieszkalnym, powołane przepisy ustawy zaopatrzeniowej nie mogły mieć zastosowania. Skarżącemu, jako emerytowanemu policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Prawo to jednak nie może zostać zrealizowane poprzez przyznanie kwatery tymczasowej.

W związku z powyższym, jako niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego, z uwagi na to, że organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nakazu opróżnienia kwatery tymczasowej. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 , art. 98 k.p.a. oraz art. 100 k.p.a. również należy je uznać za nieusprawiedliwione, bowiem decyzja o przyznaniu lokalu mieszkalnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w odniesieniu do decyzji nakazującej opróżnienie kwatery tymczasowej.

Także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Zwrócić należy uwagę, iż prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny. To, że skarżący nie zgadzają się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki NSA: z 27 lipca 2012 r., I FSK 1467/11, z 13 maja 2013 r., II FSK 358/12), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 96 ust. 5 ustawy o Policji. Niniejsza sprawa dotyczy bowiem nakazu opróżnienia kwatery tymczasowej, natomiast wskazany przepis odnosi się do otrzymania przez policjanta oddelegowanego do pełnienia służby w innej miejscowości kwatery tymczasowej, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Również za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 96 ust. 6 ustawy o Policji. Tej jednostki redakcyjnej nie zawiera art. 96. Natomiast art. 97 ustawy o Policji składa się z 5 ustępów. Skarżący zobowiązani byli do jednoznacznego wskazania, naruszenia którego ustępu się dopatrują. Brak takiego doprecyzowania nie pozwala na ocenę podniesionego zarzutu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.