Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 455/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, ust. 3, ust. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 15 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 roku sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 marca 2021 roku nr GN-III.7581.228.2020.AG w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 marca 2021 r., znak GN-IIII.7581.228.2020.AG podjętą na podstawie art. 124 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) – dalej: u.g.n.; art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2000) - dalej: k.p.a.; Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Łęczyckiego z dnia 15 lipca 2020 r., znak GKN.6852.27.2019.BM orzekającą o:

1. ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność T.J. , położonej w gminie Ł., obręb [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 1,5400 ha oraz jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 1,6900 ha, przez udzielenie E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. zezwolenia na demontaż oraz budowę fragmentu linii napowietrznej SN-15 kV;

2. ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości;

a) oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] polega w szczególności na demontażu słupa elektroenergetycznego oraz wymianę przewodów w istniejącej linii elektroenergetycznej SN-15 kV w pasie technologicznym - teren niezbędny do trwałego zajęcia pod urządzenia o powierzchni 67,2 m2 (długość 33,6 m x szerokość 2 m). Teren niezbędny do zajęcia na potrzeby realizacji w/w robót budowlanych 168 m2 (długość 33,6 m x szerokość 5 m). Wyżej wymienione prace będą realizowane zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji,

b) oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] polega w szczególności na posadowieniu słupa elektroenergetycznego oraz wymianę przewodów w istniejącej linii elektroenergetycznej SN-15 kV w pasie technologicznym - teren niezbędny do trwałego zajęcia pod urządzenia o powierzchni 65,8 m2 (długość 32,9 m x szerokość 2 m). Teren niezbędny do zajęcia na potrzeby realizacji ww. robót budowlanych 164,5 m2 (długość 32,9 m x szerokość 5 m). Wyżej wymienione prace będą realizowane zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji;

3. ograniczenie obejmuje prawo wstępu na nieruchomość dla inwestora E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. w celu wykonywania, czynności opisanych w punktach 1 i 2, utrzymania na nieruchomości przewodów i urządzeń oraz prawie wykonywania wszelkich czynności niezbędnych do ich prawidłowej eksploatacji, w tym czynności związanych z konserwacją oraz awarii przewodów I urządzeń przez przedsiębiorstwo elektroenergetyczne;

4. obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej;

5. uprawnienia przedsiębiorcy przesyłowego uzyskane na podstawie niniejszej decyzji są skuteczne wobec każdoczesnego właściciela nieruchomości, w celu zagwarantowania ich realizacji, zgodnie z art. 124 ust. 7 u.g.n., ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda Łódzki wskazał, iż wnioskiem z dnia 6 grudnia 2019 r. E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. (dalej także inwestor) wystąpiła do Starosty [...] o podjęcie, w trybie art. 124 u.g.n., rozstrzygnięcia orzekającego o graniczeniu sposobu korzystania z w/w nieruchomości, w celu wykonania prac związanych z demontażem i budową fragmentu linii napowietrznej SN 15 kV, przebiegającej między innymi przez działki ewidencyjne o nr [...] i nr [...] , które w oparciu o informacje uzyskane przez wnioskodawcę z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w Łęczycy, stanowią własność T.J. . Wskazując na zasadność zgłoszonego żądania inwestor podkreślał, iż mimo kilkukrotnych prób podjęcia rokowań z wyżej wymienioną, celem uzyskania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, zgody takiej nie udało mu się uzyskać. Z przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji wynika, iż kierowana do skarżącej korespondencja, kolejno z dnia 7 marca 2019 r., z dnia 8 maja 2019 r., z dnia 4 czerwca 2019 r., 22 sierpnia 2019 r., z dnia 1 października 2019 r., zawierająca zarówno opis i zakres planowanych do realizacji prac, projekt porozumienia, jak propozycję wysokości jednorazowego wynagrodzenia za udzielenie zgody na wykonanie robót, pomimo jej podjęcia przez stronę pozostała bez odpowiedzi. Jedyny kontakt, jaki udało się nawiązać ze skarżącą to rozmowa telefoniczna z dnia 8 marca 2019 r., przeprowadzona przez pełnomocnika inwestora P.K., w trakcie której T.J. przedstawiła swoje żądania obejmujące: przesunięcie istniejącego słupa do granicy działki; wypłata wynagrodzenia za jednorazowe wejście na nieruchomości, wyrażenie zgody na jednorazowe udostępnienie nieruchomości w celu wykonania prac tylko w formie protokołu. Jednocześnie skarżąca zastrzegła, że spełnienie powyższych żądań nie warunkuje wyrażenia przez nią zgody na wykonanie prac na jej nieruchomościach. Rozmówcy ustalili, że stronie zostaną przesłane nowe dokumenty, którym skarżąca się przyjrzy. Z przeprowadzonej rozmowy telefonicznej sporządzono notatkę, która załączona została do wniosku inwestora.

Organ odwoławczy wskazał również, iż jak wynika z przedłożonej do akt sprawy dokumentacji działki ewidencyjne o nr [...] i nr [...] objęte są postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łęczyca, przyjętego uchwałą Rady Gminy w Łęczycy z dnia XVI/83/2004 z dnia 2 marca 2004 r. Wyżej wymienione działki położne są w terenie oznaczonym symbolem MR,MN,U - zabudowa zagrodowa, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz symbolem RP- teren upraw rolnych wraz ze strefą szerokości 40 m pod linią elektroenergetyczną LN 110 kV. Przebieg przedmiotowej linii SN-15 kV przez działki skarżącej potwierdza przedłożony do akt sprawy wyrys z części graficznej w/w planu. Z części tekstowej planu wynika natomiast, iż na całym obszarze obowiązywania planu podstawowe źródło zasilania w energię elektryczną stanowi istniejąca stacja transformatorowo-rozdzielcza 110/15 kV "[...]". Zasadę zasilania w energię elektryczną z istniejącej i projektowanej sieci napowietrzno-kablowej średniego napięcia 15 kV i niskiego napięcia usytuowanej w liniach rozgraniczających dróg; bezpośrednie dostarczenie energii elektrycznej do poszczególnych odbiorców poprzez przyłącza elektroenergetyczne niskiego napięcia. Dopuszcza się budowę, przebudowę i modernizację sieci oraz budowę urządzeń elektroenergetycznych prowadzoną w uzgodnieniu z właściwym zakładem elektroenergetycznym. Możliwość przebiegu napowietrznych sieci średniego i niskiego napięcia poza liniami rozgraniczającymi ulic pod warunkiem uzyskania zgody właścicieli gruntów i uzyskania pozwoleń zgodnie z wymaganiami aktualnych przepisów. Dla tras przebiegu napowietrznych linii 15 kV plan przewiduje maksymalne strefy ochronne o szerokości po 5 m od rzutu skrajnego przewodu linii na stronę (§ 16 pkt 1, 2, 3, 5, 9 ppkt 1). Natomiast jak wynika z § 22 pkt 3 ppkt 1-2 planu dla terenów przeznaczonych pod uprawy rolne, oznaczonych na rysunku planu symbolem RP plan dopuszcza realizację sieci napowietrznych i podziemnych uzbrojenia terenu, w tym lokalnych i przyłączy, obsługujących rozproszoną zabudowę zagrodową, których lokalizacja w ustalonych liniach rozgraniczających dróg, nie jest możliwa. Plan dopuszcza modernizację i przebudowę istniejących sieci i urządzeń.

W oparciu o tak dokonane ustalenia faktyczne Starosta Łęczycki uznając, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., wskazaną na wstępie decyzją z dnia 15 lipca 2020 r. orzekł zgodnie z żądaniem inwestora zawartym we wniosku z dnia 6 grudnia 2019 r.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia T.J. kwestionowała skuteczność umocowania kontaktujących się z nią, z ramienia inwestora osób, a także wskazywała na brak przekazania jej konkretnych informacji, co do zakresu i charakteru planowanych prac oczekując jednocześnie, iż strona wyrazi zgodę na nieodpłatne udostępnienie nieruchomości poprzez podpisanie i odesłanie przesłanych jej dokumentów, które jak zaznacza nie zostały wypełnione i podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania inwestora. W ocenie skarżącej taki sposób działania nie może stanowić podstaw do rokowań, a nadto narusza przepisy rozporządzenia o ochronie danych osobowych (RODO). Strona kwestionowała również prawidłowość procedowania przez organ w okresie pandemii COVID-19, które nie było dostosowane do zaleceń "ministra zdrowia i tarczy", co w jej ocenie stanowiło narażenie zdrowia i życia. Skarżąca oświadczyła nadto, że nie wyraża zgody na wpisanie do księgi wieczystej decyzji administracyjnej, gdyż ograniczy to "gospodarowanie na działce rolnej o bonitacji bardzo dobrej i możliwość dochodzenia wynagrodzenia za służebność przesyłu". Wskazała również, że wcześniejszą decyzję zaskarżyła pismem z dnia 4 grudnia 2016 r.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazaną wyżej decyzją z dnia 24 marca 2021 r. Wojewoda Łódzki przywołał na wstępie na brzmienie art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podkreślił nadto, iż udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.). W oparciu o powyższe organ wywiódł, iż ograniczenie korzystania z nieruchomości w trybie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n. wymaga łącznego spełnienia dwóch przesłanek, to jest: ograniczenie sposobu korzystania związane jest z realizacją celu publicznego, zgodnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego; a nadto poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o podjęcie w/w decyzji rokowaniami z właścicielem nieruchomości, celem udostępnienia przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny, dla potrzeb danej inwestycji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Wojewoda Łódzki stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja – polegająca na demontażu i budowie fragmentu istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV, przebiegającej między innymi przez nieruchomości skarżącej, oznaczonej jako działki ewidencyjne o nr [...] i nr [...] , stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Planowana inwestycja, w tym jej przebieg i określone strefy ograniczonego użytkowania są zgodne z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łęczyca, przyjętego uchwałą Rady Gminy w Łęczycy z dnia XVI/83/2004 z dnia 2 marca 2004 r. Jednocześnie, co już wcześniej wskazano z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że wystąpienie przez inwestora z wnioskiem z dnia 6 grudnia 2019 r. poprzedzone zostało stosownymi rokowaniami ze skarżącą. Pomimo akceptacji przez inwestora zgłaszanych w toku przeprowadzonej w dniu 8 marca 2019 r. rozmowy telefonicznej żądań strony, obejmujących między innymi przesunięcie istniejącego, planowanego do wymiany słupa do granicy jednej z działek, prowadzone rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym, gdyż skarżąca nie odpowiedziała na żadne z kierowanych do niej pism. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego w sprawie spełnione zostały łącznie ustawowe przesłanki warunkujące wydanie decyzji orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania przez skarżącą ze stanowiących jej własność nieruchomości, oznaczonych jako działki o nr ewidencyjnych nr [...] i nr [...] , zgodnie z żądaniem inwestora, w zakresie i na zasadach określonych decyzją.

Dalej odnosząc się do zarzutów odwołania strony, jak i argumentacji zawartej w złożonym przez stronę na etapie postępowania odwoławczego piśmie procesowym z dnia 10 marca 2021 r. Wojewoda Łódzki Wojewoda wyjaśnił, że wbrew zarzutom skarżącej umocowanie osób uprawnionych do działania w imieniu i na rzecz inwestora zostało udokumentowane w sposób prawidłowy, a przekazywane podczas prowadzonych negocjacji wzory porozumień nie musiały być wypełnione ponad treści niezbędne, które zostały zawarte w tych projektach. W zakresie zastrzeżenia skarżącej, co do braku zgody na wpisanie decyzji administracyjnej do księgi wieczystej przedmiotowych nieruchomości organ wyjaśnił, że wpis do księgi wieczystej wynika z mocy samego prawa, co potwierdza brzmienie art. 124 ust. 7 u.g.n., a ewentualne kwestie odszkodowawcze uregulowane zostały w art. 128 ust. 4 ustawy. Natomiast, co do podnoszonych zarzutów braku wiedzy skarżącej, odnośnie do rzeczywistego przebiegu planowanej inwestycji oraz zakresu niezbędnych prac Wojewoda wskazał, że zgodnie z dokumentacją zgromadzoną w sprawie, w tym map przekazywanych stronie podczas negocjacji i mapy stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji, określającą przebieg linii elektroenergetycznej SN 15 kV (biegnącej prostopadle do dłuższych granic działek), na nieruchomości zlokalizowany jest tylko jeden słup linii SN 15 kV. Słup posadowiony jest na działce nr [...] w bliskiej odległości od granicy z działką nr [...]. Najbliższe przedmiotowemu stanowisku słupy tej linii stoją na działkach [...] i [...]. Przedmiotowy słup, zgodnie z żądaniem strony ma być przeniesiony na działkę nr [...], co nie wiąże się ze zmianą przebiegu linii. Dokumenty zgromadzone w sprawie potwierdzają, że przebieg linii po przebudowie pozostanie w śladzie linii istniejącej. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w postępowaniach dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. ustawodawca nie nałożył na organy administracji publicznej obligatoryjnego obowiązku przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Zgromadzony materiał dowodowy w sposób wyczerpujący wyjaśnia wszystkie kwestie związane z przebiegiem linii i posadowieniem słupa, a zatem nie było uzasadnienia dla dokonania oględzin. Wojewoda zaznaczył także, że w świetle rysunku planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łęczyca przez działki nr [...] i nr [...] przebiega nadto linia elektroenergetyczna 110 kV (linia przecina pod skosem dłuższe granice działek), jednakże nie jest ona przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiotem tego postępowania nie jest również odrębna sprawa prowadzona przez Starostę Łęczyckiego pod numerem GKN.6852.27a.2019.BM. Natomiast odnośnie do kwestii dysponowania przez organ danymi adresowymi strony Wojewoda wyjaśnił, że stosownie do art. 20 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się miejsce pobytu stałego właścicieli nieruchomości. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ, będąc gospodarzem tego postępowania, gromadzi materiał dowodowy niezbędny do wydania orzeczenia w sprawie. Informacje zawarte w ewidencji gruntów jako dotyczące przedmiotu postępowania, wskazując dane z zakresu cech gruntu (położenie i nr działki, jej powierzchnia, rodzaj użytku) i dane opisujące tytuł do gruntu (w tym adres zamieszkania), są pomocne przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.J. oświadczyła, że podtrzymuje dotychczas prezentowane stanowisko i zaskarża decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z stanowiących jej własność działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...] jako niezgodną z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania w sądowoadministracyjnego skarżąca w składanych do akt sprawy pismach procesowych kwestionowała prawidłowość umocowania pełnomocnika uczestnika postępowania E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. – adwokata Piotra Strzałkowskiego, sprzeciwiając się jednocześnie jego udziałowi w sprawie (pisma: z dnia 5 listopada 2021 r., 25 lutego 2022 r., 8 listopada 2022 r.); wskazywała na konieczność łącznego rozpoznania zaskarżonej decyzji z integralnie z nią powiązaną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 11 października 2021 r., znak GN-III.7581.92.2021.AG, którą przedłożyła do akt sprawy (pisma: z dnia 25 lutego 2022 r. , z dnia 8 listopada 2022 r.). Strona przedkładała nadto pisma procesowe informujące Sąd o kierowanych przez nią wystąpieniach do różnych organów, w tym: Prokuratury, Wojewody Łódzkiego, Starostwa Powiatowego w Łęczycy, E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. na okoliczność kolejno: właściwego umocowania pełnomocników inwestora zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego; skarg na działania pracowników Starostwa Powiatowego w Łęczycy; konieczność przeprowadzenia inwentaryzacji słupów posadowionych na jej nieruchomości, ich oznaczeń, mocy, rodzaju konstrukcji, tytułu prawnego na podstawie, którego operator korzysta z przedmiotowych nieruchomości (pisma: z dnia 6 lipca 2022 r., z dnia 15 listopada 2023 r.).

Ponadto skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia procesowego wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie od orzekania w sprawie kolejno poszczególnych sędziów wyznaczonego składu orzekającego oraz wyznaczonego protokolanta. Wnioski w powyższym zakresie zostały prawomocnie oddalone.

W dniu 15 listopada 2023 r. obecna na rozprawie skarżąca popierała wniesioną skargę podtrzymując dotychczasową argumentację, co do wadliwego ustanowienia w postępowaniu administracyjnym osób reprezentujących inwestora, co z kolei skutkowało odmową przekazania tym osobom swoich danych i co przeczy stwierdzeniu organu administracji, co do skuteczności przeprowadzonych ze stroną negocjacji. Skarżąca zarzucała nadto, że z treści kwestionowanej skargą decyzji nie wynika jaka powierzchnia terenu będzie zajęta w związku z prowadzonymi pracami, jak również jaka powierzchnia podlegać będzie ograniczeniu. Natomiast z pism organu kierowanych do sądu, zdaniem skarżącej wynika, że inwestor planuje zająć całe działki do niej należące. Wskazała także, że chciałaby uzyskać informację co do ilości słupów podlegających remontowi, oświadczając jednocześnie, że na działkach stanowiących przedmiot decyzji posadowione są aktualnie 2 lub 3 słupy linii energetycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postepowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postepowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W rozpoznawanej sprawie, jak już̇ wcześniej wskazano przedmiotem skargi T.J. uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 marca 2021 r. podjętą w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, położonych w gminie Ł., obręb [...], oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni 1,5400 ha oraz nr [...] o powierzchni 1,6900 ha, w zakresie określonym decyzją, w związku z demontażem oraz budową fragmentu istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV.

Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) – dalej: u.g.n., w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 października 2023 r.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.).

Wskazać na wstępie należy, iż wynikające z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia, w drodze decyzji, prawa własności gruntu ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy realizacja określonej w przywołanym przepisie inwestycji infrastrukturalnej wymaga przeprowadzenia niezbędnych prac na nieruchomości, na które jej właściciel nie wyraża zgody, a prowadzone przez inwestora negocjacje z właścicielem gruntu nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Z brzmienia przywołanego przepisu wynikają zatem dwie zasadnicze przesłanki, niezbędne do podjęcia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, to jest po pierwsze zamiar realizacji inwestycji celu publicznego zgodnej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź też, w przypadku jego braku z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, po drugie zaś nieudane rokowanie z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości. Podkreślenia również wymaga, iż podejmowana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja jako naruszająca interes właściciela nieruchomości objętej ograniczeniem, winna w sposób jednoznaczny wskazywać zarówno na sposób ograniczenia prawa własności, jak i przebieg planowanej inwestycji celu publicznego, i to jedynie zakresie niezbędnym do realizacji danej inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano kwestionowana skargą decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podjęta została w związku z planowaną przez gestora sieci E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. realizacją inwestycji polegającej na demontażu i budowie fragmentu istniejącej linii SN 15 kV "Ł.-L.". Przedmiotowa inwestycja stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i jako taka jest wymieniona w powołanym wyżej art. 124 ust. 1 ustawy. Bezspornym pozostaje także to, iż określone decyzją przedsięwzięcie, zarówno co do jego zakresu, jak i przebiegu (w tym przez należące do skarżącej działki o nr ewidencyjnych nr [...] i nr [...] ) jest zgodne z postanowieniami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łęczyca, przyjętego uchwałą Rady Gminy w Łęczycy z dnia XVI/83/2004 z dnia 2 marca 2004 r.

Dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu.

Natomiast sporną pomiędzy stronami, na co wskazuje prezentowana przez skarżącą argumentacja, pozostaje kwestia prawidłowości przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., które to rokowania w ocenie skarżącej, z uwagi na wadliwe umocowanie osób reprezentujących inwestora, jak również z uwagi na brak wyraźnego przedstawienia przez inwestora charakteru, jak i zakresu planowanych prac, nie wypełniają ustawowej przesłanki, niezbędnej do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

W tym zakresie wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Niemożność uzyskania zgody właściciela zachodzi wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji, gdy druga strona (właściciel) stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ma on prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA z 6 kwietnia 2022 r., I OSK 1538/21; 3 lutego 2022 r., I OSK 507/21; wyrok WSA w Łodzi z 10 listopada 2021 r., II SA/Łd 641/21; wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2022 r., II SA/Gd 23/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą organu administracji podejmującego rozstrzygnięcie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n jest wyłącznie zbadanie faktu czy rokowania się odbyły oraz czy na ich podstawie strony zawarły umowę, czy też do porozumienia pomiędzy stronami nie doszło. Nie podlega natomiast kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 marca 2023 r., II SA/Wr 835/22; WSA w Lublinie z 21 lutego 2023 r., II SA/Lu 705/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, iż inwestor wykazał w należyty sposób fakt przeprowadzenia bezskutecznych rokowań ze skarżącą. Z przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji wynika bowiem, iż kierowana do skarżącej przez inwestora korespondencja, kolejno z dnia 7 marca 2019 r., z dnia 8 maja 2019 r., z dnia 4 czerwca 2019 r., 22 sierpnia 2019 r., z dnia 1 października 2019 r., zawierająca zarówno opis i zakres planowanych do realizacji prac, projekt porozumienia, jak propozycję wysokości jednorazowego wynagrodzenia za udzielenie zgody na wykonanie robót pozostała bez odpowiedzi. Z załączonej do akt sprawy notatki z przebiegu rozmowy telefonicznej pełnomocnika inwestora – P.K. przeprowadzonej ze skarżącą, która stanowiła jedyną formę kontaktu nawiązanego ze stroną wynika, iż po przedstawieniu charakteru planowanego do realizacji przedsięwzięcia przebiegającego między innymi przez działki skarżącej, T.J. przedstawiła swoje żądania obejmujące między innymi przesunięcie istniejącego słupa do granicy działki; wypłatę wynagrodzenia za jednorazowe wejście na nieruchomości; wyrażenie zgody na jednorazowe udostępnienie nieruchomości w celu wykonania prac tylko w formie protokołu. Jednocześnie skarżąca zastrzegła, że spełnienie powyższych żądań nie warunkuje wyrażenia przez nią zgody na wykonanie prac na jej nieruchomościach. Rozmówcy ustalili, że stronie zostaną przesłane nowe dokumenty, którym skarżąca się przyjrzy. Pomimo powyższych ustaleń, jak już wcześniej wskazano kierowana do strony korespondencja, co istotne skutecznie jej doręczona, pozostała bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze uznać należy, iż w sprawie spełniona została przesłanka z art. 124 ust. 3 u.g.n., warunkująca podjęcie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej, w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 ustawy. Powyższemu stwierdzeniu nie przeczy zarzucana w skardze wadliwość umocowania reprezentujących inwestora pełnomocników w osobach P.K. oraz T.J.. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się bowiem odpisy notarialnie poświadczonych za zgodność z oryginałem pełnomocnictw udzielonych przez E. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. Oddział w P. w/w osobom, aktualnych zarówno na etapie prowadzonych rokowań, jak i na etapie postępowania prowadzonego przed organami administracji publicznej. Jednocześnie wbrew argumentacji strony skarżącej objęta skargą decyzja w sposób jednoznaczny określa sposób i zakres ograniczenia przysługującego skarżącej prawa własności, zarówno w części tekstowej, jak i w części graficznej. Zarówno uwzględnione przez inwestora żądanie skarżącej odnośnie do przesunięcia w linii znajdującego się na jej nieruchomości słupa, jak również przebieg przewodów linii, pasy technologiczne inwestycji wyznaczające obszar ograniczenia spornych nieruchomości oraz powierzchnie terenu przewidziane do zajęcia na czas wykonania planowanych prac, odpowiednio o powierzchni 67,2 m2 oraz 168 m2 (działka o nr ewidencyjnym nr [...] ) i 65,8 m2 oraz 164,5 m2 zostały jednoznacznie wyznaczone na mapach w skali 1:1000 stanowiących integralny załącznik do kwestionowanego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga również, że treść w/w załączników graficznych w pełni koresponduje z treścią opisową zaskarżonej decyzji, która w pkt 1 określa działki objęte wnioskiem inwestora z dnia 6 grudnia 2019 r., natomiast w pkt 2 lit. a-b określa precyzyjnie, w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, odnośnie do każdej z w/w działek osobno, powierzchnię terenu niezbędną do trwałego zajęcia pod urządzenia oraz powierzchnię niezbędną do zajęcia czasowego, na okres niezbędny do wykonania planowanych robót. Co więcej zakres tych prac jest tożsamy z zakresem przedstawianym skarżącej, zarówno w formie opisowej, jak i graficznej w toku prowadzonych rokowań. Jednocześnie pomimo powziętych przez stronę wątpliwości, zarówno, co do właściwego umocowania osób reprezentujących inwestora, jak i zakresu planowanych prac skarżąca nie podjęła w toku prowadzonych rokowań jakichkolwiek działań, które zmierzałyby do wyjaśnienia powyższych kwestii. Co prawda obowiązujące przepisy u.g.n. nie nakładają na stronę obowiązku aktywnego uczestniczenia w rokowaniach, niemniej zaniechanie w tym zakresie nie może stanowić podstawy do późniejszego kwestionowania skuteczności tych negocjacji, czy też braku ich przeprowadzenia.

Natomiast, co do deklarowanego przez skarżącą braku zgody na ujawnienie w księdze wieczystej przedmiotowych nieruchomości ustanowionego ograniczenia wskazać należy, co słusznie podkreślał Wojewoda Łódzki, iż ujawnienie tego rodzaju ograniczenia następuje z mocy samego prawa, w oparciu o przepis art. 124 ust. 7 u.g.n., zgodnie z którym decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą konieczności, czy też zasadności łącznego rozpoznania zaskarżonej niniejszą skargą decyzji z integralnie z nią powiązaną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 11 października 2021 r., znak GN-III.7581.92.2021.AG wskazać należy, iż w/w decyzją Wojewoda Łódzki odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łęczyckiego z dnia 20 sierpnia 2020 r., znak GKN.6852.27a.2019.BM orzekającej o nadaniu, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., rygoru natychmiastowej wykonalności wskazanej na wstępie decyzji Starosty Łęczyckiego z dnia 15 lipca 2020 r. Decyzja z dnia 11 października 2021 r. była decyzją podjętą w I instancji, od której skarżącej przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Ministra Rozwoju i Technologii, a następnie ewentualnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z właściwością miejscową stosownie do treści art. 13 p.p.s.a. Stąd też podnoszona w powyższym zakresie argumentacja strony pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.

Natomiast, co do zarzucanego przez skarżącą naruszenia przez procedujące w sprawie organy administracji przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) poprzez nieuprawnione udostępnienie, jak i pozyskanie przez inwestora danych adresowych skarżącej, jak również powiązana z powyższym zarzutem argumentacja strony, co do wadliwego działania pracowników Starostwa Powiatowego w Łęczycy wskazać należy, iż kwestie te pozostają poza zakresem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie, która co należy raz jeszcze podkreślić dotyczy kontroli legalności decyzji podjętej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania przez skarżącą z nieruchomości, do których przysługuje jej tytuł prawa własności. Jeżeli w ocenie strony, w toku postępowania administracyjnego zakończonego objętą przedmiotową skargą decyzją doszło do naruszenia przepisów w/w rozporządzenia, strona winna rozważyć wniesienie zawiadomienia do właściwego organu - Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Reasumując Sąd stwierdza, iż wobec wystąpienia w sprawie ustawowych przesłanek ograniczenia, w drodze decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., sposobu korzystania przez skarżącą z przysługującego jej prawa własności do działek o nr ewidencyjnych nr [...] i nr [...] , zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Łęczyckiego z dnia 15 lipca 2020 r. odpowiadają prawu. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w sposób jednoznaczny wskazuje zarówno na przebieg planowanej inwestycji celu publicznego, jak i na sposób ograniczenia prawa własności skarżącej, którego zakres nie wykracza poza zakres niezbędny do realizacji danej inwestycji.

Jednocześnie w ocenie Sądu procedujące w sprawie organy obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.), a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

IB