Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1411/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3c i 3d
journal: Dz.U. 2023 poz 141
law: Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SKO.PSW/41.5/2835/2023/14457 w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia 30 maja 2023 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – SKO, Kolegium) decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SKO.PSW/41.5/2835/2023/14457, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. – dalej k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania I.G. (dalej – Wnioskodawczyni, Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. (dalej – organ I instancji, Wójt Gminy) z dnia 30 maja 2023 r. nr [...] odmawiającą przyznania dodatku węglowego.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, organ I instancji wspomnianą decyzją z dnia 30 maja 2023 r. odmówił jej przyznania dodatku węglowego. Negatywne rozstrzygnięcie umotywowano tym, że Wnioskodawczyni nie udokumentowała podjęcia formalnych kroków zmierzających do wyodrębnienia zajmowanego lokalu. Podkreślono jednocześnie, że dodatek węglowy został przyznany osobie, która złożyła wniosek jako pierwsza dla gospodarstwa domowego mającego ten sam adres, co wskazany przez Skarżącą.

W odwołaniu z dnia 12 czerwca 2023 r. Skarżąca zanegowała powyższą decyzję. W jego uzasadnieniu Wnioskodawczyni podniosła, iż wniosek o dodatek węglowy został złożony w dniu 30 listopadzie 2022 r., co wykluczało możliwość dokonania ustalenia odrębnych adresów miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w osobnych lokalach. Dodała także, że nie jest właścicielem budynku, co wyklucza jego podział z jej inicjatywy. Jednocześnie zauważyła, że pod tym samym adresem istnieją dwa odrębne lokale zajmowane przez różne rodziny, co potwierdził wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 9 stycznia 2023 r. Powołując się na wypowiedź przedstawiciela Ministerstwa Klimatu i Środowiska podniosła, że dla przyznania dodatku wystarczające jest oświadczenie, że nie można nadać nowego adresu do 30 listopada 2023 r. W związku z powyższym Skarżąca stanęła na stanowisku, iż spełnia warunki do przyznania jej dodatku węglowego.

Decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz obowiązujący stan prawny w zakresie przyznawania dodatku węglowego. Następnie wyjaśnił, że art. 2 ust. 3c ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 141 z późn. zm. – dalej u.d.w.) pozwala na przyznanie dodatków węglowych dla kilku gospodarstw domowych, jeżeli do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach. Zatem, według Kolegium, wnioskodawca składający wniosek o wypłatę dodatku węglowego powinien przedstawić dokumentację potwierdzającą podjęcie kroków formalnych, prowadzących do wydzielenia odrębnego adresu. Bezczynność strony w omawianym zakresie nie może być utożsamiana z brakiem możliwości dokonania prawem wymaganej czynności w ustawowo określonym terminie. Zauważono również, że brak możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach w terminie do 30 listopada 2022 r. otwiera dopiero stronie drogę do przyznania dodatku węglowego w trybie opisanym w art. 2 ust. 3d u.d.w. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, Skarżąca nie udokumentowała, aby podjęła kroki mające na celu nadanie odrębnego adresu miejsca zamieszkania. Wobec powyższego Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania Wnioskodawczyni dodatku węglowego.

W skardze z dnia 11 lipca 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnej w Gliwicach, Wnioskodawczyni wyraziła swoją dezaprobatę dla decyzji Kolegium. W jej motywach powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu. Dodatkowo podniosła, że w Urzędzie Gminy uzyskała informację, że nie jest możliwe nadanie numerów lokalom w domu jednorodzinnym, a tym samym składanie wniosku w tej kwestii jest bezcelowe. Stanowi o tym również § 6 ust. 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Zatem – jak stwierdziła Skarżąca - stawianie warunków określonych w zaskarżonej decyzji jest bezprawne. Skarżąca zasygnalizowała ponadto, że wiele gospodarstw domowych będących w podobnej sytuacji uzyskało prawo do dodatku węglowego. Wyjaśniła również, że deklarację w sprawie gospodarowania odpadami komunalnymi składał jej syn, który jest właścicielem budynku. Wykazał w niej – zgonie z rzeczywistością – sześcioro mieszkańców, tj. jego czteroosobową rodzinę oraz 2-osobowe gospodarstwo domowe Wnioskodawczyni.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sprawy jest kontrola rozstrzygnięcia organu administracji, którym odmówiono Skarżącej przyznania dodatku węglowego. Negatywne stanowisko uzasadniono tym, że Wnioskodawczyni nie przedsięwzięła jakichkolwiek kroków dla dokonania formalnego wyodrębnienia zamieszkiwanego przez jej rodzinę lokalu. Owa bezczynność stanowi, o braku podstaw dla zastosowania art. 2 ust. 3c u.d.w., a w dalszej kolejności przyznania Wnioskodawczyni dodatku węglowego.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz.U. z 2022 r. poz. 438 z późn. zm.), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.

Przez gospodarstwo domowe rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe) - art. 2 ust. 2 u.d.w. Natomiast przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.).

Ustawodawca mocą art. 50 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1967, obowiązującego od 20 września 2022 r.) w ustawie o dodatku węglowym wprowadził w art. 2 regulację odnoszącą się do sytuacji zamieszkiwania pod jednym adresem więcej niż jednego gospodarstwa domowego. Zgodnie z brzmieniem dodanego ust. 3a i 3b - w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (ust. 3a), natomiast w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (ust. 3b).

Kolejną nowelizacją, obowiązującą od 3 listopada 2022 r., na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2236) rozszerzono powyższą regulację. Mianowicie w myśl art. 2 ust. 3c u.d.w. w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zd. 1 i 2 u.d.w.).

Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 9 u.d.w., wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. Wnioski o wypłatę dodatku węglowego złożone po dniu 30 listopada 2022 r. pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 10 u.d.w.). Skarżąca w dniu 30 listopada 2022 r. złożyła wniosek o wypłatę dodatku węglowego, zatem wniosek ten winien zostać rozpoznany.

Odnotowania również wymaga, iż kolejne nowelizacje ustawy o dodatku węglowym jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 210/23, Lex nr 3555012). Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe.

Z akt administracyjnych wynika, że deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw została złożona w dniu 29 sierpnia 2021 r. przez syna Skarżącej ze wskazaniem, iż deklaracja dotyczy wszystkich lokali mieszkalnych w budynku, z wyszczególnieniem zainstalowanego oraz eksploatowanego w budynku źródła ciepła: kocioł na paliwo stałe z automatycznym podawaniem paliwa (liczba: 1, funkcja c.o. i c.w.u.). W treści wniosku o wypłatę dodatku węglowego wskazano jako główne źródło ogrzewania: kocioł na paliwo stałe.

W oświadczeniu z dnia 9 stycznia 2023 r. Skarżąca podała, iż niemożliwym było w terminie do 30 listopada 2022 r. ustalenie odrębnego adresu dla jej lokalu, w którym prowadzi gospodarstwo domowe.

Z przeprowadzonego w dniu 9 stycznia 2023 r. wywiadu środowiskowego wynika, że Skarżąca zajmuje wraz z mężem lokal na parterze mając do własnej dyspozycji: kuchnię, łazienkę, przedpokój i trzy pokoje. Ponadto do lokalu tego prowadzi osobne wejście. Na piętrze zamieszkuje z kolei rodzina syna, której lokal składa się z kuchni, łazienki, przedpokoju i czterech pokoi.

W związku z powyższym na organie spoczywał obowiązek ustalenia, czy w sprawie zaistniały okoliczności będące warunkiem zastosowania wyjątku od zasady określonej w art. 2 ust. 3b u.d.w. Mowa tutaj o ustaleniach zarówno w zakresie ilości gospodarstw domowych zamieszkujących pod danym adresem, jak również braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych. Zauważyć należy, iż ustalenia dotyczące kwestii, czy w sprawie można mówić o kilku gospodarstwach domowych zamieszkałych pod jednym adresem, w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, nie były w sprawie kwestionowane.

W odniesieniu natomiast do przesłanki braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, zważyć należy, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu, aby wskazana okoliczność "braku możliwości ustalenia odrębnego adresu" mogła być ustalona wyłącznie na skutek podjęcia formalnych kroków prowadzących do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego, bądź też wymagane było potwierdzenie wskazanej okoliczności konkretnym dowodem.

Wprowadzona regulacja nie wymaga wszczęcia procedury o wydzielenie odrębnego lokalu. Uwzględniając dokumentację niezbędną dla zainicjowania tego rodzaju postępowania, poważne wątpliwości budziłoby dokonanie powyższego w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. w sytuacji, gdy wspomniana nowelizacja weszła w życie w dniu 3 listopada 2022 r. (zob. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 474/23, Lex nr 3571482; z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 391/23, Lex nr 3577829).

Zwraca uwagę stanowisko sądów administracyjnych, w ramach którego podkreśla się, iż przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu, a wykazanie, iż przesłanka została spełniona może nastąpić poprzez złożenia oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony (zob. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 355/23, Lex nr 3562176; z dnia 8 maja 2023 r. sygn. II SAB/Gl 24/23, Lex nr 3561999; wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 299/23, Lex nr 3571079), a następnie dokonanie oceny oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w związku z art. 2 ust. 3c u.d.w.

Powyższe pozostaje istotne w związku z oświadczeniem złożonym przez Skarżącą w dniu 9 stycznia 2023 r., w którym Skarżąca wyjaśniła, iż nie podjęła żadnych formalnych kroków w celu wyodrębnienia osobnego adresu, gdyż – jak stwierdziła - "było to niemożliwe". Wypowiedź ta uzupełniona została w odwołaniu, gdzie Wnioskodawczyni podniosła, że owa niemożność wynikała nie tylko z faktu, że złożyła podanie o wypłatę dodatku w ostatnim dniu ustawowego terminu, ale również z tego, że nie jest właścicielem zamieszkiwanego budynku. Dodała także, że prawo nie przewiduje możliwości nadania numerów poszczególnym lokalom w budynku mieszkalnym jednorodzinnym.

Jak zauważył WSA w Łodzi, prezentując pogląd, iż ustawodawca nie uzależnia udzielania wsparcia od złożenia wniosku o nadanie dodatkowego numeru porządkowego, a brak złożenia tego wniosku pozostaje bez wpływu na prawo do uzyskania dodatku węglowego - organy z urzędu posiadają wiedzę, czy dla danej nieruchomości jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw. Tym samym nie ma potrzeby, aby strona składała wniosek o nadanie nowego numeru porządkowego, wystarczy samo oświadczenie strony albo zaświadczenie z urzędu (wyrok z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 299/23, Lex nr 3571079). Złożenie oświadczenia w tym przedmiocie przez stronę dopuścił również WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 69/23, Lex nr 3576366). W tym kontekście, analizy wymagałby również § 2 pkt 8-10 oraz § 6 ust. 5 i 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz.U. z 2021 r. 1368).

Odmienne stanowisko organów doprowadziło do usankcjonowania nałożenia na Skarżącą obowiązku, który nie wynika z ustawy. Pozbawione podstaw prawnych pozostaje zatem uzależnienie przyznania Skarżącej wsparcia w postaci dodatku węglowego od przesłanki, która nie została wyartykułowana przez ustawodawcę. Na tym tle słusznie tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 633/23 (Lex nr 3593314) dopatrzył się naruszenia wynikającego z art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, powtórzonej w art. 6 k.p.a. jako jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego.

Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd uznał, iż organy orzekające naruszyły w sprawie jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego zawartą w art. 6 k.p.a., wskutek czego doszło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego - art. 2 ust. 3c i 3d u.d.w.

Organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia, a rozpoznając wniosek Skarżącej o przyznanie dodatku węglowego uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię art. 2 ust. 3c i 3d u.d.w., zważając by nie naruszono przepisów procedury administracyjnej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.