Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 31/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135,art 145 par 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 6 ust 1, ust 3, art 10 a ust v1, art 22 ust 2, ust 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi R.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego R.L. kwotę 4217 (cztery tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2021 r. o godz. 10.15 na terenie Drogowego Przejścia Granicznego funkcjonariusze Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadzili kontrolę środka przewozowego – zestawu ciężarowego o numerach rejestracyjnych [...], którym przewożono z Niemiec (miejsce załadunku) do Polski, olej słonecznikowy w ilości 20.020 kg, klasyfikowany do kodu CN 1512. W toku kontroli funkcjonariusze stwierdzili brak uzupełnienia danych przewoźnika w zgłoszeniu przewozu towaru [...]. Ustalono, że przewoźnik nie uzupełnił zgłoszenia w zakresie danych dotyczących przewoźnika, środka transportu, daty rozpoczęcia przewozu oraz planowanej daty zakończenia przewozu, numeru dokumentu przewozowego oraz numeru lokalizatora. Stwierdzono ponadto, że przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem SENT. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z dnia [...] września 2021 r., nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu w stosunku do przewoźnika R.L. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za nieuzupełnienie danych przewoźnika w zgłoszeniu przewozu towaru [...] oraz niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji – wobec stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika przepisów art. 6 ust. 3 pkt 1 i art. 10a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm.; dalej jako ustawa SENT) – Naczelnik UCS decyzją z [...] maja 2022 r., nr [...] nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł za niewywiązanie się z obowiązku uzupełnienia danych w zgłoszeniu [...] i przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem przewozu towarów (z uzasadnienia decyzji wynika, iż na karę składają się: – kara w kwocie 10.000,00 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika, nałożona na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT oraz – kara w kwocie 10.000,00 zł za niewywiązanie się przez przewoźnika z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, nałożona na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT).

Od powyższej decyzji R.L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 10a ust 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2 i 2a ustawy SENT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej za nie uzupełnienie zgłoszenia SENT oraz nie wykonanie obowiązku przekazywania w trakcie przewozu danych geolokalizacyjnych w sytuacji gdy przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie, a w szczególności nie powinny zostać nałożone na niego dwie kary;

2. art. 22 ust. 2a i 3 ustawy SENT w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich nie zastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., w szczególności zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny oraz celu i funkcji ustawy, bowiem w sprawie nie istniało najmniejsze hipotetyczne zagrożenie uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem na przewoźnika nie powinna zostać nałożona kara.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że organ odstępuje od nałożenia kary, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przekazywania w trakcie przewozu danych geolokalizacyjnych środka transportu i umorzenie postępowania w tym zakresie.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ocena zasadności nałożenia kary pieniężnej składa się z dwóch elementów – badania naruszenia obowiązków przewidzianych w ustawie, uzasadniających nałożenie kary pieniężnej oraz analizy ustawowych przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia. W ocenie DIAS, wobec nie budzącego wątpliwości i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, organ I instancji prawidłowo nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 20.000,00 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenia obowiązków wynikających z ustawy SENT. Ustawodawca w art. 6 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy określił bowiem obowiązki przewoźnika, enumeratywnie wymieniając dane, do których uzupełnienia jest on zobligowany. Do obowiązków przewoźnika należy również przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, przewożącego towary "wrażliwe" na i przez terytorium kraju. W celu realizacji tego obowiązku przewoźnik musi wyposażyć środek transportu w lokalizator chyba, że żądane dane przekazywane będą do systemu SENT za pomocą zewnętrznego systemu lokalizacji. Ustawodawca zapewnił przewoźnikom dowolność wyboru w tym zakresie. Dokonano jednoznacznego określenia konkretnych momentów czasowych, w zależności od trasy przewozu, kiedy ma być włączany lub kiedy może być wyłączany lokalizator. W przypadku przewozu rozpoczynającego się poza granicami Polski, niezależnie od tego, czy miejsce dostarczenia towaru znajduje się na terenie kraju, czy też poza nim (tranzyt), włączenia lokalizatora dokonuje się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, czyli najpóźniej w momencie przekraczania granicy państwowej. Chodzi tu o granicę geograficzną, a nie teren obecnego lub byłego przejścia granicznego. Natomiast wyłączenia lokalizatora można dokonać dopiero albo w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego, albo w chwili zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, czyli po wyjechaniu poza jego granicę. W przypadku niesprawności lokalizatora lub zewnętrznego systemu lokalizacji, która trwa dłużej niż godzinę, obowiązkiem kierowcy jest niezwłoczne zatrzymanie się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Dalszy przewóz towarów objętych zgłoszeniem, po stwierdzeniu powyższej niesprawności, może być kontynuowany tylko i wyłącznie w czterech przypadkach, tj.: przywrócenia sprawności lokalizatora albo ZSL, lub gdy nastąpił przeładunek towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo ZSL, bądź wyposażono środek transportu w sprawny lokalizator, czy też nastąpiło przekazanie przez przewoźnika informacji naczelnikowi UCS, na którego terenie stwierdzono trwającą dłużej niż godzinę niesprawność lokalizatora albo ZSL i nastąpiło nałożenie zamknięć urzędowych lub zarządzenie konwoju. Przy czym odpowiedzialność za dokonywanie poszczególnych czynności w rejestrze zgłoszeń, ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie SENT. Tym samym, wszelkie konsekwencje złej realizacji obowiązków ustawowych, obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych, a w tym przypadku przewoźnika. W przedmiotowej sprawie przewoźnik uzupełnił zgłoszenie SENT o wymagane dane dopiero w trakcie kontroli, tj. w dniu [...] września 2021 r. o godz. 10:55. Fakt ten nie może zostać uznany za wypełnienie obowiązku nałożonego ustawą SENT, bowiem z art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy wprost wynika, kiedy ten obowiązek powstaje, tj. przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju po drodze publicznej przewoźnik powinien uzupełnić zgłoszenie przewozu towarów dokonane przez podmiot odbierający o konkretne dane. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik wykonywał przewóz towarów na podstawie zgłoszenia w systemie SENT, w którym nie uzupełnił zgłoszenia [...] o wymagane dane, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o SENT oraz nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Okoliczności te wyczerpują przesłanki wymienione w art. 22 ust. 2 (nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy) oraz art. 22 ust. 2a powołanej ustawy (niewywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1). Każde z tych naruszeń z osobna skutkuje nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Niemniej organ nie stwierdził zaistnienia w sprawie okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary. Stwierdzone naruszenia przez przewoźnika przepisów ustawy SENT nie wynikały z omyłki związanej z wątpliwościami wykładni przepisów ustawy ani nie wiązały się z wątpliwościami dotyczącymi stosowania przepisów ustawy. Strona nie dochowała należytej staranności w wypełnianiu obowiązków nałożonych ustawą. Ponadto choć strona nie przedstawiła żadnych dokumentów i nie wskazała okoliczności uzasadniających istnienie ważnego interesu przewoźnika, dla którego uzasadnionym byłoby odstąpienie od nałożenia kary, to organ I instancji z urzędu pozyskał dokumenty świadczące o jej sytuacji finansowej. Analiza otrzymanych informacji wykazała, że działalność przewoźnika na przestrzeni lat przynosi dochody na coraz wyższym poziomie, zatem sytuacja finansowa strony jest stabilna, nie zagrażająca istnieniu podmiotu. Tym samym zapłata nałożonej kary pieniężnej nie spowoduje drastycznego pogorszenia sytuacji finansowej strony w taki sposób, aby była ona zmuszona do wyzbycia się majątku trwałego lub brakowało jej środków na bieżącą działalność gospodarczą.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stanął na stanowisku, iż żaden przepis ustawy SENT nie wyklucza możliwości nałożenia przez organ na przewoźnika kary pieniężnej z tytułu kilku naruszeń przepisów ustawy. Stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia wyczerpują przesłanki wymienione odpowiednio w art. 22 ust. 2 oraz art. 22 ust. 2a ustawy SENT i każde z tych naruszeń z osobna skutkuje nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w drodze decyzji.

Na powyższą decyzję R.L., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając jej naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 6 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT oraz art. 10a ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez nałożenie na przewoźnika przez organ I instancji jednej kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł w sytuacji gdy powołane przepisy nie przewidują kary w wysokości 20.000,00 zł za żadne z zarzuconych naruszeń, które mają wynikać z uzasadnienia decyzji;

2. art. 6 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT oraz art. 10a ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT oraz niewykonanie obowiązku przekazywania w trakcie przewozu danych geolokalizacyjnych, w sytuacji gdy przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie;

3. art. 6 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy SENT oraz art. 10a ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika jednej kary pieniężnej za dwa naruszenia, tj. za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o numer lokalizatora (art. 6 ust. 3 pkt 1) oraz za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem (art. 10a), w sytuacji gdy naruszenie polegające na nieprzekazywaniu danych jest następstwem nieuzupełnienia zgłoszenia, a zatem stanowi współkarany czyn następczy, który nie powinien podlegać ukaraniu, bowiem nie można zapewnić przekazywania danych jeżeli nie uzupełni się zgłoszenia o dane geolokalizatora,

4. art. 10a ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez nałożenie kary za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu pomimo, że kontrola odbywała się w pasie granicznym, a zatem dane te nie były przekazywane przez znikomą ilość czasu;

5. art. 22 ust. 2a i 3 ustawy SENT w zw. z art. 26 ust 3 ustawy SENT poprzez ich nie zastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art.187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., w szczególności zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny oraz celu i funkcji ustawy. W sprawie nie istniało chociażby najmniejsze hipotetyczne zagrożenie uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem na przewoźnika nie powinna zostać nałożona kara;

II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 210 § 1 pkt 4 o.p. poprzez niepowołanie przez organ I instancji w sposób prawidłowy i precyzyjny podstawy prawnej decyzji o nałożeniu kary, tj. nie wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu i w konsekwencji nałożenie na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł, pomimo że przepisy nie przewidują kary w takiej wysokości za żadne z zarzuconych naruszeń wskazanych dopiero w uzasadnieniu decyzji.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie decyzja DIAS z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] maja 2022 r., nr [...], którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku uzupełnienia danych w zgłoszeniu [...] i przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego w/w zgłoszeniem przewozu towarów.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy SENT. Jak wynika z art. 4 ust. 1-4 w/w ustawy, środkami technicznymi służącymi monitorowaniu przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi są rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne, lokalizator i zewnętrzny system lokalizacji, który przekazuje do rejestru dane geolokalizacyjne środka transportu. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach, a także geolokalizacyjne przekazywane z lokalizatorów oraz zewnętrznych systemów lokalizacji, zawarte w miesięcznych zestawieniach informacji dotyczących okresowych umów o których mowa w ustawie o podatku akcyzowym oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Elementy zgłoszenia zostały wskazane w art. 6 ust. 2 ustawy SENT, przy czym w myśl art. 6 ust. 3 pkt 1, w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o elementy wymienione w tym przepisie, m.in. numer lokalizatora albo numer urządzenia (art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. h).

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Jak wynika z art. 10b ustawy, w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany 1) włączyć lokalizator: a) przed rozpoczęciem przewozu towaru – w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju, b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1; 2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą: a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 13 ustawy SENT przewóz towarów podlega kontroli polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. W myśl art. 13 ust. 2 kontrola obejmuje również weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji.

Jak wynika z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Natomiast w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (art. 22 ust. 2a ustawy SENT).

W rozpatrywanej sprawie o uwzględnieniu skargi zadecydowało przede wszystkim uznanie za zasadny trzeciego podniesionego w niej zarzutu. W ocenie Sądu za niezasadne należało uznać nałożenie kary pieniężnej zarówno za nieuzupełnienie zgłoszenia SENT m.in. o numer lokalizatora (art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. h ustawy SENT) jak i za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem (art. 10a ust. 1 ustawy SENT). Realizacja obowiązku przesyłania danych geolokalizacyjnych jest bowiem ściśle i nierozerwalnie związana z prawidłowym uzupełnieniem bądź zaktualizowaniem zgłoszenia przewozu. W takiej sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, nałożenie kary pieniężnej zarówno za nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu SENT, m.in. w zakresie numeru lokalizatora jak i nieprzekazywalnie danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów stanowi pewnego rodzaju podwójne ukaranie w sytuacji, gdy to drugie zaniechanie jest w istocie następstwem pierwszego. Zatem w realiach niniejszej sprawy, skoro na skarżącego została nałożona kara pieniężna za niewywiązanie się z obowiązku uzupełnienia danych w zgłoszeniu SENT, m.in. w zakresie niepodania numeru lokalizatora, w wysokości 10.000 zł, to za stan rzeczy będący następstwem tego zachowania nie mógł on zostać ukarany kolejny raz (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 932/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględnienie powyższego zarzutu pociąga za sobą istotne konsekwencje. Przede wszystkim pochłania to w istocie treść zarzutu czwartego. Skoro bowiem zdaniem Sądu z przyczyn podanych wyżej nie było w ogóle podstaw do nałożenia odrębnej kary pieniężnej za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych, to w realiach tej konkretnej sprawy bezprzedmiotowe byłoby rozstrzyganie o ewentualnej dopuszczalności nałożenia kary za nieprzekazywanie danych w czasie bezpośrednio po przekroczeniu granicy.

Z kolei jeśli chodzi o pierwszy ze sformułowanych w skardze zarzutów, to bezpośrednią konsekwencją takiego sformułowania rozstrzygnięcia zawartego w wydanych w sprawie decyzjach (art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – tzn. braku wyraźnego wyodrębnienia w rozstrzygnięciach decyzji kar pieniężnych nałożonych za poszczególne zaistniałe zdaniem organów naruszenia i nałożeniu kary w wysokości 20.000 zł, a co za tym idzie, braku możliwości wydania orzeczenia sądowego ściśle w odniesieniu do poszczególnych kar – jest uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości z uwagi na uwzględnienie już nawet jednego zarzutu.

Co do pozostałych zarzutów, to w ocenie Sądu na obecnym etapie sprawy, ocena prawna co do nałożenia kary pieniężnej za pierwsze ze stwierdzonych naruszeń, tzn. nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu SENT, z uwagi na wskazany wyżej sposób sformułowania rozstrzygnięcia (tj. nałożenie kary w wysokości 20.000 zł) byłaby przedwczesna. Organy orzekające w sprawie powinny bowiem wydać decyzję jedynie w odniesieniu do niewywiązania się przez skarżącego z obowiązku uzupełnienia danych w zgłoszeniu SENT, przy czym od takiej decyzji stronie będzie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który – w razie skorzystania przez skarżącego z tego prawa – oceni zgodność z prawem takiej decyzji.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu postępowania w postaci art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie przez organ I instancji w sposób prawidłowy i precyzyjny podstawy prawnej decyzji o nałożeniu kary jest niezasadny o tyle, iż podstawy prawne wydanych w sprawie decyzji zostały w nich wskazane (w końcowych ich częściach). Kwestia zaś nałożenia jednej kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł i związane z tym konsekwencje zostały już omówione wyżej.

Rozpoznając ponownie sprawę, organy będą w myśl art. 153 p.p.s.a. obowiązane do wydania decyzji jedynie w przedmiocie ewentualnej odpowiedzialności skarżącego za nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu SENT.

W świetle przedstawionych okoliczności zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem art. 10a ust. 1 w związku z art. 22 ust. 2a ustawy SENT, polegającym na opisanym wyżej, niewłaściwym ich zastosowaniu. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na zasądzoną kwotę objętych zwrotem kosztów postępowania składają się zatem wpis od skargi (600 zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).