Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 436/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 92a ust. 1 i 5, art. 92b ust. 1, art. 92c, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 72 i art. 52 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 15, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2010 nr 168 poz 16  art. 1
law: Rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 7, 8 i 10
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1  art. 32, art. 33 i art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant Sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie upoważnienia nr [...] z [...] r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy P. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] P.S. w [...]. ul. [...][...] (dalej jako strona lub przedsiębiorca). Zakres kontroli obejmował okres od 26.03.2021 r. do 25.03.2022 r. Do kontroli przedsiębiorca okazał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone w dniu [...] r. na czas nieoznaczony oraz licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób. Ponadto zgodnie z pismem z dnia [...] r. z Urzędu Miasta [...] - Wydział Gospodarki Komunalnej i Transportu Publicznego, przedsiębiorca posiada zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób wydane w dniu [...] r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie regulacji związanych z dostępem do rynku transportowego, dotyczących czasu pracy kierowców, zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.; dalej jako u.t.d.) oraz przestrzeganie przepisów z zakresu wykonywania przewozów, a także spełnianie warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. W okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli przedsiębiorca zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ([...]WITD) decyzją z dnia [...] r. nr [...], powołując się na art. 92a ust. 1 u.t.d., nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę powyższej decyzji było stwierdzenie następujących naruszeń: niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a u.t.d., niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego; skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godziny, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, brak realizacji obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy oraz obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła strona, zarzucając naruszenie: - art. 7 ustawy z 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; dalej jako k.p.a.) przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 77 k.p.a. w rezultacie naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania

i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 92b i art. 92c u.t.d. przez ich niezastosowanie; - art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r.

w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L. z 2010 r., nr 168, str. 16; dalej jako rozporządzenie nr 581/2010). Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że organ kontrolny nie wziął pod uwagę okoliczności, że świadczący na jej rzecz pracę kierowcy, wykonywali przewozy także w innych podmiotach oraz, że błędnie uznał on, iż pojazdy o numerach rejestracyjnych zapisane na kartach kierowców, tj. [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] pozostają w jej dyspozycji. Przedsiębiorca podkreślił także, że większość stwierdzonych naruszeń nie wynika z jego zaniedbań, a jest konsekwencją zdarzeń drogowych oraz działań kierowców, a zatem w sprawie powinny znaleźć zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Podniósł ponadto, że prawidłowo organizuje on zadania transportowe, a kierowcy dysponują czasem pozwalającym na ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Strona wyjaśniła, że jej kierowcy nie skracali odpoczynków, a do naruszeń dochodziło z uwagi na nieodebranie ich w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym. Jej zdaniem odpowiedzialność za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcą powinni ponieść wyłącznie kierowcy. Przedsiębiorca wskazał również, że nie zgadza się on ze stwierdzonym naruszeniem polegającym na skróceniu odpoczynku dziennego przez kierowcę W. S. w okresie [...] r. oraz z naruszeniami opisanymi na stronie 35 decyzji. Podniósł on także, że organ nieprawidłowo stwierdził uchybienie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, ponieważ przejazdy bez karty kierowcy realizowane były w ramach przewozów regularnych na trasie do 50 km. Strona wyjaśniła ponadto, że przekazała ona organowi kontrolującemu wszystkie wymagane dane. Odnośnie naruszeń polegających na przekroczeniu terminu na wczytanie danych z kart kierowców oraz z tachografów cyfrowych przedsiębiorca wskazał, że część z tych naruszeń dotyczy innych podmiotów, a nadto podnosi, że ma wątpliwości, jakie dni organ wziął pod uwagę przy kontroli tego obowiązku. W ocenie odwołującego nałożona na niego kara pieniężna jest niewspółmierna do stwierdzonych naruszeń. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a ust. 1-4 i 7, art. 14, art. 72, art. 85 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 1.5, lp. 1.6, lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.9, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, 6.3.16, lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 zał. nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 8 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. nr 102, str. 1 ze zm.; dalej jako rozporządzenie nr 561/2006), art. 32, art. 33 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE. L. z 2014 r., nr 60, str. 1 ze zm.; dalej jako rozporządzenie nr 165/2014), art. 1 ust. 1 - 3 rozporządzenia nr 581/2010, po rozpatrzeniu odwołania z [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 92a ust. 1, art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92 c ust. 1 u.t.d., wskazując, żetreść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z zał. nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia, tym samym organ nie miał możliwości miarkowania kar pieniężnych. Regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie GITD nie znajdą również zastosowania art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Następnie organ dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i stwierdził następujące naruszenia: 1. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a u.t.d. (naruszenie obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d.), sankcjonowane przez l.p. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d. - kara 800 zł za każdą zmianę. Organ stwierdził, że strona nie zgłosiła organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób nr [...], w wymaganym terminie 28 dni od daty ich powstania, zmiany danych dotyczących pojazdu o nr rej [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...]. GITD ustalił ponadto, strona nie zgłosiła organowi wydającemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...], w wymaganym terminie 28 dni od daty ich powstania, zmiany danych dotyczących pojazdu o nr rej: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (dwie zmiany), [...], [...],[...]. Organ odwoławczy stwierdził również, że przedsiębiorca nie zgłosił organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób nr [...] lub organowi wydającemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...], w wymaganym terminie 28 dni od daty ich powstania, zmiany danych dotyczących pojazdu o nr rej: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Szczegółowy opis jakie dane i w jakich terminach nie zostały zgłoszone przez stronę znajduje się na str. 10-20 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ocenie GITD organ I instancji błędnie stwierdził natomiast w zaskarżonej decyzji, że przedsiębiorca nie zgłosił organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób nr [...] lub organowi wydającemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...], w wymaganym terminie 28 dni od daty ich powstania, zmiany danych dotyczących pojazdu o nr rej. [...]. Z informacji z Urzędu Miasta [...] wynika bowiem jednoznacznie, że pojazd o nr rej. [...] na dzień [...] r. był zgłoszony do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...]. Kara pieniężna za to naruszenie została zatem nałożona na przedsiębiorcę niezasadnie.

Łącznie – zdaniem organu odwoławczego - doszło do 48 przypadków, a nie jak stwierdził [...]WITD 49 przypadków, niezgłoszenia w formie pisemnej w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa

w art. 7a u.t.d., w wymaganym terminie. Kara pieniężna nałożona na stronę za naruszenia sankcjonowane na podstawie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła

w niniejszej sprawie [...] zł.

2. Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części, tj. naruszenie obowiązków wynikających z art. 72 i art. 85 ust. 2 u.t.d., sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. Odnosząc się do tego naruszenia organ II instancji wskazał, że pismami z dnia [...] r. WITD wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia m.in.: wykazu pojazdów samochodowych będących w dyspozycji kontrolowanego, a także innych pojazdów, którymi podmiot posługiwał się w celu wykonywania przewozów drogowych, w dniu kontroli i w okresie objętym kontrolą; dokumentów potwierdzających użyczenie pojazdów będących w posiadaniu przedsiębiorcy innym podmiotom; wykazu pojazdów zgłoszonych do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji; wykazu pojazdów zgłoszonych do zaświadczenia na niezarobkowy przewóz drogowy; wykazu pracowników zatrudnionych w okresie objętym kontrolą; wykazu osób niezatrudnionych w przedsiębiorstwie, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz w okresie objętym kontrolą; ewidencji czasu pracy kierowców; kserokopii praw jazdy, świadectw kwalifikacji oraz orzeczeń lekarskich i psychologicznych, o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, kierowców zatrudnionych w dniu rozpoczęcia kontroli; dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów - wszystkich kierowców: kartę ewidencji nieobecności, dokumenty potwierdzające przebywanie kierowców na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu lekarskim; wszystkich plików - w formacie oryginalnym - zawierających dane z kart kierowców wczytanych w kontrolowanym okresie oraz ostatnich plików zapisanych przed okresem kontrolowanym i pierwszych plików zapisanych po tym okresie (dotyczących kontrolowanych kierowców; wszystkich plików - w formacie oryginalnym - zawierających dane z tachografów zainstalowanych w pojazdach, które w kontrolowanym okresie prowadzili kontrolowani kierowcy, wczytanych w kontrolowanym okresie oraz ostatnich plików zapisanych przed okresem kontrolowanym i pierwszych plików zapisanych po tym okresie; wszystkich wykresówek i dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdów z kontrolowanego okresu (dotyczących kontrolowanych kierowców); wszystkich plików - w formacie oryginalnym - zawierających dane z kart kierowców wczytanych w kontrolowanym okresie oraz ostatnich plików zapisanych przed okresem kontrolowanym i pierwszych plików zapisanych po tym okresie (dotyczących kontrolowanych kierowców) oraz do okazania wszystkich plików - w formacie oryginalnym - zawierających dane z tachografów zainstalowanych w pojazdach, które w kontrolowanym okresie prowadzili kontrolowani kierowcy, wczytanych

w kontrolowanym okresie oraz ostatnich plików zapisanych przed okresem kontrolowanym i pierwszych plików zapisanych po tym okresie. Organ wskazał przy tym, jakie dane cyfrowe zostały okazane do tej pory przez przedsiębiorcę i pouczył go o tym, że nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie przedmiotowych dokumentów lub wyjaśnień może zostać uznane za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części, pouczając o sankcji wynikającej z lp. 1.6 zał. nr 3 do u.t.d.. Ponadto organ I instancji pismem z dnia [...] r. wezwał przedsiębiorcę do przedłożenia dokumentacji dotyczącej szczegółowo określonych w tym wezwaniu kierowców, ponownie pouczając o wspomnianych powyżej konsekwencjach niezastosowania do wezwania. Z notatek urzędowych z dnia [...] r. i z dnia [...] r. wynika ponadto, że w tych dniach kontrolujący przeprowadzili rozmowy telefoniczne z osobą uprawnioną do reprezentowania przedsiębiorcy – K. K. (tel. nr [...]). Poinformowano wówczas tę osobę, że w przekazanych wcześniej danych z tachografów cyfrowych i z kart kontrolowanych kierowców wciąż występują braki oraz, że brak jest badań psychologicznych kierowcy M. O. za okres od 26.03.2021 r. (początek okresu kontroli) do 06.10.2021 r. Przedsiębiorca do dnia 30.11.2022 r. nie okazał wszystkich brakujących danych z tachografów cyfrowych i z karty kierowcy W. L. W.. Przedstawiona przez przedsiębiorcę lista pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy była również niepełna. Nie zawiera ona bowiem wszystkich pojazdów za pomocą których przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe (pojazdy te prowadzone były przez kierowców zatrudnionych przez stronę, którzy to zgodnie z jej oświadczeniem nie świadczyli usług kierowania pojazdem na rzecz innych podmiotów), tj. pojazdów o nr rej:

1) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - pojazdy zgłoszone do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie krajowego przewozu osób nr [...], a nie ujęte na przedstawionej liście;

2) [...]/[...],[...],[...],[...],[...],[...] - pojazdy zgłoszone do licencji nr [...], a nie ujęte na przedstawionej liście;

3) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] nie ujęte na przedstawionej liście . Przy czym – w ocenie GITD - organ I instancji omyłkowo wskazał w tym miejscu, że pojazd o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji i zezwolenia, podczas gdy pojazd ten był zgłoszony do zezwolenia nr [...] - nie ma to jednak wpływu na stwierdzone naruszenie.

Przedstawione odczyty z tachografów cyfrowych nie zawierają również pełnych informacji/danych o okresach między odczytami m.in.: [...] - odczyty z dni: [...] r., [...] - odczyty z dni: [...] r., [...] - odczyty z dni: [...] r. (organ I instancji omyłkowo błędnie wskazał [...].05.2021 r. i [...].08.2021 r. - nie ma to wpływu na stwierdzone naruszenie), [...] - odczyty z dni: [...] r., co uniemożliwia obliczenie dni między odczytami.

Nieprzedłożenie danych z tachografów cyfrowych pojazdów, danych z kart kierowców oraz nieprzedstawienie zgodnych ze stanem faktycznym informacji

o okresach użytkowania wszystkich pojazdów używanych przez przedsiębiorcę

w ramach kontrolowanej działalności gospodarczej, uniemożliwiło organowi kontroli, m.in.: ustalenie na podstawie danych cyfrowych z tachografów wszystkich kierowców, którzy prowadzili poszczególne pojazdy; skontrolowanie zdarzeń zarejestrowanych przez tachograf, w szczególności dotyczących jazdy bez karty kierowcy; skontrolowanie wykonywania obowiązku sprawdzenia tachografu lub poddania go przeglądowi; dokonania pełnej analizy prawidłowości odczytu tachografu z pojazdu (odczytu co 90 dni zarejestrowanej aktywności); dokonania pełnej analizy prawidłowości odczytu z karty kierowcy (odczytu co 28 dni zarejestrowanej aktywności); skontrolowanie w pełnym zakresie zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d. w wymaganym terminie, skontrolowanie, weryfikacji aktualnie posiadanych pojazdów, ich tytułów prawnych.

Mając na uwadze powyższe - w ocenie organu odwoławczego - doszło do uniemożliwienie przez przedsiębiorę przeprowadzenia kontroli w części. W związku

z tym została nałożona na stronę karę na podstawie lp. 1.6 zał. nr 3 do u.t.d. wynosi [...] zł.

3. Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, stanowiące naruszenie art. 8 ust. 1 – 5 w. zw. z art. 4 lit. f) i g) rozporządzenia nr 561/2006, w trzech przypadkach: dwa o czas do jednej godziny i jeden oponad

1 godzinę (szczegółowo opisane na str. [...] – [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji), co - zdaniem organu odwoławczego - uzasadniało wymierzenie – zgodnie z lp. 5.5 zał. nr 3 do u.t.d. – kary w wysokości [...] zł ([...]x [...] zł i [...] x [...] zł).

4. Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego, stanowiące naruszenie art. 8 ust. 1-5 w zw. z art. 4 f) i g) rozporządzenia nr 561/2006, w szesnastu przypadkach (tj. w czternastu - o mniej niż 1 godz., w jednym - o 2 i 35 min. godz. oraz w jednym o 4 godziny i 55 minut) które zostały szczegółowo przedstawione na str. [...]-[...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co uzasadniało – zdaniem GITD - wymierzenie stronie kary

w łącznej wysokości [...] zł ([...] x [...], zł , [...] x [...] zł i [...] x [...] zł – 3 rozpoczęte godziny powyżej 2 godz. po [...] zł ), na podstawie lp. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d.

5. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, stanowiącego naruszenie art. 8 ust. 1 – 5 w zw. z art. 4 lit f) i g) rozporządzenia nr 561/2006, w trzydziestu przypadkach (tj. dwudziestu dwóch - do jednej godziny, w sześciu – do dwóch godzin, w jednym o 3 godz. i 1 min., w jednym o 2 godz. i 28 min.), szczegółowo opisanych na str. [...]-[...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji), co- zdaniem organu odwoławczego - uzasadniało wymierzenie kary w łącznej wysokości [...] zł (2[...]x[...] zł = [...]zł, [...]x [...] zł = [...] zł, [...] x [...] zł, [...] x [...] zł =[...] zł), na podstawie l.p. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d.

6.Skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, co stanowiło naruszenie art. 8 ust. 1, 6, 6b i 7-9 w zw. z art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, w dziewiętnastu przypadkach (tj. w dwóch o mniej niż 3 godz., dwóch w przedziale od czas powyżej 3 godzin do 9 godz. i w piętnastu o czas powyżej 9 godz.),szczegółowo opisanych na stronie [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co - w ocenie organu - uzasadniało wymierzenie kary w łącznej wysokości 68 100zł na podstawie l.p. 5.8 zał. nr 3 do u.t.d. Ponadto GITD uznał, że organ I instancji błędnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż doszło do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego czasu odpoczynku w czterech przypadkach wskazanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

7. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego

z naruszeniem art. 8 ust. 1, 6, 6b-9 w. zw. z art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, w trzech przypadkach odpowiednio o 12 godz. i 47 min., 12 godz. i 42 min. oraz 3 godz. i 35 min, szczegółowo opisanych na str. 50 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co zdaniem organu odwoławczego było podstawą do wymierzenie stronie kary w łącznej wysokości [...] zł (2 [...] zł i 1x [...] zł), stosownie do lp. 5.9 zał. nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego błędnie natomiast WITD przypisał stronie naruszenie sankcjonowanego powyższym przepisem w trzech przypadkach wskazanych na str. [...] uzasadnia zaskarżonej decyzji.

8. Przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, z naruszeniem art. 8 ust. 1, 6, 6b-9 w zw. z art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, w czterech przypadkach (tj. w trzech o czas do mniej niż 3 godz. oraz o czas od 12 godz.), szczegółowo opisanych na str.53-54 uzasadnienia zaskarżonej decyzji,co - zdaniem GITD - stanowiło podstawę do wymierzenia stronie kary w łącznej wysokości [...] zł (3x zł i 1x [...] zł), stosownie do lp. 5.10 zał. nr 3 do u.t.d.

9. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 4 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006 w trzech przypadkach o czas mniej niż 30 minut, szczegółowo opisanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co - w ocenie organu II instancji - stanowiło podstawę nałożenia na stronę karę w łącznej wysokości [...] zł ( 3x[...] zł), stosownie do lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.

W odniesieniu do powyższych naruszeń, opisanych w pkt 3-9, GITD stwierdził ponadto, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentów, tj. wykresówki/wydruku/karty dziennej, uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków.

10.Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 32 ust. 3 oraz art. 34 ust. 1 - 7, rozporządzenia nr 165/2014, w 78 przypadkach, szczegółowo opisanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stanowiło to - w ocenie GITD – podstawę do wymierzenie stronie kary w wysokości [...] zł, stosownie do lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d.

11. Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy z naruszeniem obowiązków wynikających z 34 ust. 1-7 rozporządzenia nr 165/2014, w 1378 przypadkach, głownie polegających na braku wpisaniu symbolu państwa rozpoczęcia i zakończenia pracy, szczegółowo opisanych na str.63-84 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co –zdaniem organu odwoławczego – uzasadniało wymierzenie stronie kary w łącznej wysokości [...] zł ([...] x [...] zł), zgodnie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.

12. Niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, stanowiące naruszenie art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1-7 rozporządzenie nr 165/2014, polegające na tym, że kierowca K. K. w okresie od godziny 21:01 dnia [...] r. do godziny 06:30 dnia [...] r. nieprawidłowo operował przełącznikiem urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy przez wpis innej pracy zamiast odpoczynku, co uzasadniało zdaniem organu II instancji wymierzenie stronie kary w wysokości [...] zł (2 dni x [...]) zł, zgodnie z lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

W kontekście powyższe naruszenia należy wskazać, iż GITD - powołując się na art. 4 lit. k) i art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 - nie stwierdził natomiast przekroczenia przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, sankcjonowanego przez lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d., w przypadku kierowcy K.K. w dniach [...]r. Uznał bowiem, żew tym przypadku doszłodo opisanego powyżej nieprawidłowego operowania przełącznikiem urządzenia rejestrującego, za co została wymierzona odrębna kara.

13. Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

z naruszeniem art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze, tiret drugie rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1 – 3 i art. 33 rozporządzenia nr 165/2014, za łącznie 1578 dni, szczegółowo opisanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowi – w ocenie organu odwoławczego - podstawę do wymierzenia stronie kary w wysokości [...] zł ([...] dni x [...] zł), stosownie do l.p. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d.

14. Niewykonanie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, wbrew dyspozycji art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze, tiret drugie rozporządzenia nr 561/2006, art. 1 ust. 1 – 3 rozporządzenie nr 581/2010, w przypadku czternastu kierowców, co zostało szczegółowo opisane na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wymierzenie przez GITD kary w łącznej wysokości [...] zł (14 kierowców x [...] zł), zgodnie z lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d.

15.Niewykonanie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu wbrew dyspozycji art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze, tiret drugie rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 1 ust. 1 – 3 rozporządzenie nr 581/2010, w przypadku czterdziestu trzech pojazdów, co zostało szczegółowo opisane na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę do wymierzenie przez organ odwoławczy kary w łącznej wysokości [...] zł (43 pojazdy x [...] zł) zgodnie z lp. 6.3.18 zał. nr 3 do u.t.d.

GITD stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie opisane powyżej naruszenia wynosi [...] zł. Przy czym z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. suma kar stwierdzonych w przypadku podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, nie mogła przekroczyć [...] zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazujących, że organ I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, iż świadczący na jej rzecz pracę kierowcy, wykonywali przewozy także w innych podmiotach oraz, że błędnie uznał on, iż pojazdy o numerach rejestracyjnych zapisane na kartach kierowców, tj. [...], [...], [...] , [...], [...], [...], [...] pozostają w jej dyspozycji. W związku z tym organ odwoławczy wskazuje, że jak jednoznacznie wyjaśnił przedsiębiorca w piśmie z dnia [...] r., kierowcy zatrudnieni przez niego na podstawie umowy o pracę "nie byli podnajmowani innym podmiotom". Przedmiotowe pojazdy były zaś prowadzone przez kierowców zatrudnionych przez stronę na podstawie umowy o pracę. Dla przykładu, w tym miejscu warto wskazać chociażby, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniach [...] r. prowadził zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę U. K. Podobnie pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] r. prowadził zatrudniony przez stronę kierowca K. O., zaś w dniach [...], [...], [...] zatrudniony przez stronę kierowca A. W. Nadto pojazd ten w dniach [...], [...], [...], [...] prowadziła na rzecz przedsiębiorcy K. L-H. W związku z tym – w ocenie organu - przedmiotowy zarzut strony należy zatem uznać za całkowicie chybiony.

Odnosząc się z kolei do wątpliwości strony dotyczących naruszenia polegającego na skróceniu odpoczynku dziennego przez kierowcę W. Sz. w okresie [...] r. oraz naruszeń opisanych na stronie [...] decyzji, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją nie została nałożona na przedsiębiorca kara pieniężna za skrócenie odpoczynku dziennego przez W. Sz. w dniach [...] r. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnia, że ponownie przeanalizował on naruszenia opisane na stronie [...] zaskarżonej decyzji i w konsekwencji tego uznał, że nie doszło do skróceń odpoczynków regularnych przez O. M. w okresie rozliczeniowym: [...] r. godz. 00:00 – [...] r. godz. 23:59 oraz w okresie rozliczeniowym: [...]r. godz. 00:00 – [...] r. godz. 23:59 i w tym zakresie odstąpił on od nakładania na stronę kary pieniężnej. Jednocześnie GITD podkreślił , że doszło do pozostałych uchybień opisanych na stronie [...] decyzji, co wykazała uprzednio już dokonana analiza tych przypadków.

W odwołaniu, odnośnie naruszeń dotyczących skrócenia odpoczynku dziennego, przedsiębiorca wskazał, że kierowcy nie skracali tych odpoczynków, a do naruszeń dochodziło z powodu nie zmieszczenia odpoczynku w wymaganym 24-godzinnym okresie rozliczeniowym. W związku z tym organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia nr 561/2006 w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Tym samym kierowca zobowiązany jest do odebrania dziennego okresu odpoczynku w 24 godzinnym okresie następującym po poprzednim okresieodpoczynku. Nie odebranie odpoczynku w tym czasie powoduje zaś naruszenie polegające na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego.

Mając z kolei na uwadze argument strony, że organ I instancji nieprawidłowo stwierdził uchybienie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, ponieważ przejazdy bez karty kierowcy realizowane były w ramach przewozów regularnych na trasie do 50 km, organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższej argumentacji nie potwierdzają dane

z tachografów cyfrowych pojazdów, a w szczególności informacje dotyczące prędkości i długości przejazdu. Przejazdy bez karty kierowcy odbywały się bowiem bardzo nieregularnie, a ponadto miały one długość od zaledwie kilku kilometrów nawet do ponad 200 km. Ponadto część przejazdów miała charakter międzynarodowy. Przykładowo przejazd wykonany pojazdemonr rej. [...] w okresie od [...] r. godz. 12:17 do [...] r. godz. 15:57 (279 km, 81,66 km/h) - jazda bez prawidłowej karty kierowcy przez 3h i 25min. Przejazd ten stanowił fragment dłuższego przejazdu wykonywanego tym pojazdem na trasie z [...] do [...]

o długości 1011 km. Organ odwoławczy, w tym zakresie, nie dał zatem wiary wyjaśnieniom strony.

Odnosząc się z kolei do wątpliwości strony, jakie dni organ wziął pod uwagę przy kontroli obowiązku terminowego wczytywania danych z kart kierowców oraz

z tachografów cyfrowych GITD zauważył, że organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazał, że "zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez NSA okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Wobec powyższego, dniami zarejestrowanej działalności są dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 r. powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności, czyli okresy, w których przebywał na urlopie wypoczynkowym, zwolnieniu chorobowym, nie są traktowane jako dni zarejestrowanej działalności i jako takie nie są wliczane do 28 dniowego terminu na wczytywanie danych z karty kierowcy. " Tym samym - w ocenie organu odwoławczego - przedmiotowy zarzut strony jest nieuzasadniony.

Organ odwoławczy wskazał także, że nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, iż nałożona na nią kara pieniężna jest niewspółmierna do stwierdzonych naruszeń. Zauważyć bowiem trzeba, że ilość i rodzaj stwierdzonych naruszeń spowodowała w tym przypadku, że na przedsiębiorcę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości wynoszącej aż [...] zł. Ilość naruszeń których dopuścił się przedsiębiorca należy zatem uznać za znaczną.Kara ta na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d. została jednak ograniczona do [...] zł.

GITD zaważył również, iż w przedmiotowej sprawie, organ I instancji nie naruszył przepisów k.p.a., a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. Zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

Przedsiębiorca podkreślił w odwołaniu, że większość stwierdzonych naruszeń nie wynika z jego zaniedbań, a jest konsekwencją zdarzeń drogowych oraz działań kierowców, a zatem w sprawie powinny znaleźć zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Wskazuje on nadto, że prawidłowo organizuje on zadania transportowe, a kierowcy dysponują czasem pozwalającym na ich wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jego zdaniem odpowiedzialność za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcą powinni ponieść wyłącznie kierowcy. W związku z powyższym GITD zauważył, że znaczna część kary została nałożona na stronę z uwagi na nieokazanie do kontroli wymaganych dokumentów bądź danych cyfrowych. Świadczy to zaś o niedbałym prowadzeniu dokumentacji przedsiębiorstwa. Wyłączną odpowiedzialność za to ponosi zaś przedsiębiorca. Nieokazanie do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych dowodzi także, że przedsiębiorca nie dokonywał właściwego nadzoru nad kierowcami. Kontrola taka powinna bowiem polegać przede wszystkim na regularnym wczytywaniu danych cyfrowych i sprawdzaniu czasu pracy kierowców.

Odwołując się do orzecznictwa organ II instancji stwierdził, że skoro przedsiębiorca transportowy ma bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców celem unikania naruszeń, to taki przedsiębiorca odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się wykonujący przewozy kierowcy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Okoliczności, jakie podnosi skarżący - w ocenie GITD - nie zwalniały strony z odpowiedzialności. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zaniechania/działania swoich pracowników. Organ podkreślił ponadto, że to na stronie ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d., powołując się na ugruntowane w tym zakresie stanowisko judykatury.

Strona złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając :

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 92b oraz 92c u.t.d.,

b) art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010,

przez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie szeregu kar pieniężnych na skarżącego, podczas gdy takich przesłanek brak i decyzja o nałożeniu kary pieniężnej nie powinna być w ogóle wydana,

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na faktycznym utrzymaniu w mocy przez organ II instancji w całości merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji,

w sytuacji gdy decyzja ta wydana zostało z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego — wskazanych powyżej, jak i prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art., 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., a więc powinna podlegać uchyleniu w trybie art. 138 § 2 k.p.a.,

b) art. 6, art. 7, art. 7a, art., 8, art. 9, art. 10, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ II instancji z naruszeniem przepisów procedury, w szczególności przez pobieżną analizę stanu prawnego i brak dokładnego odniesienia się do twierdzeń strony, a nadto dokonania zawężającej interpretacji przepisów o charakterze obowiązków, co jest niedopuszczalne.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie

w całości decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organ II instancji i przekazania sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wskazał , że organ II instancji podjął rozstrzygnięcie o charakterze merytoryczno-reformacyjnym, tj. zdecydował się na uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości, przy jednoczesnym wydaniu nowej decyzji merytorycznej - o takim samym jednak brzmieniu, lecz na innych podstawach. Przesłanką takiego działania organu II instancji było stwierdzenie szeregu daleko idących nieprawidłowości w rozpoznaniu stanu faktycznego oraz zastosowaniu odpowiednich przepisów prawa. Choćby na str. [...] stwierdzenie "organ I instancji błędnie wskazał..." pojawia się kilkadziesiąt razy, do listy kilkudziesięciu rzekomych naruszeń. Co kluczowe, wydaje się że organ II instancji wybrał w tym przypadku drogę niejako "uproszczoną" - zamiast korygować oczywiście wadliwe elementy decyzji organu I instancji, wybrano drogę całkowitej kasacji oraz orzeczenia merytorycznego o takiej samej treści. W efekcie skarżący został pozbawiony możliwości weryfikacji szczegółowych nieprawidłowości organu I instancji, a argumentacja w tym zakresie została w swej istocie całkowicie zagubiona przez organ II instancji, który ją po prostu pominął. W ocenie skarżącego takie działanie organu II instancji było rażąco nieprawidłowe i w istocie pozbawiło skarżącego do należytego, dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy w trybie administracyjnym. W okolicznościach sprawy prawidłowym rozstrzygnięciem byłoby – zdaniem strony - w pierwszej kolejności uchylenie w całości decyzji organu I instancji (słusznie dokonane), ale następnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organu I instancji zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a.

Jeżeli chodzi o kwestie merytoryczne, to skarżący w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w złożonym w sprawie odwołaniu, wskazując

w szczególności na aspekt naruszenia art. 92b oraz 92c u.t.d.Wjego ocenie oba powyższe przepisy mają zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, co było podnoszone w ramach złożonego odwołania od decyzji organu I instancji Zdecydowana większość — jeżeli nie niemal wszystkie – naruszenia mu zarzucane nie wynikały z jego zaniedbań czy wręcz umyślnych działań, a są konsekwencją zdarzeń drogowych oraz nieuzasadnionych działań kierowców, a tym samym wypełniają warunki zarówno zastosowania art. 92b, jak i art. 92c u.t.d. Skarżący podejmuje bowiem wszelkie należyte działania aby prawidłowo organizować pracę swojego przedsiębiorstwa oraz organizować zadania transportowe, a zatrudnieni kierowcy dysponowali czasem pozwalającym na wykonywanie obowiązków służbowych i prawnych zgodnie z obowiązującymi przepisami — w pełni, prawidłowo, na czas.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej, przeprowadzonej pod względem legalności, była decyzja GITDz [...] r. nr [...] uchylająca decyzji [...] WITD z [...] r. [...] w całości i nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 92a ust. 1, 5 i 7 u.t.d.

w zw. zlp. 1.5, lp. 1.6, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.9, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.16, lp. 6.3.17 i lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z tym pierwszym przepisem – w zakresie w jakim miał on zastosowanie wobec skarżącego - podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

W myśl natomiast art. 92a ust. 5 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć:

1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym;

6) 1 500 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- zał. nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Pojęcie obowiązków lub warunków przewozu drogowego zdefiniowane jest

w art. 4 pkt 22 u.t.d., jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz innych aktów prawnych szczegółowo wymienionych w tym przepisie, m.in. rozporządzenia nr 561/2006,rozporządzenianr 581/2010, rozporządzenia nr 165/2014.

W niniejszej sprawie istotne były obowiązki i warunki przewozu drogowego wynikające z następujących przepisów:

1.U.t.d., tj.:

- Art. 14 ust. 1 stanowiący, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

- art. 72 stanowiący, że kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających

z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

- art. 85 ust. 2 stanowiący, że osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do:

1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

2.Rozporządzenia nr 561/2006, tj.:

- Art. 7 stanowiący, że po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku(akapit 1); przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego (akapit 2); w przypadku kierowcy wykonującego okazjonalne przewozy osób przerwę, o której mowa w akapicie pierwszym, można również zastąpić dwiema przerwami, z których każda musi mieć długość co najmniej 15 minut, rozłożonymi w okresie prowadzenia pojazdu, o którym mowa w akapicie pierwszym, w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego (akapit 3); w przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd (akapit 4) ; przy czym "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku (art. 4 lit d).

- Art. 8 stanowiący, że kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku ( ust. 1); w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynek; jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2); dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust.3); kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4); na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin (ust. 5); w ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:a)dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku; lubb)jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny (akapit 1); tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych, licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku (akapit 2); w drodze odstępstwa od akapitu pierwszego kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy może, poza państwem członkowskim siedziby, wykorzystać dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, pod warunkiem że w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzysta przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa będą regularnymi tygodniowymi okresami odpoczynku (akapit 3); do celów niniejszego ustępu uznaje się, że kierowca wykonuje międzynarodowe przewozy drogowe, jeżeli rozpoczyna on dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza państwem członkowskim siedziby pracodawcy i poza państwem swojego zamieszkania (akapit 4) (ust. 6); każde skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku należy zrekompensować równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu (akapit 1); w przypadku gdy wykorzystano dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie z ust. 6 akapit trzeci, następny okres tygodniowego odpoczynku musi być poprzedzony okresem odpoczynku wykorzystywanym jako rekompensata za te dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku (akapit drugi) (ust. 6b);odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin (ust. 7);regularne tygodniowe okresy odpoczynku oraz dowolny tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za wcześniejsze skrócone tygodniowe okresy odpoczynku nie mogą być wykorzystywane w pojeździe; muszą one być wykorzystane w odpowiednim dla każdej płci miejscu zakwaterowania wyposażonym w odpowiednią infrastrukturę noclegową i sanitarną (akapit 1);wszelkie koszty zakwaterowania poza pojazdem pokrywa pracodawca (akapit 2) (ust. 8); przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni, tak aby wykorzystali oni przynajmniej jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku lub tygodniowy okres odpoczynku trwający ponad 45 godzin wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku (akapit 1); jednakże w przypadku gdy kierowca wykorzystał dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku zgodnie z ust. 6 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę tego kierowcy w taki sposób, by mógł on wrócić przed rozpoczęciem regularnego tygodniowego okresu odpoczynku trwającego ponad 45 godzin wykorzystywanego jako rekompensata (akapit 2);przedsiębiorstwo dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, i przechowuje tę dokumentację w swoim lokalu oraz przedstawia ją na żądanie organów kontrolnych (akapit 3) ( ust. 8a); tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu (ust.9); przy czym "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem (art. 4 lit. f );"dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": – "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, – "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin (art. 4 lit g); "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku":– "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin,– "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin ( art. 4 lit. h); "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę ( art. 4 lit. i);

- art. 10 stanowiący, że przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości, szybkości dostawy lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia (ust. 1); przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (akapit 1);przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia (akapit 2) (ust. 2); przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim (akapit 1); bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie(akapit 2) (ust. 3);przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia (ust 4); a) przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 : i)zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;ii)zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa; b) do celów niniejszego ustępu pojęcie "wczytywanie danych" jest rozumiane zgodnie z definicją określoną w załączniku IB, rozdział I lit. s) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85; c)komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane (ust. 5).

- art. 12 stanowiący, że pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku; kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój ( akapit 1); pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego, w wyjątkowych okolicznościach kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2, przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu odpoczynku (akapit 2);na tych samych warunkach kierowca może przekroczyć dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku (akapit 3);kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju (akapit 4); każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu (akapit 5).

3. Rozporządzenia nr 581/2010 r., tj. art. 1 stanowiący, że niniejsze rozporządzenie ustanawia maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych

z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia nr 561/2006 (ust. 1); do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości (ust. 2); maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza:a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej;b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy (ust. 3) odpowiednie dane należy wczytywać w sposób zapobiegający ich utracie (ust. 4).

3. Rozporządzenia nr 165/2014 , tj.:

- Art. 32 stanowiącego, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (ust.1); tachografy cyfrowe nie mogą być ustawione w sposób powodujący automatyczne przełączanie się na konkretną kategorię czynności po wyłączeniu silnika lub zapłonu pojazdu, chyba że kierowca ma w dalszym ciągu możliwość ręcznego wyboru odpowiedniej kategorii czynności (ust. 2); zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona;w pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3).

- art. 33 stanowiący, że przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów (akapit 1); przedsiębiorstwa transportowe wydają wystarczającą liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachografy analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany, w przypadku gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych; przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe (akapit 2); w przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli(akapit 3 ) (ust. 1); przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek; przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (ust. 2); przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 561/2006 (ust. 3).

- art. 34 stanowiący, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1).; kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2); jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lubb)jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf; państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu (ust.3); jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu (akapit 1); jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (akapit 2) (ust. 4); kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b)obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:(i)podsymbolem grafika : czas prowadzenia pojazdu;(ii)pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim;(iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE;(iv) pod symbolem: przerwy, odpoczynek, urlop wypoczynkowy lub zwolnienie lekarskie;(v) pod symbolem na oznaczenie "promu/pociągu": dodatkowo oprócz symbolu : okres odpoczynku spędzany na promie lub w pociągu zgodnie z wymogami art. 9 rozporządzenia nr 561/2006 (ust. 5); każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje:a)na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;b ) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe;e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.f) symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Na początku pierwszego postoju kierowcy w tym państwie członkowskim kierowca wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał, po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego; ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu; w przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia (ust. 6); kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy (akapit 1); od dnia 2 lutego 2022 r. kierowca na początku pierwszego postoju po przekroczeniu granicy państwa członkowskiego wprowadza również symbol państwa, do którego wjechał; ten pierwszy postój odbywa się w najbliższym możliwym miejscu postoju na granicy lub po jej przekroczeniu;w przypadku gdy przekraczanie granicy państwa członkowskiego odbywa się na promie lub w pociągu, kierowca wprowadza symbol państwa w porcie lub na stacji przybycia (akapit 2); państwa członkowskie mogą wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na ich terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że te państwa członkowskie powiadomiły Komisję o wymogach dotyczących szczegółowych danych geograficznych przed dniem 1 kwietnia 1998 r. (akapit 3 ); kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8 (akapit 4)( ust. 7).

Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Decyzja

o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku

i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych

w art. 92b i art. 92c u.t.d. (por. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2023 r., II GSK 199/20,

z 23 listopada 2018 r., II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., II GSK 2096/17).

Postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to jednak nie oznacza to uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. Zatem w postępowaniu, którego celem jest skontrolowanie przestrzegania czasu pracy przez kierowców, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy czas pracy i wypoczynku wymagany przepisami prawa był przestrzegany. Jeżeli natomiast strona, nie negując ustalonych przez organ naruszeń wskazuje, że wystąpiły w sprawie okoliczności, w szczególności te o których mowa w art. 92b ust. 1 i art. 92c u.t.d. i zwalniające ją z odpowiedzialności, to powinna je wykazać (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., II GSK 3569/17, wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r., II GSK 4457/16).

Oczywiście administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09). Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeńu przewoźnika (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., II GSK 1132/19).

Przenosząc powyższe przepisy i rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego uchylające zaskarżoną decyzję

i nakładającą na skarżącego karę [...] zł był w pełni zasadne, a podniesiona przez skarżącego argumentacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku w postaci wyeliminowana z obrotu prawnego zakwestionowanego przez niego orzeczenia.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie przypisał skarżącemu następujące naruszenia, powodujące konieczność nałożenia na niego kary:

1. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a u.t.d.(tj. zmiany numeru rejestracyjnego oraz zbycia lub nabycia pojazdu w 48 przypadkach, szczegółowo opisanych na str. 10-20), na podstawie informacji CEPIK, informacji

z Biura ds. Transportu Drogowego GITD, UM, wykazu pojazdów, faktur sprzedaży, oświadczenia strony oraz aktywności na kartach kierowców zatrudnionych przez skarżącego. Stanowiło to naruszenie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 6, ust. 4 pkt 2a i ust. 7 u.t.d.i uzasadniało wymierzenie kary określonej w l.p. 1.5. zał. nr 3 do u.t.d w wysokości [...] zł za każdą zmianę. Celem powyższych regulacji było zapewnienie aktualności danych związanych z zawodowym wykonywaniem działalności transportowej.

Podkreślić należy, iż nawet wyeliminowanie kar za niezgłoszenie zmian dotyczących pojazdów wskazanych w odwołaniu, co do których skarżący twierdził, że ich nie użytkował, czego jednak w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił (uwaga ta odnosi również do innych naruszeń), spowodowałoby, że wymierzona kara wyniosłaby [...] zł. Już tylko kara za to naruszenie powoduje, że przekroczona jest maksymalna kara [...] zł, jaką można było nałożyć na skarżącego, jako podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250

w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, stosownie do art. 92a ust. 5 pkt 3 u.d.t.

2. Uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w części, polegające na braku pełnej odpowiedzi na wezwania organu I instancji, szczegółowo opisane na str. 24-26 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiące naruszenie obowiązków wynikających z art. 72 i art. 85 ust. 2 u.t.d. i podstawę do nałożenia – stosownie do lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. – kary w wysokości [...] zł. Istotne jest to, że skarżący był wielokrotnie pouczony o konsekwencjach niezastosowania się do wezwań organu.

3.Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, stanowiące naruszenie art. 8 ust. 1 - 5 w. zw. z art. 4 lit. f) i g) rozporządzenia nr 561/2006, w trzech przypadkach: dwa o czas do jednej godziny (szczegółowo opisane na str. 28 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), co było podstawą do wymierzenie skarżącemu – zgodnie z lp. 5.5 zał. nr 3 do u.t.d. – kary w wysokości [...] zł (2 x [...] zł ).

Podkreślić należy, iż skarżący w odwołaniu wskazywał na niezasadność nałożenia kary za powyższe naruszenie w przypadku kierowcy W.S. w dniu [...]r., z uwagi na wykonywanie transportu w załodze. Organ odwoławczy w istocie nie odniósł się do tego zarzutu, stwierdził bowiem na stronie [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że nie została wymierzona kara skrócenie dziennego okresu odpoczynku, wbrew temu co wynika z str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie było rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu w analizie tego przypadku w kontekście odstępstwa od art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, przewidzianego w art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia. W tym zakresie doszło do uchybienia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w. zw. z art. 140 k.p.a., jednakże pozostawało to bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie, z uwagi na to, że wymierzona za to naruszenie kara wynosiła [...] zł, a jednocześnie inne kary przekraczały maksymalną sumę kar przewidzianą w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

4. Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego, stanowiące naruszenie art. 8 ust. 1 - 5 w zw.

z art. 4 lit. f)i g) rozporządzenia nr 561/2006, w szesnastu przypadkach (tj.

w czternastu - o mniej niż 1 godz., w jednym - o 2 i 35 min. godz. oraz w jednym o 4 godziny i 55 minut) które zostały szczegółowo przedstawione na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzjii uzasadniało nałożenie na stronę kary w łącznej wysokości [...] zł (14 x [...], zł , 1 x [...] zł i 1 x [...] zł – 3 rozpoczęte godziny powyżej 2 godz. po [...] zł ), na podstawie lp. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d.

5. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, stanowiącego naruszenie art. 8 ust. 1 – 5 w zw. z art. 4 lit f) i g) rozporządzenia nr 561/2006, w trzydziestu przypadkach (tj. dwudziestu dwóch - do jednej godziny, w sześciu – do dwóch godzin, w jednym o 3 godz. i 1 min., w jednym o 2 godzi. i 28 min.), szczegółowo opisanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co było podstawą do wymierzenie kary w łącznej wysokości [...] zł (22x[...] zł = [...] zł, 6 x [...] zł = [...] zł, 1 x [...] zł, 2 x [...] zł =[...] zł), stosownie do l.p. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d.

6. Skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, stanowiące naruszenie art. 8 ust. 1, 6, 6b-9 w zw. z art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, w dziewiętnastu przypadkach (tj. w dwóch o mniej niż 3 godz., dwóch w przedziale od czas powyżej 3 godzin do 9 godz. i w piętnastu o czas powyżej 9 godz.),szczegółowo opisanych na stronie [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co uzasadniało wymierzenie kary w łącznej wysokości [...] zł na podstawie l.p. 5.8 zał. nr 3 do u.t.d.

Zwrócić należy uwagę, iż organ odwoławczy uznał częściowo błędność przypisanych skarżącemu przez organ I instancji naruszeń polegających na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego. Prawidłowość tych ostatecznie przypisanych nie budzi - w ocenie Sądu- wątpliwości, a zarzuty w tym zakresie zawarte w odwołaniu i podtrzymywane w skardze, zostały sformułowane w sposób enigmatyczny i odnoszą się tylko do niewielkiego wycinka, wskazanego na str. [...] decyzji WITD. Stąd też nie sposób do nich odnieść.

7. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego

z naruszeniem art. 8 ust. 1, 6, 6b-9 w. zw. z art. 4 lit. h) i i) rozporządzenia nr 561/2006, w trzech przypadkach odpowiednio o 12 godz. i 47 min., 12 godz. i 42 min. i 3 godz. i 35 min, szczegółowo opisanych na str. 50 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co było podstawą do wymierzenie stronie kary w łącznej wysokości [...] zł ( 2 x[...] zł i 1x [...] zł), stosownie do lp. 5.9 zał. nr 3 do u.t.d.

8. Przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, z naruszeniem art. 8 ust. 1, 6b-9 w zw. z art. 4 lit. h) i i ) rozporządzenia nr 561/2006, w czterech przypadkach (tj. w trzech o czas do mniej niż 3 godz. oraz o czas od 12 godz.), szczegółowo opisanych na str.[...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowiło podstawę do wymierzenia stronie kary w łącznej wysokości [...] zł (3x [...] zł i 1x [...] zł), stosownie do lp. 5.10 zał. nr 3 do u.t.d.

9. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 4 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006 w trzech przypadkach o czas mniej niż 30 minut, szczegółowo opisanych na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowiło podstawę nałożenia na stronę karę

w łącznej wysokości 300 zł ( 3x[...] zł), stosownie do lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do naruszeń opisanych powyżej w pkt. 3-9 należy wskazać, iż powołany art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, pozwala na odstępstwo od przepisów

o czasie pracy kierowców, jest ono jednakmożliwe jestw szczególnych okolicznościach i nie może być interpretowany w sposób usprawiedliwiający każde odstępstwo od przepisów regulujących czas pracy kierowcy. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego ma bowiem obowiązek takiego organizowania pracy kierowców, aby wykluczyć możliwość naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Bez wątpienia podstawowe warunki organizacyjne obejmują takie zdarzenia, jak konieczny czas dojazdu do kontrahenta w celu załadunku czy rozładunku towaru, czy też konieczność przewidzenia miejsca postoju, przerwy i okresu odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., II GSK 79/13). Regulacja ta została wprowadzona, aby umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niemożliwych do spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie przejazdu. Przy czym chodzi o sytuacje nadzwyczajnych trudności niezależnych od woli kierowcy, a także nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności (por. wyrok NSA z 7 marca 2017 r., II GSK 4972/16). Dlatego przedsiębiorca układając plan pracy powinien uwzględnić potrzebę odebrania przez kierowcę odpoczynku oraz założyć pewien margines błędu na wypadek wystąpienia dodatkowych okoliczności, np. brak miejsc na parkingu, korek, konieczność oczekiwania na rozładunek lub załadunek itp. Są to bowiem okoliczności typowe występujące w działalności przedsiębiorstw wykonujących przewozy. Ponadto jak wynika z art. 12 akapit 1 zd. 2 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających odstępstwo wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Skoro w tym przepisie wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2014 r.,II GSK 1398/12). W kontrolowanej sprawie skarżący nie przedstawił wymaganych tym przepisem dokumentów.W związku z tym twierdzenia skarżącego, że powyższe naruszenia były wynikiem zdarzeń na drodze i zachowań kierowców, nie mogły zostać uwzględnione.

10. Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 32 ust. 3 oraz art. 34 ust. 1 – 7rozporządzenia nr 165/2014, w 78 przypadkach, szczegółowo opisanych na str. 57-61 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co uzasadniało wymierzenie stronie kary w wysokości [...] zł, stosownie do lp. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d.

Podkreślić należy, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania, co "działo się" z pojazdem w okresach, w których wykonywano nim przejazdy znajdujące potwierdzenie w stanie licznika, a nie znajdujące potwierdzenia w wykresówkach lub na kartach kierowców, a wynikających z zakresu stosowania rozporządzenia nr 165/2014, określonego w art. 3 ust. 1 i 2 (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r., II GSK 711/15).

Na organie administracji orzekającym w sprawie ciąży obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w ramach którego podjęte zostaną wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), w tym zwłaszcza poczynienia ustaleń odnoszących się do podmiotu podlegającego odpowiedzialności oraz przypisywanego mu deliktu administracyjnego. Regułą jest więc, że na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże i na stronie ciąży obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń zwłaszcza, gdy postępowanie zmierza do nałożenia na nią obowiązków, a nieudowodnienie konkretnego faktu może prowadzić do wydania niekorzystnej decyzji.

W związku z tym w powyższym zakresie ciężar dowodu spoczywał na stronie

i to ona powinna przedstawić, w odpowiedzi na wezwanie organu, wyjaśnienia i środki dowodowe na poparcie swoich twierdzeń, aby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2020 r., II GSK 3727/17). Strona nie może oczekiwać od organu poszukiwania dowodów na okoliczności wyłączenia wykonywanych przez kierowców przedsiębiorcy przejazdów spod rygorów stosowania norm prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynków oraz ich rejestracji. Oczywistym jest, że wiedzę o tych okolicznościach, jak i dowody potwierdzające te okoliczności posiada przedsiębiorca. Wobec tego to przedsiębiorca, który we własnym interesie powinien współdziałać z organami w celu wyjaśnienia korzystnych dla niego okoliczności, winien powołać te okoliczności, jak i przedstawić dowody je potwierdzające. Strona, która zachowuje bierność w tym zakresie, ograniczając się jedynie do powołania się na okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność, a nie wykazując ich, nie może oczekiwać uwzględnienia ich na jej korzyść (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2019 r., II GSK 1095/17).

W kontrolowanej sprawie skarżący nie przedstawił w istocie takich dowodów. Ograniczył się bowiem jedynie do enigmatycznego i ogólnego wniosku

o przesłuchanie kierowców, bez wskazania ich z imienia i nazwiska w odniesieniu do konkretnych przejazdów bez włożonej karty kierowcy do tachografu i przyczyn nierejestrowania takich przejazdów(por. pismo z dnia [...] grudnia 2022 r.). Znaczyć należy, iż na wezwanie kierowane w toku kontroli przedsiębiorca nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, że wykonywanie transportu nie wymagało stosowania przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Ponadto przyczyny nierejestrowania przejazdów podawane przez skarżącego są rozbieżne. W piśmie

z dnia [...]r. wskazuje na przejazdy w celach serwisowych, na gruncie prywatnym w celach prywatnych. Natomiast w odwołaniu powołuje się na przejazdy w ramach regularnych linii do 50 km oraz w celu napraw. Argumentacja strony jest nieprzekonywująca, jeśli się zważy na nieregularność stwierdzonych naruszeń. Ponadto z ustaleń organu wynika, że nie chodzi tu tylko o nierejestrowanie przejazdów na krótkich odcinakach, ale równie na długich trasach, liczących nawet kilkaset kilometrów w jednym dniu (np. w dniu [...] r., pojazdem o nr rej. [...], co do którego przedsiębiorca nie kwestionował, że był przez niego użytkowany, pokonano blisko 500 km,), w tym stanowiących przejazdy międzynarodowe. Trudno, aby takie przejazdy odbywały się poza drogami publicznymi lub w celach serwisowo – naprawczych. Przypomnieć należy, że mimo ujawnienia wielu takich sytuacji wymierzono jedną karę w wysokości [...] zł. Sam już tylko wspomniany przejazd

w dniu [...] r. uzasadniał wymierzenie powyższej kary. Ponadto organ wyłączył bez szczegółowego badania - jako niepodlegające reżimowi rozporządzenia nr 165/2014 - wszystkie przejazdy do 10 minut i 5 km (por. str. 4 decyzji organu I instancji)

11. Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy z naruszeniem obowiązków wynikających z 34 ust. 1-7 rozporządzenia nr 165/2014, w 1378 przypadkach, polegających głównie na braku wpisania symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia pracy, szczegółowo opisanych na str.[...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji , co stanowiło podstawę do wymierzenie stronie kary w łącznej wysokości [...] zł ([...] x [...] zł), zgodnie z lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.

12. Niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, stanowiące naruszenie art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1-7 rozporządzenie nr 165/2014, polegające na tym, że kierowca K.K. w okresie od godziny 21:01 dnia [...] r. do godziny 06:30 dniach [...] r. nieprawidłowo operował przełącznikiem urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy przez wpis innej pracy zamiast odpoczynku, co uzasadniało wymierzenie stronie kary w wysokości [...] zł (2 dni x [...]) zł, zgodnie z lp. 6.3.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

Podkreślić należy, iż obowiązki o których mowa powyżej w pkt. 11 i 12 odnoszą się zasadniczo do kierowców, jednakże brak ich realizacji – wbrew zarzutom podnoszonym przez stronę - nie zwalania z odpowiedzialności samego przedsiębiorcy, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia.

13. Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, z naruszeniem art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1 – 3 i art. 33 rozporządzenia nr 165/2014, za łącznie [...] dni, szczegółowo opisanych na str. 89-114 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co stanowipodstawę do wymierzenia stronie kary w wysokości [...] zł ([...] dni x [...] zł), stosownie do l.p. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d.

14. Niewykonanie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, wbrew dyspozycji art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, art. 1 ust. 1 – 3 rozporządzenie nr 581/2010, w przypadku czternastu kierowców, co zostało szczegółowo opisane na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wymierzenie skarżącemu kary w łącznej wysokości [...] zł (14 kierowców x [...] zł) zgodnie z lp. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d.

15. Niewykonanie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu wbrew dyspozycji art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 1 ust. 1 – 3 rozporządzenie nr 581/2010, w przypadku czterdziestu trzech pojazdów, co zostało szczegółowo opisane na str. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Powyższe ustalenie stanowiło podstawę do wymierzenie kary w łącznej wysokości [...] zł ([...] pojazdy x [...] zł), zgodnie z lp. 6.3.18 zał. nr 3 do u.t.d

Przy czym organy obliczając terminypobierania danych z kart kierowców pojazdów i z tachografów uwzględniły prawidłowo powszechnie akceptowany

w orzecznictwie pogląd, iż dniami zarejestrowanej działalności w świetle punktu 3 preambuły rozporządzenia nr 581/2010 są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., II GSK 2396/14, wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., II GSK 2719/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2677/14). Organy w sposób szczegółowy określiły w jaki sposób obliczyły terminy w jakim powinno nastąpić pobranie danych, a zarzuty

w tym zakresie skarżącegosą ogólnikowe i nie odnoszą się do konkretnie przypisanych naruszeń.

W ocenie Sądu zasadnie organy w kontrolowanej sprawie uznały, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92b ust.1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 i 2 u,t.d.

W myśl tego pierwszego przepisu nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia nr 561/2006,

b) rozporządzenia nr 165/2014,

c) Umowy AETR,

d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Przy czym w ramach art. 92b ust. 1 u.t.d., który odnosi się do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, użycie karty innego kierowcy (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II GSK 1027/13).

Stosownie natomiast do art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania

w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:1) okoliczności sprawy

i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane

z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (ust. 1).Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ (ust. 2).

Niewątpliwie w kontrolowanej sprawie nie upłynął dwuletni okres od dnia ujawnienia naruszeń jeśli się porówna datę protokołu z kontroli ([...] r.) i datę wydania ostatecznej decyzji ([...] r.). Ponadto za stwierdzone naruszenia na skarżącego nie została nałożona kara przez inny uprawniony organ, w tym zagraniczny.

Podkreślić należy, iż regulacja zawarta w art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W sytuacji, w której każdy przewoźnik działa w oparciu o tożsame przepisy i związane z nimi obowiązki, nie może skutecznie uwolnić się od odpowiedzialności w przypadku, gdy pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Gdyby przyjąć stanowisko skarżącego przedstawiana zarównow toku postępowania administracyjnego oraz w skardze za trafne, przepis kreujący odpowiedzialność przewoźnika praktycznie nie miałby zastosowania, ponieważ kierowcy wykonują przewóz samodzielnie i to w następstwie ich bezpośrednich działań lub zaniechań dochodzi do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, za którą ponoszą odrębną odpowiedzialność.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06 podkreślił, że regulacje zawarte w u.t.d. zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia . Niezależnie od formy zatrudnienia (stosunek pracy, umowa zlecenie, czy samozatrudnienie), kierowca wykonuje tylko jedną z czynności składowych ogółu działań stanowiących transport drogowy, natomiast przedsiębiorca (a także osoba w jego imieniu zarządzająca transportem) odpowiada za całość tych działań. Na przedsiębiorcę spada więc odpowiedzialność za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu swej działalności się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego go z taką osobą.

Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzonych naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., II GSK 734/18). Dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: braku wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest spełnienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone (por. wyrok NSA z 23 września 2021 r., II GSK 611/21). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że warunkiem zwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności powodujących naruszenie, ale ponadto wystąpienie jednocześnie braku wpływu na powstanie naruszenia. W konsekwencji więc wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji, gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym on się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błąd w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą okolicznościami, o których mowa w przywołanym przepisie, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem w normujących tę sferę przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyroki NSA z 20 lipca 2016 r., II GSK 399/15 i 16 czerwca 2016 r., II GSK 133/15).

Mając na uwadze wypracowane w judykaturze rozumienie przesłanek egzoneracyjnych wskazać należy, że nie należy do nich intencjonalne działanie osób, za które odpowiada przedsiębiorca, tj. zatrudnionych przez niego kierowców. Sprawą przedsiębiorcy jest bowiem wprowadzenie i egzekwowanie takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdami. Na skarżącym, jako przedsiębiorcy spoczywa obowiązek nie tylko wyboru skutecznych rozwiązań organizacyjnych, organizacji pracy, systemu motywacyjnego

i szkoleniowego, aby aktywizować osoby wykonujące na jego rzecz usługi do zachowań nienaruszających przepisów prawa, ale także wybór osób, z którymi współpracuje. Zatem to przedsiębiorcę obciążają kwestie niewłaściwego doboru osób.Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaakceptowania skutków, tj. przerzucenie odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej w jej najbardziej ryzykownym wymiarze z przedsiębiorcy na jego kierowców, a tym samymuniemożliwiałoby realizacje celów u.t.d.

Z tych względów niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1u.t.d.Skarżący nie wskazuje na żadne nadzwyczajne okoliczności, wręcz przeciwnie na zdarzenia, które normalnie występują podczas przewozów, które powinien przedsiębiorca przewidzieć, w toku wykonywanej działalności. Tożsamej oceny należy dokonać w kontekście art. 92b ust. 1 u.t.d.Mając bowiem na uwadze ogromną liczbę naruszeń oraz brak terminowego pobierania danych z kart kierowców i tachografów, trudno uznać, aby kierowcy zdecydowali się na takie działanie, gdyby przedsiębiorca przeprowadził właściwe szkolenia i na bieżąco dokonywał analizy wykonanych transportów, między innymiw zakresie faktycznie przebytej trasy, czasu pracy i wyciągał konsekwencje w sytuacji stwierdzonych naruszeń.

W kontekście powyższych uwag jawią się również jako oczywiście nieuzasadnione zarzuty skarżącego o niewspółmierności kary. Stąd też podnoszona przez skarżącego argumentacja zarówno w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego nie mogła odnieść zamierzonego skutku i została właściwe oceniona przez organy orzekające w kontrolowanej sprawie

Prawidłowo organy w kontrolowanej sprawy pominęły przepisy działu IVa k.p.a. Administracyjne kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny. Oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej i wymierzenia jej w wysokości określonej w załączniku oraz w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3 i 5 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. (por. wyrok NSA z 3 listopada 2022 r.,II GSK 880/19). Kara pieniężna z art. 92a u.t.d. nie może być miarkowana przez organy ją nakładające (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 16 maja 2018 r., II SA/Rz 371/18, wyrok WSA w Krakowie z 8 listopada 2021 r., III SA/Kr 830/21, wyrok WSAw Gorzowie Wlkp. z 6 lipca 2023 r., II SA/Go 274/23, M. Etel, A. Piszcz /red./, U.t.d. Komentarz , Warszawa 2020, tezy do art. 92a - pkt V.1).W rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się również określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji, o której mowa w art. 189f k.p.a. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2w związku z art. 189f k.p.a. Uwzględniając normę kolizyjną wynikającą z art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. należało również uznać, że nie miały zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a.w zakresie przedawnienia wymierzenia kary, skoro kwestia ta została uregulowanaw art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (por. wyroki NSA:z 28 września 2021 r., II GSK 717/21 i II GSK 248/21, z 20 lutego 2024 r., II GSK, 1397/23, z 28 maja 2024 r., II GSK 2133/23).

Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie

z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości

i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść art. 138 § 2 k.p.a. wskazuje, że wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy może nastąpić w wypadku ziszczenia się dwóch warunków. Pierwszym z nich jest stwierdzenie, że decyzja została wydana

z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które polega na niewystarczającym wyjaśnieniu sprawy, drugim warunkiem jest stwierdzenie, że uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w powołanym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest przesłanką wystarczającą. "Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA

z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Powyższe koreluje z treścią art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo może zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy, kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16).

Rola organu odwoławczego nie może ograniczać się jedynie do formalnej weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy powinien, jak każdy organ, dążyć przede wszystkim do rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, przez co należy rozumieć przeprowadzenie – w granicach określonych w k.p.a. – ponownego postępowania wyjaśniającego i wydanie decyzji co do istoty sprawy. Wydanie decyzji merytorycznej kończącej postępowanie nakazuje bowiem zasada szybkości i sprawności postępowania oraz ekonomii procesowej". Jeżeli więc zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art. 136, nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że konieczność przeprowadzenia jednego lub kilku dowodów, np. przesłuchania świadka czy analizy dokumentu, mieści się

w kompetencji organu odwoławczego i organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę (por. H. Knysiak-Sudyka (red.),K.p.a. Komentarz, wyd. III, WKP 2023, t. 6 i 7 do art. 138).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej należy wskazać, iż skoro organ odwoławczy nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego,

a jedynie dokonał odmiennej oceny zgormadzonego materiału dowodowego, tym samym był nie tylko uprawniony, ale wręcz zobligowany do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w ramach swych kompetencji powtórnego całościowego merytorycznego rozpoznania sprawy. W żaden sposób skarżący nie został pozbawiony możliwości weryfikacji nieprawidłowości organu I instancji. Argumentacja w tym zakresie została szczegółowo przedstawiona przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie pozbawiło to skarżącego dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy w trybie administracyjnym. Organ odwoławczy nie przypisał bowiem skarżącemu żadnych innych naruszeń niż te, które wskazał WITD , a jedynie ograniczył ich zakres.

Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury podniesionych w skardze w stopniu, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a tylko takie naruszenia mogłyby w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności niezrozumiałe jest podniesienie zarzutu naruszenia art. 124 § 1 i 2 k.p.a., który dotyczy elementów składowych postanowienia, a w niniejszej sprawie kontroli poddana była decyzja.

Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.