Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 330/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 11 c
journal: Dz.U. 2023 poz 1462
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2024 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 grudnia 2023 r. znak WI-VI.7821.1.17.2021.MP w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 330/24

UZASADNIENIE

Starosta Wadowicki decyzją nr 1/2018 z dnia 19 grudnia 2018 r., wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1 i 2, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, 4c i 4d, art. 16 ust. 2, art. 17 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.), art. 123 ust. 2 i art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) zatwierdził projekt budowalny i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "rozbudowa drogi gminnej nr [...] (ul. S. ) do połączenia na skrzyżowaniu w formie ronda z Al. [...] (droga gminna nr [...]) i ulicą P. (droga gminna nr [...]) i rozbudową ulicy P. (droga gminna nr [...]) obręb nr [...] W., jednostka ewidencyjna [...] w miejscowości W..

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 stycznia 2020 r., znak: [...], orzekł częściowo reformatoryjnie, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzje organu I instancji w mocy.

Po rozpoznaniu skargi R. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 września 2020 r. (sygn. akt II SA/Kr 326/20) uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r., znak: [...], ponownie orzekł częściowo reformatoryjnie, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzje organu I instancji w mocy.

Po rozpoznaniu skarg R. B. i E. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 753/21) uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 grudnia 2023 r., znak: WI-VI.7821.1.17.2021.MP, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 11 g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 162 ze zm.) oraz art. 25 i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471) orzekł reformatoryjnie w ten sposób, że:

I. na stronie 2 w wierszach od 32 do 33 uchylił zapis o treści: "4. Terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym" i w tym zakresie orzekł: "4. Określam termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, w tym położonych pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren - zgodnie z harmonogramem wykonawcy, lecz nie później niż w terminie do 2 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych.";

II. na stronie 4 w wierszach od 10 do 11 uchylił zapis o treści: "III. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek dokonania przebudowy, rozbiórki i budowy sieci uzbrojenia terenu i rozbiórki obiektów budowlanych:" i w tym zakresie orzekł: "III. Określenie: obowiązku i terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz obowiązku budowy zjazdów. Termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - zgodnie z harmonogramem wykonawcy, lecz nie później niż w terminie do 2 miesięcy od dnia rozpoczęcia robót budowlanych. Określam: obowiązek i termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz obowiązek budowy zjazdów na nw. obszarach, pokazanych na Załączniku Nr 1A do decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI-VI.7821.1.17.2021.MP z 12 grudnia 2023 r. (wodniesieniu do działek, które uległy podziałowi wzdłuż linii rozgraniczających teren - przed nawiasem podano numer działki, która powstała w wyniku zatwierdzenia jej podziału i jest przeznaczona pod inwestycję w celu wykonania obowiązku, w nawiasie podano numer działki przed podziałem), tj.:";

III. na stronie 5 w wierszach od 7 do 9 uchylił zapis o treści: "IV. Nakładam na zarządcę drogi obowiązek przebudowy innych dróg: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] - obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W." i w tym zakresie orzekł: "IV. Określam obowiązek przebudowy innych dróg publicznych na nw. nieruchomościach pokazanych na Załączniku Nr 1A do decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI- VI.7821 .1.17.2021 .MP z 12 grudnia 2023 r., tj.: na nieruchomościach stanowiących działki nr: [...], [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W.";

IV. na stronie 5 w wierszach od 10 do 22 uchylił zapis o treści: "V. Określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości stanowiących działki nr: [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...], [...], [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]) [...] ([...]) obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W. celem rozbiórki budynku mieszkalnego, rozbiórki ogrodzenia, przebudowy, rozbiórki, budowy, przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy dróg i budowy zjazdów. Inwestor zobowiązany jest do przywrócenia ww. nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przebudowie, budowie na ww. działkach, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej" i w tym zakresie orzekł: "V. Zezwalam na wykonanie obowiązków określonych w punkcie III i IV niniejszej decyzji oraz jednocześnie określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości objętych obowiązkami określonymi w punkcie III, polegające na zobowiązaniu właścicieli lub użytkowników wieczystych tych nieruchomości do udostępnienia inwestorowi nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych związanych z: rozbiórką istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budową lub przebudową sieci uzbrojenia terenu i budową zjazdów - na czas prowadzonych robót budowlanych. Obowiązek udostępnienia terenu podlega egzekucji administracyjnej. Na Burmistrzu W., tj. inwestorze, ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po dokonaniu: rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy zjazdów, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami";

V. na stronie 5 w wierszach od 24 do 35 uchylił zapis o treści: "Stanowiących działki nr: [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W. w terminie 121 dni od daty, kiedy niniejsza decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej stanie się ostateczna. (w odniesieniu do nieruchomości podlegających podziałowi, przed nawiasem podano numer działki, która powstanie w wyniku zatwierdzenia podziału i będzie przeznaczona pod drogę, w nawiasie podano numer działki przed podziałem)" i w tym zakresie orzekł: "Określam termin wydania nieruchomości na 121 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna";

VI. na stronie 7 w wierszach od 50 do 52 oraz na stronie 8 w wierszach od 1 do 7 uchylił zapis o treści: "Do rozbiórki przeznaczone zostaną również istniejące ogrodzenia o łącznej długości 65,8 m zlokalizowane w liniach rozgraniczających teren inwestycji na działkach: [..], [...], [...], [...], [...], [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W.. W ramach planowanej inwestycji wybudowane zostaną ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej je posiadają w celu ich domknięcia - lokalizacja budowanych odcinków ogrodzenia będzie w liniach rozgraniczających teren inwestycji drogowej dla działek nr: [...], [...], [...], [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W." i w tym zakresie orzekł: "W ramach planowanej inwestycji do rozbiórki przeznaczone zostały również istniejące ogrodzenia o łącznej długości 65,8 m zlokalizowane w terenie objętym liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...] obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W.";

VII. na stronie 10 w wierszach od 49 do 51 oraz na stronie 11 w wierszach od 1 do 2 uchylił zapis o treści: "Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej dł. 176 mb oraz budowa nowych odcinków ogrodzenia wraz z bramami na zjazdach, w granicy działki drogowej dz. nr [...], [...], [..], [...]

w nawiasach nr działek przed podziałem) dl. 47 mb. Budowa ogrodzeń wynika z istniejącego zagospodarowania terenu, projektuje się ogrodzenia dla posesji, które w chwili obecnej są ogrodzone" i w tym zakresie orzekł: "Wykonane zostaną rozbiórki ogrodzeń o łącznej długości 176 mb.";

VIII. na stronie 12 w wierszach od 3 do 5 uchylił zapis o treści: "Planowana inwestycja posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi tj. A. j, ul. P. ą oraz z A. poprzez istniejący odcinek drogi - ulicę S. " i w tym zakresie orzekł: "Planowana do rozbudowy ul. S. (droga gminna nr [...]) posiadała będzie bezpośrednie powiązanie komunikacyjne z innymi drogami publicznymi, tj. a. (drogą gminną nr [...]K), ul. P. ą (drogą gminną nr [...]K) oraz z a. (drogą gminną nr [...]K)";

IX. na stronie 12 w wierszach od 25 do 37 uchylił zapis o treści "Linie rozgraniczające teren inwestycji, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji drogi, zostały uwidocznione w materiałach graficznych. Linie rozgraniczające teren inwestycji, opisane i pokazane zostały na ww. załącznikach graficznych, wyznaczające jednocześnie granice pasa drogowego oraz linie podziałów nieruchomości zajmowanych. Przedmiotowa inwestycja planowa jest do realizacji na niżej wymienionych działkach ewidencyjnych oraz działkach powstałych w wyniku podziału, które znajdują się w liniach rozgraniczających teren projektowanej drogi. Nieruchomości, wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Gminy W. e z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji (dotyczy nieruchomości nie będących w dniu wydania niniejszej decyzji własnością Gminy W. e)" i w tym zakresie orzekł: "Linie rozgraniczające teren inwestycji drogowej, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla jej realizacji, zostały uwidocznione na mapie w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1A do decyzji Wojewody Małopolskiego z 17 listopada 2023 r., znak: [...] (tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi) przy czym linią przerywaną koloru czerwonego pokazano linię rozgraniczającą przebiegającą po granicy działek (które nie wymagają podziału), natomiast w miejscach gdzie nie przebiega po granicach działek linia ta pokazana została linią ciągłą koloru fioletowego, stanowiąc tym samym linie podziału nieruchomości, zgodne z mapą zawierającą projekty podziału nieruchomości, sporządzoną zgodnie z odrębnymi przepisami, zatwierdzoną w punkcie II niniejszej decyzji";

X. na stronie 13 w wierszach od 16 do 26 uchylił zapis o treści: "Oznaczenie nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości, które stają się własnością jednostki samorządu terytorialnego: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]1 obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] w miejscowości W. (w odniesieniu do nieruchomości podlegających podziałowi, przed nawiasem podano numer działki, która powstanie w wyniku zatwierdzenia podziału i będzie przeznaczona pod drogę, w nawiasie podano numer działki przed podziałem)" i w tym zakresie orzekł: "Według katastru nieruchomości nw. nieruchomości, wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Gminy W. z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji (dotyczy nieruchomości nie będących w dniu wydania niniejszej decyzji własnością Gminy W. e): [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. nr [...] W. jedn. ewid. [...] (w odniesieniu do nieruchomości podlegających podziałowi, przed nawiasem podano numer działki, która powstaje w wyniku zatwierdzenia podziału i jest przeznaczona pod drogę, w nawiasie podano numer działki przed podziałem)";

XI. na stronie 13 w wierszach od 39 do 40 uchylił zapis o treści: "7. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z obronności państwa" i w tym zakresie orzekł: "7. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z potrzeb obronności państwa. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje ww. przedsięwzięć zostały określone w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71). Zgodnie z ww. rozporządzeniem planowana inwestycja, nie jest między innymi przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 tego rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, co oznacza, że nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. W celu ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi - wprowadzenie do środowiska planowanego przedsięwzięcia wymaga spełnienia warunków wynikających z przepisów art. 74 ust. 1 oraz art. 75 ustawy Prawo ochrony środowiska, które stanowią, że w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu, oraz że w trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przyrodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji. Warunki, dotyczące ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi zostały uwzględnione w projekcie budowlanym (stanowiącym załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji), w sposób opisany na stronach od 16 do 17 opisu zagospodarowania terenu";

XII. uchylił załącznik nr 1, tj. mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, i w tym zakresie orzekł o zamiennym załączniku, tj. mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, pn.: mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi, stanowiącym załącznik Nr 1A;

XIII. uchylił załącznik nr 3, tj. projekt budowlany, w części: strony tytułowej projektu zagospodarowania terenu - Tom I, strony tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego - Tom II, strony 7 opisu projektu zagospodarowania terenu, strony 39 opisu projektu zagospodarowania terenu, części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu załącznika nr 3A składającego się z 6 kart, tj. zamiennej strony tytułowej projektu zagospodarowania terenu - Tom I, zamiennej strony tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego - Tom II, zamiennej strony 7 opisu projektu zagospodarowania terenu, zamiennej strony 39 opisu projektu zagospodarowania terenu, zamiennej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, zaświadczenia głównego projektanta (o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane) aktualnego na dzień dokonania korekt projektu budowlanego;

XIV. w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przypomniał, że pierwszy z wyroków zobowiązywał go do wydania decyzji zgodnej z art. 138 k.p.a. i ustosunkowania się do kwestii wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją kontrolowaną, natomiast w drugim wyroku była mowa o wydaniu decyzji zgodnej z art. 138 k.p.a., pełnym ustosunkowaniu się do kwestii wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją kontrolowaną oraz wezwaniu projektanta do przedłożenia nowych kart projektu bez skreśleń (jeśli organ odwoławczy uważa, że projekt jest nieczytelny, niezgodny z przepisami prawa lub niezrozumiały). Pismem z dnia 16 września 2022 r. organ odwoławczy wezwał inwestora m.in. do przedłożenia mapy z proponowanym przebiegiem drogi i mapy projektu zagospodarowania terenu (niezawierających skreśleń i odręcznych zapisów projektanta po dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji), oświadczenia projektantów, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Pb i zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Pb, natomiast w dniu 17 listopada 2022 r. inwestor przedłożył stosowne dokumenty.

Następnie organ odwoławczy omówił przyczyny orzeczenia reformatoryjnego, wskazując między innymi, że pkt XII i pkt XIII stanowiły konsekwencję przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów, organ odwoławczy wyjaśnił m.in., że tryb przewidziany przez specustawę jest właściwy (decyzja organu pierwszej instancji wyznacza nowe granice projektowanych dróg i zatwierdza podział nieruchomości, a to oznacza rozbudowę ul. S. i ul. P. ). Związane wnioskiem inwestora organy nie są uprawnione do ingerowania w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i do podważania zasadności inwestycji, a za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego pod względem przyjętych technicznych rozwiązań projektowych odpowiedzialność ponosi projektant. Postanowieniem z dnia 15 października 2018 r., znak: [...], Starosta [...] udzielił zgody na odstępstwo od § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie polegające na zastosowaniu skrzyżowania skanalizowanego typu rondo na połączeniu drogi gminnej nr [...] (ul. S. ) klasy D z drogami gminnymi: nr [...] (Al. M. ) i nr[...] (ul. P. a), obie klasy L w miejscowości W.. Zgodność inwestycji z planem miejscowym nie ma znaczenia, bo inwestor i organy nie są nim związani (art. 11i ust. 2 specustawy). Mimo to organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z obowiązującym planem miejscowym teren inwestycji pokrywa się w większości jej przebiegu z liniami rozgraniczającymi teren oznaczony jako 1/KDD (tereny dróg i ulic publicznych klasy D), a tym samym odwołujący się mieli wiedzę o planowanej budowie drogi na tym terenie, a właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości wywłaszczanych pod przedmiotową inwestycję oraz nieruchomości bezpośrednio z nią sąsiadujących musieli liczyć się z tym, że kiedyś taka inwestycja drogowa będzie realizowana na tym terenie. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 7a lit. a specustawy wniosek ma zawierać wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego tylko w przypadku transeuropejskiej sieci drogowej, a rozbudowywane drogi gminne nie stanowią transeuropejskiej sieci drogowej. Jak wskazał projektant, inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego, najbliższy obszar Natura 2000 Dolina Dolnej Skawy znajduje się ok. 1,2 km na północ od planowanej inwestycji, natomiast najbliższy park krajobrazowy - otulina Beskidu Małego znajduje się ok. 2,5 km na południe. Inwestycja znajduje się poza formami ochrony przyrody Obszaru Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 i nie będzie na nie oddziaływała. W zakresie pkt XI organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 75 ust. 3 POŚ, jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególności przez kompensację przyrodniczą. Zakres tych obowiązków określa szczegółowo właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę (art. 75 ust. 4 POŚ). Pojęcie kompensacji przyrodniczej zdefiniowane jest w art. 3 pkt 8 POŚ. Organ odwoławczy wskazał, że do projektu budowlanego załączono pozwolenie na usunięcie kolidującego drzewa (jesionu wyniosłego) z terenu działki znajdującej się na terenie układu urbanistycznego W. wpisanego do rejestru zabytków. Na stronie 2 decyzji organu pierwszej instancji wskazano szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, w tym zobowiązano inwestora do spełnienia wymagań określonych w przedłożonych decyzjach, postanowieniach, pismach, protokołach, opiniach oraz uzgodnieniach. W związku z powyższym, mimo iż warunki nałożone na inwestora decyzją organu pierwszej instancji nie zostały wprost przywołane w zaskarżonej decyzji, ww. zapis zobowiązuje inwestora do wypełnienia wszystkich warunków wyszczególnionych w ww. pozwoleniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, w szczególności warunków koniecznych do wypełnienia przy realizacji przedmiotowej inwestycji, między innymi: wykonanie nasadzenia kompensacyjnego w postaci nasadzenia 3 sztuk gruszy pospolitej "Beech Hill" (w protokole z dnia 13 września 2019 r. inwestor oświadczył, że nasadzenia zostały już wykonane poza zakresem inwestycji i po uzgodnieniu lokalizacji z MWKZ). W projekcie budowlanym w tomie I na stronach: 15, 16, 17, 18 i 35 opisu projektu zagospodarowania terenu wykazano szczegółowo sposób zapewnienia interesu osób trzecich, w tym między innymi wskazano: obsługę komunikacyjną należy prowadzić tak aby nie powodować utrudnień ani ograniczeń dla osób trzecich. W pkt 8 sentencji decyzji określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich i nakazano między innymi: zapewnić użytkownikom obszaru sąsiadującego z inwestycją dostęp do drogi publicznej. Dodatkowo pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 6 czerwca 2019 r. wyjaśnił: obsługę komunikacyjną w trakcie prowadzenia robót budowlanych opracowano w projekcie czasowej organizacji ruchu. Wykonawca na podstawie ustalonego harmonogramu robót czasowo ograniczy dostępność ruchu kołowego. Realizacja inwestycji realizowana będzie w trzech etapach, gdzie dojazd do posesji dla istniejącego odcinka ul. S. nastąpi w I etapie budowy. Jak wynika z pisma projektanta z dnia 6 czerwca 2019 r., nie ma konieczności opracowania dokumentacji geologicznej, bo inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach osuwiskowych. Z uwagi na trudny pod względem ukształtowania teren analiza warunków gruntowo-wodnych opracowana w styczniu 2016 r. przez uprawnionego geologa zawiera wszystkie niezbędne informacje oraz badania. W zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu z oględzin ulicy S. oraz terenów przeznaczonych pod jej rozbudowę celem weryfikacji założeń przedłożonego projektu, a następnie rozważenie przeprowadzenia na tą okoliczność dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzenia dowodu z wysłuchania w charakterze świadka byłego Burmistrza W., organ odwoławczy wskazał na treść art. 11e specustawy (nie są to elementy wniosku czy decyzji ZRID) i art. 75 § 1 k.p.a. (nie jest to konieczne dla wyjaśnienia sprawy).

Co do wymogu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji ZRID (art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (rodzaje przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Planowana inwestycja m.in. z uwagi na jej rozmiar (długość drogi, która ma być realizowana, droga o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia poniżej 1 km) nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na powyższe realizacja tej inwestycji nie wymaga także przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ustawy). Powyższe zostało opisane w wyjaśnieniach złożonych przez projektanta w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, a także w projekcie budowlanym (stanowiącym załącznik Nr 3 do decyzji Starosty Wadowickiego), gdzie projektant podkreślił, że dokumentacja projektowa została opracowana zgodnie z przepisami prawa oraz że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opisie projektu zagospodarowania terenu wyjaśniono, w jaki sposób zostały spełnione warunki ochrony środowiska oraz zdrowia i życia ludzi.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. B., zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 105 § 1 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie oraz art. 153 p.p.s.a. przez niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie uwzględniono słusznego interesu jego oraz innych odwołujących się, nie odniesiono się do argumentacji dotyczącej negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomości jego i innych odwołujących się, nie poinformowano go o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżący podkreślił, że wbrew wyrokowi WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2022 r. (sygn. akt II SA/Kr 753/21) organ odwoławczy nie wyjaśnił jednoznacznie i szczegółowo, na czym polegają jego obiekcje i zastrzeżenia w zakresie odręcznie naniesionych poprawek w projekcie budowlanym, a wzywając projektanta i inwestora do złożenia wyjaśnień i przedłożenia nowych niezawierających skreśleń kart projektu, nie dokonał weryfikacji tych zmian pod kątem celu i przedmiotu postępowania, ani nie skorelował tych zmian z zarzutami odwołujących się. Skoro organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie wskazał, czy i jak wykonał wytyczne Sądu, to można przypuszczać, że ich nie wykonał. Organ odwoławczy mógł naruszyć też art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pb, albowiem ponownie zaingerował w projekt budowlany, podczas gdy zgodnie z ww. wyrokiem uprawiony był jedynie do zatwierdzenia projektu budowlanego lub odmowy jego zatwierdzenia. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. W jego ocenie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem skarżący przed wydaniem decyzji był zawiadomiony o treści pisma inwestora, otrzymał kserokopie materiałów na swoją prośbę (k. 127), a odrębnymi pismami, w tym pismem z dnia 28 września 2023 r., poinformowano go o nowym terminie zakończenia sprawy do dnia 27 listopada 2023 r. Wskazał, że zgodnie ze wskazaniem Sądu wezwał inwestora pismem z dnia 16 września 2022 r. o korektę kart projektu zawierających skreślenia, a inwestor pismem z dnia 16 listopada 2022 r. takich korekt dokonał, przedkładając 5 egzemplarzy kart projektu niezawierających skreśleń i odręcznych zapisów wprowadzonych przez projektanta. Na koniec podkreślił, że odniósł się do zarzutów podnoszonych przez strony, przy czym zasadnicza cześć zarzutów skarżącego została uznana przez Sąd za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 162), zwana dalej specustawą drogową.

Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 753/21, a uprzednio także wyrokiem z dnia 18 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 326/20.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).

Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15).

Wiążące wskazania dla organu dotyczyły prawidłowego sfomułowania rozstrzygnięcia decyzji, zgodnie z możliwościami jakie daje art. 138 Kpa oraz poprawnego zreformowania pkt. VIII i IX zaskarżonej decyzji tj. punktów zatwierdzających załączniki do decyzji.

W wyroku z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 753/21 Sąd wskazał między innymi, że: "Odnośnie pkt. IX sentencji zaskarżonej decyzji, to wskazać należy, że jest to ingerencja organu w projekt budowlany. Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Zgodnie natomiast z art. 11f ust. 1 pkt. 7 specustawy drogowej, (w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji prawa budowlanego, która dokonana została ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.), która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności zatwierdzenie projektu budowlanego (obecnie: zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego). Co prawda prawo budowlane podlega licznym nowelizacjom, jednak mimo to nie zmieniona została zasada, wynikająca z art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zgodnie z którą organ administracyjny może jedynie zatwierdzić projekt budowlany lub odmówić jego zatwierdzenia. Art. 35 ustawy prawo budowlane (stosowany odpowiednio) przewiduje bowiem, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego, wykonanie - w przypadku gdy występuje taki obowiązek sprawdzenia projektu itp. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ nie ma natomiast absolutnie żadnych uprawnień do tego aby w dokument jakim jest projekt budowlany ingerować, nanosząc na nim zmiany poprzez uchylanie pewnych postanowień lub zatwierdzanie innych (...). Ingerencja organu w projekt budowlany jest naruszeniem przywołanych wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda – jeśli uważa, że projekt (lub mapa stanowiąca załącznik nr 1 do decyzji) w zakresie poprawek naniesionych przez jego autora jest nieczytelny, niejasny, niezgodny z prawem czy też niezrozumiały – wezwie inwestora do przedłożenia nowych, nie zawierających skreśleń kart projektu (dla wszystkich jego egzemplarzy)."

W kontrolowanej obecnie decyzji organ zastosował się do wiążących wytycznych Sądu, rozstrzygnięcie decyzji jest poprawne, zgodne z art. 138 § 1 pkt. 2 Kpa, który stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy.

Natomiast w pkt. XII decyzji organ uchylił załącznik nr 1, tj. mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, i w tym zakresie orzekł o zamiennym załączniku, tj. mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, pn.: mapa przedstawiająca proponowany przebieg drogi, stanowiącym załącznik Nr 1A; zaś w pkt. XIII decyzji organ uchylił załącznik nr 3, tj. projekt budowlany, w części: strony tytułowej projektu zagospodarowania terenu - Tom I, strony tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego - Tom II, strony 7 opisu projektu zagospodarowania terenu, strony 39 opisu projektu zagospodarowania terenu, części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu załącznika nr 3A składającego się z 6 kart, tj. zamiennej strony tytułowej projektu zagospodarowania terenu - Tom I, zamiennej strony tytułowej projektu architektoniczno-budowlanego - Tom II, zamiennej strony 7 opisu projektu zagospodarowania terenu, zamiennej strony 39 opisu projektu zagospodarowania terenu, zamiennej części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, zaświadczenia głównego projektanta (o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane) aktualnego na dzień dokonania korekt projektu budowlanego.

Załączniki te zostały sporządzone przez projektanta i przedstawione przez inwestora – Gminę Wadowice na wezwanie organu (k. 69, k. 108 akt adm.), zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, który stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W ten sposób zdaniem Sądu organ prawidłowo wypełnił wszystkie wiążące wskazówki zawarte w wyroku z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 753/21. Nie jest zatem uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 Pb, poprzez ponowną ingerencję w projekt budowlany. Jest wręcz przeciwnie – skoro organ wezwał inwestora do przedłożenia nowych kart projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu bez skreśleń i odręcznych dopisków) oraz mapy z proponowanym przebiegiem drogi, a następnie je zatwierdził w zaskarżonej decyzji, to oznacza, że w projekt budowlany nie ingerował. Przez ingerencje należy bowiem rozumieć wprowadzanie do projektu zmian przez organ, a nie przez inwestora na wezwanie organu.

W wyroku sygn. II SA/Kr 753/21 prawomocnie przesądzono także, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; nie jest wymagane posiadanie przez inwestora decyzji o zezwoleniu na wycinkę drzew; nie jest obowiązkiem inwestora zapewnienie miejsc parkingowych dla nieruchomości skarżących i innych mieszkańców osiedla domów jednorodzinnych znajdujących się nieopodal planowanej inwestycji; nie jest konieczne przeprowadzenie dowodów z badania natężenia ruchu samochodowego na odcinku przebudowywanej drogi oraz, że nie jest obowiązkiem organu uwzględnianie studium transportowego dla Gminy Wadowice sporządzonego przez Politechnikę [...].

Pozostałe podniesione w skardze zarzuty również nie są uzasadnione. W szczególności rację ma organ, że nie został naruszony art. 10 § 1 Kpa. Powtórzyć zatem należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia tego przepisu: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12).

Takich okoliczności skarżący nie wskazali, a przedłożone Sądowi akta administracyjne potwierdzają, że skarżący przed wydaniem decyzji był zawiadomiony o treści pisma inwestora, otrzymał kserokopie materiałów na swoją prośbę (k. 127), a odrębnymi pismami, w tym pismem z dnia 28 września 2023 r., poinformowano go o nowym terminie zakończenia sprawy do dnia 27 listopada 2023 r., przy czym decyzja wydana została w dniu 12 grudnia 2023 r.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.