Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 989/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2025-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 września 2022 roku nr 251/2022 znak: GPB-III.7721.203.2022 RK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 29 lipca 2022 roku, nr 896/2022, znak: AB.6740.1131.2021.AK/50 ; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej Z. Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr 251/2022 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego nr 896/2022 z dnia 29 lipca 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji.

1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. nr 1883/2021 Starosta Zgierski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił spółce P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu Nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną: sieci wodociągowej wraz z przyłączami wodociągowymi, energii elektrycznej, zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej ze szczelnym zbiornikiem retencyjnym na wodę deszczową oraz utwardzeń terenu, dojść dojazdów oraz miejsc postojowych dla samochodów osobowych, do realizacji na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...] i [...], obręb [...], położonych w miejscowości A.,

2. Wojewoda Łódzki decyzją nr 62/2022 z dnia 30 marca 2022 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

3. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta Zgierski biorąc pod uwagę wytyczne Wojewody Łódzkiego postanowieniem nr 434/2022 z dnia 22 kwietnia 2022 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej dla przedmiotowej inwestycji w terminie 45 dni od daty otrzymania postanowienia.

4. Pełnomocnik inwestora, w wyznaczonym terminie, pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. wypełnił obowiązek nałożony we wspomnianym postanowieniu.

5. Następnie decyzją z dnia 29 lipca 2022 r. nr 896/2022 Starosta Zgierski zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora P. Sp. z o. o. z siedzibą w K., obejmującego budowę: - budynku mieszkalnego wielorodzinnego; - zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu Nr [...]; - sieci wodociągowej wraz z przyłączami wodociągowymi; - zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej; - zewnętrznej doziemnej instalacji gazu od punktów pomiarowych; - wiz energii elektrycznej; - zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz ze szczelnym zbiornikiem retencyjnym na wodę deszczową; - utwardzeń terenu, dojść, dojazdów oraz miejsc postojowych dla samochodów osobowych (zgodnie z projektem zagospodarowania terenu); do realizacji na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...] obręb [...] , położonej w miejscowości A..

6. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. Ł. reprezentujący Z. Ł.

1. Zaskarżając w całości decyzję Starosty Zgierskiego strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 i 7 K.p.a. poprzez działanie organu wbrew zasadom praworządności i prawdy obiektywnej i niezrealizowanie ich funkcji gwarancyjnej i prewencyjnej dopuszczając do prowadzenia w ponownym postępowaniu pracownika, który nie stanowił gwarancji jego bezstronności, - art. 8 § 1 K.p.a. poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu na podstawie i w granicach prawa, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej w szczególności niepodejmowanie na wniosek strony wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, wydawanie rozstrzygnięć nieprocesowych, wydanie wywołującego skutki materialno-prawne końcowego rozstrzygnięcia nr 896/2022 w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wyłączenia pracowników od udziału w postępowaniu pozwoleniowym oraz bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy czyli prowadzenie postępowania z wyłączeniem transparentności z nastawieniem na realizację tylko interesów dewelopera, - art. 9 K.p.a. poprzez nienależyte udzielanie informacji, udzielanie informacji niewyczerpujących pomijających okoliczności mające znaczenie dla sprawy - w konsekwencji dążenie do tworzenia sytuacji zabezpieczającej jedynie interesy dewelopera, - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez działanie organu skutecznie paraliżujące odwołującemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym, ograniczeniu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i udziału w tworzeniu orzeczenia - poprzez uporczywe, wielomiesięczne, zamierzone przedłużanie realizacji wniosków i żądań informacji związanych z toczącym się postępowaniem rozpoznawanych dopiero po zakończeniu procedur ponagleniowych i wszczęciu procedur sądowych - czyniąc udział odwołującego w postępowaniu iluzorycznym, - art. 11 K.p.a. poprzez zaniechanie zastosowania zasady przekonywania w wydanej decyzji, w której brak jest wskazania motywów niezrealizowania zapytań i wniosków strony odwołującej oraz zaniechanie ustalenia przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, - art. 13 § 1 i 2 K.p.a. poprzez zaniechanie dążenia do polubownego rozstrzygnięcia kwestii spornych między stronami w sytuacji, w której charakter sprawy na to pozwalał;

2) art. 7 K.p.a. oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez ich rażące naruszenie przekładające się na treść decyzji, zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne przyjęcie, że nie ma podstawy do uznania, że działka [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji deweloperskiej. Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji z dnia 29 lipca 2022 r. nr 896/2022 oraz postanowienia nr 672/2022 z dnia 21 czerwca 2022 r. Starosty Zgierskiego odmawiającego wyłączenia pracownika organu A. K. od udziału w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

7. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 30 września 2022 r. nr 251/2022 Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

1. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji (ostatecznie skorygowanym 21 czerwca 2022 r.) załączył 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie projektanta dr inż. arch. M. T., dotyczące braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do sieci ciepłowniczej oraz upoważnienie wraz z opłatą skarbową.

2. Planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kategorii obiektu XIII) składającego się z dwóch segmentów - segmentu A i segmentu B oraz [...] budynków jednorodzinnych (kategoria obiektu I) w zabudowie bliźniaczej wraz z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, elektroenergetycznej, telekomunikacji oraz gazowej, zbiornikiem retencyjnym, utwardzeniami, parkingiem i placem zabaw zlokalizowanych na działkach nr ewid.: [...],[...],[...] i [...], obręb [...].

3. Jak wynika z rysunku projektu zagospodarowania terenu, zwanego dalej pzt, wnioskowany budynek mieszkalny wielorodzinny ("segment A" i "segment B" zamiennie blok W1a i blok W1b) zlokalizowany został po stronie północno-zachodniej działki nr ewid. [...]. Natomiast dziewięć zespołów dwukondygnacyjnych (parter + poddasze użytkowe) budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, stanowiących trzy typy budynków: typ "A" - numery na pzt: 3, 4, 9, 10, 15 i 16, typ "B" - numery na pzt: 1, 2, 7, 8, 13 i 14 i typ "C" - numery na pzt: 5, 6, 11, 12 17 i 18, obejmuje południową część działki nr ewid. [...].

4. Jak wynika z rysunku pzt w zakres zamierzenia inwestycyjnego wchodzi również budowa infrastruktury technicznej tj. - zewnętrzne doziemne instalacje: wodociągowa, kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami do poszczególnych budynków, elektryczną niskiego napięcia- wiz wraz ze słupami i instalacją oświetleniową teren inwestycji oraz gazową od punktu pomiarowego do poszczególnych budynków. Ponadto, zakres inwestycji obejmuje budowę sieci wodociągowej, zewnętrznej kanalizacji deszczowej wraz z separatorem, pompownią wód deszczowych, studzienkami oraz zewnętrznym zbiornikiem szczelnym na wodę deszczową, usytuowanym na całej szerokości działki o nr ewid. [...] od strony południowej zaprojektowanego parkingu i segmentu "A" budynku wielorodzinnego. Zaprojektowano również przyłącze kanalizacyjne w ul. [...] oraz przyłącze do sieci gazowej, a także instalację gazową zewnętrzną i stację trafo jest poza zakresem opracowania. Dodatkowo, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu istniejące na obszarze inwestycji uzbrojenie w instalację kanalizacji, wodociągową i energetyczną, kolidujące z projektowaną inwestycją, przeznaczone jest do rozbiórki w ramach zamierzenia inwestycyjnego.

5. W skład infrastruktury technicznej wchodzi m.in.: parking ze [...] miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, w tym przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych wraz z układem komunikacyjnym obsługującym parking zlokalizowanym po stronie północno-wschodniej działki nr ewid. [...], przeznaczony dla mieszkańców budynku mieszkalnego wielorodzinnego, układ komunikacji kołowej w postaci dróg wewnętrznych tzw. sięgaczy w ilości trzech, obsługujących zespoły budynków jednorodzinnych oraz utwardzenia chodników, dojść i dojazdów do poszczególnych budynków wraz z utwardzeniem nawierzchni pod projektowaną wiatą i tarasem każdego z budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w tym utwardzeniem miejsc gromadzenia odpadów stałych. Przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...] poprzez drogę dojazdową działkę nr ewid. [...] (w której w skład przed scaleniem wchodzi m.in. działka nr ewid. [...] -ul. [...]), należącą do inwestora. Ulica [...] od strony południowej łączy się z ul. [...], a ta z kolei ma powiązanie z ul. [...]. Teren inwestycji obejmujący działki nr ewid. [...],[...],[...] i [...] od strony północnej graniczy z ul. [...], od zachodu bezpośrednio graniczy z działką drogową nr ewid. [...] stanowiącą pas gruntu szer. ok 3,0 m, którego właścicielem jest Gmina A.. Dalej w kierunku zachodnim w sąsiedztwie projektowanej inwestycji (za działka drogową tj. [...]) na odcinku projektowanego czterokondygnacyjnego budynku wielorodzinnego znajduje się działka nr ewid. [...] stanowiąca własność skarżącej, a na odcinku obejmującym zespół budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, niezabudowana działka nr ewid. [...]. Natomiast, od południa w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się działka nr ewid. [...], a od strony północno-wschodniej teren objęty zakresem inwestycyjnym graniczy zarówno z działkami: nr ewid. [...],[...] i [...], stanowiącymi własność A. Piłat-Widz.

6. Teren inwestycji objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr L/463/10 Rady Miejskiej w A. z dnia 7 kwietnia 2010 r., w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 176, poz. 1433 z dnia 16 czerwca 2010 r.), zwanego dalej mpzp. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi mpzp, teren inwestycji, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem literowym 1MN (§ 5 mpzp) tj.: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zapisy § 16 ust. 1 pkt 2 lit b rozdziału 3 mpzp, dla terenu oznaczonego symbolem 1MN o podstawowym przeznaczeniu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna dopuszczają przeznaczenie w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, która nie może przekroczyć 40% powierzchni w stosunku do wielkości terenów o przeznaczeniu podstawowym. Na rysunku planu (załącznik graficzny w skali 1:1000, stanowiący integralną część mpzp) teren oznaczony symbolem 1MN obejmuje działkę o nr ewid. [...] ograniczoną terenami oznaczonymi: od północy 5KD "L" , od wschodu 6KD "D" , od południa 3U, a od zachodu - granica między obr. A. [...] a obr. [...], dla którego obowiązuje plan miejscowy, zatwierdzony uchwałą nr XXVII/242/04 Rady Miejskiej w A. z dnia 16 grudnia 2004 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A. (Dz. U. Woj. Łódzkiego Nr 76, poz. 759).

7. Jak wynika z uproszczonej informacji z rejestru gruntów teren oznaczony jako 1MN obejmuje teren o powierzchni tej działki wynoszącej 2,3859 ha.

8. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu (rysunek nr A0), teren, na którym usytuowane są projektowane m.in.: budynki, parking, szczelny zbiornik na deszczówkę obejmuje działkę o nr ewid. [...], co pokrywa się z terenem objętym mpzp.

9. Natomiast działka objęta zakresem opracowania o nr ewid. [...], zgodnie z mpzp stanowi pas drogi oznaczonej symbolem 6KD "D", zgodnie z § 25 ust. 1 pkt 2 - gdzie szerokość pasa drogowego drogi dojazdowej w liniach rozgraniczających wynosi 15 m, a działka nr ewid. [...] o powierzchni wynoszącej 0.0119 ha przeznaczona pod poszerzenie pasa drogowego oznaczonego na rysunku planu jako 5KD "L", zgodnie z zapisem § 25 ust. 1 pkt 1. Łącznie powierzchnia całkowita w granicach opracowania obejmująca tereny 1MN, 6KD "D" i fragment terenu 5KD "L" tj. działki nr ewid. [...],[...],[...] i [...] wynosi 29 625 m2.

10. Zgodnie z pkt 4 opisu projektu zagospodarowania terenu, zestawienia powierzchni (str. 7), powierzchnia terenu przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną obsługującą [...] budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wynosi 14 683,5 m2, co stanowi 61,54% terenu 1MN, a powierzchnia terenu obejmująca zabudowę wielorodzinną wraz z infrastrukturą techniczną obsługującą ww. budynek tj. parkingiem, infrastrukturą drogową, zbiornikiem na deszczówkę wynosi 9 175,5 m2, co stanowi 38,46% terenu 1MN. Organ zaznaczył, że do dokumentacji projektowej załączono rysunek pt. "przeznaczenia terenów dla obecnego etapu inwestycji" pokazujący w sposób graficzny zarówno teren zajęty pod zabudowę jednorodzinną jak i teren zajęty pod zabudowę wielorodzinną wraz ze wskazaniem powierzchni i udziału procentowego ww. terenów w stosunku do terenu obejmującego jednostkę oznaczoną jako 1MN w mpzp (str. 14A). Powyższe, stanowi o spełnieniu zapisu § 16 ust. 1 pkt 2 lit b mpzp w zakresie warunku dopuszczającego zabudowę wielorodzinną.

11. Zapis § 16 ust. 3 mpzp, dotyczący warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala obowiązek zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy określonych na rysunku planu. W myśl zapisu § 3 pkt 8 mpzp przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć możliwość swobodnego sytuowania budynków (nadziemnych i podziemnych części obiektów kubaturowych), lecz bez prawa przekroczenia tej linii, wyłączając balkony, wykusze, loggie, tarasy i werandy wystające poza obrys, nie więcej niż 1,2 m. Zgodnie z częścią graficzną poszczególnych rzutów 1, 2 i 3 piętra budynku wielorodzinnego od strony północnej na całej długości wysuniętego fragmentu budynku zaprojektowano balkon o wysięgu wynoszącym 1,5 m poza ścianę budynku. Jak wynika z rysunku projektu zagospodarowania, budynek wysuniętym fragmentem zaprojektowano w odległości wynoszącej 5,96 m od granicy z działką nr ewid. [...], a zaprojektowane od strony północnej balkony swoim obrysem nie przekraczają 1,2 m wskazanej nieprzekraczalnej linii zabudowy, co jest zgodne z zapisem mpzp.

12. Dalsze zapisy § 16 ust. 3 mpzp dotyczące przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustalają m.in.: - nieprzekraczalną wysokość zabudowy: a) mieszkaniowej jednorodzinnej do 2 kondygnacji naziemnych, w tym poddasze użytkowe, razem o wysokości do 9,5 m, od punktu posadowienia na gruncie rodzimym do kalenicy dachu oraz jedna kondygnacja podziemna -jak wynika z przekrojów poszczególnych typów budynków "A", "B" i "C", zaprojektowano dwukondygnacyjne budynki mieszkalne jednorodzinne o wysokości kalenicy dachu nieprzekraczającej 9,5 m mierzonej od poziomu terenu - warunek spełniony; b) mieszkaniowej wielorodzinnej do 4 kondygnacji naziemnych, w tym poddasze użytkowe, razem o wysokości do 16 m, od punktu posadowienia na gruncie rodzimym do kalenicy dachu oraz jedna kondygnacja podziemna segmentu "B" zaprojektowano czterokondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny o wysokości kalenicy dachu wynoszącej 13,97 m mierzonej od poziomu terenu - warunek spełniony; - maksymalną powierzchnię zabudowy działki oraz terenów utwardzonych - 70%; - maksymalna intensywność zabudowy - 0,2 dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - maksymalna intensywność zabudowy - 0,8 dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej; - minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 30%. Powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego każdego z segmentów "A" i "B" wynosi 906,05m2, co daje łącznie 1812,1 m2, powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych 3 zespołów kolejno: typu A wynosi 400,32 m2, typu B wynosi 463,26 m2, typu C wynosi 537,66 m2, co w sumie daje łączną powierzchnię zabudowy wynoszącą 3 213,34 m2 , natomiast powierzchnia utwardzeń (z kostki betonowej i nawierzchni asfaltowej, tarasów, schodów zewnętrznych) wynosi 7 992,43 m2. Łączna powierzchnia zabudowy budynkami i powierzchnia projektowanych utwardzeń wynosi zatem 11 205,77 m2, co daje 45,0% powierzchni obszaru inwestycji - warunek spełniony.

13. Wskaźnik intensywności zabudowy czterokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym o powierzchni całkowitej budynku 7 330,4 m2 w stosunku do powierzchni działki, na której znajduje się budynek - 23 859,0 m2, wynosi 0,30, a wskaźnik intensywności zabudowy 9 zespołami dwukondygnacyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych (typu "A", "B" i "C"), tworzących zabudowę bliźniaczą o łącznej powierzchni całkowitej 8 390,16 m 2, wynosi 0,035, co spełnia warunek mpzp.

14. Powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 12 653, 23 m2, co daje 53,64% powierzchni obszaru inwestycji - warunek spełniony.

15. Kolejne zapisy § 16 ujęte w ustępie 4 mpzp dotyczące architektury ustalają m.in.: 1) nachylenie połaci dachowych - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna: dachy dwuspadowe lub wielospadowe o równym nachyleniu połaci w zakresie od 20° do 45° - zgodnie z rysunkami rzutu dachów, dach każdego z typów budynku mieszkalnego jednorodzinnego "A", "B" i "C", zaprojektowano jako dwuspadowy o kącie spadku połaci dachowej wynoszącym 70%, co daje 35°- warunek spełniony; 2) nachylenie połaci dachowych - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna: dachy dwuspadowe lub wielospadowe o równym nachyleniu połaci w zakresie do 45°, zgodnie z rysunkami rzutu dachów, dach każdego z segmentów "A" i "B" zaprojektowano jako dwuspadowy o kącie spadku połaci dachowej wynoszącym 12°- warunek spełniony; 3) kolorystyka, charakter oraz materiał dachów, elewacji i ogrodzeń muszą być jednakowe lub podobne dla wszystkich obiektów na działce. W tym zakresie plan ustala: a) dla materiałów naturalnych jako ich właściwy kolor naturalny: ceramika, dachówka ceramiczna lub blachodachówka, drewno, metale. Zgodnie z opisami części architektonicznobudowlanej poszczególnych budynków oraz warstwami dachu tych budynków wskazanych na przekrojach poszczególnych typów budynków pokrycie dachu zarówno budynku wielorodzinnego jak i budynków jednorodzinnych zaprojektowano z blachy powlekanej w kolorze grafitowym - warunek spełniony; b) dla materiałów sztucznych, malowanych lub pokrywanych warstwami zewnętrznymi: dla elewacji kolor biały lub pastelowy - zakazuje się stosowania kolorów jaskrawych. Zakaz stosowania okładzin winylowych typu "siding", dla dachów kolory: ceglane, brązy, czarny, grafitowy - zakazuje się stosowania kolorów jaskrawych. Zgodnie z opisem zarówno elewację budynków mieszkalnych jednorodzinnych jak i budynku wielorodzinnego zaprojektowano w kolorze białym z elementami wyróżnianymi kolorem szarym - warunek spełniony.

16. Następnie, przeanalizowano zapisy § 16 ust. 6 mpzp w szczególności: - pkt 1 - plan zakazuje lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jak wynika, z rysunku pzt, budynek mieszkalny wielorodzinny zaprojektowano w odległości ponad 4 m od granicy z działką nr [...] oznaczona jako "dr", stanowiącą własność Gminy A. - warunek spełniony; - pkt 7 - plan ustala obowiązek wprowadzenia i utrzymania zieleni o charakterze izolacyjnym (średniowysokiej i wysokiej) przy granicy terenów oznaczonych w planie symbolem MN i U. Z rysunku planu załącznika nr 1 do uchwały wynika, że działka sąsiadująca od południa z przedmiotową inwestycją tj. nr ewid. [...] oznaczona jest symbolem 3U. Z opisu pzt wynika, że od strony działki nr ewid. [...] przewiduje się zieleń izolacyjną średniowysoką w postaci szpaleru żywotników szadzonych w 1-3 rzędach co 80 cm - warunek spełniony; - pkt 8 - plan nakłada obowiązek zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy w sposób umożliwiający bezkolizyjne korzystanie dla osób niepełnosprawnych.

17. Z przedłożonej dokumentacji zarówno pzt jak i projektu architektoniczno-budowlanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przyjętych rzędnych posadowienia budynku i rzędnych przy wejściach do budynku wynika, że zapewniono dostęp dla osób niepełnosprawnych - warunek spełniony. - pkt 9 - plan nakłada obowiązek zapewnienia miejsc parkingowych dla obsługi projektowanych obiektów w granicy własnej działki zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsca parkingowe usytuowane są na działce inwestycyjnej.

18. Ponadto, w § 25 planu miejscowego zawarto ustalenia szczegółowe w zakresie komunikacji. W § 25 ust. 6, plan ustala obowiązek wyposażenia terenów budowlanych w miejsca postojowe przy uwzględnieniu następujących norm: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - 2 miejsca postojowe/1 budynek - dla każdego segmentu budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej o jednym lokalu mieszkalnym zaprojektowano 1 miejsce postojowe pod zadaszoną wiatą i 1 miejsce w garażu, co dla budynku bliźniaczego oznacza 2 miejsca postojowe - warunek spełniony; 2) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna - 2 miejsca postojowe/l mieszkanie - dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego segment "A" i "B" o łącznej liczbie lokali mieszkalnych wynoszącej 94, co przy wskaźniku 2 miejsca postojowe/1 mieszkanie daje [...] miejsc postojowych. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano parking, gdzie zlokalizowano łącznie [...] miejsc postojowych - warunek spełniony; 4) w przypadku terenów o funkcjach łączonych miejsca postojowe należy zapewnić oddzielnie dla każdej funkcji - warunek spełniony.

19. Kolejne zapisy mpzp, dotyczą infrastruktury technicznej: w zakresie zaopatrzenia w wodę (§ 18), w zakresie odprowadzenia ścieków sanitarnych (§ 19), przyłączenie obiektów do sieci i urządzeń elektroenergetycznych (§21 ust. 2), warunki zostały spełnione.

20. Zgodnie z § 20 mpzp w zakresie odprowadzenia wód opadowych ustala się: 1) odprowadzanie wód opadowych z terenu w systemie mieszanym: powierzchniowo i poprzez sieć kanalizacji deszczowej; 2) odprowadzanie powierzchniowe i przez infiltrację do gruntu wody opadowe z dachu budynku w terenie zabudowy wielorodzinnej i usługowej, a jeżeli powierzchnia biologicznie czynna będzie mniejsza niż 40% powierzchni działki wymagane są inne formy odwodnienia terenu zapewniające nie zalewanie działek sąsiednich; 3) wszystkie rozwiązania z zakresu odwodnienia terenu muszą zabezpieczać czystość odbiorników wód powierzchniowych i gleby. Zgodnie z opisem projektu zagospodarowania terenu projektuje się kanalizację deszczową, która obejmie zrzut wody z dachów budynku wielorodzinnego - segment "A" i "B", wraz z odprowadzeniem wody z nawierzchni utwardzonych w obrębie miejsc postojowych oraz drogi (ul. [...]), a która następnie odprowadzana będzie do zaprojektowanego szczelnego zbiornika retencyjnego na deszczówkę, zlokalizowanego po południowej stronie segmentu "A" budynku wielorodzinnego i parkingu. Część wód opadowych z parkingu przez separator koalescencyjny z osadnikiem odprowadzana będzie do zbiornika retencyjnego o nieregularnym kształcie, usytuowanego prostopadle dłuższym bokiem do działki drogowej - ul. [...]. Na pozostałym terenie zabudowy jednorodzinnej wody deszczowe odprowadzane będą bezpośrednio na teren działki. Tym samym warunek w zakresie odprowadzenia wód opadowych został spełniony.

21. Zapisy § 13 mpzp, dotyczące ustaleń w zakresie zasad ochrony środowiska przyrodniczego zakazują m.in.: w pkt 2 - wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych lub do gruntu - warunek spełniony. Ustęp 3 tego paragrafu w całym obszarze planu wprowadza obowiązek: w pkt 2 - ogrzewania budynków z lokalnych źródeł ciepła z zaleceniem stosowania technologii i paliw ekologicznych - zaprojektowano ogrzewanie budynków, którego czynnikiem grzewczym jest gaz dostarczany projektowana instalacją gazową - warunek spełniony; w pkt 3 - gromadzenia i selekcji odpadów na posesji w urządzeniach przystosowanych do ich gromadzenia zgodnie z systemem oczyszczania przyjętym w gospodarce komunalnej gminy - w każdym z segmentów "A" i "B" budynku wielorodzinnego zaprojektowano pomieszczenie na odpadki, natomiast przy każdym z budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wydzielono miejsce na odpadki w postaci miejsca utwardzonego - warunek spełniony.

22. Zapis § 13 ust. 2 mpzp ustala, zgodnie z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony środowiska, tereny MN - przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jako tereny podlegające ochronie akustycznej, dla których obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu zgodnie z przepisami odrębnymi.

23. Następnie organ wyjaśnił, że tereny sąsiadujące z przedmiotową inwestycją od strony zachodniej (tj. działki nr ewid. [...], [...]) objęte są ustaleniami uchwały nr XXVII/242/04 Rady Miejskiej w A. z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy A., dla którego tereny oznaczone symbolem H23MN/MR, zgodnie z § 7 pkt 2 są to tereny o podstawowym przeznaczeniu - tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej. Natomiast działka nr ewid [...] i [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem H22MN o podstawowym przeznaczeniu - jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

24. Według zapisu § 13 ust. 4 mpzp, na terenach zmeliorowanych plan ustala obowiązek dokonania, przed realizacją zamierzeń inwestycyjnych, odpowiednich zabezpieczeń lub przebudowy, umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie systemu na terenach sąsiednich w uzgodnieniu z jednostką prowadzącą ewidencję urządzeń melioracyjnych. Z opisu i załączonych przekrojów zbiornika, w ponownie prowadzonym postępowaniu, zmieniono zarówno kształt zbiornika retencyjnego o pojemności czynnej ok. 396 m3 jak i zmniejszono głębokość zbiornika, gdzie h czynne wynosi 0,9 m. Zbiornik zaprojektowano tak aby poziom posadowienia najniższej części dna nie miał wpływu na istniejące urządzenia melioracyjne. Organ zaznaczył następnie, że w zakresie posadowienia budynku, zgodnie z pismem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Ł. z dnia 22 października 2021 r., posadowienie projektowanych budynków na płycie fundamentowej nie powodujące ingerencji w istniejące drenowanie, w tym przebudowa, rozbiórka czy likwidacja drenowania, nie powoduje konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

25. Organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami warunków technicznych określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), zwanym dalej rozporządzeniem. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia odległości każdego z projektowanych budynków od granic działek bezpośrednio sąsiadujących z działkami inwestycyjnymi tj. granicy z działkami nr ewid. [...] - działki drogowej, [...] wynoszą ponad 4,0 m. Wojewoda Łódzki stwierdził, że usytuowanie budynku na działce spełnia wymagania określone w: § 14 rozporządzenia (dojazd poprzez ciąg jezdny szer. 5,0 m), § 16 rozporządzenia (dojście w postaci chodników i dojazdu do budynków), § 57 i § 60 (nasłonecznienie), § 18 i 19 (miejsca postojowe), § 23 (miejsca do gromadzenia odpadów stałych), § 28 ust. 2 (odprowadzenia wód opadowych na własny teren oraz do projektowanego zbiornika retencyjnego-szczelnego zbiornika na deszczówkę).

26. Projektowane [...] miejsc postojowych na parkingu z miejscami dla samochodów osobowych usytuowanymi w odległości ponad 20,0 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (§ 19 ust. 1 pkt c), natomiast miejsca postojowe z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, usytuowane przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym zgodnie z zapisami § 20 rozporządzenia, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Zachowanie odległości miejsc postojowych od granicy działki zlokalizowanych od strony północnej - ul. [...] oraz od strony wschodniej - ul. [...], na podstawie § 19 ust. 7 rozporządzenia, nie jest wymagane. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że na terenie inwestycji, pomiędzy budynkiem wielorodzinnym, a budynkami jednorodzinnymi usytuowany jest plac zabaw, który spełnia wymogi w zakresie odległości 10 m od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów, co spełnia warunek § 40 ust. 3 rozporządzenia.

27. Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§1 3 ust. 2 rozporządzenia). Do dokumentacji zostało dołączone opracowanie graficzne: pt. "Analiza przesłaniania (dla budynku wielorodzinnego)" wykonane zgodnie z warunkami zawartymi w przepisach rozporządzenia przez autora projektu. Powyższa analiza, uzupełniona w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględnia zarówno działki: [...], [...], [...] jak i działkę skarżącej tj. nr ewid. [...]. Z analizy tej wynika, że przyjęta wysokość przesłaniania części budynku najbardziej wysuniętej ściany usytuowanej w odległości 4,0 m od granicy z wysuniętymi na wyższych kondygnacjach na całym fragmencie tej ściany z balkonami oraz zadaszeniem na głębokość ok. 1,5 m wynosi 12,90 m, a wysokość przesłaniania części budynku najbardziej wysuniętej ściany uwzględniającej zadaszenia balkonów nad ostatnią kondygnacją wynosi 11,52 m. Natomiast działka skarżącej tj.: nr ewid. [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości wynoszącej ponad 55 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Przedłożona, w ponownie prowadzonym postępowaniu, uzupełniona dokumentacja projektowa o analizę nasłonecznienia (str. 19 dokumentacji) wykonana dla działek o nr ewid. [...] i [...] wykazała, że w dniu równonocy cień od projektowanego czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie przekracza granicy działki zarówno Skarżącej tj. nr ewid. [...] jak i działki nr ewid. [...] i od godziny 10.30 do godz. 17 pozostaje na działce inwestora oraz działce drogowej (nr ewid. [...]). Powyższe oznacza, że pomimo braku zabudowań na działkach w bliskiej odległości z terenem inwestycyjnym, działki nr ewid. [...] i [...] będą nasłonecznione w godzinach 7.00-17.00, co oznacza że przedmiotowa inwestycja m.in. budynkiem nie wpłynie na wymagany przepisem czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych ewentualnej zabudowy na tych działkach. Przedmiotowa inwestycja nie narusza ani § 13 rozporządzenia w zakresie przesłaniania ani oraz § 50 i 60 § rozporządzenia w zakresie wymaganego czasu nasłonecznienia.

28. W myśl § 213 rozporządzenia wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków: 1) do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie: a) mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2. Zgodnie z § 213 ust. 2 klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej - REI 60. Zgodnie z opisem w pkt 13.3 projektu architektoniczno-budowlanego każdego z typów budynku dotyczącym warunków ochrony przeciwpożarowej zaprojektowano budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej o kategorii zagrożenia ludzi określonej jako ZL IV. Projektowane budynki dwukondygnacyjne, o wysokości w najwyższym punkcie kalenicy attyki wynoszącej 8,25 m stanowią osobną strefę pożarową. Jak wynika, z projektu budowlanego części graficznej, projektowane 3 typy budynków stanowią odbicie lustrzane, a w każdym z budynków przewidziano 1 lokal mieszkalny, co spełnia warunek art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Każdy z zaprojektowanych budynków posiada własną ścianę. Z rysunku rzutu parteru i poddasza użytkowego budynków: typ "A" i "B" wynika, że budynki z pozostawioną przerwą dylatacyjną przylegają do siebie ścianami gr. 24 cm - odporności ogniowej REI 60, co spełnia warunek § 213 ust. 2 rozporządzenia.

29. Zgodnie z § 56, budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną, a w miarę potrzeby również w inne instalacje, takie jak: telewizji przemysłowej, sygnalizacji dzwonkowej lub domofonowej, w sposób umożliwiający zapewnienie ochrony instalacji przed dostępem osób nieuprawnionych. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że budynek wyposażony zostanie w instalację telekomunikacyjną.

30. Na rysunku pzt wskazano miejsca postojowe wyposażone w punkty ładowania, co spełnia § 180 pkt 1 rozporządzenia w związku z art. 12 ust. 1 ustawy (Dz.U. z 2021 r. poz. 110) z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, który stanowi, że budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1 oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW.

31. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ zaznaczył, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b triet drugie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 grudnia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Dodatkowo, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b tego rozporządzenia, garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54-57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, ze powierzchnia zajmowana przez zaprojektowany parking wraz z infrastrukturą drogową wynosi 4 400,01 m2, co oznacza że jest mniejsza niż 0,5 ha i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

32. Analizując kwestie dotyczące pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów organ odwoławczy stwierdził, że projekt posiada uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 1 grudnia 2021 r. w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 1 grudnia 2021 r. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przyjęte bez uwag.

33. Co do zarzutu dotyczącego sąsiedztwa przedmiotowej inwestycji z terenami wiejskimi, co wiąże się z tzw. zasadą współżycia społecznego, organ odwoławczy ponownie wskazał, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i normami obowiązującymi w budownictwie. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm wynikających z norm ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Stąd ani ewentualne przyszłościowe zamiary skarżącej związane z rozwojem działalności rolniczej jak i sam fakt, że cyt.: "działka rolna posiada swoje potencjalne możliwości zabudowy obiektami przeznaczonymi do produkcji rolnej", czy też sam teren przeznaczony pod uprawy polowe i ogrodnicze, nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ograniczenia zasady wolności budowlanej są proporcjonalne do potrzeb ochrony interesu publicznego i uzasadnionych interesów osób trzecich i wynikają wprost z przepisów prawa budowlanego.

34. Organ podkreślił, że w świetle art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego spełnienie warunków wynikających z obowiązujących przepisów prawa obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza projektu budowlanego pod względem zgodności z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, czyli zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej doprowadziła do wniosku, że przedstawiona dokumentacja projektowa nie narusza tego przepisu. Przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w sposób istotny w warunki zabudowy działki Skarżącej, jak również nie uniemożliwia prawa jej zabudowania. Planowana inwestycja jest opracowana zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również warunkami technicznymi. Organ podkreślił, że mimo objęcia działki skarżącej obszarem oddziaływania inwestycji, nie pozbawia to jej możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej. W szczególności realizacja projektowanej inwestycji nie uniemożliwia realizacji innych zamierzeń budowlanych na terenach sąsiednich, w tym również na terenie będącym własnością skarżącej. Przedstawiony projekt budowlany spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1109).

35. Analizując kwestie formalne, do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

36. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony na mapie do celów projektowych, opracowanej przez uprawnionego geodetę, która uzyskała pozytywną weryfikację Organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, spełnia warunki art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo do odpowiedzi Inwestora z dnia 20 czerwca 2022 r. na postanowienie Starosty Zgierskiego nr 434/2022 z dnia 22 kwietnia 2022 r. dołączono zarówno wyjaśnienie projektanta z dnia 22 czerwca 2022 r. dotyczące zakresu mapy do celów projektowych jak i oświadczenie geodety wykonującego mapę do celów projektowych.

37. Odnosząc się do zaskarżenia postanowienia Starosty Zgierskiego nr 672/2022 z dnia 21 czerwca 2022 r. o odmowie wyłączenia pracownika organ podniósł, że instytucję wyłączenia pracownika reguluje art. 24 § 1 K.p.a. W sprawie wyłączenia pracowników od udziału w przedmiotowym postępowaniu, zgodnie z właściwością organów, Wojewoda Łódzki wydał w dniu 23 września 2022 r. postanowienie nr 94/2022 r. o odmowie wyłączenia Starosty Zgierskiego, a Starosta Zgierski postanowieniem z dnia 15 września 2022 r. odmówił wyłączenia pozostałych pracowników organu. Przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektonicznobudowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny i spełnia warunki określone w przepisach prawa w tym prawa materialnego.

2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Z. Ł., reprezentowana przez P. Ł., zaskarżając ją w całości.

1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię pojęcia obszaru oddziaływania obiektu oraz niezastosowanie przy rozstrzygnięciu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie;

2) przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie przepisu art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności poprzez nieuwzględnienie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, tj. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego;

b) naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez rozpoznania zaskarżonego postanowienia organu I instancji o odmowie wyłączenia pracownika z ponownie prowadzonego postępowania;

c) naruszenie przepisu art. 8 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez wydanie postanowienia o odmowie wyłączenia Starosty Zgierskiego od udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym już po jego zakończeniu i na końcowym etapie postępowania odwoławczego z błędnym pouczeniem o możliwości jego zaskarżenia w trybie art. 142 K.p.a. zamiast art. 136 K.p.a.;

d) naruszenie przepisu art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i zasady dwuinstancyjności poprzez ograniczenie się w rozpoznaniu sprawy wyłącznie do stwierdzenia bezzasadności odwołania i poprawności decyzji I instancji bez dokonania własnej analizy, wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oceny zgromadzonych dowodów i odniesienia się do wszystkich zarzutów, kwestii spornych i kwestionowanych przez stronę skarżącą w odwołaniu od decyzji w szczególności we wskazanym w odwołaniu zakresie: - działania organu wbrew zasadom praworządności i prawdy obiektywnej i niezrealizowanie ich funkcji gwarancyjnej i prewencyjnej dopuszczając do prowadzenia w ponownym postępowaniu pracownika, który nie stanowił gwarancji jego bezstronności, - działania organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu na podstawie i w granicach prawa, prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej w szczególności niepodejmowanie na wniosek strony wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, wydawanie rozstrzygnięć nieprocesowych, wydanie wywołującego skutki materialno-prawne końcowego rozstrzygnięcia nr 896/2022 w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wyłączenia pracowników od udziału w postępowaniu pozwoleniowym oraz bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy czyli prowadzenie postępowania z wyłączeniem transparentności z nastawieniem na realizację tylko interesów dewelopera, - nienależytego udzielania informacji, udzielania informacji niewyczerpujących pomijających okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a w konsekwencji dążenie do tworzenia sytuacji zabezpieczającej jedynie interesy dewelopera, - działania organu skutecznie paraliżujące odwołującemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym, ograniczeniu wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy i udziału w tworzeniu orzeczenia poprzez uporczywe, wielomiesięczne, zamierzone przedłużanie realizacji wniosków i żądań informacji związanych z toczącym się postępowaniem rozpoznawanych dopiero po zakończeniu procedur ponagleniowych i wszczęciu procedur sądowych, czyniąc udział odwołującego w postępowaniu iluzorycznym, - zaniechania zastosowania zasady przekonywania w wydanej decyzji nr 896/2022, w której brak jest wskazania motywów niezrealizowania zapytań i wniosków strony odwołującej oraz zaniechanie ustalenia przepisów odrębnych wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, - zaniechania dążenia do polubownego rozstrzygnięcia kwestii spornych między stronami w sytuacji, w której charakter sprawy na to pozwalał, - zaniechania wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne przyjęcie, że nie ma podstawy do uznania, że działka [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji deweloperskiej. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

4. Skargę należało uwzględnić, ale co do zasady z innych przyczyn niż podniesione w samej skardze.

1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

2. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

3. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 30 września 2022 r. nr 251/2022, którą organ ten na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego nr 896/2022 z dnia 29 lipca 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...] obręb [...], położonej w miejscowości A., określanej dalej także w skrócie jako "inwestycja".

4. Przechodząc do rozważań merytorycznych wskazać trzeba, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), w szczególności zaś z art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

1. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

2. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, ja również wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wydawanej na podstawie w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, ponadto sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, oświadczeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

3. W powołanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. W świetle art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest więc sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi.

5. Jak wynika z akt sprawy organ administracji pierwszej, a w dalszej kolejności również drugiej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego ani postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

1. W aspekcie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego polanu zagospodarowania przestrzennego nie budzą zastrzeżeń Sądu ustalenia organów, z których wynika, że przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie Uchwałą Nr L/463/10 Rady Miejskiej w A. z dnia 7 kwietnia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2010 r., nr 176, poz. 1433), [dalej: "m.p.z.p.] .

2. Działki, na których ma powstać inwestycja to dz. ewid. nr [...],[...],[...] i [...], obręb [...], położone w A., znajdują się bowiem na obszarze oznaczonym w § 5 m.p.z.p. symbolem 1MN, czyli teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie natomiast z § 16 ust. 1 pkt 2 lit. b m.p.z.p. dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolami 1MN plan ustala przeznaczenie dopuszczalne w postaci zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, która nie może przekroczyć 40% powierzchni w stosunku do wielkości terenów o przeznaczeniu podstawowym.

3. Po dokonaniu analizy akt sprawy Sąd podziela stanowisko organów co do tego, że planowana inwestycja spełnia wynikające z przepisów m.p.z.p. wymogi (z tego też względu Sąd nie powtarza w tym miejscu szczegółowej argumentacji organów w powyższym zakresie), w szczególności zaś dotyczące zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy (§ 3 pkt 8 m.p.z.p.), przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 16 ust. 3 m.p.z.p.) w tym w zakresie nieprzekraczalnej wysokości zabudowy, liczby kondygnacji naziemnych, wysokości kalenicy, maksymalnej powierzchni i intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, a ponadto nachylenia połaci dachowych, kolorystyki charakteru oraz materiałów dachów, elewacji i ogrodzeń (§ 16 ust. 4 m.p.z.p.), lokalizacji zabudowy (§ 16 ust. 6 m.p.z.p.), w zakresie komunikacji i miejsc postojowych (§ 25 ust. 6), infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w wodę (§ 18 m.p.z.p.), odprowadzania ścieków sanitarnych (§ 19) oraz przyłączenia urządzeń elektroenergetycznych (§ 21 ust. 2 m.p.z.p.). Ponadto spełnione zostały wymogi w zakresie odprowadzania wód opadowych (§ 20 m.p.z.p.), ustaleń w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego (§ 13 m.p.z.p.).

4. W ocenie Sądu należy też zgodzić się z organami co do tego, że projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, posiada niezbędne opinie i uzgodnienia, spełnia wymogi określone w art. 34 Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679). Jak wynika z oświadczeń złożonych przez projektantów - rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiadają normom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

6. Należy zauważyć, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi zaś, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to - stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego - dołączane jest do wniosku o pozwolenie.

W tym miejscu Sąd dostrzega, że podpis pod znajdującym się w aktach sprawy oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – oświadczeniem złożonym po wezwaniu strony prze organ do uzupełnienia dokumentów po modyfikacji złożonego wniosku - złożył dnia 14 czerwca 2022 r. pan S.S.. Zgodnie natomiast z treścią wpisów w KRS S.S. był prezesem zarządu P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością od dnia 4 marca 2021 roku do dnia 7 kwietnia 2022 roku. Powyższe oznacza, że oświadczenie zostało złożone przez osobę, która na dzień jego złożenia nie miała umocowania do działania w imieniu ww. spółki. Oświadczenie to nie może więc zostać zakwalifikowane jako spełniające wymogi z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Powyższa okoliczność nie została dostrzeżona przez organy obu instancji. Tym samym należy zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej w powyższym zakresie wyrażonym w piśmie procesowym z dnia z dnia 5 stycznia 2025 r.

7. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów strony skarżącej wyrażonych we wskazanym wyżej piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2025 r. co do skuteczności umocowania przez ww. spółkę projektanta M. T. i adwokat M. G., to w ocenie Sądu brak podstaw do podzielenia stanowiska skarżącej w tym zakresie – osoba udzielająca umocowania ww. osobom działała stosownie do zasad reprezentacji ujawnionych w KRS.

8. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu przewlekłego prowadzenia sprawy, Sąd wskazuje, że kwestie dotyczące nieterminowego załatwiania sprawy mogą być poruszane w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu. Zarzuty te nie mają natomiast żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

9. Ponadto, niezasadny jest zarzut dotyczący rozpatrzenia sprawy przed rozpoznaniem wniosku o wyłączenie pracowników lub organu. Postanowienie o odmowie wyłączenia organu bądź pracownika od rozstrzygania czy też podejmowania czynności w sprawie z chwilą jego wydania jest ostateczne, albowiem nie przysługuje od niego środek zaskarżenia w formie zażalenie zaś strona może je kwestionować wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego składając odwołanie od decyzji wydanej w sprawie (Wyrok NSA z 5.10.2007 r., II OSK 1312/06; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warto też zaznaczyć, że podejmowanie czynności na żądanie strony zmierzających do wydania postanowienia o wyłączenie pracownika organu lub organu nie stanowi wstępnego zagadnienia prawnego prejudycjalnego, a w konsekwencji nie stanowi podstawy do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Na marginesie należy w ocenie Sądu zauważyć, że jak wynika z akt sprawy brak było w sprawie obiektywnych okoliczności potwierdzających konieczność wyłączenia pracownika lub organu administracji. Natomiast gdyby w sprawie okazało się, iż w czynnościach decydujących tj. wydaniu decyzji uczestniczył pracownik lub organ administracyjny, który podlegał wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 24 i 25 i 27 K.p.a. to procedura administracyjna stwarza możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonego decyzją ostateczną poprzez wznowienie takiego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.

10. Jeśli chodzi o zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, to w ocenie Sądu inwestycja odpowiada przepisom Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: § 12 ust. 1 (odległość od granicy z działką sąsiednią), § 14 (dojazd poprzez ciąg jezdny szer. 5,0 m), § 16 (dojście w postaci chodników i dojazdu do budynków), § 18 i 19 (miejsca postojowe), § 23 (miejsca do gromadzenia odpadów stałych), § 28 ust. 2 (odprowadzenie wód opadowych na własny teren oraz do projektowanego zbiornika retencyjnego-szczelnego zbiornika na deszczówkę), § 213 (klasy odporności pożarowej), § 56 (wyposażenie w instalację telekomunikacyjną), § 180 pkt 1 (punkty ładowania dla miejsc postojowych).

1. Warto w tym miejscu jednak zaznaczyć, że w orzecznictwie istnieją rozbieżne poglądy co do możliwości zastosowania § 13 (wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń), § 57 (wymogi dotyczące odpowiedniego oświetlenia dziennego) i § 60 (Minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w stosunku do nieruchomości niezabudowanych.

2. Sądy raz bowiem przyjmują, że przepisy te nie mają zastosowania do nieruchomości niezabudowanych, lecz tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek, normując jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane przez co należy rozumieć obiekty istniejące lub obiekty, co do których wydano decyzję o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Łodzi z 26.08.2020 r., II SA/Łd 101/20; wyrok NSA z 7.12.2022 r., wyrok NSA z 7.12.2022 r., II OSK 3783/1; wyrok NSA z 30.05.2014 r., II OSK 3105/12; wyrok WSA w Łodzi z 25.10.2016 r., II SA/Łd 570/16).

3. Inne sądy z kolei stoją na stanowisku, że przepisy te należy brać pod uwagę także do inwestycji przyszłych na działkach sąsiednich. Wskazując na art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego podkreślają, że poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Wiąże się to z potrzebą dokonywania wyważenia interesów inwestora i właścicieli sąsiednich działek, co wymaga uwzględnienia istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek w przyszłości. Zasada poszanowania interesów osób trzecich w sposób nieunikniony wiąże się z określonymi ograniczeniami w zakresie parametrów i usytuowania projektowanego obiektu budowlanego, o ile te ograniczenia są niezbędne do ochrony zabudowy na działkach sąsiednich, zarówno istniejącej, jak też projektowanej. Zatem przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej są obowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję.

W konsekwencji przepisy Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy wykładać w ten sposób, że ma ono zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Własność i inne prawa majątkowe podlegają bowiem równej dla wszystkich ochronie prawnej, a zatem każdy właściciel działki budowlanej ma prawo dokonać budowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownym, wybranym przez nich czasie. Zatem inwestor, który pierwszy zabudowuje swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym i ochrona ta jest dla wszystkich równa. Zasada równej dla wszystkich ochrony własności jest elementem zasady równego traktowania przez władze publiczne. W zgodzie z tymi konstytucyjnymi zasadami powinny być wykładane przepisy Prawa budowlanego, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. Zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym w miarę możliwości miał takie same prawa (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 24.11.2021 r., II SA/Łd 622/21; wyrok NSA z 23.06.2021 r., II OSK 2738/18; wyrok NSA z 17.04.2014 r., II OSK 2816/12).

4. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pierwszy z ww. poglądów.

5. Mimo powyższej rozbieżności w sprawie, z uwagi na okoliczność, wedle której nieruchomość skarżącej jest zabudowana budynkiem, który jest znacznie oddalony od granicy terenu inwestycji (tj. 55 m i nie jest nawet objęty mapowymi załącznikami do projektu budowlanego) w ramach projektu budowlanego sporządzono analizę zacieniania i nasłonecznienia m.in. działki skarżącej. Z przeprowadzonej analizy wynika, że zacienienie na tej działce nie występuje. Autor analizy wykonał ponadto badanie hipotetycznie istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej i wskazał, że przesłanianie na działce skarżącej nie występuje nawet w przypadku najmniej korzystnego położenia okna potencjalnej zabudowy na działce skarżącej.

11. W tym miejscu należy też odnieść się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię pojęcia obszaru oddziaływania obiektu oraz niezastosowanie przy rozstrzygnięciu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, [dalej: "Rozporządzenie z 1997 r."].

1. Bezspornym przy tym jest, że skarżąca jest właścicielką sąsiedniej względem planowanej inwestycji nieruchomości, która ma charakter rolny. Skarżąca wywodzi w skardze, że wskutek udzielonego pozwolenia na budowę została ona pozbawiona możliwości zabudowy posiadanej nieruchomości budynkami rolnymi, a to z tej przyczyny, że nie będzie możliwe zachowanie wynikających z ww. Rozporządzenia wymogów określonych dla budowli rolniczych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Należy zauważyć, że na chwilę wydania zaskarżonej decyzji przepisy Rozporządzenia z 1997 r. obowiązywały.

2. Nasuwa się więc zasadnicze pytanie, czy przepisy Rozporządzenia z 1997 r. winny mieć zastosowanie w przypadku, gdy na działkach sąsiednich powstaje zabudowa, której realizacja może mieć wpływ na korzystanie przez właściciela nieruchomości rolnej (tak jak skarżąca) w tym znaczeniu, że będzie on ograniczony w korzystaniu z przysługujących mu uprawnień. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, uznać należy, że w realiach niniejszej sprawy brak jest potrzeby uwzględniania wymogów wynikających z przepisów w stosunku do obiektów mogących powstać w przyszłości na działce sąsiedniej względem terenu inwestycji, a więc na działce skarżącej.

Sąd w powyższym zakresie podziela co do zasady stanowisko organu II instancji, który nie dopatrzył się poprzez wydanie zaskarżonej decyzji naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej, choć uzasadnienie w ww. zakresie przyjętego przez organ stanowiska nie jest nazbyt szerokie.

W ocenie Sądu brak jest przede wszystkim podstaw prawnych do odnoszenia szczegółowych rozwiązań projektowanej inwestycji do zabudowy jeszcze nieistniejącej, hipotetycznej, a więc mogącej ewentualnie w przyszłości powstać na sąsiedniej względem terenu inwestycji, działce rolnej bądź niezabudowanej czy też zabudowanej tak jak w niniejszej sprawie budynkiem mieszkalnym usytuowanym w odległości wynoszącej ponad 55 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Każdy inwestor planując zabudowę musi uwzględniać zabudowę już istniejącą w sąsiedztwie. Można wyobrazić sobie sytuację odwrotną niż wskazywana przez skarżącą, a mianowicie, że to skarżąca planuje wybudować na swojej nieruchomości budowle o charakterze rolnym, a wskutek tego właściciel działki sąsiedniej (która przykładowo nie jest zabudowana) nie godzi się na taką zabudowę wskazując na własne przyszłe hipotetyczne plany inwestycyjne, które wskutek posadowienia budowli rolnych zniweczą jego plany, co finalnie doprowadza do zablokowania możliwości realizacji inwestycji na obu działkach.

3. Ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie określił, na czym polega poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich ani też nie doprecyzował samego sformułowania "interesy osób trzecich", poza wskazaniem, że przejawia się ono m.in. w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej. Taki niedookreślony zakres ochrony oznacza, że w każdym przypadku organy na gruncie stanu konkretnej sprawy muszą ocenić, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, nie może być rozumiana w sposób absolutny. Każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa (tak np. wyrok WSA w Białymstoku z 16.11.2023 r., II SA/Bk 556/23). Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok WSA w Gdańsku z 27.11.2024 r., II SA/Gd 26/24). Z taką zaś sytuacją w niniejszej sprawie zdaniem Sądu do czynienia nie mamy.

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, polega na zapobieganiu ograniczeniom możliwości zabudowy sąsiedniej działki w sposób przekraczający dopuszczalne normy wynikające z planowanej zabudowy. Nie może ona jednak prowadzić do sytuacji, w której inwestor nie może realizować zamierzenia budowlanego zgodnego z obowiązującymi przepisami (por. np. wyrok WSA w Białymstoku z 24.10.2024 r., II SA/Bk 340/24).

Zważywszy powyższe Sąd analizując zarzut skarżącej w zakresie naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w sposób prowadzący do naruszenia interesu skarżącej jako osoby trzeciej w procesie budowlanym doszedł do wniosku, że skarżąca nie wykazała, że zatwierdzony projekt budowlany narusza konkretne normy Prawa budowlanego. Samo powołanie się na normy wynikające z Rozporządzenia z 1997 r. i hipotetyczne plany inwestycyjne skarżącej nie może być w ten sposób w ocenie Sądu zakwalifikowane.

12. Ponadto należy zwrócić na kwestię zasadniczą z puntu widzenia przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a mianowicie: jak wynika z akt sprawy – Planu zagospodarowania terenu - rysunku uzupełniającego etapowanie, zaskarżona do sądu decyzja została wydana dla pierwszego etapu większej inwestycji. Okoliczność tę dostrzegł nawet organ II instancji wskazując w uzasadnieniu decyzji na "przeznaczenie terenów dla obecnego etapu inwestycji", aczkolwiek jej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zostało przez organy zbagatelizowane. Skoro zatem ww. dokument został dołączony do akt sprawy, a organ administracji w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę badał kwestię ewentualnego wymagania uzyskania decyzji środowiskowej (uznając, że pierwszy etap inwestycji nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacznie lub zawsze znacznie oddziaływać na środowisko), to zdaniem Sądu winien uwzględnić w tej ocenie całe zamierzenie inwestycyjne, a nie jedynie pierwszy jego etap. Organy administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, są związane decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, gdyby była ona wydana (wyrok NSA z 9.05.2017 r., II OSK 2245/15). W rozstrzyganej sprawie taka decyzja nie została wydana.

1. Należy jednak zauważyć, że pojęciem "zamierzenia budowlanego" ustawodawca posłużył się nie tylko w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który to przepis ma zastosowanie dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Tożsame pojęcie zostało użyte w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.), który definiuje pojęcie przedsięwzięcia na potrzeby pierwszego etapu procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań, właśnie jako "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu". Oznacza to, że identyfikacja zamierzenia budowlanego będącego przedmiotem określonego procesu inwestycyjnego następuje już na etapie postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań i nie może być identyfikowane odmiennie na etapie udzielania pozwolenia na budowę w oparciu o wydaną uprzednio decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

2. Z treści art. 3 ust. 1 pkt 13 cyt. wyżej ustawy środowiskowej wynika zakaz dzielenia projektów (tzw. salami slicing), którego istota sprowadza się do tego, że ustalanie środowiskowych uwarunkowań dla całego zamierzenia budowlanego – jako przedsięwzięcia – musi nastąpić w jednej decyzji.

3. Jakkolwiek trafne jest stanowisko, że zasada ta bezpośrednio ma zastosowanie jedynie w pierwszym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, tak jednak nie sposób uznać, że pozostaje ona bez żadnego wpływu na kształt kolejnego etapu tego procesu, jakim jest postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. O ile bowiem na tym kolejnym etapie określone zamierzenie budowalne, w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, może zostać podzielone na kilka etapów, w których wydane zostaną odrębne decyzje o pozwoleniu na budowę dla poszczególnych obiektów składających się na dane zamierzenie budowlane (pod warunkiem, że owe poszczególne obiekty objęte odrębnym pozwoleniem mogą funkcjonować samodzielnie), o tyle przedmiot (zakres) danego zamierzenia budowalnego pozostaje tożsamy względem określonego na etapie decyzji środowiskowej. Za przyjęciem takiej wykładni art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego przemawia zarówno reguła wykładni systemowej, jak i celowościowej (zob. wyrok NSA z 7.09.2021 r., II OSK 3186/18;).

4. W przedmiotowej sprawie już tylko pierwszy etap całego zamierzenia inwestycyjnego zakłada, że powierzchnia zajmowana przez zaprojektowany parking wraz z infrastrukturą drogową wynosi 4 400,01 m², przy czym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez organ II instancji - przewiduje, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 52, 54–57 i 59, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha.

5. Uwzględniając drugi etap przedsięwzięcia powierzchnia zajmowana przez zaprojektowany parking wraz z infrastrukturą drogową będzie co najmniej dwukrotna, zatem całe zamierzenie (przy czym Sąd zastrzega, że nie przesądza tej kwestii na tym etapie) będzie prawdopodobnie wymagało przeprowadzenia postępowania środowiskowego, bowiem w świetle art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko – uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Ocena w tym zakresie winna być jednak dokonana przez organy administracji, a Sąd nie przesądza tej kwestii, wskazując jedynie na konieczność jej rozważenia przez organy administracji.

13. W świetle powyższego uznać należy, że co najmniej przedwczesna była przeprowadzona przez organy obu instancji ocena projektowanego zamierzenia budowlanego w kontekście zgodności z wymogami ochrony środowiska, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Powyższe uchybienia prowadziły ponadto do naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., zobowiązujących organy administracji do wyczerpującego wyjaśnienia i oceny wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz należytego odzwierciedlenia przyjętego toku rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Tym samym zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzją ją poprzedzająca naruszają prawo materialne jak i procesowe, co - w ocenie Sądu – skutkuje koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Konieczne jest bowiem ponowne przeprowadzenie przez organy obu instancji analizy w powyższym stosownie do wynikającej z art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania.

14. Wskazania, co do kierunku procedowania w ponownie prowadzonym postępowaniu wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Organy będą też zobowiązane do szczegółowego odniesienia się do argumentacji podnoszonej przez strony postępowania w uzasadnieniach wydanych decyzji stosownie do art. 107 § 3 K.p.a.

15. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

16. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.