Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 445/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 16 grudnia 2022 r. znak DOA-WPPOH.612.550.2021.KP w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego S. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 16 grudnia 2022 r., znak: DOA-WPPOH.612.550.2021.KP, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej; "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia S. W. (dalej: "inwestor", "skarżący") – utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: "RDOŚ", "organ I Instancji") z [...] października 2021 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kurnika dla kur nieśnych w systemie ekologicznego wybiegu o obsadzie do 39 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przewidzianej do realizacji na działce nr [...] obręb [...], gmina B.

Do wydania decyzji GDOŚ doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawych wskazanych przez ten organ.

Pismem z 14 czerwca 2019 r., Wójt Gminy B. (dalej także: "Wójt") zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.

Pismem z 12 lipca 2019 r., organ I instancji zwrócił się do organu nadzoru wodnego w G. z wnioskiem o informację, czy ciek wodny zlokalizowany między działkami o nr ewid. [...], a działką o nr ewid. [...], obręb [...], gm. B. jest rzeką. W odpowiedzi - w piśmie z 12 lipca 2019 r. - poinformowano, że ww. ciek nie stanowi wody płynącej (Wp) - nie jest rzeką.

Pismami z 12 lipca 2019 r. i 29 lipca 2019 r., Stowarzyszenie [...] im. [...] (dalej: "Stowarzyszenie"), złożyło do RDOŚ wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., znak: [...], RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla ww. inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że lokalizacja planowanej inwestycji znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r. nr [...], poz. [...], dalej: "Rozporządzenie Nr [...]"). Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w § 4 ust. 1 pkt 7 ww. Rozporządzenia dotyczącym likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. Powyższe wynika z faktu, że w czasie oględzin terenowych przeprowadzonych przez pracownika RDOŚ w dniu 9 lipca 2019 r. stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się obszar wodno-błotny, który w północnej części pokryty jest szuwarem turzycowym, a w południowej roślinnością wilgociolubną. Jednocześnie przekazano, że z uwagi na wysokie uwilgotnienie, skoszony został jedynie teren wokół przedmiotowego obszaru wodno-błotnego. RDOŚ nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstw od ww. zakazów wyrażonych w treści art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2022 r. poz. 916 z późn. zm., dalej: "u.o.p.").

Na to postanowienie zażalenie złożył inwestor.

Postanowieniem z 18 października 2019 r., znak: DOA-ZPPOH.612.243. 2019.EMO, GDOŚ dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony.

Postanowieniem z tego samego dnia, znak: DOA-ZPPOH.612.243. 2019.EMO.2, GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie organu I Instancji o odmowie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji.

Skargę na to postanowienie GDOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył inwestor. Wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 3117/19, WSA w Warszawie uchylił postanowienie GDOŚ oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W wydanym wyroku zwrócono uwagę na wątpliwości co do występowania na przedmiotowej działce obszaru wodno-błotnego, gdyż jego obecności nie potwierdzają mapy dołączone do projektu decyzji, ani dołączone do akt sprawy zdjęcia wykonane podczas nieoficjalnej wizji, z których nie wynika, w którym miejscu zostały one zrobione. Dlatego Sąd nakazał przeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego w zakresie istnienia i lokalizacji obszaru wodno-błotnego, a w szczególności na tej części działki, która przewidziana jest do realizacji inwestycji. WSA wskazał, że organ powinien przeprowadzić ponowne oględziny, zapewniając stronie prawo udziału w tej czynności, zgromadzić materiał dowodowy w postaci zdjęć, wydruku z map, sporządzić protokół z oględzin z naniesionym na mapie działki terenem zlokalizowanego obszaru oraz zaznaczonym terenem planowanej inwestycji, ustalić jaka roślinność znajduje się na obszarze, jakie są cechy, parametry obszaru, wyjaśnić kwestię okresowej podmokłości oraz niesprawnego drenażu. W kontekście zarzutu skarżącego, że teren podmokły powstał w wyniku niedrożnego systemu drenażowego, który nie był należycie konserwowany przez poprzedniego właściciela, Sąd I instancji wskazał, iż nie ma to znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż z biegiem czasu mogło dojść do naturalnego ukształtowania się środowiska związanego z przepływem wody na terenie działki, a w konsekwencji ukształtowania przedmiotowego ekosystemu.

Ponownie rozpoznając sprawę, pismem z 26 marca 2021 r., RDOŚ zwrócił się do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w G., z prośbą o udzielenie informacji, czy na przedmiotowej działce znajdują się urządzenia melioracji wodnych, czy ciek występujący pod nazwą "[...]" położony przy działkach o nr ewid. [...], obręb [...], gmina B., jest naturalnym ciekiem wodnym. W odpowiedzi pismem z 30 marca 2021 r. Wody Polskie poinformowały, że na przedmiotowej działce nie występują urządzenia melioracji wodnych, a ciek "[...]", został ujęty w "Programie biologicznego udrożnienia rzek województwa [...]".

Pismem z 25 marca 2021 r., RDOŚ zawiadomił strony o planowanych na dzień 7 kwietnia 2021 r. oględzinach przedmiotowej działki.

W dniu 7 kwietnia 2021 r. przeprowadzono oględziny, w których udział wzięły strony postępowania. W trakcie przeprowadzonych czynności dokonano przybliżonych pomiarów (przy użyciu taśmy mierniczej) terenu inwestycji. Ustalono, że teren podmokły zaczyna się ok. 30 m na północ od południowej granicy działki i obejmuje centralną część działki. Powyższe uzasadnione zostało ukształtowaniem terenu inwestycji: jego zachodnia i wschodnia część znajduje się na wyższych partiach terenu i zgodnie z ewidencją są to grunty orne (RIV b i RV). Obniżenie terenu obejmuje pastwiska (PsV) położone pomiędzy gruntami ornymi. Teren podmokły składał się z dwóch połączonych ze sobą obszarów: otwartej wody w północnej części (o długości ok 105 m) oraz przylegającego od południa terenu podmokłego (o długości ok. 85 m). W sumie długość obszaru podmokłego określono na 190 m. W najszerszym miejscu teren otwartej wody miał szerokość ok. 50 m. Ze względu na termin przeprowadzenia oględzin, poza sezonem wegetacyjnym, organ I instancji nie dokonał analizy działki pod kątem występującej roślinności.

Pismem z 22 kwietnia 2021 r. inwestor przekazał do RDOŚ wyciąg z dokumentacji badań podłoża gruntowego i opinii geotechnicznej opracowanej przez [...] z G., wyciąg z dokumentacji przyrodniczo - siedliskowej opracowanej przez [...] z Z. oraz zdjęcie własne wykonane podczas koszenia w 2019 r. Zgodnie z dokumentacją z badań podłoża gruntowego i opinią geotechniczną, na potrzeby której w marcu 2019 r. wykonano 7 otworów badawczych o głębokości 4,0 do 6,0 m każdy, w części wykonanych otworów udokumentowano występowanie wód gruntowych, lustro wody stabilizowało się w nich na wysokości 1,5 m poniżej poziomu powierzchni terenu. W dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej, wykonanej: 14 kwietnia 2020 r., 15 maja 2020 r. oraz 6 czerwca 2020 r. stwierdzono, że na terenie przedmiotowej działki nie znajdują się chronione gatunki zwierząt i roślin. Występujące siedlisko sklasyfikowano jako Molinio-Arrhenatheretea - łąki i pastwiska, mokre wilgotne i świeże.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z adnotacji z 11 maja 2021 r., RDOŚ dokonał w tym dniu nieoficjalnych oględzin terenu inwestycji. W czasie wizji stwierdzono obecność ok. 70 jaj traszki grzebieniastej (Triturus cristatus), zanotowano 7 samców kumaka nizinnego (Bombina bombina), 1 samca traszki zwyczajnej (Lissotriton vulgaris), oraz 3 samce żaby jeziorkowej (Pelophylax lessonae).

Pismem z 27 maja 2021 r., RDOŚ zawiadomił strony o planowanych na dzień 22 czerwca 2021 r., ponownych oględzinach przedmiotowej działki.

Według adnotacji z 1 czerwca 2021 r., RDOŚ dokonał w tym dniu nieoficjalnych oględzin terenu inwestycji. W czasie wizji stwierdzono obecność ok. 20 jaj traszki grzebieniastej, zanotowano 1 samca kumaka nizinnego oraz liczne głosy godowe samców żaby jeziorkowej.

W trakcie oględzin w dniu 22 czerwca 2021 r., w których wzięły udział strony postępowania, dokonano pomiarów ustalając, że zwarty szuwar turzycowy zaczyna się ok. 87 m na północ od południowej granicy działki. Wody w turzycowisku nie zaobserwowano. Podczas wizji przeanalizowano skład gatunkowy roślinności w obu częściach terenu. W północnej części stwierdzono dość jednolity pas szuwaru turzycowego. Występująca roślinność ma cechy związku Magnocaricion, zespołu Cancetum versicariae z dominującą turzycą pęcherzykowatą (Carez vestcaria). Wśród gatunków towarzyszących stwierdzono występowanie m.in.: przytulii błotnej (Galium palustre), żabieńca babkę wodną (Alisma plantago – aquatica), skrzypu bagiennego (Equisetum fluviatile), trzciny pospolitej (Phragmites australis), pałki szerokolistnej (Typha latifolia), siedmiopalecznika błotnego (Comarum palustre). W części południowej obniżenia zaobserwowano roślinność łąk zmiennowilgotnych i świeżych z klasy Molinio-Arrhenatheretea. W czasie oględzin na terenie inwestycji zaobserwowano występowanie roślin objętych ochroną gatunkową kukułkę krwistą (Dactylorhiza incarnata) - gatunek objęty częściową ochroną gatunkową oraz wielosił błękitny (Polemonium caeruleum) - gatunek objęty ścisłą ochroną gatunkową, wymagający ochrony czynnej.

Pismem z 23 czerwca 2021 r. inwestor przekazał do RDOŚ zdjęcie z koszenia działki wskazując, że na terenie przedmiotowej inwestycji nie występuje obszar wodno-błotny.

W dniach 6 lipca 2021 r. oraz 15 lipca 2021 r. przedstawiciel Stowarzyszenia przekazał pracownikowi RDOŚ wiadomości wskazujące, że na terenie inwestycji utrzymuje się woda, w której stwierdzono kumaki nizinne i traszki bez podania gatunku. Przekazano ponadto, że inwestor dąży do osuszenia działki o czym świadczy: wykoszenie łąki, wykonanie bez pozwoleń melioracji, osuszanie terenu przy pomocy węża gumowego, a następnie spuszczanie wody w stronę lasu oraz zaoranie działki. Do powyższych wiadomości dołączono dokumentację zdjęciową.

Pismem z 31 sierpnia 2021 r. RDOŚ zawiadomił strony o terminie oględzin przedmiotowej działki, który wyznaczono na dzień 16 września 2021 r.

Przeprowadzone w tym dniu oględziny wykazały, że przy południowo - zachodniej granicy działki w dniu 14 września 2021 r., wykonane zostały prace ziemne. Na podstawie dokonanych pomiarów ustalono, że powstały w wyniku ww. prac wykop ma długość ok. 210 m. Zaczyna się on w południowo - zachodniej części przedmiotowej działki i kończy w północno - zachodniej, przy rozlewisku. W miejscu tym na zadrzewieniach widoczne są ślady żerowania bobrów. W centralnej części wykopu stwierdzono urządzenia drenażowe, które znajdują się zarówno od strony działki o nr. ewid. [...], obręb [...] jak i od strony przylegającej od niej od zachodu działki o nr. ewid. [...], obręb [...], będącej w zarządzie Nadleśnictwa [...]. Urządzenia drenarskie stwierdzono na głębokości od 80 do 100 cm.

Pismem z 17 września 2021 r. RDOŚ zwrócił się do Wód Polskich z prośbą o udzielenie informacji, czy zostało wydane pozwolenie wodno-prawne na wykonanie urządzeń melioracyjnych na działce o nr. ewid. [...], obręb [...], gmina B. lub, czy postępowanie w tej sprawie jest w toku. W odpowiedzi, pismem z 21 września 2021 r. Wody Polskie wyjaśniły, że w okresie od 1 stycznia 2018 r., do dnia przekazania odpowiedzi nie wydawano żadnych pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzeń melioracyjnych ani innych urządzeń wodnych dla przedmiotowej działki. Zwrócono ponadto uwagę, że nie toczą się żadne postępowania administracyjne dotyczące ww. nieruchomości.

Pismem z 19 października 2021 r., inwestor zwrócił się do RDOŚ z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny melioracji, celem wykazania, że w miejscu przeprowadzonych oględzin występował przed nabyciem przez skarżącego działki rów mający na celu obsługę istniejącego systemu melioracyjnego, w tym stwierdzonych w dniu 16 września 2021 r. drenów.

Postanowieniem z [...] października 2021 r., znak: [...]. KS.13, RDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że realizacja planowanej inwestycji naruszy zakazy zawarte w § 4 ust. 1 pkt 1, 6, 8 Rozporządzenia Nr [...] stanowiące, iż na ww. obszarze zakazuje się: - zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką; - dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka; - lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ze względu na ww. naruszenia organ I instancji przeanalizował odstępstwa od ww. zakazów, nie znalazł on jednak podstaw do ich zastosowania.

Na powyższe postanowienie RDOŚ zażalenie złożył inwestor.

Wspomnianym na wstępie postanowieniem z 16 grudnia 2022 r. GDOŚ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając wydane postanowienie, organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce o nr. ewid. [...] obręb [...], gm. B., w granicach: Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny [...] oraz Obszarów Natura 2000 [...] i [...]. Posługując się przelicznikiem 39 DJP określonym w przepisach przyjął, że projekt decyzji przewiduje inwestycję na 9750 sztuk kur. Zarazem zaznaczył, że w ramach inwestycji planuje się budowę obiektu inwentarskiego, tj. kurnika o pow. użytkowej do 1200 m2 dla 6000 kur w tym 200 kogutów. Ponadto planuje się usytuowanie dwóch silosów na paszę o pojemności do 10 m3 każdy, szczelnego zbiornika na ścieki technologiczne o pojemności do 10 m3, szamba o pojemności 4 m3, terenów utwardzonych przy kurniku, tj. dojść, dojazdów, miejsc postojowych, zagospodarowanie terenu zielenią urządzoną i izolacyjną. Planowana powierzchnia zabudowy wynieść ma ok. 0,2 ha, powierzchnię całkowitą działki określono natomiast na 6,56 ha. Zgodnie z przedłożonym projektem decyzji przedmiotowy teren oznaczony jest w ewidencji gruntów jako: grunty orne klasy bonitacyjnej RIVb, RV, RVf, łąki trwałe ŁIV, ŁV, pastwiska trwałe PslV, PsV, PsVI, nieużytki N, grunty zakrzewione i zadrzewione na użytkach rolnych Lz-RV, grunty rolne zabudowane BR-RV gruz. Działka jest niezabudowana. Od strony północnej i północno-wschodniej graniczy ona z ciekiem określonym na stronie www.geoportal.gov.pl jako rzeka, strumień nr [...] "[...]", południową granicę działki stanowi droga powiatowa nr [...], południowo-wschodnią droga gminna, po stronie wschodniej i zachodniej znajdują się natomiast grunty rolne.

GDOŚ przypomniał ustalenia organu I instancji dokonane podczas oględzin działki inwestycyjnej i wskazał, że w południowej części działki znajduje się obszar podmokły z częściowo otwartym lustrem wody wokół którego stagnuje woda. Obszar ten o długości ok 190 m, porośnięty jest roślinnością charakterystyczną dla terenów podmokłych taką jak: sitowie i częściowo, na długości 40 m, obejmuje teren inwestycji. W obszarze tym stwierdzono występowanie płazów, m.in.: traszki grzebieniastej i zwyczajnej, kumaka nizinnego oraz żaby jeziorkowej. Wyjaśnił, że skoro planowane zamierzenie obejmuje chów ekologiczny to wybieg powinien spełniać określone wymagania. Na wybiegach zwierzęta powinny mieć możliwość schronienia się przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznym, a jego pielęgnacja powinna zapobiegać zakażeniu zwierząt pasożytami, larwami pasożytów, zarazkami, wirusami i bakteriami. Wśród czynników sprzyjających rozwojowi bakterii wymienia się wilgotność, a także występowanie zbiorników wodnych. Wskazane jest zatem zwapnowanie wybiegu i posianie trawy odpornej na wydeptywanie. Tym samym, do realizacji inwestycji niezbędne będzie osuszenie występujących obszarów o charakterze wodno-błotnym. Zmienią się zatem stosunki wodne i zmiana ta doprowadzi do utraty siedlisk stwierdzonych wyżej gatunków płazów. Intensywny chów zwierząt gospodarskich wywiera także presję na zasoby naturalne środowiska. Pociąga za sobą szereg zagrożeń nie tylko dla bezpośredniego sąsiedztwa ferm, ale również wszystkich komponentów środowiska przyrodniczego oraz skutkuje utratą bioróżnorodności. Podkreślił, że kury nieśne zależnie od wieku dostarczają od 100 do 150 g odchodów na dobę. Mając na względzie, że projekt decyzji przewiduje inwestycję na 9750 sztuk kur, GDOŚ uznał, że dziennie hodowane kury produkować będą 1450 kg pomiotu, którego część, w przypadku ich przebywania na wybiegu spływać będzie bezpośrednio do stwierdzonych obszarów wodno-błotnych i rzeki "[...]", wpływając bezpośrednio na siedliska dziko występujących zwierząt.

W tych okolicznościach, organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenie przez RDOŚ, że realizacja planowanej inwestycji narusza zakazy zawarte w § 4 ust. 1 pkt 1 i 6 Rozporządzenia.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko RDOŚ, że realizacja planowanej inwestycji narusza zakaz zawarty w § 4 ust.1 pkt 8 Rozporządzenia Nr [...], dotyczący lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W oparciu o mapę stanowiącą załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz mapy dostępne na Hydroportalu ISOK (https://wody.isok.gov.pl/) przyjął, że teren inwestycji został wyznaczony w 100 m pasie ochronnym od cieku pn. "[...]". Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 16a u.o.p. rzeka to każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Stosownie natomiast do art. 16 pkt 5 ustawy - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r, poz. 2233 z późn. zm.), cieki naturalne to rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Poza tym zaznaczył, że jak wyjaśniono w piśmie Wód Polskich z 30 marca 2021 r., "[...]" został ujęty w "Programie biologicznego udrażniania rzek województwa [...]". Z uwagi na powyższe uznał, że "[...]" stanowi rzekę.

GDOŚ stwierdził jednocześnie, że przedsięwzięcie nie podlega pod odstępstwa od ww. zakazów, określone w Rozporządzeniu Nr [...].

Już tylko ma marginesie wskazał, że ze względu na występowanie na przedmiotowej działce obszarów wodno-błotnych realizacja planowanej inwestycji spowodować także może naruszenie zakazu zawartego w § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...], który dotyczy likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. Ze względu jednak na ekonomikę procesową, a także naruszenie przez planowaną inwestycję zakazów zawartych w § 4 ust. 1 pkt 1, 6, 8 tego Rozporządzenia, organ odwoławczy odstąpił od analizy powyższego zakazu.

GDOŚ stwierdził wreszcie, że wszystkie pozostałe zarzuty podniesione w zażaleniu inwestora nie mogły mieć wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie.

Z powyższym postanowieniem GDOŚ nie zgodził się inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do tutejszego Sądu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca:

1. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 6-8, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 124, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. w związku z art. 126 i art. 140 k.p.a. oraz w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390 ze zm., dalej jako "regib") oraz załącznikiem nr 1 do regib, a także art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, poprzez brak rzetelnej i właściwej analizy materiału dowodowego, brak weryfikacji stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie postępowania rzetelnie ani w całości oraz nierozpatrzenie w sposób należyty ani rzetelny przedstawionych przez skarżącego zarzutów i uwag do postanowienia RDOŚ z [...] lipca 2019 r. oraz do postępowania, w ramach którego zostało ono wydane, jak również pominięcie i nierozpatrzenie części z postawionych zarzutów oraz nierozstrzygnięcie zaistniałych wątpliwości na korzyść skarżącego, co skutkowało błędnymi ustaleniami co do stanu faktycznego, w tym poprzez pominięcie ustaleń, do których dokonania organy były zobligowane na mocy wyroku WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3117/19, a także dokonanie ustaleń, które wykraczały poza zakres wyznaczony powyższym wyrokiem,

2) art. 6-8, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 136, art. 140, art. 124 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8 i ust. 5c oraz, art. 60 u.p.z.p., art. 24 ust 1 pkt 7 uop oraz § 9 regib i załącznikiem nr 1 do regib, poprzez wydanie postanowienia pomimo niewyjaśnienia pełnego zakresu sprawy ani wszelkich okoliczności mających istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nierozstrzygnięcie zaistniałych wątpliwości na korzyść skarżącego, a także dokonanie ustaleń niepełnych, jak również ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego zebranego w sprawie,

3) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w związku z § 4 ust. 1 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p., oraz § 9 regib i załącznikiem nr 1 do regib, poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez RDOŚ przepisów postępowania, w tym dokonania przez organ I instancji błędnej oceny zabranego w sprawie materiału, poprzez wadliwe przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na obszarze wodno-błotnym, a także że charakter, zakres i realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje zlikwidowanie obszarów wodno-błotnych lub ich części, przez co naruszy zakaz wynikający z § 4 ust. 1 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...], jak również, że nie zachodzą sytuacje uzasadniające zastosowanie wyjątków przewidzianych przepisami prawa pozwalających na realizację planowanej inwestycji, a także poprzez zaniechanie zobowiązania podmiotów odpowiedzialnych za prawidłowe działanie i prawidłowy stan urządzeń melioracyjnych do ich doprowadzenia do należytego stanu, jak również zaniechanie dokonania oględzin działki nr [...] obr. [...] po doprowadzeniu wszelkich okolicznych urządzeń melioracyjnych do należytego stanu,

4) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6-8, art. 77 § 1, art. 80, art. 136, art. 140, art. 124 i 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8 i ust 5c oraz, art. 60 u.p.z.p., art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz § 9 regib i załącznikiem nr 1 do regib, poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w sytuacji, w której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także pomimo tego, że organ I instancji dokonał ustaleń niepełnych, a także ustaleń sprzecznych z treścią materiału dowodowego, na który organ się powoływał, oraz że wydane postanowienie nie posiadało należytego uzasadnienia,

5) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6-8, art. 77 § 1, art. 80, art. 136, art. 140, art. 124 i 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8 i ust. 5c oraz, art. 60 u.p.z.p., art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz § 9 regib i załącznikiem nr 1 do regib, poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez RDOŚ przepisów postępowania w sytuacji, w której organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń czy planowana inwestycja w aktualnym stanie faktycznym i prawnym (tj. po udrożnieniu urządzeń melioracyjnych) rzeczywiście naruszy zasady przewidziane w Rozporządzeniu Nr [...],

6) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w sytuacji, w której organ I instancji pozbawił skarżącego możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz we wszelkich czynnościach organu, w tym w szczególności poprzez nieumożliwienie skarżącemu i jego pełnomocniczce wzięcia udziału w oględzinach działki nr [...] obręb [...] w gm. B., które rzekomo zostały przez organ przeprowadzone i na podstawie których organ przyjął za ustalony stan faktyczny sprawy oraz wydał zaskarżone postanowienie, jak również pomimo nieumieszczenia przez organ I instancji w aktach sprawy wszystkich dokumentów, na które organ się powołuje, a także pomimo nieumożliwienia stronie skarżącej przez organ I instancji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,

7) art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez nieumożliwienie stronie skarżącej przez organ odwoławczy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,

8) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8, ust. 5 i ust 5c u.p.z.p., art. 60 u.p.z.p w związku z art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz § 4 ust. 1 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Nr [...] poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w sytuacji, w której RDOŚ wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu warunków zabudowy pomimo, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje likwidacji żadnego obszaru wodno-błotnego ani jego części,

9) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8, ust. 5 i ust. 5c u.p.z.p., art. 60 u.p.z.p. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 1 u.o.p. oraz § 4 ust. 1 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Nr [...] poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w sytuacji, w której RDOŚ wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu warunków zabudowy pomimo, że przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] obr. [...] nie będzie skutkowała zabijaniem dziko występujących zwierząt, niszczeniem nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk ani złożonej ikry, a także pomimo że zachodzą wyjątki wskazane w 4 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia, w tym w zakresie racjonalnej gospodarki rolnej, lub innych przepisach Rozporządzenia,

10) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt. 8, ust. 5 i ust. 5c u.p.z.p., art. 60 u.p.z.p. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 6 u.o.p. oraz § 4 ust. 1 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Nr [...] poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w sytuacji, w której RDOŚ wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu warunków zabudowy pomimo, że przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] obr. [...] nie będzie skutkowała dokonywaniem zmian stosunków wodnych, a także pomimo że zachodzą wyjątki wskazane w 4 ust. 1 pkt. 6 Rozporządzenia, w tym w zakresie zrównoważonego wykorzystania użytków rolnych czy leśnych, lub innych przepisach Rozporządzenia,

11) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 10 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a., a także w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8, ust. 5 i ust. 5c u.p.z.p., art. 60 u.p.z.p. w związku z art. 24 ust. 1 pkt 8 u.o.p. oraz § 4 ust. 1 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w sytuacji, w której RDOŚ wydał postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu warunków zabudowy pomimo, że przedmiotowa inwestycja na działce nr [...] obr. [...] nie będzie skutkowała lokalizacją obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegów, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, a także pomimo że zachodzą wyjątki wskazane w 4 ust. 1 pkt. 8 Rozporządzenia, w tym w zakresie racjonalnej gospodarki rolnej, lub innych przepisach Rozporządzenia,

12) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 124, 107 § 3, art. 126 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz § 4 ust. 1 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Nr [...], poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, co do którego zachodziły przesłanki do jego uchylenia, a także pomimo tego, że organ odwoławczy jako podstaw prawnych swojego rozstrzygnięcia nie wymienił art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. ani § 4 ust. 1 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia,

13) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 6-8, art. 107 § 1 pkt 4 w związku z art. 126 k.p.a. i art. 140 k.p.a., a także w związku z art. 87 Konstytucji poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w sytuacji, w której RDOŚ jako podstawę prawną swojego postanowienia wskazał wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 3117/19;

2. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...] w związku z art. 24 ust 1 pkt 7 u.o.p. poprzez błędne przyjęcie, że obszar wodno-błotny wymieniony w tych przepisach oznacza jakikolwiek obszar wodno-błotny, zamiast prawidłowego przyjęcia, że normy wynikające się z tych przepisów dotyczą jedynie naturalnego obszaru wodno-błotnego,

2) § 4 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Nr [...] w związku art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz z § 9 regib i załącznikiem nr 6 do regib poprzez błędne przyjęcie, że obszarem wodno-błotnym jest każdy teren podmokły niezależnie od jego charakteru oraz niezależnie od jego genezy (czy powstał w sposób naturalny, czy na skutek innych czynników np. niedrożności systemu drenażowego),

3) § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...] w związku z art. 24 ust. 1 pkt 7 u.o.p. oraz § 9 regib i załącznikiem nr 6 do regib poprzez błędne przyjęcie, że każdy teren podmokły (nawet jedynie okresowo podmokły) stanowi obszar wodno-błotny, o którym mowa w § 4 ust. 1 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia oraz w art. 24 ust. 1 pkt 7,

4) § 4 ust. 1 ust. 1 pkt. 7 Rozporządzenia Nr [...] w związku z art. 1 ust. 1 Konwencji o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego sporządzonej dnia 2 lutego 1971 r. w Ramsarze (Dz. U. z 1978 r. nr 7 poz. 24, dalej: "Konwencja Ramsarska") poprzez przyjęcie, że jako obszar wodno-błotny na potrzeby niniejszej sprawy należy rozumieć obszar wodno-błotny zdefiniowany w art. 1 ust. 1 Konwencji Ramsarskiej,

5) § 4 ust. 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] poprzez niezastosowanie wyjątków z przepisów tych wynikających pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania,

6) § 4 ust. 5 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Nr [...] poprzez ich niezastosowanie pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania,

7) § 4 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Nr [...] poprzez przyjęcie, że aby realizacja nowego budynku stanowiła uzupełnienie zabudowy konieczne jest, aby zabudowane były przynajmniej dwie działki przyległe do działki inwestycyjnej, a także przez niezastosowanie wyjątku z powyższego przepisu wynikającego,

8) § 4 ust. 5 pkt 2 Rozporządzenia Nr [...] poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z siedliskiem rolniczym, a także przez niezastosowanie wyjątku z powyższego przepisu wynikającego,

9) § 4 ust. 1 pkt 1, pkt 6 i pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] poprzez ich niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że budowa obiektu budowlanego w postaci kurnika dla kur nieśnych w systemie ekologicznego wybiegu o obsadzie do 39 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie stanowi budowy obiektu budowlanego służącego racjonalnej gospodarce rolnej, a planowana inwestycja nie jest związana z racjonalną gospodarką rolną,

10) § 4 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Nr [...] poprzez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie będzie stanowiła zrównoważonego wykorzystania użytków rolnych.

Z uwagi na tak sformułowane zarzuty, skarżący wnosi m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia RDOŚ, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, według norm przepisanych.

W skardze wniesiono również o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w niej dowodów z dokumentów.

W uzasadnieniu skargi szeroko przedstawiona została argumentacja na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

W piśmie z 23 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżącego dokonał uzupełnienia skargi i sprostowania zgłoszonych uprzednio wniosków dowodowych. Ponadto wskazał na dodatkowy zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem również przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 6-8, 15, 124 i 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 i art. 140 k.p.a., poprzez dokonanie przez organ odwoławczy dodatkowych ustaleń, co do których organ I instancji nie zajął stanowiska, a także takich co do których RDOŚ miał odmienne zdanie, jak również podjęcia przez organ odwoławczy czynności zmierzających do ustalenia takich faktów, co do których ustalenia konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego przez organ I instancji, a ponadto nie wskazał na podstawie jakich dowodów dokonał określonych ustaleń co do stanu faktycznego, w szczególności w kontekście ustaleń wymagających uzupełnienia materiału dowodowego, jak również nie wskazał dlaczego poszczególnym dowodom odmówił wiarygodności.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.").

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie GDOŚ z 16 grudnia 2022 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wydane zostały z naruszeniem prawa, a skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

Kontrolowane postanowienia wydane zostały w toku postępowania uzgodnieniowego prowadzonego na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

W sprawie nie jest sporne, że objęta postępowaniem uzgodnieniowym inwestycja skarżącego została zaplanowana na działce nr [...] obręb [...], gm. B. położonej na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], gdzie obowiązują ograniczenia regulowane Rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

Tym samym, decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, LEX nr 682049). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w niniejszej sprawie, tutejszy Sąd zobowiązany jest także przypomnieć, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000, z innymi formami ochrony przyrody, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ ochrony przyrody przy uzgodnieniu inwestycji tam lokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszary Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgodnieniu warunków zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana.

Wbrew argumentacji podnoszonej w skardze, ustalenie, że teren objęty planowaną inwestycją położony jest na Obszarach Natura 2000 [...] i [...], i w postanowieniu z [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] nie stwierdzono negatywnego wpływu przedmiotowego zamierzenia na te obszary, nie oznacza jeszcze, że inwestycja nie narusza zakazów czy ograniczeń wynikających z regulacji odnoszących się do innych form ochrony tych obszarów. Takim aktem jest niewątpliwie wskazywane Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

Jak poza tym wskazał w tej kwestii WSA w Warszawie w wyroku z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3117/19), analiza sentencji i uzasadnienia postanowienia z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], wydanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081) nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem prowadzonego tam postępowania była ocena skutków inwestycji tylko w zakresie negatywnego oddziaływania na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 [...] oraz ochrony ptaków [...]. Dlatego też, zarzut skargi dotyczący niespójności stanowiska organu w zakresie negatywnego wpływu inwestycji na formę ochrony przyrody wynikającej z art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, został uznany przez Sąd orzekający ww. wyrokiem za bezzasadny.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszym postępowaniu zarzut ten nie mógł być już skutecznie podnoszony, skoro o jego bezzasadności wypowiedział się Sąd w prawomocnym wyroku.

Nie ma także racji autor skargi podnosząc, że wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3117/19) WSA w Warszawie zakreślił przedmiot sprawy w ten sposób, że przy ponownym jej rozpoznawaniu organy nie były już uprawnione do badania naruszenia pozostałych zakazów określonych w Rozporządzeniu Nr [...], poza tym wyrażonym w § 4 ust. 1 pkt 7 tego Rozporządzenia. Należy zauważyć, że Sąd kontrolując zapadłe wcześniej w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia uznał jedynie, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż nie wyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w sposób umożliwiający temu Sądowi ocenę, czy rzeczywiście doszło do wskazywanego ówcześnie naruszenia postanowień § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...]. Sąd ten nie przesądził jednak o braku naruszenia pozostałych zakazów zamieszczonych w § 4 ust. 1 ww. aktu prawnego. Jak wskazał Sąd, zadaniem organów przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miało być przeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego oraz rozważenie możliwości realizacji spornej inwestycji w kontekście zakazu z pkt 7, co jednak w żadnym razie nie wykluczało sytuacji, w której organy prowadząc tego rodzaju postępowanie wyjaśniające ustalą, że zamierzenie inwestora narusza również inne przepisy Rozporządzenia. To, czy organy z tego zadania się wywiązały, a przy tym czy przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na stwierdzenie wykroczenia przez inwestycję przeciw innym zakazom Rozporządzenia Nr [...], będzie natomiast przedmiotem rozważań poczynionych w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Analizując sprawę we wszystkich tych jej aspektach, Sąd w składzie tu orzekającym doszedł do przekonania, że kontrolowane postanowienia zostały wydane z szeregiem naruszeń przepisów normujących procedurę administracyjną, które mogły mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim Sąd dostrzegł, że zarówno w postanowieniu GDOŚ, jak i rozstrzygnięciu organu I instancji brak jest jakichkolwiek odniesień do pisma Wójta Gminy B. z 26 marca 2021 r., znak [...], do którego – według argumentacji skargi – miała zostać załączona mapa terenu inwestycji, uwzględniająca ograniczenie obszaru planowanego przedsięwzięcia, o czym został poinformowany RDOŚ. Słusznie wskazuje w tym względzie skarżący, że wobec podnoszonych przez organ I instancji zastrzeżeń co do zakresu występowania terenu wodno-błotnego oraz wpływu inwestycji na przedmiot ochrony wynikający z postanowień Rozporządzenia Nr [...], nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta mogła mieć istotne znaczenie w sprawie. Jest tak tym bardziej dlatego, że w przywołanym wyroku WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3117/19) Sąd nakazał m.in. sporządzenie protokołu z oględzin z naniesionym na mapie działki nr [...] terenem zlokalizowanego obszaru wodno-błotnego i występującej roślinności turzycowej oraz zaznaczonym terenem planowanej inwestycji. Wyjaśnienie tej okoliczności Sąd uznał bowiem za kluczowe dla możliwości oceny wystąpienia naruszenia zakazu ustanowionego w § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...].

W ocenie Sądu, z tego obowiązku organy ponownie orzekając w sprawie się nie wywiązały, czym naruszyły dyspozycję art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Pomimo kilkukrotnych oględzin terenu działki nr ewid. [...] i dokonanych pomiarów, w aktach postępowania nie znajduje się mapa ww. nieruchomości z precyzyjnie naniesionym obszarem wodno-błotnym, zasięgiem występowania stwierdzonej roślinności podlegającej ochronie oraz terenem zasięgu planowanej inwestycji. Za materiał taki nie sposób bowiem uznać rysunków załączonych do protokołów z oględzin przeprowadzonych w dniach 7 kwietnia 2021 r. i 22 czerwca 2021 r., znajdujących się w aktach postępowania przed RDOŚ. Na przedmiotowych szkicach dość niedbale zaznaczony został zasięg występowania obszaru wodno-błotnego i zespołu turzycy dzióbkowatej, przy czym należy również zwrócić uwagę na występujące w tym zakresie rozbieżności. Z ustaleń z 7 kwietnia 2021 r. wynika, że teren podmokły zaczyna się już ok. 30 m w kierunku północnym od południowej granicy działki nr [...]. Z kolei podczas wizji z 22 czerwca 2021 r. ustalono, że szuwar turzycowy występuje w odległości ok. 87 m na północ od południowej granicy ww. działki, a więc tej jej części, na której ma być zlokalizowana sporna zabudowa. Przede wszystkim jednak, nie wiadomo nawet, czy zaznaczony na ww. rysunkach teren przewidywanego zamierzenia budowlanego uwzględnia już - wskazywane w skardze - pismo Wójta Gminy B. z [...] marca 2021 r., znak [...], z załączoną do niego mapą, na której - według twierdzeń skarżącego - oznaczono precyzyjnie aktualne położenie planowanej inwestycji. W oparciu o tak sporządzone protokoły i rysunki, a także dokumentację fotograficzną, nie można dokonać rzeczowej analizy wpływu zamierzenia na występujące zdaniem organu na działce nr ewid. [...] tereny wodno-błotne i cenną roślinność. Zdaniem Sądu, wbrew wytycznym zamieszczonym w wyroku z 21 kwietnia 2020 r., nie dokonano rzetelnej inwentaryzacji i lokalizacji wskazanych zasobów przyrodniczych w kontekście powoływanego przez organy zagrożenia wynikającego z charakteru przedsięwzięcia, który ma stanowić kurnik o maksymalnej obsadzie 39 DJP.

W tym miejscu należy podkreślić, że na aprobatę nie zasługują te zarzuty skarżącego, w których kwestionowany jest przyjęty przez organy sposób kwalifikacji terenów wodno-błotnych. Skarżący zdaje się bowiem nie dostrzegać, że kwestia ta była już przedmiotem oceny WSA w Warszawie w wyroku z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3117/19), który prawomocnie przesądził, że zarzuty skargi w zakresie "sztucznej" genezy kwestionowanego obszaru i tym samym naruszenia przez organ § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia w zw. z art. 24 ust. 1 pkt. 7 ustawy o ochronie przyrody, ocenić należy jako bezzasadne. Sąd ten stwierdził jednocześnie brak jest postaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia § 4 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia w zw. z art. 1 ust. 1 Konwencji Ramsarskiej w zakresie przyjętego przez organy rozumienia pojęcia obszaru wodno-błotnego na potrzeby niniejszej sprawy.

Niemniej, tutejszy Sąd podzielił argumentację skargi, że w dalszym ciągu nie wyjaśniono rzetelnie, zasięgu występowania na działce inwestora cennych przyrodniczo obszarów i roślinności i jaki wpływ na ich funkcjonowanie może mieć planowane zamierzenie budowlane, przy uwzględnieniu jego lokalizacji i przewidywanego zasięgu oddziaływania. Skarżący konsekwentnie sygnalizował, że według części graficznej projektu decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] obręb [...], planowany kurnik wraz z infrastrukturą przewidziany jest w odległości co najmniej 100 m od najbliższych nieużytków uwidocznionych w załącznikach graficznych do protokołów z oględzin, w których według organów ma się znajdować opisywany obszar wodno-błotny. Skonfrontowanie tych twierdzeń nie okazało się jednak możliwe, wobec jakości rysunków opracowanych przez osoby przeprowadzające oględziny z ramienia organu I instancji, które: po pierwsze nie zostały wykonane na mapie terenu wskazującej precyzyjnie lokalizację spornego kurnika i innych obiektów objętych inwestycją, po drugie nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie miejsc występowania ekosystemów wymagających ochrony.

Rozważane zagadnienie – jako jedno z kluczowych w rozpoznawanej sprawie – zostało całkowicie pominięte przez organ odwoławczy, który w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia stwierdził lakonicznie, że "ze względu na występowanie na przedmiotowej działce obszarów wodno-błotnych realizacja planowanej inwestycji spowodować może naruszenie zakazu zawartego w § 4 ust. 1 pkt 7, który dotyczy likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych." Tym niemniej GDOŚ uznał, że "Ze względu (...) na ekonomikę procesową, a także naruszenie przez planowaną inwestycję zakazów zawartych w § 4 ust. 1 pkt 1, 6, 8 Rozporządzenia", należało odstąpić od analizy powyższego zakazu.

Powyższe zaniechanie niewątpliwie stanowi obrazę zasad wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., które ustanawiają obowiązek organu administracji publicznej każdego stopnia działania praworządnego i zmierzającego do ustalenia prawdy obiektywnej, w sposób budujący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Oznacza to, że przedmiotem kontroli, jaką powinien prowadzić w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji objęte musi być to, czy organ pierwszej instancji powyższym zasadom nie uchybił. Organ odwoławczy zobowiązany jest także ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie. Jeżeli natomiast organ odwoławczy takiej kontroli nie przeprowadził należycie, to sam narusza ww. zasady ogólne prawa administracyjnego, w tym zasadę dwuinstancyjności.

Z uwagi na zapadły w sprawie wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3117/19) i wyrażoną tam ocenę prawną oraz wytyczne Sądu dotyczące tego, jakie działania powinny podjąć organy w przedmiotowym aspekcie sprawy przy jej ponownym rozpoznawaniu, stwierdzić przyjdzie, że opisane postępowanie GDOŚ w oczywisty sposób narusza również zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu, naruszenie procedury administracyjnej, skutkujące koniecznością uchylenia kontrolowanych postanowień należy odnieść ponadto także do pozostałych ustaleń w sprawie.

Za rozstrzygające w badanym przypadku organy uznały naruszenia zakazów wyrażonych w § 4 ust. 1 pkt 1, 6, 8 Rozporządzenia Nr [...], które przewidują na chronionym obszarze odpowiednio zakazy:

- zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką,

- dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka,

- lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

W odniesieniu do pierwszego z wymienionych zakazów organy wskazały na ustalenie występowania na terenie działki nr ewid. [...] płazów w postaci: traszki grzebieniastej, traszki zwyczajnej, kumaka nizinnego oraz żaby jeziorkowej.

Jak jednak wynika z akt postępowania, przedmiotowe ustalenia opierają się wyłącznie na adnotacjach sporządzonych przez pracownika organu I instancji z obserwacji przeprowadzonych w dniach 11 maja 2021 r. i 1 czerwca 2021 r. Organy same przyznały, że o czynnościach tych skarżący nie został poinformowany. Nie miał On zatem możliwości uczestniczenia w prowadzonych wizjach terenowych i ewentualnej weryfikacji wiarygodności dokonanych w ich toku ustaleń. Jednocześnie z powołanych adnotacji wynika, że jedno ze stanowisk rozrodu płazów znajduje się w północnej części działki, w odległości ok. 17 m od terenu inwestycji, przy czym nie podano, czy wskazane ustalenie uwzględniało już skorygowany przez Wójta obszar lokalizacji tej inwestycji.

Z kolei skarżący przedłożył w toku postępowania własną dokumentację przyrodniczo-siedliskową, wykonaną w dniach: 14 kwietnia 2020 r., 15 maja 2020 r. oraz 6 czerwca 2020 r., z której wynika, że na terenie przedmiotowej działki nie stwierdzono obecności chronionych gatunków zwierząt i roślin.

W tym stanie rzeczy, w sytuacji gdy w sprawie pojawiły się poważne wątpliwości, co do możliwości faktycznego występowania na terenie inwestycji miejsc bytowania i rozrodu dziko występujących zwierząt, objętych ochroną przewidzianą w § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Nr [...], organ zobowiązany był do przeprowadzenia na tę okoliczność szczególnie wnikliwych ustaleń, w tym np. wykonania lub zlecenia inwentaryzacji przyrodniczej, uwzględniającej występowanie na terenie działki nr [...] legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu dzikich zwierząt, a także oceny ewentualnego wpływu planowanego zamierzenia na te elementy ekosystemu. Oparcie zaś wyprowadzonych w decyzji wniosków na samych tylko adnotacjach z pojedynczych obserwacji, dokonanych bez powiadomienia o tym fakcie strony postępowania, musi być uznane za całkowicie niewystarczające.

Zdaniem Sądu, twierdzenia organów w przedmiotowym zakresie nie zostały ponadto poparte żadnymi innymi wiarygodnymi dowodami, które wskazywałyby na istnienie siedlisk wymienionych płazów na terenie inwestycji lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie, a która zagrażałyby chronionym gatunkom. Za takie trudno bowiem uznać przywołane przez RDOŚ na stronie 3 i 11 uzasadnienia postanowienia tego organu opracowania, tj. m.in.: Standardowe Formularze Danych (SDF) dla obszarów Natura 2000, czy "Inwentaryzacje cennych siedlisk przyrodniczych kraju (...)" zawarte w: "Raporcie z inwentaryzacji kumaka nizinnego (....) w Obszarze Natura 2000 [...] (...)", Tatoj K. Tatoj A. 2020, oraz "Ekspertyzie przyrodniczej dla Obszaru 2000 [...] (...)". Po pierwsze dokumenty te mają ogólny charakter i odnoszą się do występowania na wskazanych Obszarach Natura 2000 stref ochrony gatunków chronionych. Po drugie, na ich podstawie nie jest możliwe precyzyjne odniesienie wynikających z nich wniosków do obszaru, na którym przewidziana została inwestycja skarżącego. Jak wskazał RDOŚ, jedynie z ekspertyzy przyrodniczej dotyczącej czerwończyka nieparka i zalotki większej wynika, że działka nr ewid. [...] wchodzi w skład płatu siedliska tych owadów, przy czym nie sprecyzowano, czy chodzi tu o cały jej obszar, czy też tylko o jej konkretną część. Występowania wskazanych owadów nie potwierdziły zaś nawet wspomniane już "nieoficjalne" oględziny terenu przeprowadzone przez organ I instancji.

Kolejny z zakazów, który zdaniem organów zostałby naruszony wskutek przewidzianego przedsięwzięcia, dotyczy niedozwolonego Rozporządzeniem Nr [...] dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka.

Sąd uznał, że i w tym zakresie organy obu instancji nie przeprowadziły prawidłowo postępowania wyjaśniającego, gdyż wskazane przez organy okoliczności faktyczne nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Rozważania zamieszczone w obu kontrolowanych postanowieniach opierają się jedynie na przypuszczeniach, że inwestor dopuścił się samowolnej realizacji urządzeń melioracyjnych na terenie działki nr [...] (rowu, drenażu), co prowadzić będzie do zmiany stosunków wodnych, osuszania terenu, a w konsekwencji zaniku terenu wodno-błotnego, stanowiącego miejsca rozrodu i schronienia chronionych płazów. Nie negując opisanych wyżej wniosków, należy jednak zauważyć, że kwestią sporną jest, czy wskazywany drenaż na działce inwestora stanowi samowolę, czy też, jak podnosi skarżący, istniał on już na tym terenie, a skarżący dokonał jedynie jego udrożnienia. Po wtóre, powyższe działanie nie pozostaje w bezpośrednim związku z uzgadnianym projektem decyzji o warunkach zabudowy. Jak poza tym dostrzegł Sąd we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, organy nie wyjaśniły prawidłowo, czy rzeczywiście ograniczony zakres inwestycji będzie pokrywał się z występującymi na działce nr [...] obszarem wodno-błotnym. W konsekwencji, nie znajduje wystarczającego oparcia w zebranym materiale dowodowym twierdzenie, że sporna inwestycja doprowadzi do rzeczywistej zmiany stosunków wodnych na objętych nią gruntach.

Rzeczowej kontroli – w ocenie tutejszego Sądu – nie poddaje się także ostatnie z naruszeń przepisów Rozporządzenia Nr [...], stwierdzone przez organy, tj. naruszenie zakazu zdefiniowanego w § 4 ust. 1 pkt 8, lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Według organów, powyższe dotyczy zachowania odległości od cieku wodnego pod nazwą "[...]", który został przez nie zakwalifikowany jako rzeka. Z uzasadnienia postanowienia GDOŚ wynika, że niezachowanie powyższej odległości zostało ustalone wyłącznie w oparciu o "mapę stanowiącą załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz mapy dostępne na Hydroportalu ISOK". Żaden z organów nie wskazał jednak precyzyjnie, jaka odległość faktycznie została w ten sposób ustalona. Również podczas przeprowadzonych oględzin na gruncie, nie dokonano rzeczywistych pomiarów odległości od wspomnianego cieku wodnego do przewidywanego wedle zaktualizowanej przez Wójta dokumentacji - miejsca posadowienia budynku kurnika.

W tym też zakresie nie uszło uwadze Sądu stanowisko właściwych organów Wód Polskich dotyczące prawidłowości zakwalifikowania wskazanego cieku wodnego pod nazwą "[...]", jako rzeki. Co prawda słusznie zwrócił uwagę GDOŚ, że w piśmie z 30 marca 2021 r. Wody Polskie poinformowały, że ciek ten został ujęty w "Programie biologicznego udrożnienia rzek województwa [...]", jednak we wcześniejszej korespondencji tego Przedsiębiorstwa Państwowego z 12 lipca 2019 r. wyjaśniono, że ciek ten nie jest rzeką, albowiem nie stanowi wody płynącej (Wp). W tych okolicznościach, a przed dokonaniem kwalifikacji ww. cieku w świetle zastosowanych definicji z art. 5 ust. 16a u.o.p. i art. 16 pkt 5 Prawa wodnego, organ powinien był wyjaśnić, jaki jest de facto charakter tej wody (płynącą czy stojącą), gdyż mogło to mieć istotne znaczenie dla jej scharakteryzowania.

W tych okolicznościach, Sąd uznał, że wszystkie omówione wyżej konkluzje organów nie są oparte na weryfikowalnych informacjach, faktach i ocenach i nie wynikają one z włączonej do akt dokumentacji. Organy nie wykazały w niniejszej sprawie wiarygodnymi dokumentami czy opracowaniami naukowymi, które znajdowałyby się w aktach sprawy, że planowane przedsięwzięcie może naruszać zakazy wyrażone w Rozporządzeniu nr [...] Zasadne wobec tego okazały się te zarzuty skargi, które dotyczą przede wszystkim naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak dostatecznego i przekonującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tej sytuacji przedwczesne i niedopuszczalne było odnoszenie się przez Sąd do tych zarzutów podnoszonych przez skarżącego, które dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wobec uznania, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa, obowiązkiem organów będzie ponowne rozpoznanie sprawy, to jest rozważenie możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w kontekście zakazów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1, 6, 7 i 8 Rozporządzenia Nr [...]. Postępowanie powinno zostać przeprowadzone z zachowaniem zasad ogólnych (art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15 k.p.a.) i dowodowych (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. W toku ponownego rozpoznania sprawy, organy zobowiązane będą przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie istnienia i lokalizacji obszaru wodno-błotnego i cennych zasobów fauny i flory na działce nr [...], które podlegają ochronie przewidzianej ww. Rozporządzeniem Nr [...], a na które może mieć wpływ sporna inwestycja. Organy dokonają tego jednak w sposób precyzyjny w odniesieniu do planowanej lokalizacji i zasięgu możliwego oddziaływania przewidzianego zamierzenia. Dopiero wobec tek poczynionych ustaleń, organy dokonają oceny inwestycji przez pryzmat zakazów określonych w powołanym Rozporządzeniu oraz przewidzianych tam odstępstw.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając od GDOŚ na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które składają się: uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.