Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1846/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust.1 pkt , art. 6c, art. 6e ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 171
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji oddala skargę


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] z dniem [...] maja 2023 r. odwołał [...] D. D. z zajmowanego stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...] i z dniem [...] maja 2023 r. przeniósł policjanta do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i do swojej dyspozycji.

Rozpoznając odwołanie strony od w/w rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2023 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty odwołania ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...] i przeniesienia do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], ustalił datę odwołania ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...] na dzień [...] maja 2023 r. oraz datę przeniesienia do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na dzień [...] maja 2023 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu przywołał art. 6c ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. W myśl natomiast art. 6e ust. 1 i 3 cytowanej ustawy odwołać ze stanowiska m.in. komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, można w każdym czasie, przy czym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska (...).

Wyjaśnił, że tak ukształtowane przepisy prawa umożliwiają komendantowi wojewódzkiemu Policji odpowiedni dobór kadr na stanowiska komendanta powiatowego - Policji oraz jego zastępców (na wniosek komendanta powiatowego Policji). Odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania cechuje się zatem - uznaniowością organu i nie ma przy tym wymogu, aby istniały ku temu jakieś szczególne przesłanki czy powody. Wynika to nie tylko z braku ustanowienia w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie komendanta powiatowego (miejskiego) Policji ze stanowiska, ale też z wyraźnego zaakcentowania przez ustawodawcę, że odwołanie takie może nastąpić "w każdym czasie".

Podkreślił również, że stosunek służbowy policjanta z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej, charakterystycznej dla mianowania, którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie.

Odwołując się do regulacji art. 6c ustawy o Policji organ podkreślił, iż jego prawo do prowadzenia polityki kadrowej, właściwej do zapewnienia sprawnego funkcjonowania podległych komórek/jednostek organizacyjnych Policji daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego.

Wyjaśniając materię utraty zaufania do podwładnego organ zauważył, że do Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło pismo osoby podającej się za Pana W. N. (w dalszej kolejności pismo to zakwalifikowane zostało jako "anonim"), z którego wynikało m.in., że [...] D. D. nadużywa alkoholu, również w trakcie służby, a o "problemie" tym wiedzą i mówią wszyscy policjanci oraz pracownicy samorządów. W związku z powyższym w dniu [...] kwietnia 2023 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] udali się funkcjonariusze Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], którzy w gabinecie [...] D. D., poinformowali go o celu wizyty, przedstawiając mu jednocześnie treść anonimowych zarzutów kierowanych pod jego adresem. [...] D. D., po uzyskaniu powyższych informacji, "bardzo się zdenerwował" i poprosił o możliwość wykonania połączenia telefonicznego, a po odbytej rozmowie sporządził własnoręcznie raport o zwolnienie go ze służby w Policji (w dalszej kolejności raport ten wycofał). Policjant nie poddał się badaniu stanu trzeźwości przy funkcjonariuszach kontrolujących.

Organ podkreślił, że bez znaczenia pozostaje obecnie (a także w dacie wydania zaskarżonej decyzji), czy prawdziwe były twierdzenia zawarte w anonimie (anonimach) na temat problemów [...] D. D., jak również to, czy w dniu [...] kwietnia 2023 r. [...] D. D. był pod wpływem alkoholu. Komendant Wojewódzki Policji w [...], z uwagi na zachowanie [...] D. D., które niewątpliwie mogło wzbudzić podejrzenia co do jego postawy jako policjanta, a tym bardziej kierownika jednostki organizacyjnej Policji, miał prawo do podjęcia decyzji o zakończeniu współpracy z [...] D. D., jako Komendantem Powiatowym Policji w [...]. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest zaś według organu wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania.

Dalej wyjaśnił, że choć zasadniczo "utrata zaufania" jest pojęciem subiektywnym, zależnym od oceny organu powołującego, to jednak w omawianych okolicznościach zgodzić się należy z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], że postawa [...] D. D. uzasadniała odwołanie go z tak wysokiego stanowiska, jakim jest stanowisko komendanta powiatowego Policji. W sytuacji bowiem braku omawianego zaufania sprawne realizowanie ustawowych zadań Policji może doznać znacznych trudności, do czego Komendant Wojewódzki Policji w [...], odpowiedzialny za stan porządku i bezpieczeństwa publicznego na podległym mu terenie, w żadnym wypadku nie może dopuścić.

Podkreślono również, że tak doświadczony funkcjonariusz, jakim jest [...] D. D., pełniący służbę na tak wysokim stanowisku kierowniczym, w sytuacji jakichkolwiek wątpliwości co do jego stanu psychofizycznego, powinien dołożyć wszelkich starań, aby wątpliwości te usunąć. Winien też zdawać sobie sprawę, że nie godząc się dobrowolnie, w trakcie służby, na poddanie się badaniu trzeźwości, sam powoduje utratę zaufania przełożonych do swojej osoby.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu 10 maja 2023 r. przeprowadził rozmowę telefoniczną ze Starostą [...] Panem J. B. (por. notatka służbowa [...] M. L. z dnia [...] maja 2023 r.), w której poinformował go o planowanym odwołaniu [...] D. D. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Starosta w trakcie tej rozmowy oznajmił wówczas, że nie będzie negatywnie opiniował przedmiotowego odwołania. W tym samym dniu skierowano oraz doręczono (drogą mailową) [...] pisemną informację w sprawie zamiaru odwołania [...] D. D. ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...], z prośbą o wydanie opinii w tej sprawie. W tym samym dniu Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na podstawie którego odwołał [...] D. D. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] maja 2023 r. przeniósł go do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz do swojej dyspozycji. W dniu [...] maja 2023 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło (drogą elektroniczną) wystąpienie (z dnia 18 maja 2023 r.) Starosty [...], w którym poinformował on, że rezygnuje z wyrażenia opinii w przedmiotowej sprawie. Oryginał dokumentu wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] maja 2023 r.

Abstrahując od powyższego organ zwrócił uwagę, że już po wydaniu zaskarżonego rozkazu personalnego [...] D. D. swoim zachowaniem mającym miejsce w dniu [...] maja 2023 r., potwierdził, że dalsza współpraca jego osoby, jako Komendanta Powiatowego Policji w [...], z Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], nie jest możliwa. Z notatki urzędowej sporządzonej przez osoby mające doręczyć powołaną decyzję (I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz Naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...]) wynika, że udały się one pod adres, jaki widniał na przesyłce zawierającej rozkaz personalny, jednak nikogo tam nie zastały. Podjęły zatem decyzję o udaniu się w inne miejsce, gdzie może przebywać strona. Zgodnie bowiem z wiedzą I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], [...]. D. D. przeprowadził się do nowego domu. Na zewnątrz omawianej posesji stał [...] D. D. i czekał aż otworzy się brama, a jego małżonka wjedzie na teren tej posesji. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] wysiadł z samochodu i idąc w kierunku [...] D. D. poinformował go, że ma do doręczenia korespondencję do niego kierowaną. [...] D. D. pośpiesznie udał się do budynku oraz krzyknął do swojej żony "A. powiedz im, że nie ma mnie w domu". Ponadto, gdy I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w [...] skierował się w stronę drzwi wejściowych do domu, strona je zamknęła od środka, a doręczający zostawił korespondencję na progu informując o jej doręczeniu. [...] D. D. miał świadomość, że jest to rozkaz personalny o odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Następnie żona wymienionego trzykrotnie wrzuciła przedmiotową przesyłkę na przednie, prawe siedzenie samochodu, którym przyjechał doręczający, po czym ostatecznie odstąpiono od kolejnych prób doręczania korespondencji. Korespondencja ta, wraz z notatką służbową z dnia [...] maja 2023 r. opisująca powyższe okoliczności została włączona do akt sprawy.

Konkludując swoje rozważania organ podniósł, że postawa wymienionego nie licuje z honorem funkcjonariusza piastującego stanowisko funkcyjne, kierującego jednostką organizacyjną Policji oraz zespołem podległych funkcjonariuszy i pracowników, w niniejszej sprawie Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Wymieniony zamiast dawać swoją postawą przykład podwładnym, zachował się (zarówno przy doręczaniu mu korespondencji, jak i przy próbie poddania się badaniu na zawartość alkoholu) w sposób, który pozbawia go przymiotu osoby, z której można i należy czerpać wzór.

Od powyższego rozkazu skargę do tut. Sądu wywiódł D. D. zarzucając organowi:

- naruszenie art. 6 lit. c ust. 1 Ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji poprzez brak zasięgnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] opinii Starosty przed wydaniem zaskarżonego rozkazu,

- naruszenie art. 6 lit. c ust. 1 U. o P. w zw. z art. 7, 8 § 1 10 § 1, 75, 77 § 1, 80 i 136 § 1 k.p.a. przez uznanie legalności zaskarżonego rozkazu pomimo wydaniu go na podstawie nieprawidłowych ustaleń faktycznych organu I instancji.

W oparciu o tak postawione zarzuty wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

W uzasadnieniu podkreślił, że organ I instancji powinien był w pierwszej kolejności uzyskać precyzyjne stanowisko Starosty Suskiego w przedmiocie zamiaru odwołania D. D. z pełnionej funkcji, dopiero później natomiast wydać decyzję w sprawie.

Dodał też, że funkcjonariusze Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zażądali od skarżącego by poddał się kontroli trzeźwości, a w ocenie strony żądanie to miało uwłaczającą formę.

Zaprzeczył też by unikał odebrania od funkcjonariuszy pisemnego rozkazu o swoim odwołaniu w miejscu, w którym przebywał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza on prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżone rozstrzygnięcie poruszał się w granicach prawa.

W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedz.

W pierwszej kolejności dla lepszego zobrazowania badanej sprawy zasadnym było przybliżenie tego, czym jest stosunek powołania. Skarżący pełnił bowiem swoją funkcję właśnie w ramach takiego stosunku.

Podstawową cechą stosunku powołania jest to, że ma on charakter organizacyjny. Powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym. Powyższy stosunek niewątpliwie oparty jest na zaufaniu. Warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt IISA/Wa 517/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt IISA/Bk 108/12).

Powyższe sprawia, że tego rodzaju stosunek nie korzysta z typowej ochrony prawnej. Osoba wyrażająca zgodę na objęcie stanowiska komendanta powiatowego Policji musi więc liczyć się z możliwością odwołania jej z tej funkcji w każdym czasie. Jak to już bowiem wskazano wyżej powołanie jest stosunkiem organizacyjnym, opartym na zaufaniu i ścisłej współpracy powołującego z powoływanym. Stosunek ten nawiązywany jest z uwzględnieniem dobra służby i zapewnienia sprawnej organizacji pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 648/07). W tym miejscu przywołać również należy art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji jest organem odpowiedzialnym w sprawach ochrony i bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa. W celu osiągnięcia tychże celów m.in. może on i powinien prowadzić politykę kadrową w taki sposób, aby zapewnić optymalne wykonanie ustawowych zadań Policji. W art. 6e ust. 1 cytowanej ustawy wyraźnie wskazano na uprawnienie komendanta wojewódzkiego Policji do odwołania policjanta ze stanowiska komendanta powiatowego Policji, w każdym czasie, po zasięgnięciu opinii starosty. Określenie "w każdym czasie", bez jakiegokolwiek dopełnienia materialnoprawnymi przesłankami ingerowania w stosunek służbowy, sprawia, że regulacja ta zapewnia pełną uznaniowość, a nawet całkowitą swobodę w podejmowaniu decyzji przez uprawniony organ.

W świetle powyższego podkreślenia wymaga to, że odwołanie ze stanowiska służbowego zajmowanego na podstawie powołania nie jest karą i nie może być postrzegane wyłącznie w kategoriach sankcjonowania zachowań nagannych i złego wypełniania obowiązków. Ustawa o Policji nie daje oficerom Policji prawa do żądania powołania ich na określone stanowisko a w konsekwencji nie chroni ich również przez utratą tego stanowiska i odwołaniem z niego.

W tym miejscu koniecznym uwypuklenia jest także materia uprawnień i obowiązków przełożonego osoby realizującej zadania w ramach stosunku powołania. Odwołując się do regulacji art. 6c ustawy o Policji, stanowiącej prawo organów Policji do prowadzenia polityki kadrowej, właściwej do zapewnienia sprawnego funkcjonowania podległych komórek/jednostek organizacyjnych Policji należy mieć świadomość tego, że daje ona przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Tym samym organ taki winien mieć prawo doboru najbliższych współpracowników, do których będzie posiadał pełne zaufanie i z którymi, w jego ocenie, współpraca będzie przebiegała w sposób jak najbardziej efektywny, co też jest niezbędne w kontekście zarządzania daną strukturą w ramach jej ustawowych zadań. Zatem utrata zaufania jest tym czynnikiem, który również może determinować przełożonego właściwego w sprawach osobowych do podjęcia decyzji o odwołaniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do jego dyspozycji. Istota zagadnienia opiera się zaś wyłącznie na ustaleniu przyczyny, która skutkowała utratą tego zaufania.

Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, że organ przełożony był uprawniony do tego, aby odwołać stronę ze stanowiska.

Co się tyczy podstaw owego odwołania na które powołał się bezpośredni przełożony skarżącego, to w ocenie tut. Sądu zostały one w sposób wyczerpujący wyjaśnione w treści kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia.

Okolicznością niesporną jest to, że strona mając świadomość podejrzeń co do jej stanu trzeźwości w trakcie służby, odmówiła poddania się badaniu na obecność alkoholu w organizmie. Tym samym strona poprzez swoje zachowanie przyczyniła się do braku możliwości wyeliminowania omawianych wątpliwości dotyczących jej stanu psycho-fizycznego. Jeśli zaś przełożony służbowy policjanta ma obawy co do stanu trzeźwości swojego podwładnego, i to wątpliwości w których utwierdza go sam zainteresowany odmawiając poddania się badaniu alkomatem, to może to obiektywnie uzasadniać utratę zaufania do takiego podwładnego. Taka utrata zaufania może zaś przekładać się na chęć zakończenia współpracy przez przełożonego.

Bez wpływu na powyższe pozostaje podnoszona w skardze okoliczność, iż skarżący uznał sposób przeprowadzenia jego badania za uwłaczający godności. Jako podwładny powinien bowiem dołożyć wszelkich starań do tego, aby w zaistniałej sytuacji usunąć wątpliwości przełożonego co do stanu swojej trzeźwości. Kwestie ambicjonalne nie mają tu żadnego znaczenia biorąc pod uwagę fakt, że Komendant Wojewódzki Policji musi mieć całkowitą pewność, że jego podwładny powołany do kierowania Komendą Powiatową, czyni to nie będąc w stanie po spożyciu alkoholu.

Zestawiając dobro w postaci interesu służby rozumianego jako zapewnienie trzeźwej obsady kierownictwa Komendy Powiatowej, z interesem funkcjonariusza postrzeganym przez pryzmat jego subiektywnego poczucia godności osobistej, organ słusznie przyznał prymat pierwszemu z w/w dóbr.

Zgodzić należy się także z organem, że D. D., jako policjant, który sam jest doświadczonym przełożonym, musiał doskonale zdawać sobie sprawę, że emocjonalna reakcja na wezwanie do poddania się badaniu na zawartość alkoholu w organizmie i niepoddanie się temu badaniu, to taki rodzaj postawy podwładnego, który u przełożonego wzbudza wątpliwości i w konsekwencji brak zaufania. Nie było zatem konieczne dodatkowe i bardziej szczegółowe tłumaczenie tego skarżącemu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje oświadczenie skarżącego, że po wyjeździe przedstawicieli Wydziału Kontroli Wewnętrznej poddał się badaniu trzeźwości i uzyskał wynik 0,00. Nie jest bowiem wiadomym w jakim odstępie czasu od żądania wyartykułowanego przez przedstawicieli Wydziału Kontroli Wewnętrznej nastąpiło owo badanie. Nie jest te wiadomym kto je przeprowadzał, ani też tego, czy urządzenie diagnostyczne było właściwe skalibrowane. Nade wszystko zaś powyższa okoliczność nie zmienia faktu odmowy wykonania polecenia wydanego przez przedstawicieli upoważnionej do tego służby.

Wyjaśniając materię utraty zaufania do skarżącego organ II instancji miał też możliwość przywołania okoliczności faktycznych związanych z unikaniem przez stronę odebrania rozkazu personalnego o odwołaniu ze stanowiska. Tego typu zachowanie niewątpliwie nie licuje z zasadami postępowania jakie winny przyświecać policjantowi a zwłaszcza takiemu, który piastuje funkcję kierowniczą. Organ miał więc wszelkie przesłanki do tego, aby uznać iż postawa funkcjonariusza nie licuje z honorem funkcjonariusza piastującego stanowisko funkcyjne, kierującego jednostką organizacyjną Policji oraz zespołem podległych funkcjonariuszy i pracowników, w niniejszej sprawie Komendanta Powiatowego Policji w [...], bowiem zamiast dawać swoją postawą przykład podwładnym, zachował się (zarówno przy doręczaniu mu korespondencji, jak i przy próbie poddania się badaniu na zawartość alkoholu) w sposób, który pozbawia go przymiotu osoby, z której można i należy czerpać wzór.

Na marginesie należy dodać, że okoliczności dotyczące unikania odebrania przez stronę rozkazu o odwołaniu, zostały udowodnione notatkami służbowymi sporządzonymi przez funkcjonariuszy próbujących dokonać tej czynności. Skarżący poza zaprzeczeniem ich prawdziwości nie podjął jednak żadnej aktywności dowodowej dla choćby uwiarygodnienia swego stanowiska (np. nie wnioskował o przesłuchanie w charakterze świadka swojej żony). Stąd też tego rodzaju zaprzeczenia, jawiły się jako nierzutujące na rozstrzygnięcie.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut braku zasięgnięcia stosownej opinii Starosty w sprawie odwołania Komendanta Powiatowego Policji. Okoliczność uzyskania takiej opinii potwierdza stosowna notatka urzędowa. Jeśli więc autor skargi nie dysponuje dowodami na to, że nie miało miejsca telefoniczne uzyskanie opinii od właściwego Starosty, to określanie owej rozmowy telefonicznej mianem "rzekomej" nie wydaje się uprawnione.

Niezależnie jednak od tego, czy taka rozmowa pomiędzy przełożonym skarżącego a Starostą miała miejsce, to biorąc pod uwagę niekwestionowane oświadczenie Starosty z dnia [...] maja 2023r. o rezygnacji z wyrażania opinii w sprawie odwołania Komendanta Powiatowego Policji, ewentualne późniejsze zwrócenie się o wyrażenie opinii nie wpływa w żaden sposób na rozstrzygnięcie.

Na zakończenie należało zgodzić się też z organem, że w odwołaniu od zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego nie wskazał, jakiego dowodu w związku z brakiem możliwości uczestniczenia w postępowaniu nie mógł w sprawie przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Nie zgłosił również w trybie art. 136 Kpa żadnych wniosków dowodowych. Stąd też zarzut naruszenia art.10 K.p.a. również nie mógł zostać uwzględniony.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2023 r., poz. 1634 z późn. zm.).