Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 318/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. P., G. P. i P. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących D. P., G. P. i P. C. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. P., P. C. i G. P. jest decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...], wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Orzeczeniem tym, organ, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz . 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania E. G. od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. P., P. C. i G. P. pozwolenia na budowę budynku usługowego wolnostojącego wraz instalacją gazową na działce nr ew. [...] z obrębu [...] Zakłady [...] w jednostce ew. [...] L., uchylił decyzję Starosty [...] nr jw. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda [...] wskazał w pierwszej kolejności na to, że E. G., nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, ale w terminie przewidzianym dla stron do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], złożyła pismo zatytułowane "zawiadomienie", zawierające uwagi odnośnie inwestycji objętej ww. decyzją Starosty. Pismo to potraktowano jako odwołanie i wezwano skarżącą do wykazania interesu prawnego w sprawie, poprzez przedstawienie dokumentu potwierdzającego jej tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące ww. kwestii, ustalił w ten sposób, że E. G. jest właścicielką działki o nr ew. ., sąsiadującej z inwestycją.

I dalej, dokonując oceny zaskarżonej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, że nie odpowiada ona prawu.

Podniósł, że w projekcie budowlanym projektant zawarł punkt "4.4. Obszar oddziaływania obiektu", jednak nie określił w nim obszaru oddziaływania inwestycji. Zauważył jednocześnie, że wskazanie obszaru oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia to jeden z podstawowych obowiązków projektanta, wymaganych przepisami art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji nie dostrzegł tej nieprawidłowości i nie wezwał inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do skorygowania złożonej dokumentacji. Jednocześnie, Wojewoda [...] uznał, że organ I instancji wadliwie ograniczył obszar oddziaływania inwestycji do działki inwestora o nr ew. [...]. Ze względu na lokalizację i formę projektowanej inwestycji, w ocenie organu odwoławczego, obszarem oddziaływania objęte są również działki sąsiednie o nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] z obr. [...] Zakłady [...]. Podniósł przy tym, że organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek.

Zagadnieniem wymagającym ponownego przeanalizowania przez Starostę [...] jest także, w ocenie Wojewody, zgodność planowanej inwestycji z parametrem określającym wskaźnik intensywności zabudowy wskazanym w § 42 pkt 5a obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla części obrębu [...] część I (uchwała nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] maja 2011) r. Biorąc pod uwagę definicję zawartą w planie dotyczącą wskaźnika intensywności zabudowy, organ odwoławczy uznał, że zachodzi wątpliwość, czy tenże wskaźnik w przypadku planowanej inwestycji został właściwie obliczony. W projekcie budowlanym dokonując obliczeń, nie uwzględniono bowiem zaprojektowanej antresoli, która to jest w rzeczywistości kondygnacją stanowiącą poddasze użytkowe.

Niezależnie od powyższego organ II instancji podniósł, że przedstawiona dokumentacja projektowa zawiera nieautoryzowane wklejki, a to - na rys. projektu planu zagospodarowania terenu. Projekt budowlany powinien być zaś sporządzony w formie uniemożliwiającej jego dekompletację, w tym przypadku – naklejony fragment może zostać w każdym czasie odklejony lub wymieniony.

W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że Starosta [...] nieprawidłowo przeprowadził postępowanie – uchybił w szczególności przepisom art. 61 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a., a nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania, bez uprzedniego zawiadomienia wszystkich stron o jego wszczęciu. Ponadto, jak wskazał Wojewoda, organ I instancji nie dokonał sprawdzeń wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Stwierdził przy tym, że zakres sprawy wymagający wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie – projekt budowlany powinien podlegać całościowej ocenie przez organ I instancji, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał też, że usuwanie istotnych naruszeń proceduralnych organu I instancji na gruncie postępowania odwoławczego, nie jest dopuszczalne, gdyż prowadziłoby do naruszenia fundamentalnej dla postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności.

W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...], skarżący: D. P., P. C. i G. P. wnieśli o stwierdzenie jej nieważności, względnie uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucili:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 138 § 2 oraz art. 15 k.p.a. poprzez procedowanie i uchylenie decyzji, w stosunku do której istniało domniemanie ostateczności potwierdzone klauzulą ostateczności nadaną w dniu [...] maja 2016 r. (tworzącą w myśl art. 217 § 1 k.p.a. domniemanie prawne), co w konsekwencji naruszyło zasadę trwałości decyzji administracyjnej i jako takie kwalifikuje zaskarżoną decyzję do stwierdzenia jej nieważności ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

art. 8 oraz 217 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równego traktowania wobec prawa, co w konsekwencji doprowadziło do stawiania w tożsamej sytuacji inwestora postępującego zgodnie z literą prawa, legitymującego się decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wraz z klauzulą ostateczności nadaną w dniu [...] maja 2016 r. (tworzącej w myśl art. 217 § 1 k.p.a. domniemanie prawne) - a zatem inwestorem posiadającym ostateczną decyzję z inwestorem realizującym obiekt budowlany bez wymaganych prawem dokumentów i pozwoleń, co z kolei narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej;

art. 128 oraz art. 63 § 2 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niewezwanie E.G. o sprecyzowanie czy jej "zawiadomienie" w rzeczywistości stanowi odwołanie od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., oraz sprecyzowania żądania ewentualnego odwołania w sytuacji, gdy treść rzeczonego "Zawiadomienia" może budzić uzasadnione wątpliwości,

art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a.:

- w związku z § 42 pkt 5a uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] maja 2016 r. poprzez niewyjaśnienie czy wskaźnik zabudowy został ustalony dla działki nr ew. [...] obręb [...] Zakłady [...] w jednostce ewidencyjnej [...] L. w sposób prawidłowy;

- w związku z § 3 pkt 19 oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nie wyjaśnienie czy projektowana antresola stanowi dodatkową kondygnację,

w sytuacji gdy organ odwoławczy dysponował całym materiałem dowodowym pozwalającym potwierdzić prawidłowy wskaźnik zabudowy dla planowanej inwestycji oraz fakt realizowania antresoli, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego materiału dowodowego.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 28 ust. 2 w związku z art. 2 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez mylne przyjęcie jakoby właściciele działek nr [...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] Zakłady [...] w jednostce ewidencyjnej [...] L.znajdowali się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji i, w konsekwencji, aby przysługiwał im przymiot strony;

art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z §13 a rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 22 września 2015 r., którym zmieniono rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przyjęcie, że brak jest możliwości (w sytuacji braku w projekcie) wezwania do uzupełniania projektu budowlanego w zakresie wskazania informacji o obszarze oddziaływania obiektu;

§ 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez niczym nieuzasadnione przyjęcie, jakoby definicja antresoli determinowała tworzenie otwartej przestrzeni, w której to nie ma możliwości wyodrębnienia odrębnych pomieszczeń, w sytuacji, gdy ustawodawca taką możliwość dopuszcza.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, a to skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zważyć na wstępie trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...], wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Na jego podstawie organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, uznając, że postępowanie przed tym organem było wadliwe, a z uwagi na popełnione nieprawidłowości, konieczny jest powrót sprawy do etapu I instancji.

Oceny tej nie sposób w okolicznościach sprawy uznać za prawidłową.

W pierwszej kolejności (i przed odniesieniem się do prawidłowości zastosowania w sprawie ww. art. 138 § 2 Kodeksu), zauważyć jednak należy, że Wojewoda [...] orzekając w II instancji nie wyjaśnił, czy pismo E. G., które to uznał za odwołanie, w rzeczywistości stanowiło wskazany środek zaskarżenia. Osoba ta nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji; w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. zatytułowanym "zawiadomienie" zawarła zaś swoje uwagi dotyczące przedmiotowej inwestycji. W żadnym miejscu tego pisma nie wskazała jednak na to, że kwestionuje wydane przez Starostę [...] pozwolenie na budowę, czy też inaczej: wnosi o uchylenie tego aktu. W żadnym miejscu swojego pisma, nie przywołała nawet ww. orzeczenia Starosty. Co więcej, w złożonym piśmie zapowiedziała jedynie kwestionowanie w przyszłości decyzji (określonej ogólnie) wydanej dla tej inwestycji, a to: w przypadku jej realizacji niezgodnie z planem miejscowym obowiązującym na tym obszarze. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wobec takiej treści omawianego podania, nie miał żadnych podstaw by uznać go za odwołanie. Dopiero sprecyzowanie tego pisma przez wnoszącą, i wyraźnie wskazanie w ten sposób, że stanowi ono odwołanie, uprawniałoby organ do dalszego procedowania w sprawie (a właściwie: do uruchomienia postępowania odwoławczego). Sąd zauważa jednocześnie, że instytucja odwołania, uregulowana w art. 128 k.p.a., jest względnie niesformalizowana co do formy i treści, w związku z tym za wystarczające uważane jest złożenie przez odwołującego się w ustawowym terminie pisma do właściwego organu, z którego wynika, że skarżący jest niezadowolony z treści otrzymanej decyzji administracyjnej. Niemniej, czynność procesowa, jaką jest wniesienie odwołania, aby mogła wywołać określony skutek prawny, musi spełniać określone, minimalne wymagania: co do formy, treści, terminy i trybu jej dokonania. O ile odwołanie nie wymaga więc szczegółowego uzasadnienia, o tyle musi z niego wynikać niezadowolenie z decyzji organu I instancji. To zaś zupełnie umknęło organowi odwoławczemu w niniejszej sprawie; umknęło także to, że o tym, jaki rodzaj pisma strona wnosi do organu, decyduje jej wola. W sytuacji zaś, gdy treść jej podania pozostaje nieprecyzyjna, organ ma obowiązek wyjaśnić powstałe wątpliwości. O charakterze żądania decyduje bowiem sama strona, a nie organ; to też oznacza, że w razie wątpliwości, co do charakteru żądania, organ jest zobowiązany wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Powinność owa wynika z zasad ogólnych postępowania określonych w art. 8 i art. 9 k.p.a., bowiem to na organie spoczywa obowiązek czuwania, aby strona z powodu nieznajomości prawa, czy też nieprecyzyjnego sformułowania swoich żądań, nie poniosła uszczerbku w dochodzeniu swoich racji.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że Wojewoda [...] w sposób nieuprawniony przyjął, że podanie E. G. z [...] kwietnia 2016 r. stanowi odwołanie. Ani ten organ, ani organ I instancji nie mogły (wobec treści tego pisma) nadać mu takiego charakteru. W tym przypadku, czego nie uczyniono naruszając art. 8 i art. 9 k.p.a., należało wezwać wnoszącą podanie o jego sprecyzowanie, i od tego też uzależnić dalsze czynności w sprawie.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że ocena Wojewody [...], wskazująca na konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest wadliwa, w części: niepełna, a jako taka: nie może być zaakceptowana.

Zważyć w tej materii należy, że zgodnie z ww. unormowaniem (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przeciwieństwie do art. 138 § 1 k.p.a., który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji, art. 138 § 2 k.p.a. upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej wyjątkowo, tj. tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z ww. unormowania wynika więc, że organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji formalnej - kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch ww. przesłanek. Przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. nawiązują zaś do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia merytoryczne załatwienie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wprawdzie bowiem postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji może być uzupełniony, niemniej organ odwoławczy może to uczynić jedynie w niezbędnym zakresie wyznaczonym treścią art. 136 k.p.a. W żadnym razie organ odwoławczy nie może jednak zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji. Powyższe oznacza, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego.

Sąd stwierdza, że stosując ten przepis, Wojewoda [...] nie wykazał konieczności wydania decyzji na jego podstawie.

I tak, zważyć trzeba, że organ ten zbyt pochopnie (bo bez dokładniej analizy i bez przeprowadzenia koniecznego postępowania wyjaśniającego) przyjął, że na etapie I instancji, nie zapewniono udziału wszystkim stronom postępowania. Wskazał na wadliwe ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji i pominięcie w efekcie w sprawie osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości o nr ew. [...], [...], [...], [...]i [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda w sposób arbitralny, bo bez dokładnej analizy m. in. projektu budowlanego, uznał, że ww. nieruchomości (w tym: E. G.), znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Dostrzec w tym miejscu trzeba, że w decyzji I instancji wskazano, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje tylko działkę inwestycyjną; w projekcie budowlanym w pkt 4.4. zawarto analizę dotyczącą obszaru oddziaływania obiektu (obejmującą usytuowanie miejsc postojowych i miejsc gromadzenia odpadów stałych, bezpieczeństwo przeciwpożarowe oraz analizę przesłaniania i nasłonecznienia), wskazując w efekcie, że obszar ten nie wykracza poza działkę inwestora. Organ odwoławczy mógł dokonać innej oceny w tej kwestii, niemniej -zdaniem Sądu- jeśli zajmuje stanowisko odmienne od organu I instancji, nadto – kwestionujące w istocie również to, wynikające z projektu budowlanego, winien przedstawić pełną analizę tego zagadnienia i przyjęty sposób rozumowania, z odniesieniem się do konkretnych przepisów prawa materialnego i rozwiązań projektu, z którymi wiąże swoje ustalenia co do obszaru oddziaływania inwestycji. Tymczasem, decyzja organu odwoławczego sprowadza się tylko do "stwierdzenia", że ww. nieruchomości objęte są obszarem oddziaływania inwestycji. Na tym też opiera się kolejne stwierdzenie organu odwoławczego, wskazujące na naruszenie sprawie art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., uzasadniające zastosowanie art. 138 § 2 tej ustawy. Wprawdzie można zgodzić się z organem odwoławczym, że naruszenie ww. przepisów Kodeksu, poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania, może uzasadniać wydanie decyzji kasacyjnej, bo na etapie postępowania odwoławczego tego rodzaju wada (z uwagi na zasadę dwuinstancyjności), nie może być konwalidowana; jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie na naruszenie tych przepisów należy uznać za co najmniej przedwczesne, wobec braku właściwej analizy wskazującej na to, że obszar oddziaływania inwestycji wykracza poza działkę inwestora. Stąd też powyższa kwestia nie mogła uzasadniać, zdaniem Sądu, zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a.

Podobnie należało ocenić pozostałe wady, na które wskazał organ odwoławczy stosując tenże przepis. Nie są one bowiem tego rodzaju, aby nie mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym. Nie ma przede wszystkim żadnych przeszkód do dokonania ponownego, tym razem w postępowaniu odwoławczym, sprawdzenia projektu budowlanego stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jak i art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zważyć przy tym raz jeszcze trzeba, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie znajduje zastosowania wtedy, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy został zgromadzony, a kwestią sporną będzie tylko jego ocena. Na tego rodzaju braki wskazał zaś Wojewoda orzekając kasacyjne w sprawie. Takie zaś uchybienia nie mogły być podtrzymane przez Sąd jako uzasadniające wydanie decyzji formalnej na etapie II instancji. Sąd stwierdza przy tym, że organ odwoławczy jest co do zasady instancją merytoryczną, a nie kontrolną. Dlatego też, uprawniony jest do skorzystania z regulacji art. 138 § 2 k.p.a. wyjątkowo, tj. tylko wtedy, kiedy organ I instancji nie wyjaśnił w ogóle sprawy lub istotnych jej okoliczności, a przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wskazuje, że w swej istocie to organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mogące mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Nie świadczy bowiem o tym, konieczność ponownej analizy projektu budowlanego w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy konieczność wyeliminowania z projektu budowlanego wszelkiego rodzaju wklejek, jak i nieautoryzowanych poprawek.

Ze wskazanych przyczyn, tj. wobec naruszenia art. 8 i art. 9 w zw. z art. 128 k.p.a., oraz art. 138 § 2 tej ustawy, Sąd uznał skargę za zasadną.

Orzekając ponownie w sprawie Wojewoda [...] zobligowany będzie do ustalenia charakteru podana E. G. z [...] kwietnia 2016 r., a następnie (w przypadku ustalenia, że stanowi ono odwołanie), zbadania interesu prawnego tej osoby w sprawie, z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Od wyjaśnienia tych kwestii, organ winien uzależnić dalsze czynności procesowe i rozstrzygnięcie, albowiem dopiero ustalenie, że odwołanie pochodzi od osoby mającej interes prawny (a przy tym -w przypadku strony pominiętej- zostało złożone w terminie otwartym dla strony postępowania biorącej w nim udział) umożliwia jego merytoryczne rozpatrzenie.

Z tych też powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.