Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 93/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art.  1 , art 6 ust 1 pkt 5, art 13 ust 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 par 1 pkt 1 i 3, aret 149 par 1 a, art 200, art 205 par 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi L.B. na bezczynność Stowarzyszenia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Stowarzyszenie [...] do rozpoznania pkt 1 wniosku skarżącej L.B. z [...] r. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami, II. stwierdza, że Stowarzyszenie [...] dopuściło się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Stowarzyszenia [...] na rzecz skarżącej L.B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] sierpnia 2022 r. L.B. zwróciła się do Stowarzyszenia [...] o udostępnienie informacji publicznej na wskazany adres mailowy, a mianowicie:

1)wniosków Fundacji [...] o udzielenie pomocy de minimis w latach 2019-2022;

2)sprawozdańFundacji [...] z wykorzystania środków uzyskanych w ramach pomocy de minimis jak w pkt 1.

Stowarzyszenie pismem z [...] września 2022 odmówiło udzielenia wyżej wymienionej informacji wyjaśniając, iż nie spełnia żadnego warunku wskazanego

w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.). W piśmie z [...] września 2022 r. L.B. wskazała, że stanowisko podmiotu zobowiązanego do udzielenia wyżej wymienionej informacji zawarte w piśmie z [...] września 2022 r. jest błędne. Jej zdaniem niewątpliwie Stowarzyszenie realizuje cele i zadania publiczne, co potwierdzają udzielone przez stowarzyszenie dotacje w ramach pomocy de minimis. W związku z powyższym ponownie wniosła, powołując się na art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym zakresie. Stowarzyszenie w odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...] września 2022 r. ponownie wyjaśniło, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej i jednocześnie wskazało, iż w zakresie pkt 2 wniosku Stowarzyszenie nie otrzymało żadnych sprawozdań od Fundacji [...]. Pismem z [...] czerwca 2023 r. L.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Stowarzyszenia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając mu naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie w terminie informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z [...] sierpnia 2022 r.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o: 1)zobowiązanie Stowarzyszenia do rozpatrzenia jej wniosku z [...] sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej;

2)stwierdzenie, że bezczynność Stowarzyszenia nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3)zasądzenie od Stowarzyszenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że żądane przez skarżącą wnioski nie stanowią informacji publicznej, a dotyczą indywidualnej sprawy konkretnego podmiotu. Wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej; wnioski bowiem nie zostały wytworzone i nie odnoszą się do władz publicznych czy podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Stowarzyszenie informowało skarżącą, iż jest ono jedynie partnerem w realizacji projektu "Ośrodek Wsparcia Ekonomii Społecznej" (OWES) i obowiązek informacyjno-promocyjny dotyczący udzielonej pomocy publicznej jest realizowany za pośrednictwem strony internetowej w postaci ogłaszanych list rankingowych udzielonych dotacji i wsparcia pomostowego. W związku z powyższym Stowarzyszenie nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej zgodnie z u.d.i.p. Ponadto Stowarzyszenie wskazało, iż Fundacja [...] nie składała żadnych sprawozdań z wykorzystanych środków w ramach pomocy de minimis. Z ostrożności procesowej podniosło również, że przy przyjęciu obowiązku udzielenia przedmiotowych informacji przez Stowarzyszenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka do uznania, iż dopuszczono się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Stowarzyszenie dwukrotnie odpowiadało bowiem na pisma skarżącej, co też zostało potwierdzone przez skarżącą w treści skargi.

W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2023 r. (data wpływu 28 listopada 2023 r. ) Stowarzyszenie wyjaśniło, że Stowarzyszenie na podstawie umowy partnerskiej z dnia [...] lutego 2018r. było partnerem na rzecz prowadzenia działalności OWES, który świadczył usługi wsparcia ekonomii społecznej. Zgodnie z umową Stowarzyszenie było odpowiedzialne m.in. za udzielania wsparcia finansowego i bez finansowego dla podmiotów społecznych oraz rozliczanie udzielonego wsparcia. Ponadto Stowarzyszenie wskazało, że dnia [...] lipca 2018 r.została zawarta jeszcze jedna umowa partnerska na rzecz realizacji projektu OWES, którego była stroną. Natomiast umowa o dofinansowanie projektu OWES pomiędzy Województwem (jako Instytucją Zarządzającą) a Stowarzyszeniem [...] (Beneficjentem) podpisana została [...] września 2018 r. Projekt realizowany był do 31 sierpnia 2023 r. Odnosząc się do oceny wniosku Fundacji [...] Stowarzyszenie podało, że ocena wniosków odbywało się po zakończeniu ogłoszonego naboru, na podstawie złożonych wniosków i biznesplanów, zgodnie z "Regulaminem udzielania bezzwrotnego wsparcia finansowego" na tworzenie nowych miejsc pracy w nowo utworzonych lub istniejących przedsiębiorstwach społecznych, bądź podmiotach ekonomii społecznej, wyłącznie pod warunkiem ich przekształcenia w przedsiębiorstwo społeczne, który określa szczegółowe zasady udzielania wsparcia finansowego (dotacji i wsparcia pomostowego uprawnionym podmiotom), zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego oraz wytycznymi horyzontalnymi. Do powyższego pisma Stowarzyszenie dołączyło wskazane powyżej umowy oraz regulamin. W piśmie procesowym z [...] września 2023 r. skarżąca podtrzymała żądania wskazane w skardze podkreślając, że wbrew twierdzeniom podmiotu zobowiązanego żądane przez skarżącą informacje niewątpliwe stanowią informację publiczną

w rozumieniu u.d.i.p. Złożony przez skarżącą wniosek nie dotyczy jej osoby i w żadnym zakresie nie ma na celu realizacji jej celów osobistych. Powołane zaś przez podmiot zobowiązany w odpowiedzi na skargę wyroki dotyczą całkiem innych stanów faktycznych, w tym w szczególności dotyczą żądania udzielenia informacji

wkonkretnych i indywidualnych sprawach wnioskodawców (wnioski o informacje "ad personam").

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Stowarzyszenia [...] w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, opisanego na wstępie.

Tryb i zasady rozpoznawania tego rodzaju wniosków określa u.d.i.p.

Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wobec powyższego w przypadku skargi na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18). Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie ustawy z dnia 13 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775; dalej jako k.p.a.). Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a.

Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację,w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów k.p.a. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem.

Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu, a nie tylko w sytuacji, gdy je wytworzyły.W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację (lub podjął inne ustawą określone czynności) we wskazanym ustawą terminie (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.).

W ocenie Sądu – wbrew stanowisku Stowarzyszenia - jest ono podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie w jakim realizuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Powyższe kryterium przedmiotowe odwołuje się do faktu uczestniczenia określonego podmiotu (ale też osoby fizycznej) czy jednostki organizacyjnej w procesie realizacji zadania publicznego i/lub wykonywania władztwa publicznoprawnego (bądź współuczestnictwa w jego wykonywaniu). Przy czym należy podkreślić, że oba kryteria nie muszą być zrealizowane kumulatywnie, co – jak wskazywano w kontekście zasady jawności działania władz (w związku z prywatyzowaniem jej zadań) i transparentności gospodarowania majątkiem publicznym – pozwala na pełniejszą realizację prawa dostępu do informacji publicznej. W związku z tym, za zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej może być zostać uznany bardzo szeroki krąg podmiotów, również przedsiębiorca prywatny (czy stowarzyszenie lub fundacja), jeżeli wykonuje (wykonywał) zadanie publiczne lub dysponuje (dysponował) majątkiem publicznym (por. A.Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, WKP 2023, t. 16 -17).

Z przedstawionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego dokumentów w postaci umów: z [...] lipca 2018 r. (k. 143-154) i [...] lutego 2018 r. (k. 84- 92), zawartych na podstawie art. 33 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz.U z 2016 r., poz. 217 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 818; dalej jak u.z.r.p.) wynika, że skarżone Stowarzyszenie jest jednym z trzech partnerów realizujących projekt "Ośrodek Ekonomii Społecznej" w ramach "Regionalnego Programu Operacyjnego 2020". Na projekt ten uzyskano dofinansowaniez Europejskiego Fundusz Społecznego (EFS) oraz z budżetu państwa na podstawie umowy z dnia [...] września 2018 r. zawartej przez Stowarzyszenie [...] (działającego na rzecz partnerów) z Województwem (k. 112 i nast.). Celem tego projektu było m.in. udzielanie bezzwrotnego wsparcia finansowego na tworzenie nowych miejsc pracy w nowo utworzonych lub istniejących przedsiębiorstwach społecznych, bądź podmiotach ekonomii społecznej (zob. regulamin udzielania tego wsparcia k. 96 i nast.). W ramach tego partnerstwa to skarżone Stowarzyszenie zajmowało się przyznawaniem wsparcia finansowego (§ 4 pkt III lit. e umowy z [...] lutego 2018 r. - k. 84).

Analiza powyższych dokumentów wskazuje, iż Stowarzyszenie w ramach wspomnianego partnerstwa realizowało zadania polegające na rozwoju sektora ekonomii społecznej w regionie [...] przez podejmowanie działań mających na celu integrację oraz reintegrację społeczną i zawodową osób i rodzin zagrożonych wykluczeniem społecznym, które są wspierane przez samorząd województwa (zob. art. 21 pkt 4a i 21a ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – tekst jedn.Dz.U. z 2023 r. poz. 901, od 20 października 2022 r. również art. 29 i 59 ustawy z 5 sierpnia 2022 r. o ekonomii społecznej - Dz.U. z 2023 r. poz.1287). Powyższe zadanie nosi cechy zadania publicznego, jeśli się zważy na powołane przepisy oraz przyjęte w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie tego pojęcia. Wskazuje się bowiem, iż w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.chodzi o zadania, które mają charakter powszechny i użyteczny dla dobra ogółu, służą osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (nie służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb ograniczonej liczby osób), są lub były realizowane w sposób ciągły, efekty ich realizacji są dostępne publicznie (por. wyrok NSA z 23 września 2022 r., III OSK 1972/21,A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, ibidem).

Ponadto niewątpliwie skarżone Stowarzyszenie dysponowało majątkiem publicznym (tj. środkami z EFS i dotacją celową z budżetu państwa), a jego rola, przynajmniej w zakresie będącym przedmiotem zainteresowania skarżącej, sprowadzała się w istocie do redystrybucji tych środków na rzecz przedsiębiorstw społecznych i podmiotów ekonomii społecznej.

Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacji

o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartąw art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna".

Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym.

Sprawą publiczną jest zatem udzielanie pomocy publicznej, gdyż jest to pomoc finansowana ze środków budżetowych, w tym także pozyskanych z funduszów unijnych. Zatem informacją publiczną będą wszelkie informacje związane z procedurą dotyczącą rozdysponowania takich środków, a także kontrolą ich wykorzystania zgodnie z warunkami udzielonej pomocy. Przy czym taki wniosek wynika z treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w zestawieniu z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., określającym, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publiczny. Dotyczy to samego wniosku o pomoc, jak również ewentualnych sprawozdań składanych w związku z wykorzystaniem tej pomocy.

Sąd nie podziela przy tym stanowiska Stowarzyszenia, iż z samego faktu, że żądane przez skarżącą pisma są dokumentami prywatnymi można wywodzić, że nie stanowią tym samym informacji publicznej. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, żenie budzi wątpliwości okoliczność, że wnioski i inne dokumenty przedkładane przez wnioskodawców lub beneficjentów w ramach procedury przyznawania pomocy publicznej, które nie spełniają wymogów określonych w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., mają charakter prywatny. Jednakże okoliczność, że dokument prywatny jako taki nie stanowi informacji publicznej nie oznacza, że nie może on zawierać określonych informacji publicznych. Należy bowiem odróżnić pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest pewnym komunikatem, wiedzą o jakimś fakcie. Natomiast nośnikiem, na którym taka informacja jest utrwalona może być papier lub środki elektroniczne przechowujące dokonane na nich zapisy. Zatem także dokumenty prywatne mogą, choć nie muszą, zawierać informację publiczną. Wprawdzie stanowią one określony zbiór danych wytwarzanych przez dany podmiot, który nadal pozostaje jego dysponentem, to jednak z uwagi na fakt, że zostają złożone w celu uzyskania dofinansowania ze środków publicznych i stanowią podstawę ich przyznania, mogą zawierać określone informacje publiczne, gdyż mogą dotyczyć mechanizmów i reguł rządzących przyznaniem pomocy ze środków publicznych (por. wyroki NSA: z 18 października 2018 r., I OSK 930/13, z 7 sierpnia 2014 r., I OSK 2799/13). Zatem organ nie może odmówić udzielenia żądanej informacji tylko z tego powodu, że dysponuje dokumentami prywatnymi, lecz winien ustalić, które z zawartych w tych dokumentach informacje są informacją publiczną, a które dotyczą wyłącznie wnioskodawcy i nie mają wpływu na mechanizmy przyznania pomocy. Przy czym nawet w przypadku, gdy informacje zawarte w dokumentach prywatnych mają charakter informacji publicznej, nie oznacza to, że organ zobowiązany jest jej udzielić. O ile bowiem uzna, że zachodzą przesłanki zawarte w art. 5 u.d.i.p. może odmówić jej udostępnienia poprzez wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2023 r., III OSK 3268/21), jednakże pozostaje to poza zakresem badania w niniejszej sprawie.

Wskazać ponadto należy, że nie miał zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 36 ust. 6 u.z.r.p., zgodnie z którym dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców nie podlegają udostępnieniu przez właściwą instytucję w trybie przepisów u.d.i.p. Adresatem tego przepisu są bowiem właściwe instytucje (tj. instytucja wdrażająca, pośrednicząca, zarządzająca – art. 2 pkt 9-11), a nie beneficjent Ponadto przepis ten odnosi się do dokumentów składanych w ramach procedury wyboru projektów, a nie wniosków na etapie realizacji projektu, jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Zwrócić również należy, że powołany art. 36 ust. 6u.z.r.p. stanowi wyjątek od zasady udostępniania informacji publicznej wynikającej z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, a zatem nie powinien być wykładany rozszerzająco (exceptiones non suntextendendae) na przypadki wprost w nim niewskazane w drodze wykładni per analogiam.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za błędne stanowisko Stowarzyszenia, iż nie ma do niego zastosowanie u.d.i.p. w odniesieniu doinformacji żądanych we wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2022 r.

Ponieważ żądana przez skarżącą informacja publiczna nie została jej udostępniona w zakresie wskazanym w pkt 1 wniosku wcale, a w zakresie wskazanym w pkt 2 wniosku po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (dopiero w piśmie [...] września 2022 r.), organ tym samym dopuścił się bezczynności, co zostało stwierdzone zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt II wyroku. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia pkt 1 wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2022r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami(pkt I sentencji wyroku).

Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek

z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por.

B. Adamiak i J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 1998, s. 808-812). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Zdaniem Sądu nie mamy do czynienia z takim przypadkiem. Na taką ocenę przede wszystkim wpływa fakt, że niezałatwienie wniosku w terminie wynikało z błędnej oceny stanu prawnego sprawy, nie było natomiast wynikiem złej woli lub lekceważącego stosunku do sprawy. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Wobec tego, iż Stowarzyszenie poinformowało skarżącą we wspomnianym powyżej piśmie z [...] września 2022 r., że Fundacja [...] nie składała żadnych sprawozdań z wykorzystanych środków de minimis, to należało uznać, że w tym zakresie odpowiedziało na wniosek skarżącej z [...] sierpnia 2022 r. W konsekwencji nie było podstaw do zobowiązywania Stowarzyszenia do załatwienie wniosku w tej części. Wtym zakresie skarga podlegałazatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III wyroku).

Jako, iż skarga zostaław dużej mierze uwzględniona Sąd - na podstawie art. 200 w zw.z art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt IV wyroku), które sprowadzają się do:

1. wpisu od skargiw wysokości 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535);

2. wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265);

3. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.