Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 396/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.24c ust.6
journal: Dz.U. 2023 poz 537
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j.)
article: art.50 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr R.RZT.70.21.2024 w przedmiocie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi H. Sp. z o.o. w [...] (dalej: Spółka/Skarżąca) do tut. Sądu jest decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ) z dnia 16 kwietnia 2024 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy Miasto [...] na okres 3 lat. Podstawa prawną wydanej decyzji były m.in. przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2021r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 537 ze zm. – dalej: u.z.z.w.)

Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zrzucając naruszenie:

a) przepisów art. 20 ust. 2-5 u.z.z.w.

b) przepisów paragrafów: 6,7,8,11,12,13, 14, 3 ust. 1 pkt d Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzania ścieków.

c) przepisu art. 107 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia decyzji w zakresie przesłanek ustalenia treści taryfy wskazanych w przepisach z punktu a i b powyżej.

W uzasadnieniu wskazano, że Skarżąca posiada interes prawny we wniesieniu skargi zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a). Zatwierdzona przez organ taryfa to ceny i stawki opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Taryfa determinuje zatem wysokość zobowiązania finansowego Skarżącej w stosunku do przedsiębiorstwa komunalnego tj. M. Sp. z o.o. Skarżąca jako zakład przetwórstwa owoców i warzyw ponosi koszty dostaw wody i odprowadzania ścieków. Ponoszenie wskazanych kosztów jest niezbędne w branży przetwórstwa owoców i warzyw. Taryfa stanowi podstawę do rozliczeń Skarżącej z M.. Decyzja zatwierdzająca taryfę władczo oddziałuje na kształt rozliczeń za usługi ze sfery publicznej. Skarżąca ma siedzibę w [...] i tym samym jest odbiorcą usług objętych taryfą. W związku z powyższym objęte skargą uregulowanie dotyczy bezpośrednio sytuacji prawnej Spółki jako adresata decyzji zatwierdzającej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

W dalszej części skargi Spółka wskazała na niewłaściwą, jej zdaniem, kwalifikację odbiorców usług do grup taryfowych, niekorzystną w stosunku do poprzednio obowiązującej taryfy, zwłaszcza wobec Skarżącej. Zarzuciła brak uwzględnienia kryteriów wynikających z powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej i niepełne uzasadnienie decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 22 października 2024r. Skarżąca rozwinęła argumentację dotyczącą wadliwości zatwierdzonej taryfy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie, a kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga jest niedopuszczalna z uwagi na brak interesu prawnego Skarżącej w zaskarżeniu decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Rzeszowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 kwietnia 2024 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy Miasto [...] na okres 3 lat

Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pod pojęciem "interes prawny" należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Mieć interes prawny to coś więcej niż mieć interes faktyczny w sprawie. Interes prawny musi wynikać z norm prawa materialnego, regulujących określoną sferę stosunków społecznych. Natomiast z interesem faktycznym mamy do czynienia wtedy, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. np. postanowienie NSA z dnia 2 września 2014 r., sygn. II OZ 819/14). Interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (postanowienia NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. II GW 13/11; z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. II GW 15/11). Interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym ma ten podmiot, na którego sferę prawną wpłynie w sposób bezpośredni wynik tego postępowania, nie zaś podmiot, dla którego wynik ten z innych powodów ma znaczenie (postanowienie NSA z 13 czerwca 2012 r., sygn. II GZ 196/12).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że Spółka nie ma legitymacji do złożenia niniejszej skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a., zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Dla złożenia skargi do sądu administracyjnego, strona skarżąca musi mieć zatem interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Bezsporne jest, że Skarżąca nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym z wniosku M. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy Miasto [...] na okres 3 lat. Postępowanie to toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2021r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2023r., poz.537 ze zm.). Przepis art.24c ust.6 tej ustawy stanowi, że stronami postępowań w sprawach wydania decyzji, o których mowa w ust.2-4 są przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz właściwy wójt (burmistrz, prezydent miasta). Jeżeli przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest gminną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, stroną postepowania jest wyłącznie to przedsiębiorstwo.

Powyższe uregulowanie wyznacza krąg osób będących stronami postępowania w sprawie dotyczącej zatwierdzenia taryfy, lecz nie wyklucza to możliwości wniesienia skargi na wydaną decyzję, o ile przez to naruszony został przepis prawa materialnego, który chroni indywidualną sferę praw i obowiązków podmiotu skarżącego.

W niniejszej sprawie skarżąca wywodziła swój interes prawny z normy art.50 § 1 P.p.s.a, powołując się na niekorzystne dla niej skutki finansowe związane z wejściem w życie nowej taryfy. Cytowany wyżej przepis nie może jednak być samoistną podstawą wywodzenia interesu prawnego, nie jest bowiem normą prawa materialnego chroniącą indywidualną sferę praw i obowiązków Skarżącej. Wskazuje on jedynie ogólnie krąg osób uprawnionych do wniesienia skargi. Natomiast podnoszone przez Skarżącą niekorzystne oddziaływanie wydanej decyzji na jej sytuację z uwagi na to, że jest odbiorcą usług objętych taryfą, może stanowić najwyżej o naruszeniu jej interesu faktycznego (zwiększenie obciążeń finansowych w rozliczeniach za wodę i odbiór ścieków), który jednak nie może być utożsamiany z interesem prawnym i nie legitymuje do wniesienia skargi.

Pomimo że skarga okazała się niedopuszczalna z uwagi na brak interesu prawnego strony skarżącej, to podlega oddaleniu, a nie odrzuceniu. O tym bowiem, czy wnoszący skargę ma interes prawny, sąd może zdecydować dopiero w wyniku merytorycznego rozpoznania skargi (postanowienie NSA z dnia 6 października 2006 r., II FSK 1250/05, i wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., II OSK 1397/09, LEX nr 746508).

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.