Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 84/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 , 144
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi K. M. i J. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 26 października 2023 r. znak WOB.7722.22.2023.JKUR w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. M. i J. M. (dalej: skarżący) jest postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 26 października 2023 r. znak WOB.7722.22.2023.JKUR w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.

W stanie faktycznym sprawy postanowieniem nr 213/2022 z 27 grudnia 2022 r. znak PINB.5160.115.2022.ŁN Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wstrzymał budowę budynku rekreacyjnego pod wynajem pod nazwą działalności "[...] dwukondygnacyjnego o wymiarze w rzucie 6,2x8,6 m wraz z infrastrukturą techniczną, zlokalizowanego na działce nr [...] w Ł. , zrealizowanego przez inwestorów K. i J. M. z naruszeniem Prawa budowlanego, tj. bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ wskazał, że w związku z zawiadomieniami osoby prywatnej przeprowadził czynności wyjaśniające i kontrolę w terenie. Ustalono, że budynek posiada dwie kondygnacje użytkowe, jest w stanie wykończonym i posiada pełną instalację wewnętrzną z przyłączami oraz urządzony i zagospodarowany teren wokół z wjazdem z drogi oraz miejscami parkingowymi. W obszarze wydzielonym pod murkiem umieszczone były balia kąpielowa z kociołkiem oraz grill. Obok budynku przepływa potok górski i strefa ta jest dodatkowo zagospodarowana nasypem obłożonym narzutem skalnym. Mimo wezwania i prób kontaktu telefonicznego, zarządca budynku nie wyjaśnił okoliczności powstania budynku. W sprawie ustalono, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest K. M.. Za strony postępowania uznano również właścicieli działek sąsiednich w bezpośrednim otoczeniu budynku, tj. nr [...] oraz zarządców działek drogowej [...] i cieku wodnego nr [...]. Za inwestorów uznano małżeństwo skarżących. Przedmiotowa działka stała się własnością skarżącej w 2018 r. Według danych mapowych zawartych w geoportalu powiatowym i małopolskim z 2014 r. widoczny jest mały obiekt budowlany. W zasobach elektronicznych mapowych powiatu oraz kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do zgłoszenia robót remontowych, widnieje obrys małego obiektu o wymiarach 3x5 m. Inwestorzy dokonali w marcu 2017 r. zgłoszenia robót budowlanych obejmujących remont istniejącego budynku letniskowego. W treści zgłoszenia opisano zakres robót, w tzw. istniejącym budynku letniskowym. Dokonana analiza mapowa dotychczasowej lokalizacji budynku nie odpowiada lokalizacji usytuowania obecnemu budynkowi, posiadającemu wymiar 6,2x8,6 m. Budynek o takiej powierzchni zabudowy (53,32 m2) wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Według informacji uzyskanych ze starostwa powiatowego, inwestorzy nie występowali z wnioskiem o pozwolenie, tylko dokonali zgłoszenia wyłącznie w zakresie remontu istniejącego budynku o wymiarze 3x5 m. Organ dodał, że niniejsze postanowienie stanowi pierwszy z kroków w postępowaniu legalizacyjnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Podnieśli, że organ błędnie uznał za strony postępowania inne podmioty, ponieważ wydanie postanowienia czy decyzji pozostaje bez wpływu na sytuację tych osób. Dodali, że organ przyjął "na wiarę" okoliczności przedstawione przez osoby trzecie.

Postanowieniem z 26 października 2023 r. organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zaklasyfikował obiekt jako "budynek rekreacyjny pod wynajem", zaś pojęcie "budynku rekreacyjnego" nie jest znane ustawie Prawo budowlane. Jest tam mowa natomiast o "budynku rekreacji indywidualnej". Organ wskazał, że co do zasady podziela stanowisko, że skarżący wykonali roboty polegające ba budowie budynku zupełnie odrębnego od budynku objętego zgłoszeniem, jednak w sprawie poczynione winny być jeszcze dodatkowe ustalenia. Obiekt będący przedmiotem zgłoszenia i obiekt niniejszego postępowania różnią się między sobą wymiarami oraz lokalizacją, co przesądza, iż te dwa obiekty są od siebie zupełnie odrębne. Powyższe potwierdzają także wydruki z ogólnodostępnego elektronicznego portalu Małopolskiej Informacji Przestrzennej z lat 2009, 2018, 2019/2021, 2022. Ponadto w aktach organu I instancji zalegają wydruki korespondencji e-mail pomiędzy pracownikiem Starostwa a osobą posiadającą wiedzę w sprawie, które zdają się potwierdzać wnioski wyciągnięte przez organ z zebranego jak do tej pory materiału dowodowego. Mianowicie w wiadomości e-mail z dnia 31 marca 2022 r. wskazano "(...) przecież kilka lat temu była tam malutka bacówka na kilka metrów kwadratowych a dziś stoi ze trzy razy większy normalny dom piętrowy na skarpie (...). To widać na geoportalu (niżej) czy mapach googla co było a co jest (...) to żaden remont bo tam nowy dom postawili, dużo większy".

Organ podzielił opinię, że budowa wymagała uprzedniego pozwolenia na budowę w drodze decyzji. Jednak PINB zaniechał wystąpienia do właściwego starostwa powiatowego o udzielenie informacji czy dla przedmiotowej działki były wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę, bądź też przyjęto zgłoszenie zamiaru wykonania robót budynku rekreacji indywidualnej. Organ I instancji wystąpił jedynie o kopie akt zgłoszenia remontu z 2017 r. Zdaniem MWINB, organ I instancji powinien dysponować jednoznaczną informacją, z której wynikałoby, że inwestorzy nie legitymują się pozwoleniem na budowę.

Kolejno ze skarżonego postanowienia nie wynika co organ rozumie pod pojęciem "infrastruktura techniczna", zaś powinien to precyzyjnie oznaczyć.

Dalej organ II instancji wskazał, że skoro roboty budowlane zostały zakończone, to adresatem nakazów i zakazów powinien być właściciel obiektu. Organ zwrócił uwagę na brak określenia adresata obowiązku. Wykaz stron zawiera informację komu organ zamierza doręczyć postanowienie i nie można z niego wyciągnąć dalej idących wniosków. Brak oznaczenia adresata nakazu wstrzymania robót budowlanych w sposób rażący narusza art. 52 P.b. i stanowi podstawę do uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Odnosząc się do kwestii kręgu stron organ dodał, że krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu winien z zasady obejmować inwestora obiektu, właścicieli nieruchomości zabudowanych spornym obiektem, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich, których prawa i obowiązki mogą być kształtowane w efekcie objęcia tych gruntów sferą oddziaływania obiektu będącego przedmiotem postępowania. W ocenie organu PINB zasadnie zaliczył do kręgu postępowania inwestorów - J. M. oraz K. M., właścicielkę działki ewid. nr [...], na której usytuowany jest obiekt postępowania - K. M. oraz właściciela działki ewid. nr [...] - J. K. (jak wynika z akt sprawy sporny obiekt usytuowany jest w odległości 2,6 m 1,2 m od rzeczonej działki zatem w sposób bezsprzeczny może wpływać na uprawnienia właścicielskie dot. tej działki, w tym ograniczać ewentualne prawo do jej zabudowy).

Ponadto za strony uznano właścicieli działek nr [...], [...] oraz [...]. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej usytuowany jest w zbliżeniu do cieku wodnego przebiegającego przez działkę ewid. nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, a będącej we władaniu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, zatem nie można wykluczyć, że obiekt postępowania nie będzie w żaden sposób oddziaływać na ww. działkę ewid. nr [...], a zwłaszcza na zlokalizowany na niej ciek wodny. Niemniej jednak organ I instancji zaniechał dokonania samodzielnych pomiarów odległości przedmiotu postępowania od działki ewid. nr [...], co nie pozwala zająć jednoznacznego stanowiska w przedmiocie czy działka ewid. nr [...] znajduje się w sferze oddziaływania przedmiotu postępowania, a zatem czy jej właścicielom przysługuje status strony w postępowaniu. Z kolei działka ewid. nr [...] stanowi działkę drogową - ul. [...] będącą własnością Gminy Ł. [...] Jak wynika z protokołu z czynności kontrolnych z dnia 27 września 2022 r. przedmiotowy budynek jest usytuowany w odległości 4,8 m od działki drogowej nr [...]. Z dokumentacji zdjęciowej wynika, że przy krawędzi jezdni drogowej wykonany jest drewniany płot oraz odwodnienie (k. 27 akta PINB oraz 7 akta PINB). Ponadto, wobec nieustalenia statusu przedmiotowej drogi, nie można stwierdzić czy obiekt postępowania nie narusza przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 645 z późn.zm., dalej: udp) co do odległości obiektów budowlanych przy drogach (art. 43 udp), w ten sposób pośrednio negatywnie oddziałując na działkę ewid. nr [...] - działkę drogową. Ponadto, jeśli pod pojęciem infrastruktura techniczna użytym w sentencji skarżonego postanowienia należy rozumieć także mur oporowy to zauważyć należy, że z wydruków z portalu Google Maps zalegających w aktach sprawy wynika, że rzeczony mur jest usytuowany w znacznym zbliżeniu do krawędzi drogi. Z kolei co do działki ewid. nr [...] tut. organ wskazuje, że organ I instancji nie czynił ustaleń co do odległości budynku rekreacji indywidualnej od tejże działki, a z akt sprawy wynika, że na tejże działce usytuowany jest w granicy murek oporowy oraz grill i bania kąpielowa, których to charakter nie został wyjaśniony przez PINB. Powyższe okoliczności warunkują czy właścicielowi działki ewid. nr [...] przysługuje status strony, nadmienić jedynie należy, że właścicielem tej działki jest skarżąca. Organ odwoławczy również wskazał, że prawidłowe oznaczenie stron powinno brzmieć: Gmina Ł. [...] (a nie Wójt Gminy) i Skarb Państwa reprezentowany przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie (a nie RZGW w Krakowie).

Końcowo organ II instancji zauważył, że w zaskarżonym postanowieniu niezasadnie przyjęto kategorię XIV na potrzeby wyliczenia opłaty legalizacyjnej. Prawidłowa kategoria to III – inne niewielkie budynki, jak domy letniskowe. Opłata powinna więc wynosić 25 000 zł, a nie 375 000 zł.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia organ II instancji zaakcentował, że skarżący nie odpowiedzieli na wezwania do wyjaśnienia stanu faktycznego.

W skardze na powyższą decyzję skarżący podnieśli zarzuty naruszenia:

a) art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) poprzez dokonanie błędnej wykładni wskazanego przepisu z tym skutkiem, iż w sposób nieuzasadniony uznano za strony prowadzonego postępowania właścicieli sąsiadujących działek, a to pomimo że z uwagi na zakres realizowanej zabudowy nie można mówić o istnieniu jakiegokolwiek oddziaływania na przedmiotowe nieruchomości, stąd krąg stron w postępowaniu winien zostać ograniczony zamiast jego rozszerzania,

b) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia, które w ramach uzasadnienia zawiera stwierdzenie wskazujące bezsprzecznie na tego rodzaju okoliczność, iż doszło do zrealizowania całkowicie nowego obiektu budowlanego, podczas gdy na potwierdzenie stwierdzeń organu nadzoru budowlanego II instancji nie sposób uświadczyć w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów owe ustalenie potwierdzających, co skłania do przyjęcia, iż mamy do czynienia z ustaleniem o czysto hipotetycznym charakterze.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący powołali się na poglądy doktryny i judykaturę i podkreślili, że zgodność zaskarżonego postanowienia winna zostać oceniona właśnie z uwagi na staranność, sprawiedliwość prowadzonego postępowania i zasadę legalizmu. Zarzutem o podstawowym znaczeniu jest całkowicie nieuprawnione rozszerzenie poprzez uznanie kręgu stron postępowania jako właścicieli działek sąsiadujących, co jest o tyle trudne do zaakceptowania, gdyż przedmiotowa zabudowa nie oddziałuje i nie oddziaływała w najmniejszym stopniu na żadną z nieruchomości sąsiednich. Tym samym nie istnieje jakikolwiek przepis prawa materialnego, który mógłby stanowić podstawę do uznania za stronę prowadzonego postępowania właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działka, której dotyczy postępowanie.

Skarżący nie zgadzają się z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnoszącymi się do kwestii związanych z koniecznością skierowania postępowania wyjaśniającego, a to w celu dalszego rozszerzania kręgu stron postępowania o kolejne podmioty. W tym stanie rzeczy jeżeli już przedmiotem ewentualnych czynności wyjaśniających ma być zagadnienie związane z prawidłowością ustalenia kręgu podmiotów będących stronami, to w tym wypadku wyłącznie w celu ograniczenia kręgu podmiotów wyłącznie do inwestora, właściciela działki na której zostały wykonane zakwestionowane prace. Skarżący nie zgadzają się ze stwierdzeniem, iż w sprawie doszło do realizacji całkowicie nowego zamierzenia inwestycyjnego, a tego rodzaju stwierdzenia stanowią okoliczność nie znajdującą najmniejszego potwierdzenia w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie winno zostać ocenione, jako dowolne, gdyż rozstrzygające o okolicznościach, co do których zgromadzone dowody nie pozwalają na zajęcie stanowiska w sprawie, a w szczególności tak radykalnego jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd podziela stanowisko organów, że obiekt objęty zgłoszeniem przyjętym bez sprzeciwu w 2017 r. i obiekt, będący przedmiotem niniejszego postępowania ([...]), to dwa odrębne obiekty. O powyższym przesądzają istotnie odmienne wymiary obu obiektów (3x5 m oraz 6,2x8,6m), a zatem znacznie rozbieżna powierzchnia zabudowy (15 m2 i 53,32 m2), a także inna lokalizacja obiektów ustalona w związku z odmienną odległością od działki drogowej (7 m i 4,8 m). Należy zauważyć, że ustalenia organów w tym zakresie zostały oparte o bogaty materiał dowodowy zgormadzony w aktach sprawy, tj. informacje od osoby trzeciej, zdjęcia z ogólnodostępnych portali internetowych, informacje z ewidencji gruntów i budynków i ksiąg wieczystych, treść ogłoszeń i galeria zdjęć ze strony promującej [...] jako domek pod wynajem, a przede wszystkim protokołu kontroli wykonanej w terenie na miejscu w dniu 27 września 2022 r. Materiał ten został zgromadzony mimo bierności dowodowej skarżących. Stanowisko zaprezentowane w skardze ogranicza się do wyrażenia sprzeciwu wobec ustaleń organu, za czym jednak nie idzie żadna konkretna argumentacja skarżących. W tym stanie rzeczy nie sposób stwierdzić, że trafne jest stanowisko skarżących o braku podstaw do czynienia przez organy oceny w przedmiocie realizacji nowego obiektu budowlanego. Istotnie takich podstaw sami skarżący nie dostarczyli, jednak zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zatem organy nie tylko mogły, ale i były zobowiązane wyciągnąć wnioski na podstawie ustaleń poczynionych przez nie z urzędu.

Jak zaś stanowi art. 29 ust. 1 pkt 2a upb w brzmieniu z 2017 r., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2. Trafna jest ocena dokonana przez organ II instancji, że w powyższych okolicznościach fakt dokonania zgłoszenia remontu budynku letniskowego ma znaczenie kontekstowe, ale nie przesądzające dla prowadzenia postępowania w sprawie zrealizowania bez pozwolenia na budowę budynku [...]. Punktem wyjścia dla prowadzenia postępowania w tym przedmiocie winno być ustalenie czy rzeczywiście właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wydał decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla [...]. Wobec bierności skarżących, którzy na taką decyzję się nie powołują i takiej decyzji nie przedłożyli do akt niniejszego postępowania, organ I instancji powinien wystąpić do właściwego starostwa powiatowego, aby rozstrzygnąć czy inwestorzy legitymują się taką decyzją. Zaniechanie to stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Należy dodać, że w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji skarżący – mimo poinformowania przez organ o takiej możliwości – nie wypowiedzieli się na temat zebranego materiału dowodowego i nie przedłożyli żadnej informacji na temat pozyskania przez nich decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyną formą aktywności skarżących była prośba o przedłużenie terminu do złożenia dokumentacji do 18 listopada 2022 r. i do 17 grudnia 2022 r., co zostało im umożliwione, jednak czego nie uczynili. Warto jednak zwrócić uwagę, że nie sposób spodziewać się, aby skarżący dostarczali dowodów na swoją niekorzyść. Z braku aktywności procesowej skarżących nie można wyprowadzić kategorycznego wniosku, że nie uzyskali oni pozwolenia na budowę. Jednoznacznym potwierdzeniem tego faktu byłoby pozyskanie przez organ stosownej informacji od organu administracji architektoniczno-budowlanej, na co wskazano powyżej. Przez wzgląd na pierwotny charakter ustalenia czy inwestorzy legitymują się pozwoleniem na budowę dla [...] względem kolejnych kroków w postępowaniu, należy podzielić opinię organu II instancji, że brak tego ustalenia na etapie postępowania przed organem I instancji powoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy organ II instancji miał prawo wydać rozstrzygnięcie kasacyjne w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a.

Powodem uzasadniającym uchylenie postanowienia organu I instancji były również brak określenia adresata sformułowanego obowiązku, czego wprost wymaga art. 52 Prawa budowlanego, jak również odmienne od organu I instancji przyjęcie przez organ odwoławczy wysokości opłaty legalizacyjnej. Skarżący nie zakwestionowali prawidłowości ustaleń organu II instancji w tym zakresie. Co więcej, niezaakceptowanie stanowiska organu II instancji o kwalifikacji budynku do kategorii III zamiast XIV stanowiłoby orzeczenie na niekorzyść skarżących, wbrew art. 134 § 2 P.p.s.a., przez wzgląd na to, że przyjęta przez organ II instancji wysokość opłaty legalizacyjnej jest piętnastokrotnie niższa od kwoty przyjętej przez organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie rozszerzania kręgu stron postępowania Sąd uznał, że są one nieuzasadnione. Przede wszystkim – wbrew twierdzeniom skargi – organ II instancji nie dokonał rozszerzenia kręgu stron postępowania. Lektura uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do konstatacji, że organ odwoławczy kazał ponownie przeanalizować krąg stron, udzielając wskazań co do dalszego postępowania organowi I instancji. Argumentacja skarżących w tym zakresie pozostaje zatem w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy. Wbrew stanowisku skarżących, pogląd organu II instancji nie prowadzi do rozszerzenia kręgu stron postępowania, a wręcz przeciwnie – przez wzgląd na podanie w wątpliwość uzasadnienia dla uznawania za strony postępowania właścicieli działek nr [...], [...] i [...], może doprowadzić do ograniczenia kręgu stron postępowania, czego domagają się skarżący lub co najwyżej – przyjęcia kręgu stron w dotychczasowym zasięgu. Trzeba mieć na względzie, że skarżący na żadnym etapie: ani w toku postępowania administracyjnego, ani w złożonym zażaleniu, ani w skardze do sądu nie podnoszą żadnych okoliczności uzasadniających ich stanowisko, że brak jest oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Tym samym ich wywody w tym zakresie pozostają gołosłowne, a usiłowania podważenia ustaleń dokonywanych przez organy są – jak dotąd – bezskuteczne. Konstatacja ta pozostaje aktualna dla całej skargi – w lwiej części stanowi ona bowiem zacytowanie fragmentów z judykatów sądowoadministracyjnych, z wyrażeniem dezaprobaty dla zaskarżonego rozstrzygnięcia, jednak bez powołania się na konkretne okoliczności sprawy i argumenty popierające ich stanowisko. Skarżący wyrażają kategoryczne przekonanie, że stanowiska organu "nie znajdują najmniejszego potwierdzenia w aktach sprawy", jednocześnie próżno szukać jakiegokolwiek odniesienia się do tych akt przez skarżących.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.