Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 416/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i decyzję II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1232/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr SKO-4105/18/2022 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 777 (siedemset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 30 listopada

2022 r., sygn. akt II SA/Rz 1232/22, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]

z 4 sierpnia 2022 r. nr SKO-4105/18/2022 w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżona decyzja została wydana w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 53/22, którym Sąd I instancji po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej jako: "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 1 grudnia 2021 r. nr SKO.4105/34/2021 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję.

Uchylona decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia na decyzję Marszałka Województwa Podkarpackiego z 30 września 2021 r. nr OR-II.1431.139.2021.TD. Tą ostatnią decyzją organ I instancji odmówił Stowarzyszeniu, żądanej jego wnioskiem informacji publicznej (z 31 lipca 2021 r., złożonym za pośrednictwem platformy e-puap) w części dotyczącej udostępnienia listy nagród przyznanych pracownikom Urzędu Marszałkowskiego [...], z wyłączeniem stanowisk usługowych i technicznych w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 - 2020 r. z uwzględnieniem imion i nazwisk nagrodzonych urzędników, zajmowanego stanowiska w momencie przyznania nagrody, kwoty oraz uzasadnienia jej przyznania.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przekazanie informacji dotyczących listy nagród przyznanych pracownikom urzędu w formie żądanej przez Stowarzyszenie spowoduje możliwość zidentyfikowania każdego pracownika i wysokości przyznanej mu nagrody. Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.UE.L.2016.119.1; dalej zwane w skrócie: Rozporządzenie RODO), wysokość wynagrodzenia poszczególnych pracowników nie może być udostępniona bez zgody tych pracowników. Tajemnica wynagrodzenia za pracę jest instrumentem ochrony danych osobowych pracownika. Jej niedochowanie przez pracodawcę może być traktowane jako naruszenie dóbr osobistych pracownika. Pracodawca jest administratorem danych w rozumieniu RODO, bezpodstawnie ujawniając dane osobowe pracownika naraża się na odpowiedzialność cywilną i karną. Organ I instancji wskazał, że nie wszystkie osoby zatrudniane w urzędzie, są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. – zwana dalej w skrócie: u.d.i.p.)

Decyzją z 1 grudnia 2021 r. SKO [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że organ odwoławczy wskazał, że informacje dotyczące przekazania informacji dotyczącej imienia i nazwiska nagrodzonego urzędnika, zajmowanego stanowiska w momencie przyznania nagrody, kwoty oraz uzasadnienia jej przyznania stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.d.i.p., ponieważ ich udostępnienie wiąże się z koniecznością poniesienia znacznego nakładu pracy polegającego na przeanalizowaniu oraz wyselekcjonowaniu dokumentów według wskazanych w złożonym wniosku kryteriów w celu wybrania wyłącznie tych, których żąda wnioskodawca.

Uchylając decyzję z 1 grudnia 2021 r. Sąd I instancji stwierdził, że SKO jako przyczynę odmowy udostępnienia żądanej przez Stowarzyszenie informacji publicznej wskazało w decyzji argument, iż wnioskodawca nie podał we wniosku, w jakim zakresie udzielenie żądanej przez niego informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podczas gdy Marszałek odmówił uwzględnienia w całości złożonego wniosku z uwagi na ochronę prawa do prywatności osób, których wniosek dotyczył. Powołał też we własnej decyzji inną podstawę prawną, a mianowicie przepis art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 6 rozporządzenia RODO. Ponadto zarówno Marszałek, jak też organ odwoławczy nie wzywali Stowarzyszenia do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, Kolegium naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w ogóle nie odnosząc się w swej decyzji do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutów odwołania, w których strona wyraźnie podkreślała naruszenie przez Marszałka art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu, że wnioskowana informacja dotyczy chronionej prawem sfery prywatności osoby fizycznej. Naruszenie tej zasady nastąpiło także na skutek przyjęcia przez organ odwoławczy nowych motywów odmowy udostępnienia żądanej informacji, dotychczas nierozpatrywanych przez organ I instancji. WSA w Rzeszowie podkreślił też, że na żadnym z dotychczasowych etapów postępowania wnioskujące Stowarzyszenie nie było wzywane do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z tych powodów Sąd I instancji przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 15, art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach wskazań co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), Sąd I instancji stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia SKO [...] zobowiązane jest do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w zakresie wykładni i stosowania art. 15 k.p.a. i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

W nowo wydanej decyzji z 4 sierpnia 2022 r., SKO [...] ponownie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i - tak jak w uprzednio wydanej decyzji – kolejny raz powołało się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., uznając, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną, z tą różnicą, że w piśmie z 25 lipca 2022 r. wezwało Stowarzyszenie do wykazania w jaki sposób żądane informacje publiczne są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stowarzyszenie zaś tego interesu nie wykazało.

Decyzja z 4 sierpnia 2022 r. stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia wniesionej do WSA w Rzeszowie.

Kontrolując ww. decyzję Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy wykonał wskazania co do dalszego postępowania zamieszczone w uzasadnieniu wyroku z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 53/22, kierując do Stowarzyszenia opisane wezwanie. Sąd I instancji stwierdził, że decyzja nie narusza prawa, a dokonana przez organu odwoławczy kwalifikacja żądanych informacji publicznych jako informacji przetworzonych jest prawidłowa. SKO [...] trafnie przyjęło, że realizacja wniosku Stowarzyszenia wymagałaby stworzenia odrębnego zestawienia, które uwzględniałoby dane i kryteria wskazane we wniosku. Realizacja wniosku wymagałaby stworzenia nowego zbioru informacji, co wiązałoby się

z podjęciem szeregu czynności. Należało bowiem uwzględnić, że wniosek dotyczył nagród przyznanych za dwa lata pracownikom Urzędu Marszałkowskiego, co wiązałoby się z koniecznością analizy baz danych i lekturą dokumentów oraz

w niektórych przypadkach anonimizacją w celu usunięcia danych chronionych. Konieczna byłaby kwerenda dokumentacji osobowej każdego z pracowników, którzy otrzymali nagrodę w celu ustalenia indywidualnego uzasadnienia, kwoty

i zajmowanego stanowiska. Sąd I instancji wyjaśnił, że z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. Sąd I instancji zaznaczył, że wniosek Stowarzyszenia nie zawierał argumentacji, która dotyczyłaby wykazania przesłanki szczególnej istotności udostępnienia informacji dla interesu publicznego. Dlatego też organ był zobowiązany do wezwania skarżącego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych informacji. Natomiast Stowarzyszenie nie wykazało tej okoliczności (przesłanki), błędnie przyjmując, że żądanie udostępnienia listy nagród (a w istocie jej utworzenie z uwzględnieniem kryteriów przedstawionych we wniosku) jest informacją publiczną "prostą".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, reprezentowane przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie, zaskarżając wyrok w całości, wniósł, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Wystąpił także, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., o zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, 2185, ze zm. - dalej K.p.a.), art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz 107 § 3 K.p.a., przez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy nie podjęto wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebrano i nie rozpatrzono w pełni materiału dowodowego w sprawie,

a w szczególności zaniechano ustalenia okoliczności, czy informacja o którą wystąpił skarżący jest informacją prostą czy przetworzoną, jak również nie wskazano w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakiego dowodu ustalono fakt, że informacja, o którą wnioskował skarżący jest informacją przetworzoną,

2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., przez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w danej sprawie istniały przesłanki do wznowienia postępowania (decyzja wydana została z udziałem członków organu kolegialnego podlegających wyłączeniu), które powinny być wzięte pod uwagę przez Sąd z urzędu, co winno skutkować uwzględnieniem skargi oraz uchyleniem w całości decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b K.p.a.,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm. – dalej u.d.i.p.), przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie skarżący wnioskował o udzielenie informacji publicznej będącej informacją przetworzoną, w sytuacji, gdy nie określono charakteru tejże informacji, a zatem przyjęto, że była to informacja prosta.

Uzasadniając tak postawione zarzuty Stowarzyszenie podniosło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w zaskarżonym orzeczeniu, zaakceptował stanowisko organu II instancji, co do przetworzonego charakteru informacji o jaką wystąpił skarżący kasacyjnie. Jednak przetworzony charakter tejże informacji nie został w żaden sposób określony przez organ, zarówno Marszałka Województwa Podkarpackiego, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze

[...], a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.

Z powyższego wywiódł, że to organ II instancji samodzielnie dokonał ustaleń, że żądana przez Stowarzyszenie informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Tymczasem, to na organie zobowiązanym do udzielenia informacji spoczywa obowiązek "określenia" informacji jako przetworzonej, czy prostej, bowiem to on ma wiedzę o posiadanych przez siebie informacjach, będących przedmiotem wniosku o ich udostępnienie.

Stwierdził też, że Sąd I instancji w ramach braku związania zarówno zarzutami, jak i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) winien był dostrzec istnienie przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na wystąpienie okoliczności przewidzianych w przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., do którego bezpośrednio odwołuje się art. 27 § 1 k.p.a. stanowiący o wyłączeniu członka organu kolegialnego. W tym zakresie podał, że wystąpienie przesłanki wznowieniowej polegało na tym, że decyzja organu II instancji, tj. decyzja z 4 sierpnia 2022 r., znak: SK0-4105/18/2022, została wydana przez skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], w skład którego wchodziło dwóch członków kolegium, którzy podlegali ustawowemu wyłączeniu, gdyż brali udział w wydaniu poprzedniej, zaskarżonej decyzji, tj. decyzji z 1 grudnia 2021 r., znak: SK0-4105/34/2021, która została zaskarżona, a następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 marca 2022 r., sygn. akt. II SA/Rz 53/22.

W odniesieniu do postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podał, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji nie poinformował o przetworzonym charakterze informacji publicznej (co stanowi o jej prostym ,,charakterze"), nie wskazał zakresu oraz nakładu pracy, liczby zaangażowanych pracowników, liczby analizowanych dokumentów, danych, a także okoliczności mogących utrudnić funkcjonowanie urzędu. Dodał też, że same czynności w postaci: anonimizacji, analizy danych, wyodrębnienia ich

z ewentualnych zbiorów danych, także nie ,,tworzą" informacji przetworzonej, a są ewentualnie przekształceniem informacji prostej, która nadal pozostaje informacją prostą. Toteż, jak stwierdził, Sąd naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i niewłaściwie zastosował tenże przepis w sprawie, w której to sprawie nie występuje informacja przetworzona, a jedynie informacja publiczna prosta.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ trafny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a.

Rozpoznając ten zarzut należy przypomnieć, że zaskarżony wyrok, WSA w Rzeszowie wydał w ściśle określonym stanie prawnym, a mianowicie w warunkach związania wcześniejszym wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 53/22. W chwili orzekania był to wyrok prawomocny, a zatem zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wiązał on nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok ten, co równie oczywiste, wiązał również organ odwoławczy i Sąd I instancji w zakresie wskazanym w art. 153 p.p.s.a., tzn. w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu w tej konkretnie sprawie.

W wyroku z 23 marca 2022 r. WSA w Rzeszowie uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności – art. 15 k.p.a. przez brak tożsamości przedmiotowej, tzn. przez zastosowania przez organ I instancji (Marszałka) przepisu art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 6 rozporządzenia RODO jako podstawy odmowy dostępu do informacji publicznej oraz zastosowanie całkowicie odmiennej podstawy materialnoprawnej przez organ odwoławczy (SKO [...]) – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przy jednoczesnym utrzymaniu przez organ odwoławczy w mocy decyzji I instancji, w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zarówno w literaturze, jak

i w orzecznictwie podkreśla się, że "Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Tożsamość sprawy w aspekcie przedmiotowym wyznaczona jest zastosowanym przez organ pierwszej instancji przepisem prawa materialnego. Zmiana przez organ odwoławczy podstawy prawnej rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy narusza zasadę dwuinstancyjności. Podkreślił to NSA w wyr. z 23.4.2020 r. (II OSK 786/19, Legalis)" – por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 19, Warszawa 2024, Komentarz do art. 15 k.p.a.). Zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe w sprawie organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 3131/23, Legalis nr 3047169). Słusznie zatem skarżący kasacyjnie wskazuje, że Sąd I instancji nieprawidłowo oddalił skargę na decyzję, którą wydano, w sytuacji gdy nie podjęto wszelkich niezbędnych czynności oraz nie zebrano i nie rozpatrzono w pełni materiału dowodowego w sprawie. Organ odwoławczy nie poczynił bowiem ustaleń związanych z przetworzonym charakterem żądanych informacji publicznych w sposób pozostający w zgodzie z tożsamością przedmiotową sprawy. Czym innym jest odmowa udostępnienia informacji publicznej z przyczyn dotyczących ochrony prywatności i tajemnic prawnie chronionych, a czym innym odmowa jej udostępnienia ze względu na brak wykazanej szczególnej istotności żądanych informacji dla interesu publicznego. To, że organ odwoławczy wezwał Stowarzyszenie do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie oznacza per se, że zrealizował wiążące go, na podstawie art. 153 p.p.s.a., zobowiązanie zawarte w wyroku WSA w Rzeszowie z 23 marca 2022 r. Wręcz przeciwnie, nie zrealizował tego obowiązku i ponownie naruszył zasadę dwuinstancyjności. Co więcej, wbrew tożsamości przedmiotowej sprawy wyszedł poza przedmiot rozstrzygnięcia sprawy w I instancji i wezwał stronę do wykazania przesłanek z przepisu prawa materialnego, który nie był ani podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji, ani podstawą ustaleń faktycznych postępowania wyjaśniającego w I instancji. Nadto, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku z 30 listopada 2022 r. w tej samej sprawie sformułował nową ocenę prawną uznając, że do wykonania obowiązków z przepisu art. 153 p.p.s.a. wystarczyło, aby organ odwoławczy wezwał Stowarzyszenie do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Takiego wskazania nie zamieszczono w wyroku z 23 marca 2022 r. Sąd stwierdził wówczas bowiem, że "Odmawiając spełnienia zgłoszonego żądania nie wezwano wnioskodawcy – Stowarzyszenia - do wykazania w określonym terminie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za dostęp do danych". Dalej Sąd I instancji wyraźnie i jednoznacznie wskazał, że: "Błędne zastosowanie tych regulacji k.p.a. w powiązaniu z przepisem prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pozbawiły skarżącą Stronę sposobności ustosunkowania się do oceny wyrażonej na temat charakteru prawnego żądanej informacji publicznej w toku dwuinstancyjnego postępowania". W końcowej części uzasadnienia z kolei zamieszczono stwierdzenie, że "Organ ponownie rozpozna odwołanie Stowarzyszenia uwzględniając na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną wyrażoną w zakresie wykładni i stosowania art. 15 K.p.a. i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.". Z treść uzasadnienia wyroku z 23 marca 2022 r. jasno i przejrzyście wynika, że zasada dwuinstancyjności musi zostać w sprawie zachowana, co oznacza, że ewentualna kwestia przetworzonego charakteru żądanych informacji może zostać rozpoznana w postępowaniu przed organem I instancji i – następnie - w sposób przedmiotowo spójny - przed organem odwoławczym.

Tym samym słusznie skarżący kasacyjnie podnosi, że to organ II instancji samodzielnie dokonał ustaleń, że żądana przez Stowarzyszenie informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a dokonał tego nie tylko w oderwaniu od podstawy prawnej, ale także w oderwaniu od ustaleń postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji. W dodatku organ odwoławczy nie wskazał na jakich dowodach oparł swoje ustalenia i ocenę co do przetworzonego charakteru żądanej informacji publicznej. Jest to o tyle istotne, że w aktach sprawy brak jest takich dowodów. W konsekwencji oznacza to, że Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję niezgodną z prawem – wydaną

z naruszeniem podstawowych zasad postępowania dowodowego.

Zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skoro bowiem organ odwoławczy nie poczynił prawidłowych ustaleń niezbędnych do zakwalifikowania wnioskowanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej, to brak było podstaw faktycznych do zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, w sprawie nie zaszła przyczyna wznowienia postępowania, z tego tylko powodu, że część składu organu odwoławczego, który wydał decyzję z 4 sierpnia 2022 r tworzą ci sami członkowie Kolegium, którzy wydali uprzednio w sprawie decyzję uchyloną wyrokiem z 23 marca 2022 r. Nie ma bowiem podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a, która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stosuje się jedynie do sytuacji, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji

w sprawie zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak

i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy, a także do przypadków, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (tak NSA w wyroku z 8 kwietnia 2021 r. I GSK 1981/19, Legalis nr 2578500, por. także wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r., I OSK 905/20, Legalis nr 2696286).

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy we wskazanym powyżej zakresie, dlatego na mocy art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę.

Z przedstawionego wyżej stanowiska wynika, że zaskarżona decyzja SKO narusza prawo, zatem należało ja wyeliminować z obrotu prawnego. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania sądowego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz Stowarzyszenia orzeczono na podstawie

art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.