Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 3068/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 46 poz 1 art. 7, 8 i 9 oraz art. 5
law: Rozporządzenie (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i  pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie  (EWG) nr 295/91 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 205b, art. 209b ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 959
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku naruszenia przepisów rozporządzenia przez przewoźnika lotniczego oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/ Wa 3068/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r., znak:

[...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes Urzędu") na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 205b ust. 1 pkt 1 i art. 209b ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 8, art. 9, art. 14 rozporządzenia nr WE 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91 (DZ.U. UE L 46 z 17 lutego 2004 r., dalej: "Rozporządzenie"), po rozpatrzeniu skargi K. A. na naruszenie przez przewoźnika lotniczego P.S.A. przepisów Rozporządzenia - stwierdził brak naruszenia przez przewoźnika wskazanych przepisów.

W dniu 22 maja 2018 r. do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga K. A. (dalej: "Pasażerka", "skarżąca") dotycząca naruszenia przez P.S.A. przepisów Rozporządzenia poprzez niewywiązanie się z ciążących na nim obowiązków w wypadku odwołania lotu. Odwołany lot nr [...] planowany był na dzień [...] lutego 2018 r. z godziną startu [...] czasu lokalnego, na trasie [...] ([...]) – [...] ([...]).

Prezes Urzędu zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie i wezwał przewoźnika do złożenia wyjaśnień. Przewoźnik wskazał, że lot nr [...] został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych panujących na lotnisku w M.. Samolot po wystartowaniu został przekierowany na lotnisko w S., gdzie wylądowało część pasażerów (66 osób w tym Pasażerka). Pozostali pasażerowie – 17 osób – wrócili do W..

W uzasadnieniu organ wskazał, że na gruncie art. 5 Rozporządzenia pasażerowie otrzymują pomoc od obsługującego przewoźnika lotniczego, jak również, w przypadku zmiany trasy, gdy racjonalnie spodziewany czas startu nowego lotu ma nastąpić co najmniej jeden dzień po planowym starcie odwołanego lotu. Pasażerowie mają też prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, chyba że:

- zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu lub

- zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu lub

- zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

Z kolei w przypadku odwołania do niniejszego artykułu (art. 7 ust. 1 Rozporządzenia), pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości:

a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1500 kilometrów;

b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1500 do 3500 kilometrów;

c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone powyżej.

Przy określaniu odległości, podstawą jest ostatni cel lotu, do którego przybycie pasażera nastąpi po czasie planowego przylotu na skutek opóźnienia spowodowanego odmową przyjęcia na pokład lub odwołaniem lotu.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 3 Rozporządzenia obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Pasażerowie mają wtedy prawo wyboru pomiędzy (art. 8 Rozporządzenia):

a) zwrotem w terminie siedmiu dni pełnego kosztu biletu po cenie za jaką został kupiony, za część lub części nie odbytej podróży oraz za część lub części już odbyte, jeżeli lot nie służy już dłużej jakiemukolwiek celowi związanemu z pierwotny m planem podróży pasażera, wraz z. gdy jest to odpowiednie, bądź lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie;

b) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w najwcześniejszym możliwym terminie;

c) zmianą planu podróży, na porównywalnych warunkach, do ich miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera, w zależności od dostępności wolnych miejsc.

Ponadto, w motywie 14 Preambuły wskazano, że zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone lub ich odpowiedzialność wyłączona, gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć mimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Takie okoliczności mogą zaistnieć w szczególności w razie destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo, czy też strajków mających wpływ na działalność przewoźnika.

W przedmiotowej sprawie przed Prezesem Urzędu toczyły się już postępowania dotyczące skarżonego lotu. W opinii Departamentu Operacyjno-Lotniczego Urzędu Lotnictwa Cywilnego (nr pisma [...]) wskazano, że w dniu 4 lutego 2018 r. na lotnisku w M. (od godziny 4:30 UTC do 12:30 UTC) panowały bardzo złe warunki atmosferyczne – opady śniegu, zamiecie śnieżne, spadek widzialności do granicy minimów operacyjnych, a momentami nawet poniżej tej granicy. W związku z tym lot nr [...] wylądował na lotnisku zapasowym w S.. W wyjaśnieniach przewoźnik wskazał, że Pasażerce zaproponowano bezpłatny powrót do W. i zmianę rezerwacji na dogodnych warunkach.

Dodatkowo, zgodnie z art. 9 Rozporządzenia, w przypadku opóźnienia lotu pasażerowie otrzymują bezpłatnie posiłki oraz napoje w ilościach adekwatnych do czasu oczekiwania, zakwaterowanie w hotelu w przypadku gdy występuje konieczność pobytu przez jedną albo więcej nocy, lub gdy zachodzi konieczność pobytu dłuższego niż planowany przez pasażera, transport pomiędzy lotniskiem a miejscem zakwaterowania. Ponadto, pasażerom bezpłatnie przysługują dwie rozmowy telefoniczne, dwa dalekopisy, dwie przesyłki faksowe lub e-mailowe. W związku z odwołaniem skarżonego rejsu Pasażerka zrezygnowała z dalszej podróży. Konsekwencją tego była rezygnacja z dostępnej pomocy.

Równocześnie w przypadku odwołania lotu obsługujący przewoźnik lotniczy dba o to, aby w punkcie odpraw pasażerów była umieszczona w miejscu widocznym dla pasażerów czytelna informacja o odwołaniu, bądź opóźnieniu lotu. Ponadto, obsługujący przewoźnik lotniczy, który odmawia przyjęcia na pokład lub odwołuje lot wręcza każdemu pasażerowi, którego to dotyczy pisemną informację o przepisach na temat odszkodowania i pomocy. Wręcza również odpowiednią informację każdemu pasażerowi dotkniętemu opóźnieniem o co najmniej dwie godziny. Pasażer otrzymuje również pisemną informację o sposobach skontaktowania się z wyznaczonym organem krajowym (art. 14 Rozporządzenia). Organ wskazał, że procedura poinformowania pasażerów o przysługujących im prawach została zachowana poprzez umieszczenie ulotek w punkcie check-in oraz w kasach biletowych.

Skargę na decyzję Prezesa Urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. A. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organom naruszenie:

- art. 107 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe oznaczenie strony postępowania, gdyż organ w zaskarżonej decyzji wskazał M. L., która w niniejszej sprawie działała w imieniu Pasażerki,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie uzasadnienia decyzji w sposób przewidziany w niniejszym przepisie,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie przez organ ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością ,

- art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady bezstronności, obiektywizmu i równego traktowania,

- art. 6, art. 7 ust.1 lit. a, art. 8 ust. 1, art. 9 i art. 14 Rozporządzenia.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że z informacji z lotniska [...] wynika, że w dniu [...] lutego 2018 r. lotnisko było czynne całą dobę. W przedziale czasowym od godziny [...] (planowana godzina lądowania rejsu nr [...]) do godziny [...] - czasu lokalnego - odnotowano ponad 50 przylotów samolotów przy jednoczesnej obsłudze wylotów. Podkreśliła, że decyzję o zmianie miejsca lądowania podjął wyłącznie przewoźnik, podając jako powód brak wystarczającej ilości paliwa. Organ ustalił stan faktyczny wyłącznie na podstawie wyjaśnień przewoźnika, przez co był w posiadaniu skrajnie różnych informacji w porównaniu z tymi prezentowanymi przez skarżącą.

Skarżąca podjęła decyzję o pozostaniu w S.będąc pod presją przewoźnika. Udzielał on sprzecznych i, jak się później okazało, nieprawdziwych informacji czym naraził Pasażerkę na ogromny stres. Pomimo faktu, że cała podróż trwała 5 godzin przewoźnik nie zapewnił pasażerom pomocy przewidzianej w art. 9 Rozporządzenia. Dodatkowo, zgodnie z telefoniczną informacją uzyskaną od pracownika P. S.A., po wylądowaniu w S.w punkcie "[...]" agent biletowy miał przebukować bilet skarżącej w celu kontynuowania podróży do miasta docelowego. W punkcie poinformowano zaś skarżącą, że nie pojawiła się żadna informacja od przewoźnika, z tego względu nie byli w stanie udzielić żądanej pomocy. Wskazała również, że nie było ulotek, o których istnieniu zapewniał przewoźnik.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z innych postępowań dotyczących przedmiotowego lotu wynika, że pasażerom, którzy zdecydowali się na powrót do W. przewoźnik realnie zapewnił podróż rejsami alternatywnymi do miejsca docelowego. Pasażerka zaś nie wystosowała w skardze roszczenia o zwrot dodatkowych kosztów, w tym kosztów niewykorzystanego biletu lotniczego.

W piśmie procesowym z 18 lutego 2019 r. skarżąca wskazała, że nie posiadała wiedzy na okoliczność zaistnienia warunków atmosferycznych uniemożliwiających lądowanie samolotu. Jednakże takie same warunki atmosferyczne występowały już na kilka dni przed wylotem. Skoro w dniu [...] lutego 2018 r. samolot wystartował z [...] do [...] punktualnie, to zgodnie z zasadami logiki zamiarem przewoźnika było zakończenie rejsu w miejscu docelowym. Zgodnie z podaną informacją brak wystarczającej ilości paliwa determinował konieczność lądowania na lotnisku w S.co przewoźnik mógł i powinien był przewidzieć wykonując kilka razy dziennie rejs na tej trasie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, stwierdzające brak naruszenia przez przewoźnika lotniczego P.S.A. z siedzibą w Warszawie przepisów Rozporządzenia w związku z lotem z dnia [...] lutego 2018 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) – [...] ([...]).

W ocenie Sądu, decyzja ta odpowiada prawu; uwzględnia całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym: wyjaśnienia przewoźnika lotniczego; nadto: dokonuje właściwej oceny okoliczności sprawy w kontekście art. 5 ust. 3 i art. 7 . art. 8 ust 1 i art. 9 rozporządzenia. Stąd też Sąd nie znalazł podstaw do podważenia tego orzeczenia, nie podzielił jednocześnie zarzutów i argumentów podniesionych w rozpoznawanej skardze.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że nie ma wątpliwości, że skarga pasażerki, która to zainicjowała niniejsze postępowanie przed organem, odnosi się do lotu odwołanego, w związku z którym co do zasady przewoźnik lotniczy obowiązany był wypłacić pasażerce tego lotu odszkodowanie, na podstawie art. 7 rozporządzenia.

Na podstawie wskazanego przepisu, przewoźnik lotniczy ma bowiem obowiązek wypłaty na rzecz pasażera odszkodowania, w wysokości określonej w ust. 1, uzależnionej głównie od długości skarżonego lotu. Przy czym, przepis ten stosuje się nie tylko w przypadku lotu odwołanego (o czym stanowi art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia), ale również w przypadku lotu "znacznie" opóźnionego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c rozporządzenia w przypadku odwołania lotu, pasażerowie, których to odwołanie dotyczy mają prawo do odszkodowania od obsługującego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 7, chyba że: i) zostali poinformowani o odwołaniu co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu; lub ii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie od dwóch tygodni do siedmiu dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot najpóźniej dwie godziny przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej cztery godziny po planowym czasie przylotu; lub iii) zostali poinformowani o odwołaniu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu i zaoferowano im zmianę planu podróży, umożliwiającą im wylot nie więcej niż godzinę przed planowym czasem odlotu i dotarcie do ich miejsca docelowego najwyżej dwie godziny po planowym czasie przylotu.

W art. 7 rozporządzenia prawodawca unijny wskazał natomiast, że w przypadku odwołania lotu pasażerowie otrzymują odszkodowanie w wysokości: a) 250 EUR dla wszystkich lotów o długości do 1.500 kilometrów; b) 400 EUR dla wszystkich lotów wewnątrzwspólnotowych dłuższych niż 1.500 kilometrów i wszystkich innych lotów o długości od 1.500 do 3.500 kilometrów; c) 600 EUR dla wszystkich innych lotów niż loty określone w lit. a) lub b).

Zwolnienie od odpowiedzialności odszkodowawczej uregulowanej w art. 7 rozp., zostało wprawdzie przewidziane we wskazanym rozporządzeniu, ale jedynie na zasadzie wyjątku. Przepis ten, tj. art. 5 ust. 3 rozporządzenia, wskazuje zaś jako przesłankę wyłączającą odpowiedzialność odszkodowawczą przewoźnika lotniczego okoliczności, które nazwano nadzwyczajnymi, co najistotniejsze jednak, których zaistnienie udowodni (dowiedzie) przewoźnik. To na nim spoczywa ciężar w tym zakresie i nie zmienia tego zasada prawdy obiektywnej uregulowana w art. 7 k.p.a. Linia orzecznicza Trybunału Sprawiedliwości ustanawia w omawianej materii wytyczną wysokiego poziomu ochrony praw pasażerów. Dodać też trzeba, że znajduje to swoje oparcie w obowiązujących przepisach, które to nie pozostawiają wątpliwości co do tego, kogo obciąża ciężar dowodu w ww. zakresie.

I tak, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, obsługujący przewoźnik lotniczy nie jest zobowiązany do wypłaty rekompensaty przewidzianej w art. 7, jeżeli może dowieść, że odwołanie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Zgodnie zaś z art. 205b ust. 5 ustawy Prawo lotnicze ciężar udowodnienia, że uprawnienia przysługujące pasażerowi na podstawie przepisów rozporządzenia nie zostały naruszone, obciąża przewoźnika lotniczego. Zatem, pragnąc zwolnić się z odpowiedzialności odszkodowawczej, to przewoźnik lotniczy musi dowieść, że do odwołania lotu (czy znacznego jego opóźnienia, wobec stanowiska ETS) doszło na skutek okoliczności wypełniających dyspozycję art. 5 ust. 3 rozporządzenia.

W kontekście tego ostatniego przepisu, wskazać należy na zdanie 2 motywu 14 preambuły rozporządzenia, które wymienia przykłady, kiedy przewoźnik może mieć do czynienia z nadzwyczajnymi okolicznościami. "Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika".

W sprawie niniejszej opierając się na opinii Departamentu Operacyjno-Lotniczego Urzędu Lotnictwa Cywilnego (nr pisma [...]) organ ustalił, że w dniu [...] lutego 2018 r. na lotnisku w [...] (od godziny [...] UTC do [...] UTC) panowały bardzo złe warunki atmosferyczne – opady śniegu, zamiecie śnieżne, spadek widzialności do granicy minimów operacyjnych, a momentami nawet poniżej tej granicy. W związku z tym , ze względu na brak minimów operacyjnych na lotnisku w [...]- niski współczynnik hamowania, lot nr [...] wylądował na lotnisku zapasowym w S..

W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd zauważa, że złe warunki atmosferyczne czyniące zarówno lądowanie jak i start z lotniska niebezpiecznym, które spowodowały lądowanie na lotnisku zapasowym, miały charakter zewnętrzny i do końca nie były możliwe do przewidzenia. Nie można też przyjąć, aby były tego rodzaju zdarzeniem, które wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przez przewoźnika. Z uwagi zaś na jego zakres, nie było możliwe także zapobieżenie jego skutkom. Nie było także możliwe do przewidzenia w chwili startu w Warszawie jakie będą panowały warunki meteorologiczne na lotnisku w [...] w chwili zaplanowanego lądowania, stąd racjonalna decyzja o lądowaniu na lotnisku zapasowym.

Decyzja kierownictwa lotów o przekierowaniu samolotu na określone lotnisko, w związku ze nieodpowiednimi warunkami meteorologicznymi na lotnisku, na którym samolot miał pierwotnie lądować, jest nadzwyczajną okolicznością, na którą przewoźnik nie miał wpływu i nie mógł przedsięwziąć środków by jej uniknąć. W konkluzji należy przyjąć, że zaistniały nadzwyczajne okoliczności określone w klauzuli ekskulpacyjnej przewidzianej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia WE nr 261/2004, powodujące, że przewoźnik jest zwolniony z wypłaty odszkodowania za odwołany lot.

Zgodnie z art.8 ust 1 rozporządzenia unijnego w przypadku odwołania lotu pasażerowie mają prawo wyboru , w terminie 7 dni, za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust 3, pełnego kosztu biletu, za część lub części nie odbytej podróży oraz za cześć już odbytą, jeżeli lot nie służy już jakimkolwiek celowi związanemu z pierwotnym planem podróży wraz , z gdy jest to odpowiednie ,lotem powrotnym do pierwszego miejsca odlotu, w najwcześniejszym możliwym terminie, zmianą planu podróży na porównywalnych warunkach do miejsca docelowego, w późniejszym terminie dogodnym dla pasażera , w zależności od dostępności miejsc.

Jak ustalił organ na lotnisku tym wylądowało część pasażerów (66 osób w tym Pasażerka) zaś pozostali pasażerowie – 17 osób – wrócili do [...]. Przy czym z wyjaśnień przewoźnika wynika, że skarżącej proponowano bezpłatny powrót do W. i zmianę rezerwacji na dogodnych warunkach, jednak skarżąca z takiej możliwości nie skorzystała wysiadając w S.. Okoliczność ta wskazywała ,że skarżąca zrezygnowała z dalszej podróży, co uwalniało przewoźnika od obowiązku zapewnienia pomocy określonej w art.9 rozporządzenia.

W ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz z uwzględnieniem aktualnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości odnoszącego się do stosowania rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów , w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie . Rzeczywiście w nagłówku decyzji znajduje się imię i nazwisko pełnomocnika skarżącej jednak treść decyzji nie rodzi wątpliwości w zakresie adresata decyzji, którym jest sama skarżąca.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018r., poz. 1302), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.