Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 166/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1, 165a par. 1 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organem podatkowym.

1.1. Przedmiotem skargi A (dalej: Wnioskodawca, Spółka, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z dnia [...] numer [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego - w oparciu o przepis art. 165a w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej: O.p.

1.2. W dniu 29.06.2018 r. wpłynął do organu wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka planuje rozpoczęcie nabywania wewnątrzwspólnotowo alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, czyli tzw. częściowo skażonego alkoholu etylowego (dalej także jako: Wyrób). Spółka przytoczyła następnie treść art. 30 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 nr 3 poz. 11 ze zm., dalej jako: u.akc.) i wskazała, że nabywany przez nią alkohol etylowy będzie korzystał ze zwolnienia na mocy tego przepisu. Nabywany przez nią Wyrób będzie następnie przedmiotem legalnego obrotu handlowego w państwie członkowskim jego pochodzenia. Spółka będzie dysponowała dokumentami potwierdzającymi ów legalny obrót, w szczególności będą to faktury lub inne równoważne dowodowo dokumenty księgowe. Spółka przeznaczy Wyrób do wytworzenia produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, tj. do produkcji chusteczek dezynfekujących. Spółka złożyła zgłoszenie rejestrujące jako podmiot wykonujący działalność z wykorzystaniem alkoholu skażonego całkowicie, zwolnionego z akcyzy na podstawie innego przepisu tj. art. 30 ust. 9 pkt 1 u.akc. oraz parafiny ciekłej opodatkowanej stawką 0 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy w przedstawionym przez Spółkę zdarzeniu przyszłym, Spółka będzie podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabywania alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.?

2. Czy Spółka będzie zobowiązana do wypełnienia jakichkolwiek obowiązków formalnych wynikających z regulacji u.akc. i związanych z kontrolą nad przemieszczaniem, magazynowaniem, obrotem i zużyciem alkoholu etylowego, np. złożenie aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie, w jakim będzie wykorzystywała częściowo skażony alkohol etylowy, dokonywanie przed wprowadzeniem wyrobów akcyzowych na terytorium kraju zgłoszeń o planowanym nabyciu wewnątrzwspólnotowym, posługiwanie się uproszczonym dokumentem towarzyszącym, prowadzenie ewidencji nabycia i zużycia częściowo skażonego alkoholu etylowego, składanie deklaracji uproszczonej, posiadanie zabezpieczenia akcyzowego itp.?

3. Czy w przypadku zajęcia przez organ podatkowy negatywnego stanowiska w stosunku do stanowiska Spółki wyrażonego w odpowiedzi na pytanie nr 2, ewentualny brak spełnienia warunków formalnych, które stanowią przedmiot pytania nr 2, będzie skutkował brakiem możliwości skorzystania ze zwolnienia z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.?

4. Czy w przedstawionym przez Spółkę zdarzeniu przyszłym, Spółka będzie zobowiązana do dokumentowania uproszczonym dokumentem towarzyszącym przemieszczenia z innych państw członkowskich Unii Europejskiej do Polski alkoholu etylowego zawartego w nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu oraz potwierdzenia na tym dokumencie odbioru tych wyrobów?

5. Czy w przypadku zajęcia przez organ podatkowy negatywnego stanowiska w stosunku do stanowiska Spółki wyrażonego w odpowiedzi na pytanie nr 4, ewentualny brak uproszczonego dokumentu towarzyszącego, a tym samym brak potwierdzenia na tym dokumencie odbioru alkoholu etylowego zawartego w nabywanych wewnątrzwspólnotowo wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, będzie brakiem możliwości skorzystania ze zwolnienia z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.?

Przedstawiając własne stanowisko Spółka wskazała, że:

1. W przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym nie będzie ona podatnikiem podatku akcyzowego;

2. W przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym nie będzie ona zobowiązana do wypełniania na terenie kraju jakichkolwiek obowiązków formalnych wynikających z u.akc., wskazanych w treści pytania nr 2.

3. W przypadku uznania przez organ podatkowy stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe, w przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym ewentualny brak spełniania warunków formalnych, które stanowią przedmiot pytania nr 2, nie będzie skutkował brakiem możliwości skorzystania ze zwolnienia z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.

4. W przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym nie będzie ona zobowiązana do dokumentowania uproszczonym dokumentem towarzyszącym przemieszczenia z innych państw członkowskich Unii Europejskiej do Polski wskazanych wyrobów, a tym samym do potwierdzenia na tym dokumencie odbioru tych wyrobów.

5. W przypadku uznania przez organ podatkowy stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 4 za nieprawidłowe, w przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym ewentualny brak tego dokumentu, a tym samym brak potwierdzenia na tym dokumencie odbioru wskazanych wyrobów, nie będzie skutkował brakiem możliwości skorzystania ze zwolnienia z akcyzy na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.

Pismem z dnia 13.07.2018 r. organ wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji poprzez wskazanie kodu i nazwy według Nomenklatury Scalonej CN dla wyrobu, który będzie przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia przez Spółkę, wskazując, że podany przez nią opis zdarzenia przyszłego nie zawiera wszystkich informacji istotnych z punktu widzenia przepisów, których interpretacji Spółka oczekuje, a tym samym stan faktyczny nie jest wyczerpujący.

W wykonaniu powyższego wezwania, Spółka w piśmie z dnia 23.07.2018 r. wskazała, że wyrobem akcyzowym, o którym mowa jest w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku, jest wyrób o kodzie CN 2207 20 – alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe o dowolnej mocy, skażone – gdyż będzie zawierać znaczną ilość alkoholu etylowego skażonego. Następnie Spółka wskazała, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji nie jest kwalifikacja wyrobu akcyzowego do właściwej kategorii kodów nomenklatury scalonej (CN) ani to, czy korzysta on ze zwolnienia z akcyzy, a wyłącznie to, jakie wymogi formalne należy spełnić dokonując nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobu, o którym mowa w art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.

Na marginesie Spółka przedstawiła argumentację przemawiającą za tym, że wskazany przez nią wyrób korzysta ze zwolnienia z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Wskazała m.in., że wykładnia normy wynikającej z tego przepisu nie może następować z pominięciem definicji alkoholu etylowego wynikającej z art. 93 ust. 1 u.akc. (w myśl której alkohol etylowy sam w sobie jest wyrobem), co oznacza, że zwolnienie to obejmuje także alkohol etylowy "w czystej postaci" skażony zgodnie z regulacjami prawnymi państwa jego pochodzenia. Powołała się również na orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie.

1.3. Postanowieniem z dnia [...] organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. W treści postanowienia organ m.in. przywołał treść udzielonej Spółce interpretacji z dnia [...] numer [...], dotyczącej braku zwolnienia z akcyzy alkoholu etylowego skażonego na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Po rozpoznaniu zażalenia Spółki, organ ten zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] utrzymał pierwotne postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ ten wskazał m.in. na treść przepisów art. 14 b § 1, § 2, § 3, § 4 i 5, jak również art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako O.p.) i stwierdził, że nie każdy i w jakiejkolwiek sprawie może wystąpić z wnioskiem o interpretację. Wniosek o wydanie interpretacji może bowiem złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie, a zatem problem przedstawiony we wniosku musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Dalej wskazał organ, że funkcja ochronno - informacyjna spełnia swoje zadanie jedynie wówczas, gdy we wniosku opis stanu faktycznego jest wyczerpujący czyli de facto zgodny z rzeczywistością, a w odniesieniu do zdarzenia przyszłego – gdy to zdarzenie przyszłe faktycznie zaistnieje w takiej formie i okolicznościach, jakie zostały podane we wniosku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, organ zwrócił uwagę, że opis zdarzenia przyszłego nie miał charakteru wyczerpującego i dokładnego czyli takiego, na tle którego może być wydana interpretacja. Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku na wezwanie organu podał bowiem kod wyrobu i sam założył, że nabywany wewnątrzwspólnotowo alkohol etylowy skażony jest wyrobem, o którym mowa w art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc., wskazując pośrednio, że jest to kwestia wyjściowa dla oceny jego stanowiska. Tym samym zdaniem organu Spółka potwierdziła, że opis zdarzenia przyszłego nie posiada waloru opisu wyczerpującego czyli jednoznacznego i dokładnego w swej treści. Jednocześnie bez dokonania oceny, czy wyrób wskazany przez Wnioskodawcę jest wyrobem, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc., nie można dokonać oceny stanowiska Spółki. Dalej organ wskazał, że przywołanie w poprzednim postanowieniu wydanej na rzecz Spółki niekorzystnej dla niej interpretacji odnośnie kwestii zwolnienia z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. było jedynie potwierdzeniem, że znajduje się ona w obrocie prawnym, natomiast fakt jej wydania nie ma wpływu na wydanie tego postanowienia. W razie jej braku organ odwołałby się bowiem do treści przepisu przewidującego zwolnienie i wskazałby, że do oceny stanowiska Spółki niezbędne jest dokonanie wykładni tego przepisu, mimo, że Spółka wprost wskazywała, że nie jest to przedmiotem jej wniosku. Przywołanie tej interpretacji miało unaocznić fakt, że Wnioskodawca osadził opisane zdarzenie przyszłe na tle sformułowanego przez niego, nieistniejącego stanu prawnego, który jednak według Spółki nie miał być przedmiotem interpretacji. Organ wskazał, że nie kwestionuje opisanego zdarzenia przyszłego, tj. nie podważa, że Spółka będzie dokonywała wskazanych tam nabyć, jednak zdaniem organu ocena stanowiska Spółki nie jest możliwa bez dokonania prawidłowości zastosowania przez nią zwolnienia, które – jak wynika z udzielonej Spółce interpretacji – było błędne (co potwierdził tut. Sąd w wyroku wydanym w sprawie I SA/Wr 644/18). Następnie organ zwrócił uwagę, że zdarzenie przyszłe w kontekście interpretacji to takie zdarzenie, co do którego istnieje obiektywnie wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia. Wobec tego, że Spółka narzuciła od początku błędny kontekst prawny, opisane przez nią zdarzenie przyszłe nie może zaistnieć, tj. nie może zaistnieć sytuacja, w której nabywany przez nią wyrób będzie korzystał ze zwolnienia. Podniósł również organ, że w sytuacji niejednoznaczności i nierealności zdarzenia przyszłego interpretacja miałaby charakter warunkowy, co jest niedopuszczalne, a co więcej, przyjęty warunek był warunkiem sprzecznym z wydaną na rzecz Spółki interpretacją.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze wywiedzionej od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia tego samego organu z dnia [...] [...], jak również o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

1. błędne zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uznanie, że złożony przez Spółkę wniosek o wydanie interpretacji nie dotyczy indywidualnej sprawy Spółki i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy wniosek ten dotyczy indywidualnej sprawy Spółki, a ponadto spełnia wszystkie wymogi określone w art. 14b O.p.;

2. w konsekwencji błędne zastosowanie art. 233 § 1 w zw. z art. 239 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji podczas gdy postanowienie to powinno było zostać uchylone;

3. naruszenie art. 14b§ 1 i § 3 O.p. poprzez:

a. bezpodstawne i samodzielne uzupełnienie przez organ przedstawionego przez Spółkę opisu zdarzenia przyszłego o interpretację indywidualną z dnia [...] numer [...];

b. bezpodstawne rozszerzenie zapytania Spółki o badanie, czy wyrób, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji, korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. podczas gdy kwestia ta nie jest przedmiotem złożonego przez Spółkę wniosku;

i w konsekwencji uznanie, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie wystąpi w przyszłości, złożony przez Spółkę wniosek o wydanie interpretacji nie dotyczy indywidualnej sytuacji Spółki oraz, że nie ma charakteru wyczerpującego i dokładnego, czyli takiego, na którego tle może być wydana interpretacja indywidualna, podczas gdy złożony przez Spółkę wniosek spełnia wymogi określone w art. 14b, w szczególności Spółka przedstawiła w sposób wyczerpujący zdarzenie przyszłe, które nie ma charakteru warunkowego, dotyczy jej indywidualnej przyszłej sytuacji oraz sytuacja ta może realnie wystąpić w przyszłości.

c. naruszenie przepisu art. 121 w zw. z art. 14h O.p. poprzez podtrzymanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, skutkującej utrudnieniem Skarżącej możliwości merytorycznego rozpoznania jej sprawy oraz wydłużeniem postępowania w tym zakresie, co tym samym podważa zaufanie do organów podatkowych;

d. naruszenie przepisu art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa;

e. naruszenie przepisu art. 125 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez podtrzymanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, co narusza zasadę szybkości postępowania mającego na celu wydanie interpretacji.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że skoro organ – poza wezwaniem do wskazania kodu CN wyrobu – nie miał do niej więcej pytań odnośnie zdarzenia przyszłego, to niezrozumiałe jest jego obecne twierdzenie, że Spółka nie przedstawiła wyczerpująco tego zdarzenia. Zdaniem Skarżącej, przedstawiając zdarzenie przyszłe, mogła ona wskazać, że planuje nabyć wewnątrzwspólnotowo wyroby, które będą zwolnione z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. i nie stoi to na przeszkodzie do wydania interpretacji, ponieważ wskazanie o zastosowaniu zwolnienia nie zmienia zapytania w zapytanie warunkowe. Informacja o korzystaniu ze zwolnienia nie jest bowiem założeniem, a elementem opisu zdarzenia przyszłego. Zauważyła również Spółka, że w sytuacji uzyskania interpretacji indywidualnej to w jej interesie byłoby spełnienie wszystkich warunków niezbędnych do skorzystania ze zwolnienia z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. W przeciwnym razie interpretacja nie miałaby dla niej mocy ochronnej. Nie oznacza to jednak że wniosek o wydanie interpretacji (czy sama interpretacja) miałby mieć charakter warunkowy. Dalej Skarżąca wskazała, że skoro we wniosku nie pytała o możliwość zastosowania omawianego zwolnienia, to organ chcąc badać tę kwestię wykracza poza ramy złożonego przez nią zapytania. W ocenie Spółki obawy organu co do możliwości wprowadzenia Spółki w błąd w razie wydania interpretacji (odnośnie możliwości zastosowania zwolnienia), są bezpodstawne, ponieważ Spółka jest świadoma, że samo posiadanie interpretacji nie przesądza o możliwości zastosowania zwolnienia, tym bardziej, że kwestia ta nie była przedmiotem zapytania. Ponadto zdaniem Spółki organ rozszerzył zdarzenie przyszłe o interpretację z dnia [...], o czym świadczy to, że wielokrotnie uzasadniał swoje stanowisko odwołując się do tej interpretacji. Jak podniosła Skarżąca, organ podatkowy nie analizuje tego, o co został zapytany, a skupia się na analizie kwestii, czy Skarżąca może korzystać ze zwolnienia, przez co organ wybiega poza ramy wniosku. Nadmieniła również, że rolą postępowania w sprawie wydania interpretacji nie jest ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym, ta kwestia jest bowiem domeną ewentualnego postępowania podatkowego.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest zasadna.

3.2. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem przepisu art. 57a, nie mającego zastosowania w sprawie.

3.3. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie organu interpretacyjnego o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidulanej. Skarżąca stała na stanowisku, że organ błędnie uznał, iż zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku nie wystąpi w przyszłości, złożony przez Spółkę wniosek o wydanie interpretacji nie dotyczy indywidualnej sytuacji Spółki oraz, że nie ma charakteru wyczerpującego i dokładnego, czyli takiego, na którego tle może być wydana interpretacja indywidualna, podczas gdy złożony przez Spółkę wniosek spełnia wszystkie wymogi określone w art. 14b. Organ natomiast zajmował stanowisko przeciwne.

3.4. W tak zarysowanym sporze Sąd przyznał rację Skarżącej i stwierdził, że organ bezzasadnie uchylił się od merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji.

3.5. Jak stanowi przepis art. 165 a § 1 (stosowany w postępowaniu o wydanie interpretacji na mocy art. 14h O.p.), gdy z jakichkolwiek przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, wydaje się postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl § 2 tego artykułu, Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W przepisie art. 14b § 5 O.p. jest z kolei mowa o tym, że nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. Natomiast z art. 14c § 1 O.p. wynika, że organ interpretacyjny dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa.

3.6. W ocenie Sądu w sprawie brak było podstaw do uznania, że postępowanie o wydanie interpretacji nie może być wszczęte. Niewątpliwie bowiem wniosek Skarżącej został złożony w jej indywidualnej sprawie i Skarżąca domagała się interpretacji przepisów prawa podatkowego (a zatem wniosek dotyczył sfery jej opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania). W sposób błędny organ zarzucał również Skarżącej, że wniosek ów nie zawiera wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, przyjmując, że nie odpowiada tym wymogom jedynie taka sytuacja, gdy zdarzenie przyszłe faktycznie zaistnieje w takiej formie i okolicznościach, jakie zostały podane we wniosku. Zdaniem Sądu organ niezasadnie przyjmuje, że opis wyczerpujący to opis zgodny z rzeczywistością (lub w odniesieniu do zdarzenia przyszłego – możliwy do wystąpienia).

Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że dokonując interpretacji indywidualnej, organ w pełni przyjmuje stan faktyczny określony przez wnioskodawcę. Nie jest przy tym istotne, czy ten stan faktyczny odpowiada rzeczywistości, gdyż organ udzielający interpretacji nie jest umocowany do weryfikowania jego prawdziwości lub wprowadzania jakichkolwiek modyfikacji. Dlatego też, z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. (tak np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30.05.2019 r. w sprawie I SA/Po 187/19, CBOSA). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że stanowisko to ma zastosowanie również do zdarzenia przyszłego. Zatem organ nie jest uprawniony do poddawania w wątpliwość tego, czy opisane przez stronę zdarzenie przyszłe rzeczywiście zaistnieje w przyszłości. W ramach badania, czy wniosek zawiera wyczerpujący opis - w tym przypadku zdarzenia przyszłego - organ nie może więc analizować prawdopodobieństwa wystąpienia takiego zdarzenia przyszłego. W przepisie art. 14b § 3 O.p. chodzi bowiem o wymóg odnoszący się do samego opisu, który ma być wyczerpujący czyli pełny, jednoznaczny i dokładny, przepis ten nie stawia natomiast wymogu odnośnie możliwości rzeczywistego zaistnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), które jest przedmiotem tego opisu. Dodatkowo trzeba w tym kontekście zauważyć, iż słusznie podnosi Skarżąca, że jeśli organ – mimo wezwania, na które Skarżąca odpowiedziała - uważał, że podany przez nią opis zdarzenia przyszłego nadal nie jest wyczerpujący, powinien ją był wezwać po raz kolejny do jego uzupełnienia, czego jednak nie uczynił. Na marginesie, w wezwaniu do uzupełnienia wniosku z dnia [...] organ wskazał Skarżącej, że przez "wyczerpujący opis zdarzenia przyszłego" należy rozumieć taki jego opis, który zawiera wszystkie istotne elementy tego zdarzenia przyszłego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (nie ujmując w tak przedstawionym rozumieniu tego pojęcia kwestii prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia przyszłego) oraz wprowadził rygor pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w razie jego nieuzupełnienia w terminie. Z rygoru tego organ nie skorzystał, uznając tym samym, że wniosek został należycie uzupełniony oraz, że podany w nim opis zdarzenia przyszłego jest wyczerpujący. Wobec tego organ nie może następnie skutecznie stawiać twierdzeń przeciwnych, tj., że złożony przez Skarżącą wniosek miałby nie zawierać jednak wyczerpującego opisu zdarzenia przyszłego, a w konsekwencji nie może wyciągać stąd negatywnych dla Skarżącej konsekwencji w postaci odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji.

3.7. Inną kwestią jest to, że w ocenie Sądu opis zdarzenia przyszłego przedstawiony przez stronę był wyczerpujący w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. i dawał podstawę do wydania interpretacji. W ocenie Sądu organ zasadnie wezwał Skarżącą do podania kodu i nazwy (według Nomenklatury Scalonej CN) wyrobu, który będzie przedmiotem planowanego przez nią nabycia wewnątrzwspólnotowego (nieprzeznaczonego do spożycia przez ludzi, zawierającego alkohol etylowy skażony środkami skażającymi, dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu. Skarżąca we wniosku podała bowiem jedynie, że planuje rozpoczęcie nabywania wewnątrzwspólnotowo alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, czyli tzw. częściowo skażonego alkoholu etylowego. Nie podała jednak kodu owego wyrobu, który planuje nabywać, zawierającego częściowo skażony alkohol etylowy. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca podała, że wyrobem tym (zawierającym alkohol etylowy skażony częściowo) jest wyrób o kodzie CN 2207 20 - alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe o dowolnej mocy, skażone – gdyż będzie zawierać znaczną ilość alkoholu etylowego skażonego. Tym samym Skarżąca wskazała, że wyrobem, który będzie zawierać znaczną ilość alkoholu etylowego częściowo skażonego będzie sam alkohol etylowy częściowo skażony, uzupełniając w ten sposób opis podanego we wniosku zdarzenia przyszłego, który zawierał od tego momentu wszystkie elementy niezbędne do dokonania kwalifikacji tego zdarzenia z punktu widzenia przepisów podatkowych.

3.8. Należy następnie podkreślić, że organ nie może polemizować czy wręcz kwestionować elementów opisu zdarzenia przyszłego podanego przez stronę, czyniąc z tego podstawę do odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji. Organ tymczasem w zaskarżonym postanowieniu wprost stwierdził, że zastosowanie przez Skarżącą zwolnienia z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. było błędne, powołując się na wydaną dla Skarżącej w innej sprawie interpretację z dnia [...]. Taka merytoryczna polemika na etapie formalnej odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji jest w ocenie Sądu niedopuszczalna. Nie sposób też nie zauważyć, że kwestia, czy Skarżącej istotnie przysługuje omawiane zwolnienie, czy też nie, nie została na obecnym etapie przesądzona, ponieważ - jak wiadomo Sądowi z urzędu - powoływany przez organ wyrok tut. Sądu w sprawie I SA/Wr 644/18 nie jest jeszcze prawomocny.

Organ może natomiast, a nawet powinien, w ramach merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji, przeprowadzić polemikę ze stanowiskiem strony wyrażonym we wniosku po myśli art. 14c § 1 O.p. Taka jest bowiem istota instytucji prawnej, jaką jest interpretacja indywidualna.

3.9. Mając to na względzie trzeba zauważyć, że przedstawiając we wniosku swoje własne stanowisko Skarżąca w ramach pytania nr 1 wskazała, że w jej ocenie nie będzie ona podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu nabywania alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc.

W ocenie Sądu pytanie nr 1 postawione we wniosku jest kluczowym pytaniem zadanym przez Spółkę. Należy bowiem zauważyć, że - jak słusznie wskazuje sama Skarżąca w ramach wyrażonego we wniosku własnego stanowiska - bycie podatnikiem akcyzy jest w tym przypadku determinowane kwestią podlegania bądź niepodlegania zwolnieniu z tego podatku na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Zgodnie z treścią przywołanego przez Skarżącą przepisu art. 13 ust. 1 u.akc., podatnikiem akcyzy stają się podmioty dokonujące czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą (pkt 1), podmioty, wobec których zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą (pkt 2), podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno - skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony (pkt 3). Skarżąca wskazała następnie, że w jej przypadku nie zajdzie żadna z sytuacji opisanych w art. 13 ust. 1 u.akc., ponieważ zamierza wykonywać czynności, które będą korzystały z bezwarunkowego zwolnienia z akcyzy. Trzeba również zauważyć, że pytanie nr 1 zostało przez Skarżącą zadane w taki sposób, że mieści się w nim kwestia podlegania zwolnieniu z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Otóż Skarżąca zapytała, czy w przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym, będzie ona podatnikiem podatku akcyzowego "z tytułu nabywania alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc". Analogicznie zostało sformułowane stanowisko Skarżącej w tej kwestii. Wskazała ona bowiem, że w przedstawionym przez nią zdarzeniu przyszłym, nie będzie ona podatnikiem podatku akcyzowego "z tytułu nabywania alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu, korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc."

Zdaniem Sądu skoro Skarżąca w ramach omawianego pytania wskazuje na wewnątrzwspólnotowe nabywanie alkoholu etylowego częściowo skażonego zawartego w innych wyrobach, a w opisie zdarzenia przyszłego (uzupełnionego na wezwanie organu) podaje, że tym innym nabywanym wyrobem jest sam alkohol etylowy częściowo skażony, jednocześnie sygnalizując, że wyrób ten korzysta ze zwolnienia, to w ramach oceny tego stanowiska organ może dokonać analizy, czy to zwolnienie rzeczywiście Skarżącej przysługuje. Skarżąca sformułowała bowiem omawiane pytanie w taki sposób, który jest rozbudowany i zawiera w sobie założenie, że w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym ma dojść do nabywania częściowo skażonego alkoholu etylowego zawartego w wyrobie, którym jest ów sam alkohol etylowy, tak rozumiany wyrób będzie korzystał ze zwolnienia. Gdyby istotnie Skarżąca miała na celu wyłącznie uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji podlegania zwolnieniu z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. będzie ona podatnikiem akcyzy, to pytanie w tym zakresie zostałoby sformułowane właśnie w taki sposób. Rozbudowanie tego pytania o kwestie dotyczące "nabywania alkoholu etylowego zawartego w wyrobach nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi skażonego środkami skażającymi dopuszczonymi przez państwo członkowskie Unii Europejskiej pochodzenia wyrobu", biorąc jednocześnie pod uwagę, że Skarżąca na wezwanie organu uzupełniła opis zdarzenia przyszłego o wskazanie, że nabywanym wyrobem (zawierającym częściowo skażony alkohol etylowy) będzie ów sam alkohol etylowy, świadczy w ocenie Sądu o tym, że Skarżąca w istocie dąży do uzyskania od organu odpowiedzi, że nie będzie miała statusu podatnika akcyzy w tej konkretnie opisanej przez siebie sytuacji, która to odpowiedź – w jej zamierzeniu – miałaby ją chronić przed uznaniem, że nie przysługuje jej zwolnienie z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Stanowi to jednocześnie zaprzeczenie deklarowanej przez Skarżącą postawy, zgodnie z którą miałaby się ona nie domagać interpretacji odnośnie kwestii, czy przysługuje jej omawiane zwolnienie z akcyzy. Sposób sformułowania omawianego pytania wskazuje bowiem na to, że Skarżąca w istocie właśnie w tej kwestii chciałaby uzyskać potwierdzenie swojego stanowiska. Trzeba też zauważyć, że Skarżąca kilkakrotnie (w piśmie uzupełniającym z dnia [...] oraz w zażaleniu z dnia [...]) z niezrozumiałych przyczyn pomija fakt postawienia tego pytania we wniosku – wskazuje ona bowiem, że pytania zadane we wniosku dotyczyły wyłącznie wymogów formalnych, jakie należy spełnić przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu opisanego przez siebie wyrobu oraz wpływu ewentualnego braku ich spełnienia na możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia. Powiększa to wyrażone wyżej wątpliwości co do zgodności deklarowanego organowi celu działania Skarżącej z celem przyświecającym jej w rzeczywistości.

3.10. W tym kontekście zdaniem Sądu prawidłowo stwierdził organ, że bez dokonania oceny, czy wyrób wskazany przez Spółkę jest wyrobem o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc., nie można dokonać oceny stanowiska Spółki. Spółka sformułowała bowiem pytanie nr 1 (oraz dotyczące tego pytania własne stanowisko) w taki sposób, że w ujętym w tym pytaniu zagadnieniu posiadania przez nią statusu podatnika akcyzy mieści się kwestia możliwości skorzystania przez nią ze zwolnienia z art. 30 ust. 9 pkt 2 u.akc. Za tym stwierdzeniem organu powinno jednak pójść merytoryczne rozpoznanie wniosku i wydanie interpretacji, w której organ wypowie się w kwestii podlegania bądź niepodlegania przez wskazany przez Skarżącą wyrób omawianemu zwolnieniu.

Należy też zaznaczyć, że kierunek odpowiedzi organu na pytanie zadane przez Skarżącą zdeterminuje odpowiedź na pozostałe pytania Skarżącej (tj. pytania nr 2-5), dotyczące warunków formalnych, jakie należy spełnić dokonując nabycia wewnątrzwspólnotowego opisanych wyrobów i skutków ich ewentualnego niedotrzymania na możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia z akcyzy.

3.11. Skoro zatem obowiązkiem organu na podstawie przepisu art. 14 b § 1 O.p. jest wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy wniosek pochodzi od osoby zainteresowanej, został złożony na piśmie i ma za przedmiot indywidualną sprawę osoby, która go wnosi i skoro przesłanki te zostały w sprawie spełnione, brak było podstaw prawnych do formalnego zakończenia sprawy poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o treść art. 165 a § 1 O.p.

3.12. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naruszenie powołanych przepisów O.p. miało bowiem istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ ich prawidłowe zastosowanie przełożyłoby się na całkowicie odmienne działanie organu, a mianowicie na przeprowadzenie postępowania, zakończonego wydaniem interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

3.13. W toku postępowania wywołanego złożeniem przez Skarżącą wniosku o wydanie interpretacji, organ interpretacyjny zobowiązany będzie wydać interpretację indywidualną.