Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 372/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 i 2, art. 149 § 1 pkt 3, art. 133 § 1, art. 134 § 2, art. 141 § 4, art. 206
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Liceum Ogólnokształcącego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 206/22 w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Liceum Ogólnokształcącego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Liceum Ogólnokształcącego w [...] na rzecz P. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 206/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego Liceum Ogólnokształcącego w Ostródzie w udostępnieniu informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 20 września 2022 r. - w terminie 14 dni (pkt I), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z 20 września 2022 r. P. K. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca"), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Ostródzie o przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres następujących informacji:

1. Skanów wszelkich umów zawartych pomiędzy: Gminą Miejską Ostróda, a Liceum Ogólnokształcącego SMS Ostróda w okresie od grudnia 2018 r. do dnia dzisiejszego, a więc od momentu, w którym funkcję Burmistrza Ostródy objął Pan Z. M., który jest ojcem Pani A. M. - Dyrektorki Liceum Ogólnokształcącego SMS oraz Panów J. M. i M. M. - trenerów pracujących w tej szkole.

2. Skanów wszelkich umów zawartych pomiędzy: Ostródzkim Centrum Sportu i Rekreacji (OCSiR), a Liceum Ogólnokształcącego w okresie od grudnia 2018 r. do dnia dzisiejszego, a więc od momentu, w którym funkcję Burmistrza Ostródy objął Pan Z. M., który jest ojcem Pani A. M. - Dyrektorki Liceum Ogólnokształcącego SMS oraz Panów J. M. i M. M. - trenerów pracujących w tej szkole.

3. Czy w okresie od grudnia 2018 roku do dnia dzisiejszego Gmina Miejska Ostróda przekazała Liceum Ogólnokształcącemu SMS Ostróda lub za pośrednictwem w/w szkoły uczniom tej szkoły jakiekolwiek środki finansowe. "Jeżeli tak, proszę o przesłanie skanu (skanów) potwierdzenia (potwierdzeń) przelewów wraz z informacją na jaki cel przekazano środki, na podstawie jakich przepisów prawa. Jeżeli w tym zakresie sporządzona została umowa proszę o przesłanie skanu (skanów) umowy".

4. Z jakich zasobów infrastrukturalnych, będących własnością Gminy Miejskiej Ostróda (np. amfiteatru, hal sportowych, boisk, siłowni, itp.) korzystali w okresie od grudnia 2018 roku do dnia dzisiejszego uczniowie Liceum Ogólnokształcącego SMS Ostróda. "Proszę o przesłanie umów na korzystanie z obiektów, będących własnością Gminy Miejskiej Ostróda, ewentualnie skanów pism kierowanych w tym temacie do Burmistrza Ostródy lub Urzędu Miasta Ostróda, lub OCSiR Ostróda wraz z udzielonymi odpowiedziami. Jeżeli korzystanie z tych obiektów było odpłatne proszę o przesłanie skanów przelewów".

5. Czy Liceum Ogólnokształcącego SMS Ostróda otrzymało w okresie od grudnia 2018 roku do dnia dzisiejszego jakiekolwiek środki finansowe od Spółek, których właścicielem lub większościowym udziałowcem jest Gmina Miejska Ostróda lub też od jednostek organizacyjnych Gminy Miejskiej Ostróda. "Jeżeli tak, proszę o przesłanie skanu (skanów) potwierdzenia (potwierdzeń) przelewu bądź przyjęcia środków w gotówce wraz z informacją na jaki cel. Jeżeli w tym zakresie sporządzona została umowa proszę o przesłanie skanu każdej umowy".

W odpowiedzi z 4 października 2022 r. Dyrektor Liceum Ogólnokształcącego Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Ostródzie (organ) powiadomił skarżącego, że wyznacza dzień 28 października 2022 r. jako nowy termin na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jako przyczynę opóźnienia w załatwieniu wniosku wskazał wzmożony okres pracy.

W dniu 10 października 2022 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Wobec tego, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.

Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie żądanie udzielenia informacji publicznej wpłynęło do organu 20 września 2022 r. Ustawowy termin ustosunkowania się do wniosku upływał zatem 4 października 2022 r. W dniu 4 października 2022 r. organ poinformował skarżącego o przyczynach nieudzielania żądanej informacji w terminie, wskazując nowy termin załatwienia sprawy - 28 października 2022 r. Organ nie miarkował zatem okresu, na jaki przedłużył postępowanie, lecz działał z intencją zastosowania dłuższego terminu na załatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że organ, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy, naruszył art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stosując powyższą regulację w sposób instrumentalny. Regulacja ta w sposób wyraźny wskazuje, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia w jej udostępnieniu oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie organ, z formalnego punktu widzenia podjął przewidziane prawem czynności zmierzające do przedłużenia postępowania – zawiadomił wnioskodawcę o tym fakcie, wskazał powody opóźnia oraz nowy termin załatwienia sprawy. Przyjąć należy zatem, że organ umotywować winien zarówno powody, dla których żądania nie mógł zrealizować w podstawowym 14 dniowym terminie, jak również przyczyny ustalenia nowego terminu w określonym wymiarze. W kontekście powyższego zaznaczyć należy, ze żądana przez skarżącego informacja publiczna wymagała analizy posiadanych przez organ materiałów oraz ich anonimizacji i skanowania. Nie istniały zatem przesłanki tak znacznego odsunięcia w czasie terminu załatwienia sprawy. Zasada szybkości postepowania obliguje organ do sprawnego dziania i załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tej też przyczyny organ winien był dokonać miarkowania okresu, na jaki przedłużał postępowanie, jednocześnie w sposób jasny i konkretny wskazując, dlaczego wydłużenie terminu jest niezbędne. Takich okoliczności w piśmie organu z 4 października 2022 r. dostrzec nie można, gdyż cechuje je bardzo duży stopień ogólnikowości. Nie uzasadnia też przedłużenia terminu do załatwienia wniosku podniesiona przez organ okoliczność, jakoby zwłoka spowodowana była okresem wzmożonych obowiązków. Kwestia zapewnienia prawidłowej organizacji pracy uwzględniającej dodatkowe obowiązki spoczywa w gestii organu i nie może uzasadniać braku realizacji nałożonych na niego w u.d.i.p. obowiązków.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 20 września 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni (pkt I wyroku). Przy czym podkreślić należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p., nakazanie adresatowi, w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1111/18, CBOSA). Stąd zobowiązanie do załatwienia wniosku nie oznacza nakazania organowi udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji. Nie jest bowiem wykluczone wydanie przez organ decyzji odmawiającej, jeśli uzna, że zachodzą przesłanki negatywne udzielenia informacji publicznej przewidziane w art. 5 u.d.i.p. Oczywiście - co jeszcze raz wymaga podkreślenia – Sąd w niniejszym postępowaniu nie przesądza, że zachodzi konieczność wydania powyższej decyzji.

Jednocześnie Sąd uznał, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). W ocenie Sądu zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnej interpretacji prawa, jednak nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p., jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, czy ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Dyrektor Szkoły Mistrzostwa Sportowego Liceum Ogólnokształcącego w Ostródzie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność organu, zamiast jej oddalenie w sytuacji, gdy organ nie dopuścił się przekroczenia ustawowego terminu, a tym samym nie pozostawał w bezczynności.

2. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przejawiające się w tym, iż Sąd pierwszej instancji niewłaściwie ocenił prawidłowość postępowania organu w zakresie wydłużenia terminu na udzielenie informacji publicznej z uwagi na fakt, iż Sąd pierwszej instancji w ogóle nie rozważył, iż organ nie dopuścił się bezczynności, albowiem poinformował skarżącego o powodach opóźnienia, w konsekwencji czego nie doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2.

3. art. 206 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, pomimo że zachodził w sprawie uzasadniony przypadek, który winien był być wzięty pod uwagę przez Sąd w celu odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego w całości.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, a w sprawie organ wyjaśnił, jakie dodatkowe zadania związane z dużym nakładem pracy w okresie złożenia wniosku co spowodowało, iż nie udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni.

2. art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez wywiedzenie, iż organ niezasadnie przedłużył termin realizacji wniosku.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądu Administracyjnemu w Olsztynie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także oświadczył o zrzeczeniu się rozprawy w niniejszej sprawie.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podlegać winny rozpoznaniu w niewątpliwym stanie faktycznym sprawy. Jednakże w niniejszej sprawie, z uwagi na specyficzny przedmiot postępowania generujący powiązanie zakresu ustaleń stanu faktycznego z podstawą materialnoprawną decyzji, należy rozpoznać zarzuty skargi kasacyjnej łącznie. Należy też podkreślić, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie jest przepisem prawa materialnego, lecz procesowego. Przepis ten bowiem nie stanowi normy prawnej kształtującej uprawnienia lub obowiązki zewnętrznego w odniesieniu do administracji publicznej podmiotu, lecz określa obowiązki organu w ramach prowadzonego postępowania o udostępnienie informacji publicznej, winien być zatem powiązany z podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skoro jednak powyższy przepis został powiązany z obiema podstawami skargi kasacyjnej wskazanymi w art. 174 p.p.s.a. Sąd rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej merytorycznie, mimo jej częściowo błędnej konstrukcji. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że art. 174 p.p.s.a. nie zawiera paragrafów 1 i 2, lecz punkty.

Bezsporne w sprawie jest, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony do podmiotu zobowiązanego w dniu 20 września 2022 r. W piśmie z 4 października 2022 r. organ poinformował wnioskodawcę, że został wyznaczony nowy termin załatwienia wniosku na 28 października 2022 r. Jako powód opóźnienia wskazano wzmożony okres pracy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wskazać należy, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą

"jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy. Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Muszą to być zatem powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Przykładowo ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej). W niniejszej sprawie w piśmie z 4 października 2022 r. nie zostały wskazane żadne przyczyny powiązane z wnioskiem o udostępnienie informacji, które mogłyby zostać ocenione jako mogące mieć wpływ na przedłużenie terminu jej udostępnienia.

Co więcej, nie zostało wykazane, aby w dacie wydania wyroku Sądu pierwszej instancji wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany, na co wskazał skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a czego nie podważył skarżący kasacyjnie.

Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej powiązane z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. są nieuzasadnione, a w szczególności nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., sformułowany w punkcie I.1.skargi kasacyjnej. Podmiot zobowiązany pozostawał bowiem w dacie wydania wyroku w stanie bezczynności. Z tych przyczyn nie są też zasadne zarzuty sformułowane w punkcie I.2 skargi kasacyjnej.

Należy również podnieść, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.

Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 206 p.p.s.a., sformułowany w punkcie I.3 skargi kasacyjnej. Art. 206 p.p.s.a. stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Ustalenie, czy w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek", zostało pozostawione do uznania sądu. Sąd dokonuje analizy wszelkich mających znaczenie dla tej kwestii okoliczności sprawy i ocenia, czy występuje w niej uzasadniony przypadek. W razie stwierdzenia, że uzasadniony przypadek nie zachodzi, sąd nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w omawianym przepisie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych szczególnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od zasady rezultatu. Fakt, iż skarżący wniósł kilka skarg na bezczynność tego samego podmiotu zobowiązanego nie stanowi takiej szczególnej okoliczności. Należy podnieść, że zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości odpowiadającej stawce minimalnej wynagrodzenia wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zatem uzasadnione, co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.