Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 447/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 i 3, art. 60 ust. 1,2 i 3
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
article: art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 3 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz 147
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.T., M.K., I.T., C.T., M.T., A.T. i T.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2027/21 w sprawie ze skargi J.T., M.K., I.T., G.T., M.T., A.T. i T.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 lipca 2021 r. nr DAP-WN-727-22/2021/WWP w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji: 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 2021 r. nr DAP-WPK-727-130-65/2017/KPu; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz solidarnie M. T., M.T.1, Z.Ż., M.K., I.T., C. T., M.T.2, A.T. i T.T. kwotę 1171 (tysiąc sto siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2027/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.T., M.K., I.T., G.T., M.T., A.T. i T.T. (Skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 lipca 2021 r., nr DAP-WN-727-22/2021/WWP, w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddalił skargę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z 26 kwietnia 2000 r., działając na podstawie art. 60 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872) – dalej: "ustawa z 1998 r.", stwierdził nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo Podkarpackie własności nieruchomości położonej w T. oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działki nr [...]1 o pow. 3,6367 ha, obj. Kw [...] i nr [...]2 o pow. 0,1326 ha obj. Kw [...] wraz z zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi opisanych w kartach inwentaryzacyjnych nieruchomości nr 1 i 2 oraz protokole zdawczo - odbiorczym z przekazania mienia S. w T. sporządzonym w dniu 24 stycznia 2000 r. stanowiącymi załączniki do tej decyzji.

Skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji komunalizacyjnej w części dotyczącej działki nr [...]1.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 4 lutego 2021 r. umorzył wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Województwo Podkarpackie własności nieruchomości położonej w T. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]1 o pow. 3,6367 ha i nr [...]2 o pow. 0,1326 ha, w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]1 o pow. 3,6367 ha.

Skarżący wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną decyzją z 1 lipca 2021 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję tego samego organu z 4 lutego 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób wyjaśniono powody, dla których uznano, że prowadzenie niniejszego postępowania jest bezprzedmiotowe, co wyczerpuje przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. i skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie.

Minister podniósł, że zgodnie z art. 60 ust. 1 i 3 ustawy z 1998 r. z dniem 1 stycznia 1999 r. mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z tym dniem przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy - staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nabycie zaś tego mienia stwierdza w drodze decyzji wojewoda. Jak zatem wynika z tego przepisu, komunalizacja dotyczy jedynie mienia ogólnonarodowego.

Z kolei wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić - zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.p.a. - na żądanie strony, bądź z urzędu. Przymiot strony postępowania ustala się w oparciu o przepis art. 28 k.p.a.. W jego świetle, stroną danego postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes, o którym mowa, musi mieć charakter prawny, tzn. musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania przez organ decyzji lub podjęcia czynności. Interes ten musi mieć charakter realny w danej dacie - w niniejszym przypadku w dacie komunalizacji mienia, tj. 1 stycznia 1999 r.

W przedmiotowej sprawie należało zatem rozważyć, czy Skarżący wykazali, że postępowanie w sprawie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości dotyczy Ich interesu prawnego, który należy odróżnić od interesu faktycznego, niepodlegającego ochronie przez obowiązujące normy prawne, a tym samym, czy posiadają oni legitymację do zainicjowania postępowania w trybie art. 156 k.p.a.

Minister zauważył, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel mienia, oraz właściwy samorząd, który w wyniku postępowania komunalizacyjnego stał się nowym właścicielem nieruchomości. Inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli wykażą, że mienie to stanowi ich własność i nie podlega komunalizacji. Niewskazanie przez "inny" podmiot tytułu prawnorzeczowego do mienia będącego przedmiotem komunalizacji wyklucza możliwość skutecznego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Natomiast nie ma znaczenia dla postępowania komunalizacyjnego interes prawny osób posiadających przedmiot komunalizacji pod tytułem użytkownika, najemcy, użytkownika wieczystego lub bez tytułu prawnego, ponieważ komunalizacja nie wpływała na zmianę zakresu uprawnień tych osób.

W ocenie organu w zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób wyjaśniono powody, dla których uznano, że brak jest podstaw do twierdzenia, że Skarżący wykazali się tytułem prawnorzeczowym do mienia objętego komunalizacją, tj. działki nr [...]1 o pow. 3,6367 ha.

Zgromadzona w sprawie dokumentacja dowodzi, iż dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]1 prowadzona była księga wieczysta KW [...].

Jak zostało ustalone na podstawie działu II ww. księgi wieczystej, "prawo własności nieruchomości wpisane w Iwh [...] gm. kat. T. na zasadzie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r., LVII.1521/46, prawo własności nieruchomości wpisane w [...] gm. kat. T. na zasadzie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r., LVII.1494/46 - po przeniesieniu tego prawa na wniosek Vl/Dkw 2126-2129/94 - wpisano dnia 11 lipca 1994. (obwieszczenie z 3.06.1994r.)".

Jednocześnie organ podkreślił, że nie kwestionuje pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., nr GZrn-057-625- 450/13, którą m.in. uchylono decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., nr N.VII.7716-2/09, w części dot. pkt II ppkt 1 orzekającego, że nieruchomość położona w obrębie m. T. przy ul. [...], obok starego budynku S., składająca się z parceli gruntowej nr [...], gm. kat. T., stanowiącej użytek rolny, odpowiadający obecnie części działki ewid. nr [...], będącej własnością Województwa Podkarpackiego w użytkowaniu W. w T., podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, i jednocześnie stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e ww. dekretu.

Minister podniósł, że to wpis w księdze wieczystej danej nieruchomości ma kluczowe znaczenie dla ustalenia jej stanu faktyczno-prawnego. W oparciu o niego zaś, organy administracji publicznej obowiązane są dokonywać jakiejkolwiek oceny badanych decyzji administracyjnych. Przyjęte orzecznictwo sądowo - administracyjne wyraźnie wskazuje, że treść wpisu w księdze wieczystej jako orzeczenie sądu cywilnego, wiąże wszystkie inne sądy oraz organy. Z tej przyczyny organ administracyjny nie ma możliwości, aby w toku postępowania, jakie przed nim się toczy, dokonywać odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, w tym z wpisów dokonanych w księdze wieczystej. Przeprowadzenie dowodu przeciwko domniemaniu wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej jest zagadnieniem prawa cywilnego i jest zastrzeżone wyłącznie dla właściwości sądu powszechnego i nie daje organom administracji publicznej możliwości jakiejkolwiek ingerencji w ich treść.

Minister stwierdził, że skoro w dacie komunalizacji działka nr [...]1 zgodnie z wpisem w księdze wieczystej KW [...] stanowiła własność Skarbu Państwa, to spełnione zostały kluczowe warunki dla komunalizacji nieruchomości. Domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym nie może być obalone przez organy administracji w postępowaniu komunalizacyjnym, ani w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ww. Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. w części dotyczącej działki nr [...]1.

W odniesieniu do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów, organ podkreślił, że w postępowaniu komunalizacyjnym znaczenie prawne ma stan na dzień komunalizacji. Z posiadanej dokumentacji wyraźnie wynika, że na ten dzień jako właściciel skomunalizowanej nieruchomości ujawniony był Skarb Państwa, a nie osoby fizyczne.

Wobec powyższych ustaleń zasadnym jest stwierdzenie, że Skarżącym nie przysługuje (ani obecnie, ani w dacie komunalizacji) tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości oznaczonej nr działki [...]1 legitymujący do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. w części dotyczącej tej działki.

Skarżący, wskazując we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zaniechanie ustalenia w toku postępowania administracyjnego rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę nr 2160/15, zarzucili organowi błędne wyjaśnienie sprawy polegające na nieuwzględnieniu faktu funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. Minister podkreślił, iż nie neguje faktu funkcjonowania tej decyzji w obrocie prawnym, jednakże będąc związanym wpisem w księdze wieczystej nie jest jednocześnie uprawniony do badania prawidłowości wynikających z niej wpisów. Możliwe jest wzruszenie aktu, na podstawie którego dokonano wpisu do księgi wieczystej, a następnie samego wpisu, lecz nie może to nastąpić w wyniku działań organu nadzoru prowadzącego postępowanie nadzorcze.

Minister zaznaczył, że podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu rozważenia całokształtu okoliczności i szczegółowego uzasadnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ podejmując rozstrzygnięcie wnikliwie zbadał stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów (np. w postaci prawomocnego orzeczenia sądu) podważających ustalenia zawarte w KW 37548.

Skargę na decyzję Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Skarżący zarzucając jej naruszenie:

1. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie, iż Skarżący nie mają interesu prawnego, a tym samym legitymacji do zainicjowania niniejszego postępowania administracyjnego podczas, gdy są oni następcami prawnymi A.T., właściciela spornej zabudowanej nieruchomości składającej się z części działki nr [...], która odpowiada pgr [...], a w sprawie wykazano decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., nr GZrn-057-625-450/13 (pkt 2 i 3 tej decyzji), iż nieruchomość ta nigdy nie została przejęta przez państwo na podstawie art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, a zatem nie mogła zostać skomunalizowana jako nieruchomość nie stanowiąca własności Skarbu Państwa;

2. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący nie mają bezpośredniego i aktualnego interesu prawnego do bycia stroną postępowania nieważnościowego, skoro prejudycjalne postępowanie administracyjne zakończone ostateczną i prawomocną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. (pkt 2 i 3 tej decyzji), w zakresie orzeczenia o nie podpadaniu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej parceli [...] gm. kat. T., odpowiadającej części działki nr [...]1 potwierdza, że spadkobiercy A.T. - Skarżący mieli tytuł prawny dokumentujący przysługujące im prawo własności, które stało na przeszkodzie wydaniu decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. stwierdzającej nabycie przez Województwo Podkarpackie z mocy prawa nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]1;

3. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegający na:

a) nierzetelnym przeanalizowaniu skutków prawnych wydanej w sprawie wnioskodawców ostatecznej i prawomocnej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., nr GZrn-057-625-450/13, w której w pkt 2 uchylona została decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 roku, nr N.VII.7716/2/09 m. innymi w części dotyczącej punktu II podpunkt 1 i w punkcie 3 swojej decyzji Minister stwierdził, że powyżej opisana nieruchomość obok dawnego budynku S., składająca się z parceli [...], gm. kat T., odpowiadająca obecnie części działki nr [...]1, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. nr 10, p. 51 ze zm.);

b) niedopuszczalnym pominięciu bezspornego i stwierdzonego ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. faktu braku przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności spornej nieruchomości w dniu wydania decyzji komunalizacyjnej z 26 kwietnia 2000 r. (por. orzeczony w sprawie Skarżących prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lipca 2017r., I SA/Wa 487/17, oraz powołane i zamieszczone w aktach administracyjnych sprawy ostateczne decyzje administracyjne Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji);

c) oczywiście błędnym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie dowodów powołanych przez wnioskodawców w sprawie oraz błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w postępowania administracyjnym, a zwłaszcza:

• wpisów widniejących w księdze hipotecznej lwh [...] (uprzednio nr [...]) w karcie A, z którego to wykazu hipotecznego - ujawniona w nim parcela [...] utworzyła działkę ewidencyjną nr [...]1 i została przeniesiona do księgi wieczystej nr [...], natomiast w karcie B lwh [...] został wpisany Skarb Państwa na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z 30 lipca 1946 r., L.VII 1494/46 (wpis Lhip. II 45/46);

• zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z 30 lipca 1946 r., L.VII 1494/46 (wpis Lhip. II 45/46);

• z odpisu kserokopii lwh [...] gm. kat T.;

• protokołu parcelowego gminy T. z pieczęcią za zgodność z oryginałem Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego z 10.11.2014 r. i Prezydent Miasta T. z 10.09.2014 r.;

• mapy ewidencyjnej z naniesionymi parcelami katastralnymi - w tym i pgr [...], która to kopia mapy ewidencyjnej i katastralnej została poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta T. w dniu 10.09.2014 r., a w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podkarpackiego w dniu 10.11.2014 r.;

• odpis w skróconej formie z ksiąg wieczystych z 25 listopada 1965 r. wydanego przez Państwowe Biuro Notarialne w T.u L.zam. 516/65;

• wykaz synchronizacyjny parcel katastralnych Skarbu Państwa (dawny właściciel H. T.) z obecnym stanem ewidencyjnym - stan na dzień 15.09.1992 r., sporządzonego przez geodetę uprawnionego mgr inż. J. K., L.ks. robót [...].

• odpisu sądowego dekretu dziedzictwa sporządzonego w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie Wydział I Cywilny w dniu 26 czerwca 1939 r., sygn. akt I.A.4/37;

4. art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezawierającego niezbędnych elementów umożliwiających jej kontrolę (brak odniesienia się do wszystkich dowodów zaoferowanych w sprawie przez Skarżących), jak również zaniechanie ustalenia w toku postępowania administracyjnego rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]1 odpowiadającą w dawnej parceli katastralnej pgr [...] ujawnionym w dawnym wykazie hipotecznym lwh nr [...] dawnej gminy katastralnej T., a nie jak to zostało błędnie stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że prawo własności działki nr [...]1 zostało przepisane z lwh [...] gm. kat. T. i 1642 gm. kat. T. na podstawie dwóch zaświadczeń Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946 r. w księdze wieczystej nr [...], tj. błędnego wyjaśnienia sprawy polegającego na tym, iż pomimo istnienia ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., nr GZrn-057-625-450/13, w której w pkt 2 uchylona została decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 roku, znak: N.VII.7716/2/09 m. innymi w części dotyczącej punktu II podpunkt 1 i w punkcie 3 swojej decyzji Minister stwierdził, że powyżej opisana nieruchomość obok dawnego budynku S., składająca się z parceli [...], gm. kat T., odpowiadająca obecnie części działki nr [...]1 nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, która była organowi znana i nie była kwestionowana, organ utrzymał w mocy decyzję umarzającą postępowanie i przyjął, iż doszło do komunalizacji nieruchomości decyzją Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r., pomimo, iż wiedział, że w tym dniu Skarb Państwa nie był właścicielem spornej nieruchomości, a zatem z rażącym naruszeniem art. 60 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1999 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872), albowiem w dniu 1 stycznia 1999 r. działka nr [...]1 w części, jakiej odpowiada ona pgr [...], nie mogła być skomunalizowana, bowiem stanowiła własność ich poprzedniczki prawnej R.T. jako następczyni prawnej A.T.;

5. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872 ze zm.) poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 lutego 2021 roku, umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wojewodę Podkarpackiego stwierdzającej przekazanie na własność Województwu Podkarpackiemu nieruchomości - działki nr [...]1, która w części odpowiada pgr [...], w sytuacji, gdy w części nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa;

6. art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) poprzez bezpodstawne przyjęcie wbrew poglądowi ugruntowanemu w orzecznictwie, iż podważenie domniemania wynikającego z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece jest w postępowaniu sądowo- administracyjnym niedopuszczalne, a na skutek wydania decyzji na zasadzie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w przedmiocie niepodpadania nieruchomości pod działanie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej nie dochodzi do restytucji z mocą wsteczną przynależnego pierwotnemu właścicielowi tytułu prawnorzeczowego do tej nieruchomości, a prawo własności majątku ziemskiego nie wraca "w naturze" do właściciela, a tym samym wyrok narusza zagwarantowane Konstytucją RP prawo do sądu oraz zasadę proporcjonalności;

7. art. 365 § 1 K.p.c. w zw. z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż podważenie domniemania z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w niniejszej sprawie naruszałoby powołaną ostatnio normę, podczas gdy w rzeczywistości w takiej sytuacji sąd nie ustala niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym w sentencji orzeczenia, lecz jedynie w uzasadnieniu (jako przesłankę rozstrzygnięcia), a tym samym z obaleniem domniemania w takim postępowaniu nie wiążą się skutki przewidziane wart. 365 K.p.c. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 1960 r., sygn. akt 3 CR 328/60, LEX nr 1634043);

8. art. 8 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz sprzecznej z utrwaloną praktyką organów administracji publicznej od blisko 30 lat (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2079/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2018 r., I OSK 2264/17, decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 27 września 2019 r., znak: DO.2.6610.174.2016.KC, decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 26 lipca 2019 r., znak: DOZ-OAiK.650.784.2019.KS, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., I SA/Wa 2040/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017 r., I SA/Wa 487/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2020r., IV SA/Wa 2888/19, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 stycznia 2020 r., nr DAP-WN-727-171/2017/WWP, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 stycznia 2020 r., nr DAP-WN-727- 200/2017/WWP, decyzji Ministra Rozwoju z 6 lutego 2020 r., znak sprawy: DO- IV.7613.112.2019.AD, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 stycznia 2020 roku, II SA/Bd 879/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2021 roku, I SA/Wa 2650/20, wyrok Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu Wydział I Cywilny I C 309/20 wraz z pismem Prokuratury Okręgowej w Tarnobrzegu z 18 maja 2021 roku, znak PO IV Pc 52.20, orzeczone w innych sprawach Skarżących ostateczne i prawomocne decyzje administracyjne załączone do skargi),

9. art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz bezpieczeństwa prawnego jednostki.

Mając powyższe na względzie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 22 sierpnia i z 29 sierpnia 2022 r. Skarżący powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podtrzymali stanowisko zaprezentowane w skardze.

Sąd I instancji uznał skargę za niezasadną. Wskazał, że kontroli Sądu podlegała decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo Podkarpackie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]1 objętej KW nr [...] i nr [...]2 objętej KW nr [...] w części dotyczącej działki nr [...]1wraz z zabudowaniami i urządzeniami trwale z gruntem związanymi opisanych w kartach inwentaryzacyjnych nieruchomości nr 1 i 2 oraz protokole zdawczo-odbiorczym z przekazania mienia sporządzonym w dniu 24 stycznia 2000 r. stanowiącymi załączniki do tej decyzji.

Powodem umorzenia przedmiotowego postępowania było uznanie przez organ nadzoru, że Skarżący nie posiadają w sprawie przymiotu strony, a tylko taki podmiot, stosownie do art. 157 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej zwanej "k.p.a.", jest uprawniony do skutecznego uruchomienia postępowania nieważnościowego.

Powołując się na treść art. 28 k.p.a., Sąd wskazał, że stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest każdy podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki prawne stwierdzenia nieważności tej decyzji. W kwestii istoty interesu prawnego wielokrotnie wypowiadało się orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując że cechami tego interesu są jego indywidualność, konkretność, aktualność, obiektywna sprawdzalność, natomiast jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2035/10, Lex nr 1121192).

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. stanowił art. 60 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872). Zgodnie z powołanym przepisem z dniem 1 stycznia 1999 r. mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z tym dniem przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy - staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nabycie zaś tego mienia, stwierdza w drodze decyzji wojewoda. Jak zatem wynika z tego przepisu komunalizacja dotyczy jedynie mienia ogólnonarodowego.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stronami postępowania komunalizacyjnego są co do zasady wyłącznie Skarb Państwa – jako dotychczasowy właściciel nieruchomości i gmina – jako podmiot nabywający własność nieruchomości. Ich bowiem praw i obowiązków bezpośrednio dotyczą skutki decyzji komunalizacyjnej. Inne osoby, aby mogły uczestniczyć w postępowaniu komunalizacyjnym (mieć w nim przymiot strony), a więc również mogły skutecznie żądać weryfikacji ostatecznej decyzji komunalizacyjnej w trybie stwierdzenia jej nieważności, musiałyby wykazać, że w dacie komunalizacji to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, który stałby na przeszkodzie komunalizacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1178/09, Lex nr 594943). Tylko bowiem na taki tytuł prawny, chroniony prawem materialnym, oddziałuje nowo ukształtowany stan własnościowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1181/15, Lex nr 2348965 oraz 16 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 660/11, Lex nr 1218892).

W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja nie wystąpiła jednak w rozpatrywanej sprawie. Skarżący obecnie nie posiadają żadnego tytułu prawnego do skomunalizowanej nieruchomości, nie byli również ani oni, ani ich poprzednicy prawni stronami postępowania komunalizacyjnego. Dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. Przepis ten wskazuje bowiem na przesłanki decydujące o legitymacji konkretnego podmiotu do działania w postępowaniu administracyjnym w charakterze jego strony. Samodzielnie przepis ten nie wystarczy natomiast do przypisania tego statusu jakiemukolwiek podmiotowi. O możliwości wystąpienia w roli strony postępowania decyduje bowiem to, czy dany podmiot posiada interes prawny warunkujący ubieganie się o wszczęcie postępowania, względnie skierowanie w stosunku do niego czynności w postępowaniu wszczętym z urzędu. Źródłem interesu prawnego o którym mowa w art. 28 k.p.a., jest zawsze przepis prawa materialnego. Przepis art. 28 k.p.a. nie ustanawia zatem normy prawnej samoistnej, a stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, przyznając jednostce status strony postępowania (por. wyrok NSA z 11 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2218/18).

W orzecznictwie przyjmuje się, że wnioskodawcy, którzy wykażą, że w okresie poprzedzającym komunalizację byli właścicielami komunalizowanej nieruchomości, mają interes prawny w sprawie, choć nie przesądza on automatycznie o nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1760/20). Wyrażany był także pogląd, że samo wykazanie, że poprzednicy prawni wnioskodawcy legitymowali się prawem własności, nie jest wystarczające do przyznania statusu strony ich następcom. Interes prawny musi być bowiem konkretny i rzeczywisty i powinien mieć związek z danym postępowaniem prowadzonym w danym miejscu i czasie, i na podstawie określonego stanu prawnego. Dla możliwości skutecznego zainicjowania postępowania weryfikującego komunalizację mienia Skarbu Państwa istotne jest bowiem wykazanie prawa własności nie kiedykolwiek - lecz w dacie samej komunalizacji (vide wyroki WSA w Warszawie: z 19 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2045/20 i z 27 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1633/19 i przywołane w nich orzecznictwo).

Decyzja Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Materialnoprawną podstawę wskazanej decyzji komunalizacyjnej stanowił art. 60 ust. 1 i 3 powołanej ustawy, z którego wynika, że przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie Skarbu Państwa. Dla komunalizacji w trybie ww. ustawy decydujące znaczenie miał więc stan prawny nieruchomości istniejący w dacie komunalizacji.

Jak zauważył Sąd I instancji, zgodnie z zapisami księgi wieczystej nr [...] w dacie komunalizacji sporna nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa w wyniku jej przejęcia na cele reformy rolnej. Dlatego, w ocenie Sądu, nie mogło odnieść w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym oczekiwanego przez Skarżących skutku powoływanie się na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., z której m.in. wynika, że sporna działka nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).

W ocenie Sądu, zasadnie w tej sytuacji organ nadzoru odwołał się do treści art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Ponadto, zgodnie z art. 5 tej ustawy, w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe (rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych). Obalenie tego domniemania jest możliwe poprzez powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, o czym stanowi art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Oznacza to, że widniejący w wyżej powołanej księdze wieczystej spornej nieruchomości wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wiąże zarówno sąd, który go dokonał, strony, jak również organy państwowe i organy administracji publicznej. Zasada jawności materialnej, czyli domniemanie iuris tantum zgodności z rzeczywistym stanem prawnym jawnego prawa wpisanego do księgi wieczystej wiąże wszystkich, aż do czasu skutecznego obalenia tego domniemania przez osobę posiadającą w tym interes prawny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 729/16). W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 6 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2338/98, zgodnie z którym zasada wyrażona w art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym, dotyczącą treści wpisów własności w tychże księgach.

Sąd I instancji podzielił również pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 lipca 2004 r., sygn. akt SK 57/03 (opubl. w: OTK ZU 7A/2004, poz. 69) zgodnie z którym to domniemanie wyraża jedną z fundamentalnych zasad prawa wieczystoksięgowego, która jakkolwiek nie stanowi elementu instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, to jednak w istotny sposób ją uzupełnia, składając się wraz z nią na spójny system materialnego prawa ksiąg wieczystych. Trybunał podkreślił, że domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym prowadzi do tego, że odwrócone zostają reguły dowodowe, bowiem jego wprowadzenie oznacza, że nie jest w tym wypadku konieczne wykazanie prawdziwości wpisu przez osobę, która ma w tym interes prawny, ale wykazanie przez stronę przeciwną niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym.

Sąd I instancji wskazał, że na obecnym etapie postępowania nie można uznać, że Skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej.

Reasumując, w ocenie Sądu I instancji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, będąc związany treścią wpisu w księdze wieczystej, a także nie mając możliwości dokonywania w toku postępowania administracyjnego odmiennych ustaleń prawnych od tych, jakie wynikają z wpisów dokonanych w księdze wieczystej, prawidłowo stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w dacie komunalizacji prawo własności spornej działki należało do Skarżących, lub jego poprzedników prawnych, a postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie służy wyjaśnieniu, czy Skarżącym służy tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości. Dlatego, wbrew zarzutowi skargi, wydane w sprawie decyzje nie naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyli Skarżący, zastępowani przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 - zwanej dalej p.p.s.a.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i oddalenie skargi na skutek bezzasadnego przyjęcia, iż Skarżący nie mają interesu prawnego do zainicjowania niniejszego postępowania administracyjnego, a tym samym nie można im przyznać przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z 26 kwietnia 2000 r., podczas gdy są oni następcami prawnymi A. T., właściciela spornej zabudowanej nieruchomości składającej się z części działki nr [...]1, która odpowiada pgr [...], a w sprawie wykazano decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak: GZm-057-625-450/13 (pkt 2 i 3 tej decyzji), iż nieruchomość ta nigdy nie została przejęta przez państwo na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej z dniem 13 września 1944 r., nie była też własnością Skarbu Państwa w dniu 1 stycznia 1999 r. ani w dniu 26 kwietnia 2000 r., czyli w dniu wydania przez Wojewodę Podkarpackiego decyzji, znak: GN.VI-7214/47/2000 w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Województwo Podkarpackie prawa własności spornej nieruchomości, a zatem nie mogła zostać skomunalizowana jako nieruchomość niestanowiąca własności Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z 22 października 2019 r., I OSK 344/18, I OSK 346/18, I OSK347/18, I OSK 361/18, I OSK 362/18, I OSK 363/18 i I OSK 364/18);

b) art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1999 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872) w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., nr 3, p. 13 z zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) poprzez błędne ich zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo iż Skarżący mają bezpośredni i aktualny interes prawny do bycia stroną postępowania nieważnościowego, gdyż prejudycjalne postępowanie administracyjne zakończone zostało ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057-625-450/13 (pkt 2 i 3 tej decyzji) w zakresie orzeczenia o niepodpadaniu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej części działki ewidencyjnej nr [...]1 położonej w obrębie m. T. przy ul. [...], obok starego S. (odpowiadająca dawnej parceli pgr [...] ujętej w Lwh [...]) i jednocześnie w sprawie nie ma dowodów na to, aby po 13 września 1944 r. własność nieruchomości przeszła na jakikolwiek podmiot, co potwierdza, że spadkobiercy A.T. – Skarżący w niniejszej sprawie mieli tytuł prawny dokumentujący przysługujące im prawo własności do spornej nieruchomości na dzień wydania zaskarżonej decyzji z 26 kwietnia 2000 r., które stało na przeszkodzie wydaniu decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego w dniu 26 kwietnia 2000 r. znak: GN.VI-7214/47/2000 w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Województwo Podkarpackie własności przywołanej wyżej nieruchomości położonej w T., obejmującej działkę nr [...]1, objętej KW nr [...], bowiem w dniu 1 stycznia 1999 r. Skarb Państwa nie był właścicielem tej nieruchomości;

c) naruszenie art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 2 § 1 i 3 k.p.c. i § 5 Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne oddalenie skargi, a nie uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak orzeczenia sądu powszechnego potwierdzającego tytuł prawny do spornej nieruchomości, podczas gdy zgodnie z przyjętym w orzecznictwie dominującym poglądem orzekanie o tym, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej na mocy powołanych na wstępie przepisów zostało przekazane organom administracji publicznej, a zatem wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest wymagane orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie przysługiwania tytułu prawnego do spornej nieruchomości Skarżącym, co w rezultacie doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku o nieuchyleniu zaskarżonej decyzji (por. uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r., I OPS 2/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 123 i z 10 stycznia 2011 r., I OPS 3/10, ONSAiWSA 2011, nr 2, poz. 23 i wyrok NSA z 27 maja 2021 r., I OSK 3289/19);

d) art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi, a w konsekwencji niedopuszczalnego faktycznego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057- 625-450/13 w przedmiocie niepodpadania pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej m.in. objętej niniejszym postępowaniem części działki ewidencyjnej nr [...]1przez Sąd I instancji, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku o nieuchyleniu zaskarżonej decyzji;

e) art. 151 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi, z naruszeniem zasad: trwałości decyzji ostatecznych, pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, jak też zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, poprzez faktyczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonym rozstrzygnięciem ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057-625-450/13 w przedmiocie niepodpadania spornej nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13) oraz poprzez nieuwzględnienie jej mocy wiążącej w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2079/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lipca 2018 r., I OSK 2264/17, wyrok NSA z 3 czerwca 2015 r., I OSK 2183/13, wyrok NSA z 9 lutego 2010 r., I OSK 992/09, wyrok NSA z 9 lutego 2010 r., I OSK 667/09, wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1084/09; decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 27 września 2019 r., znak: DO. 2.6610.174.2016.KC, decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 lipca 2019 r., znak: DOZ-OAiK.650.784.2019.KS, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., I SA/Wa 2040/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017 r., I SA/Wa 487/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2020 r., IV SA/Wa 2888/19, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 stycznia 2020 r., nr DAP-WN-727-171/2017/WWP, decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 stycznia 2020 r., nr DAP-WN-727 200/2017/WWP, decyzji Ministra Rozwoju z 6 lutego 2020 r., znak sprawy: DO-IV.7613.112.2019.AD, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 stycznia 2020 r., II SA/Bd 879/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2021 r., I SA/Wa 2650/20);

f) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., p. 935, obecnie art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi w oparciu o przesłanki pozostające w jaskrawej sprzeczności z ugruntowanym w orzecznictwie stanowiskiem sądów, a przez to naruszenie zasady jednolitości orzecznictwa oraz co za tym idzie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej i organów państwa, zasady równości wobec prawa, a także w konsekwencji do naruszenia gwarantowanej przez Konstytucję RP gwarancji ochrony własności;

g) art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, która nie została zrealizowana z uwagi na wybiórcze potraktowanie dowodów przez organ, zamiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności poprzez:

• nierzetelne przenalizowanie skutków prawnych wydanej w sprawie Skarżących ostatecznej i prawomocnej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057-625-450/13, w której w pkt 2 uchylona została decyzja Wojewody Podkarpackiego z 30 sierpnia 2013 r., znak: N.VII.7716/2/09 m.in. w części dotyczącej punktu II podpunkt 1 i w punkcie 3 swojej decyzji Minister stwierdził, że powyżej opisana nieruchomość obok dawnego budynku S., składająca się z parceli [...], gm. kat T., odpowiadająca obecnie części działki nr [...]1, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. nr 10, p. 51 z zm.);

• niedopuszczalne pominięcie bezspornego i stwierdzonego ostateczną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak; GZm-057-625-450/13 faktu braku przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności spornej nieruchomości w dniu nacjonalizacji tj. 13 września 1944 r., a w konsekwencji w dniu 31 grudnia 1998 r./1 stycznia 1999 r.;

• oczywiście błędną ocenę dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy, w tym przedłożonych i powołanych przez Skarżących w sprawie oraz błędną ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza:

– wpisów widniejących w księdze hipotecznej Iwh [...] (uprzednio nr [...]) w karcie A, z którego to wykazu hipotecznego – ujawniona w nim parcela [...] utworzyła działkę ewidencyjną nr [...]1 i została przeniesiona do księgi wieczystej nr [...], natomiast w karcie B Iwh [...] został wpisany Skarb Państwa na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z 30 lipca 1946 r., L.VII 1494/46 (wpis Lhip. II 45/46);

– zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z 30 lipca 1946r., L.VII 1494/46 (wpis Lhip. II 45/46);

– z odpisu kserokopii Iwh [...] gm. kat T.;

– protokołu parcelowego gminy T. z pieczęcią za zgodność z oryginałem Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego z 10 listopada 2014 r. i Prezydent Miasta T. z 10 września 2014 r.;

– mapy ewidencyjnej z naniesionymi parcelami katastralnymi – w tym i pgr [...], która to kopia mapy ewidencyjnej i katastralnej została poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta . w dniu 10 września 2014 r., a w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Podkarpackiego w dniu 10 listopada 2014 r.;

– odpisu w skróconej formie z ksiąg wieczystych z 25 listopada 1965 r. wydanego przez Państwowe Biuro Notarialne w T. L.zam. 516/65;

– wykazu synchronizacyjnego parcel katastralnych Skarbu Państwa (dawny właściciel H. T.) z obecnym stanem ewidencyjnym — stan na dzień 15 września 1992 r., sporządzonego przez geodetę uprawnionego mgr inż. J.K., L.ks. robót [...];

– odpisu sądowego dekretu dziedzictwa sporządzonego w Sądzie Okręgowym w Rzeszowie Wydział I Cywilny w dniu 26 czerwca 1939 r., sygn. akt I.A.4/37;

• zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]1, a ponadto pominięcie przez Sąd ustaleń organu w postępowaniu prejudycjalnym zakończonym ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak: GZm-057-625-450/13, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

• zaniechanie ustalenia rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]1, pomimo iż Sądowi wiadomym było dokonanie wpisu prawa własności Skarbu Państwa w odniesieniu do parceli pgr [...] oraz wpisów w karcie A i B wykazu hipotecznego Lwh [...] gm. kat. T., gdzie jako właściciel został wpisany Skarb Państwa na podstawie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z 30 lipca 1946 r., L.VII 1494/46 (wpis Lhip. II 45/46), a jednocześnie pominięcie, jaki wpływ na podstawę wpisu własności w treści księgi wieczystej miała prejudycjalna decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. znak: GZm-057-625-450/13;

– co miało ten wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji na skutek uchybienia powyższym przepisom oddalił skargę Skarżących na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 lipca 2021 r., znak DAP-WN-727- 22/2021/WWP, o utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 lutego 2021 r., znak DAP-WPK-727-130-65/2017/KPu w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r., znak GN. VI- 7214/47/2000 w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]1, położonej przy ul. [...] w T., gdyby natomiast Sąd I instancji zastosował prawidłowo prawo, to zapadłoby zupełnie odmienne rozstrzygnięcie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1999 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1988 r., Nr 133, poz. 872) w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. 1945, nr 3, p. 13 z zm.) w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo iż Skarżący mają bezpośredni i aktualny interes prawny do bycia stroną postępowania nieważnościowego, gdyż prejudycjalne postępowanie administracyjne zakończone zostało ostateczną i prawomocną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak: GZm-057-625-450/13, w zakresie orzeczenia o niepodpadaniu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej m.in. działki ewidencyjnej nr [...]1, która w części odpowiadała pgr [...] i jednocześnie w sprawie nie ma dowodów na to, aby po 13 września 1944 r. własność nieruchomości przeszła na jakikolwiek podmiot, co potwierdza, że spadkobiercy A.T. – Skarżący w niniejszej sprawie mieli tytuł prawny dokumentujący przysługujące im prawo własności do spornej nieruchomości na 1 stycznia 1999 r. i na dzień wydania zaskarżonej decyzji z 26 kwietnia 2000 r., które stało na przeszkodzie wydaniu decyzji przez Wojewodę Podkarpackiego w dniu 26 kwietnia 2000 r., znak: GN.VI-7214/47/2000 w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Województwo Podkarpackie własności powołanej ostatnio nieruchomości, położonej w gminie T., bowiem w dniu 31 grudnia 1998 r./1 stycznia 1999 r. Skarb Państwa nie był właścicielem tej nieruchomości (por. wyroki NSA z 22 października 2019 r., I OSK 344/18, I OSK 346/18, I OSK 347/18, I OSK 361/18, I OSK 362/18, I OSK 363/18 i IOSK 364/18);

b. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872) poprzez ich błędne zastosowanie (niezastosowanie w sprawie), pomimo iż zrealizowały się przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z 26 kwietnia 2000 r. w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Województwo Podkarpackie prawa własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...]1, w sytuacji gdy nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa w dniu 13 września 1944 r. ani w dniu 31 grudnia 1998 r./1 stycznia 1999 r., ani w konsekwencji w dniu 26 kwietnia 2000 r.;

c. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r. (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147, dalej "ustawy o księgach wieczystych i hipotece") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż Skarżący zobowiązani są w niniejszej sprawie przedstawić orzeczenie sądu powszechnego potwierdzające ich tytuł prawny do nieruchomości na dzień orzekania, podczas gdy w rzeczywistości wystarczające do wydania merytorycznej decyzji nadzorczej w niniejszej sprawie jest wykazanie prawa własności Skarżących lub ich poprzedników prawnych do spornej nieruchomości na 1 stycznia 1999 r. i w konsekwencji na 26 kwietnia 2000 r.;

d. naruszenie art 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z 2 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych w sprawie wykonania dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu w zaskarżonym wyroku, iż w niniejszej sprawie organ nie może oceniać następstw prawnych prejudycjalnej dla niniejszego postępowania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., podczas gdy w rzeczywistości organ jest związany sentencją decyzji, podczas gdy skutki prawne tejże wiążącej decyzji sąd zobowiązany jest samodzielnie ocenić w świetle zgromadzonego materiału dowodowego;

e. art. 5 w zw. z art. 6 § 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 293 z zm., dalej: "k.p.c.") w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż chronologię przechodzenia prawa własności spornej działki ewidencyjnej nr [...]1 (odpowiadającej dawnej działce pgr [...]) położonej w T., w latach 1944-2014 determinuje treść wpisów tego prawa w księgach wieczystych, podczas gdy w niniejszej sprawie wykazano decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak: GZm-057-625-450/13, iż rzeczywisty stan prawny nieruchomości różni się od stanu ujawnionego w księdze wieczystej, a z uwagi na wyłączenia zawarte w treści art. 6 § 1 u.k.w.h. zarówno wpisu Skarbu Państwa, który został ujawniony na podstawie sukcesji uniwersalnej o charakterze nieodpłatnym, jak również wpisu na rzecz Województwa Podkarpackiego, który został ujawniony w księgach na podstawie sukcesji uniwersalnej o charakterze nieodpłatnym – nie działa rękojmia, a zatem w niniejszych wypadkach treść księgi nie rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność (por. dwie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r., sygn. akt I OPS 2/06 i z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 maja 2021 r. I OSK 3289/19, LEX nr 3192307);

f. art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez ich błędną wykładnię i ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu wbrew poglądowi ugruntowanemu w orzecznictwie i piśmiennictwie oraz wbrew literalnemu brzmieniu powyższych norm, iż podważenie domniemania wynikającego z powyższych przepisów jest możliwe wyłącznie w postępowaniu cywilnym, rozstrzygającym spór o własność, przed sądem powszechnym, a decyzja wydana w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51) nie pozwala na przyznanie Skarżącym interesu prawnego, a co za tym idzie przymiotu strony w niniejszym postępowaniu oraz że ostatnio powołana decyzja nie przesądza o tytule prawnym do spornej nieruchomości, a jedynie wskazuje, iż kilka dekad wcześniej poprzednicy Skarżących posiadali tytuł do spornej nieruchomości, a także że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., znak: GZm-057-625-450/13 wywołuje skutek ex nunc, gdyż została wydana w trybie zwykłym, a nie w trybie nadzoru (por. uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1991 r., III CZP 90/91, OSNC 1992/5/72, uchwały Sądu Najwyższego z 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10 i z 18 maja 2011 r., III CZP 21/11, a także uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 29 marca 2017 r., I CSK 405/16, wyrok Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2019 r., IV CSK 165/18, LEX nr 2688859, tak samo dwie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06 i z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt I OPS 3/10, potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2021 r., I OSK 3289/19, LEX nr 3192307);

g. art. 3 u.k.w.h. w zw. z art. 6 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r. (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147) w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że dla oceny, czy Skarżącym przysługuje interes prawny w niniejszej sprawie, a co za tym idzie, czy posiadają przymiot strony, decydować ma kwestia, czy posiadają oni tytuł prawny do nieruchomości, podczas gdy wystarczającym powinno być ustalenie, czy przysługiwał im taki tytuł w dniu 13 września 1944 r. oraz w dniu 1 stycznia 1999 r., a ponadto poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zakwestionowanie przez Skarżących tezy o istnieniu prawa własności oznacza zakwestionowanie samego wpisu w księdze wieczystej, podczas gdy w rzeczywistości Skarżący kwestionują jedynie wniosek wynikający z domniemania jego prawdziwości (orzeczeniem, którym z mocy art. 6268 § 6 k.p.c. jest wpis, stanowi wyłącznie przesłankę tego domniemania, więc brak jest uzasadnionych podstaw dla uznania, że podważając domniemanie wynikające z treści księgi wieczystej, podważa się prawomocne orzeczenie o wpisie), a także poprzez przyjęcie, iż Skarżący w niniejszej sprawie nie są uprawnieni do podnoszenia zarzutów, które nie były objęte badaniem sądu wieczysto-księgowego, gdyż kognicja sądu wieczysto-księgowego ogranicza się jedynie do zbadania treści i formy wniosku, dołączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej (art. 6268 § 2 k.p.c.);

h. art. 3 w. zw. z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a także poprzez błędne przyjęcie, iż uwzględnienie powództwa z art. 10 u.k.w.h. prowadzi do obalenia/wzruszenia domniemania w ścisłym rozumieniu tego pojęcia, tj. prowadzi do wykazania nieprawdziwości wniosku domniemania pomimo istnienia jego podstawy, podczas gdy proces o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym ma na celu raczej usunięcie samej podstawy domniemania (niezgodnego z rzeczywistością wpisu), co w teorii prawa nie jest rozumiane jako wzruszenie domniemania, a błędne przyjęcie poglądu w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym domniemanie wynikające z wpisu do księgi wieczystej o charakterze deklaratoryjnym nie może być kwestionowane w innych postępowaniach niż na podstawie art. 10 u.k.w.h. (czyli przesłankowych postępowaniach cywilnych i administracyjnych), nakazywałoby więc z formalnego punktu widzenia uznać to domniemanie za niewzruszalne, do czego nie ma żadnych podstaw prawnych;

i. art. 31 ust. 3 oraz art. 45 Konstytucji RP (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483) poprzez ich pominięcie i naruszenie zasad proporcjonalności oraz prawa do sądu na skutek niedopuszczalnego i błędnego przyjęcia, iż podważenie domniemania wynikającego z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece jest w postępowaniu sądowo-administracyjnym niedopuszczalne oraz że na skutek wydania decyzji na zasadzie § 5 rozporządzenia w przedmiocie niepodpadania nieruchomości pod działanie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej nie dochodzi do restytucji z mocą wsteczną przynależnego pierwotnemu właścicielowi tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości;

j. art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483) poprzez ich pominięcie i nieuchylenie decyzji naruszającej zasadę ochrony zaufania obywatela do władzy publicznej i stanowionego przez nią prawa oraz zasadę bezpieczeństwa prawnego jednostki, albowiem w analogicznych przypadkach przyjmuje się w orzecznictwie, iż podważenie domniemania z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece może nastąpić w każdym postępowaniu, jeżeli następuje jako przesłanka rozstrzygnięcia;

k. art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie prowadzące do uznania, że wynikające z tych przepisów: zasada państwa demokratycznego, zasada państwa prawnego i zasada sprawiedliwości społecznej, a także zasady równości i zakazu dyskryminacji oraz poszanowania własności, które winny być stosowane bezpośrednio, pozwalają na wydanie przez sąd administracyjny orzeczenia pozostającego w jaskrawej sprzeczności z orzeczeniami sądów cywilnych i administracyjnych, a przez to naruszenie zasad: jednolitości orzecznictwa oraz co za tym idzie zasady zaufania obywatela do organów władzy państwowej, zasady równości wobec prawa, a także w konsekwencji do naruszenia prawa do poszanowania własności;

l. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie i brak uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonego wyroku ugruntowanych w orzecznictwie sądów powszechnych, jak również sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądów w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, podczas gdy orzecznictwo stanowi składnik polskiego systemu prawnego, a także poprzez pominięcie faktu, iż związanie organu decyzją administracyjną ostateczną łączy się ściśle z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, jak również pominięcie faktu, iż sądy powszechne są związane ostateczną decyzją administracyjną, jaką jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r., co stanowi wyraz respektowania rozgraniczenia pomiędzy drogą sądową i drogą administracyjną, które łączy się ściśle z wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą, zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa;

m. art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 10 lipca 1993 r., nr 61, p. 284, dalej: "EKPC") i art. 14 EKPC w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 EKPC nie realizując wymogów dotyczących jednolitego stosowania prawa, prawa do rzetelnego, publicznego procesu sądowego obejmującego też zasadę pewności prawnej, a także zasady pewności prawnej gwarantującej stabilność prawną i przyczyniającą się do publicznego zaufania do organów administracyjnych oraz całkowicie zlekceważył obowiązek utrzymywania spójności orzeczeń administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Skarżących kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Organ oraz uczestnicy nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną.

W piśmie datowanym na 4 września 2023 r. Skarżący kasacyjnie sprostowali oczywiste omyłki w treści zarzutów skargi kasacyjnej w ten sposób, że:

1) w treści zarzutu skargi zawartego w jej punkcie 2 lit. c/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r. (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147), a nie jak omyłkowo pominięto "ust. 1" w art. 3;

2) w treści zarzutu skargi zawartego w jej punkcie 2 lit. e/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisu art. 5 w zw. z art 6 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo wskazano "art. 6 § 1" ustawy o księgach wieczystych i hipotece;

3) w treści zarzutu skargi zawartego w jej punkcie 2 lit. f/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto "ust. 1 " w art. 3;

4) w treści zarzutu skargi zawartego w jej punkcie 2 lit. g/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto "ust. 7 " w art. 3 i art. 6;

5) w treści zarzutu skargi zawartego w jej punkcie 2 lit. h/ poprzez szczegółowe wskazanie, iż przedmiotem zarzutu pozostaje naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku przepisu art. 3 ust. 1 w zw. z art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia narodowego z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a nie jak omyłkowo pominięto "ust. 7 " w art. 3;

6) w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej w ten sposób, iż ilekroć w treści tego uzasadnienia zostaje przywołany przepis art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece bez jednoczesnego wskazania paragrafu tego przepisu, to należy rozumieć, iż chodzi każdorazowo o ust. 1 przepisu art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece z 6 lipca 1982 r. (Dz.U. 1982 nr 19 poz. 147).

Na potwierdzenie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej przywołano także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2023 r., I OSK 721/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 grudnia 2022 r., IV SA/Wa 2124/22.

W piśmie procesowym z 10 kwietnia 2024 r. Skarżący wskazali na kolejne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych na poparcie argumentacji przedstawionej w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej zgłoszono zarzuty oparte na obu podstawach, o których mowa w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują instytucji prostowania oczywistych omyłek w treści skargi kasacyjnej. Uzupełnienie podstaw kasacyjnych jest dopuszczalne wyłącznie w określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro zaskarżony wyrok został doręczony pełnomocnikowi skarżących kasacyjnie w dniu 3 listopada 2022 r., to pismo pełnomocnika skarżących kasacyjnie, datowane na 4 września 2023 r., którym skarżący kasacyjnie sprostowali omyłki w treści zarzutów, nie mogło wywrzeć pożądanego skutku w postaci modyfikacji podstaw kasacyjnych.

Należy stwierdzić, że pomimo multiplikacji zarzutów skargi kasacyjnej zasadniczym zagadnieniem spornym pomiędzy stronami jest odpowiedź na pytanie, czy uzyskanie przez Skarżących ostatecznej i prawomocnej decyzji stwierdzającej niepodpadanie wskazanej przez nich nieruchomości pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz.13) daje im przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej dotyczącej tejże nieruchomości.

Zarówno organ jak i Sąd Wojewódzki uznali, że Skarżący nie wykazali prawno–rzeczowego tytułu do przedmiotowej nieruchomości, ani na dzień wydania kwestionowanej decyzji komunalizacyjnej, ani obecnie, bowiem to wpis w księdze wieczystej Skarbu Państwa w dacie komunalizacji ma decydujące znaczenie w sprawie. W ocenie organu i Sądu Wojewódzkiego obalenie domniemania określonego w art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece może nastąpić wyłącznie przed sądem powszechnym, zaś organy administracji nie są uprawnione do dokonywania własnych ocen, czy w danym przypadku działa, czy też nie działa rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Sąd kasacyjny wyjaśnia, że kwestia przyznania przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej osobom, które uzyskały decyzje o niepodpadaniu nieruchomości objętej decyzją komunalizacyjną pod działanie dekretu o reformie rolnej, była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 10 kwietnia 2024 r. I OSK 2316/23, 24 kwietnia 2024 r. I OSK 2294/22 i 9 lipca 2024 r. I OSK 245/23).

Na wstępie przypomnieć należy, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W każdym postępowaniu organ administracji ma obowiązek samodzielnie ustalić, kto jest stroną tego postępowania, to jest kto ma interes prawny, by uczestniczyć w postępowaniu. Krąg stron w postępowaniu nadzwyczajnym musi być badany w oparciu o art. 28 k.p.a. Brak jest przy tym definicji legalnej pojęcia interesu prawnego. Nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 k.p.a., które można by zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Dlatego też w każdej sprawie kwestie te należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu prawnego, czy też jedynie interesu faktycznego, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę wyjaśnia, że strona wnosząca o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej ma prawo wykazywać swój interes prawny wszelkimi dostępnymi jej dowodami, co nie oznacza, że w postępowaniu tym organ rozstrzyga spory o własność. Organ administracji dokonuje bowiem jedynie oceny, czy przedstawione przez stronę dowody pozwalają na uznanie jej interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym – w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Uznanie takiego podmiotu na podstawie przedłożonych dokumentów nie prowadzi przecież do zmiany treści wpisu w księdze wieczystej, do czego wyłącznie uprawniony jest sąd powszechny. Przedstawienie przez stronę dokumentów pozwalających na ustalenie jej interesu prawnego nie powoduje obalenia wpisów do księgi wieczystej.

W judykaturze przyjmuje się, że decyzja administracyjna, o jakiej mowa w § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51), ma charakter deklaratywny, wywiera skutek rzeczowy (w tym sensie, że stwierdza, iż prawo własności przysługiwało przez cały czas pierwotnemu właścicielowi bez konieczności powrotnego przeniesienia tego prawa) i stanowi wyłączną podstawę do uzyskania przez byłych właścicieli lub ich spadkobierców wiedzy, że Skarb Państwa nie nabył z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (zobacz np. wyrok SN z 22 listopada 2012 r., II CSK 128/12, OSNC 2013/6/79; uchwały SN z 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10, OSNC 2011/10/109; z 18 maja 2011 r., III CZP 21/11).

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa na mocy art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, to ostateczna decyzja administracyjna wydana na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN, rozstrzygająca definitywnie i wiążąco dla sądów powszechnych kwestie nabycia (lub nie nabycia) przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości mogłaby stanowić odpowiedni dokument, o którym mowa w art. 31 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wykazujący niezgodność z rzeczywistym stanem prawnym w razie wadliwego ujawnienia w księdze wieczystej Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (por stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 10 kwietnia 2024 r. I OSK2316/23).

Należy podkreślić, że kwestia przeprowadzenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej dowodu przeciwko domniemaniu nabycia prawa własności przez Skarb Państwa w związku z przejęciem nieruchomości na cele reformy rolnej, wynikającemu z treści wpisu ujawnionego w księdze wieczystej, jest zagadnieniem prawa administracyjnego. Podkreślić należy, że dopóki decyzja komunalizacyjna jest w obrocie prawnym, to sąd wieczystoksięgowy nie jest uprawniony do kwestionowania stwierdzonego w niej stanu prawnego. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z 9 października 2007 r., sygn. akt III CZP 46/07, "W sprawie o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości – ujawnionego w księdze wieczystej na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z art.18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – z rzeczywistym stanem prawnym, sąd jest związany tą decyzją."

Wobec tego należy stwierdzić, że w przypadku przyjęcia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej braku legitymacji wnioskodawcy, który uzyskał decyzję stwierdzającą niepodpadanie danej nieruchomości pod działanie dekretu o reformie rolnej, zostaje zamknięta dla wnioskodawcy zarówno droga do usunięcia niezgodności wpisów w księdze wieczystej, a tym samym usunięcia wpisów będących wynikiem przejęcia majątku w drodze reformy rolnej, jak również możność obrony w postępowaniu nadzorczym swego interesu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji właściwego organu stwierdzającej, że nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu. Stan taki nie jest możliwy do zaakceptowania w państwie prawa, bowiem oznacza, że nie są respektowane skutki prawne ostatecznej decyzji stwierdzającej niepodpadanie nieruchomości pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e ww. dekretu. Należy zatem przyjąć, że sam fakt wpisania Skarbu Państwa w księdze wieczystej skomunalizowanej nieruchomości nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że nie ma interesu prawnego, a tym samym legitymacji do zainicjowania postępowania nadzorczego wnioskodawca wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej i przedkładający decyzję właściwego organu stwierdzającą, że nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e ww. dekretu.

W niniejszej sprawie Minister ustalił, że dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]1, prowadzona była księga wieczysta KW [...]. Jak zostało ustalone na podstawie działu II ww. księgi wieczystej, "prawo własności nieruchomości wpisane w Iwh [...] gm. kat. T. na zasadzie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r., LVII.1521/46, prawo własności nieruchomości wpisane w [...] gm. kat. T. na zasadzie zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w Rzeszowie z dnia 30 lipca 1946r., LVII.1494/46 - po przeniesieniu tego prawa na wniosek Vl/Dkw [...]- wpisano dnia 11 lipca 1994. /obwieszczenie z dnia 3.06.1994r./.

Skarżący wskazywali, że parcela gruntowa nr [...], odpowiadająca obecnie części działki ewid. nr [...]1, objęta była decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. stwierdzającą niepodpadanie tej nieruchomości pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej.

Do wskazanych powyżej twierdzeń Skarżących nie odniósł się organ nadzoru orzekający w sprawie – poza stwierdzeniem, że nie kwestionuje pozostawania ww. decyzji w obrocie prawnym.

Należało natomiast rozważyć, jakie skutki dla rozpoznawanej sprawy miało wydanie ww. decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27 sierpnia 2014 r. Pozwoliłoby to na rozstrzygnięcie, czy Skarżący legitymują się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem decyzji komunalizacyjnej.

Na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości następowało z mocy prawa na dzień wejścia dekretu w życie, czyli 13 września 1944 r., bez wydawania indywidualnych aktów stosowania prawa. Był to zatem odmienny tryb nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa od tych trybów, w których nabycie prawa własności przez Skarb Państwa następowało na podstawie innych aktów prawnych np. nacjonalizacyjnych, wywłaszczeniowych, ale podstawę prawną nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa stanowiła decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów nacjonalizacyjnych lub wywłaszczeniowych. Do nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa mogło również dojść na podstawie orzeczenia sądowego (np. wyniku zasiedzenia, spadkobrania). To wydane w tych przypadkach indywidualne akty stosowania prawa, decyzje nacjonalizacyjne, wywłaszczeniowe, orzeczenia sądowe stanowiły podstawę prawną nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa, były również podstawą wpisu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości. W takich przypadkach do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa może dojść w drodze nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, np. stwierdzenia nieważności decyzji nacjonalizacyjnej, czy decyzji wywłaszczeniowej, czy też podjętego w stosownym trybie orzeczenia sądowego uchylającego dotychczasowe orzeczenie, np. o zasiedzeniu, czy spadkobraniu.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie z uwagi na to, że nabycie przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie dekretu z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej następowało z mocy prawa bez wydawania decyzji administracyjnej, mamy inną sytuację prawną. Ta odmienność sytuacji prawnej dotyczy nie tylko nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie dekretu o reformie rolnej, ale również sposobu, w jaki można wzruszyć nabycie prawa własności przez Skarb Państwa, jeżeli nastąpiło to z naruszeniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, przy czym to naruszenie art. 2 ust. 1 lit. e może dotyczyć zarówno całej nieruchomości, jak również poszczególnych działek wchodzących w skład nieruchomości. Tym sposobem jest wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, przedmiotem którego jest ustalenie w drodze decyzji administracyjnej, czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej. Wydanie decyzji, w której organ stwierdza, że dana nieruchomość nie podpada pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, prowadzi do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa. Mając zatem na uwadze, że na podstawie dekretu o reformie rolnej nabycie prawa własności przez Skarb Państwa następowało z mocy prawa, bez wydawania decyzji administracyjnej, natomiast w przypadku sporu czy wątpliwości co do nabycia prawa własności przez Skarb Państwa ówczesne organy uprawnione zostały do orzekania na wniosek strony, czy dana nieruchomość podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej, zrozumiałe jest, dlaczego zaświadczenie ówczesnego organu stanowiące podstawę wpisu prawa własności Skarbu Państwa, samo nie będąc decyzją administracyjną, nie może ostatecznie przesądzić, czy dana nieruchomość podlega przejęciu na cele reformy rolnej. Z kolei wydanie decyzji, w której organ stwierdza, że dana nieruchomość nie podpada pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, prowadzi do wzruszenia nabycia prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2024 r., I OSK 1644/20).

Powyższe prowadzi do wniosku, że organ przedwcześnie umorzył postępowanie - nie czyniąc niezbędnych ustaleń w przedmiocie oceny interesu prawnego Skarżących w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Wobec tego za zasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a., jak również art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uznać również należy, że Sąd I instancji naruszył także art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. akceptując stanowisko organu o bezprzedmiotowości postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie i w konsekwencji oddalając skargę.

W tym stanie rzeczy zbędne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając solidarnie od organu na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.