Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 544/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Dnia 22 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 roku sprawy ze skargi A. M. - A. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 23 maja 2013 roku nr XXX/266/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XXX/266/13 z dnia 23 maja 2013 r. Rada Gminy Szczerców działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 15 ust. 2, art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej w skrócie "u.p.z.p", art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 871) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców.

W dniu 16 lipca 2013 r. A. M. – A. wezwała Radę Gminy w Szczercowie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ: nie została szczegółowo i przekonująco uzasadniona przyczyna uchwalenia wspomnianego wyżej planu podczas sesji nadzwyczajnej Rady Gminy; miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera uzasadnienia rozstrzygnięć Rady Gminy o sposobie rozpatrzenia uwag składanych przez mieszkańców w toku postępowania; plan uchwalono w oparciu o nieaktualne studium uwarunkowań z 2007 r., pomimo tego, że w dniu 29 listopada 2012 r. stwierdzono nieaktualność studium i uchwałą Rady Gminy przystąpiono do sporządzenia zmiany studium; plan jest niezgodny ze studium uwarunkowań z 2007 r. w związku z niedopuszczalną bez zmiany studium zmianą funkcji z RP w studium na 9MN w planie; plan wprowadza bez uzasadnienia całkowity zakaz zabudowy na terenie 5RP, na którym zabudowa zgodnie ze studium i wcześniej obowiązującym planem miejscowym była dotychczas możliwa m.in. dla działek [...] zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy bez uzasadnienia przyczyn istotnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości; nie uwzględniono sugestii zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Łódzkiego dotyczącym planu uchwalonego przez Radę Gminy Szczerców w dniu 29 listopada 2012 r.; nie zweryfikowano zapisów planu dla fragmentu gminy Szczerców, G. m.in. w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i Prawo ochrony środowiska; wątpliwości - zdaniem skarżącej - budzi także zgodność z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do drogi 01 KDD; negatywnie należy ocenić także nierówne traktowanie mieszkańców gminy przez organy gminy – mimo analogicznej sytuacji prawnej (jednakowy stopień zaawansowania opracowania projektów planu dla trzech części gminy); wątpliwości budzi także podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania w 2003 r., podczas gdy uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium podjęto później , bo w 2005 r.

W dniu 29 lipca 2013 r. A. M. – A. w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr XXX/266/13 z dnia 23 maja 2013 r. Rada Gminy Szczerców w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz wstrzymanie wykonania, ze względu na to, że wspomniany plan narusza jej interes prawny.

Uzasadniając skargę podniosła, że plan został przyjęty na podstawie studium z 2007 r., które narusza przepisy prawa, co skutkowało wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa i wniesieniem w dniu 29 lipca 2013 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na studium.

Zdaniem skarżącej uchwalony w dniu 23 maja 2013 r. plan nie powinien wejść w życie, zaś jego publikacja nie jest równoznaczna z niestwierdzeniem naruszeń prawa. Przyjęty kwestionowaną uchwałą plan narusza interes prawny skarżącej ponieważ:

1. wprowadza całkowity zakaz zabudowy na terenie określonym w planie symbolem 5RP, na którym według studium (i we wcześniejszym planie) zabudowa była dopuszczalna, bez przekonującego uzasadnienia przyczyn tego istotnego ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości.

W konsekwencji uchwalenia planu dla działek stanowiących własność skarżącej nr ewid. [...] położonych na terenie o symbolu 5RP wprowadzono zakaz zabudowy, przy czym uchylono tym samym prawomocną decyzję warunkach zabudowy dwoma domami mieszkalnymi z października 2012 r. Nie wyjaśniono jednak, z jakich przyczyn Rada Gminy zdecydowała się anulować decyzję Wójta Gminy i wprowadzić istotne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, jednocześnie drastycznie obniżając ich wartość. Skarżąca podkreśliła, że pod rządami poprzednio obowiązującego planu dla działek nr ewid. [...] nie było żadnego ograniczenia możliwości zabudowy. Również Studium uchwalone w 2007 r. dopuszczało możliwość wykorzystania terenu na cele inne niż gospodarka polowa w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy. Należący do skarżącej teren został w 1996 r. podzielony na trzy działki w związku z zamiarem budowy kolejnych domów, na działkach nr ewid. [...] i [...], na działce [...]- dom mieszkalny wybudowano prawie 60 lat temu. Tak wiec skarżąca oczekiwała, że zapisy poprzedniego planu i Studium, których autorem jest organ gminy, będą przez ten organ honorowane. Dopuszczalność zabudowy była oczywista, co potwierdziło wydanie w październiku 2012 r. warunków zabudowy na domy mieszkalne na działkach nr ewid. [...] i [...]. Decyzja o warunkach zabudowy jest dokumentem wydanym terminowo. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 23 maja 2013 r. niemal z dnia na dzień wprowadził zakaz zabudowy na terenie o symbolu 5RP, wprowadzając drastyczną zmianę w stosunku do postanowień poprzednio obowiązującego planu. Podczas sesji Rady Gminy z dnia 23 maja 2013 r., na której uchwalono przedmiotowy plan, wprowadzenie zakazu zabudowy na terenie oznaczonym w planie jako 5RP, którego częścią są działki skarżącej, urbanista uzasadniał wolą ograniczenia konfliktów z zakładem A, który od kilkunastu lat funkcjonuje w odległości około 140 m od działek skarżącej. Organ gminy wydający dla zakładu decyzję środowiskową w 2008 r. oraz SKO w P., WSA w Łodzi i NSA uznały, że zakład nie oddziałuje niekorzystnie na zdrowie i życie mieszkańców okolicznego osiedla. Ponadto, gdyby zakład zagrażał zdrowiu i życiu, to w sytuacji, gdy zakład funkcjonuje wśród domów jednorodzinnych, ograniczenia należałoby nakładać na zakład, a nie na mieszkańców. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ, obawiając się konfliktów zakładu A z jego sąsiadami od strony północnej (w tym ze skarżącą), uchwalonym planem zbliżył zakład o ok. 80 m do terenu MN i MN/U od strony południowej, wschodniej i zachodniej, przy czym – według wiedzy skarżącej- nikomu nie ograniczono na tych działkach prawa do zabudowy. W tych okolicznościach zakaz zabudowy działek skarżącej jest wyrazem dyskryminacji, tym bardziej, że wokół działek nr ewid. [...] planowane oraz uznawane za dopuszczalne były i są przedsięwzięcia budowlane na znaczną skalę, realizowane jednocześnie z zabudową mieszkalną. Ponadto na działce nr ewid. [...] sąsiadującej z terenem skarżącej wydano decyzję środowiskową i decyzję o warunkach zabudowy dla hali magazynowej soli drogowej - bazy przeładunkowej mieszanki piaskowo-solnej Powiatowego Zarządu Dróg w B. i pomimo uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z powodu istotnego naruszenia prawa z postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę nie zrezygnowano. Skarżąca dodała również, że uchwalonym planem rozszerzono zabudowę mieszkalną (9MN) na terenach położonych ok. 10 m od działki nr ewid. [...] z warunkami zabudowy, co również potwierdza, że organ gminy dopuszcza rozbudowę osiedla mieszkaniowego Grudna w tym kierunku. Skarżąca zwróciła także uwagę, że plan w § 31.1.8 przewiduje, jako funkcję uzupełniającą dla objętych planem terenów zabudowę zagrodową - MR a nie RP.

2. zachodzi niezgodność pomiędzy studium uwarunkowań a uchwalonym planem miejscowym

Według skarżącej kwestia niezgodności studium i planu była przedmiotem jej uwag i dotyczyła zmiany funkcji działek, które oznaczone były w Studium jako RP, a obecnie w planie zostały oznaczone jako 9MN, 10MN. Zdaniem strony skoro zapis planu zagospodarowania powinien być zgodny ze studium, to miejscowy plan nie może zmieniać przeznaczenia nieruchomości określonego w studium. Zmianę przeznaczenia nieruchomości w planie musi bowiem poprzedzać zmiana samego studium. Część nieruchomości objętych planem ma niewątpliwie inne przeznaczenie niż przewidziano to w studium, mimo że w procedurze uchwalania planu zwracano uwagę na te niezgodności. Sytuacja taka dotyczy np. terenu, który w planie oznaczono jako 9MN i uznano za teren mieszkalny, natomiast w studium był to teren RP - otwarte tereny rolne. Tożsama sytuacja dotyczy terenu o symbolu 10 MN. Działka oznaczona jako 9MN znajduje się ok. 10 m od nieruchomości o nr ewid. [...], oznaczonej w planie jako teren 5RP i jest położona po drugiej stronie tej samej drogi 01 KDD. Jak wnika z mapy załączonej do planu, za teren mieszkalny uznano działkę niezabudowaną, podczas gdy za otwarty teren rolny uznano nieruchomość zabudowaną, objętą decyzją o warunkach zabudowy dwoma domami mieszkalnymi z października 2012 r., otoczoną działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi i biurowo-mieszkalnymi. Przyczyną takiej zmiany według wyjaśnień urbanisty miała być okoliczność wydania dla działki położonej na terenie 9MN pozwolenia na budowę. Jednocześnie urbanista twierdził, że działki zabudowane dwoma domami (nr ewid. [...] i [...]) położone na terenie oznaczonym symbolem 5RP (w tym działki 1681,2,3) nie mogą być uznane za tereny zabudowy mieszkaniowej o symbolu MN, bo w studium zostały oznaczone symbolem RP.

Zdaniem skarżącej plan dyskryminuje właścicieli terenu 5RP, wprowadzone zaś w planie zmiany funkcji, bez wcześniejszej zmiany studium mają charakter uznaniowy i spowodowały w przypadku skarżącej znaczącą zmianę sposobu korzystania z nieruchomości, konieczność zmiany planów życiowych oraz nieuzasadnione obniżenie wartości nieruchomości, co świadczy o istotnym naruszeniu władztwa planistycznego.

3. uchwalono miejscowy plan w oparciu o nieaktualne studium uwarunkowań z 2007 r., pomimo tego, że w dniu 29 listopada 2012 r. Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania zmiany studium. W rezultacie przyjęty zaskarżoną uchwałą plan jest nieaktualny od momentu jego podjęcia, nadto gmina Szczerców poniesie dodatkowe koszty w związku z koniecznością uchwalenia aktualnego planu dla tej części gminy.

4. Rada Gminy nie uwzględniła części sugestii zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Łódzkiego dotyczącym planu uchwalonego przez Radę Gminy Szczerców w dniu 29 listopada 2012 r. W rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Łódzkiego zwrócono uwagę na niezgodność zapisów w miejscowym planie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Na przykład teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony symbolem 11 MN, w Studium znajduje się na obszarach rolnych RP1 określających, między innymi, utrzymanie istniejącej, rozproszonej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej wraz zakazem nowej zabudowy mieszkaniowej. Również tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu 10 MN, w studium znajdują się na obszarze terenów rolnych RP, dla których między innymi ustalono utrzymanie istniejącej, rozproszonej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Analogiczna sytuacja występuje dla obszaru 9 MN. Skarżąca podkreśliła, że Rada Gminy (a nie Wojewoda)

5. ma obowiązek (i możliwość) weryfikowania zgodności zapisów planu z rzeczywistością. Weryfikacji takiej dokonała Komisja Rolnictwa, Mienia Komunalnego i Gospodarki Gruntami w dniu 23 maja 2013 r. jednoznacznie oceniając, że działki oznaczone symbolem 5RP nie są otwartym terenem rolnym RP, wnioskując jednogłośnie na nadzwyczajnej sesji Rady Gminy o uznanie działek nr [...] za teren mieszkalny MN. Pozostaje zatem niejasne, czym kierowali się pozostali Radni Gminy, głosując na sesji Rady wbrew stanowi faktycznemu stwierdzonemu również przez nich podczas wizji lokalnej w dniu 23 maja 2013 r.

6. organ gminy naruszył zasadę równego traktowania mieszkańców gminy, ponieważ obwieszczeniami z dnia 15 marca 2013 r. przystąpiono do uchwalania trzech projektów planów miejscowych dla trzech różnych obszarów gminy. Projekty tych planów wyłożono do wglądu i w odniesieniu do wszystkich upłynął termin składania uwag. Należy zatem przyjąć, że dla trzech części gminy jednakowy był stopień zaawansowania opracowania projektów planu. W dniu 23 maja 2013 r. uchwalono jedynie plan dla części gminy Szczerców, Grudna w oparciu o studium z 2007 r. Natomiast obwieszczeniem z dnia 24 maja 2013 r. Gmina Szczerców przystąpiła do sporządzania zmiany studium z 2007 r. Część mieszkańców gminy znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej (jednakowy stopień zaawansowania opracowania projektów planu dla trzech części gminy) ma przywilej uchwalenia planów, w oparciu o zmienione, uaktualnione studium, którego mieszkańcy osiedla Szczerców, Grudna zostali pozbawieni w związku pośpiesznym (na nadzwyczajnej sesji) uchwaleniem planu.

7. przyczyny uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części gminy Szczerców, Grudna podczas nadzwyczajnej sesji Rady Gminy budzą wątpliwości.

Uchwalenie planu podczas nadzwyczajnej sesji Rady Gminy jest – zdaniem skarżącej – nieuzasadnione, bowiem nadzwyczajna sesja zwoływana jest co do zasady w okolicznościach nagłych lub pilnych i różni się od sesji zwyczajnej sposobem zwoływania, a także szczególnym przedmiotem obrad. Przedmiotem sesji nadzwyczajnej są sprawy pilne, które nie mogą być załatwione w trybie sesji zwyczajnej. Takie zaś okoliczności nie występowały w dniu 23 maja 2013 r. nadto, jak zapisano w protokole sesji, zwołanie nadzwyczajnej sesji Kierownik Budownictwa, Rolnictwa i Ochrony Środowiska uzasadniła w sposób ogólnikowy zmianą przepisów o ochronie gruntów, które miały wejść w życie dnia 26 maja 2013 r., co powodowałoby konieczność uzyskania zgody ministra w związku z planowaną zmianą przeznaczenia gleb III klasy na terenie wskazanym przez urbanistę P. G. Protokół z sesji opublikowany dnia 9 lipca 2013 r. na stronie internetowej Gminy nie pozwala stwierdzić, które tereny zostały wówczas wskazane jako uzasadnienie zwołania nadzwyczajnej sesji. Zwołanie nadzwyczajnej sesji w związku z zaostrzeniem przepisów i jego skutkami dla terenu w okolicach [...], o symbolu 1RP/U, nie znajduje potwierdzenia w opublikowanym na stronie internetowej Gminy porządku obrad. Porządek obrad XXX nadzwyczajnej sesji potwierdza, że jej celem było uchwalenie miejscowego planu gospodarowana przestrzennego części obszaru gminy Szczerców, Grudna. Według skarżącej nie jest to cel uzasadniający nadzwyczajny charakter sesji, gdyż uchwalenia planu można dokonać podczas sesji zwyczajnej. Wniosek Wójta Gminy w sprawie zwołania nadzwyczajnej sesji wpłynął 20 maja 2013 r., zaś nadzwyczajna sesja Rady Gminy odbyła się w dniu 23 maja 2013 r. Fakt wejścia w życie znowelizowanej ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie uzasadnia zwołania nadzwyczajnej sesji, bowiem ustawa była znana organom gminy jeszcze przed ostatnim wyłożeniem planu. Dlatego przyjęcie, iż wejście w życie ustawy jest przyczyną uzasadniającą pośpiech w uchwaleniu planu wydaje niesłuszne, tym samym - zwołanie w tym celu sesji nadzwyczajnej jest przesłanką do unieważnienia zaskarżonej uchwały.

8. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części gminy Szczerców, Grudna opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego dnia 1.07.2013 r. nie zawiera uzasadnienia rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia uwag składanych przez mieszkańców do projektu planu.

W dołączonym do uchwały nr XXX/266/13 załączniku nr 4 zawierającym uchwałę Rady Gminy z dnia 23 maja 2013 r. nr XXX/265/13 w sprawie rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego nie znalazły się m.in. uzasadnienia rozstrzygnięć dokonanych przez Wójta Gminy i Radę Gminy, co stanowi istotne naruszenie procedury uchwalenia planu. Ma to istotne znaczenie ponieważ przed podjęciem uchwały w sprawie wniosków skarżącej dotyczących działek nr ewid. [...] (oraz działek [...] i [...] należących do W. M.) przeprowadzono wizję lokalną z inicjatywy Komisji Rolnictwa, Mienia Komunalnego i Gospodarki Gruntami, która poparła wnioski o uznanie działek nr [...] za MN i [...] - za MR. Uzasadnienie ostatecznego rozstrzygnięcia (wynik głosowania Rady Gminy 6:9) jest więc szczególnie interesujący. Powołując się na treść art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca podkreśliła, że na stronie internetowej Urzędu Gminy znalazła się zaskarżona uchwała w dwóch różnych wersjach. Jedna z nich e-Bip zawiera – obok rozstrzygnięć Rady - zapisy opatrzone tytułem: "Rozstrzygnięcie Wójta Gminy Szczerców w sprawie rozpatrzenia uwagi: Uwaga nieuwzględniona", po czym następuje uzasadnienie Wójta Gminy Szczerców. Uzasadnień tych nie zawiera natomiast wersja uchwały opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego w dniu 1 lipca 2013 r. Na podstawie treści aktu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego nie można poznać uzasadnień rozstrzygnięć dokonanych przez Radę Gminy i jest to istotne tym bardziej, że żadna z uwag mieszkańców nie została uwzględniona, zaś wnioski o uznanie m.in. działek skarżącej za teren MN poparła Komisja Rolnictwa, Mienia Komunalnego i Gospodarki Gruntami - organ gminy o wyspecjalizowanych kompetencjach. Brak merytorycznego odniesienia się do uwag i brak uzasadnienia rozstrzygnięć Rady Gminy w uchwale opublikowanej w Dzienniku Urzędowym może w tej sytuacji mieć kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości procedury uchwalania planu, gdyż merytoryczne uzasadnienia są wymagane prawem.

9. zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o wadliwe argumenty przedstawione przez urbanistę podczas XXX nadzwyczajnej sesji Rady Gminy, który uzasadniał niemożność uznania terenu działek skarżącej za tereny o symbolu MN faktem, iż teren ten w studium oznaczono jako RP oraz tym, że mając decyzję o warunkach zabudowy, skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę.

W uzupełnieniu powyższych uwag skarżąca nadmieniła, że teren działki nr [...] (która w 1996 r. została podzielona na działki [...]) w planie zagospodarowania, który utracił ważność w 2003 r., przeznaczony był na działalność usługową, rzemieślniczą i mieszkaniową (MN/U).

Wspomniana skarga została zarejestrowana przez sąd za sygn. akt II SA/Łd 882/13.

W dniu 30 lipca 2013 r. A. M.-A. zwróciła się do Rady Gminy z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

Uchwałą z dnia 8 sierpnia 2013 r. nr [...] Rada Gminy Szczerców nie uwzględniła wniesionego w dniu 16 lipca 2013 r. przez A. M. – A. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zaś uchwałą nr [...] oddaliła jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

Odpowiadając na skargę Rada Gminy Szczerców wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wprowadzenia zakazu zabudowy na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 5RP Rada stwierdziła, że kształtując politykę przestrzenną gminy organy gminy dysponują instrumentem określanym jako "władztwo planistyczne". Jest to termin określający uprawnienie do m.in. ograniczania wykonywania prawa własności. Umocowanie do podjęcia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mogą prowadzić do ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, poparte jest przepisem rangi ustawowej, co w pełni odpowiada przepisowi art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo obszary wyłączone z zabudowy. Podstawą do wyłączenia z zabudowy terenu 5RP była konfliktogenna wzajemna lokalizacja tego terenu i zakładu przemysłowego produkcji naczep. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy w takim kierunku, aby tereny przemysłowe i mieszkaniowe bezpośrednio ze sobą graniczyły nie jest działaniem pożądanym, a w pewnych przypadkach nawet zabronionym. Jednocześnie podkreśliła, że ograniczenie dla działek skarżącej dotyczy jedynie powstawania nowej zabudowy. Zapisy planu dla tego terenu dopuszczają bowiem rozbudowę istniejącej zabudowy na następujących warunkach:

a) zachowuje się istniejącą zabudowę mieszkaniową z możliwością jej remontu, przebudowy na następujących warunkach:

- dopuszcza się powiększenie powierzchni zabudowy o 20%, w stosunku do istniejącej w dniu wejścia w życie ustaleń planu,

- maksymalna wysokość zabudowy - 9m w najwyższym punkcie kalenicy, ograniczenie wysokości do 2 kondygnacji - budynek piętrowy, w tym poddasze użytkowe oraz maksymalna odległość okapu od poziomu terenu - 6,0m,

b) dachy 2-4 spadowe o szerokich okapach i kącie nachylenia zbliżonym do 45°, dla istniejącej zabudowy gospodarczej, związanej z obsługą rolnictwa, dopuszcza się jej przebudowę oraz powiększenie powierzchni zabudowy o 30% w stosunku do istniejącej z dnia wejścia w życie ustaleń planu.

Odnosząc się zaś do przeznaczenia terenu obejmującego działki skarżącej w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, który stracił ważność w 2003 r. organ wskazał, że był to teren oznaczony na rysunku planu jako A52RPO - "Adaptacja stanu istniejącego. Teren w zasięgu strefy ochrony sanitarnej od A51P. Możliwość odtworzenia zabudowy mieszkaniowej po uzyskaniu pozytywnej opinii Woj. Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej." Teren A51P to teren Zakładu Obuwia Zdrowotnego.

Ustosunkowując się następnie do zarzutu dotyczącego niezgodności miejscowego planu zagospodarowania ze Studium uwarunkowań Rada stwierdziła, że zgodnie z zapisem Studium (s. 75, pkt 3.3. ppkt h) "dopuszcza się możliwość wykorzystania terenu na cele inne niż gospodarka polowa, wynikające z potrzeb gminy, w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i gospodarowania terenu lub wykonania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Zatem zmiana przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem 9MN i 10MN była dopuszczalna.

Jeśli zaś chodzi o zarzut dotyczący uchwalenia planu w oparciu o nieaktualne studium, Rada zauważyła, że plan został uchwalony w oparciu o studium aktualnie obowiązujące a sam fakt podjęcia przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do zmiany studium nie dowodzi, że jest ono dalece nieaktualne w części obejmującej uchwalony plan. Projekt planu był uzgadniany i opiniowany oraz wykładany do publicznego wglądu pod rządami aktualnie obowiązującego studium uchwalonego w 2007 r. Projekt planu wysłany został do uzgodnień i opiniowania w maju 2012 r., po tym etapie jeszcze dwukrotnie był wykładany do publicznego wglądu.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez Radę Gminy części sugestii zawartych w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody Łódzkiego, Rada stwierdziła, że kwestionowany teren 11MN został z kolejnej wersji planu usunięty a wprowadzenie w planie terenów oznaczonych na rysunku planu jako 10MN i 9MN jest zgodne z prawem na podstawie zapisu w studium (s. 75, pkt 3.3. ppkt h), iż "dopuszcza się możliwość wykorzystania terenu na cele inne niż gospodarka polowa, wynikające z potrzeb gminy, w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub wykonania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

W kwestii zarzutu o nierównym traktowaniu mieszkańców gminy, Rada Gminy wskazała, że dwa pozostałe plany nie były w aż tak zawansowanym stadium uchwalania. Na przełomie marca i kwietnia 2013 r. zostały po raz pierwszy wyłożone do publicznego wglądu, podczas gdy plan "Szczerców, Grudna" do publicznego wglądu wykładany był trzykrotnie w 2012 i 2013 roku. Ponadto dla tego planu uzyskano już zgodę Ministra Środowiska na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolne i nieleśne, podczas gdy dla pozostałych dwóch planów ten etap procedury nie został jeszcze przeprowadzony.

Ustosunkowując się do kwestii uchwalenia planu podczas nadzwyczajnej sesji Rady Gminy organ wyjaśnił, że powodem jej zwołania było wejście w życie z dniem 26 maja 2013 r. nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która to zaostrzyła przepisy dotyczące zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych kl. III na cele inne niż rolne i leśne. W przypadku planu "Szczerców, Grudna" spowodowałaby to konieczność ubiegania się u Ministra Środowiska o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów kl. III na cele inne niż rolne i leśne, co spowodowałoby wydłużenie procedury uchwalania planu nawet o pół roku. Nadto nadzwyczajna sesja Rady Gminy została zwołana zgodnie z § 7 załącznika nr 2 do Statutu Gminy Szczerców.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku uzasadnień rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu organ wyjaśnił, że uzasadnienia do rozstrzygnięć umieszczono odrębnej uchwale nr XXX/265/13 Rady Gminy Szczerców z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy Szczerców obejmującego tereny w miejscowościach: Szczerców, Grudna. W uchwale nie umieszcza się uzasadnień Rady Gminy ponieważ uchwała, która wchodzi w życie musi być zgodna z jej projektem a do projektu nie sposób "wstawić" przed sesją rozstrzygnięć i uzasadnień do nich. Ponadto nieuwzględnienie uwagi odczytywać należy jako przychylenie się do stanowiska uzasadnienia Wójta. W odniesieniu zaś do niezgodności dwóch wersji uchwały (e-BIP i Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego) organ zwrócił uwagę, że uchwała przywołana wyżej nie podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa i nie została w nim opublikowana. Skarżąca zapewne porównuje dwie różne uchwały: w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy Szczerców obejmującego tereny w miejscowościach: Szczerców, Grudna oraz w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców (załącznik nr 4).

Jeśli zaś chodzi o zarzut dotyczący wadliwych uzasadnień przedstawionych przez urbanistę podczas sesji Rady Gminy Szczerców organ podtrzymał wyjaśnienia dotyczące nadzwyczajnej sesji Rady Gminy Szczerców z dnia 23 maja 2013 r.

W odniesieniu do zarzutu o braku podstaw prawnych dla podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego w 2003 r., podczas gdy uchwałę o przystąpieniu do zmiany studium podjęto później, tj. w 2005 r. Rada wskazała na brzmienie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który dopuszcza oprócz procedury uchwalania studium również procedurę jego zmiany. Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane, nie sposób bowiem wykluczyć zmiany studium w bardzo niewielkim zakresie. Trudno bowiem oczekiwać, aby raz przyjęte w studium warunki rozwoju gminy po kilku latach radykalnie zmieniać. Zmiany wprowadzane do studium zawsze będą raczej zmianami kosmetycznymi w stosunku do raz obranej przez władze gminy koncepcji.

Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II OZ 1106/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie.

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2013 r. sąd przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę już uiszczonych kosztów sądowych w wysokości 400 zł i oddalił wniosek w pozostałym zakresie.

W piśmie procesowym z dnia 14 lutego 2014 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty skargi, polemizując ze stanowiskiem organu gminy co do przeznaczenia jej działek w poprzednio obowiązującym planie, które wbrew stanowisku Rady Gminy znajdowały się nie na terenie RPO, lecz na terenie RPU (urządzenia produkcji rolniczej, usługi). Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych poprzez publikację jej imienia i nazwiska oraz stanu posiadania w zakładce "stan załatwiania spraw" oraz w BIP, a także na stronie internetowej Urzędu Gminy w dwóch protokołach sesji Rady Gminy z dnia 8 i 19 sierpnia 2013 r. Jej zdaniem plan miejscowy narusza prawo, gdyż zastosowano skalę 1:2000 zamiast wymaganej i uzgodnionej skali 1:1000, załącznik graficzny do planu oparto na nieaktualnym stanie faktycznym. Wątpliwości – zdaniem skarżącej – budzą również stawki procentowe przyjęte w § 30 planu.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił niniejsze postępowanie argumentując, że rozstrzygnięcie tej sprawy uzależnione jest od wyniku postępowań o sygn. akt II SA/Łd 883/13, II SA/Łd 885/13 i II SA/Łd 887/13.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. sąd podjął zawieszone postępowanie, zaś sprawa została wpisana do repertorium SA za sygn. akt II SA/Łd 544/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 w skrócie p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142 poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem, przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, jest po pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a po drugie wykazanie naruszenia posiadanego interesu prawnego.

W przedmiotowej sprawie skarżąca skutecznie wyczerpała tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego, bowiem poprzedziła wniesienie skargi stosownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. zachowała termin do wniesienia skargi.

Jeśli chodzi z kolei o naruszenie interesu prawnego, wskazać należy, iż następuje ono wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Osoba legitymująca się prawem własności nieruchomości objętej zakresem zaskarżonej uchwały, posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w niej przyjętych. Jak wynika z akt sprawy skarżącej przysługuje interes prawny w zaskarżeniu wymienionej na wstępie uchwały, gdyż wynika on z prawa własności działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], [...] i [...], które znajdują się na terenie obszaru zaskarżonego planu miejscowego oznaczonego symbolem 5RP.

Mając powyższe na względzie sąd zobowiązany był ocenić, czy interes prawny strony został naruszony poprzez wydanie zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Granice zaskarżenia, wyznaczone w cytowanym art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym naruszeniem interesu prawnego wskazują zaś, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego stronie skarżącej interesu prawnego, chyba że została naruszona procedura planistyczna. Wówczas, jeżeli sąd stwierdzi uchybienia od strony formalnej podjętej uchwały, zastosowanie ma art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie, procedura planistyczna w sprawie została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Z 2012r. Nr 647 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), a szczególności wymogów § 12 tego rozporządzenia, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentach akt sprawy. W związku z powyższym, Sąd dokonał kontroli zaskarżonej uchwały pod kątem zarzutów skargi.

Na wstępie należy stwierdzić, że wyrokiem z dnia 4.03.2014r. WSA w Łodzi w sprawie sygn. akt II SA/.Łd 883/13 oddalił skargę A. M. – A. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 6 listopada 2007 r. nr XIII/88/07 w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców i wyrok ten jest prawomocny. W rozpoznawanej sprawie A. M. – A. podniosła analogiczne zarzuty, jak w sprawie sygn. akt II SA/Łd 883/13. Rozważania tutejszego Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w tej sprawie są zatem w pełni aktualne.

Podobnie jak w sprawie sygn. akt II SA/Łd 883/13 podstawowy zarzut skargi sprowadzał się do kwestionowania zapisu zaskarżonej uchwały ograniczającego prawo własności skarżącej poprzez ograniczenie dotychczasowego sposobu korzystania ze wspomnianych nieruchomości, bowiem kwalifikuje je jako otwarte tereny rolne (5RP) z ograniczeniem prawa zabudowy mimo obecności istniejącej zabudowy na tym terenie.

Zarzut ten uznany został za całkowicie bezpodstawny. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę również nie podzielił tego zarzutu uznając, że ustalenia planu są zgodne z postanowieniami uchwały Rady Gminy Szczerców z dnia 6 listopada 2007r. nr XIII/88/07 w przedmiocie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców oraz nie wykraczają poza granice tzw. "władztwa planistycznego" gminy.

Należy przede wszystkim podkreślić, że art.3 ust.1 w zw. z art. 17 pkt 1oraz art. 6 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazują na jedną z najistotniejszych cech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynikającą z jego celów i funkcji. Współkształtowanie przez m.p.z.p. wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 K.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 1999 r., IV SA 1670/97, LEX nr 48740). Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy. Odnosząc się do kompetencji planistycznej gminy, stwierdzić trzeba najpierw, że nie ma podstaw do kwestionowania konstytucyjności tej kompetencji. Przepis art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przewiduje równą dla wszystkich ochronę prawną własności, innych praw majątkowych oraz prawa dziedziczenia. Jednocześnie jednak przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowi o możliwości ograniczenia własności - tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Regulację tę potwierdza art. 140 K.c., w myśl którego właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do ustawowych ograniczeń prawa własności należy przepis art. 6.ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi on, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Pamiętać przy tym trzeba, że właścicielowi nieruchomości przysługują, w związku z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego i ewentualną niemożliwością lub ograniczeniem dotychczasowego korzystania z nieruchomości, roszczenia z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co do zasady zatem, kompetencja planistyczna gminy pozostaje w zgodzie z art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz nie pozostaje w sprzeczności z kodeksową regulacją instytucji własności zawartą w art. 140 K.c. (por. Stanisław Rudnicki, Grzegorz Rudnicki "Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe", Lexis Nexis 2011, s. 41-43). Nadto, należy zgodzić się z poglądem, że to ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym ogranicza prawo własności, a plan jest aktem wykonującym ustawę (patrz: red. Zygmunt Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C. H. Beck 2006, s. 61). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami, mimo niosących w swej treści ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 ustawy zasadniczej (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1999 r., II SA/Ka 1842/97, OSS 2000, nr 1, poz. 4, wyrok NSA z 19.06.2012r. II OSK 796/12 –dostępne https://cbois.nsa.gov.pl).

W konsekwencji wskazać należy, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Zarówno w świetle art. 21 ust. 2, art. 64 Konstytucji RP, jak i w świetle art. 3 ust.1, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie istoty prawa własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziane w systemie obowiązującego prawa jest zatem możliwe i dopuszczalne przez ten system.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że .zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo obszary wyłączone z zabudowy. Podstawą do wyłączenia z nowej zabudowy terenu 5RP była konfliktogenna wzajemna lokalizacja tego terenu ,i zakładu przemysłowego produkcji naczep. Nie jest bowiem działaniem pożądanym, a w pewnych przypadkach nawet zabronionym, aby tereny przemysłowe i mieszkaniowe bezpośrednio ze sobą graniczyły. Taka polityka przestrzenna pozwala unikać konfliktów powstających na linii uciążliwość zakładu przemysłowego - zabudowa mieszkaniowa, ponieważ sąsiedztwo z zakładem przemysłowym, nawet nie oddziałującym ponadnormatywnie poza swój teren, może być odczuwane dla niektórych osób jako uciążliwe. Uzasadnienie przyjętego rozwiązania planistycznego jest w ocenie Sądu racjonalne i nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

Fakt wydania dla dwóch działek oznaczonych nr [...] i [...] decyzji o warunkach zabudowy w okresie braku planu, nie stanowi przeszkody do uchwalenia planu dyskwalifikującego ustalenia tych decyzji. Przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. Z 2012r. Nr 647 ze zm.) przewiduje bowiem obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy przez organ, który ją wydał, jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.

Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego kwestionowany skargą plan został uchwalony w oparciu o studium aktualnie obowiązujące, a sam fakt podjęcia przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do zmiany studium nie dowodzi, że jest ono dalece nieaktualne w części obejmującej uchwalony plan. Ponadto co do zarzutu braku podstaw do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania w 2003 r., podczas gdy uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium podjęto później, tj. w 2005r. podkreślić należy że projekt planu był uzgadniany i opiniowany oraz wykładany do publicznego wglądu pod rządami aktualnie obowiązującego studium uchwalonego w 2007r. (projekt planu wysłany został do uzgodnień i opiniowania w maju 2012 r., po tym etapie jeszcze dwukrotnie był wykładany do publicznego wglądu).

Sąd podzielił również stanowisko organu w zakresie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez Radę Gminy części sugestii zawartych w Rozstrzygnięciu Nadzorczym Wojewody Łódzkiego dotyczącym planu uchwalonego w dniu 29 listopada 2012 roku. Teren oznaczony symbolem 11 MN został bowiem z kolejnej wersji planu usunięty a podstawą wprowadzenia w planie terenów oznaczonych na rysunku planu jako 10 MN i 9 MN jest pkt 3.3. ppkt h studium (s. 75), który stanowi, iż dopuszcza się możliwość wykorzystania terenu na cele inne niż gospodarka polowa, wynikające z potrzeb gminy, w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub wykonania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto przytoczone uregulowanie planu w żaden sposób nie narusza interesu prawnego skarżącej, jako że nie jest ona właścicielką nieruchomości usytuowanych na terenie o wskazanych symbolach. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się zaś, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. Związek ten musi być aktualny, a nie przyszły i musi dotyczyć takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danej osoby. Nadto podjęty akt przez swą wadliwość narusza prawnie chronione interesy lub uprawnienia podmiotu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 677/11- Lex nr 1082796).

Znaczenie interesu prawnego z art. 101 u.s.g. należy wiązać przede wszystkim z ustalonym rozumieniem tego pojęcia na gruncie art. 28 K.p.a. To zaś oznacza, że musi on być: normatywny, obiektywny, aktualny, niepochodny, osobisty, własny, indywidualny, realny i konkretny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 – Lex nr 1340094).

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego uchwalenia planu podczas nadzwyczajnej sesji Rady Gminy organ wyjaśnił, że powodem zwołania nadzwyczajnej sesji Rady Gminy było wejście w życie z dniem 26.05.2013 r. nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która zaostrzyła przepisy dotyczące zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klasy III na cele inne niż rolne i leśne. Spowodowałaby to konieczność ubiegania się u Ministra Środowiska o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów kIasy III na cele inne niż rolne i leśne, a w konsekwencji wydłużenie procedury uchwalania planu nawet o pół roku. Nadzwyczajna sesja Rady Gminy została zwołana zgodnie z §7 Załącznika nr 2 do Statutu Gminy Szczerców.

W ocenie sądu okoliczność uchwalenia planu na tej sesji, nie ma jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej uchwały. Rada Gminy Szczerców była bowiem uprawniona do uchwalenia planu na każdej sesji, także nadzwyczajnej.

Należy również podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku uzasadnień rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Nie ulega wszak wątpliwości, że uzasadnienia do rozstrzygnięć uwag umieszczono w odrębnej uchwale Nr XXXJ265/13 Rady Gminy Szczerców z dnia 23 maja 2013r. w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru gminy Szczerców obejmującego tereny w miejscowościach: Szczerców, Grudna. Uchwała ta nie podlegała publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa, a jedynie na stronie internetowej urzędu.

Z przytoczonych powyżej względów sąd zobligowany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

d.r.