Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 902/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 6 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 3, 8 lub 19
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...](1) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją dnia 19 czerwca 2023 r., Starosta Powiatowy w G., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm.), dalej jako "u.p.b.", oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej jako "k.p.a." - po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 14 czerwca 2023 r. dokonanego przez M. N., działającą w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z/s w P., dalej jako "wnioskodawczyni", "strona", "skarżąca", zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy obiektu tymczasowego - stróżówki, na nieruchomości przy ul. [...] w m. P. gm. R., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., na okres od 20.06.2023 r. do 16.12.2023 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że nieruchomość, o której mowa we wniosku, jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego P. wraz z Kanałem [...] w obrębie geodezyjnym N. w gminie R., uchwalonym uchwałą Rady Gminy R., z dnia 7 grudnia 2019 r., Nr [...] (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z 7 stycznia 2020 r. poz. [...]), dalej jako "mpzp" i znajduje się na obszarze o symbolu B. [...]

Zgodnie z rozdziałem 6 § 13 ust. 2 pkt. 2 w/w planu, zakazuje się lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych oraz obiektów usługowo - handlowych, za wyjątkiem terenów, dla których ustalenia szczegółowe dopuszczają taką lokalizację.

W ocenie organu I instancji, posadowienie obiektu tymczasowego – stróżówki, w miejscu wskazanym w zgłoszeniu narusza ustalenia planu miejscowego, stąd też koniecznym było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 u.p.b.

Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji do Wojewody Zachodniopomorskiego, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. poprzez:

a) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zbadania, czy obiekt objęty zgłoszeniem stanowi tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy tez urządzenie turystyczne w rozumieniu mpzp lub urządzenie budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego, których sytuowanie nie jest zakazane na terenie objętym planem miejscowym;

b) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zbadania, czy obiekt objęty zgłoszeniem Wspólnoty jest objęty zapisem § 20 ust. 2 lit. a) mpzp, dopuszczającym możliwość sytuowania tymczasowych obiektów budowlanych na terenach przeznaczonych pod zabudowę, o ile stanowią one m.in. element urządzenia ogrodów i terenów rekreacyjnych.

Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie, iż PINB w G. kilkukrotnie wskazywał, iż możliwe jest zgodne z przepisami dokonanie zgłoszenia wykonania stróżówki do właściwych organów administracji publicznej.

Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia 23 sierpnia 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka inwestycyjna nr ewid. [...], obręb P., gm. R., zlokalizowana jest na obszarze objętym uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z 7 stycznia 2020 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu geodezyjnego P. wraz z Kanałem [...], w obrębie geodezyjnym N. , w gminie R. (Dz. Urz. Woj. Zacho, z 2020 r., poz. [...]), na terenie elementarnym oznaczonym symbolem B. 13 -UT.

Ustalenia ogólne miejscowego planu dotyczące zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, określają zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych oraz obiektów usługowo-handlowych, za wyjątkiem terenów, dla których ustalenia szczegółowe dopuszczają taką lokalizację (§13 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p.). Przy czym w § 20 miejscowego planu, doprecyzowany został sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów - na całym terenie objętym planem obowiązuje zakaz lokalizacji zagospodarowania tymczasowego (za wyjątkiem dopuszczonego w ustaleniach szczegółowych). Do czasu realizacji zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu dopuszcza się dotychczasowy sposób użytkowania terenu, bez prawa lokalizacji nowej zabudowy. Ponadto na terenach przeznaczonych pod zabudowę wyklucza się lokalizację tymczasowych obiektów budowlanych, za wyjątkiem: obiektów wchodzących w skład urządzania zieleńców, parków i innych przestrzeni o charakterze publicznym, ogrodów i miejsc rekreacyjnych dla użytkowników terenu; obiektów związanych z krótkotrwałymi imprezami; obiektów, które dopuszczono w ustaleniach szczegółowych.

Ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego (§ 57 m.p.z.p.) określają m.in. przeznaczenie terenu - teren usług turystycznych. Na terenie elementarnym dopuszcza się: lokalizację hoteli, pensjonatów i kempingów; zabudowę apartamentową; lokalizację w parterach budynków usług handlu i gastronomii wzdłuż ul. [...]; lokalizację ogródków gastronomicznych zgodnie z rysunkiem planu, z zachowaniem ustaleń § 13 ust.3 uchwały. Tym samym ustalenia szczegółowe planu nie dopuszczają lokalizacji obiektów tymczasowych na terenie elementarnym B. [...]

Odnosząc się do zarzutów poniesionych w odwołaniu, Wojewoda wyjaśnił, że w zgłoszeniu z 14 czerwca 2023 r., inwestor - Wspólnota Mieszkaniowa [...] określił rodzaj i zakres robót budowlanych tj. budowę budynku tymczasowego - stróżówki o wymiarach 2,5 x 2,5 m, usytuowanego przy bramie wjazdowej na teren Wspólnoty, na okres od 20.06 do 16.12.2023 r. Jednocześnie do wniosku nie załączono szkiców, rysunków czy też szczegółowego opisu zamierzenia budowlanego, które obrazowały formę, rodzaj lub sposób usytuowania zgłaszanego obiektu.

Organ odwoławczy podkreślił, że co prawda organ, do którego wpływa zgłoszenie robót budowlanych powinien dokonać kwalifikacji zgłoszonych robót, jednakże w przypadku gdy inwestor jednoznacznie określa zamierzenie budowlane, zaś organ nie ma innych materiałów dowodowych, pozwalających na odmienną kwalifikację obiektu budowlanego, nie ma podstaw do domniemania, że zgłoszony przez inwestora obiekt, w rzeczywistości stanowi inny obiekt budowlany z katalogu zwolnień określonych w art. 29 Prawa budowlanego.

Ponadto wskazania, w ocenie Wojewody, wymaga, iż prawo art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego definiuje tymczasowy obiekt budowlany jako obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.

Takimi cechami, zdaniem organu, charakteryzuje się zgłoszony przez inwestora obiekt o funkcji stróżówki. Nie ma przy tym znaczenia jaką funkcję pełni ten obiekt. Obiekt ten nie pełni funkcji określonych w § 20 miejscowego planu, zatem mając na względzie zapisy ustaleń ogólnych planu - § 13 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., oraz zapisy szczegółowe dla terenu elementarnego - § 57 m.p.z.p., organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, który uznał przedmiotową inwestycję za niezgodną z zapisami miejscowego planu.

Wojewoda zauważył, że z treści odwołania wynika, iż w związku z przedmiotowym obiektem budowlanym prowadzone było postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. i – jak wskazano, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w swojej decyzji wskazywał na możliwość zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...] do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślił jednak, że to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest właściwy do oceny zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa, oraz zgodności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś opinia organu nadzoru budowlanego nie jest dla niego wiążąca, tym bardziej, że nie jest poparta dowodami, a jedynie przedstawiona w formie opinii.

Na marginesie wskazano, iż Wojewoda dokonał analizy sposobu zagospodarowania działki inwestycyjnej nr [...] w P. i na podstawie Systemu Informacji Przestrzennej Gminy R. (https://rewal.e-mapa.net/) stwierdził, iż podobny obiekt budowlany jest już usytułowany przy bramie wjazdowej na teren Wspólnoty. Mając zaś na względzie brzmienie art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.

Wspólnota Mieszkaniowa [...] wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Wojewody podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest :

1) rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie ochronę praworządności i praw skarżącej Wspólnoty oraz słusznego interesu społecznego;

b) naruszenie art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie, iż PINB w G. kilkukrotnie wskazywał, iż możliwe jest zgodne z przepisami dokonanie zgłoszenia postawienia stróżówki do właściwych organów administracji publicznej;

c) naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania materiału dowodowego z wyjaśnień stron i ewentualnych świadków na okoliczność doprecyzowania przez zgłaszającego o jakie zamierzenie budowlane chodzi [forma, rodzaj i sposób usytuowania obiektu];

2) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) naruszenie przepisu opisanego w art. 140 k.c., poprzez uniemożliwienie skarżącej Wspólnocie korzystania z prawa własności zgodnie z jego przeznaczeniem;

b) naruszenie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, poprzez zaniechanie wezwania skarżącej Wspólnoty do uzupełnienia brakujących dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 2a w/w przepisu;

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.), skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi akt sprawy celem rozpoznania jej odwołania.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności, w szczególności nie wzięto pod uwagę tego, że PINB w G., postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r., poinformował Wspólnotę o możliwości legalizacji uprzednio istniejącego już budynku stróżówki o wymiarach 2,5 x 2,5 m.

W ocenie skarżącej, kwestia sprzeczności tego rodzaju obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została dostatecznie wyjaśniona. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem organ nadzoru budowlanego zasugerował, że aby uniknąć opłaty legalizacyjnej należy przestawić stróżówkę na inną działkę, po czym wystarczy jedynie zgłosić zamiar jej ponownego postawienia, co też uczyniono.

Wskazała, że nie wiadomo, czy Wojewoda analizując sprawę zapoznał się z dokumentacją dotyczącą postępowania, jakie toczyło się w sprawie legalizacji uprzednio funkcjonującej już stróżówki na działce [...]. Z pewnością miał wiedzę o tym, iż PINB w G. sugerował możliwość zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...], bo mowa o tym w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji, jednakże zaskakuje tłumaczenie mające usprawiedliwiać postępowania PINB w G. wskazując, iż cyt. : "opinia organu nadzoru nie jest dla organu wiążąca". Tego rodzaju postępowanie organów wobec strony jest postępowaniem nielojalnym i nie zasługuje na aprobatę.

Skarżąca podniosła, że iż tego rodzaju obiekty funkcjonują na terenie innych nieruchomości położonych w P. m in. na sąsiedniej nieruchomości gdzie znajduje się ośrodek wypoczynkowy "B. co może świadczyć o tym, że doszło do nierównego traktowania.

W ocenie skarżącej plan zagospodarowana, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, jest potencjalnym i hipotetycznym możliwym sposobem wykorzystania przedmiotowej nieruchomości, przy czym to właściciel nieruchomości decyduje, czy korzysta z tego możliwego sposobu zagospodarowania swojej nieruchomości, czy też - jak w przypadku skarżącej, w dalszym ciągu będzie ten teren użytkował w sposób dotychczasowy.

Skarżąca podkreśliła, że art. 140 k.c. wyraźnie upoważnia tylko właściciela do decydowania o sposobie korzystania z nieruchomości, a w zaskarżonej decyzji, prawo to jak widać uzurpuje sobie Starosta [...] i Wojewoda Zachodniopomorski - prawo to nie jest prawem absolutnym, ale skoro teren ten jest wykorzystywany wypoczynkowo, to skarżąca nie widzi podstaw prawnych by ten sposób użytkowania nieruchomości jej ograniczać i wymuszać sposób zagospodarowania jak opisany w planie zagospodarowania.

Obiekt stróżówki służył wyłącznie do ochrony budynków i terenu parkingu i pozostawał wyłącznie na terenie prywatnym, a nie publicznym. Niezrozumiałym są zatem zapisy mpzp, które ograniczają prawo własności, w tym dysponowania nieruchomością zgodnie tym prawem i zgodnie z zapisami Kodeksu cywilnego, nie wspominając już o Konstytucji.

Skarżąca uważa, iż tego rodzaju obiekty, w świetle zmienionych przepisów Prawa budowlanego, nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia czego potwierdzeniem są art. 29 ust. 2 pkt 3, pkt 8, pkt 19.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem przeprowadzona przez Sąd – stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t. ze zm.), kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...], którą organ ten wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy obiektu tymczasowego - stróżówki, na nieruchomości przy ul. [...] w m. P. gm. R., na działce o numerze geodezyjnym [...] w obrębie P., na okres od 20.06.2023 r. do 16.12.2023 r.

Powodem wniesienia sprzeciwu było stwierdzenie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Stosownie do pkt 2 przywołanego przepisu wniesienie sprzeciwu jest obligatoryjne, jeżeli organ stwierdzi, że w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizacja prac budowlanych objętych zgłoszeniem nie jest możliwa.

Rzeczą organu w sprawie dokonanego zgłoszenia budowy obiektu tymczasowego, jak w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy prace objęte zgłoszeniem mogą być wykonywane w tym trybie i nie wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, czy na terenie objętym zgłoszeniem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak, to jakie ustalenia odnoszą się do terenu inwestycyjnego i w końcu – czy ustalenia te umożliwiają realizację inwestycji.

W badanej sprawie skarżąca Wspólnota zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wybudowaniu obiektu tymczasowego – stróżówki na działce objętej uchwalonym w 2019 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, położonej na terenie elementarnym B.13-UT.

Wskazane we wniosku wymiary, przeznaczenie oraz ramy czasowe posadowienia stróżówki pozwoliły organowi na prawidłową kwalifikację obiektu jako tymczasowego i uznanie, iż tego rodzaju obiekt może zostać wybudowany w oparciu o zgłoszenie - nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.

Należy przyznać rację organowi odwoławczemu, iż co do zasady to inwestor określa rodzaj inwestycji, jej przeznaczenie, charakterystyczne parametry. Do inwestora należy również określenie, czy planowany obiekt ma charakter stały, czy też jest obiektem tymczasowym. Obowiązkiem organu w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy obiekt może zostać wybudowany w oparciu o zgłoszenie. Pozytywna weryfikacja zgłoszenia inwestora w tym zakresie wyklucza konieczność dalszego badania zamiaru inwestora, w szczególności w taki sposób, jakiego oczekiwałaby skarżąca. Nie jest rzeczą organu prowadzenie postępowania wyjaśniającego, mającego na celu dostosowanie zamiaru inwestycyjnego do obowiązujących przepisów prawa miejscowego.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że tryb zgłoszenia ma charakter uproszczony i jest przewidziany dla takich obiektów, których nieskomplikowany charakter pozwala na wykonanie prac budowlanych bez uprzedniego sporządzenia projektu budowlanego i jego oceny, a postępowanie ograniczone jest wyłącznie do ustalenia, czy planowana inwestycja zalicza się do tych, które zostały wymienione w art. 29 ust. 1 u.p.b.

Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Zgłoszenie zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności opisuje wyczerpująco rodzaj obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i czasowy charakter.

W badanej sprawie, jak już wspomniano, dla terenu inwestycyjnego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy R. z dnia 9 grudnia 2019 r., nr [...]

W związku z podniesionym w skardze zarzutem dotyczącym naruszenia art. 140 k.c. należy wyjaśnić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym. Ustalenia dotyczące dopuszczalnego sposobu zagospodarowania poszczególnych, przewidzianych w tym akcie terenów elementarnych mają skuteczność erga omnes. Każdy właściciel, czy posiadacz nieruchomości położonej na terenie objętym planem miejscowym ma obowiązek dostosowania swoich zamiarów inwestycyjnych do przyjętych w planie miejscowym założeń. Oznacza to, że zarówno w wypadku inwestycji prowadzonych w oparciu o pozwolenie na budowę, jak i takich które wymagają jedynie zgłoszenia, obowiązkiem organu architektoniczno – budowlanego jest sprawdzenie, czy są one zgodne z ustaleniami mpzp.

Dodać przy tym należy, że wbrew wywodom skargi, jakkolwiek właściciel ma prawo do swobodnego korzystania z własnej nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, to jednak prawo własności nie ma charakteru absolutnego, co wynika wprost z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Przepisami, które dają możliwość ingerencji w prawo własności, są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 – j.t.), dalej jako "u.p.z.p."

Przepisy tej ustawy, obowiązujące w dacie podjęcia uchwały przez Radę Gminy R., przyznawały gminie tzw. władztwo planistyczne, w ramach którego gmina posiadała prawo do ustalenia i określenia przeznaczenia poszczególnych terenów elementarnych, objętych planem, jak również dopuszczalnego sposobu ich zagospodarowania z jednoczesnym wskazaniem parametrów nowej zabudowy.

Ustalenia te wykluczają możliwość zagospodarowania nieruchomości zgodnie z wolą właściciela, ale niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego. Ustalenia planu można natomiast kwestionować w odrębnym postępowaniu, po wykazaniu naruszenia interesu prawnego.

Na gruncie badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że nieruchomość skarżącej położona jest na terenie objętym planem, co do którego zawiera on zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych. Wynika to z ustaleń zawartych w Rozdziale 6 Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W § 13 pkt 2 zawarto zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych oraz obiektów usługowo-handlowych, za wyjątkiem terenów, dla których ustalenia szczegółowe dopuszczają taką lokalizację.

W świetle przywołanego przepisu zabudowa tymczasowa jest zatem dopuszczalna tylko wówczas, gdy szczegółowe ustalenia dla poszczególnych terenów elementarnych wprost przewidują taką możliwość. Lektura § 57 mpzp, dotyczącego terenu elementarnego oznaczonego symbolem B.13-UT prowadzi do wniosku, że na terenie tym nie dopuszczono możliwości sytuowania obiektów tymczasowych.

Należy zatem przyznać organom rację, iż zmaterializowały się podstawy do wniesienia sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. Nie ma przy tym racji skarżąca wywodząc, że planowany obiekt można zaliczyć do kategorii obiektów wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 3, 8 lub 19. Stróżówka nie jest bowiem altaną, gospodarczym obiektem budowlanym, czy też elementem małej architektury. Jego przeznaczenie zostało w sposób jasny określone jako "stróżówka". Nie ma legalnej definicji tego pojęcia, co oznacza, że należy się odwołać do potocznego rozumienia tego sformułowania. W potocznym rozumieniu "stróżówka" to budka lub mieszkanie stróża (Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, https://sjp.pwn.pl/doroszewski/strozowka;5501622.html). Biorąc pod uwagę funkcję tego obiektu w realiach badanej sprawy należałoby przyjąć, iż jest to obiekt przeznaczony do przebywania w nim osoby/osób monitorujących teren obiektu, co do którego sam inwestor określił jego tymczasowy charakter. Nie ma zatem obiekt ten ani charakteru rekreacyjnego, ani gospodarczego nie stanowi też elementu upiększającego przestrzeń. Prawidłowo zatem organy uznały go za obiekt tymczasowy.

Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż w toku postępowania legalizacyjnego uzyskała od organu nadzoru budowlanego informację o tym, że obiekt może zostać przeniesiony w inne miejsce. Zasadnie wskazał organ, iż badanie, czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w tym wypadku planem miejscowym, jest rzeczą organu administracji architektoniczno-budowlanej i jest to ocena niezależna. Wskazania PINB w G. udzielone w innym postępowaniu organu tego nie wiążą.

Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że prawidłowa kolejność działania powinna przebiegać w ten sposób, że najpierw strona powinna dokonać zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a dopiero po upewnieniu się, że właściwy organ nie wniósł sprzeciwu mogła przystąpić do realizacji zamiaru budowlanego.

Analiza akt postępowania doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co stanowiło podstawę oddalenia skargi w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.).