Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 191/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 38 lit. a
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 4a pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 76 poz 694
law: Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - tekt jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Asesor WSA Jerzy Drwal,, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marta Sochal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości poniesionej straty za 2004 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm./ - po rozpatrzeniu odwołania "[...]" spółka z o.o w W. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2006r., nr : [...] określającej wysokość poniesionej straty za 2004r. w kwocie 47.274,35 zł – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

We wniesionym odwołaniu spółka zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych / tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm. /:

- art. 16 ust. 1 pkt 38"a" w związku z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z utrzymaniem i eksploatacją samochodu osobowego Fiat Panda,

- art. 16 ust. l z powodu wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków na nabycie nieruchomości w O.

Według spółki w/w samochód osobowy służył do prowadzenia działalności gospodarczej, a fakt przekazania go do dyspozycji członka Rady Nadzorczej, wykonującego czynności kontrolne, nie stanowi podstawy do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z jego eksploatacją. Również nieuzasadnione – jej zdaniem – jest wyłączenie z kosztów wydatków na nabycie nieruchomości położonej w O., gdyż stanowi ona inwestycję długoterminową (instrumenty finansowe), a tylko omyłkowo została zaewidencjonowana w księgach rachunkowych jako środek trwały w budowie ( inwestycja wg ustawy podatkowej - art. 4"a" pkt 1 updp).

Dyrektor Izby Skarbowej w ustosunkowaniu się do tych zarzutów w pierwszej kolejności wskazał, iż spółka w zeznaniu rocznym ClT-8 zawyżyła stratę o 43.833,66 zł, w tym:

- 7.042,33 zł z tytułu zniżenia przychodów ze sprzedaży wierzytelności,

- 36.791,33 zł z tytułu zawyżenia kosztów, na którą składają się następujące pozycje:

- 1.392,87 zł - podatek naliczony VAT zaliczony w koszty,

- 5.211,59 zł - wydatki związane z używaniem samochodu osobowego przez członka Rady Nadzorczej.

- 3.412,82 zł - odpis na ZFSS bez wpłaty na rachunek bankowy funduszu socjalnego, - 26.774,05 zł - wydatki inwestycyjne związane z zakupioną nieruchomością w O. ( podatek od nieruchomości, dozór mienia, energia elektryczna) minus przychód z najmu. Razem zawyżenie to sprowadziło się do kwoty 36.791,33 zł

Podkreślono przy tym, iż we wniesionym odwołaniu spółka nie zgodziła się jedynie z ustaleniami dotyczącymi wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 5.211.59 zł dotyczącej wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego przez członka Rady Nadzorczej oraz kwoty 26.774,05 zł dotyczącej wydatków związanych z zakupioną nieruchomością stanowiącą, według prowadzonej ewidencji rachunkowej, środki trwałe w budowie. Odnośnie wyłączenia pozostałych kwot z kosztów podatkowych spółka nie wniosła uwag.

Organ odwoławczy wskazał, iż podstawę prawną wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tych kwot stanowią przepisy:

- art. 16 ust. 1 pkt 38 "a" ustawy odnoszący się do kwoty 5.211.59 zł, mówiący o wyłączeniu z kosztów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji,

- art. 16 ust.1 pkt 1 ustawy w związku z art. 16 "g" ust. 3, odnoszący się do kwoty 26.774,05 zł dotyczącej wydatków inwestycyjnych.

Podniesiono, iż pierwszy z tych przepisów odnosi się wprost do członków rad nadzorczych i zgodnie z normą wynikającą z jego brzmienia, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji. Stąd też ponoszone wydatki na rzecz członka rady nadzorczej z tytułu używania wyłącznie przez niego samochodu osobowego Fiat Panda Dynamic 1.2 nr. rej. [...] stanowiącego majątek spółki, nie mogą być uznane za koszty podatkowe.

Odnosząc się zaś do zarzutu wyłączenia przez organ I instancji z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, iż ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie przepisu mi. 16 ust.1 pkt.1 lit. "b" w związku z art. 16"g" ust.3 ustawy.

Zakupioną w miesiącu sierpniu 2004r. nieruchomość ( prawo wieczystego użytkowania, paczkarka do mąki, budynki i budowle wraz z urządzeniami) położoną w O., nieużywaną na potrzeby jednostki, spółka wykazała w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2004r. jako inwestycję długoterminową w nieruchomości pozycja A IV 1 bilansu, natomiast w zestawieniu obrotów i sald na 31 grudnia 2004r. pozycja ta figuruje jako długoterminowe aktywa finansowe. Nazewnictwo tego aktywa będącego inwestycją - nieruchomość lub instrument finansowy - nie ma wpływu na zaliczenie wydatków z nim związanych do kosztów podatkowych.

Zaznaczono, że zgodnie z art. 15 i 16 ustawy, dopiero w momencie odpłatnego zbycia składnika majątkowego wydatki na jego nabycie lub utworzenie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, podkreślając przy tym, iż zgodnie z art. 193§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Za księgi podatkowe uważa się księgi rachunkowe prowadzone zgodnie z ustawą o rachunkowości przez spółkę kapitałową. Zapisy w tych księgach powinny odzwierciedlać wszystkie operacje gospodarcze mające miejsce i być zgodne z ich rzeczywistym przebiegiem.

Odpowiadając na twierdzenie zawarte w odwołaniu o traktowaniu tej nieruchomości przez Zarząd Spółki jako instrumentu finansowego, organ II instancji zauważył, że jest to inwestycja w myśl art. 4"a" pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazano dalej, że według art. 3 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości / tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm./ jako instrument finansowy rozumie się kontrakt, który powoduje powstanie aktywów finansowych u jednej ze stron i zobowiązania finansowego albo instrumentu kapitałowego u drugiej ze stron pod warunkiem, że z kontraktu zawartego między dwiema lub więcej stronami jednoznacznie wynikają skutki gospodarcze, bez względu na to czy wykonanie praw lub zobowiązań wynikających z kontraktu ma charakter bezwarunkowy albo warunkowy. Z aktu notarialnego z dnia 19 sierpnia 2004r., Rep. "[...] wynika, że skarżąca spółka zakupiła za łączną cenę 1.513.000,00 zł prawo wieczystego użytkowania gruntu, paczkarkę do mąki, budynki i budowle oraz urządzenia. Do czasu przekazania do używania jako środka trwałego jest to inwestycja i zgodnie z przepisami podatkowymi (art. 16 "g" ust. 2 ustawy podatkowej) wydatki na inwestycje powiększają jej wartość początkową.

Od tej decyzji [...] spółka z o.o w W. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając organom podatkowym naruszenie przepisów art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podkreśliła, iż w roku 2004 poniosła wydatki na zakup nieruchomości, która była przeznaczona do dalszej odsprzedaży i w związku z tym w księgach nie stanowiły one kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czego organ I instancji nie zanegował. Podniosła nadto, iż samo błędne zaksięgowanie zakupu nieruchomości skorygowała w miesiącu październiku 2004r. oraz wyraził pogląd, że błędne zaksięgowanie operacji gospodarczej nie może powodować powstania obowiązku podatkowego.

Odnosząc się do kwestii nie uznania wydatków poniesionych na eksploatację samochodu osobowego Fiat Panda Nr [...], który jest własnością spółki i był wykorzystywany przez Radę Nadzorczą do wykonywania czynności kontrolnych, skarżąca powołała się na art.219 § 1 kodeksu spółek handlowych stanowiący, iż stały nadzór nad działalnością spółki jest podstawowym obowiązkiem Rady Nadzorczej.

W jej ocenie, wszystkie wydatki związane z funkcjonowaniem Rady Nadzorczej stanowią koszty uzyskania przychodu dla celów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - wskazać na wstępie należy, iż z mocy art. 134§1 tej ostatniej, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd ma zarówno prawo jak i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami / por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005r., OSK 1754/04, LEX nr 192556 /.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zagadnienia rażącego naruszenia prawa, albowiem ten zarzut skarżąca postawiła we wniesionej skardze, zauważyć trzeba, iż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa jest kwalifikowaną przesłanką do unieważnienia decyzji podatkowej.

W literaturze oraz orzecznictwie można znaleźć szereg propozycji zdefiniowania pojęcia rażącego naruszenia prawa. Najczęściej w judykaturze wskazuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Należy zgodzić się z poglądem, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa, albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki / por. wyrok NSA z dnia 13 października 2005r., FSK 2294/04, LEX nr 173113 /. Oznacza to, iż rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001r., III SA 1110/00 oraz z dnia 8 grudnia 2005r., II FSK 27/05, LEX nr 187767 ).

Rażące naruszenie prawa zachodzi zatem wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Jako rażącego naruszenia prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny / por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2004r., III SA 933/02, LEX nr 149177 /, a także wówczas, gdy decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem prawa i - w związku z powyższym - nie może pozostawać w obrocie prawnym praworządnego państwa / por. wyroki: NSA z dnia 13 maja 2003r., III SA 2395/0, LEX nr 146076 oraz WSA w Warszawie z dnia 14 października 2004r., III SA 2293/03, M.Podat. 2004/11/3 /.

Stwierdzić także należy, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (por. np. wyroki NSA z dnia 12 października 2001r., III SA 1472/00 oraz z dnia 7 sierpnia 2001r., III SA 1285/00 oraz z dnia 8 grudnia 2005r., II FSK 27/05, LEX nr 187767 ).

Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy, należy wskazać, iż z jej akt wynika, że strona nie kwestionuje zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie podnosi, iż działania organów w zakresie postępowania dowodowego były nieprawidłowe, nie powołuje również żadnych nowych okoliczności faktycznych. Spór pomiędzy organami podatkowymi, a skarżącą dotyczy zatem wykładni prawa materialnego, a nie ustaleń w zakresie stanu faktycznego.

Sporne są dwie kwestie.

Pierwsza z nich dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez spółkę na rzecz członka rady nadzorczej z tytułu używania wyłącznie przez niego samochodu osobowego Fiat Panda Dynamic 1.2 nr. rej. [...] stanowiącego majątek spółki, druga jest związana z wydatkami dotyczącymi zakupionej w Olsztynku nieruchomości stanowiącej, według prowadzonej ewidencji rachunkowej, środki trwałe w budowie.

Odnosząc się do tych zagadnień, na wstępie należy się odwołać do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – zwanej dalej ustawą podatkową), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z postanowień tych przepisów wynika, iż o zakwalifikowaniu danego kosztu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów decyduje przede wszystkim spełnienie przesłanki zawartej w art. 15 ust. 1 - tj. by były to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Ustawodawca opierając konstrukcję kosztów uzyskania przychodów na zasadzie klauzuli generalnej enumeratywnie wyłączył pewne rodzaje kosztów (art. 16 ustawy), stanowiąc, iż mimo poniesienia ich w celu uzyskania przychodów nie będą one uznawane za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednymi z takich wyłączonych kosztów są wydatki na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji ( art. 16 ust.1 pkt. 38 lit. a ustawy podatkowej ).

Nie ma sporu co do tego, iż samochód ten był używany przez A. S., która była członkiem Rady Nadzorczej spółki, upoważnioną na mocy uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 14 czerwca 2004r. do kontroli spółki w zakresie sprzedaży i marketingu. Do kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu spółka

w okresie od sierpnia do grudnia 2004r. zaliczyła wydatki związane z eksploatacją w/w samochodu osobowego w łącznej kwocie 5.211,59 zł.

Rację ma zatem organ odwoławczy stwierdzając, iż było to wbrew powołanemu przepisowi art. 16 ust.1 pkt. 38 lit. a ustawy podatkowej, albowiem z jego treści w sposób jednoznaczny wynika, iż jedynie wydatki na wynagrodzenia wypłacane członkom rad nadzorczych z tytułu pełnionych funkcji stanowią koszty podatkowe.

Tak sformułowany przepis pozwala bowiem n postawienie tezy, że kosztami uzyskania przychodu będą tylko wypłacone członkom rady nadzorczej wynagrodzenia, a wszelkie inne świadczenia, czyli wydatki z majątku spółki na ich rzecz, nie mogą być kosztami potrącalnymi. Chodzi tutaj jedynie o wynagrodzenia, których wypłacanie przewidują przepisy prawa. Stosownie do art. 78 § 2 i 771 oraz 772 § 1 kodeksu pracy - układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania mogą określać inne świadczenia związane z pracą. Do nich zalicza się premie, odprawy, nagrody jubileuszowe, dodatki stażowe, dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych czy warunkach szkodliwych dla zdrowia oraz zwrot kosztów podróży służbowych. Wyraźnie więc przepisy te rozróżniają wynagrodzenie i inne świadczenia związane z pracą.

Jeśli zatem zważyć, że powołany przepis art. 16 ust.1 pkt. 38 lit. a ustawy podatkowej odnosi się tylko do wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji, nasuwa się jedynie słuszny wniosek, iż inne świadczenia związane z pracą, które w spornym przypadku faktycznie sprowadzałyby się do rekompensaty związanej z eksploatacją w/w samochodu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów spółki.

Nie można tym samym zarzucić organom podatkowym naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 38a, a także art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej, albowiem ich wykładnia jest prawidłowa / por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005r., sygn. FSK 2503/04, LEX nr 191878 /. Podobne stanowisko można znaleźć w doktrynie tego przedmiotu. J.Marciniuk wprost wyraża pogląd, iż kosztem uzyskania przychodów nie będą wydatki inne niż wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji, ponoszone na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub innych organów stanowiących osób prawnych w związku z wykonywaniem przez nie swoich obowiązków jako członków tych organów, zaś wydatki z tytułu używania samochodów przez taki osoby daje za taki właśnie przykład / por. J.Marciniuk, Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Podatkowe Komentarze Becka, Warszawa 2004r., str. 416 /.

Odnosząc się do drugiej spornej kwestii, zważyć należy, iż poza sporem pozostają następujące okoliczności:

- skarżąca spółka w dniu 19 sierpnia 2004r. zakupiła położoną w O. nieruchomość, składającą się z prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz znajdujących się na tym gruncie budynków i budowli wraz z urządzeniami pod nazwą Młyn i Kaszarnia.

- zakupiona nieruchomość została zaewidencjonowana w dniu 31 sierpnia 2004r. w prowadzonej ewidencji podatkowej na koncie ,,080- środki trwałe w budowie" ,

- w dniu 31 października 2004r. spółka przeksięgowała przedmiotową nieruchomość z konta "środki trwałe w budowie" na konto ,,030- nieruchomości stanowiące inwestycje długoterminowe"

- za okres wrzesień - październik 2004r., gdy nieruchomość ta stanowiła "środek trwały w budowie" spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 26.774, 05 zł z tytułu wydatków związanych z jej utrzymaniem ( podatek od nieruchomości, dozór mienia, energia).

W myśl przepisu art. 16 ust.1 pkt.1 ustawy podatkowej nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.

Według art. 4 "a" pkt 1 ustawy podatkowej przez inwestycję rozumie się środek trwały w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości /Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694/, która w przepisie art. 3 pkt 16 stanowi, iż przez środek trwały w budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.

Zasady amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zawarte są w przepisach art. 16a do 16m ustawy podatkowej. W myśl jej art. 16a, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania. Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania / art. 16d ust.2 /.

Poza sporem jest, iż skarżąca spółka nie wprowadziła "zakupionej nieruchomości składającej się z prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz znajdujących się na tym gruncie budynków i budowli wraz z urządzeniami pod nazwą Młyn i Kaszarnia" do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jak już wskazano wyżej w miesiącu sierpniu 2004r. zakup ten zaewidencjonowano w prowadzonej ewidencji podatkowej na koncie ,,080 - środki trwałe w budowie", a następnie w dniu 31 października 2004r. dokonano przeksięgowania z konta "środki trwałe w budowie" na konto ,,030- nieruchomości stanowiące inwestycje długoterminowe".

Zasadnie zatem w tym stanie rzeczy organy podatkowe wyraziły pogląd, iż wszelkie nakłady poczynione na ogólnie rzecz ujmując "środek" nieujęty w ewidencji środków trwałych, nie mogą być uznane jako koszt uzyskania przychodu, natomiast zwiększają one jedynie jego wartość w rozumieniu przepisu art. 16g ust.3 ustawy podatkowej.

Bez znaczenia jest przy tym okoliczność podnoszona w skardze, że zakup nieruchomości nastąpił w wyniku rozliczeń należności z kontrahentem, a zgodnie z decyzją Zgromadzenia Wspólników został on dokonany w celu dalszej odsprzedaży, stanowiąc tym samym inwestycję długoterminową.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, działając na podstawie przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ją oddalił.