Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4221/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 8, art. 15 par. 3, art. 16
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2, art. 7
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 11 ust. 2 pkt 4, art. 12a ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 82 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 176
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Korycińska, Sędzia NSA Zbigniew Czarnik, Sędzia WSA (del.) Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Agnieszka Raszyńska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2632/16 w sprawie ze skargi A w Ł. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A w W. na rzecz Ministra Sportu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2017 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2632/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA, bądź Sądem I instancji) oddalił skargę A w Łodzi (zwanego dalej Związkiem) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Związek, kwestionując w całości to orzeczenie i podnosząc zarzuty naruszenia przepisów:

- prawa materialnego, to jest art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w związku z :

1. art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2017 r. poz. 1463 ze zm.), zwanej dalej ustawą, poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Sportu i Turystyki Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., podczas gdy decyzje te naruszały przepis art. 12a ust. 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że Związek nie należy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski;

2. art. 82 ust. 2 i art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy poprzez brak uchylenia ww. decyzji organów obu instancji, podczas gdy decyzje te naruszały przepis art. 82 ust. 2 ustawy o sporcie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że powołany przepis statuuje obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe istniejące w dacie wejścia w życie ustawy wszystkich wymagań wskazanych w art. 11 tej ustawy;

- postępowania, to jest art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w związku z:

3. art. 6, art. 8 i art. 16 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organów obu instancji, podczas gdy decyzje te naruszały przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na jego wynik poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych przez błędną wykładnię art. 82 ust. 2 ustawy i w konsekwencji wszczęcie postępowania administracyjnego i zastosowanie w przedmiotowej sprawie dyspozycji art. 12b ust. 2 ustawy oraz przez błędną wykładnię art. 12a ust. 1 ustawy odwoływanie się do pojęcia "międzynarodowej federacji sportowej" określonego w Karcie Olimpijskiej, która to Karta nie stanowi przepisów prawa powszechnie obowiązującego w Polsce;

4. art. 15 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organów obu instancji, podczas gdy decyzje te naruszały przepisy postępowania, co miało istotny wpływ na jego wynik poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności wobec bezkrytycznego przyjęcia stanowiska przedstawionego w decyzji z dnia [...] maja 2016 r., brak przeprowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że Związek nie przynależy do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski;

5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną wyroku, w tym w szczególności brak uzasadnienia przyjętego przez Sąd I instancji kierunku interpretacji art. 12a ust. 1 oraz art. 82 ust. 2 i art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do ogólnikowego powołania poglądów judykatury.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

- uchylenie wyroku WSA w całości, uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania;

- rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;

- przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w przedmiocie zgodności przepisów art. 12a ust. 1, art. 12b ust. 1 i 2 oraz art. 82 ust. 2 i 3 (w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 23 lipca 2015 r., Dz.U. z 2015 r. poz. 1321) w zakresie, w jakim przepisy te statuują obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe, istniejące i legalnie działające w dacie wejścia w życie ustawy wymogu przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, pod rygorem pozbawienia ich statusu polskiego związku sportowego i przekształcenia z mocy prawa w związek stowarzyszeń – z przepisami art, 2, art. 7, art. 31 ust. 1-3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 12 i art. 58 ust. 1 oraz art. 68 ust. 5 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego. Ponadto organ stwierdził, że wniosek skarżącego o skierowanie w niniejszej sprawie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego jest niezasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. W tym ostatnim przepisie jako wymóg formalny wskazano przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wyrok Sądu I instancji, oddalający skargę Związku na decyzję, którą Minister Sportu i Turystyki utrzymał w mocy decyzję własną o stwierdzenia braku przynależności Związku [...] do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskiej lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Rozstrzygnięcia te zostały wydane na podstawie art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176 ze zm.), zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym polski związek sportowy jest obowiązany należeć do właściwej międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl) albo ujętej w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 2a,

W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, przechodząc natomiast do oceny złożonej skargi kasacyjnej wskazać trzeba, że wśród podniesionych zarzutów znalazło się naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Mając na względzie istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy oraz komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do podniesionej w tym zakresie argumentacji. Podkreślenia przy tym wymaga, że stanowisko Związku zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostało przedstawione w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie – potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi.

|W pierwszej kolejności należało rozpatrzeć zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące przyjętą przez WSA (za organem) wykładnię art. 12a ust. 1 |

|ustawy skutkującą uznaniem, że skarżący Związek nie spełnił przesłanki przynależności do właściwej międzynarodowej federacji sportowej |

|działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl. W rezultacie rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od |

|ustalenia, czy w świetle omawianego przepisu chodzi wyłącznie o bezpośrednią przynależność do ww. międzynarodowej federacji, czy też do |

|wypełnienia obowiązku w ww. zakresie przez skarżącego dojdzie także poprzez członkostwo w organizacji, która należy do innej organizacji |

|uznanej przez MKOl. Zagadnienie to należy powiązać z kolejnym powołanym w skardze kasacyjnej przepisem ustawy – to jest art. 11 ust. 2 pkt 4 |

|ustawy o sporcie, w którym mowa jest o zaświadczeniu o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim|

|lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez MKOl, załączanym do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego. Jest to |

|o tyle istotne, że już decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister udzielił zarządowi Związku [...] upomnienia z powodu niedostosowania |

|działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie, a mianowicie nieprzedstawienia zaświadczenia o przynależności tego Związku do |

|międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy, oraz zażądał od władz Związku |

|niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku|

|do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa w tym przepisie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja |

|stanie się ostateczna. Skarga Związku na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującą w mocy to ostatnie |

|rozstrzygnięcie, została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3372/14. Podobnie, skarga kasacyjna|

|Związku od tego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z dnia 5 lipca 2017 r. o sygn. akt II GSK 2593/15, w|

|którym za nietrafny uznano m. in. zarzut naruszenia ww. art. 11 ustawy. W tym miejscu należy również przytoczyć podobny wyrok NSA z dnia 3 |

|września 2015 r. o sygn. akt II GSK 1662/14, wydany co prawda w odniesieniu do innego polskiego związku sportowego, lecz w identycznym stanie |

|prawnym i faktycznym co przywołane wyżej orzeczenia (dostępny, jak wszystkie powołane uzasadnieniu orzeczenia, na |

|http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Mianowicie, w tym ostatnim orzeczeniu NSA, pprzechodząc do kwestii spełnienia przez ten związek wymogu |

|przynależności do międzynarodowej federacji sportowej zauważył, że cyt. "art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o sporcie nie określa kryteriów uznania |

|przez MKOl międzynarodowych federacji sportowych w tym zakresie zastosowanie będą miały odpowiednie regulacje tej organizacji przede wszystkim|

|Karta Olimpijska. Zasady i kryteria uznania przez MKOl międzynarodowej federacji sportowej są określone w art. 25 Karty Olimpijskiej, zgodnie |

|z którym w celu rozwoju i propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za międzynarodowe federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje |

|zarządzające jednym lub kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. |

|Statuty, sposób postępowania i działalność międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z |

|przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu Antydopingowego. Jednocześnie każda międzynarodowa federacja zachowuje niezależność i samodzielność|

|w administrowaniu swoim sportem. Zgodnie z postanowieniami Karty Olimpijskiej MKOl może uznać stowarzyszenia międzynarodowych federacji (art. |

|3 pkt 3 Karty Olimpijskiej) oraz pozarządowe organizacje związane ze sportem, działające na szczeblu międzynarodowym, których statuty i |

|działalność są zgodne z Kartą Olimpijską (art. 3 pkt 5). Te ostatnio wymienione organizacje nie są jednak międzynarodowymi organizacjami |

|sportowymi i członkostwo w nich nie stanowi spełnienia wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej". Ze względu na powyższe |

|nie mogła odnieść skutku argumentacja skargi kasacyjnej, kwestionującej odwoływanie się w zakresie pojęcia "międzynarodowej federacji |

|sportowej" do Karty Olimpijskiej, zwłaszcza że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie akceptuje się sytuację, w której polskie |

|ustawodawstwo odnosi się do zasad i kryteriów wskazanych w Karcie Olimpijskiej. W art. 25 Karty wyraźnie bowiem wskazano, że w celu rozwoju i |

|propagowania Ruchu Olimpijskiego MKOl może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub |

|kilkoma sportami na szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym (por. wyrok NSA z dnia 14 |

|kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 2407/14). Tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie nie widzi podstaw do kwestionowania tych |

|przepisów. Ponadto, w odniesieniu do charakteru prawnego Karty Olimpijskiej WSA trafnie powołał się na poglądy piśmiennictwa, wskazując że |

|Karta Olimpijska jest podstawowym dokumentem zawierającym zasady ruchu olimpijskiego, statutem MKOl i określa wzajemne prawa i obowiązki MKOl,|

|międzynarodowych federacji sportowych, narodowych komitetów olimpijskich oraz komitetów organizacyjnych igrzysk olimpijskich, jak również |

|statuuje podstawowe zasady dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej. W doktrynie podnosi się, że jedną z istotnych cech prawa sportowego w |

|wymiarze globalnym jest m.in. samoregulacja, międzynarodowy charakter oraz jego dwutorowość - polegająca na współistnieniu reguł prawa |

|związków sportowych, publicznego i ponadnarodowego (Kazimierz Romaniec, Zjawisko niekompatybilności pozaprawnych regulacji sportowych z |

|regulacjami prawnymi w: Kompatybilność pozaprawnych regulacji sportowych z regulacjami prawnymi, red. Andrzej Szwarc, Wydawnictwo Nauka i |

|Innowacje, Poznań 2014, s. 78; por. też Klaus Vieweg, Fascynacja prawem sportowym, s. 4-31 /Faszination |

|Sportrecht/,http://www.irut.de/Forschung/ ForschungsstelleSportrecht.html). |

|W kontekście powyższych rozważań brak podstaw by zakwestionować trafne stanowisko Sądu I instancji o tym, że skoro ustawa o sporcie nie |

|określa kryteriów uznawania przez MKOl międzynarodowych federacji sportowych, to w tym zakresie należy odwołać się do Karty Olimpijskiej. |

|Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, WSA – mając na uwadze treść art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy – prawidłowo przyjął, że |

|międzynarodowa federacja sportowa, do której należy polski związek sportowy powinna działać w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim, tj. |

|ujętym w programie letnich lub zimowych igrzysk olimpijskich lub paraolimpijskich, zauważając jednocześnie, że dopuszczalna jest jednak także |

|przynależność do innej międzynarodowej federacji sportowej, a więc działającej w sporcie "nieolimpijskim", jednakże pod warunkiem jej uznania |

|przez MKOl. W tym przedmiocie w doktrynie zauważa się, że wprowadzenie w art. 12a ust. 1 ustawy obowiązku członkostwa polskiego związku |

|sportowego w międzynarodowej federacji sportowej pozwala przyjąć, "że intencją prawodawcy było danie wyrazu akceptacji autorytetu de facto |

|MKOl. Od uznania danej międzynarodowej federacji sportowej przez MKOl zostało uzależnione spełnienie wskazanego obowiązku". Jednym z |

|argumentów przemawiającym za wprowadzeniem do porządku prawnego tego rozwiązania jest konstatacja, że stanowi ono kontynuację wymogu z art. 11|

|ust. 2 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym do wniosku o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego (dalej PZS) należy przedstawić |

|zaświadczenie o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej |

|przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W tym miejscu należy odwołać się do uzasadnienia projektu ustawy o sporcie, w którym zaznacza się, że|

|"(...) jedynie przy spełnieniu powyższej przesłanki uzasadnione jest utworzenie i istnienie PZS (...) jeżeli w danym sporcie, w którym |

|istnieje określony PZS, nie ma w ogóle możliwości uzyskania właściwej przynależności, wówczas mamy do czynienia z sytuacją, gdy istnienie |

|danego PZS nie jest uzasadnione z punktu widzenia ustawy o sporcie" (Daria Pałucka, Obowiązek przynależności polskiego związku sportowego do |

|międzynarodowej organizacji sportowej, Ius.Novum 2016/4, s. 225-236 oraz Program Lex). Tym samym nie mógł również odnieść skutku zarzut |

|naruszenia art. 82 ust. 2 ustawy, który stanowi, że polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne będące ich |

|członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 |

|lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Natomiast wyrazem realizacji tej zasady jest upomnienie, jakiego – z powodu niedostosowania |

|działalności do wymogów określonych w ustawie o sporcie – Związkowi udzielił Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. |

|(ww. prawomocny wyrok WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 3372/14). |

|W odniesieniu do zarzutów Związku co do przynależności do Światowej Federacji [...], realizującej decyzję 101 sesji MKOl, należy przyznać rację |

|Sądowi I instancji, który wskazuje że pojęcie "międzynarodowych federacji", tj. "International Federations" na gruncie przepisów Karty |

|Olimpijskiej zostało wyraźnie odróżnione od innych międzynarodowych organizacji sportowych. Zasady i kryteria uznania przez MKOl |

|międzynarodowej federacji zostały określone w art. 25 Karty Olimpijskiej. Zgodnie z tym postanowieniem, w celu rozwoju i propagowania Ruchu |

|Olimpijskiego, MKOl może uznać za Międzynarodowe Federacje międzynarodowe pozarządowe organizacje zarządzające jednym lub kilkoma sportami na |

|szczeblu światowym i obejmujące organizacje kierujące takimi sportami na szczeblu krajowym. Statuty, sposób postępowania i działalności |

|międzynarodowych federacji w Ruchu Olimpijskim muszą być zgodne z Kartą Olimpijską, włącznie z przyjęciem i wdrażaniem Światowego Kodeksu |

|Antydopingowego. Podlegając powyższym zapisom, każda Międzynarodowa Federacja zachowuje niezależność i samodzielność w administrowaniu swoim |

|sportem. Trafnie również WSA zwrócił uwagę, że w postanowieniach Karty Olimpijskiej jest także mowa o możliwości uznania przez MKOl |

|stowarzyszeń Międzynarodowych Federacji (art. 3 pkt 3 Karty), działających na szczeblu międzynarodowym, których statuty i działalność są |

|zgodne z Kartą (art. 3 pkt 5 Karty). Te ostatnio wymienione organizacje nie są jednak międzynarodowymi organizacjami sportowymi i członkostwo |

|w nich nie stanowi spełnienia wymogu przynależności do międzynarodowej federacji sportowej. Brak zatem podstaw, zdaniem Naczelnego Sądu |

|Administracyjnego, aby za wystarczający do spełnienia przesłanki z art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy - a zatem także i z 12a ust. 1 ww. ustawy – |

|uznać sam wymóg "uznawalności" przez MKOl, bez uwzględnienia rodzaju podmiotu. W rezultacie Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że |

|prawnie relewantny w świetle art. 12a ust. 1 ustawy jest wyłącznie status organizacji międzynarodowej, której członkiem jest skarżący |

|kasacyjnie. Prawidłowo ocenił również WSA, że organizacja, do której bezpośrednio należy Związek nie została dotychczas uznana za |

|międzynarodową federację sportową. Tym samym Związek nie spełnia wymogu, o jakim mowa w art. 12a ust. 1 ustawy. Jest to o tyle istotne, że w |

|projekcie ustawy o sporcie wskazano, że opisane wyżej rozwiązania zmierzają do konsolidacji polskiego sportu oraz dają rękojmię zachowania |

|przez polskie związki sportowe odpowiednich standardów etyczno-prawnych – jako że uznanie przez MKOl uwarunkowane jest przestrzeganiem |

|postanowień Karty Olimpijskiej, Światowego Kodeksu Antydopingowego oraz globalnym charakterem danego sportu. Celem wprowadzenia w ustawy o |

|sporcie powyższych wymagań było ustanowienie jednolitych standardów dla wszystkich polskich związków sportowych. |

|W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Związku co do tego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 11 ust. 2 pkt 4 a,|

|art. 12a ust. 1 i art. 82 ust. 2 ustawy. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej nie ma zatem, zdaniem Naczelnego Sądu |

|Administracyjnego, podstaw do stosowania w stanie faktycznym i prawnym wykładni celowościowej. Nie sposób kwestionować przy tym zasług, |

|sukcesów i potrzeby istnienia polskich związków sportowych w zakresie sportów nieolimpijskich. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega również |

|bardzo istotne znaczenie społeczne tych sportów i działalności związków sportowych je reprezentujących. Jednak w zakresie kwestii będących |

|przedmiotem sporu w niniejszej sprawie orzecznictwo sądów administracyjnych nie może zastępować prawodawcy, inna jest bowiem rola ustrojowa |

|tychże sądów (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II FSK 1018/06, POP 2008/4/49). Tego rodzaju działania wykraczają poza |

|kontrolę działalności administracji publicznej z uwzględnieniem kryterium legalności (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o |

|ustroju sądów administracyjnych), wynikającym z pozycji ustrojowej sądów administracyjnych (art. 184 Konstytucji). Należy podkreślić, iż |

|kwestia ewentualnej potrzeby zmiany omawianych rozwiązań jest podnoszona w doktrynie jako wniosek de lege ferenda (Daria Pałucka, Obowiązek |

|przynależności polskiego związku sportowego do międzynarodowej organizacji sportowej, Ius.Novum 2016/4, s. 234). Natomiast sąd administracyjny|

|nie może w tym zakresie zmieniać, ani "uzupełniać" obowiązującej regulacji prawnej poprzez dokonanie wykładni prawotwórczej (wyrok NSA z dnia |

|19 lipca 2019 r. o sygn. akt I OSK 2472/17). |

|Nie mogły również odnieść skutku podniesione pod poz. 3, 4 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podzielając |

|przedstawioną przez WSA wykładnię przepisów prawa materialnego, nie sposób było uznać za zasadne ściśle powiązanych z tą problematyką |

|zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 (pkt 1) lit. c poprzez brak uchylenia wydanych w sprawie decyzji, gdyż, wbrew |

|stanowisku Związku, w tym zakresie nie doszło do naruszenia art. 6, art. 8, art. 16 oraz art. 15 § 3 k.p.a. Kwestia ewentualnego naruszenia |

|przez organ przepisów postępowania administracyjnego była bowiem zdeterminowana wykładnią przepisów prawa materialnego – która została |

|dokonana przez Sąd I instancji w sposób prawidłowy. |

|W odniesieniu do argumentacji z poz. 5 skargi kasacyjnej należy podkreślić, że orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż wadliwość |

|uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w |

|taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, |

|oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia |

|motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy |

|strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK |

|1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi |

|Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z |

|prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w |

|taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok |

|został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały |

|wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11). Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie może budzić |

|wątpliwości, że Sąd I instancji zrealizował w pełni powyższe wymagania – gdyż wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie |

|przyjęty przez WSA, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. |

|Natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. |

|141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd I |

|instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki Naczelnego |

|Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r. o sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r. o sygn. akt II FSK 358/12), a taką |

|właśnie próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. |

|Odnosząc się do uzasadnienia wniosku strony skarżącej kasacyjnie o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w przedmiocie |

|zgodności ww. przepisów ustawy z przepisami art, 2, art. 7, art. 31 ust. 1-3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 12 i art. 58 ust. 1 oraz art. 68 ust. 5|

|Konstytucji RP, należy wskazać, że Rzecznik Praw Obywatelskich w pismach do Ministra Sportu i Turystyki (z dnia 22 września 2015 r. oraz 4 |

|grudnia 2015 r.) zwracał uwagę, że przyjęte przez polskiego ustawodawcę rozwiązanie wydaje się wątpliwe w kontekście art. 2 Konstytucji RP, w |

|tym z zasadą ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz może doprowadzić do pogorszenia warunków organizacji rywalizacji.|

|Jednakże pomimo wyrażenia takiego poglądu i upływu kilku lat Rzecznik Praw Obywatelskich, posiadając stosowne kompetencje do zainicjowania |

|kontroli konstytucyjności ustawy, nie zakwestionował dotychczas konstytucyjności budzących wątpliwości skarżącego kasacyjnie przepisów w |

|trybie stosowanego wniosku do Trybunału Konstytucyjnego. W tych okolicznościach również i Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi potrzeby |

|kierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego we wskazanym przez stronę zakresie. W rozpoznawanej sprawie nie wyłoniły się bowiem |

|kwestie, które nie mogłyby być rozstrzygnięte samodzielnie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak już zaznaczano, sąd nie musi też kierować |

|pytania do Trybunału, jeżeli jest przekonany, że mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisy są zgodne z Konstytucją. Związane z |

|wątpliwościami strony kwestie co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o sporcie zostały wyjaśnione w wyroku Naczelnego Sądu |

|Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II GSK 3958/17 – z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza. W|

|tym zakresie, odnosząc się do reguł konstytucyjnej zasady proporcjonalności, należy się również powołać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z |

|dnia 26 kwietnia 1995 r. o sygn. akt K 11/94 (OTK 1995 r., Nr 1, poz. 12), który wskazuje m.in. że rozważania w tym zakresie "powinny (...) |

|udzielać odpowiedzi na trzy pytania: czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; czy |

|regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana oraz czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w |

|proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela (tzw. proporcjonalność, wspomniana już np. w orzeczeniu TK z 26 stycznia 1993 r., U |

|10/92, OTK 1993, s. 32)". Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że celem wprowadzenia w ustawie o sporcie kwestionowanych przez Związek |

|wymagań było ustanowienie jednolitych standardów dla wszystkich polskich związków sportowych. Przyjmuje się, że o utworzeniu polskiego związku|

|sportowego decyduje w istocie nie polski ustawodawca, bądź upoważniony organ władzy publicznej, a w szczególności Minister Sportu i Turystyki,|

|lecz Międzynarodowy Komitet Olimpijski, który jest międzynarodową organizacją pozarządową i nie podlega prawu polskiemu. Tym samym, MKOl jako |

|podmiot zewnętrzny wobec państwa polskiego, decyduje de facto, czy dany związek może mieć status polskiego związku sportowego. Stanowisko to |

|Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za dopuszczalne wobec przyjętego w polskim sporcie modelu organizacyjnego. Należy przy tym wyrazić pogląd,|

|że zrzeszanie się polskich związków sportowych jest instytucją odrębną od politycznej idei wolności zrzeszania się obywateli określonej w |

|Konstytucji. Celem istnienia polskiego związku sportowego jest stworzenie organizacji w pewnym sensie typu samorządowego, umożliwiającej |

|korzystanie z przyznanych przez ustawodawcę praw wyłącznych wynikających m.in. art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie oraz wykonywanie zleconych |

|zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności |

|pożytku publicznego i o wolontariacie (zob. np. art. 29 ust. 7 ustawy o sporcie). Nie jest zatem trafne odwołanie się w zakresie formułowanego|

|przez skarżącego kasacyjnie pytania do treści art. 12 i art. 58 Konstytucji RP, gwarantujących wolność zrzeszania się. Dodatkowo należy |

|ponownie podkreślić, iż związek nadal będzie mógł działać, a uznanie przez MKOl należy uznać za wymóg usprawiedliwiony i adekwatny w zakresie |

|nadania określonemu związkowi szczególnego statusu polskiego związku sportowego. W uzasadnieniu projektu ustawy o sporcie zaznaczono, że |

|omawiane unormowanie zmierza do konsolidacji polskiego sportu. Koresponduje to z obowiązującą na gruncie prawa sportowego zasadą |

|hierarchiczności organizacji uprawiania sportu, która dotyczy nie tylko prawa polskiego, ale jest także kontynuowana na szczeblu |

|międzynarodowym (Kazimierz Romaniec, Zjawisko niekompatybilności pozaprawnych regulacji sportowych z regulacjami prawnymi w: Kompatybilność |

|pozaprawnych regulacji sportowych z regulacjami prawnymi, red. Andrzej Szwarc, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2014, s. 71-83). Nie |

|sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie co naruszenia przez kwestionowane regulacje art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez |

|pozbawienie praw słusznie nabytych. Związek nie został bowiem pozbawiony możliwości istnienia i prowadzenia działalności, a jedynie odmiennie|

|zostały określone niektóre warunki, jakie muszą być spełnione, by jej działalność była zgodna z prawem. Ponadto, jak to już wyżej wskazano, |

|ustawodawca wprowadzając zmiany zapewnił niezbędny czas na dostosowanie działalności istniejących już związków do wymagań ustawy i zapewnił w |

|tym zakresie odpowiednią ochronę sądową (Roman Hauser, Aspekty administracyjnoprawne w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w: red. |

|Andrzej Szwarc, Ustawa o sporcie, Poznań 2011, s. 38). Trzeba mieć także na uwadze, że z powołanej zasady nie wynika adresowany do ustawodawcy|

|zakaz zmiany przepisów określających sytuację prawną osoby w zakresie, w jakim sytuacja ta nie wyraża się w przysługującym tej osobie prawie |

|podmiotowym. Ponadto zasada ochrony praw słusznie nabytych nie ma charakteru absolutnego, tj. nie wyklucza stanowienia regulacji, które znoszą|

|lub ograniczają prawa podmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2015r., II GSK 1662/14). |

|Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. |

|O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z §|

|14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za|

|czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od strony skarżącej na rzecz organu zwrot kosztów zastępstwa |

|procesowego (360 zł) udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną oraz uczestniczył w rozprawie przed NSA,|

|a także prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA. |

| |

| |

|........................ ........................... ........................... |

| |

|s. Zbigniew Czarnik s. Małgorzata Korycińska s. Sylwester Miziołek |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |

| |