Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1741/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: Art. 78, art. 140, art. 140n
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
article: Art. 189a, art. 189d, art. 189f
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

|Dnia 23 marca 2023 r. | Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 września 2022 r. znak SKO.RD/4120/234/2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 września 2022 r. znak: SKO.RD/4120/234/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 140mb pkt 2 w zw. z art. 140n ust. 1 i 4 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm., dalej: p.r.d.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 189a § 1, art. 189d oraz art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r.. poz. 735, dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 15 czerwca 2022 r. nr K.II.W.5410.18.823.2022.IP, orzekającą o nałożeniu na W. S. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 18 stycznia 2022 r. skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. S. I., zbył pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...].

Ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia zbycia ww. pojazdu upływał z dniem 21 marca 2022 r. Wniosek zgłoszenia zbycia złożony został w dniu 13 kwietnia 2022 r. na dzienniku podawczym urzędu.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, strona miała obowiązek zawiadomić Starostę Krakowskiego o zbyciu przedmiotowego pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni. Obowiązek ten nie został dopełniony przez skarżącego w wyznaczonym terminie, pomimo możliwości takiego zgłoszenia również drogą elektroniczną, pocztą, czy przez Dziennik Podawczy.

W związku z powyższym, decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. Starosta Krakowski nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 300 zł.

Określając wysokość kary organ zbadał przesłanki, o których mowa w art. 140n ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tj. zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy.

W wyniku analizy zakresu, w jakim skarżący dopuścił się przedmiotowego naruszenia, Starosta Krakowski stwierdził, iż obejmuje ono okres od dnia 22 marca 2022 r. do 13 kwietnia 2022 r., tj. skarżący, będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez okres 23 dni, pozostawał w stanie niezgodności z przepisami, polegającej na niezawiadomieniu Starosty Krakowskiego o zbyciu przedmiotowego pojazdu.

Z akt sprawy wynika że, skarżący jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu handlowego zajmującym się sprzedażą pojazdów (PKD 45.11.Z, 45.19.Z) i powinien wiedzieć o obowiązkach spoczywających na zbywcy pojazdu, jak i konsekwencjach niedopełnienia w przewidzianym terminie ustawowego obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu. To przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań czy świadomych działań, których skutkiem jest poniesienie odpowiedzialności administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. II GSK 5586/16). Należyta staranność jest określana przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i uzasadnia zwiększone oczekiwania wobec podmiotu, co do wiedzy, skrupulatności, rzetelności i zapobiegliwości w prowadzonych działaniach, obejmuje też znajomość obowiązującego prawa oraz następstw z niego wynikających w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Badając powtarzalność naruszenia, stwierdzono, że tego typu naruszenie jest dziesiątym, jakiego dopuścił się skarżący w badanym okresie. Brakuje natomiast dowodów wskazujących, by z tytułu niewykonania obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie odniesiono korzyści majątkowe.

Organ podkreślił, że nałożenie kary w związku z niewypełnieniem ciążącego na stronie obowiązku, ma charakter obiektywy - organ prowadzący postępowanie jest obowiązany ją nałożyć bez względu, czy strona ponosi winę w nieterminowym zgłoszeniu zbycia pojazdu, czy tej winy nie ponosi.

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżący podniósł, że dokonał zarejestrowania pojazdu w terminie, czego dowodzić mają zeznania świadków oraz e-mailowe potwierdzenie podpisu elektronicznego pisma z dnia 10 marca 2022 r.

W opisanej na wstępie decyzji z dnia 28 września 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z którym "w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19:

1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1".

Organ wyjaśnił, że konstrukcja art. 140n ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym powoduje, że decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną w zakresie orzeczenia kary przy zaistnieniu przesłanki uchybienia terminowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy. Natomiast w ramach uznania administracyjnego pozostaje, zgodnie z ust. 4 art. 140n ww. ustawy, wysokość kary pieniężnej, która ma uwzględniać zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że oceniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, uzasadnionym było nałożenie kary pieniężnej w wymiarze 300,00 zł.

Następnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, w sprawie niniejszej art. 189f k.p.a. ma zastosowanie i obowiązkiem organów jest rozważenie dopuszczalności odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej (lub wystosowania wyłącznie pouczenia). Zgodnie z ww. art. 189f § 1 k.p.a. ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 189f § 2 k.p.a., w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Wówczas organ odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (art. 189f § 3 k.p.a.). Podkreślono, że oceniając przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, organ w ramach uznania administracyjnego ocenić powinien, czy waga naruszenia była znikoma.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia przedmiotowej kary, co wykazał w swojej decyzji organ I instancji. W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że skarżący jest przedsiębiorcą zajmującym się zawodowo handlem samochodami, co powoduje, że standard wiedzy w zakresie obowiązków z tym związanych musi prezentować na poziomie profesjonalisty, podczas gdy skarżący dokonał w tym zakresie wielu naruszeń. To zaś prowadzi do konstatacji, że waga przedmiotowego naruszenia jest większa niż znikoma i nie miało ono charakteru wyjątkowego.

Bez znaczenia więc pozostaje fakt ostatecznego prawidłowego dokonania zgłoszenia, co powoduje, że skarżący zaprzestał naruszenia prawa w tej konkretnej sprawie, jednakże nie została wypełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa, konieczna na gruncie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a..

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności dokonania zgłoszenia w terminie na drodze elektronicznej, Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia 23 sierpnia 2022 r. zwróciło się do skarżącego o przedłożenie do akt sprawy Urzędowych Poświadczeń Przedłożenia wniosków złożonych za pośrednictwem Profilu Zaufanego oraz wniosków złożonych za pośrednictwem Profilu Zaufanego, o których mowa w odwołaniu. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie 29 sierpnia 2022 r. i do dnia wydania decyzji nie wpłynęła na nie żadna odpowiedź. Podkreślono, że załączony do odwołania wydruk wiadomości e-mail poświadcza tylko i wyłącznie podpisanie bliżej nieokreślonego pisma za pomocą profilu zaufanego o nazwie użytkownika IAWS. Nie da się w żaden sposób ustalić na podstawie tejże wiadomości e-mail, ani do kogo było adresowane przedmiotowe pismo, ani czy zostało adresatowi doręczone, ani też jaka była treść tego pisma. Nie można zatem uznać, że dowodzi ono złożenia zawiadomienia w terminie, ponieważ nie dowodzi ono niczego poza samym faktem podpisania przez profil zaufany bliżej nieokreślonego dokumentu. Wyjaśniono również, że taka automatycznie generowana wiadomość e-mail, jest wysyłana po podpisaniu dowolnego pisma, o dowolnej treści za pośrednictwem strony https://www.gov.pl/web/gov/podpisz-dokument-elektronicznie-wykorzystaj-podpis-zaufany. Taki e-mail nie potwierdza ani wysyłki pisma, ani tym bardziej jego doręczenia komukolwiek.

Zdaniem organu odwoławczego wszystkie powyższe okoliczności faktyczne, po dokonaniu subsumcji ze stanem prawnym prowadzą do wniosku, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:

1. obrazę art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie całości materiału dowodowego w sprawie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, prowadząc do dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego z naruszeniem art. 80 k.p.a.,

2. obrazę art. 7 k.p.a. art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przez jego niezastosowanie, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy z naruszeniem słusznego interesu strony,

3. obrazę art. 189a § 1 ust. 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię sprawdzającą się do błędnej interpretacji treści w sposób niezasadny uznający, że zgłoszenie dokonane po ustawowym terminie nie stanowiło zaprzestania naruszenia prawa,

4. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie rozważenia zastosowania wobec skarżącego art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew poczynionym ustaleniom przez organ I i II instancji, skarżący dokonał wymaganego zgłoszenia zbycia pojazdu w ustawowym terminie za czym przemawia fakt, iż uzyskano potwierdzenie złożenia stosownego zgłoszenia z zastosowaniem profilu zaufanego w Starostwie Powiatowym w Krakowie - Filia w Węgrzcach. Ponieważ po upływie dłuższego czasu, przy dokonywaniu innych czynności, skarżący dowiedział się o braku możliwości przyjmowania wniosków drogą elektroniczną z uwagi na niekomunikowaną stronom postępowań administracyjnych, niesprawność systemu informatycznego, skarżący podjął decyzję o ponowieniu zgłoszenia w siedzibie Starostwa Powiatowego w Krakowie - również drogą elektroniczną. W tym wypadku zgłoszenie nie zostało przyjęte z uwagi na brak właściwości, co skutkowało pozostawieniem zgłoszenia jako niedokonanego. Po uzyskaniu w tym zakresie stosownej informacji, skarżący po raz trzeci dokonał zgłoszenia w formie pisemnej, które dopiero tą drogą zostało przyjęte w Starostwie Powiatowym w Krakowie — Filia w Węgrzcach. Okoliczności powyższe nie zostały wzięte pod uwagę przez organ I i II instancji, pomimo tego, że miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z samego ich przebiegu wynika, że ustalono stan faktyczny bez wzięcia pod uwagę okoliczności, które winny były być znane organowi I i II instancji z urzędu - jak fakt braku możliwości zgłaszania zbycia/nabycia pojazdów do Filii w Węgrzcach w drodze elektronicznej, oraz nieprzyjmowanie zgłoszeń w Starostwie Powiatowym w Krakowie, jako mającym być niewłaściwym miejscowo.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekał już w analogicznych sprawach dotyczących naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 w zw. art. 140mb pkt 2 p.r.d., m.in. w wyrokach z dnia 4 marca 2022 r. sygn. III SA/Kr 1839/21, z dnia 8 marca 2022 r. sygn. III SA/Kr 1611/21-III SA/Kr 1619/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone tam stanowisko, dlatego też posłuży się częściowo argumentami zawartymi w tych wyrokach.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt p.r.d., właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Natomiast art. 140mb pkt 2 ustawy stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy, kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę. Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 ustawy). Do przedmiotowej kary pieniężnej w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.) (art. 140n ust. 6).

Nadto, zgodnie z art. 189f k.p.a.: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:

1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:

1) usunięcie naruszenia prawa lub

2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia".

W świetle utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych, powołany przepis ma zastosowanie w sprawie dotyczącej kary przewidzianej w art. 140mb p.r.d. "Ani przepisy ustawy p.r.d., ani też przepisy działu III Ordynacji podatkowej, nie zawierają uregulowań dotyczących odstąpienia od wymierzenia kar. Przepisy tej ustawy (art. 140n ust. 4 p.r.d.) regulują przesłanki wymiaru kary administracyjnej, przy jednoczesnym braku uregulowań w zakresie np. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Okoliczność ta, przy uwzględnieniu treści reguły kolizyjnej z art. 189a § 2 k.p.a. in fine daje podstawy do wyrażenia poglądu co do powinności stosowania normy z art. 189f k.p.a. na tle spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów p.r.d. Przy uwzględnieniu zatem »odpowiedniego« stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, jak również przy zastrzeżeniu, że przepisy tej ustawy nie określają np. warunków odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej (co oczywiste), w sprawie należało m.in. przyjąć, że stosowanie na gruncie p.r.d. przepisu art. 189f k.p.a. jest nie tylko wymagane, ale i zgodne z intencją ustawodawcy, którego zamysłem było ujednolicenie zasad wymiaru kar pieniężnych w systemie prawa, za wyjątkiem przypadków uregulowania tych kwestii w przepisach odrębnych. Skoro, jak wspomniano wyżej przepisy odrębne (p.r d. i O.p. poprzez odpowiednie stosowanie w rozumieniu art. 140n ust. 6 p.r.d.) nie regulują kwestii odstąpienia od wymierzenia kary, w sprawie należało zastosować art. 189f k.p.a." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. VII SA/Wa 2261/20, opubl. w CBOSA).

Zdaniem Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo rozważyły możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. Analiza okoliczności niniejszej sprawy przez pryzmat art. 189f k.p.a., zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest obszerna, wyczerpująca i przekonująca. Wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary jest, zdaniem Sądu, trafny i w pełni uzasadniony.

Powołany przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., dla odstąpienia od nałożenia kary, wymaga wystąpienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa. Przy tym ustawodawca nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy dokonywaniu oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia ze znikomym naruszeniem prawa, czy też nie. Przyjmuje się jednak, że oceniając czy w danej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem o znikomej wadze, można odwołać się do rozwiązań obowiązujących w prawie karnym, gdzie stopień ciężkości naruszenia przez sprawcę prawa mierzony jest tzw. stopniem społecznej szkodliwości czynu, którego "znikomość" również stanowi negatywną przesłankę do wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania karnego (por. S. Dudzik, Zasady wymiaru administracyjnych kar pieniężnych po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2018, nr 6, s. 23-32). Zatem zgodnie z art. 115 § 1 k.k., przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W piśmiennictwie wskazuje się również, że oceniając czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego" należy odwołać się do przesłanek wymierzenia kary administracyjnej określonych w art. 189d pkt 1 k.p.a. (por. A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX, 2019, komentarz do art. 189f). Jeszcze inny pogląd (A. Cebera i J.G. Firlus. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019, komentarz do art. 189f) nakazuje przy ocenie wagi naruszenia prawa kierować się tym, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną, wskazując że jeżeli konkretne naruszenie prawa:

- wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna;

- wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna;

- wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą W. S. I. Skarżący prowadzi działalność polegającą na obrocie samochodami. Jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem pojazdami winien mieć pełną świadomość obowiązków spoczywających na zbywcy i nabywcy pojazdu, jak i o konsekwencjach niedopełnienia w przewidzianym terminie ustawowego obowiązku zawiadomienia starosty.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że chociaż skarżący zaprzestał naruszenia prawa w dniu 13 kwietnia 2022 r., zawiadamiając starostę o nabyciu pojazdu, to jednak nie jest spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa. Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu z 23-dniowym opóźnieniem, podczas gdy zgodnie z ustawą obowiązek miał być wykonany w terminie nie dłuższym niż 60 dni. Oceniając powtarzalność naruszenia, organ wskazał, że tego typu naruszenie jest dziesiątym, jakiego dopuścił się skarżący w badanym okresie. W tej sytuacji należy uznać, że skala naruszenia jest znaczna. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2021 r., sygn. II GSK 476/21 (opubl. w CBOSA): "nie tylko kwestia zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu z 1 dniowym uchybieniem terminu, przy jednoczesnym wykonaniu przez nabywcę obowiązku zawiadomienia o nabyciu tego pojazdu i dokonaniu jego przerejestrowania, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, str. 34 z późn. zm. tzw. dyrektywa wrakowa), Państwa Członkowskie mają obowiązek podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego. Zgodnie z pkt 1 preambuły ww. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE omawiane przepisy mają zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty (...). Dodatkowo należy też mieć na uwadze, że oceniamy okoliczności dotyczące popełnienia deliktu administracyjnego przez podmiot profesjonalny – prowadzący działalność gospodarczą. W stosunku do takich podmiotów wyższe wymagania związane są z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa".

W sprawie niniejszej nie można przyjąć, iż naruszenie nastąpiło bez winy skarżącego. Skarżący podniósł, że dokonał zgłoszenia w terminie na drodze elektronicznej. W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia 23 sierpnia 2022 r. zwróciło się do skarżącego o przedłożenie do akt sprawy Urzędowych Poświadczeń Przedłożenia wniosków złożonych za pośrednictwem Profilu Zaufanego oraz wniosków złożonych za pośrednictwem Profilu Zaufanego, o których mowa w odwołaniu. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie 29 sierpnia 2022 r. i do dnia wydania decyzji nie wpłynęła na nie żadna odpowiedź. Organ prawidłowo uznał, że załączony do odwołania wydruk wiadomości e-mail poświadcza wyłącznie podpisanie bliżej nieokreślonego pisma za pomocą profilu zaufanego o nazwie użytkownika IAWS. Nie da się w żaden sposób ustalić na podstawie tejże wiadomości e-mail, ani do kogo było adresowane przedmiotowe pismo, ani czy zostało adresatowi doręczone, ani też jaka była treść tego pisma. Nie można zatem uznać, że dowodzi ono złożenia zawiadomienia w terminie, ponieważ nie dowodzi ono niczego poza samym faktem podpisania przez profil zaufany bliżej nieokreślonego dokumentu. Taki e-mail nie potwierdza ani wysyłki pisma, ani tym bardziej jego doręczenia komukolwiek.

Przesłanka z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż za ten sam delikt (to samo zachowanie) prawomocną decyzją na skarżącego nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej i skarżący nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

W istocie skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej i pozwalałyby organowi na podjęcie decyzji o udzieleniu pouczenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.