Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 746/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2, art. 14
journal: Dz.U. 1958 nr 17 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent Radosław Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia W. F. od postanowienia Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1422 ha, wywłaszczonej decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 1974 r., znak: GK IV [...]/74 - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.), zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Z przepisu tego wynika obowiązek organu administracji dokonania analizy wniosku dotyczącego wszczęcia określonego postępowania administracyjnego pod kątem istnienia przesłanek warunkujących dopuszczalność takiego postępowania. Analiza ta dotyczy oceny legitymacji podmiotu składającego wniosek oraz oceny "innych uzasadnionych przyczyn", które wykluczać będą możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w określonej sprawie. Przyczyny te nie zostały skonkretyzowane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał powołując się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, że są to okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia konkretnego postępowania.

Wojewoda podkreślił, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "nie może być wszczęte" wskazuje, że określone w cytowanym przepisie przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste.

Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 czerwca 1974 r. orzekł, na podstawie art. 1, 2 i 14 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, o odszkodowaniu za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,1422 ha, położoną w L. – [...], wykazaną na planie i w rejestrze pomiarowym nr [...]/1/71 z dnia 16 grudnia 1972 r., w wysokości [...] zł na rzecz spadkobierców byłej właścicielki A. P., m.in. skarżącego W. F.. Decyzja ta nie została zaskarżona w administracyjnym trybie, wobec czego stała się ostateczna.

Wobec tego w ocenie organów sprawa dotycząca wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją, co czyni niedopuszczalnym jej ponowne rozpoznanie, ponieważ rozstrzygnięcie tej samej kwestii jest w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego niedopuszczalne.

Organy administracji orzekające w niniejszej sprawie, mając wiedzę o istniejącym w obrocie prawnym rozstrzygnięciu, po otrzymaniu wniosku o ponowne rozstrzygnięcie w takiej sprawie, zobowiązane były do odmowy wszczęcia tego postępowania.

W skardze na postanowienia organów obu instancji skarżący W. F. opisał przebieg toczącego się postępowania administracyjnego, podkreślając, że w tej sprawie organy "wydały kilkanaście postanowień i decyzji, na które składał wyjaśnienia i odpowiednie dokumenty". Wyjaśnił, że przedstawiał w toku postępowania akt własności nieruchomości, a postępowanie organów administracji uważa za przejaw złej woli. Natomiast "postanowienie Wojewody z dnia [...]. 2019 r. uważa za bezprzedmiotowe".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych

uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia

postępowania.

Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania:

1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną,

2) jeżeli z "jakichkolwiek innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte".

Treść art. 61a § 1 k.p.a. co do drugiej przesłanki uzasadniającej odmowę wszczęcia postępowania wskazuje, że jest ona nieprecyzyjna i

bardzo ogólna. Jednak chodzi tu o przyczyny przedmiotowe, które uniemożliwiają załatwienie wniosku. Na gruncie omawianego uregulowania

prawnego prezentowane są poglądy, że inne przyczyny, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć:

1) braku w przepisach prawa materialnego podstawy do rozstrzygnięcia o treści żądania w trybie postępowania administracyjnego;

2) sytuacji gdy w danej sprawie toczy się już postępowanie;

3) sytuacji gdy w sprawie zapadła już decyzja;

4) dotyczy żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji (postanowienia) a wymaga innej formy działania (por. B. Adamiak,

J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2011, s. 740-743; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks

postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 12, Wyd. C.H. Beck 2012, s. 297-298; W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów

kodeksu postępowania administracyjnego, ZNSA 2011, nr 4, s. 14-15, por. też wyrok NSA z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK

735/12).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 735/12 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl)

wyjaśnił ponadto, że użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte", wskazuje, że przyczyna przedmiotowa musi być

znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu.

Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. musi być więc oczywista, aby można było

wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Przez to postanowienie takie stanowi jedynie

formalne rozstrzygnięcie stwierdzające zaistnienie trwałej przeszkody do procedowania.

W rozpoznawanej sprawie organ za taką przeszkodę zasadnie uznał ponowną próbę ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość

wywłaszczoną decyzją z dnia 12 czerwca 1974 r. Wyraźnego odnotowania wymaga, że w decyzji tej w jej punkcie drugim zostało przyznane

spadkobiercom A. P., w tym również skarżącemu ,odszkodowanie w kwocie [...]zł za wywłaszczony grunt. Oznacza to, że

ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 1974 r. określono wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tożsamością stron postępowania i tożsamością przedmiotową, bowiem intencją strony

skarżącej jest doprowadzenie do ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość na chwilę obecną (vide pismo skarżącego

z dnia 24 stycznia 2019 r. - k. 1 akt I instancji, w którym skarżący przedstawia propozycję ceny za 1 m2 gruntu).

Nie ma żadnych podstaw prawnych do ponownego ustalania odszkodowania, jego waloryzacji czy też ponownego szacowania wartości

wywłaszczonej nieruchomości. Jakkolwiek nie zostałby sformułowany wniosek nie ma możliwości prawnych do uzyskania przez skarżącego

wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną w 1973 r. nieruchomość. Nie istnieją zatem podstawy prawne do procedowania , zatem prawidłowym

rozstrzygnięciem jest odmowa wszczęcia postępowania.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za prawidłowością kontrolowanych rozstrzygnięć administracyjnych jest okoliczność, że roszczenie

skarżącego o ustalenie odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną jego poprzedniczce prawnej przedawniło się.

Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym uprawniony może żądać zaspokojenia roszczenia. Przedawnienie jest więc uwarunkowane

istnieniem roszczenia, a zatem i zobowiązania, z którego ono wynika, oraz możliwością żądania jego zaspokojenia. Odnosząc powyższe do

przedawnienia roszczenia odszkodowawczego z tytułu wywłaszczenia przeprowadzonego w 1974 roku odnotowania wymaga, że roszczenie o

odszkodowanie powstaje w dacie, w której rozstrzygnięcie o wywłaszczeniu nieruchomości staje się ostateczne.

W niniejszej sprawie orzeczenie o wywłaszczeniu przedmiotowej nieruchomości, wydane w dniu [...] czerwca 1974 r. , stało się ostateczne w

roku jego wydania, zatem roszczenie to przedawniło się najpóźniej na początku 1985 roku.

Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).