Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 237/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 86
journal: Dz.U. 2022 poz 931
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 marca 2023 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.11.2023.2.MGO w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi N. Sp. z o.o. w R. (dalej: Wnioskodawca/ Spółka/ Skarżąca/Podatnik) jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 1 marca 2023 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.11.2023.2.MGO w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W dniu 2 stycznia 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył m.in. podatku od towarów i usług, przedstawiając następujący stan faktyczny.

Spółka będąca Wnioskodawcą zajmuje się sprzedażą markowego obuwia marki N. Z uwagi na chęć rozreklamowania swoich produktów, Spółka podjęła decyzję o podjęciu współpracy z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie, influencer zobowiązuje się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej (np. w mediach społecznościowych). Część z influencerów nie prowadzi działalności gospodarczej i w konsekwencji zgodnie z przepisami prawa nie jest zobowiązana do wystawiania faktur VAT. Wniosek obejmuje więc swoim zakresem sytuacje, gdy Podatnik takich dokumentów nie otrzymuje. Z uwagi na powyższe Wnioskodawca posiada odpowiedni regulamin, zgodnie z którym za przekazane obuwie influencer zobowiązuje się do wykonania usługi reklamowej (reklama butów marki N.). Wnioskodawca posiada również potwierdzenie wydania przedmiotowego obuwia. W przypadku wydania osobistego influencer potwierdza odbiór obuwia własnoręcznie, lub w przypadku wysyłki za pośrednictwem poczty/kuriera - Wnioskodawca posiada dokumenty związane z wysyłką i tym samym potwierdzenie odbioru przez Adresata.

W związku z przedstawionym zdarzeniem Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1. Czy w zakresie przekazanego obuwia Podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT ?

2. Czy z tytułu przekazania obuwia Podatnik powinien naliczyć podatek VAT?

Przedstawiając swoje stanowisko Wnioskodawca przywołał przepis art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") i stwierdził, że bezspornie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT ponieważ: jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, nabywane towary lub usługi mają związek z wykonywanymi przez Podatnika czynnościami opodatkowanymi, Podatnik posiada dokument uprawniający do odliczenia VAT, wydatek nie dotyczy towarów i usług, wobec których ustawa ogranicza możliwość odliczenia VAT.

Odnosząc się do drugiego pytania Wnioskodawca uznał, że nie ma on obowiązku naliczenia podatku VAT z tytułu przekazania obuwia. Wnioskodawca nie dokonuje nieodpłatnego przekazania przedmiotowego obuwia (stanowiącego towar firmy). Transakcja ta nie stanowi darowizny, ani nagrody. W przedmiotowej transakcji występuje pełna ekwiwalentność (potwierdzona regulaminem). Wnioskodawca wydaje towar w zamian na wykonanie usługi reklamowej.

W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym przysługuje Spółce prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia obuwia, jest prawidłowe.

Odpowiadając na pytanie nr 2 Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe, a przekazanie obuwia influencerom będzie wiązało się z obowiązkiem naliczenia podatku VAT.

Organ wskazał, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca nawiązał współpracę z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie influencer zobowiązał się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej. W przedstawionym przypadku de facto nie dochodzi więc do przekazania towarów influencerom za darmo, lecz w zamian za realizowane przez nich ww. świadczenie o charakterze reklamowym (umowa barterowa).

Organ wyjaśnił, że przepisy podatkowe nie zawierają ograniczeń co do formy zapłaty, a zatem wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia pieniężnego. Może to być również świadczenie rzeczowe.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że przekazanie obuwia influencerom w ramach nawiązanej współpracy, w zamian za ich reklamę (np. w mediach społecznościowych), podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych, wypełniając definicję dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Spółka złożyła skargę do tut. Sądu na powyższą interpretację indywidualną, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT przez nieprawidłową wykładnię przepisów podatkowych i w konsekwencji uznanie, iż z tytułu przekazania influencerom obuwia Podatnik powinien naliczyć podatek VAT.

W uzasadnieniu wskazano, że Wnioskodawca nie posiada żadnych umów z influencerami, nie rozlicza się barterowo. Osoby obdarowane systematycznie pokazują się w produktach Wnioskodawcy, np. w mediach społecznościowych. Wnioskodawca przekazując obuwie pozostawia influencerowi dowolność co do sposobu, w jaki ten swoje świadczenie odwzajemni. Świadczenie influencera powinno być rozpatrywane jako usługa reklamy, nie jest jednak w żaden inny sposób, poza regulaminem, kontrolowane ani wymagalne - opiera się ono na zasadzie wzajemnej współpracy. Nie można zatem przyjmować, że występuje tutaj umowa barterowa - podmiotów nie wiąże stosunek prawny o określonych świadczeniach. W razie niewywiązywania się z warunków regulaminu Wnioskodawca może zaprzestać współpracy, ale nie może żądać wypełnienia świadczenia zwrotnego, co jest warunkiem uznania świadczenia za odpłatne.

Zdaniem Skarżącej, wydana interpretacja jest sprzeczna jest z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej, a przez to błędna.

Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której stanowisko Podatnika zostało uznane za nieprawidłowe.

Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy przekazanie obuwia influencerom, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Z kolei na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2. wszelkie inne darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy o VAT, przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.

Z powyższego wynika, że co do zasady opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów. Przy czym, za odpłatną dostawę towarów można uznać także przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Wyjątkiem jest przekazanie towarów stanowiących prezenty o małej wartości, o których mowa w art. 7 ust. 4 ustawy i próbki, o których mowa w art. 7 ust. 7 ustawy.

Wnioskodawca przedstawiając we wniosku stan faktyczny wskazał, że Spółka podjęła decyzję o podjęciu współpracy z influencerami. W zamian za otrzymane obuwie influencer zobowiązał się do świadczenia ekwiwalentnego w postaci usługi reklamowej. Wnioskodawca posiada odpowiedni regulamin, zgodnie z którym za przekazane obuwie influencer świadczy usługę reklamową (reklama butów marki N.).

W ocenie Sądu rację ma organ uznając, że w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do przekazania towarów influencerom za darmo, lecz w zamian za realizowane przez nich ww. świadczenie o charakterze reklamowym, a zatem jest to umowa barterowa. Umowa barterowa jest umową konsensualną i wzajemną, a istota wzajemności polega na tym, że między świadczeniami stron zachodzi stosunek ekwiwalentności. Wymieniane towary lub usługi powinny mieć równą wartość, ale nie w dosłownym sensie wartości rynkowej, ale w sensie celu danej umowy. Umowa barterowa jest umową nienazwaną, która swoim charakterem jest zbliżona do umowy zamiany (zob. wyroku Sądu Najwyższego z 26 sierpnia 2004 r., sygn. akt I CK 210/04).

W przedmiotowej sprawie Strony działają w oparciu o regulamin, który jest tak samo ważny jak tradycyjna umowa.

Wskazać również należy, że odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową - zapłata w innym towarze lub usłudze albo mieszaną - zapłata w części pieniężna i w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.

Przepisy podatkowe nie zawierają ograniczeń co do formy zapłaty, a zatem wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia pieniężnego.

Może to być również świadczenie rzeczowe. Jeżeli w obrocie gospodarczym następuje zamiana towaru na towar, towaru na usługę i odwrotnie, a także zamiana usługi na usługę, to są to transakcje barterowe. Istota barteru polega na tym, że dwie strony (w analizowanym przypadku influencer oraz przedsiębiorca zamierzający reklamować swoje produkty) świadczą na swoją rzecz wzajemnie. Wartość tych świadczeń powinna być ekwiwalentna, to znaczy obydwa świadczenia powinny odpowiadać sobie nawzajem co do wartości tak, aby dopłaty pieniężne nie były konieczne. W przypadku barteru obie strony dokonują bowiem "równoważących się" czynności, które podlegać będą opodatkowaniu na zasadach ogólnych, wypełniając definicję dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Zatem wbrew twierdzeniu Skarżącej, przekazanie przez Skarżącą obuwia influencerom stanowi zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT odpłatną dostawę towarów, następuje bowiem przeniesienie prawa do rozporządzania towarami (obuwiem) jak właściciel, a odpłatnością jest świadczenie przez influecera usługi reklamy obuwia. Tym samym przekazanie obuwia podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Bezpodstawne jest wskazywanie przez Skarżącą na przepis art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż przepis ten nie miał w zaskarżonej sprawie zastosowania. Analiza przesłanek wynikających z przepisów art. 7 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT jest niezasadna w związku z faktem, że w niniejszej sprawie nie wystąpi nieodpłatna dostawa towarów na rzecz influencera.

Za niesłuszny należy również uznać zarzut Skarżącej, że wydana interpretacja jest sprzeczna z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej.

Wyjaśnić należy, że skoro Skarżąca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i z tytułu nabycia obuwia, które następnie przekazywane jest influencerom posiada dokumenty uprawniające do odliczenia podatku, to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego będzie jej przysługiwało, co zresztą zostało stwierdzone w odniesieniu do pytania nr 1. Takie zaś prawo do odliczenia przysługuje w odniesieniu do czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem w żaden sposób zasada neutralności VAT nie została naruszona.

Reasumując stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko Dyrektora KIS, że przekazanie obuwia influencerom w ramach nawiązania współpracy, w zamian za ich reklamę (np. w mediach społecznościowych), podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych, wypełniając definicję dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.