Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1265/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 126, art. 217 par. 1 i 2, art. 218
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 ust. 1a, ust. 2 i ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 532
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.
article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. [...] spółka komandytowa z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1340/20 w sprawie ze skargi F. [...] spółka komandytowa z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 września 2020 r., znak: SKO.Z/4100/92/2020 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1340/20, oddalił skargę F. [...] sp.k. z siedzibą w K. (Spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 września 2020 r., znak: SKO.Z/4100/92/2020, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Powyższym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w zw. z art. 144, art. 217, art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2020 r. poz. 532, zwana dalej: "u.w.l."), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2020 r., znak: AU-01-7.7120.7318-7321.2020.IGN, odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielność lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] w budynku nr [...] na os. [...] w K.. Kolegium wskazało, że w świetle obowiązujących przepisów na staroście (prezydencie miasta na prawach powiatu) - organie, który ma potwierdzić aktualnie istniejący stan samodzielności lokalu, spoczywa obowiązek badania, czy lokal spełnia kryteria o których mowa w art. 2 ust. 2 u.w.l., czyli wymogi fizycznej i technicznej samodzielności, a także, czy wydzielenie lokalu jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz pozostałymi decyzjami administracyjnymi. Przy czym, tymi ostatnimi, wymogami, które weszły w życie w dniu 23 sierpnia 2018 r. nie są objęte budynki istniejące przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz budynki, dla których wydane zostało pozwolenie na budowę przed tą datą. Kolegium wskazało również, że organ w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nie bada, czy dany obiekt nadaje się do użytkowania, gdyż w tym zakresie opiera się wyłącznie na dokumentach urzędowych sporządzonych przez kompetentne organy, które decydują o tym czy konkretne obiekty można zgodnie z prawem użytkować. Takie stanowisko prowadzi do wniosku, iż wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany, w szczególności gdy obowiązek ten wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji, zgodnie z którymi na podstawie dokumentacji jaką przedstawił inwestor, a także dokumentów i decyzji jakie sam organ I instancji posiada w swych zasobach, ilość lokali objęta wnioskiem tj. 49, jest niegodna z ilością wynikającą z wydanej wcześniej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, które przewidywały 19 lokali w budynku "A". Zdaniem Kolegium obowiązkiem organu wydającego stosowne zaświadczenie - po zmianie ustawy o własności lokali dokonanej ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. - nie jest badanie legalności budowy lokali, co do których ma się wypowiedzieć w zaświadczeniu, lecz obowiązek sprawdzenia, czy z wiedzy, z dokumentów posiadanych przez organ lub złożonych przez wnioskodawcę wynika, że powstały one legalnie - w sposób potwierdzony wydaną w odpowiednim postępowaniu administracyjnym decyzją (o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz o zezwoleniu na użytkowanie). Jeżeli z dokumentów stan taki nie wynika, organ nie może wydać żądanego zaświadczenia. Jeżeli więc starosta ustali w oparciu o posiadane dowody, że inwestor w projekcie budowlanym budynku objętym wnioskiem ujął 19 lokali (a nie 49), to tym samym przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej taki właśnie projekt budowlany była budowa budynku, w którym miało być 19 lokali. Jeżeli ponadto z dowodów wynikało, że organ nadzoru budowlanego zezwolił na użytkowanie budynku, ale składającego się z 49 lokali (bo taki był wniosek skarżącego), to tym samym treść tego pozwolenia - z natury rzeczy - nie dotyczyła budynku z 19 lokalami. Przy takich ustaleniach, zdaniem Kolegium, organ I instancji mógł wydać zaświadczenia w stosunku do 19 mieszkań (jak w projekcie budowlanym) - dla całego budynku "A", gdyż w tym zakresie dysponował odpowiednimi dowodami, ale nie mógł stwierdzić samodzielności lokali, które powstały w sposób niewynikający z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Gdyby organ I instancji wydał takie zaświadczenie, naruszyłby art. 2 ust. 3 u.w.l. W ocenie Kolegium, sama okoliczność, że inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie 49 lokali w budynku "A", nie może automatycznie wpłynąć na tożsame rozstrzygnięcie organu I instancji, wydawane w oparciu o art. 2 u.w.l. W konsekwencji Kolegium podzieliło wywody organu I instancji, iż wnioskodawca wystąpił o wydanie zaświadczenia na większą ilość lokali, niż wynika to z wydanej przez organ decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Kolegium uznało, że żalący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność tego, że lokale wskazane we wniosku, a nieprzewidziane w zatwierdzonym projekcie budowlanym były zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym (decyzją o pozwoleniu na budowę).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 2 ust. 1a u.w.l. w zw. z art. "82 § 1" w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej może samodzielnie, w oderwaniu od ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu (tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę), podczas gdy takich ustaleń dokonuje organ wydający decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, co w konsekwencji skutkowało odmową wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] w budynku o numerze [...] na [...] w K.;

2) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 Pr.bud., poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji sposobu procedowania organów administracji publicznej obydwu instancji, polegającego na kwestionowaniu przez te organy ustaleń dokonanych przez organ nadzoru budowlanego w trakcie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki nr 335/2020 z dnia 27 lutego 2020 r. (znak: ROIK II.5121.26.2020.MPA) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie lokalu, co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, a w konsekwencji skutkowało wydaniem przez Prezydenta Miasta Krakowa postanowienia, którym odmówiono wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] w budynku o numerze [...] na [...] w K., a następnie utrzymaniem go w mocy przez organ II instancji;

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie wadliwie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 czerwca 2020 r., którym organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] w budynku o numerze [...] na [...] w K., na skutek - w szczególności - wadliwego przyjęcia przez organy administracji publicznej, iż mogą one w sposób samodzielny, w oderwaniu od ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności samodzielnego lokalu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 w zw. z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1a w zw. z art. 2 ust. 3 u.w.l., poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych przez organy I i II instancji, polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] w budynku o numerze [...] na [...] w K..

W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2021 r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 maja 2021 r., znak: AU-01-3.6740.2.256.2021.MKU, o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie "przebudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym w zakresie wnętrza kondygnacji I i VII piętra wraz z nowym podziałem i zmianą funkcji wybranych lokali użytkowych, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.", na okoliczność wynikającą z jego treści, a w szczególności utrwalonej praktyki Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany układu funkcjonalnego we wnętrzu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w punktach II.1) i 2) opisanej wyżej skargi kasacyjnej, przy czym ten pierwszy jest wadliwie skonstruowany. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd wojewódzki zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jak i art. 151 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów sąd stosuje uwzględniając skargę z powodu naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, drugi - w przypadku oddalenia skargi. Są to wzajemnie wykluczające się przepisy, tzw. wynikowe, określające kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów procesowych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, zarzut taki nie jest trafny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stan faktyczny sprawy został niewadliwie ustalony i oceniony pod kątem możliwości wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych. Zauważyć należy, że zaświadczenie potwierdza jedynie istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Przed wydaniem zaświadczenia organ może, co prawda, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże tylko w zakresie koniecznym do wydania zaświadczenia (art. 217 § 2 k.p.a.). Zakres postępowania wyjaśniającego jest więc ograniczony do analizy posiadanej (przedstawionej organowi) dokumentacji oraz danych w zasobach pozostających do dyspozycji organu. Tak pojmując zakres kompetencji organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia uznać trzeba, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej istniały pełne podstawy do przyjęcia, że w ramach postępowania wszczętego wskutek wniosku Spółki organ dysponował pełnym materiałem dowodowym umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia, w toku tego postępowania wyjaśniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, a materiał został w sposób kompleksowy oceniony, czego pełnomocnik skarżącej skutecznie nie podważył.

Skład orzekający za nieusprawiedliwiony uznaje także zarzut oparty na naruszeniu art. 2 ust. 1a u.w.l. w zw. z art. "82 § 1" w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 Pr.bud. (punkt I.1) środka zaskarżenia). W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogą samodzielnie, w oderwaniu od ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dokonywać ustaleń w przedmiocie realizacji przesłanek ustanowienia odrębnej własności lokalu (zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę), podczas gdy takich ustaleń dokonuje organ wydający decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Pokreślić należy, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane na podstawie u.w.l. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2018 r. poz. 1506), która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Po tym dniu obowiązki starosty, związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym art. 2 ust. 3 u.w.l. określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2 tej ustawy. Oznacza to, że starosta stosownie do art. 2 ust. 3 u.w.l. w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia bada spełnienie zarówno przesłanek odnoszących się do technicznej samodzielności lokalu (ust. 2), jak również wymagań dotyczących zgodności z przepisami planistycznymi i budowlanymi (ust. 1a). Jedynie lokal, który spełnia łącznie przesłanki określone w przepisach art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l. może zostać uznany za lokal samodzielny. Dla wydania przez organ zaświadczenia o samodzielności lokalu koniecznie jest zweryfikowanie nie tylko tego, czy dany lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu w zakresie technicznym i funkcjonalnym, ale także w zakresie prawnym (zob. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3778/19; z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3432/18; z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2641/21). Warunki samodzielności lokalu w zakresie prawnym reguluje art. 2 ust. 1a u.w.l., wskazując na konieczność oceny przez starostę czy ustanowienie nieruchomości lokalowej jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Zależności między decyzjami wydawanymi w toku procesu inwestycyjnego są oczywiste. Decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po stwierdzeniu zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku planu miejscowego), z kolei wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uzależnione jest od stwierdzenia zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz projekcie budowlanym. Przepis art. 2 ust. 1a u.w.l. nie może być rozumiany w sposób przedstawiony przez autora skargi kasacyjnej, mianowicie że rozstrzygające znaczenie ma końcowy akt stosowania prawa w procesie inwestycyjnym - decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Gdyby wolą ustawodawcy było oparcie się wyłącznie na tym akcie, to znalazłoby to wyraz w odpowiednim, odmiennym brzmieniu art. 2 ust. 1a u.w.l. Tymczasem z przepisu tego wynika w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych, że ocena zgodności ma zostać przeprowadzona w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w trzech różnych aktach z poszczególnych etapów procesu inwestycyjnego, tj. planowania, zgody na realizację i przystąpienia do użytkowania. Świadczy o tym dobitnie posłużenie się przez ustawodawcę spójnikiem "oraz" między sformułowaniem "zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej" a wyrażeniem "zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem", a nadto spójnikiem "i" między tym ostatnim wyrażeniem (po przecinku), a zwrotem "zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy". W konsekwencji starosta jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do samodzielnego ustalenia, czy zachodzi pełna korelacja pomiędzy wszystkimi aktami określonymi w art. 2 ust. 1a u.w.l., a nie tylko czy wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu odpowiada treści pozwolenia na użytkowanie. Przyjęcie takiego poglądu nie oznacza, że starosta uzyskał prawo do oceny zgodności budowy z przepisami planistycznymi i budowlanymi w sposób przynależny organom właściwym do orzekania w tych sprawach. Obowiązkiem starosty jest zbadanie, czy istnieją odpowiednie dokumenty lub skutecznie dokonano odpowiednich czynności, które umożliwiają wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, mogącego stanowić, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l., odrębną nieruchomość. W sytuacjach spornych, budzących wątpliwości starosta w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie i dokonywać ocen prawnych; ocena taka jest bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Nie znajduje racjonalnego uzasadnienia twierdzenie, że w postępowaniu tym organ mógłby kwestionować zgodność ze stanem faktycznym zapisów znajdujących się w posiadanych dokumentach, ewidencjach i rejestrach. Jeżeli kwestia objęta żądaniem wydania zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (por. K. Klonowski (w:) H. Knysiak - Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP 2019, uwagi do art. 218; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 605/12).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu z punktu I.2) skargi kasacyjnej. Według strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 59 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 Pr.bud., poprzez zaakceptowanie sposobu procedowania organów polegający na kwestionowaniu przez nie ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, co stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej. Podnieść należy, że podstawą odmowną rozstrzygnięć organów były uzasadnione wątpliwości, co do liczby lokali mieszkalnych w budynku "A", zrealizowanych w zgodzie z aktami określonymi w art. 2 ust. 1a u.w.l., uniemożliwiające uwzględnienie wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności wskazanych we wniosku lokali mieszkalnych. Spółka wystąpiła bowiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności większej liczby lokali, niż wynika z decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 24 stycznia 2020 r. (w tej decyzji zmieniono liczbę lokali mieszkalnych w budynku "A" z 46 do 19 lokali) i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 27 lutego 2020 r., która obejmowała jedynie 19 lokali mieszkalnych (przed dokonaniem jej sprostowania postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r.). Z postanowienia o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki wynika zaś, że rektyfikacji dokonano w taki sposób, że w miejsce 19 lokali mieszkalnych objętych decyzją o pozwoleniu na użytkowanie wpisano 49 lokali mieszkalnych. Nie bez znaczenia dla wyniku sprawy ma także fakt (wiadomy NSA z urzędu), że na skutek sygnalizacji dokonanej przez Kolegium, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu w dniu 20 października 2020 r. postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 18 marca 2020 r. o sprostowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego budynku. Odnośnie tego postępowania nadzorczego zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 605/21, którym oddalono skargę Spółki na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 stycznia 2021 r., znak: DON.7101.1.2021.ANM, utrzymujące w mocy postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 listopada 2020 r., nr 996/2020, stwierdzające nieważność powołanego postanowienia o sprostowaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku przez zmianę ilości mieszkań z 19 na 49 (wyrok ten jest w chwili obecnej prawomocny na skutek wyroku NSA w sprawie II OSK 1009/22). Obecnie w obrocie prawnym pozostaje wobec tego ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku z dnia 27 lutego 2020 r. dotycząca 19 lokali mieszkalnych.

Odnosząc się do przedłożonego przez Spółkę dowodu w postaci postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 maja 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego na okoliczność braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany układu funkcjonalnego we wnętrzu, tj. w zakresie ścian działowych i otworów drzwiowych w tych ścianach, stwierdzić należy, że w świetle poczynionych wyżej ustaleń nie ma on znaczenia dla wyniku tej sprawy, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę i pozwoleniu na użytkowanie dotyczy budynku, w którym zaprojektowano 19 lokali mieszkalnych. Wniosek złożony w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.

Stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku jest zbieżne ze stanowiskami zaprezentowanymi w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 938/21; z dnia 26 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1415/21; z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II OSK 1556/21.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.