Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 13/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 232 § 1 pkt 1 i art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Wojciech Wycichowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie pozbawienia licencji na wykonywanie przewozów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. nakazać zwrócić skarżącemu T. K. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną w sprawie tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku wpłynęła skarga T. K. (zwanego dalej "wnioskodawcą" albo "skarżącym") datowana na dzień 3 stycznia 2023 r. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska (zwanego także "organem") w sprawie pozbawienie licencji na wykonywanie przewozów.

Skarżący na podstawie art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") domagał się: rozpoznania sprawy na rozprawie, także pod nieobecność stron lub ich pełnomocników; stwierdzenia bezczynności skarżonego organu z rażącym naruszeniem prawa (art. 35 § 1 k.p.a.); zobowiązanie skarżącego organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni; przyznania na swoją rzecz połowy kwoty, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a.; obciążenia kosztami skarżonego organu.

W uzasadnieniu skargi, wnioskodawca zarzucił Prezydentowi Miasta Gdańska bezczynność w sprawie "mojego wniosku z 23.09.2022 r." o pozbawienie licencji na wykonywanie przewozów pasażerskich taksówką (sygn. WK-III.7344.949.2022.AK). Jak podniósł skarżący w dniu 21 września 2020 r. doszło do samowolnego przerwania przez taksówkarza kursu (taksówka nr [...] - Gdańsk) zleconego przez niego. Do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił sprawy - nie wydał decyzji, ani postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pismem z dnia 12 grudnia 2022 r. skarżący wniósł ponaglenie, które załączył do skargi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o oddalenie skargi.

Zdaniem organu, jest ona całkowicie bezzasadna, gdyż "wniosek z dnia 23 września 2022 r." o pozbawienie licencji kierowcy taksówki nr Gdańsk - [...], który w dniu 21 września 2022 r. ośmielił się samowolnie przerwać kurs, nie wpłynął do organu. Pismo zaś, na które powołuje się w złożonej skardze wnioskodawca (sygn. WK-III.7344.949.2022.AK), dotyczy innego postępowania, w którym skarga już została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i jest prowadzone pod sygn. akt III SAB/Gd 5/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Prezydentowi Miasta Gdańska bezczynność w sprawie pozbawienia licencji na wykonywanie przewozów pasażerskich taksówką (bezczynność w sprawie wniosku z dnia 23 września 2022 r.).

Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało i w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., w świetle którego bezczynność stanowi niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Przedmiotem skargi na bezczynność jest zatem brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ma na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu. W judykaturze wskazuje się, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej, nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawa skarżącego i właściwych organów czy znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego.

Uwzględniając zatem treść art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i zawartą w nim definicję bezczynności, przyjąć trzeba, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo - stan postępowania administracyjnego - w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Bezczynność dotyczy zatem stanu istniejącego postępowania (toczącego się postępowania).

Natomiast stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności następuje w wyniku uwzględnienia skargi na bezczynność, której przedmiot, określony jest zdefiniowanym w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stanem bezczynności, istniejącym w dacie wniesienia skargi i zakwestionowanym ponagleniem. Z tego powodu należy przyjąć, że ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, 6 wyd., str. 876; A. Kabat [w] B. Dauter, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 7, str. 490).

Jak wynika z akt sądowych, w związku z treścią udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę, zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2023 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni "wniosku z dnia 23 września 2022 r." w przedmiocie pozbawienia licencji kierowcy taksówki nr Gdańsk - [...], który został przesłany do Prezydenta Miasta Gdańska wraz z dowodem jego nadania (vide: - k. 1 akt sądowych).

W odpowiedzi na wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 23 stycznia 2023 r. podniósł, że przedmiotowy wniosek wysłał listem zwykłym (bez dowodu nadania). Nadmienił, że przez ostatnie 50 lat wysłał co najmniej 10.000 zł zwykłych lisów i jakoś wszystkie docierały do adresatów. Do odpowiedzi tej załączył kopię swojego pisma (wniosku) z dnia 23 września 2022 r. (vide - k. 20-21 akt sądowych).

Kolejnym zarządzeniem z dnia 3 lutego 2023 r., doręczono pełnomocnikowi organu, ww. pismo skarżącego wraz z załącznikiem, zobowiązując do wyjaśnienia czy dołączony do pisma wniosek z dnia 23 września 2023 r. wpłynął do organu i czy były podejmowane w związku z nim czynności. Prezydent Miasta Gdańska pismem z dnia 9 lutego 2023 r. udzielił odpowiedzi, że wniosek nie wpłynął do organu (vide: - k.23 i 28 akt sądowych).

Mając powyższe okoliczności sprawy na uwadze, a mianowicie w świetle udzielonych wyjaśnień organu oraz wobec nie przedstawienia przez skarżącego dowodu nadania wniosku, brak jest podstaw do przyjęcia, aby wniosek z dnia 23 września 2022 r. wpłynął do organu. Tym samym trudno uznać, aby na dzień wniesienia skargi przez skarżącego na bezczynność organu, przedmiotowy wniosek zainicjował postępowanie administracyjne (lub aby takie postępowanie toczyło się). Skoro zatem, nie toczyło się żadne postępowanie w momencie wniesienia skargi (z uwagi na brak wniosku), to organ nie mógł pozostawać w bezczynności. Nie można zatem mówić o bezczynności Prezydenta Miasta Gdańska. Przy czy jak wynika z przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca, a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność (...), musi być postrzegany - w aspekcie trwającego - w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego. (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, str. 326).

Zatem w realiach sprawy nie można uznać, że mamy do czynienia z bezczynnością organu w sprawie postępowania o pozbawienie licencji. Skarżący nie wykazał, aby dacie składania skargi na bezczynność, do organu wpłynął z dnia 23 września 2022 r.

W aspekcie dokonanych rozważań, nie może ujść uwadze, że w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 NSA przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W nawiązaniu do treści tej uchwały, NSA w uzasadnieniu uchwały z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, podniósł, że przyjęty w tej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia bowiem do uznania powołanej wyżej uchwały, jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W konsekwencji NSA przyjął, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przywołane stanowiska NSA dodatkowo potwierdzają, że brak stanu trwania postępowania administracyjnego stanowi przeszkodę do procedowania przez sąd administracyjny w przedmiocie bezczynności organu. Trzeba również zaznaczyć, że doręczenie organowi wniosku skarżącego na etapie postępowania sądowego (przy ww. zobowiązaniu z dnia 3 lutego 2023 r.), nie ma wpływu na dokonaną w tym zakresie ocenę oraz jej skutków procesowych.

W świetle powyższych rozważań przedmiotowa skarga, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Przepis ten przewiduje bowiem, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Uiszczony w sprawie wpis sądowy od skargi podlegał zwrotowi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Na zakończenie można zaznaczyć, że z urzędu wiadome jest Sądowi, iż wcześniejszy wniosek skarżącego z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie pozbawienia licencji na wykonywanie przewozów pasażerskich taksówką (dotyczący przerwania kursu z dnia 22 lutego 2022 r.) wpłynął do organu, zaś wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2023 r. wydanym w sprawie III SAB/Gd 5/23 tut. Sąd uwzględnił skargę na bezczynność i zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.