Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 864/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227, art. 239
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym pismem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło – odpowiadając na wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. - iż podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone uprzednio w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. [...], w którym organ ustosunkował się do pisma strony dotyczącego postępowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, i zawierającego żądanie umożliwienia jej uczestniczenia w turnusie rehabilitacyjnym i przyznania na ten cel środków finansowych. Pierwotnie podanie strony, na które udzielono odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. potraktowano jako skargę wniesioną w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako k.p.a.) wniesioną na działanie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W konsekwencji ponowione w tym samym zakresie żądanie, zgodnie z art. 239 k.p.a. organ załatwił poprzez potrzymanie wcześniej wyrażonego stanowiska, z tym jedynie, że wbrew temu przepisowi poinformował o tym fakcie stronę. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem "w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy - bez zawiadamiania skarżącego". Doręczenie jednak skarżącej takiego zawiadomienia nie czyni z tego aktu władczego rozstrzygnięcia o prawach czy obowiązkach strony, lecz w dalszym ciągu pozostaje czynnością materialno – techniczną pozbawioną władczego charakteru rozstrzygnięcia, i służy celom jedynie informacyjnym.

W konsekwencji podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako p.p.s.a.), a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 i 2a tej ustawy.

Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie) złożonego przez stronę pisma (skargi) w trybie art. 227 k.p.a. nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 oraz w § 2a p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuację prawą. Skargi określone w art. 227 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.

Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.