Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 323/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 901
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, , Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , starszy-referent Weronika Siedlaczek, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 stycznia 2024 r. nr SKO.PS/41.5/1390/2023/25465 w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 listopada 2023 r., nr [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta G., na podstawie na podstawie art. 2, art. 3, art. 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 12, art. 4, art. 3, art. 106 ust. 1 i 3, art 109, art. 110, ust. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.) – dalej "u.p.s.", oraz art. 41, art. 104, art. 110, art. 127, art. 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej "k.p.a." odmówiono przyznania B. K. (dalej: "strona" lub "skarżąca") zasiłku stałego.

Z treści uzasadnienia tej decyzji wynika, że zasadniczym powodem odmowy przyznania wnioskowanego zasiłku był brak współdziałania skarżącej z pracownikiem socjalnym, w celu zebrania materiału dowodowego i ustalenia sytuacji materialnej rodziny, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej oraz dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową rodziny.

Wywiad środowiskowy został przeprowadzony w miejscu zamieszkania strony w dniu 12 września 2023 r. Zgodnie ze złożonym przez stronę oświadczeniem prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z córką K. K. Dochód rodziny uzyskany ze świadczeń wypłacanych przez OPS w G. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc tj. sierpień 2023 r. wyniósł 1033,58 zł (zasiłek rodzinny 124,00 zł, fundusz alimentacyjny 500,00 zł, dodatek mieszkaniowy 409,58 zł) przy ustawowym kryterium dochodowym w wysokości 1200,00 zł.

Jednocześnie ustalono, iż strona otrzymała wsparcie finansowe w postaci regulowania należności za czynsz od Fundacji [...], zgodnie z ustaleniami dokonanymi w Z., w czerwcu 2023 r. w wysokości 1033,64 zł oraz 1139,19 zł w lipcu 2023 r. Strona uzyskała również pomoc w opłaceniu należności za gaz w lipcu 2023 r. w wysokości 263,92 zł, w sierpniu 2023 r. w wysokości 250,53 zł oraz we wrześniu 2023 r. w kwocie 170,63 zł. Ponadto zgodnie z oświadczeniem strony złożonym w trakcie zapoznania z zebranym materiałem dowodowym otrzymuje również pomoc finansową w opłaceniu energii elektrycznej, której wysokości strona nie wskazała. Córka strony K. K. objęta jest pomocą OPS w G. w formie stypendium szkolnego w roku szkolnym 2023/2024 na podstawie odrębnych przepisów.

Na podstawie orzeczenia Miejskiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] r. strona została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do 31maja 2021 r. ze wskazaniami do pracy w warunkach pracy chronionej. Natomiast z orzeczenia MZON z dnia [...] r. wynika, iż strona została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności na okres do 30 września 2024 r. Wojewódzki Zespół Orzekania o Niepełnosprawności podtrzymał zaskarżone powyższe orzeczenie MZON.

Pismem z dnia 19 września 2023 r. (doręczonym stronie w dniu 27 września 2023 r.) organ I instancji zwrócił się do strony o dostarczenie dokumentów i podanie następujących informacji:

- przedstawienia umowy darowizny użytkowanego pojazdu [...]

- przedstawienia umowy ubezpieczenia samochodu [...] wraz z potwierdzeniem opłacenia składki (czy ubezpieczenie płacone jest w ratach lub jednorazowo oraz daty dokonywanych wpłat);

- przedstawienia dokumentacji potwierdzającej zadłużenie kart kredytowych oraz potwierdzenie spłaty zadłużenia, udzielonego debetu na koncie bankowym;

- w związku z oświadczeniem z dnia 11 maja 2023 r. podania informacji na temat wysokości zobowiązania dotyczącego zakupu szafy i łóżka oraz zasad jego spłaty;

- wskazania adresów osób, od których strona uzyskała pomoc celem przesłuchania w charakterze świadków w toczącym się postępowaniu administracyjnym;

- wskazania w oświadczeniu jakiej odzieży i obuwia jesienno-zimowego brakuje rodzinie oraz wysokości oczekiwanego wsparcia na ten cel;

- przedstawienia zaświadczenia lekarskiego bądź innych dokumentów potwierdzających brak możliwości podjęcia pracy, w tym pracy w warunkach chronionych;

- przedstawienia zaświadczenia lekarskiego o konieczności stosowania przez stronę diety;

- oświadczenia/zaświadczenia o wysokości oraz formach wsparcia uzyskiwanych od instytucji/organizacji pozarządowych/ fundacji;

- oświadczenia czy strona wyraża zgodę na współpracę z zespołami pracy socjalnej bądź skierowanie do Działu Analityczno- Strategicznego w szczególności pod kątem udziału w realizowanych projektach.

Organ I instancji wyznaczył stronie termin 14 dni od daty doręczenia korespondencji na dostarczenie dokumentów, jednocześnie pouczając stronę, że niedostarczenie wymaganych dokumentów w tym terminie zostanie potraktowane jako brak współpracy z pracownikiem socjalnym zgodnie z zapisem art. 11 ust. 2 u.p.s. W wyznaczonym terminie strona nie przedstawiła dokumentacji, natomiast w dniu 28 września 2023 r. złożyła pisemne wyjaśnienia, w których zakwestionowała działania organu pomocy społecznej twierdząc, że żądane dokumenty wykraczają poza granice prawa.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił szeroko działania organu w celu ustalenia sytuacji dochodowej strony na przestrzeni lat 2021-2023 w związku z licznymi wnioskami strony o pomoc w postaci różnych świadczeń z pomocy społecznej i ich rezultat.

W związku z trudnościami w ustaleniu sytuacji finansowej rodziny pracownik socjalny zaoferował Pani wsparcie w formie:

- pomocy żywnościowej oferowanej w ramach programu FEAD;

- informacji dotyczącej ośrodków wsparcia doraźnego (żywność) na terenie miasta;

- wsparcia zespołów pracy socjalnej jak również udział w projektach realizowanych przez Dział Analityczno- Strategiczny Ośrodka;

Strona nie wyraziła chęci skorzystania z żadnej z wymienionych form pomocy niefinansowej.

W ocenie pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy strona jest osobą zaradną, wykazującą się dużą kreatywnością w prowadzeniu gospodarstwa domowego, dbająca o dobrobyt córki. Strona nie podaje pracownikowi socjalnemu wszystkich informacji o źródłach swych dochodów (pożyczki wykazywane w analizach budżetu, pożyczka na zakup mebli). Według organu I instancji składane przez stronę oświadczenia wzajemnie się wykluczają albo zawierają rozbieżne informacje. Dane dotyczące np. odszkodowań, wpłat na konto debetowe, regulowania przez stronę należności, sprzedaży lub kupna samochodów, otrzymywanego wsparcia z innych Instytucji nie są podawane przez nią pracownikowi socjalnemu a ustalane w ramach prowadzonego postępowania. Organ zwrócił uwagę, że strona podnosi, iż wraz z córką nie posiada odzieży i obuwia, ale jednocześnie z relacji na portalach społecznościowych oraz obserwacji pracownika socjalnego i szkoły wynika, iż rodzina jest ubrana stosownie do pory roku, a zarówno strona jak i jej córka posiadają wiele par obuwia, kurtek, okryć wierzchnich - również markowych. Zdaniem organu, w odniesieniu do sytuacji strony, zachodzi wskazana w art. 12 u.p.s. dysproporcja między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową. W świetle dokonanych ustaleń organ stwierdził, że strona nadal jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne środki, możliwości, zasoby. Nie ma przy tym znaczenia, że zasoby te, jak twierdzi strona, pozostają do jej dyspozycji dzięki wsparciu ze strony osób trzecich np. poprzez sfinansowanie zakupu samochodu osobowego, jego utrzymania czy wyjazdów. W ocenie organu otrzymywane od osób znajomych, przyjaciół wsparcie należy traktować równoznacznie z udostępnianiem stronie określonych zasobów majątkowych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca, zarzucając organowi oraz pracownikom socjalnym oszustwa i poświadczanie nieprawdy. Szeroko opisała swoją sytuację życiową i permanentny konflikt z pracownikami organu. Podniosła również, że jest niepełnosprawna, niezdolna do pracy, nie ma środków do życia, a jej sytuacja jest fałszowana przez pracowników socjalnych.

Decyzją z dnia 5 stycznia 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W treści uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania i przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że strona nie przedstawia swojej rzeczywistej sytuacji życiowej. Jak wynika z akt sprawy strona na wezwanie organu I instancji z dnia 19 września 2023 r. nie przedstawiła żądanych dokumentów kwestionując konieczność ich przedłożenia. Jednocześnie stwierdziła, że wszystko już organowi przedstawiła. Faktycznego dochodu rodziny strony nie udało się ustalić, mimo, że strona była wielokrotnie wzywana do jego przedstawienia.

W ocenie Kolegium taka postawa strony jest oczywistym wyrazem braku jej współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu jej problemów życiowych. Jeśli strona chce otrzymać wsparcie z pomocy społecznej to jest zobowiązana do podania pracownikowi socjalnemu wszelkich informacji odnośnie do swojej sytuacji materialnej, a jeśli otrzymała wsparcie to musi podać, od jakiej instytucji czy osoby prywatnej, aby pracownik socjalny mógł zweryfikować złożone w tym zakresie przez stronę oświadczenie. Kolegium podkreśliło, że korzystanie z pomocy społecznej nie jest obowiązkowe i jeżeli strona nie akceptuje zasad wynikających z ustawy o pomocy społecznej musi mieć świadomość, że pomoc nie zostanie jej udzielona. Postawa strony jest roszczeniowa, a strona konsekwentnie odmawia podania pełnych danych osobowych i adresu zamieszkania, które udzielały jej wsparcia.

W świetle powyższych okoliczności Kolegium stwierdziło, że nie było możliwe ustalenie faktycznej, rzeczywistej sytuacji materialno - bytowej strony.

Organ odwoławczy podkreślił, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, zaś brak takiego współdziałania może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W tej sytuacji decyzję organu I instancji uznano za zasadną.

Skargę na powyższą decyzję złożyła strona, nie konkretyzując zarzutów naruszenia określonych przepisów. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i ponownie podkreśliła, że organy mijają się z prawdą twierdząc, że nie współpracuje ona z pracownikami socjalnymi. Zakwestionowała ustalenia obu organów. Zarzuciła Kolegium taktowanie sprawy "po łebkach". W jej ocenie dostarczyła do organu I instancji wszystkie żądane dokumenty i wyjaśnienia. Skarżąca ponownie powołała się na swój zły stan zdrowia oraz wskazała, że nie posiada środków do życia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało zajęte stanowisko i wniosło jej oddalenie.

Reprezentujący skarżącą pełnomocnik z urzędu na rozprawie podniósł, że popiera w całości jej osobistą skargę. Zaapelował do Sądu o dokonanie odmiennej niż organy oceny sprawy i przyjęcie zapatrywania, że skarżąca współpracowała z organami. Wskazał, że skarżąca zmaga się z licznymi trudnościami w tym m.in. leczy się na depresję. W jego ocenie podejście organów jest zbyt krytyczne w stosunku do skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zasady ogólne, wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 u.p.s. stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Pomoc ta przyznawana jest w różnej formie i zakresie, a przyznanie jej uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę warunków. Katalog świadczeń z pomocy społecznej został określony w art. 36 u.p.s.

W świetle art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Z kolei art. 11 ust. 2 u.p.s. stanowi, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, może stanowić podstawę m. in. do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców i osób, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4 u.ś.r.). Z kolei według art. 107 ust. 1 u.p.s. rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej oraz u osób, o których mowa w art. 103.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 37 u.p.s.

"1. Zasiłek stały przysługuje:

1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.

2. 47 Zasiłek stały ustala się w wysokości:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 1000 zł miesięcznie;

2) w przypadku osoby w rodzinie - różnicy między kwotą stanowiącą 130% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie a dochodem na osobę w rodzinie.

3. Kwota zasiłku stałego nie może być niższa niż 100 zł miesięcznie.

4. W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania lub zasiłku dla opiekuna, zasiłek stały nie przysługuje.

5. Osobę przebywającą w domu pomocy społecznej lub ubiegającą się o przyjęcie do niego uznaje się za osobę samotnie gospodarującą, jeżeli przed przyjęciem do domu pomocy społecznej lub rozpoczęciem oczekiwania na miejsce w takim domu była uprawniona do zasiłku stałego.

6. Przy ustalaniu uprawnienia oraz wysokości zasiłku stałego do dochodu nie wlicza się kwoty zasiłku okresowego."

W oparciu o akta administracyjne sprawy, które obejmują również postępowania jakie miały miejsce przed złożeniem przez skarżącą wniosku z 4 września 2023 r. Sąd dostrzega poważny konflikt w relacjach pomiędzy organem pomocy społecznej a skarżącą. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, że skarżąca w sposób permanentny ubiegając się o pomoc w postaci różnych form pomocy z pomocy społecznej (zasiłki celowe, okresowe stałe i inne) unika rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji życiowej, a przede wszystkim dochodowej. Składane przez nią oświadczenia w tym zakresie są nieczytelne i niejasne. Skarżąca unika również odpowiedzi na pytania dotyczące osób udzielających jej pomocy w postaci pożyczek lub darowizn. Nie chce podawać ich danych twierdząc, że organy pomocy społecznej nie są do tego uprawnione. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca pomimo stwierdzonego i orzeczonego lekkiego stopnia niepełnosprawności nie podejmuje działań zmierzających do podjęcia jakiekolwiek pracy w celu zmiany swojej sytuacji życiowej. Orzeczony stopień niepełnosprawności nie wyklucza możliwości podjęcia przez skarżącą pracy. Decyzją z 19 września 2023 r. Powiatowy Urząd Pracy w G. odmówił skarżącej uznania jej za osobę bezrobotną. Warto przy tym jeszcze raz zaznaczyć, że pomoc społeczna nie jest instytucją, która ma zaspokoić wszelkie potrzeby osoby potrzebującej a jedynie ma ją wspierać w wysiłkach zmierzających do zmiany jej sytuacji życiowej. Jednocześnie osoba starająca się o wsparcie w ramach pomocy społecznej powinna w pełnym zakresie współpracować z jej organami również z uwagi na ograniczoną kwotę środków pomocowych i rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia.

W interesie wnioskodawcy jest wykazanie wszelkich przesłanek legitymujących do otrzymania oczekiwanego świadczenia. Pracownicy socjalni prowadzą wiele różnych spraw i mają wielu podopiecznych, stąd należy oczekiwać od osoby wnioskującej o pomoc szerokiej współpracy w ustaleniu jej rzeczywistej sytuacji życiowej i dochodowej. Sąd nie dostrzegł w treści pism skarżącej, kierowanych do organu, woli wyjaśnienia wszystkich wątpliwości dotyczących rzeczywistego zakresu otrzymywanej pomocy i jej wysokości.

Sąd wywodzi swoje wnioski z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i dowodów dotyczących wyłącznie rozpatrywanej sprawy. Dla Sądu pozostaje oczywiste, że udzielone przez skarżącą wyjaśnienia z dnia 28 września 2023 r. nie stanowiły wyczerpującej odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 19 września 2023 r. i nie pozwoliły organowi I instancji na ustalenie pełnej rzeczywistej sytuacji dochodowej skarżącej. W związku z powyższym organ I instancji podjął działania mające na celu ustalenie od jakich instytucji i w jaki formie skarżąca otrzymuje wsparcie. M.in. organ zwrócił się do N., Z. Sp. z o.o. w G., czy P. Sp. z o.o. w W. Organ I instancji zwrócił się również do Wojewódzkiego Zespołu Orzekania ds. Niepełnosprawności w K. z pytaniem o szczegóły dotyczące orzeczenia o niepełnosprawności skarżącej z dnia [...] r. oraz toczącego się z odwołania skarżącej postępowania sądowego. Ten element postępowania odwodowego pozwolił na ustalenie pokrywania przez skarżącą jej zobowiązań oraz podmiotów udzielających skarżącej pomocy. Ustalono, że podmiotem wspierającym skarżącą jest Fundacja [...] w G. Pomimo podjętych działań organ I instancji nie był w stanie ustalić rzeczywistej sytuacji dochodowej skarżącej.

Skarżąca nie przedstawiła również żadnego dowodu wskazującego na dopuszczanie się przez pracowników socjalnych w kontrolowanym postępowaniu działań noszących znamiona przestępstwa. Sąd administracyjny nie jest władny, by prowadzić w tym zakresie postępowanie i odnosić się do tego typu zarzutów zawartych w skardze. Jeśli skarżąca przedstawi prawomocny wyrok skazujący osobę(y), której(ym) zarzuca fałszerstwa i in., będzie to ewentualna podstawa do wznowienia niniejszego postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lub 2 k.p.a.).

W sprawie pozostaje poza sporem, że skarżącą nie spełnia kryteriów określonych w art. 37 u.p.s. do otrzymania pomocy w formie zasiłku stałego. Wiek skarżącej, a także zdolność do podjęcia przez nią pracy wyklucza możliwość przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Z materiału dowodowego sprawy oraz z detalicznego uzasadnienia organu I instancji, który odwołuje się do dokonanych przez niego ustaleń, wyłania się ponadto obraz braku możliwości ustalenia rzeczywistej sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodowej skarżącej przez organy pomocy społecznej. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że w sprawie zachodzi przesłanka wykluczająca możliwość udzielenia skarżącej pomocy wynikająca z art. 11 ust. 2 u.p.s. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane w sposób dowolny.

Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę skarżącej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 §3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 4, 11 ust. 2, 106 ust. 4, 107 ust. 1 u.p.s., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.