Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 669/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 138e
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Asesor WSA Iwona Solatycka , Protokolant: Starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2022 r., nr 0201-IOD3.4102.5.2022 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. i odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za miesiące od stycznia do grudnia 2016 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. S. (dalej jako: Podatnik, Skarżący, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy) z dnia 24 czerwca 2022 r., nr 0201-IOD3.4102.5.2022 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy (dalej jako: organ pierwszej instancji) z 26.01.2022 r. nr 0220-SPV-2.4102.60.2020.94 w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 639.061,00 zł i odsetek za zwłokę od nieuregulowanej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2016r. w kwocie 202,00 zł oraz uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od pozostałych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do listopada 2016r. i umarzającą postępowanie w sprawie.

Z akt sprawy wynika, że na podstawie upoważnień z 18.09.2018 r. została przeprowadzona wobec Skarżącego kontrola podatkowa w zakresie podatku dochodowego w wysokości 19%, pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za lata 2016-2017. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości oraz braku dokonania przez Podatnika korekt zeznania, wszczęto postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Świdnicy z 2.12.2019 r. (doręczonym Podatnikowi bezpośrednio 6.12.2019r.) postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. W jego toku ustalono, że Skarżący w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej:

1) zawyżył przychody z tej działalności o kwotę 57.120,00 zł w wyniku zaewidencjonowania 10 faktur VAT wystawionych na rzecz P. s.c., z tytułu usług "aranżacji wnętrz", których nie zrealizował,

2) zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 298.000,00 zł w wyniku zaewidencjonowania 7 faktur VAT, wystawionych przez M. z tytułu niewykonanych usług budowlanych,

3) zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 2.893.748,85 zł w rezultacie przyjęcia zawyżonej wartości sprzedaży działki nr [...]-[...] i [...] we wsi P.

Ponadto organ pierwszej instancji ponadto stwierdził, iż ramach spółki cywilnej P. Podatnik

1) zaniżył wartość przychodów o kwotę 237 619,36 zł, poprzez nie ujęcie wszystkich płatności uzyskanych od klientów (M. i G. W. - 43 980,80 zł, T. C. -168 121,20 zł i I. N. - 25 517,36 zł.) z tytułu sprzedaży 3 lokali mieszkalnych wymienionym osobom,

2) zawyżył wysokość kosztów uzyskania przychodów o kwotę 154 720,00 zł poprzez zaewidencjonowanie na koncie 403 - usługi obce - faktur VAT nie dokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych:

a) usług "aranżacji wnętrz" zafakturowanych przez P. S.

b) usługi nie wykonanej w ramach ZIT [...] dla inwestycji "Przebudowa i rozbudowa

dawnej willi [...]" na łączną kwotę 30.000,00 zł

c) dotyczących zakupu niezrealizowanego "Opracowania programu funkcjonalnoużytkowego dla Inkubatora Przedsiębiorczości w Ś. przy ul. [...]" na kwotę 20.000,00 zł.

Skarżący nie zgodził się z tymi ustaleniami i złożył odwołanie. Po jego rozpatrzeniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wydał w dn. 24.06.2022 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016r. w kwocie 639 061,00 zł i odsetek za zwłokę od nieuregulowanej w terminie płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2016 r. w kwocie 202,00 zł oraz uchylającą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od pozostałych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do listopada 2016r. i umarzającą postępowanie w sprawie.

Zaskarżona decyzja DIAS została doręczona 28.06.2022r. na e-Puap Pełnomocnika Skarżącego.

Pismem z 25.07.2022 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w której zarzucono naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021, poz. 1540 ze zm. dalej jako o.p. lub Ordynacja podatkowa) poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy powinien być zastosowany przepis art. 228 § 1 pkt 1 o.p. W ocenie Skarżącego wydana decyzja nie mogła wejść do obrotu prawnego i nie mogła wywoływać skutków prawnych jak również nie mógł rozpocząć się bieg terminu do złożenia odwołania, ponieważ organ pierwszej instancji nie doręczył postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Postępowanie podatkowe nie zostało wszczęte a więc organ pierwszej instancji nie mógł wydać decyzji a tym samym organ drugiej instancji nie mógł jej utrzymać w mocy; - art. 164 § 4 w związku z art. 145 § 2 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na tym, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego nie zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi; - art. 2a poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie przez co niedające się usnąć wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego nie zostały rozstrzygnięte na korzyść podatnika; - art. 138a § 1, art. 138e § 1 i § 4, art. 138i § 2 o.p. polegające na tym, że organ drugiej instancji oceniając legalność decyzji organu pierwszej instancji zaakceptował błędne ustalenia tego organu stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że organ ten właściwie zastosował wskazane przepisy przyjmując, że pełnomocnik nie był umocowany do działania w imieniu podatnika i obowiązany był na każdym etapie postępowania okazywać udzielone mu pełnomocnictwo; - art. 45 ust. 2 ustawy z 16.11.2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2021r. poz. 422 ze zm. dalej jako: uKAS) polegające na tym, że organ drugiej instancji błędnie ocenił działanie organu pierwszej instancji jako prawidłowe, stwierdzając, że organ ten mógł żądać dostarczenia pełnomocnictwa, które było w jego dyspozycji; - art. 21 § 1 i § 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania i wysokości podatku, gdyż zastosowany powinien być art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej; - art. 121 § 1 i art. 125 § 1 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego, skutkujący błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nie wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości, na korzyść Strony skarżącej oraz poprzez podejmowanie działań w trakcie prowadzonego postępowania, które były zbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie miały znaczenia dla przedmiotowej sprawy, co doprowadziło do jej przewlekłego a nie szybkiego zakończenia sprawy; - art. 122 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy; - art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, § 2 i § 3 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, nie zapewnienie stronie czynnego udziału w trakcie prowadzonego postępowania, nie zebranie w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, który potwierdzałby racje organu i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, które potwierdzałoby racje i wyjaśnienia Strony. Nie przedstawienie stronie postępowania żadnego postanowienia o przeprowadzeniu dowodu w prowadzonym postępowaniu, jak również nie przedstawienie stronie faktów, które były znane organowi z urzędu; - art. 191 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, co doprowadziło do niewłaściwego określenia ) podstawy opodatkowania i wysokości podatku i nie wskazania dowodów w oparciu o które organ stwierdził że dane okoliczności zostały jego zdaniem udowodnione; - art. 192 O.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie; w ocenie podatnika nie miał jako strona postępowania możliwości wypowiedzieć się co do dowodów przeprowadzonych w trakcie prowadzonych czynności dowodowych; - art. 193 § 1 - 6 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ zgodnie z ww. przepisami nie miał podstaw prawnych do uznania ksiąg za nierzetelne i ustalenia innej podstawy opodatkowania niż ta, która wynikała z ksiąg; - art. 199a § 3 O.p. w związku z art. 189 i 1891 ustawy Kodeks postępowania cywilnego poprzez nie zastosowanie tych przepisów; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, gdyż organ podatkowy nie podjął działań, które były niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co spowodowało, że nie dokonał należytej oceny zebranych dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom w tym wyjaśnieniom Skarżącej Strony nie dał wiary, co doprowadziło do niewłaściwego określenia stanu faktycznego i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego; - art. 4, art. 9, art. 11, art. 16, art. 18 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej poprzez nie zastosowanie tych przepisów (DECYZJA W SPRAWIE KODEKSU DOBREJ PRAKTYKI ADMINISTRACYJNEJ 2011/C 285/03 - Dz.U. UE C z 29 września 2011 r., zwany dalej KDPA).

W uzasadnieniu skargi Skarżący w dalszym ciągu kwestionował prawidłowość wszczęcia postępowania podatkowego w tej sprawie, wskazując, że organ podatkowy pomimo posiadanego i okazanego przez pełnomocnika na etapie kontroli podatkowej pełnomocnictwa błędnie skierował postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego do podatnika zamiast do ustanowionego pełnomocnika.

Strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji, rozpatrzenie przedmiotowej sprawy na rozprawie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm przypisanych, przekazanie do wiadomości skarżącemu odpowiedzi na skargę.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Działając w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy podatkowe w postępowaniu podatkowym nie uznały pełnomocnictwa do działania w imieniu Strony, przedłożonego na urzędowym formularzu PPS-1 w trakcie kontroli podatkowej, a więc przed formalnym wszczęciem postępowania podatkowego. Zgodnie z przepisem art. 138a § 1 o.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustanowienie pełnomocnika musi wynikać z dokumentu pełnomocnictwa, które w myśl art. 138a § 2 ww. ustawy może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnictwo ogólne, zgodnie z art. 138d § 1 Ordynacji podatkowej uprawnia pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy we wszystkich sprawach podatkowych oraz innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych dotyczących mocodawcy. Pełnomocnictwo to jest zarejestrowane w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (także jego zmiany, odwołanie), prowadzonym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i w sprawach objętych pełnomocnictwem organ podatkowy uwzględnia fakt działania strony przez pełnomocnika. Pan P. S. nie ustanowił pełnomocnika ogólnego. Pełnomocnictwo szczególne natomiast, zgodnie z art. 138e § 1 ww. ustawy upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie, należącej do właściwości organu podatkowego. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 o.p. w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje, że złożenie pełnomocnictwa przed wszczęciem postępowania podatkowego nie wywiera skutków również w postępowaniu podatkowym, poprzez uwzględnienie udziału pełnomocnika w tym postępowaniu. W tym zakresie, stanowisko Skarżącego uznać należy za nieprawidłowe, biorąc pod uwagę przede wszystkim pogląd prawny wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FPS 1/22 (wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako CBOSA). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "1. Użyty w art. 138e § 1 O.p. zwrot "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy rozumieć w ten sposób, że odwołuje się on do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego, co oznacza, że może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy tej ustawy. 2. Jednakże do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 O.p.". W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny, rozważając i rozstrzygając kwestię skutków procesowych związanych ze złożeniem pełnomocnictwa szczególnego jeszcze przed wszczęciem postępowania podatkowego, stwierdził że użyty w art. 138e § 1 O.p., statuujący zakres pełnomocnictwa szczególnego, zwrot: "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy w skutkach odnosić do postępowania, w którym dokument takiego pełnomocnictwa został złożony oraz towarzyszących temu postępowaniu tzw. postępowań wpadkowych. Przepis art. 138e § 1 O.p. odwołuje się do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego. Może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy tej ustawy. Do wywołania skutku procesowego konieczne jest natomiast złożenie tego pełnomocnictwa do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym (art. 138e § 3 O.p.). Dokonanie tej czynności procesowej w kontroli podatkowej nie wywołuje zatem skutku w postępowaniu podatkowym, nawet jeżeli z treści pełnomocnictwa szczególnego wynika, że w sensie materialnym obejmuje ono umocowanie do reprezentowania strony przez pełnomocnika w zakresie całego okresu rozliczeniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę, że oddzielnymi sprawami w znaczeniu procesowym są czynności sprawdzające, kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa, zwykle postępowanie podatkowe, tryby nadzwyczajne postępowania podatkowego, egzekucja administracyjna. Ponadto, w uzasadnieniu powołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie ma możliwości złożenia w organie podatkowym pełnomocnictwa szczególnego "na wypadek" wszczęcia kontroli bądź postępowania podatkowego. Zabezpieczeniu interesów strony w tak szerokim zakresie służy bowiem inna instytucja - pełnomocnictwo ogólne. Zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę, w powołanej uchwale wyraźnie i wprost wskazano w pkt 2, że do wywołania skutku procesowego w jakimkolwiek postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym (w tym konkretnym podatkowym) przez pełnomocnictwo szczególne złożone, czy to w postępowaniu kontrolnym, czy też po jego zakończeniu na etapie zastrzeżeń do protokołu kontroli, konieczne jest, stosownie do art. 138e § 3 O.p., jego kolejne złożenie do akt sprawy tego konkretnego postępowania przed organem podatkowym. Stanowisko to zostało potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt I FPS 1/23 - CBOSA.

Należy podkreślić, że stosownie do art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów ma moc ogólnie wiążącą. Oznacza to, że stanowisko zajęte w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Zgodnie z powyższym, Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale - jest nią̨ związany.

Biorąc pod uwagę całokształt przedstawionej argumentacji, należy wskazać, że złożenie pełnomocnictwa w toku kontroli podatkowej nie mogło wywołać skutków procesowych w prowadzonym następczo postępowaniu podatkowym. Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym w ww. uchwale należało bowiem przyjąć, że przepis art. 138e O.p., mówiący o złożeniu pełnomocnictwa szczególnego do "akt sprawy" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o sprawę w znaczeniu konkretnej procedury podatkowej. Złożenie zatem pełnomocnictwa w toku kontroli podatkowej nie stanowiło zgłoszenia pełnomocnika do udziału w postępowaniu podatkowym. Chcąc występować w postępowaniu podatkowym pełnomocnik był zobowiązany złożyć do akt konkretnej sprawy dokument potwierdzający jego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczający jego zakres. Dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w postępowaniu. Wymóg dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy nie może być inaczej rozumiany niż jako warunek skuteczności jego działania. Organ podatkowy jest zobligowany do honorowania pełnomocnictwa, ale pod warunkiem posiadania wiedzy o jego istnieniu, a tę może posiąść z chwilą otrzymania dokumentu (por. także wyrok NSA: z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt II FSK 471/22, z dnia 13 lipca 2022 r. sygn. akt I FSK 1027/21, z dnia 4 listopada 2022 r. sygn. akt II FSK 567/20 - CBOSA).

W konsekwencji, Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 138a § 1, art. 138e § 1 i 4 O.p., art. 138i § 2 w związku z art. 145 § 2 O.p. oraz art. 165 § 4 O.p. Złożenie pełnomocnictwa na etapie kontroli podatkowej, bez jego złożenia do akt sprawy wszczętego później postępowania podatkowego, nie jest wystarczające do przyjęcia, że w tymże postępowaniu podatkowym występuje pełnomocnik. Tym samym postępowanie podatkowe w stosunku do Skarżącego zostało wszczęte prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Nie znalazły potwierdzenia również inne zarzuty skargi. Nie został naruszony art. 2a o.p , gdyż w tej sprawie nie zaistniały wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Podobnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 45 ust. 2 u.KAS gdyż organ w postępowaniu nie wystosowywał żadnego zbędnego żądania do podatnika, pouczył go jedynie o przysługujących mu prawach, w tym o możliwości przedłożenia pełnomocnictwa na etapie postępowania podatkowego.

Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie innych okoliczności naruszających prawo, w tym mogących być podstawą wznowienia postępowania czy też uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.