Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 76/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

IV SA/Po 76/23

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 25 lipca 2022 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...].

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzją z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...], Wójt Gminy K. , działając na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1235 z późn. zm.), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 roku, poz. 1397 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez pełnomocnika F. Sp. z o.o. i przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia określonego pierwotnie jako "Budowa farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 23,1 MW, składających się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 200m n.p.t. wraz ze stacją transformatorową i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A., [...] - obręb [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb B." po korektach określonego jako "budowa farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składających się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A., [...]-obręb [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...]- obręb B.".

W dniu 8 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (Nr [...]).

Wyrokiem z dnia 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wywiedzioną na decyzję organu odwoławczego (sygn. akt IV SA/Po 1020/15).

W dniu 10 kwietnia 2022 roku do Kolegium przekazane zostało pismo K. S. (dalej jako skarżący), w którym zawarto m.in. wniosek o unieważnienie decyzji wydanej przez Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...]

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 a § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

Dokonując wykładni art. 61 a § 1 k.p.a. stwierdzono, że przepis ten zawiera dwie przesłanki dające podstawę do ewentualnej odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszą przesłanką jest złożenie żądania przez osobę, która nie jest stroną, drugą przesłanką jest z kolei zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania.

W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych jednomyślnie prezentowane jest stanowisko, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód oczywistych, zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie żądania. Zastosowanie instytucji określonej w art. 61 a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone co do zasady do takich sytuacji, w których brak jest możliwości wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, a ustalenie tych okoliczności nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego.

Choć ustawodawca nie dokonał konkretyzacji przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, to należy jednak uznać, że przepis ten odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego. Przesłanka ta zostanie spełniona, gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy, gdy w tej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. np. B. Adamiak, Komentarz do art. 61a k.p.a. (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 317).

Z kolei według Z. R. Kmiecika "inne uzasadnione przyczyny" to przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, jak np. wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych, wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją, wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji, wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (zob. Z. R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212; A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 61 a Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex-el., teza 3).

W orzecznictwie podkreśla się, że art. 61 a § 1 k.p.a. znajduje zastosowanie wówczas, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie wynika w sposób oczywisty (bez żadnej wątpliwości, "na pierwszy rzut oka"), że wnioskodawca nie ma interesu prawnego, że w świetle obowiązujących w dniu wydania postanowienia przepisów oczywistym jest, że stronie nie przysługuje określone uprawnienie (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2015 roku, sygn. akt II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Inaczej mówiąc, przyczyny, o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, a zatem których ustalenie i wskazanie (podanie) nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu.

Podkreślono, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie może zatem formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym. Powyższe odzwierciedla wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 października 2018 roku, sygn. akt IV SA/Po 322/18 (LEX nr 2576094).

Przenosząc powyższe na grunt omawianego postępowania wskazano, że skarżący wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2022 roku o stwierdzenie nieważności zakwestionował prawidłowość wydania ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...], w której określono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193m n.p.t. i sieci kablowej zasilającej niskiego i średniego napięcia, na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A.; [...] - obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb B., gmina K. .

W przywołanym wniosku wskazano m.in., że "Inwestor wciąż nie ma raportów oddziaływania uwzględniających kumulację emisji wszystkich farm wiatrowych (docelowa 34), w tym F. , co wynika z art. 3 ust. 13 ustawy środowiskowej i art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/92/UE, a rozpoczął prace budowlane z naruszeniem Prawa budowlanego. (...) Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Wójta Gminy K. z dnia 12.06.2015 r. znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w decyzji Wójta nie było żadnych wariantów, jedynie wariant korzystny dla inwestora, co jest niezgodne z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej z dnia 03 października 2008 r. NSA w wyroku o sygn. akt II OSK 2313/13, wyrok z 11 maja 2015 r. orzekł, że jeśli raport o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera dwóch wariantów, to nie spełnia podstawowych warunków - tak stanowi polskie i europejskie orzecznictwo.".

Kolegium wyjaśniło, że dysponuje z urzędu wiedzą, że względem ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...], w której określono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193m n.p.t. i sieci kablowej zasilającej niskiego i średniego napięcia, na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A.; [...] - obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb B., gmina K. , K. S. wniósł odwołanie, które zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu 8 października 2015 roku poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję (Nr [...]). Następnie, w dniu 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił prawomocnie skargę K. S. na ww. decyzję organu odwoławczego (sygn. akt IV SA/Po 1020/15).

Podkreślono, że już wcześniej, bo w dniu 20 maja 2017 r., skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 r. We wspomnianej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 roku, Nr [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 października 2015 roku, znak: Nr [...], oraz decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...] Pismem z dnia 1 sierpnia 2017 roku do organu wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 22 września 2017 roku, Nr [...], orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lipca 2017 roku, Nr [...] Na postanowienie Samorządowego Kolegium w K. z dnia 22 września 2017 roku. Nr [...], złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sprawa zakończyła się oddaleniem skargi K. S. wyrokiem WSA w Poznaniu z 28.03.2018 r. o sygn. akt IV SA/Po 1176/17, który jest prawomocny od dnia 28 maja 2018 roku.

W świetle powyższego w niniejszym postępowaniu zaktualizowała się przesłanka, o której mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., a mianowicie okoliczność oceny kwestionowanej decyzji wskutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. akt IV SA/Po 1020/15), co nie pozwala na wszczęcie postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Stanowisko co do tego, że jeżeli decyzja lub postanowienie były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd, to oddalenie przez sąd administracyjny zamyka drogę administracyjną w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji było już przedmiotem rozważań judykatury. Decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sadowego uznana za niewadliwą. Stąd też prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, czy stronom możliwość do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 9 kwietnia 2008 roku, sygn. akt I OSK 468/07, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku, sygn. akt II SA 51 7/00, LEX nr 51288 (LEX 505294), wyrok NSA z 7 grudnia 2009 roku, sygn. I OPS 6/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 roku, II SA/Wa 2084/13, publ., CBOSA).

Skoro wyrokiem z dnia 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 października 2015 roku, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, to oznacza, że nie znalazł żadnych podstaw do jej uchylenia czy stwierdzenia nieważności, badając również tę decyzję pod kątem przesłanek nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Tym samym potwierdzono, że kontrolowana decyzja Kolegium, którą utrzymano decyzję Wójta Gminy K. w mocy, była niewadliwa również pod kątem wad kwalifikowanych, objętych art. 156 § 1 k.p.a. Treścią tego wyroku Kolegium, skarżący i Sąd są związani.

Poza tym, żądanie K. S. zostało wniesione w sprawie rozstrzygniętej już postanowieniem przed właściwym organem administracji. Wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowienia z dnia 22 września 2017 roku, Nr SKO-ZP- [...]/2017, utrzymującego w mocy postanowienie tegoż organu z dnia 24 lipca 2022 roku, Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...], w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193m n.p.t. i sieci kablowej zasilającej niskiego i średniego napięcia, na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A.; [...] - obręb [...]; [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 99, [...], [...], [...], [...], [...], [...], 112, [...], 138, [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb B., gmina K. , nie pozwala na wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, zainicjowanego kolejnym wnioskiem Pana K. S., tym razem z dnia 10 kwietnia 2022 roku. Zachodzi bowiem tożsamość prawna sprawy już wcześniej załatwionej ostatecznym postanowieniem.

Zgodnie z tezą postawioną przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 kwietnia 2016 roku (sygn. akt II SA/Kr 1484/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), art. 16 k.p.a. ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne, które są ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym podlegają domniemaniu legalności. Funkcję gwarancyjną względem wskazanej wyżej zasady ogólnej, pełni art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wydanie decyzji w sprawie załatwionej wcześniej już decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji powoduje zatem, iż późniejsza decyzja obarczona będzie wadą nieważności. Okoliczność, czy powaga rzeczy osądzonej w danym przypadku występuje, wymaga ustalenia tożsamości ocenianych spraw. Ocena ta odbywa się pod względem podmiotowym oraz przedmiotowym. Tożsamość podmiotowa będzie miała miejsce wtedy, gdy w sprawie występują te same strony lub ich następcy prawni. Tożsamość w zakresie przedmiotu sprawy, wyznacza tożsamość podstawy prawnej, faktycznej i treści żądania strony. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2015 roku, II GSK 2170/13 (zam. zb. LEX nr 1655823 ), w świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to nie treść wniosku o wszczęcie postępowania określa tożsamość sprawy, lecz to co było objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej. Dla tożsamości spraw jest przy tym obojętne, jakie zarzuty lub wnioski dowodowe były zgłaszane przez skarżących w poprzednim postępowaniu nieważnościowym.

Stwierdzenie przedmiotowych przeszkód do prowadzenia postępowania w sprawie nieważności stanowiło podstawę do wydania przez Kolegium, na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a., postanowienia o odmowie jego wszczęcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. S. i zażądał unieważnienia decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...] oraz decyzji zmieniającej z dnia 22 marca 2016 roku, znak: [...] z urzędu. Do organu należy bowiem ocena raportu pod kątem jego zgodności z przepisami prawa.

Skarżący w obszernym uzasadnieniu zażalenia podniósł szereg zarzutów dotyczących przedmiotowej decyzji środowiskowej, a także na poparcie swojego żądania stwierdzenia jej nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 14.11.2022 r. nr SKO - [...] utrzymało w mocy w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 lipca 2022 r. znak [...]

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia 12.06.2015 r. znak [...] Wójt Gminy K. orzekł, na wniosek F. sp. z o.o., w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia określonego jako "budowa farmy wiatrowej K. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, na działach o nr [...]- obręb A., [...] - obręb [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb B., gmina K. (dalej także jako "decyzja środowiskowa pierwotna", "decyzja środowiskowa zmieniana")

Od decyzji odwołanie wniósł K. S..

Decyzją z dnia 08.10.2015 r. [...] SKO w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję środowiskową pierwotną (dalej także jako decyzja SKO K. z 2015 r.)

Na decyzję K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 12.05.2016 r. o sygn. akt IV SA/Po 1020/15 oddalił skargę K. S..

Wnioskiem z dnia 20.05.2017 r. K. S. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji SKO K. z 2015 r. oraz utrzymanej nią decyzji środowiskowej pierwotnej.

Postanowieniem z dnia 24.07.2017 r. [...] SKO w K. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO K. z 2015 r. oraz utrzymanej nią decyzji środowiskowej pierwotnej.

K. S. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Postanowieniem z dnia 22.09.2017 r. SKO- [...] SKO w K. utrzymało w mocy w/w postanowienie SKO w K. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

K. S. złożył skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 28.03.2018 r. o sygn. IV SA/Po 1176/17 oddalił skargę. Wyrok jest prawomocny z dniem 28.05.2018 r.

W dniu 10.04.2022 roku do SKO w K. przekazane zostało pismo K. S., w którym zawarto m.in. wniosek o unieważnienie decyzji środowiskowej pierwotnej oraz zmieniającej ją decyzję z dnia 12 czerwca 2015 roku, znak: [...]

Postanowieniem z dnia 25.07.2022 r. znak [...] SKO w K. postanowiło odmówić wszczęcia postępowanie nieważnościowego.

Pismem z dnia 01.08.2022 r. K. S. wniósł do SKO w K. wniosek o ponowne stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej .

Postanowieniem z dnia 26.09.2022 r. [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył SKO w K. do załatwienia sprawy dotyczącej wniosku K. S. o ponowne rozparzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w K. z dnia 25.07.2022 r. znak [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przepis art. 156 §1 k.p.a. reguluje przesłanki, które stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to instytucja o charakterze nadzwyczajnym, służąca do weryfikacji i wycofania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami. Wskazano, że co do zasady decyzjom ostatecznym służy domniemanie legalności, jednakże w takim przypadku, z powodu ciężaru gatunkowego wad należy orzec, iż były one nieważne od chwili wydania.

Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Nadto zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Z kolei art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogą mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazano, iż K. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej.

Podkreślono, że od decyzji środowiskowej pierwotnej K. S. wniósł odwołanie, wskutek którego SKO w K. decyzją z dnia 08.10.2015 r. [...] utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję środowiskową pierwotną. Następnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 12.05.2016 r. sygn. akt IV SA/Po 1020/15 oddalił prawomocnie skargę K. S. na ww. decyzję SKO w K..

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno być załatwione przez wydanie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli wniosek o uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego opiera się na zarzutach, które stanowiły już przedmiot analizy sądu we wspomnianym wyroku. Niedopuszczalna jest bowiem ponowna weryfikacja decyzji, dokonywana w trybie administracyjnym, jeżeli prawidłowość tego rozstrzygnięcia została wcześniej prawomocnie stwierdzona przez sąd administracyjny (wyrok NSA II OSK 2821/16 z dnia 14.11.2017 r.).

Zatem, skoro w niniejszej sprawie zapadł prawomocny wyrok WSA w Poznaniu znak z dnia 12.05.2016 r. IV SA/Po 1220/15 r., to nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej.

Ponadto K. S. w 2017 r. zainicjował już postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej. Postępowanie to zakończyło się prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 28.03.2018 r. o sygn. IV SA/Po 1176/17, w którym jednoznacznie Sąd jednoznacznie wskazał, iż nie jest możliwe wszczęcie postępowania nieważnościowego decyzji środowiskowej pierwotnej.

Podsumowując stwierdzono, iż SKO w K. zasadnie wydało postanowienie z dnia 25 lipca 2022 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. W sprawie spełniła się przesłanka "innych uzasadnionych przyczyn" dla których postępowanie nie może być wszczęte.

Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. S. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a także w szczególności zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań przez organy orzekające, przez ich pracowników, naruszenie praworządności oraz interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie spraw.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W obszernym uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny, a także podniesiono szereg zarzutów dotyczących przedmiotowej decyzji środowiskowej, jak również na poparcie żądania stwierdzenia jej nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

F. sp. z o.o. pismem z dnia 21.04.2023 r. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na podstawie art.119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wywody prawne i wnioski organów obydwu instancji. Sąd podkreśla, że przedmiotem tej sprawy jest postępowanie nieważnościowe mające charakter nadzwyczajny. Jest to instytucja o charakterze nadzwyczajnym, służąca do weryfikacji i wycofania z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami. Co do zasady decyzjom ostatecznym służy domniemanie legalności, jednakże w ściśle określonych przypadkach, z powodu ciężaru gatunkowego wad należy orzec, iż były one nieważne od chwili wydania.

Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Stanowiący podstawę zaskarżonych postanowień art. 61 a § 1 k.p.a. stanowi, iż gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W kontrolowanej sprawie skarżący był podmiotem uprawnionym do wniesienia przedmiotowego żądania, jednak organy obu instancji zasadnie przyjęły, że zaistniała przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania z innych uzasadnionych przyczyn.

Co istotne, a właściwie przesądzające rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie, od decyzji środowiskowej pierwotnej K. S. wniósł odwołanie, wskutek którego SKO w K. decyzją z dnia 08.10.2015 r. [...] utrzymało w mocy w całości zaskarżoną decyzję środowiskową pierwotną. Następnie WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 12.05.2016 r., sygn. akt IV SA/Po 1020/15, oddalił prawomocnie skargę K. S. na ww. decyzję SKO w K..

Trafnie wskazało SKO w K., że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno być załatwione przez wydanie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli wniosek o uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego opiera się na zarzutach, które stanowiły już przedmiot analizy sądu we wspomnianym wyroku. Niedopuszczalna jest bowiem ponowna weryfikacja decyzji, dokonywana w trybie administracyjnym, jeżeli prawidłowość tego rozstrzygnięcia została wcześniej prawomocnie stwierdzona przez sąd administracyjny (wyrok NSA II OSK 2821/16 z dnia 14.11.2017 r.).

Z powyższego Kolegium prawidłowo wywiodło, że skoro w niniejszej sprawie zapadł już prawomocny wyrok WSA w Poznaniu znak z dnia 12.05.2016 r. o sygn. IV SA/Po 1220/15 r., to nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej.

Tak więc już tylko z tej przyczyny zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienia były prawidłowe.

Ponadto trafnie organy obu instancji zwróciły uwagę na to, że K. S. już w 2017 r. zainicjował już postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej pierwotnej. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. 24 lipca 2017 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 08 października 2015 roku Nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015r. znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 28.03.2018 r. o sygn. IV SA/Po 1176/17 oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w przywołanym wyroku jednoznacznie wskazał, iż nie jest możliwe wszczęcie postępowania nieważnościowego decyzji środowiskowej pierwotnej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko i powtarzając argumentację zawartą w powołanym wyroku ponownie podkreśla, że jeżeli decyzja lub postanowienie były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd, to oddalenie przez sąd administracyjny skargi zamyka drogę administracyjną w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji.

Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. IV SA/Po 1020/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 08 października 2015 roku Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 12 czerwca 2015r. znak [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. .

Zaakcentować trzeba, że wyrok oddalający skargę oznacza, że Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji organu ani decyzji ją poprzedzającej (art. 135 p.p.s.a.). W sytuacji bowiem gdy organ odwoławczy utrzymuje, w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne, to nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to zatem, iż organ drugiej instancji doszedł do takiej samej konkluzji, jak organ pierwszej instancji. Przez sformułowanie "utrzymuje w mocy decyzję" należy rozumieć takie rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, jakie zapadło w I instancji (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1305/10, oraz wyrok NSA z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. I OW 66/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach badanej sprawy wyrok z dnia 12 maja 2016 r. sygn. IV SA/Po 1020/15 stał się prawomocny z dniem 14 czerwca 2016 r. i z uwagi na brak stosownego wniosku nie sporządzono od niego uzasadnienia. Jak wskazuje się jednak w judykaturze dla kwestii dopuszczalności badania w trybie art. 156 § 1 k.p.a., nieważności decyzji ocenianej już wcześniej przez Sąd, w odniesieniu do której zapadł wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, bez znaczenia pozostaje czy wyrok został pisemnie uzasadniony (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r. sygn. I OSK 87/09, orzeczenia.nsa.gov.pl)

Stanowisko co do tego, że jeżeli decyzja lub postanowienie były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd, to oddalenie przez sąd administracyjny zamyka drogę administracyjną w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji było już przedmiotem rozważań judykatury, a Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 maja 2016 r. sygn. II SA/Po 19/16 i uznając je za swoje wskazuje, że zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Badając skargę, zgodnie z art. 134 § 1 .p.p.s.a. sąd rozstrzygał w granicach danej sprawy nie był jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wydając wyrok w sprawie IV SA/Po 1020/16 Sąd badał, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję z 08 października 2015r. i decyzje ją poprzedzającą pod kątem ich zgodności z prawem. Bez względu na sformułowane zarzuty skargi badał, czy istniały podstawy do uchylenia bądź stwierdzenia jej nieważności zaskarżonej decyzji lub decyzji ją poprzedzającej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w przypadku stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego postawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd winien zaskarżoną decyzję uchylić w całości lub w części. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w przypadku zajścia przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach winien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w przypadku zajścia przyczyn określonych w k.p.a. lub w innych przepisach winien stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Skoro wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. to oznacza, że nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia czy stwierdzenia nieważności ani jej, ani decyzji ją poprzedzającej, badając również te decyzje pod kątem przesłanek nieważności z art. 156 k.p.a. Tym samym potwierdzono, że kontrolowania decyzja i decyzja ją poprzedzająca były niewadliwe również pod kątem wad kwalifikowanych, objętych art. 156 § 1 k.p.a. Treścią tego wyroku organ, skarżący i sąd są związani. Niedopuszczalne jest więc po wyroku oddalającym skargę ponowne badanie decyzji pod kątem przesłanek nieważnościowych z art. 156 k.p.a. W takiej sytuacji organ winien, zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a., wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Stanowisko co do braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji mającej cechy prawomocności, tj. co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jest ugruntowane zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie. Przy czym w judykaturze zauważa się, iż pogląd ten wyrażony był tak pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 4, poz. 8 ze zm.),ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) jak i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1745/12, z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 1856/11, a także wyroki z 30 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Wr 137/86, opubl. ONSA 1986/1/ZP; 26 czerwca 1998 r. sygn. akt IV SA 1467/96; 19 maja 1999 r. sygn. akt IV SA2543/98; 10 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 815/01; 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I FSK 1259/06; 25 października 2007 r. sygn. akt I FSK 1283/06. Judykatura powołuje się również na poglądy doktryny wskazując, że taki sam pogląd prezentowany jest także m.in. w publikacji prof. T. Wosia, Prawomocność orzeczeń sądu administracyjnego, "Przegląd Prawa Publicznego" 2007, nr 5; w komentarzach do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódki-Medek, Zakamycze 2006; pod redakcją T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005; Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000.

Jednocześnie przyjmuje się, że próby stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już wcześniej przez sąd (wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) są w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 517/00, LEX nr 51228, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA 1894/03, LEX nr 164517).

Reasumując, w niniejszym postępowaniu zaktualizowała się przesłanka, o której mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., wskutek dokonania uprzedniej oceny kwestionowanej decyzji wskutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z dnia 12 maja 2016 roku, sygn. akt IV SA/Po 1020/15), co nie pozwala na ponowne wszczęcie postępowania o stwierdzenie jej nieważności.

Stanowisko co do tego, że jeżeli decyzja lub postanowienie były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd, to oddalenie przez sąd administracyjny zamyka drogę administracyjną w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji było już przedmiotem rozważań judykatury. Decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sadowego uznana za niewadliwą. Stąd też prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, czy stronom możliwość do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 9 kwietnia 2008 roku, sygn. akt I OSK 468/07, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 roku, sygn. akt II SA 51 7/00, LEX nr 51288 (LEX 505294), wyrok NSA z 7 grudnia 2009 roku, sygn. I OPS 6/09 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2014 roku, II SA/Wa 2084/13, publ. CBOSA).

Powyższe oznacza, że prawidłowo w okolicznościach badanej sprawy postąpiło Kolegium, powołując się na treść art. 61a k.p.a. i odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie.

Ponieważ przedmiotem wniesionej do Sądu skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, nie miały szans powodzenia argumenty przytoczone w skardze i zarzuty dotyczące wadliwości prawomocnej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji, których stwierdzenia nieważności domaga się skarżący.

Kontrolując niniejszą sprawę Sąd orzekający dostrzegł, że w toku sprawy administracyjnej błędnie doręczano inwestorowi, tj. F. sp. z o.o., korespondencję, w tym postanowienie organu I instancji, na nieaktualny adres. Przesyłki były zwracane nadawcy. Na etapie postępowania sądowego skutecznie przesłano inwestorowi informacje o terminie posiedzenia, skargę i odpowiedź na skargę na adres wskazany w ustalonym przez Sąd aktualnym odpisie z KRS. Pomimo niewątpliwego naruszenia procedury przez organy administracji poprzez wadliwe doręczanie korespondencji Sąd stanął na stanowisku, że uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania. Wynika to ze szczególnego charakteru ustalonego stanu faktycznego. W wyniku bowiem dokonania wcześniejszej oceny przesłanek nieważnościowych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia jak oddalające skargę. Dodatkowo należy wskazać, że jest ono korzystne dla inwestora. W zaistniałej sytuacji uchylenie zaskarżonych postanowień jedynie w celu ich prawidłowego doręczenia w/w uczestnikowi postępowania naruszałoby zasadę ekonomii procesowej, gdyż nie miałoby wpływu na wynik postępowania, a jedynie doprowadziło by do jego przedłużenia.

W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalono.