Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1094/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

sygn. akt II SA/Kr 1094/13 Kraków, dnia 9 grudnia 2013r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 czerwca 2013r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 czerwca 2013r., znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzja została doręczona A.S. w dniu 12 czerwca 2013r. (k. [...]akt organu drugiej instancji). A.S. wniósł skargę w dniu 11 lipca 2013r. (data stempla pocztowego). Na kopercie zostało co prawda zaznaczone, że jest ona wnoszona za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednakże przesyłka została w sposób wyraźny zaadresowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zgodnie z tym adresem doręczona. Do sądu skarga wpłynęła w dniu 15 lipca 2013r. (prezentata na skardze). W tej samej dacie wydane zostało zarządzenie sygn. akt W.II.5011/59/2013 o przekazaniu skargi do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K Skarga została wysłana do organu nadzoru budowlanego w dniu 16 lipca 2013r.

Postanowieniem z dnia 10 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę i zwrócił skarżącemu cały uiszczony wpis od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 2745/13 oddalił skargę kasacyjną na postanowienie sądu pierwszej instancji.

W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2013r. A.S. domagał się przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Podnosił, że nadał ją w terminie do organu administracji, natomiast urząd pocztowy omyłkowo wysłał skargę najpierw do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie zostały dopełnione formalne warunki wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. wniosek ten został wniesiony za pośrednictwem organu, przed upływem terminu siedmiodniowego od momentu ustania przyczyny uchybienia (od momentu, gdy skarżący dowiedział się o przekazaniu skargi przez Sąd organowi) oraz strona dopełniła czynności, której nie dokonała w terminie. Możliwa jest zatem merytoryczna ocena wniosku.

W ocenie Sądu uchybienie terminu w niniejszej sprawie było przez stronę zawinione. O braku winy można mówić jedynie w przypadku zaistnienia zdarzeń niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2011r., sygn. akt II GZ 439/10, Lex Omega nr 743202). Niezawinione uchybienie terminowi ma miejsce wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 stycznia 2011r., sygn. akt I FZ 474/10, Lex Omega nr 740944). W szczególności orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje dość jednolicie, że nieznajomość przepisów prawa nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt I OZ 111/12, Lex Omega nr 1120722). W konsekwencji nieznajomość prawa nie jest uznawana za okoliczność, uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt II OZ 135/12, Lex Omega nr 1121266; z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 402/11, Lex Omega nr 821331; z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 706/10, Lex Omega nr 741959; z dnia 7 maja 2010r., sygn. akt I OZ 327/10, Lex Omega nr 672961).

Trzeba nadto dodać, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. W przypadku występowania w procesie za pośrednictwem pełnomocnika, ryzyko negatywnych skutków zachowań pełnomocnika ponosi mocodawca (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 20 grudnia 2012r., sygn. akt II FZ 993/12, Lex Omega nr 1240585; z dnia 16 października 2012r., sygn. akt II OZ 895/12, Lex Omega nr 1252299 oraz z dnia 17 maja 2012r., sygn. akt I OZ 339/12, Lex Omega nr 1336492).

Profesjonalny pełnomocnik powinien w sposób należyty rozumieć ustawowy wymóg, aby środek zaskarżenia był wnoszony do sądu (organu) odwoławczego za pośrednictwem sądu (organu) pierwszej instancji. Niezależnie od sformułowania tego sposobu wnoszenia środków zaskarżenia w różnych ustawach procesowych, w każdym wypadku techniczna strona zagadnienia prezentuje się w taki sam sposób – środek zaskarżenia winien być wysłany na adres sądu (organu) pierwszej instancji. To zatem ten adres należy wpisać na kopercie, jeżeli środek zaskarżenia wysyłany jest za pośrednictwem poczty. Pełnomocnik fachowy winien też zdawać sobie sprawę z konsekwencji błędnego wysłania środka zaskarżenia. Nadto jest rzeczą oczywistą, że umieszczenie na kopercie dwóch różnych adresów dwóch różnych instytucji może spowodować, że poczta dokona doręczenia wyłącznie pod jednym z tych adresów. Doręczyciel nie jest podmiotem wyspecjalizowanym, który posiadałby stosowną wiedzę, w jaki sposób środek zaskarżenia miałby zostać doręczony.

Trzeba też zauważyć, że ustawodawca uregulował sposób wnoszenia odwołania w postępowaniu administracyjnym oraz skargi do sądu administracyjnego, korzystając z tego samego sformułowania. Zgodnie bowiem z art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Natomiast stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak dowodzi analiza akt administracyjnych, pełnomocnik skarżącego, wnosząc odwołanie, nie miał problemu z właściwym rozumieniem zwrotu "wnosi się za pośrednictwem" i kopertę zaadresował prawidłowo (k. 1 akt organu odwoławczego). Zatem nieprecyzyjne zaadresowanie koperty, zawierającej skargę do sądu administracyjnego stanowi uchybienie pełnomocnika strony, a konsekwencje tej niestaranności – obciążają skarżącego bezpośrednio i powodują, że nie można w niniejszej sprawie mówić o niezawinionym uchybieniu terminu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.