Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1526/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 268 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 49 § 2, art. 63 § 1, art. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 11f ust. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 162
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j.)
article: art. 3 pkt 17, art. 16 pkt 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 57
law: Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr I-III.7821.7.2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania – skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.W. (dalej: "skarżący") jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z 28 sierpnia 2023 r. nr I-III.7821.7.2023, wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - zwana dalej "k.p.a.") stwierdzające, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z 31 maja 2023 r. nr 1/2023, znak: UAB-II-A7.6740.2.2023, działając na podstawie art. 11a ust. 1 i ust. 2a, art. 11f i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 162 ze zm. – dalej: "specustawa") oraz art. 104 k.p.a., udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Odbudowa drogi powiatowej nr [...] B. – H. w km 0+800 - 1+100 wraz z odbudową przepustu w km 0+998".

Pismem z 9 czerwca 2023 r., przesłanym ma adres poczty elektronicznej e-mail Starostwa, R.W. złożył odwołanie od wyżej opisanej decyzji.

Pismo to zostało przekazane do Wojewody Podkarpackiego.

Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 63 § 1 k.p.a., pismem z 19 lipca 2023 r. znak: I-III.7821.7.2023, poinformował R.W., że wyżej opisane podanie pozostawia bez rozpoznania, z uwagi na okoliczność, że pismo z 9 czerwca 2023 r., stanowiące odwołanie od ww. decyzji z dnia 31 maja 2023 r. znak: UAB-II-A7.6740.2.2023, zostało wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej.

Nie zgadzając się z powyższym R.W. pismem z 27 lipca 2023 r., przesłanym za pośrednictwem platformy ePUAP, wniósł o ponowne rozpatrzenie odwołania od decyzji UAB-II-A7.6740.2.2023. Podał, że w odwołaniu wskazał adres zameldowania, a "urząd zidentyfikował go". Nie otrzymał informacji, że nie może przesłać swojego pisma za pomocą e-mail. Zarzucił brak wezwania go do usunięcia braków formalnych. W związku z powyższym przesłał ponownie pismo (stanowiące odwołanie od decyzji z 31 maja 2023 r.), uzupełnione podpisem kwalifikowanym za pośrednictwem ePUAP. Zaznaczył, że w projekcie odbudowy drogi są jego działki nr [...], [...] i [...], za które jeszcze nie otrzymał odszkodowania. Dodał, że nadal jest prawnym właścicielem działki nr [...]. Nie wyraził zgody na realizację inwestycji na jego terenie

Wojewoda Podkarpacki, opisanym na wstępie postanowieniem z 28 sierpnia 2023 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wyjaśnił, że objęte decyzją Starosty zamierzenie inwestycyjne obejmuje m.in. działkę nr [...] położoną w B. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów R.W. jest właścicielem działki nr [...] i nr [...], a zatem był on stroną w postępowaniu zrid. Decyzja Starosty zawierała pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia.

Dokonując oceny wymogów formalnych odwołania organ uznał, że wpłynęło ono z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.

Wyjaśnił, że podstawą prawną wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest specustawa, która w art. 11 f ust. 3 (przepisie szczególnym w odniesieniu do art. 49 k.p.a.) przewidziała możliwość zawiadomienia stron postępowania o wydaniu decyzji w drodze publicznych obwieszczeń. Z przepisu tego wynika, że w postępowaniu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej mają zastosowanie dwie formy doręczenia decyzji kończącej postępowanie. Pierwszą formą jest doręczenie zwykłe decyzji i dotyczy ono wnioskodawcy, zaś druga forma przybiera postać obwieszczenia i dotyczy wszystkich stron postępowania (poza wnioskodawcą). Zawiadomienie o wydaniu decyzji w trybie art. 11 f ust. 3 specustawy, wysłane na adres wskazany w katastrze nieruchomości, posiada jedynie walor informacyjny, bez możliwości wywodzenia z faktu jego doręczenia skutków procesowych doręczenia decyzji. Skuteczność domniemanego prawnie doręczenia decyzji zrid właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji związana jest z publicznym zawiadomieniem o wydaniu decyzji, poprzez obwieszczenia w urzędzie organu wydającego tę decyzję, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg w ich obszarze projektowanej drogi publicznej, na stronach BIP tych gmin i w prasie lokalnej.

Wojewoda, powołując się na uchwałę NSA z 27 lutego 2017 r., sygn. II OPS 2/16 oraz treść art. 49 k.p.a., wywiódł, że bieg terminu, o którym mowa w ww. przepisie rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Chodzi o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej (BIP) lub we właściwej gazecie.

Z akt sprawy wynika, że o wydaniu decyzji Starosta zawiadomił strony postępowania w trybie obwieszczenia (stosownie do art. 11f ust. 3 specustawy) poprzez:

- wywieszenie na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. w dniach 1.06.2013 r. - 19.06.2023 r.;

- zamieszczenie w urzędowym publikatorze teleinformatycznym (BIP) Starostwa Powiatowego w P. w dniach 5.06.2023 r. – 27.06.2023 r.;

- opublikowanie w prasie lokalnej (dziennik "Gazeta Wyborcza") w dniu 6.06.2023 r.;

- wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w B. w dniach 6.06.2023 r. – 19.06.2023 r.;

- zamieszczenie w urzędowym publikatorze teleinformatycznym (BIP) Urzędu Gminy w B. w dniach 6.06.2023 r. - 19.06.2023 r.

Wobec powyższego Wojewoda wskazał, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z 31 maja 2023 r., upłynął w dniu 4 lipca 2023 r. (czyli po upływie 28 dni od daty ostatniego obwieszczenia zamieszczonego w dniu 6 czerwca 2023 r.).

Analiza wniesionego pisma oraz dołączonego odwołania wykazała, że odwołanie R.W. wpłynęło do Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w R. 27 lipca 2023 r. (tj. po upływie 14 dni od dnia doręczenia ww decyzji z 31 maja 2023 r.). Odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Wojewoda wyjaśnił, że na etapie badania wymogów formalnych odwołania stwierdzono uchybienie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., z tej przyczyny organ nie odniósł się do zarzutów odwołania.

Wyjaśnił także, że w myśl art. 63 § 1 k.p.a., podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania, bez konieczności wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to postanowienie złożył R.W. wskazując, że nie zgadza się z nim. Wyjaśnił, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał decyzji Starosty z 31 maja 2023 r. Będąc 2 czerwca 2023 r. w Urzędzie otrzymał informację, że zostanie przesłana do niego decyzja. Doręczono jedynie informację, że może zapoznać się z decyzją oraz że zostanie ona upubliczniona na BIP i w Urzędzie Gminy B.. Nie znalazł jej ani na stronie BIP, ani na stronie Urzędu Gminy B.

Wyjaśnił także, że nie zgadzając się z decyzją na początku czerwca odwołał się od niej. Dokumenty zostały przekazane do WU w R., gdzie Urząd nie wezwał go do uzupełnienia braków. Nie zgodził się ze stanowiskiem, że nie dotrzymał terminu. Wysłał za pomocą poczty e-mail odwołanie. Nie otrzymał informacji, że pismo to ma przesłać za pomocą e-puap czy też dostarczyć osobiście ani, że ma uzupełnić braki formalne. Wskazał, że od początku powodzi kontakt i postępowanie, co do wypłaty odszkodowania, jest utrudnione. Nie wyraził zgody na wejście na jego posesję. Nie otrzymał zwrotu za wykonanie linii brzegu, ani za zajętą trwale działkę przez wody płynące. W projekcie są błędy do których również odniósł się.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w kwestionowanym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 sierpnia 2023 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez R.W., od decyzji Starosty [...] z dnia 31 maja 2023 r., znak: UAB-II-A7.6740.2.2023 Nr 1//2023, zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej pn.: "odbudowa drogi powiatowej nr [...] B.-H. w km 0+800-1+100 wraz z odbudową przepustu w km 0-998".

Podstawa prawną zaskarżonego postanowienia był art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 11f ust. 3 specustawy, termin na wniesienie odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, w odniesieniu do strony innej niż inwestor, należy liczyć od dnia doręczenia tej stronie zawiadomienia o wydaniu decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, czy też termin ten rozpoczyna bieg po upływie 14 dni od dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji (art. 49 § 2 k.p.a.).

Wskazane wyżej zagadnienie prawne zostało rozstrzygnięte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16, ONSAiWSA nr 4/2017 poz. 56). Zgodnie z tą uchwałą, stosownie do art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a.

Mając na uwadze powołaną uchwałę składu powiększonego NSA należy stwierdzić, że doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania przez inne strony niż inwestor. Dla podmiotów tych, zgodnie z art. 49 § 2 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., termin na wniesienie odwołania rozpoczyna bieg po upływie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji (por. np. wyrok NSA z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 600/19 oraz wyrok NSA z 21 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 860/20, CBOSA).

Dalej należy przypomnieć, że w świetle art. 269 § 1 P.p.s.a., skład rozpoznający niniejszą sprawę jest związany wykładnią zawartą w sentencji przywołanej uchwały z 27 lutego 2017 r. Innymi słowy, skład sądu administracyjnego rozpoznający konkretną sprawę administracyjną nie jest uprawniony do samodzielnego przyjęcia wykładni przepisów prawa odmiennej od wykładni wyrażonej w treści sentencji uchwały NSA (por. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2012 r., II OSK 576/11, CBOSA; J. Drachal, A. Wiktorowska, A. Wajda, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 7 wyd., Warszawa 2021, Nb 1 do art. 269). Równocześnie trzeba wskazać, że skład rozpoznający niniejszą sprawą w pełni podziela stanowisko przedstawione w przedmiotowej uchwale składu siedmiu sędziów i tym samym nie znajduje podstaw do skorzystania, z przewidzianej w art. 269 § 1 P.p.s.a., możliwości przedstawienia powstałego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi powiększonemu. Za skorzystaniem z tej możliwości nie przemawia również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia art. 11f ust. 3 specustawy drogowej dokonana w uchwale w sprawie II OPS 2/16 jest zgodna z przywołanym przepisem Konstytucji RP. Warto dodać, że z uzasadnienia tej uchwały wynika, że argument dotyczący ewentualnego naruszenia art. 64 Konstytucji RP był rozważany przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w powiększonym składzie, ale nie został on uznany za przekonujący.

Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że termin na wniesienie odwołania przez skarżącego upłynął 9 sierpnia 2018 r.

Bieg terminu, o którym mowa w omawianym przepisie rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego (w sensie dostępności dla osób zainteresowanych) udostępnienia decyzji administracyjnej. Chodzi zatem o dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej (BIP) lub we właściwej gazecie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż o wydaniu ww decyzji, Starosta [...] zawiadomił strony postępowania w trybie obwieszczenia (stosownie do ww. art. 11f ust. 3 specustawy drogowej) poprzez :

• wywieszenie na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. w dniach 1.06.2023 r. - 19.06.2023 r.;

• zamieszczenie w urzędowym publikatorze teleinformatycznym (Biuletynie Informacji Publicznej) Starostwa Powiatowego w P. w dniach 5.06.2023 r. – 27.06.2023r.;

• opublikowanie w prasie lokalnej (dziennik "Gazeta Wyborcza") w dniu 6.06.2023 r.;

• wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w B. w dniach 6.06.2023 r. – 19.06.2023 r.;

• zamieszczenie w urzędowym publikatorze teleinformatycznym (Biuletynie Informacji Publicznej) Urzędu Gminy w B. w dniach 6.06.2023 r. - 19.06.2023 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji Starosty [...] z dnia 31 maja 2023 r. Nr 1/2023 znak: UAB-II-A7.6740.2.2023, upłynął w dniu 4 lipca 2023 r. (czyli po upływie 28 dni od daty ostatniego obwieszczenia zamieszczonego w dniu 6 czerwca 2023 r.).

Prawidłowo zatem organ odwoławczy skarżonym postanowieniem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego.

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżący wniósł wcześniej odwołanie od decyzji ZRID z dnia 31 maja 2023 r. w dniu 9 czerwca 2023 r. w formie mejlowej na adres poczty elektronicznej Starostwa Powiatowego w P.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania.

Z kolei stosownie do art. 63 § 3a k.p.a. podanie wniesione na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej zawiera dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru.

Warunkiem skuteczności wniesienia podania na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej jest jego wniesienie na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Niezachowanie tego warunku powoduje bezskuteczność czynności. Jak wskazano powyżej, stosownie do art. 63 § 1 zd. 2 k.p.a., podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu pozostawia się bez rozpoznania.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zmiana przepisu art. 63 § 1 k.p.a., który od 5 października 2021 r. obliguje organy administracji do pozostawienia bez rozpoznania, podania wniesionego na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), nastąpiła na podstawie art. 61 pkt 17 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320). W tej sytuacji od 5 października 2021 r. organ jest zobowiązany do pozostawienia pisma bez rozpoznania, jeśli strona wniosła je do organu zwykłym e-mailem, a nie za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym (art. 61 pkt 17 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych) bądź na adres do doręczeń elektronicznych (zmiana wprowadzona na podstawie art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 czerwca 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu automatyzacji załatwiania niektórych spraw przez Krajową Administrację Skarbową – Dz. U. poz. 1301, obowiązująca od 7 lipca 2022 r.).

Już na gruncie uprzedniego brzmienia omawianego przepisu w orzecznictwie podkreślało się, że nie można utożsamiać adresu mailowego organu z elektroniczną skrzynką podawczą (por. wyrok NSA z 28 marca 2022 r., I OSK 1224/21; z 6 kwietnia 2023 r., III OSK 7475/21; podobnie: wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2022 r., II SA/Łd 702/22, wyrok WSA w Szczecinie z 22 lutego 2023 r., I SA/Sz 847/22). W art. 63 § 1 k.p.a. ustawodawca odwołał się do pojęcia elektronicznej skrzynki podawczej organu administracji publicznej utworzonej na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 57 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o informatyzacji" w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia przez skarżącego odwołania za pośrednictwem maila), definiuje elektroniczną skrzynkę podawczą organu jako dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego (art. 3 pkt 17). Stosownie do art. 16 pkt 1a ustawy o informatyzacji podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane przez ministra właściwego do spraw informatyzacji na ePUAP (elektronicznej platformie usług administracji publicznej), oraz zapewnia jej obsługę. Z funkcjonowaniem elektronicznej skrzynki podawczej organu łączy się m.in. system urzędowych poświadczeń odbioru rozumianych jako dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające: pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument, datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego – w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu, datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 – w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny, datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru (art. 3 pkt 20 lit. a-d ustawy o informatyzacji). Wymogi dotyczące m.in. doręczania dokumentów elektronicznych uregulowane zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 180). Organ nie ma więc możliwości wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i właściwego podpisania złożonego e-maila (por. postanowienie NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OZ 466/22; postanowienie WSA w Łodzi z 4 kwietnia 2023 r., II SA/Łd 310/23). Dopiero w razie wniesienia podania na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym możliwe byłoby stosowanie wymogów określonych w art. 63 § 3a k.p.a. a w razie ich niespełnienia art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2023 r., III OSK 7475/21; wyrok WSA w Gliwicach z 7 czerwca 2023 r., II SA/Gl 356/23).

W tej sytuacji z uwagi na brzmienie art. 63 § 1 k.p.a. organ zobligowany jest do pozostawienia pisma bez rozpoznania jeśli strona wniosła pismo do organu zwykłym e-mailem, a nie na adres ePUAP organu. Organ nie ma więc możliwości wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i właściwego podpisania złożonego e-maila (por. postanowienie NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OZ 466/22). Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 63 § 1 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Należy zatem przyjąć, odwołując się do instytucji pozostawienia podania bez rozpoznania uregulowanej w art. 64 § 2 k.p.a., że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o której podjęciu należy jedynie powiadomić wnoszącego podanie.

Prawidłowo Wojewoda oceniał, że w myśl art. 63 § 1 k.p.a., podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Tym samym wniesienie podania (odwołania od decyzji zrid) z dnia 9 czerwca 2023 r. na adres poczty elektronicznej organu skutkowało pozostawieniem podania bez rozpoznania, bez konieczności wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego.

Pismem z dnia 19 lipca 2023 r. na podstawie art. 63 § 1 k.p.a. odwołanie to zostało pozostawione bez rozpoznania, pismo to zostało skarżącym doręczone.

Rację ma Wojewoda przyjmując, że odwołanie z dnia 27 lipca 2023 r. stanowiło nowe odwołanie, gdyż poprzednie zostało pozostawione bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.