Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 411/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6a ust. 4a,  art. 4 ust. 2a pkt 4, art. 6k ust. 4b
journal: Dz.U. 2022 poz 2519
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2023 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 stycznia 2023 r. nr SKO.F/41.4/1011/2022/16118 w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytułu kompostowania bioodpadów w kompostowniku przydomowym począwszy od czerwca 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 9 stycznia 2023 r., znak SKO.F/41.4/1011/2022/16118, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ, SKO), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej jako organ I instancji, Prezydent Miasta) z 13 września 2022 r. w przedmiocie utraty przez D. G. (dalej jako strona, skarżący) prawa do zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytułu kompostowania bioodpadów w kompostowniku przydomowym począwszy od 1 czerwca 2022 r.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 – dalej jako Ordynacja podatkowa, OP).

Stan sprawy:

Strona jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. W deklaracji 26 lutego 2021 r. strona oświadczyła, że na nieruchomości, na której zamieszkuje 6 osób znajduje się kompostownik przydomowy, w którym kompostuje się bioodpady komunalne. Tym samym skorzystała ze zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od mieszkańca zamieszkującego nieruchomość w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. w wysokości 6,00 zł miesięcznie, od 1 sierpnia 2021 roku do 31 sierpnia 2021 r. w wysokości 1,00 zł miesięcznie (jedna osoba zamieszkująca nieruchomość; deklaracja z dnia 15 lipca 2021 r.), a w okresie od 1 września 2021 r. w wysokości 6,00 zł miesięcznie (sześć osób zamieszkujących nieruchomość, deklaracja z dnia 15 lipca 2021 r.). W dniu 18 czerwca 2022 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej podczas oględzin stwierdził, że nieruchomość strony nie była wyposażona w przydomowy kompostownik spełniający wymogi ustalone w Regulaminie.

Organ I instancji wszczął postępowanie i zaskarżoną decyzją stwierdził utratę prawa do zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z tytułu kompostowania bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, a w wyniku jego rozpatrzenia SKO wydało decyzję zaskarżoną do tutejszego Sądu.

SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 6a ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2519, ze zm.; zwana dalej u.c.p.g.), rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych (art. 6k ust. 4a u.c.p.g.). W razie stwierdzenia, że właściciel nieruchomości, który złożył informację, o której mowa w art. 6m ust. 1b pkt 7:

1). nie posiada kompostownika przydomowego lub

2). nie kompostuje bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, lub

3) uniemożliwia wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, lub upoważnionej przez niego osobie dokonanie oględzin nieruchomości, w celu weryfikacji zgodności informacji, o której mowa w art. 6m ust. 1b pkt 7, ze stanem faktycznym - wójt, burmistrz lub prezydent miasta stwierdza, w drodze decyzji, utratę prawa do zwolnienia, o którym mowa w ust. 4a. Utrata prawa do zwolnienia, o którym mowa w ust. 4a, następuje od pierwszego dnia miesiąca, w którym stwierdzono wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w pkt 1-3 (art. 6k ust. 4b u.c.p.g.).

SKO powołało się na § 11 uchwały Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z dnia 29 kwietnia 2021 r., nr IV.52.2021 w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Jastrzębie-Zdrój (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2021 r., poz. 3143), zgodnie z którym kompostowanie bioodpadów może odbywać się w kompostowniku zakupionym przez właściciela nieruchomości w punktach sprzedaży lub w kompostowniku o budowie ażurowej wykonanym we własny zakresie, zapewniającym dostęp powietrza do warstw kompostu. Organ stwierdził, że takiego kompostownika przydomowego strona nie posiada więc nie może korzystać ze zwolnienia.

W skardze złożonej do tutejszego Sądu skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 9u ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 379 i art. 380 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. art. 123 i art. 190 Ordynacji Podatkowej poprzez brak poinformowania i dopuszczenia skarżącego jako właściciela nieruchomości do kontroli nieruchomości;

- naruszenie art. 121, art. 122, art. 189 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów, a nadto poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się w przeprowadzeniu oględzin nieruchomości w sposób pobieżny i niedokładny i pominięciu przedłożonych przez skarżącego dowodów i podnoszonych przez niego okoliczności, a które potwierdzały prezentowane przez niego stanowisko;

- błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada kompostownika przydomowego oraz nie kompostuje bioodpadów w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie takich ustaleń faktycznych, a wręcz wskazywał, iż skarżący kompostuje bioodpady w kompostowniku przydomowym, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia utraty prawa do zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi;

- naruszenie art. 7 i 94 konstytucji RP oraz art. 4 ust. 2 i 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach polegające na przyjęciu, iż rada gminy jest uprawniona do wprowadzenia w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy własnej definicji kompostownika przydomowego i tym samym ustalenia, iż prawo do zwolnienia z tytułu kompostowania bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym przysługuje jedynie osobom, które posiadają kompostownik przydomowy w postaci zakupionej w punktach sprzedaży łub o budowie ażurowej wykonany we własnym zakresie podczas gdy brak jest delegacji ustawowej opartej w art. 4 ust. 2 i 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach do formułowania przez radę gminy własnych definicji pojęć.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie stwierdzenia ich nieważności i zasądzenia kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że przeprowadzona przez organ kontrola odbyła się bez obecności skarżącego będącego właścicielem nieruchomości (w oględzinach uczestniczyła wyłącznie żona skarżącego, która nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości, a nadto nie zajmuje się kwestiami związanymi z kompostownikiem przydomowym znajdującym się na nieruchomości) i wykonana została w sposób niedokładny, pobieżny i jednostronny (dokumentacja zdjęciowa nie uwzględniała całego kompostownika, a jedynie jego fragmenty). Kontrolujący pominął kluczowy fakt, że w trakcie kontroli kompostownik był przygotowany do odzyskiwania gotowego kompostu (o czym świadczy wbity szpadel uwidoczniony na dokumentacji zdjęciowej sporządzonej przez kontrolującego).

Rzetelne podejście do sprawy i sumienna ocena stanu faktycznego powinna bowiem być oparta na wspólnym potwierdzeniu faktów przez zainteresowane strony i kompleksowej ocenie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżący podniósł, że aby odzyskać gotowy właściwy kompost należało dostać się do dolnej części kompostownika przydomowego i w tym też celu kompostownik został rozmontowany, co też uwidocznione zostało na przedłożonej przez skarżącego dokumentacji zdjęciowej. Budowa kompostownika według regulaminu uniemożliwia pozyskanie właściwego kompostu tj. kompostu kilkuletniego, z największą ilością właściwości odżywczych dla roślin. Na przedmiotowych zdjęciach widoczne są poszczególne elementy kompostownika - paleta, zielony panel z prawej strony, które stanowiły elementy składowe przydomowego kompostownika. Jedno ze zdjęć przedstawia kompost jeszcze przed pozyskaniem tj. niedawno skoszoną trawę oraz skorupki jajek, a kolejne kompost już podczas pozyskiwania. Wbrew zatem stanowisku organu na nieruchomości znajdował się kompostownik przydomowy, o którym mowa w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w kompostowniku tym kompostowane były bioodpady stanowiące odpady komunalne.

Skarżący nadto przedstawił szeroką argumentację dotyczącą zakresu, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego może ustanawiać akty prawa miejscowego. W jego ocenie każdy akt, a takim jest regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie powinien opierać się na delegacji ustawowej. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Skoro katalog obowiązków w sposób wyczerpujący wylicza art. 4 ust. 2 i 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, to jakiekolwiek domniemanie w tym zakresie lub poszerzenie tych obowiązków o kolejne (chociażby nawet podobne do wynikających z ustawy) nie jest dopuszczalne.

Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 2a pkt 4 u.c.p.g. rada gminy może w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określić wymagania dotyczące kompostowania bioodpadów oraz zwolnić właścicieli takich nieruchomości, w całości lub w części, z obowiązku posiadania pojemnika lub worka na te odpady. Brak jest zatem podstaw do nakładania na mieszkańców w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy obowiązku kompostowania bioodpadów w ściśle określonych przez radę rodzajach kompostowników (w n/n przypadku w kompostowniku zakupionym w punktach sprzedaży lub w kompostowniku o budowie ażurowej wykonanym we własnym zakresie, zapewniającym dostęp powietrza do warstw kompostu).

Według definicji słownikowej kompostownik to "pojemnik lub odpowiednio przygotowane miejsce przeznaczone do kompostowania odpadów". W obecnym stanie prawnym nie istnieją żadne obowiązujące normy i wymogi co do reguł i materiału z jakiego winien być tworzony kompostownik. W konsekwencji odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 i 2a u.c.p.g. przesądza o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części. W takiej sytuacji SKO winno było, mając na uwadze art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Ocenę zasadności skargi należy rozpocząć od przytoczenia przepisów określających zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 – dalej jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Punkt 5 tego przepisu przewiduje orzekanie w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Trzeba jednak mieć na uwadze również art. 135 ppsa, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Powołany art. 135 ppsa ma zastosowanie, gdy sąd stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy przez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Jednakże nie stanowi upoważnienia dla sądu I instancji do wyjścia poza granice danej sprawy, którą wyznacza treść rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 marca 2023 r., sygn. akt III FSK 475/22).

W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie Sąd nie badał zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Jastrzębie-Zdrój z 29 kwietnia 2021 r., ne IV.52.2021 w sprawie ustalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Jastrzębie-Zdrój (dalej jako Regulamin). W konsekwencji argumentacja skargi odnosząca się do zgodności z prawem tego aktu prawa miejscowego nie mogła zostać uwzględniona. Legalność tego aktu nie mieści się w granicach sprawy wyznaczonych decyzją w sprawie utraty prawa do zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami.

Tym samym nie mogły odnieść skutku argumenty oparte na przekroczeniu kompetencji Rady Miasta, która określiła wymagany rodzaj kompostownika. Jeżeli zatem art. 4 ust. 2a pkt 4 u.c.p.g. upoważnił radę miasta do określenia wymagań dotyczących kompostowania bioodpadów, a wymagania te zostały określone w § 11 Regulaminu, to w sprawie ma znaczenie to, czy kompostownik skarżącego spełniał wymagania określone tym Regulaminem, a nie wymagania wynikające z potocznego rozumienia pojęć "kompostownika" i "kompostowania". W sprawie zaś ustalono, że skarżący nie posiadał kompostownika spełniającego wymagania określone przez Radę Miasta.

Ustalenia te, zostały poczynione przez organ w sposób prawidłowy.

Przede wszystkim odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzenia kontroli i dalszego postepowania organu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

Nie było przedmiotem sporu między stronami, że skarżący złożył informację dotyczącą posiadania kompostownika przydomowego i kompostowania w nim bioodpadów stanowiących odpady komunalne, o której mowa w art. 6m ust. 1b pkt 7 u.c.p.g. Złożenie tej informacji miało go uprawniać do stosownego zmniejszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednak złożenie takiej informacji pociągało za sobą tą konsekwencję, że prawidłowość wykonywania obowiązków związanych z kompostowaniem, wynikających z ustawy i aktu prawa miejscowego, mogła być przedmiotem kontroli organu I instancji. Artykuł 6k ust. 4b u.c.p.g., stanowi wprost, że w razie stwierdzenia, że właściciel nieruchomości, który złożył informację, o której mowa w art. 6m ust. 1b pkt 7:

1) nie posiada kompostownika przydomowego lub

2) nie kompostuje bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, lub

3) uniemożliwia wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, lub upoważnionej przez niego osobie dokonanie oględzin nieruchomości, w celu weryfikacji zgodności informacji, o której mowa w art. 6m ust. 1b pkt 7, ze stanem faktycznym

- wójt, burmistrz lub prezydent miasta stwierdza, w drodze decyzji, utratę prawa do zwolnienia, o którym mowa w ust. 4a. Utrata prawa do zwolnienia, o którym mowa w ust. 4a, następuje od pierwszego dnia miesiąca, w którym stwierdzono wystąpienie co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w pkt 1-3.

Nie ulega wątpliwości uprawnienie straży gminnej do przeprowadzenia oględzin nieruchomości, co wynika z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 listopada 2003 r., w sprawie wykroczeń, za które strażnicy straży gminnych są uprawnieni do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1350).

Oględziny te w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone bez udziału właściciela, jednak nie miało to wpływu na przebieg czynności i prawidłowość poczynionych ustaleń. Sąd dostrzegł, że w protokole oględzin w rubryce, która winna zawierać oświadczenie właściciela co do kompostowania odpadów poczyniono zapis, jakoby właściciel oświadczył, że kompostuje odpady. Tymczasem, skarżący nie brał udziału w oględzinach. Jednakże podstawą pozbawienia skarżącego możliwości korzystania z obniżonej stawki za gospodarowanie odpadami nie było jego oświadczenie, czy też jego brak co do gospodarowania odpadami, lecz brak kompostownika spełniającego wymagania wynikające z aktu prawa miejscowego. Z tego względu uchybienie w protokole oględzin nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezależnie od tego, czy skarżący byłby obecny przy oględzinach i tak nie posiadał wymaganego kompostownika.

W konsekwencji ustalenia organu poczynione na podstawie tego protokołu były prawidłowe i Sąd je w pełni podziela.

Organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie posiada kompostownika w przewidzianej prawem formie, a skarżący tych ustaleń skutecznie nie podważył.

W myśl art. 187 § 1 tej ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie, podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Norma ta zawiera zatem otwarty katalog dowodów w postępowaniu podatkowym.

Na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 192 Ordynacji podatkowej okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Należy zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 OP) pozwala na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy organ może wyciągać swobodne wnioski z tych dowodów i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne oraz podatkowy stan faktyczny odpowiadający hipotezie określonej normy prawnej. Ocena dowodów przez organ staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów, w tym w kontekście przyjętej kwalifikacji prawnej zdarzenia. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Wszystko to oznacza, że skuteczne zarzucenie naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organ. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo -skutkowego. Takich uchybień w tej sprawie – wbrew zarzutom skargi - Sąd się nie dopatrzył.

Jak już wyżej wskazano, z protokołu oględzin i dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej wynika, że skarżący nie posiadał kompostownika. O jego istnieniu nie mogą świadczyć fotografie przedłożone przez skarżącego i jego twierdzenie, że w momencie kontroli kompostownik był rozebrany celem pozyskania kompostu. Organ prawidłowo ocenił, że na fotografiach pozyskanych w trakcie oględzin i przedłożonych przez stronę widać jedynie drewnianą paletę i wbity w kompost szpadel. Skarżący nie przedłożył dowodów, z których by wynikało, że kupił, bądź sam zbudował kompostownik. Mając na uwadze ilość składowanej trawy widoczną na zdjęciach, zbudowanie kompostownika spełniającego wymagania wynikające z powołanych wyżej aktów prawnych wymagałoby użycia niewątpliwie większej ilości materiałów do jego budowy, niż uwidocznił na zdjęciu skarżący.

Dalej, nie sposób uznać za prawdziwe twierdzeń o chwilowym rozebraniu kompostownika celem pozyskania kompostu z dolnych jego części. Taka czynność po pierwsze nie wymaga rozebrania całego kompostownika, lecz wyłącznie jego części, a po drugie i tak dokonujący oględzin nie dostrzegł rozmontowanych elementów kompostownika. Ich istnienia nie dowiódł również sam skarżący. Na zdjęciach nie widać żadnych elementów konstrukcji kompostownika.

Zdaniem Sądu, jeżeli skarżący zamierzał skorzystać z obniżonej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to winien dołożyć starań, by należycie wywiązać się z ciążących na nim obowiązków związanych z prawidłowym kompostowaniem odpadów. Jeżeli tym obowiązkom nie uczynił zadość, słusznie organ pozbawił go tego dobrodziejstwa. Stanowiska tego nie podważa przekonanie skarżącego co do bezzasadności określenia w Regulaminie wymagań kompostownika innych, niż wynika to z języka potocznego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.

-----------------------

1