Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 241/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: 61 § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 41/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi: A. B. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenie kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 21 marca 2024 r. oddalającego skargę A. B. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z [...] listopada 2023 r. w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania, A. B. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Uzasadnienie zostało zawarte w piśmie procesowym z 31 maja 2024 r. skierowanym do WSA w Kielcach. Skarżąca argumentowała, że na skutek wykonania orzeczenia skarżącej może zostać wyrządzona niepowetowana szkoda.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż nieudzielenie jej ochrony tymczasowej może pociągnąć za sobą skutki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji wskazał, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie wnioskodawcy. Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie przedłożyła wystarczających dokumentów na poparcie zgłoszonych twierdzeń, w szczególności dokumentów finansowych. Podkreślił, że skarżąca nie przedłożyła żadnych konkretnych danych dotyczących jej aktualnego stanu majątkowego, np. wyciągów z rachunków bankowych lub lokat, deklaracji VAT za pierwsze miesiące 2024 r. Nie wskazała na posiadany majątek, ruchomy i nieruchomy. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy ustaloną do zwrotu kwotą, a możliwościami finansowymi skarżącej. Brak ww. dowodów, uniemożliwił sądowi dokonanie rzeczywistej, aktualnej oceny sytuacji finansowej, a zdaniem sądu nie są wystarczające dla udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej same subiektywne obawy strony skarżącej dotyczące skutków ewentualnej egzekucji.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Zaskarżanemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach, faktycznych polegający na przyjęciu jakoby nie zachodziły przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do zażalenia nie załączyła żądnych załączników.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a." wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Zauważyć należy, że w sprawach, w których rozstrzygane są kwestie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ciężar dowodzenia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zdecydowanie przesuwa się na stronę wnioskującą, gdyż tylko ona posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w rozpatrywanej sprawie – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. np. postanowienia NSA z dnia: 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA oceniając wniosek skarżącej w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. prawidłowo uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na jej poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej.

Skarżąca we wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnej argumentacji uprawdopodobniającej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do strony zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązania do zwrotu środków dofinansowania do jego sytuacji materialnej (finansowej). Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia autora zażalenia. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała swojej sytuacji materialnej, nie przedłożyła żadnych dokumentów, a zatem dokonanie ustalenia jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na skarżącą okazało się niemożliwe.

Skarżąca również w zażaleniu nie wykazała, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Podniosła jedynie, że w chwili obecnej nie jest w stanie zwrócić wskazanej kwoty dofinansowania.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że przedstawione informacje nie uprawdopodobniają ziszczenia się w stosunku do skarżącej negatywnych konsekwencji zaskarżonej decyzji. Słusznie WSA zauważył, że zarówno z treści wniosku, jak i z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby skarżąca znajdowała się w takiej sytuacji finansowej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę w aspekcie materialnym. Ponadto na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, że brak udokumentowania trudnej sytuacji majątkowej skarżącej, choćby w postaci przedłożenia wyciągu z rachunków bankowych, uniemożliwia pełną i rzetelną ocenę jej faktycznych możliwości płatniczych. Takie dokumenty nie zostały złożone w postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Samo oświadczenie wnioskodawcy w tym zakresie jest bowiem niewystarczającego z punktu widzenia uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego WSA zasadnie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie miał możliwości skonfrontować wysokości zobowiązania skarżącej z jej rzeczywistymi możliwościami finansowymi, a co za tym idzie, ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wymogów stawianych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wypełniają również twierdzenia skarżącej wskazujące na treść zaskarżonej decyzji, która określa kwotę dofinansowania przypadającej do zwrotu. Jeżeli bowiem skarżąca twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej na obowiązku zwrotu kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają jej możliwości płatnicze i doprowadzą, np. do utraty możliwości płynności finansowej.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.