Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 488/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust.1, art. 17 ust.1a., art. 17 ust.1b,art. 24 ust.2, art.24 ust.2a
journal: Dz.U. 2023 poz 390
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
article: art. 43, art .63, art. 9
journal: Dz.U. 2023 poz 1429
law: Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 23 maja 2024 r. nr SKO/PA/431/1150/2024 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. na podstawie m.in. art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 803 ze zm.; dalej "K.p.a."), art. 17 oraz art. 3 pkt. 11, art. 25 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2023 r., poz. 390 ze zm.; dalej "u.ś.r."), art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm.; dalej "u.ś.w.") wydał w dniu 20 lutego 2024 r. decyzję nr SCŚ-ŚRiA.403ŚP/T-387.2024.PW, w której odmówił M. L. (dalej "skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz matki A. W..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 16 lutego 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Organ I instancji przywołał treść art. 17 ust. 1b i ust. 1 u.ś.r. i wskazał, że skarżąca do 14 lutego 2024 r. pozostawała w stosunku pracy.

Organ I instancji podał, że z oświadczenia skarżącej wynikało, iż sprawuje ona opiekę nad niepełnosprawną matką, pomaga w robieniu zakupów, gotowaniu, sprzątaniu itp.

Organ I instancji odniósł się również do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13, w którym Trybunał orzekł o niezgodności art. 17 ust. 1b u.ś.r. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na wiek powstania niepełnosprawności. Organ I instancji podkreślił, że wykonanie ww. wyroku należy do ustawodawcy, zaś obowiązujące obecnie przepisy u.ś.r. nie pozostawiają mu miejsca na uznaniowość, stąd nie zachodzi przesłanka, która pozwoliłaby na zaspokojenie żądań strony.

Organ I instancji uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia przedmiotowego świadczenia do dnia 31 grudnia 2023 r., dlatego postępowanie o jego ustalenie prowadzone było na podstaw dotychczasowych przepisów, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2024 r.

Według art. 63 ust. 2 u.ś.w., osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.

Z uwagi na fakt, że skarżąca nie miała wcześniej przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie zachodzą przesłanki do zastosowania ww. przepisu.

Skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji, w której wskazała, że wniosek

o ustalenie stopnia niepełnosprawności jej matki został złożony w 2023 r. i w jej ocenie na podstawie przepisów przejściowych u.ś.w. winna otrzymać przedmiotowe świadczenia na starych zasadach, obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Według skarżącej, spełniła ona wszystkie przesłanki do otrzymania ww. świadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wydało w dniu 23 maja

2024 r. decyzję nr SKO/PA/431/1150/2024, w której utrzymało mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że od dnia 1 stycznia 2024 r. obowiązywać zaczęły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w nowym brzmieniu, dotyczące warunków przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, które to zmiany wprowadzone zostały ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429). Zgodnie zaś z art. 63 ust. 1 u.ś.w., w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy,

o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

W ocenie organu odwoławczego, ustawodawca dał zatem pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych. Według organu odwoławczego, ustalając chwilę powstania prawa do świadczenia, o jakiej mowa we wskazanym przepisie, trzeba uwzględnić treść art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, z którego wynika, że prawo do świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego, ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek

z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.

Aby zatem możliwe było w danej sprawie zastosowanie przepisów u.ś.r.

w dotychczasowym brzmieniu, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wnioskodawcy powinno istnieć w momencie złożenia wniosku o to świadczenie (co nastąpić powinno przed dniem 1 stycznia 2024 r.), lub też powstać do dnia 31 grudnia 2023 r.

Organ odwoławczy podał, że wniosek o przyznanie ww. świadczenia skarżąca złożyła w dniu 16 lutego 2024 r. wraz z kopią orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności jej matki z dnia 5 stycznia 2024 r. Powyższe orzeczenie wydano na stałe.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust. 1, art.17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 u.ś.r. i wskazał, że organ I instancji odmówił skarżącej przedmiotowego świadczenia, uznając iż niepełnosprawność jej matki powstała po 25-tym roku życia. Organ odwoławczy odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 i wyjaśnił, że zgodnie z orzeczeniami sądów administracyjnych warunek z art. 17 ust. 1b pkt 2 u.ś.r. należy pominąć przy rozpoznawaniu wniosków o ww. świadczenie.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie złożyła wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na matkę przed dniem 1 stycznia 2024 r., tj. dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniu wspierającym, a tym samym zmian w ustawie

o świadczeniach rodzinnych (wniosek został złożony w dniu 16 lutego 2024 r.), zatem nie spełniała wszystkich przesłanek niezbędnych do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Organ odwoławczy uznał, że sprawa winna być rozpoznana w oparciu o przepisy u.ś.r. w nowym brzmieniu. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust. 1 u.ś.r.

w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. i wskazał, że na podstawie ww. przepisu brak jest podstaw do przyznania ww. świadczenia skarżącej, bowiem

w dniu złożeniu wniosku jej matka jest osobą pełnoletnią.

Skarżąca złożyła skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 63 ust. 1 u.ś.w. w zw. z art. 24 ust. 2a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organy rozpatrujące wniosek skarżącej złożony po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane były zastosować ww. przepisy i ustalić i ocenić, czy wnioskodawczym spełnia przesłania do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r., najpóźniej na dzień 31 grudnia 2023 r.,

b) art. 24 ust. 1 u.ś.r. oraz art. 63 ust. 2 u.ś.w., poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie i wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonych w nich norm prawnych;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 K.p.a., art. 7 K.p.a., 8 K.p.a., 75 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym zwłaszcza momentu rzeczywistej rezygnacji skarżącej z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu w postaci kopii wypowiedzenia umowy o pracy z dnia 22 grudnia 2023 r. w celu wykazania, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy.

W ocenie skarżącej, spełnia ona wszystkie przesłanki do przyznania jej przedmiotowego świadczenia na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia

2023 r. podała, że zrezygnowała z zatrudnienia w celu podjęcia opieki nad matką, która posiada znaczny stopień niepełnosprawności. Rzeczywista rezygnacja

z zatrudnienia nastąpiła już 22 grudnia 2023 r., zaś rozwiązanie stosunku pracy po wykorzystaniu przez nią zaległego urlopu w dniu 14 lutego 2024 r.

Podniosła, że wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności jej matki został złożony w dniu 27 listopada 2023 r. i od tej daty powinna mieć przyznane przedmiotowe świadczenie, gdyż wniosek o ww. świadczenie został złożony w terminie 3 miesięcy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:

Spór dotyczy odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r.

Bezsporne było, że skarżąca opiekuje się matką, która posiada orzeczenie

o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r.

o świadczeniu wspierającym, która w art. 43 wprowadziła zmiany w ustawie

o świadczeniach rodzinnych, w tym również w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego. Artykuł 17 uzyskał więc nową treść, wedle której prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje określonym osobom, jeżeli sprawują one opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem

o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Bezspornie przy zastosowaniu tego unormowania skarżąca nie mógłby uzyskać dochodzonego świadczenia, bowiem jej matka, nad którą sprawuje opiekę urodziła się w 1937 r, a zatem nie jest osobą małoletnią, czego wymaga nowe brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Jednocześnie w zawartym w akcie nowelizującym rozdziale 7 zatytułowanym: "Przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy" ustawodawca zawarł art. 63

o następującym brzmieniu w istotnym dla sprawy zakresie:

- ust. 1: W sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy,

o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.

- ust. 2: Osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.

- ust. 3: Osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności.

Odmawiając skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia organy uznały, że warunki ww. przepisu nie zostały spełnione. Skarżąca złożyła bowiem wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dopiero 16 lutego 2024 r., a zatem prawo do tego świadczenia nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. – jak tego wymaga art. 63 ust. 1 u.ś.w. Nie zachodzi także w stosunku do skarżącej kontynuacja, o której mowa w ustępach 2 i 3 tego artykułu. Nie miała ona bowiem wcześniej przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu, regulacja zawarta w art. 63 ust. 1 u.ś.w. dopuściła możliwość stosowania już w czasie obowiązywania nowych przepisów o świadczeniu pielęgnacyjnym, a zatem od dnia 1 stycznia 2024 r. unormowań poprzednio obowiązujących stanowiąc, że jest to dopuszczalne wówczas, kiedy prawo do tego świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. W celu interpretacji tego ostatniego pojęcia, tj. powstania prawa do przedmiotowego świadczenia należy powołać się

art. 24 ust. 2 u.ś.r., wedle którego, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Mając na względzie ten ostatni przepis przyjmowano w orzecznictwie sądowym, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje w tym miesiącu, w którym starający się o nie złoży w tym zakresie wniosek

z wszelką potrzebną dokumentacją. Niewątpliwie podstawowym załącznikiem tego rodzaju wniosku jest orzeczenie dotyczące niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Złożenie więc wniosku z takim dokumentem w określonym miesiącu przesądza o tym, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało właśnie w tym miesiącu. Należy jednak mieć na względzie, że celem ochrony sytuacji osób występujących

z wnioskiem o świadczenie pielęgnacyjne, które nie mają przecież jakiegokolwiek wpływu na sposób i czas procedowania podmiotów, do których kompetencji należy orzekanie co do niepełnosprawności danej osoby prawodawca przewidział szczególną regulację. Ustawodawca w art. 24 ust. 2a u.ś.r. postanowił, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia

o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Tym samym, dotychczasowe przepisy dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego przewidywały możliwość wstecznego przyznania prawa do takiego świadczenia, tj. miesiąca wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 sierpnia 2024 r. o sygn.. akt II SA/Rz 549/24; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia

2024 r. o sygn. akt IV SA/Po 190/24).

Według Sądu, zatem wniosek skarżącej, choć złożony w 2024 r., lecz w terminie trzech miesięcy od dnia wydania orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności jej matce powinien być rozpoznany na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do końca 2023 r.

Przechodząc do analizy przesłanek uprawniających daną osobę do otrzymania przedmiotowego świadczenia na zasadach obowiązujących w 2023 r. wskazać należy, że na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia

9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego

1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne,

w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.).

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.).

Przypomnieć należy, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 (Dz. U. poz. 1443) w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Bezsporne było, że na skarżącej jako córce osoby niepełnosprawnej ciąży obowiązek alimentacyjny oraz iż jej matka posiada znaczny stopień niepełnosprawności, a także fakt, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynikało jednak, że na dzień 31 grudnia 2023 r. skarżąca pozostawała w stosunku pracy, zatem nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosunek pracy skarżącej ustał dopiero z dniem 14 lutego

2024 r. Bez wpływu na rozpoznanie sprawy miał fakt, że od 25 grudnia 2023 r. skarżąca wykorzystywała należny jej urlop wypoczynkowy. Stosunek pracy, powstały na podstawie umowy pracy trwał bowiem nadal, mimo iż skarżąca nie świadczyła pracy. Za okres urlopu zatrudnionemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości takiej, które otrzymałby, gdyby wykonywał swoje obowiązki.

Z tych też, względów mimo błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że odpowiada ona prawu i skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Na marginesie wskazać należy, że z uwagi na zmianę przepisów u.ś.r. od 1 stycznia 2024 r. osoba niepełnosprawna może ubiegać się o przyznanie jej świadczenia wspierającego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r.

o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429). Postępowanie w sprawie świadczenia wspierającego prowadzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Przed złożeniem wniosku o świadczenie wspierające należy uzyskać decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, którą wydaje wojewódzki zespół do spraw orzekania

o niepełnosprawności na wniosek osoby niepełnosprawnej na podstawie art. 6b3 - 6b4 z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44).