Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 101/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Asesor WSA Aneta Brzezińska, , Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi E. O. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lutego 2023 r. nr BP.503.150.2022.0148.DL1.363347 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 czerwca 2022 r. nr WFK.3152.90.09.2022.1; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. O. (dalej: skarżący, zobowiązany, strona) jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy) w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W dniu 2 czerwca 2003 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: DWITD, organ I instancji) wydał decyzję nr WITD-DI-92/006/06/2003 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł. Wobec nieuiszczenia należności DWITD wysłał do strony dnia 17 października 2005 r. upomnienie nr [...], a następnie sporządził tytuł wykonawczy nr [...] z 30 stycznia 2006 r., który z uwagi na niezgodność zawartych w nim danych został zwrócony. Po wystosowaniu kolejnego upomnienia nr [...], wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z 25 marca 2009 r. Postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie powyższego tytułu wykonawczego zostało umorzone dnia 14 lipca 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław - Śródmieście, wobec bezskuteczności egzekucji.

Na wniosek wierzyciela z dnia 01 lipca 2022 r., egzekucja została ponownie wszczęta. W dniu 19 lipca 2022 r. skarżący w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wniósł zarzut podnosząc przedawnienie zobowiązania z tytułu kary nałożonej w 2003 r. (przekazany do wierzyciela pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dzierżoniowie z 22 sierpnia 2022 r.)

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr WFK.3152.90.09.2022.1 DWIITD oddalił w całości powyższy zarzut. W uzasadnieniu wskazał, że kara nałożona na stronę na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 180) – dalej: u.t.d. nie ma charakteru zobowiązania podatkowegoi nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej - zgodnie z art. 93 ust. 7 i art. 94 ust. 9 u.t.d. W kwestii przedawnienia kar pieniężnych zastosowanie znajdują przepisy działu IV k.p.a. , które dopiero po nowelizacji k.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. wprowadziły terminy przedawnienia kar pieniężnych. Zgodnie zaś z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) – dalej: nowelizacja k.p.a., ustawa nowelizująca, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do yvh postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art.1. Organ konkludował, że w zakresie przedawnienia kar pieniężnych nałożonych na podstawie u.t.d. przed 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdzie art. 189g §3 k.p.a. statuujący 5-letni okres przedawnienia należności. Termin przedawnienia egzekucji kary pieniężnej nałożonej przed 1 czerwca 2017 r. liczony jest od 1 czerwca 2017 r. Organ zaznaczył, że uwzględniając zawieszenie biegu terminów przedawnienia przewidziane w art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, termin przedawnienia egzekucji kary w niniejszej sprawie uległ wydłużeniu do 24 lipca 2022 r.

W wyniku rozpoznania zażalenia GITD skarżonym obecnie postanowieniem z dnia 10 lutego 2023 r., nr BP.503.150.2022.0148.DL1.363347 utrzymał zaskarżone postanowienie w całości w mocy. W uzasadnieniu zajął stanowisko, że zapis art. 16 nowelizacji k.p.a. wykluczył możliwość uznania za przedawnione kar, które w dniu wejścia w życie ustawy zostały wymierzone decyzją ostateczną lub które w dniu wejścia w życie zmian pozostawały w toku. Z uwagi na powyższe w niniejszej sprawie znajdowały zastosowanie przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, co jest równoznaczne z brakiem przedawnienia należności z tytułu kary pieniężnej. Niezależnie bowiem od faktu , że instytucja przedawnienia ma charakter materialnoprawny, nie zaś procesowy to art. 16 nowelizacji obejmuje swoim zakresem wejście w życie przepisów prawa materialnego. Przepis ten bowiem wskazuje precyzyjnie, którą z wersji k.p.a.(sprzed nowelizacji, bądź po nowelizacji) należy stosować do określonych stanów faktycznych.

Organ odwoławczy nie uznał też podniesionych w zażaleniu zarzutów strony wskazujących na naruszenie art. 93 ust. 7 i art. 9 u.t.d. oraz art. 5 pkt 12 lit. d ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw poprzez przyjęcie, iż przed wejściem w życie tego przepisu w życie, wyłączone było stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Wskazał, ze przed wejściem w życie wskazywanej przez stronę nowelizacji u.t.d. kwestia stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w tym akcie prawnym nie była uregulowana, brak było w szczególności przepisu nakazującego organowi stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych, czego nie można było domniemywać. Treść nowelizacji u.t.d. natomiast potwierdziła brzmieniem art. 93 ust. 7, iż do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie na jej rzecz strony zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia.

Skarżący sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia:

1) art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 202 r., poz. 1427) – dalej: u.p.e.a poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w przypadku powtórnie wszczętego postępowania egzekucyjnego (po uprzednim jego umorzeniu) zbędne jest doręczanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, wskutek wadliwie oddalono wniesiony zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej sytuacji gdy skarżący nie otrzymał upomnienia po ponownym wszczęciu wobec niego postępowania egzekucyjnego;

2) art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym: nr [...] i nr [...] z dnia 25 marca 2009 r., nie uległ przedawnieniu, w sytuacji gdy zobowiązanie skarżącego uległo dawno przedawnieniu, a wyegzekwowana kwota od skarżącego winna zostać uznana za nadpłatę podatkowa i niezwłocznie zwrócona;

3) art. 26c § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez wydanie przez organ kolejnego tytułu wykonawczego nr [...] w sytuacji gdy pierwotnie wydany tytuł wykonawczy był we władaniu organu;

4) art. 6 k.p.a., w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a., w zw. z art. 77 k.p.a, poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, jak również pogwałcenia przez organ fundamentalnej zasady zaufania obywatela do administracji publicznej, A W konsekwencji, zdaniem skarżącego, doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego:

5) art. 16 ustawy z dnia 17 kwietnia 2017 r., o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego niewłaściwą wykładnie i błędne uznanie, że zobowiązanie skarżącego nie uległo dawno przedawnieniu, w momencie gdy - uwzględniając wykładnię literalną ów przepisu można z łatwością zauważyć, że zobowiązanie podatkowe wobec skarżącego wygasło wskutek jego przedawnienia;

6) art. 93 ust. 7 i art. 9 u.t.d. , w zw. z art. 5 pkt 12 lit d ustawy z dnia 29 października 2010 r., o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw –wobec dokonania przez organ błędnej wykładni i uznanie, że przed wejściem z życie w/w normy wyłączone zostało stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych, w sytuacji gdy przed dniem dokonania nowelizacji nie było podstaw do uznania, że kary pieniężne nałożone na podstawie ustawy transportowej nie ulegają przedawnieniu;

7) art. 70 § 1 i 4 o.p., poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieprawidłowe uznanie, że w rzeczonej sprawie nie miał on zastosowania, w sytuacji gdy zobowiązanie objęte tytułami wykonawczymi powstało przed znowelizowaniem k.p.a.

Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634)- dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podstawą uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, postanowienia lub aktu może być, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej argumenty podzielił.

Wskazać na wstępie należy, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu wprowadzonym ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.2070), obowiązujące od 30 lipca 2020 r. Zgodnie z regulacją przejściową (art.13) przepisy dotychczasowe stosuje się do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie znowelizowanych przepisów. W niniejszej zaś sprawie, jakkolwiek tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne został wystawiony w 2009 r., to z uwagi na brak majątku i bezskuteczność egzekucji postępowanie to zostało umorzone. Stosowanie zaś do dyspozycji art. 61 § 1 u.p.e.a. po ujawnieniu majątku skarżącego, z którego możliwe jest prowadzenie egzekucji, doszło do ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego 1 lipca 2022 r. Zgodnie z art. 61 § 3 u.p.e.a. ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą: 1) doręczenia właściwemu organowi egzekucyjnemu wniosku o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej - w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1; 2) wydania przez organ egzekucyjny zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2. Ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w takiej sytuacji nie wymaga wystawienia nowego tytułu wykonawczego ani doręczenia go zobowiązanemu. Podstawą ponownego wszczęcia egzekucji administracyjnej jest dotychczasowy tytuł wykonawczy albo dalszy tytuł wykonawczy, a zamiast odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu doręcza się zawiadomienie organu egzekucyjnego o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej (w aktach zawiadomienie z 8 lipca 2022 r.). Nie jest również konieczne ponowne doręczenie upomnienia – jest to bowiem etap poprzedzający wszczęcie postępowania egzekucyjnego i w wypadku spełnienia tego warunku w odniesieniu do danej należności przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego po praz pierwszy, jest on spełniony także w odniesieniu do każdego kolejnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nie zachodzi potrzeba ponawiania upomnienia.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W świetle art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty, natomiast procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Skarżący podnosi zarzut przedawnienia (wygaśnięcia) obowiązku, tj. opiera go o podstawę wskazaną w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest to, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do przedawnienia nałożonej na skarżącego na postawie przepisów u.t.d. kary. Skarżący stoi na stanowisku, że do nałożonej na niego w 2003 r. kary powinien znaleźć zastosowanie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jako że w dacie nałożenia na skarżącego kary nie obowiązywał jeszcze art.93 ust. 7 u.t.d. (wprowadzony do ustawy 29 października 2010 r.), wyłączający stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych nałożonych na postawie u.t.d. GITD wskazywał z kolei, że nawet przed 29 października 2010 r. brak było w u.t.d. przepisu nakazującego stosowanie Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych, czego nie można było domniemywać, a ponadto część pogląd ow kwestionowała, czy kary te można zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych w rozumieniu art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej.

Sąd dostrzega, że w orzecznictwie reprezentowane były różne stanowiska co do możliwości odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych nakładanych na podstawie u.t.d. – w części orzeczeń prezentowano pogląd taki, jak skarżący, w części zaś zgodny z przedstawionym przez GITD w zaskarżonym postanowieniu. W przekonaniu Sąd orzekającego w niniejszej sprawie rozbieżności powyższe o tyle nie mają znaczenia dla oceny legalności skarżonego postanowienia, że ponowne wszczęcie postępowania egzekucyjnego w 2022 r. skutkowało tym, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy Działu IV k.p.a., dotyczące kar administracyjnych.

Regulacje o karach administracyjnych zostały dodane do k.p.a. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Wprowadzone tą ustawą przepisy dotyczyły m.in. definicji administracyjnej kary pieniężnej, zasad nakładania kar pieniężnych i przedawnienia prawa do nałożenia kary, ulg w wykonaniu kar pieniężnych, jak również uregulowano przedawnienie egzekucji kar pieniężnych. Regulacje k.p.a. powodują odmienne podejście do kwestii przedawnienia kar pieniężnych, ponieważ odnoszą się nie do przedawnienia samej kary (należności), ale wskazują na niemożność/przedawnienie nałożenia kary po upływie określonego czasu (art. 189g § 1 i 2 k.p.a.) i normują przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia nałożenia kary (art. 189h), jak również wskazują na niemożność/przedawnienie egzekucyjnego dochodzenia kar po upływie określonego czasu (art. 189g § 3) i normują przerwanie i zawieszenie biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej (art. 189j).

W ustawie nowelizującej j zawarto zarazem przepisy przejściowe, w tym art. 16, w myśl którego do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1" (to ostatnie zastrzeżenie nie ma dla sprawy znaczenia). Oznacza to że każde "nowe" postępowanie, tj. postępowanie wszczęte po wejściu w życie zmian do k.p.a., każda nowa sprawa dotycząca administracyjnej kary pieniężnej winna być oceniana z uwzględnieniem istnienia regulacji zmienionego k.p.a. - działu IVA.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska GITD co do tego, z regulacji art. 16 nowelizacji należy wyprowadzić konieczność stosowania przepisów k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji (tj. nieprzewidującym żadnych regulacji dotyczących zasad nakładania kar, odstąpienia od ich nałożenia oraz miarkowania, a także kwestii przedawnienia) nie tylko do postępowań, które w dniu wejścia w życie nowelizacji nie zostały zakończone, ale także do wszystkich, szeroko rozumianych, spraw dotyczących kar orzeczonych już przed tą datą. Jak już zaznaczono, regulacje działu IVA k.p.a. dokonały rozróżnienia pomiędzy przedawnieniem prawa do wymierzenia kary (art. 189g § 1 i 2), a przedawnieniem prawa egzekucyjnego dochodzenia kary (art. 189g § 3). Każde z powyższych dokonuje się w innym, odrębnym postępowaniu i mimo oczywistego związku stanowi osobną sprawę. Art. 16 ustawy nowelizującej nakazuje zaś jednoznacznie, by stosowanie przepisów k.p.a. w "starym" brzmieniu ograniczyć do spraw, w których w dniu wejścia życie przepisów o karach administracyjnych postępowania nie zostały zakończone. Przedawnienie sankcji jest instytucją z złożenia przewidzianą dla i na rzecz stron, a wprowadzenie do k.p.a. jednolitych regulacji dotyczących kar, w tym ich przedawnienia pozwoliło nie tylko na przyjęcie i wyartykułowanie jasnej zasady przedawnialności kar, ale też na usunięcie problematycznego stanu, w którym (poza przypadkami przedawnienia przewidzianego w przepisach szczególnych regulujących określone rodzaje kar) pojawiały się znaczące rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie co do możliwości stosowania instytucji przedawnienia kary w drodze np. odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej – co miało miejsce m.in. na gruncie kar nakładanych na podstawie u.t.d. W tym kontekście właśnie rozróżnienie na przedawnienie wymiaru kary oraz przedawnienie jej egzekucji pozwala min. na ograniczenie dochodzenia także kar czasem bardzo dawno orzeczonych, a niewyegzekwowanych w dniu wejścia w życie nowelizacji k.p.a. oraz nakłada ramy czasowe na dochodzenie kar, które wciąż jeszcze mogą być orzeczone w postępowaniach wszczętych przed 1 czerwca 2017 r.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie w przedmiocie jej nałożenia kary pieniężnej zostało zakończone w 2003 r. i termin płatności kary upłynął w 2003 r., a więc na długo przed wejściem w życie zmian do k.p.a. Wszczęte skutecznie w 2009 r. postępowanie egzekucyjne zostało zakończone jego umorzeniem 14 lipca 2010 r., a kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło dopiero w momencie złożenia wniosku przez wierzyciela 1 lipca 2022 r. Tym samym postępowanie egzekucyjne dotyczące przedmiotowej kary zostało wszczęte już od rządami zmienionych przepisów k.p.a., które regulują m.in. instytucję przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym możliwość egzekucji, prowadzenie postępowania egzekucyjnego należy oceniać zgodnie z art. 189g § 3 k.p.a. (w zw. z art. 16 ustawy zmieniającej), który stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana.

Sąd nie podziela przy tym również stanowiska zawartego w postanowieniu organu I instancji, termin, o którym mowa w art. 189g § 3 k.p.a. powinien być liczony od 1 czerwca 2017 r. tj. od momentu, gdy przepis ten wszedł w życie. Jakkolwiek z oczywistych względów przedawnienie egzekucji przewidziane w tym przepisie nie funkcjonowało do tej daty, to regulacja powyższa nie tylko zaczęła obowiązywać od 1 czerwca 2017 r., ale w sposób wyraźny został w niej wyznaczony sposób obliczania terminu, po którym dochodzenie egzekucyjne kary staje się niemożliwe – poprzez wskazanie jako moment początkowy biegu tego terminu dnia w którym kara powinna być wykonana. Wejście w życie nowej regulacji, wprowadzającej nieprzewidziany wcześniej w przepisach termin przedawnienia nie wyklucza takiego jego ukształtowania, że początek biegu terminu przedawnienia może przypadać na czas przed obowiązywaniem tego przepisu. W przypadku instytucji przedawnienia często wprowadzenie nowych przepisów prowadzi do nowego ukształtowania skutków zdarzeń zaistniałych przed ich wejściem w życie. W braku odmiennych zastrzeżeń w przepisach przejściowych lub w treści samego przepisu, ukształtowanych w nim zasad liczenia terminu przedawnienia nie powinno się interpretować w sposób ograniczający dla strony. Zauważyć należy, że intencja stosowania nowowprowadzonego przepisu dotyczącego przedawnienia w taki sposób, jak prezentowany przez DWITD powinna zostać przez ustawodawcę wprost wyrażona – jak przykładowo miało to miejsce w przypadku zmiany ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2012 r. terminów przedawnienia zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, gdzie zastrzeżono, że nowy (skrócony) termin biegu przedawnienia w sprawach nieprzedawnionych rozpoczynał bieg w momencie wejścia w życie ustawy zmieniającej. Takiego zastrzeżenia nie przewidziano jednak w odniesieniu do art. 189g § 3 k.p.a. Wobec powyższego należało przyjąć, że termin ten biegł – zgodnie z treścią powyższego przepisu – od dnia w którym kara powinna być wykonana.

W tym miejscu sąd zauważa, że mimo rozróżnienia przedawnienia, o którym mowa 189g § 3 k.p.a. na przedawnienie do nałożenia kary oraz do jej egzekwowania, do każdego z nich należy odnosić pojęcie wygaśnięcia obowiązku, jako podstawy zarzutu z art. 33 ust. 1 pkt 5 u.p.e.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że organy dokonały w sprawie błędnej wykładni przepisów art. 189g k.p.a. w powiązaniu z art. 33 u.p.e.a. dokonując w oparciu o nie oceny podniesionych prze skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Mając na uwadze powyższe Sąd a podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 134 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.