Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 217/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - art. 149 §1a ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji Wójta [...] o warunkach zabudowy I. stwierdza, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji Wójta [...] o warunkach zabudowy, II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowanie w sprawie zobowiązania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wydania aktu, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz T. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2017 r. Wójt Gminy [...] pismem z dnia 10 lutego 2017 r. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska zagrodowego, składającego się z ośmiu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, wiat na maszyny rolnicze i namiotów foliowych do produkcji szkółkarskiej , planowanej na części działki nr [...], obręb [...] ze zjazdem z drogi krajowej nr [...] (działka nr [...]) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], na działce nr [...] i na części działki nr [...], obręb [...], gmina [...].

Po analizie przedłożonego projektu decyzji GDDKiA postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił wnioskowanego uzgodnienia.

Po rozpoznaniu wniosku T. G. z dnia 17 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej, GDDKiA postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy w/w swoje rozstrzygnięcie.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. G., wnosząc o uchylenie obu zaskarżonych postanowień z powodu wydania ich w rażącej sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy i w oparciu o błędną ocenę materiału dowodowego.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1696/17 uchylił postanowienie GDDKiA z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. oraz poprzedzające je postanowienie GDDKiA z dnia [...] marca 2017 r.

GDDKiA wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1515/18 NSA oddalił skargę kasacyjną.

Przedmiotowy wyrok NSA z dnia 4 listopada 2020 r. wpłynął do GDDKiA w dniu 23 grudnia 2020 r., co wynika z prezentaty pisma NSA z dnia 18 grudnia 2020 r. przekazującego wyrok.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], GDKiA, ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji polegającej na budowie siedliska zagrodowego, składającego się z ośmiu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, wiat na maszyny rolnicze i namiotów foliowych do produkcji szkółkarskiej, na części działki nr [...], obręb [...], ze zjazdem z drogi krajowej nr [...] (działka nr [...]) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], na działce nr [...] i na części działki nr [...], obręb [...], gmina [...].

Z takim rozstrzygnięciem organu nie zgodził się skarżący T. G., pismem z dnia 3 marca 2021 r. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem GDDKiA, z dnia [...] marca 2021 r. Wniosek został przesłany drogą elektroniczną (ePUAP) i wpłynął do organu w dniu 3 marca 2021 r.

Pismem z dnia 23 czerwca 2021 r. zawiadomiono skarżącego, na podstawie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni.

Pismem z dnia 8 lipca 2021 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie drogą elektroniczną akt sprawy oraz na wydłużenie mu terminu na zajęcie stanowiska o 7 dni, licząc od udostepnienia mu akt. Akta zostały mu przesłane drogą elektroniczną w dniu 9 lipca 2021r. Pismem z dnia 12 lipca 2021 r. skarżący zajął stanowisko w sprawie.

Wnioskiem z 21 lipca 2021 r. skarżący T. G., wystąpił o wszczęcie przez organ postępowania w sprawie ustalenia (stwierdzenia) przez organ, iż zjazd z drogi krajowej [...] w faktycznym kształcie (obmierzonym przez geodetę), jako zjazd zastany przed wejściem w życie 7 maja 1962 r. pierwszej ustawy o drogach publicznych z 29 marca 1962 r. był przed 29 marca 1962 r. i jest obecnie w tym też kształcie właśnie legalnym zjazdem bezpośrednim także do działki [...] obr. [...] gm. [...]. Jednocześnie skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji Wójta do czasu rozstrzygnięcia we wskazanym wyżej postępowaniu.

Skarżący do wniosku załączył szereg dokumentów, m.in. wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa K. G. w kwestii prawa do korzystania z istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] przylegającego do działki nr [...] ob. [...], gmina [...].

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 101 § 1 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego T. G. z 3 marca 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] marca 2021 r., znak [...],. W uzasadnieniu GDDKiA wskazał, że zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie jest konieczność ustalenia występowania w/w zjazdu i tym samym dostępu działki nr [...] do drogi publicznej na co również wskazał Sąd Okręgowy w [...] w prawomocnym wyroku z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt [...]. Organ podkreślił, że ponownie rozpoznaje wniosek B. G. o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] w miejscowości S. do nieruchomości tj. działki nr [...] oraz działki nr [...] obręb [...] gmina [...], zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt, I OSK 3798/18 oddalającym skargę kasacyjną GDDKiA od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 czerwca 2018 sygn. akt VII SA/Wa 2210/17 uchylającego decyzję organu z [...] sierpnia 2017 r. znak [...] oraz decyzję GDDKiA z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W w/w wyrokach wskazano, iż przy ponownym rozpatrzeniu wniosku B. G. organ odniesie się do kwestii czy nieruchomość, jaką stanowi działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej i z jakiego tytułu, na jakiej podstawie prawnej strona korzysta z istniejącego zjazdu i z drogi gminnej zlokalizowanej na działce nr [...] (właściwie z jej narożnika), a także, czy ewentualnie w jakim zakresie wskazane ustalenia determinują decyzje organu w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. skarżący T. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem i wniósł o uchylenie postanowienia o zawieszeniu postępowania, gdyż został w ocenie skarżącego wydany z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący w piśmie tym zawarł wniosek o ponaglenie organu w związku z przewlekaniem postępowania nieuzasadnionym jego zawieszeniem.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, GDDKiA postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...].

Natomiast odnosząc się do ww. ponaglenia, organ pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r. wskazał, że jest ono niezasadne.

Pismem z dnia 15 września 2021 r, T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) skargę na ww. postanowienie GDDKIA z dnia [...] września 2021 r., znak: [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 2047/21

Natomiast wniesionym drogą elektroniczną pismem z dnia 14 września 2021 roku skarżący T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji Wójta [...] o warunkach zabudowy.

Skarżący wniósł o:

• stwierdzenie bezczynności i przewlekłości w prowadzeniu postępowania;

• wyznaczenie organowi terminu do załatwienia sprawy

• zasądzenie zwrotu kosztów postępowania

Skarżący zarzucił organowi szereg błędów proceduralnych w prowadzonym postępowaniu. Jednakże przede wszystkim wskazał na niezasadność zawieszenia omawianego postępowania, gdyż w jego ocenie brak jest zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że podejmował działania prowadzące do zakończenia przedmiotowego postępowania i to sama strona wnosiła o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podnieść należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi T. G. jest bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku Wójta Gminy [...] z dnia 10 lutego 2017 r., którym wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska zagrodowego, składającego się z ośmiu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, wiat na maszyny rolnicze i namiotów foliowych do produkcji szkółkarskiej , planowanej na części działki nr [...], obręb [...] ze zjazdem z drogi krajowej nr [...] (działka nr [...]) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], na działce nr [...] i na części działki nr [...], obręb [...], gmina [...].

Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., natomiast z przewlekłością organu mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) obowiązującym od 1 czerwca 2017.

Należy zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają legalnej definicji "bezczynności" organu, jak również "przewlekłości postępowania". Bezczynność i przewlekłość postępowania to dwie odmienne instytucje.

Bezczynność jest kategorią obiektywną, zachodzi zawsze wtedy, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie jednego miesiąca (sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania), lub gdy nie rozpoznał odwołania w ciągu miesiąca od dnia jego otrzymania lub w terminach wskazanych w przepisach szczególnych (art. 35 k.p.a.). Wynika z tego, że dla oceny zachowania organu (stwierdzenia bezczynności organu) istotny jest jedyne upływ czasu między datą wszczęcia postępowania (wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) a chwilą orzekania przez sąd w sprawie ze skargi na bezczynność. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280).

Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

Z przewlekłością postępowania, która także podlega ocenie w rozpoznawanej sprawie, mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Jako najczęstszy przypadek przewlekłego prowadzenia postępowania podaje się przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Przewlekle jest również postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012 str. 44). Zatem zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest już ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie).

Warto zauważyć, że również w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zdefiniował postępowanie prowadzone w sposób przewlekły, jako "postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy". Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje zatem przypadki opieszałego, niesprawnego i nieskutecznego działania organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (podobnie: R. Kędziora /w/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, teza 2 komentarza do art. 37 k.p.a.)

Z kolei w wyroku z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), NSA podkreślił, że w stanie przewlekłości postępowania czynności procesowe podejmowane przez organ nie posiadają cechy koncentracji niezbędnej w świetle art. 12 Kpa., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.

Podkreślić należy, że zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej wskazano, po złożeniu przez skarżącego wniosku o udzielenie warunków zabudowy dla omawianej inwestycji, Wójt Gminy [...] pismem z dnia 10 lutego 2017 r. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Po analizie przedłożonego projektu decyzji GDDKiA postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. odmówił wnioskowanego uzgodnienia. Po rozpoznaniu wniosku T. G. z dnia 17 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej, GDDKiA postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy w/w swoje rozstrzygnięcie.

Skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1696/17 uchylił postanowienie GDDKiA z dnia [...] kwietnia 2017 r., oraz poprzedzające je postanowienie GDDKiA z dnia [...] marca 2017 r. GDDKiA wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1515/18 NSA oddalił ww. skargę kasacyjną. Ponownie rozpoznając sprawę GDDKiA Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Skarżący T. G., pismem z dnia 3 marca 2021 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem GDDKiA z dnia [...] marca 2021 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., GDDKIA, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 101 § 1 k.p.a. zawiesił omawiane postępowanie. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, GDDKiA postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...].

W ocenie Sądu, w świetle powyższego, nie jest zasadna jest skarga na bezczynność GDDKiA w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji Wójta [...] o warunkach zabudowy. Organ trzykrotnie wydał merytoryczne rozstrzygnięcia w sprawie. Sprawa była też przedmiotem kontroli WSA w Warszawie oraz NSA. Skarżący bezczynności organu upatruje w bezzasadnym w jego ocenie zawieszeniu postępowania przez organ. Jednakże ma rację organ, że sam skarżący w piśmie z dnia 21 lipca 2021 r wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji Wójta, wskazując na treść wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa K. G. w kwestii prawa do korzystania z istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...] przylegającego do działki nr [...] ob. [...], gmina [...]. W uzasadnieniu postanowienia zawieszającego omawiane postępowanie organ wskazał, że zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie jest konieczność ustalenia występowania w/w zjazdu i tym samym dostępu działki nr [...] do drogi publicznej na co również wskazał Sąd Okręgowy w [...] w prawomocnym wyroku z dnia [...] maja 2021 r. sygn. akt [...]. Zawieszenie postępowania uniemożliwia wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, dlatego skarga na bezczynność jest niezasadna. Podkreślić należy, że orzekając w sprawie ze skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ Sąd nie jest władny do merytorycznej kontroli zasadności wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Jednakże nadmienić należy, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2047/21 uchylił ww. postanowienia GDDKiA zawieszające omawiane postępowanie, Jednakże wyrok nie jest prawomocny.

Badając przebieg postępowania w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez GDDKiA jest zasadna, ponieważ organ podczas postępowania, po wpływie wyroku NSA z dnia 4 listopada 2020 r. do organu w dniu 23 grudnia 2020 r., zwlekał z podjęciem czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazać należy, że w okresie od 23 grudnia 2020 r. do dnia 1 marca 2021 r., tj. przez okres prawie ponad 2 miesięcy, trudno dostrzec, aby w sprawie były podejmowane jakiekolwiek czynności. Dopiero postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., GDDKiA, ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji. Ponadto w okresie o 3 marca 2021 r. (wpływ do organu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem) do dnia 23 czerwca 2021 r, to jest przez okres ponad 3 miesięcy, organ nie podejmował widocznych czynności procesowych. Dopiero pismem z dnia 23 czerwca 2021 r. zawiadomiono skarżącego, na podstawie art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w terminie 7 dni.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Ponadto zgodnie z art. 149 § 1a tej ustawy, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przystępując do oceny, czy bez przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miała charakter rażący, wskazać należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W omawianej sprawie w ocenie Sądu przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy jest nieznaczne. Nie może ujść także uwadze Sądu, że przedmiotowa sprawa ma skomplikowany charakter i jest powiązana ze sprawą wszczętą na wniosek B. G. o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] w miejscowości S. do nieruchomości tj. działki nr [...] oraz działki nr [...] obręb [...] gmina [...], co wynika zarówno z orzeczeń sądowych wydanych w niniejszej sprawie jak w sprawie, jak i z wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2018 sygn. akt VII SA/Wa 2210/17 oraz wyroku NSA z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt. I OSK 3798/18, wydanych w sprawie B.G..

Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd przyjął, iż stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu wynikające z art. 149 §.1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że, jak wyżej wskazano, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2047/21 uchylił postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...] oraz postanowienie z dnia postanowieniem z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] zawieszające omawiane postępowanie administracyjne. Jednakże wyrok ten nie jest prawomocny. W świetle powyższego, Sąd nie ma obecnie możliwości racjonalnego wskazania organowi terminu, w jakim ma nastąpić wydanie aktu stanowiącego ostateczne rozstrzygnięcie w omawianym postępowaniu administracyjnym, którego organ byłby w stanie dochować.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I, II, III oraz IV sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a.