Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 94/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a, art. 59 ust. 1, 61 ust. 1 pkt 1, 4, art. 63 ust. 1,
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 16 ust. 1-3, art. 156 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: § 1 ust. 2 pkt 2, § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) i b),
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lb)
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Wojciech Rowiński Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej W. R. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. G., podaniem z dnia 22 maja 2023 roku, wystąpił do Wójta Gminy B. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji o nazwie "Biogazownia rolnicza o mocy 499kW wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowaną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] obręb P.".

W treści wniosku podano, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o pow. 250 ha. Na terenie wskazanych działek istnieją zabudowania należące do gospodarstwa rolnego. Teren objęty wnioskiem obejmuje część wskazanych działek o powierzchni 22.685m˛, na którym ma powstać zabudowa produkcyjna (instalacja OZE) o powierzchni zabudowy od 2.500 m˛ do 3.865 m˛, powierzchni biologicznie czynnej od 15.168 m˛ do 15.352 m˛ oraz powierzchni przekształconej od 600 m˛ do 1.100 m˛. Planowana inwestycja nie należy do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko. Do wniosku załączono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2023 roku (nr [...]) stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

W ramach inwestycji zaplanowano do wybudowania:

- budynek dozowania substratu stałego o jednej kondygnacji, szerokości elewacji frontowej od 4 m do 11 m, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy od 4 m do 6,5 m oraz kącie nachylenia dachu od 3ş do 12ş;

- dwa okrągłe zbiorniki fermentacyjne o średnicy od 8 m do 15 m, czyli o powierzchni od 90 m˛ do 145 m˛, kubaturze (pojemności) od 600 mł do 1.800 mł, długości od 8 m do 15 m, szerokości od 8 m do 15 m i wysokości od 6 m do 16 m;

- dwa zbiorniki buforowe substratu płynnego (prefabrykowane lub monolityczne, szczelne, żelbetowe, częściowo lub całkowicie zagłębione w gruncie) o powierzchni od 6 m˛ do 55 m˛, kubaturze (pojemności) od 40 mł do 300 mł, długości od 4 m do 12 m, szerokości od 2 m do 8 m i wysokości od 0 m do 1 m;

- dwa okrągłe zbiorniki magazynowe płynu pofermentacyjnego z kopułowym dachem membranowym o średnicy od 18 m do 38 m, czyli o powierzchni od 300 m˛ do 530 m˛, kubaturze (pojemności) od 1.500 mł do 8000 mł, długości od 18 m do 36 m, szerokości od 18 m do 36 m i wysokości od 6 m do 18 m;

- kontener techniczny (urządzenie w zabudowie kontenerowej posadowione na fundamencie) o powierzchni od 15 m˛ do 30 m˛, kubaturze (pojemności) od 30 mł do 105 mł, długości od 5 m do 15 m, szerokości od 2 m do 5 m i wysokości od 2 m do 3,5 m;

- stacja transformatorowa (typowa prefabrykowana stacja transformatorowa) o powierzchni od 4 m˛ do 10 m˛, kubaturze (pojemności) od 10 mł do 25 mł, długości od 2 m do 5 m, szerokości od 1,5 m do 5 m i wysokości od 1,4 m do 3,5 m;

- kogenerator (urządzenie w zabudowie kontenerowej posadowione na fundamencie) o powierzchni od 15 m˛ do 36 m˛, kubaturze (pojemności) od 30 mł do 135 mł, długości od 6 m do 15 m, szerokości od 2 m do 5 m i wysokości od 2 m do 15 m;

- kontener uzdatniania biogazu (urządzenie w zabudowie kontenerowej posadowione na fundamencie) o powierzchni od 15 m˛ do 30 m˛, kubaturze (pojemności) od 30 mł do 105 mł, długości od 5 m do 15 m, szerokości od 2 m do 5 m i wysokości od 2 m do 3,5 m;

- silos substratów stałych (typowe żelbetowe zasieki do magazynowania surowców w stanie stałym/sypkim) o powierzchni od 1.000 m˛ do 1.500 m˛, długości od 20 m do 100 m, szerokości od 10 m do 60 m i wysokości od 2 m do 5 m;

- waga samochodowa (typowa prefabrykowana waga przejazdowa lub najazdowa) o powierzchni od 20 m˛ do 54 m˛, długości od 16 m do 26 m, szerokości od 2 m do 4 m i wysokości od 0 m do 1 m;

- okrągły zbiornik przeciwpożarowy o średnicy od 5 m do 7 m, czyli o powierzchni od 20 m˛ do 40 m˛, kubaturze (pojemności) od 100 mł do 150 mł, długości od 5 m do 9 m, szerokości od 5 m do 9 m i wysokości od 3 m do 8 m.

Wójt Gminy B. , decyzją z dnia 28 września 2023 roku (nr [...]), ustalił warunki zabudowy dla opisanej we wniosku budowy biogazowi rolniczej o mocy 499kW wraz z niezbędną infrastrukturą zlokalizowaną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] obręb P., gmina B. .

W uzasadnieniu wydanej decyzji wyjaśniono, że teren pod planowaną inwestycję nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz strefami ochronnymi ustalonymi na podstawie przepisów szczególnych. Projekt decyzji został sporządzony przez osobą posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty.

Analizę warunków zabudowy i zasad zagospodarowania przeprowadzono w oparciu o wniosek inwestora wraz z kopią mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz kopią mapy glebowo-rolniczej w skali 1:5000, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B. , który utracił ważność z końcem 2003 roku oraz Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. .

Inwestycja jest planowana na obszarze [...], ale zgodnie z jego obecnym stanem prawnym brak jest zakazów ustalonych na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody.

Starostwo Powiatowe w K. Wydział Gospodarki Nieruchomościami oraz Marszałek Województwa W. nie zajęty stanowiska w odpowiedzi na wniosek o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. , postanowieniem z dnia 4 lipca 2023 roku (nr [...]), uzgodnił projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., w piśmie z dnia 14 lipca 2023 roku, pierwotnie wyraził opinię, że planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. kwalifikuje się jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Po uzyskaniu informacji o treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2023 roku (znak: [...]) RDOŚ uznał, że powierzchnia zabudowy, tj. powierzchnia zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia, w tym tymczasowego, nie jest doprecyzowana.

Inwestor w piśmie z dnia 14 sierpnia 2023 roku wyjaśnił, że powierzchnia 22.685m˛ stanowi granicę terenu objętego inwestycją, określoną na załączniku graficznym przerywaną linia koloru czerwonego. Wyznaczony obszar stanowi prostokąt, w którym zawiera się planowana inwestycja. Powierzchnię zabudowy określono jako powierzchnię wszystkich obiektów jakie wchodzą w skład planowanej inwestycji, która mieści się w granicach od 2.500 m˛ do 3.865 m˛. Powierzchnię podlegającą przekształceniu określono jako powierzchnię przeznaczona pod drogi, chodniki, miejsca postojowe itp., która mieści się w granicach od 600 m˛ do 1.100 m˛.

Powierzchnia biologicznie czynna to powierzchnia bez jakiejkolwiek ingerencji w takcie realizacji oraz eksploatacji inwestycji, która mieści się w granicach od 14.387 m˛ do 16.252 m˛. Zaplecze placu budowy oraz magazyn materiałów budowlanych inwestor planuje urządzić w budynkach gospodarstwa rolnego zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie placu budowy.

RDOŚ pismem z dnia 1 września 2023 roku poinformował Wójta Gminy B. o braku sprzeciwu dla uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i wskazał, że milczące załatwienie sprawy następuje w dniu otrzymania zawiadomienia.

Operator Gazociągów Przesyłowych G. S.A. Oddział w P. poinformował, że nie wnosi uwag do przesłanego poprawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy (pismo z dnia 13 lipca 2023 roku).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania W. R., decyzją z dnia 4 grudnia 2023 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że planowana inwestycja (biogazownia rolnicza) jest instalacją odnawialnego źródła energii, co przekłada się na brak konieczności weryfikacji, czy zamierzenie spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

W sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 13 lipca 2023 roku o ułatwieniach przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. 2023, poz. 1597).

Projekt decyzji został przygotowany przez urbanistę. Granice terenu inwestycji pokrywają się z granicami przedstawionymi na załączniku graficznym do wniosku.

Projekt decyzji został skierowany i uzyskał właściwe uzgodnienia. Kolegium wyjaśniło, że w przypadku uzgodnienia RDOŚ zastrzeżenia budzą odstępstwa od ustawowo przewidzianej procedury (zaświadczenie o braku sprzeciwu zamiast postanowienia). Jednak nie mogą one mieć istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie, bo ostatecznie uznać należy, że RDOŚ milcząco uzgodnił przedłożony mu projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne. Inwestycja nie znajdzie się w obszarze, w stosunku do którego został wydana decyzja o lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Ustanowiono strefę bezpieczeństwa po obu stronach gazociągu. Decyzja nie narusza przepisów odrębnych.

Planowane zamierzenie stanowi zabudowę przemysłową z uwagi na projektowaną do osiągnięcia roczną wydajność instalacji oraz jej gospodarczy cel, którym jest sprzedaż uzyskanej energii elektrycznej. Zamierzenie (biogazownia rolnicza) nie stanowi składnika gospodarstwa rolnego prowadzonego przez inwestora. W najbliższym otoczeniu nie ma innych biogazowni, czy przykładów zabudowy przemysłowej, co mogłoby sugerować kumulowanie się oddziaływań podobnych przedsięwzięć. Inwestycja będzie realizowana na terenie stricte rolniczym, a teren zabudowy stanowi obszar zabudowy zagrodowej.

Działki nr [...] oraz nr [...] mają dostęp do drogi publicznej. Dostęp do wody będzie realizowany z istniejącego przyłącza. Teren inwestycji oznaczony został jako części wskazanych działek i wynosi 2,3ha. Powierzchnia zabudowy zgodnie z wnioskiem wyniesie poniżej 0,5ha. W ocenie Kolegium w przypadku inwestycji z zakresu instalacji odnawialnych źródeł energii, które nie wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, dopuszczalne jest ich sytuowanie na części działek ewidencyjnych.

Kolegium wyjaśniło, iż z urzędu wiadomym mu jest, że ograniczenia ustanowione dla [...] utraciły moc na podstawie art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 roku o zmianie ustawy o ochronie przyrody, a to zgodnie z art. 7 tej ustawy, a następnie na podstawie art. 153 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody.

W procedurze wydania decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia się dokumentu, jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest aktem prawa miejscowego.

W. R. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Strona skarżąca zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. , a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie analizy jej pisma z dnia 11 września 2023 roku skierowanego do Wójta Gminy B. oraz przeprowadzenia dowodów z załączników do skargi.

W uzasadnieniu żądań skargi wskazano, co następuje.

RDOŚ w P. zaskarżył decyzję SKO w K. w przedmiocie umorzenia postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla spornej inwestycji. Skarga został odrzucona. Jednak wniosek o ustalenia warunków zabudowy został złożony (16.05.2023r.) przed zakończeniem procedury środowiskowej, tj. odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny (10.11.2023r.). Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji środowiskowej jest materialną przesłanką dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Brak ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powoduje, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może być skutecznie wszczęte. Zgodnie z wyrokiem WSA w Opolu z dnia 26.02.2014r. o sygn. akt II SA/Op 10/14 ostateczne ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia nie jest zagadnieniem prawnym, którego rozstrzygnięcie może uzasadniać zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy

Inwestycja znajduje się na obszarze [...]. Planowane przedsięwzięcie obejmuje powierzchnię powyżej 0,5ha, czego konsekwencją jest naruszenie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Według wyliczeń skarżącej przy maksymalnych wielkościach planowanych obiektów, gdyby obiekty ściśle do siebie przylegały, to obszar planowanej zabudowy wyniósłby ponad 1ha. Na podstawie dołączonej do dokumentacji mapy w skali 1:1000 skarżąca wyliczyła, że teren zajęty przez obiekty budowlane biogazowni wynosi w przybliżeniu 0,84ha. Natomiast po uwzględnieniu warunków sytuowania obiektów budowlanych określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich sytuowanie typowa biogazownia rolnicza o mocy 499kW zajmuje obszar o pow. 2,3ha. Przeniesienie koncepcji zagospodarowania terenu na mapę geoportalu wskazuje, że obszar zabudowy z uwzględnieniem obszarów miedzy obiektami wynosił będzie ponad 2,19ha. W ocenie skarżącej absurdalne jest przyjmować, że cała biogazownia zmieści się na obszarze 0,5ha, gdyż obszar zajęty przez pod istniejący zbiornik na gnojowicę to 0,48ha.

Skarżąca podniosła (tabela, k. 13-20 skargi), że przyjęto błędnie została zdefiniowane pojęcie powierzchni podlegającej przekształceniu.

W ramach powierzchni zabudowy nie uwzględniono wskazanych w załączniku graficznym do wniosku "Koncepcja zagospodarowania terenu" istniejących silosów (nr [...]) oraz istniejącego, adaptowanego zbiornika na gnojownice o pojemności 1.400 mł (nr [...]), a także projektowanego zbiornika na gnojownice o pojemności 3.400 mł, powierzchni dróg dojazdowych, chodników, placów składowych, ramp powierzchni pod śmietnikami, miejscami magazynowania odpadów, placów manewrowych, parkingów, dróg pożarowych, pasów ochronnych zieleni, pomieszczeń sanitarnych, stref ochronnych, przeciwpożarowych i stref zagrożonych wybuchem. Powierzchnia magazynu materiałów budowlanych, która ma być zorganizowana w istniejącym gospodarstwie rolnym, również powinna zostać wliczona do powierzchni terenu przekształconego.

Organy przyjęły błędne wyliczenia powierzchni zabudowy obiektów należących do biogazowni, wskazano długość i szerokość dla zbiorników okrągłych, pomiędzy powierzchnią obiektów biogazowni wskazaną w decyzji (wniosku), a powierzchnią wskazaną w załączniku graficznym istnieje niezgodność. W treści decyzji wielokrotnie zaniżono powierzchnię zabudowy.

W poz. 3 i 4 decyzji przy wskazanej minimalnej długość (4m) oraz minimalnej szerokości (2m) wskazano, że minimalne pole powierzchni będzie wynosiło 6m˛ zamiast 8m˛. Ponadto przy maksymalnej długości 12m oraz maksymalnej szerokości 8m wyliczono maksymalną powierzchnię na 55m˛.

W decyzji nie wskazano parametru długości budynku oraz parametru powierzchni budynku dla budynku dozowania substratu stałego Według graficznej Koncepcji zagospodarowania terenu (nr [...]) obiekt ma mieć powierzchnię do 55m˛.

Zaakceptowanie wniosku inwestora w zakresie wymiarów dla silosu substratów stałych (szerokość od 10m do 60m oraz długość od 20m do 100m) oznacza, że ten obiekt zostanie wybudowany nad liniami gazociągu na nieruchomości nie będącej własnością inwestora oraz uniemożliwi budowę innych obiektów biogazowni, gdyż szerokość dwóch działek inwestora to 86m.

Z kolei zagłębienie częściowe lub całkowite obiektów w gruncie pozostaje w kolizji z melioracją.

Na gruncie art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez teren, o którym mowa w tych przepisach, należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań normatywnych, jak część działko objęta ustaleniami planu miejscowego, czy decyzją wydaną w trybie specustaw (wyrok NSA z dnia 03.08.2021 o sygn. akt II OSK 1351/21). Decyzja dotyczy części działki i jest sprzeczna z obowiązującym orzecznictwem.

Skarżąca podniosła, że pojemność magazynów na produkty pofermentacyjne jest niewystarczająca. Na gruncie art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu, zmienionego ustawą z dnia 13 lipca 2023r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu, inwestor ma obowiązek powiększenia magazynów na produkty pofermentacyjne do wielkości, która zabezpiecza magazynowanie produktów pofermentacyjnych przez okres 6 miesięcy.

Inwestycja narusza przepis art. 19 ust. 1-5 ustawy z dnia 13 lipca 2023r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu, gdyż w obowiązującym Studium gminy B. lokalizacja biogazowni jest niemożliwa w miejscu wskazanym przez inwestora.

Projekt decyzji, zmieniony w związku z występowaniem złóż węgla brunatnego, został przesłany do marszałka województwa, który zaakceptował go milcząco. Jednak w ocenie skarżącej zmieniony projekt powinien być ponownie przesłany do tego organu. Zdaniem skarżącej został naruszony przepis art. 158 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 3 pkt 13 lit. a), art. 81 ust. 1 i ust. 3, a także art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

W ocenie skarżące decyzja została bez poszanowania dla strefy ochronnej gazociągu. Według pomiarów skarżącej dokonanych w oparciu o mapę w skali 1:1000 miejsce wskazane na mapie jako 65m w rzeczywistości wynosi 55m. Zatem już garaż jest usytuowany z naruszeniem zakazu zabudowy w pasie ochronnym gazociągu.

Dla tego samego obszaru wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, hali udojowej, rozbudowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowie naziemnego pojemnika na gnojowice o pojemności 3.400mł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na zawiadomienie o terminie posiedzenia w sprawie skarżąca przesłała Odpowiedź na pismo z dnia 8 marca 2024 roku, w którym powtórzyła argumentację prezentowaną w skardze oraz ponownie przekazała materiały graficzne, które obrazują argumentację skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie. Strony nie żądały rozpoznania sprawy na rozprawie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492 ze zm.).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz.1634 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga okazała się uzasadniona, lecz zasadniczo z innych względów niż te wskazane w jej treści.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023, poz. 977 - dalej w skrócie "u.p.z.p.").

Wzorca kontroli legalności zaskarżonych decyzji nie stanowią przepisy ustawy z dnia 13 lipca 2023 roku o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. 2023r., poz. 1597).

Zgodnie z prezentatą Urzędu Gminy w B. wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął do organu w dniu 22 maja 2023 roku, a decyzja Wójta Gminny B. została wydana w dniu 28 września 2023 roku.

Ustawa o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, z wyjątkiem jej art. 14, który obowiązuje od 1 stycznia 2024 roku, weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. z dniem 11 września 2023 roku, a więc w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy.

Dostrzegać jednak należy, że zgodnie z art. 26 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych "Do postępowań o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy, a przepisy ustawy zmienianej w art. 13, tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 i 1506), stosuje się w brzmieniu dotychczasowym".

Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium prawidłowo wyjaśniło, że wzorcem dopuszczalności realizacji zabudowy o cechach i parametrach wskazanych przez inwestora nie stanowią i nie mogą stanowić postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. .

Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 5 u.p.z.p.). Ustalenia studium określają politykę przestrzenną gminy i są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 14 ust. 1 i ust. 4 u.p.z.p).

Przypomnieć należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma ona wstępny i ogólny charakter - nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej (wyrok NSA z 24.04.2012 r., II OSK 229/11, LEX nr 1216331; wyrok WSA w Poznaniu z 16.05.2018 r., IV SA/Po 214/18, LEX nr 2492991).

O wadliwości prawnej zaskarżonych decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla biogazowni rolniczej (obiektu przemysłowego) nie świadczy argumentacja wskazująca, iż dla tego samego terenu, według skarżącej, została wydana już wcześniej decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego, hali udojowej, rozbudowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowie naziemnego pojemnika na gnojowice o pojemności 3.400mł.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. "W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości".

Powołana regulacja prawna dopuszcza w sposób wyraźny możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego samego terenu zarówno kilku wnioskodawcom, jak również jednemu wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem lub też uzyskał już wcześniej ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla tego terenu. Niemniej jednak warunkiem dopuszczalności wystąpienia z więcej niż jednym wnioskiem przez tego samego wnioskodawcę odnośnie do tego samego terenu jest odmienność planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Istotną okolicznością umożliwiającą wydanie kilku decyzji temu samemu podmiotowi jest więc to, aby wnioski dotyczyły innych inwestycji na tym samym terenie. Zarówno teren jak i zamierzenie należy przy tym oceniać funkcjonalnie a nie stricte literalnie (wyrok WSA w Warszawie z 22.03.2022 r., VII SA/Wa 1756/21, LEX nr 3354635, wyrok WSA w Łodzi z 27.01.2022 r., II SA/Łd 771/21, LEX nr 3306770).

Podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy dla danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym że nie tych samych inwestycji (wyrok NSA z 10.12.2008 r., II OSK 1566/07, LEX nr 529537).

Kwestia ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, czy części działek ewidencyjnych, budziła wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wskazując na wyrok NSA z dnia 03.08.2021 o sygn. akt II OSK 1351/21 skarżąca trafnie zauważa, że objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np. normatywnych (część działki objęta ustaleniami planu miejscowego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw).

Jednak stanowisko, że zaskarżona decyzja jest "sprzeczna z obowiązującym orzecznictwem" jest fałszywe.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należy przyjmować, że stan objęcia części działki ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyczerpuje wszystkich sytuacji, w których możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej.

Wskazywany przez skarżącą przypadek był praprzyczyną przyjęcia wykładni, że na gruncie art. 52 ust. 2 pkt 1a u.p.z.p. możliwe jest objęcie wnioskiem jedynie części działki ewidencyjnej. Rozumienie "terenu" jako obszaru obejmującego jedynie całość wyodrębnionych geodezyjnie działek ewidencyjnych, mogłoby bowiem naruszać konstytucyjnie chronione wartości, a w szczególności art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

W konsekwencji przyjmuje się, że w pewnych szczególnych sytuacjach, związanych z indywidualnymi uwarunkowaniami stanu faktycznego, dopuszczalne jest uznanie, że "teren inwestycji" stanowi jedynie część działki lub części kilku działek, znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycję (wyrok WSA w Łodzi z 13.06.2017 r., II SA/Łd 215/17, LEX nr 2313992).

Przy ustalaniu warunków dla "terenu" obejmującego kilka działek lub jedynie określoną część działki istotne jest natomiast to, by "teren" objęty wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nadawał się do jednoznacznego wyodrębnienia i przedstawienia na załączniku graficznym do decyzji.

W świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalne jest więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 roku, II OSK 1634/16).

Przypomnieć zatem należy, że na działka ewidencyjny numer [...] (powierzchnia 3,22ha) oraz numer [...] (powierzchnia 1,5ha) istnieje zabudowa zagrodowa (budynek mieszkalny oraz budynki i obiekty prowadzonego gospodarstwa rolnego). Natomiast wniosek o wydanej decyzji o warunkach zabudowy dotyczy nowej inwestycji o charakterze przedsięwzięcia przemysłowego (instalacji OZE, biogazowni rolniczej), która ma funkcjonować w sąsiedztwie prowadzonego gospodarstwa rolnego.

Niewątpliwe dopuszczalne prawnie jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do działki ewidencyjnej, która jest już częściowo zabudowana.

Dostrzegać zatem należy, że w sytuacji gdy teren dla którego uprzednio wydano już decyzję udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę, ma być objęty nową decyzją ustalającą warunki zabudowy, ustalenia zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę, powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu kolejnej decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z 15.03.2017 r., II OSK 2676/15, LEX nr 2305636).

Gdy obszar działki ewidencyjnej jest stosunkowo duży, a sama inwestycja, która nie musi spełniać warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ma zostać zlokalizowana na terenie działki, który można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, to brak jest przeszkód do wskazania przez inwestora terenu inwestycji. Tego typu działanie nie będzie bowiem skutkowało przełamaniem zasady dobrego sąsiedztwa i nie może być postrzegane w kategoriach naruszenia ładu przestrzennego (wyrok WSA w Poznaniu z 18.04.2024 r., II SA/Po 800/23, LEX nr 3714880).

Ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2023 roku (nr [...]), którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i umorzono postępowania administracyjnej, jest niedopuszczalna w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, bo nie mieści się w materialnoprawnych granicach rozstrzygnięcia o ustaleniu warunków zabudowy.

Skarżąca błędnie przyjmuje, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla spornej biogazowni został złożony przed ostatecznym zakończeniem postępowania w sprawie administracyjnej rozstrzygniętej w pierwszej instancji decyzją Wójta Gminy B. z dnia 28 czerwca 2022 roku (znak: [...]), czyli w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 499kW wraz z infrastrukturą, niezbędna do prawidłowego funkcjonowania, o łącznej powierzchni zabudowy do 3.867m˛, budowę płyty fundamentowej pod 11 silosów paszowych o powierzchni zabudowy do 300m˛, realizowanych w istniejącym gospodarstwie chowu bydła mlecznego na działce nr ew. [...] i 34, gmina B. , obręb P., powiat k. , i określenia warunków oraz wymagań dotyczących planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie treścią art. 16 ust. 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne.

Dostrzegać zatem należy, że powołana powyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (nr [...]) została wydana w dniu 31 marca 2023 roku na skutek odwołań wniesionych od wskazanej powyżej decyzji Wójta Gminy B. z dnia 28 czerwca 2022 roku (znak: [...]).

Od decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzji ostatecznej, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego.

Na skutek postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 388/23 o odrzuceniu skargi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (nr [...]) stała się prawomocna.

Skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 22 maja 2023 roku, czyli już po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co miało miejsce w dniu 31 marca 2023 roku, to brak jest podstaw do formułowania stanowiska, że postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte bez poszanowania dla stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2014 roku o sygn. akt II SA/Op 10/14, w którym zaprezentowano ocenę, że brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, bo wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być złożony dopiero od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna.

Dostrzegać również należy, że powołane w skardze orzeczenie sądu administracyjnego odnosi się do braku w obrocie prawnym "ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań", a nie decyzji, która w istocie stwierdza, że dane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), w brzmieniu dotychczasowym, tj. przed zmianą wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1724).

Sąd nie ujawnił podstaw do tego, aby kwestionować stanowisko organów, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest przedsięwzięciem, które należy kwalifikować do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W aktach sprawy znajduje się zarówno część opisowa wniosku, jak i graficzne przedstawienie zamierzenia inwestycyjnego wraz zagospodarowaniem terenu planowanej inwestycji. Opis zamierzenia inwestycyjnego jest wyczerpujący z punktu widzenia potrzeb określonych koniecznością jego kwalifikacji materialnoprawnej.

Planowane, opisane we wniosku, zadeklarowane przez inwestora wiążąco dla organów, zagospodarowanie terenu obejmuje budowę instalacji OZE, biogazowni rolniczej o mocy 499kW, na terenie o powierzchni 22.685 m˛ (wyodrębniony z część działek nr [...] i nr [...] i przedstawiony na załączniku graficznym) o zadeklarowanych we wniosku oraz pismach korygujących następujących parametrach:

- powierzchnia zabudowy od 2.500 m˛ do 3.865m˛,

- powierzchnia biologicznie czynna (skorygowana) od 14.387m˛ do 16.252m˛,

- powierzchnia podlegająca przekształceniu od 600m˛ do 1.100m˛.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że sporna biogazownia rolnicza ma być zlokalizowana na terenie [...].

Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Z kolei przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Wyjaśnić należy, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Innymi słowy, owo żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. W takim wypadku zakres żądania strony, identyfikuje sprawę administracyjną, w tym przedmiot postępowania administracyjnego, co wynika przede wszystkim z podstawy faktycznej żądania opisanego w podaniu strony. Organ administracji publicznej wiążą granice danej sprawy, które wynikają z okoliczności faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę (wyrok WSA w Poznaniu z 10.03.2022 r., IV SA/Po 673/21, LEX nr 3327148 oraz powołane tam orzecznictwo).

Wskazana we wniosku maksymalna powierzchnia zabudowy (3.865m˛) wraz z maksymalną powierzchnią planowaną do przekształcenia (1.100m˛) łącznie daje wynik 4.965m˛ i wiąże organy w sprawie o wydanie warunków zabudowy.

W tym stanie rzeczy brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska, że przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było zamierzenie inwestycyjne o powierzchni zabudowy równej lub większej 0,5ha.

Takiej oceny nie podważa ani argumentacja skargi zbudowana na gruncie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich sytuowanie, ani argumentacja wskazując na brak wliczenia do powierzchni zabudowy istniejącego (1.400mł) oraz projektowanego (3.400mł) zbiornika na gnojowicę.

Brak jest podstaw do tego, aby powierzchnię gruntu jaką będzie zajmować planowana do wybudowania biogazownia z uwagi na wymagania przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich sytuowanie identyfikować/utożsamiać z powierzchnią zabudowy w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Dostrzegać również należy, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.), mają obowiązek zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z wymaganiami ochrony środowiska.

Istniejący zbiornik na gnojowicę o pow. 1.400mł nie stanowi części składowej planowanej biogazowni, lecz jest elementem infrastruktury prowadzonego gospodarstwa rolnego, jest jednym z obiektów funkcjonujących na potrzeby prowadzonej hodowli była mlecznego.

Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest natomiast fakt, że projektowany zbiornik na gnojowicę o pow. 3.400mł objęty jest decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą budowy budynku inwentarskiego – hali udojowej, rozbudowy budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowy naziemnego zbiornika na gnojowicę (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2024 roku o sygn. akt IV SA/Po 156/24).

Kwestionowane niniejszą skargą rozstrzygnięcie uzyskało wymagane uzgodnienia w zakresie dotyczącym złoża węgla brunatnego i melioracji oraz uwzględnia opinię dotycząca gazociągu. Sąd nie dopatrzył się tutaj żadnych wad zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wskazała, że w treści postanowień decyzji organu I instancji odnośnie warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego znajdują się braki oraz matematyczne niespójności.

Przeprowadzona przez Sądu analiza treści tej decyzji potwierdziła, że parametry ustalone dla budynku dozowania substratu stałego są niepełne (pkt 3 ppkt 2 decyzji organu I instancji). Nie została ustalona długości oraz powierzchnia tego budynku.

Analiza dalszych postanowień decyzji dotyczących warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego doprowadziła Sąd do przekonania, że podnoszony przez skarżącą brak spójności matematycznej dotyczy minimalnych i maksymalnych parametrów powierzchni poszczególnych obiektów z ustalonymi dla tych obiektów minimalnymi i maksymalnymi parametrami: średnicy, długości oraz szerokości.

W przypadku okrągłych zbiorników fermentacyjnych (pkt 3 ppkt 3 decyzji) ustalona została ich średnica "od 8m do 15m". Zgodnie z matematycznym wzorem dla powierzchni koła obiekt o wskazanej średnicy będzie miał powierzchnię od 50,27m do 176,7m˛. W decyzji dla tych zbiorników ustalony został parametr powierzchni "od 90m˛ do 145m˛".

Analogiczna sytuacja zachodzi w odniesieniu do okrągłych zbiorników magazynowych płynu pofermentacyjnego, kontenera technicznego, kogeneratora itd.

Przy ustalonym parametrze średnicy od 18m do 38m dla okrągłych zbiorników magazynowych płynu pofermentacyjnego (pkt 3 ppkt 5 decyzji) matematyczna powierzchnia wynosi od 254,47m˛ do 1.134,1m˛. W decyzji organu I instancji dla tych zbiorników ustalono natomiast parametr powierzchni "od 300m˛ do 530m˛".

Matematyczna powierzchnia kontenera technicznego (pkt 3 ppkt 6 decyzji) przy ustalonej jego długości (od 5m do 15m) oraz szerokości (od 2m do 5m) wynosi od 10m˛ do 75m˛. Z decyzji wynika natomiast, że ustalona powierzchnia tego obiektu ma wynosić od 15m˛ do 30m˛.

Matematyczna powierzchnia kogeneratora (pkt 3 ppkt 8 decyzji) przy ustalonych parametrach długości (od 6m do 15m) oraz szerokości (od 2m do 5m) wnosi od 12m˛ do 75m˛. Z decyzji wynika natomiast, że ustalona powierzchnia tego obiektu ma wynosić od 15m˛ do 36m˛.

W ocenie Sądu podnoszone przez skarżącą braki i matematyczne niespójności należy rozpoznać jako okoliczności nieistotne dla legalności zaskarżonej decyzji.

Każdy z obiektów wchodzących w składa projektowanej biogazowi musi spełniać łącznie wszystkie szczegółowe parametry ustalone dla niego decyzją o warunkach zabudowy. Tym samym niemożliwe jest pobudowanie obiektu o parametrach matematycznych, ale bez poszanowania dla choćby jednego ze szczegółowych parametrów ustalonych w treści decyzji.

Brak ustalenia parametru powierzchni i długości dla budynku dozowania substratu stałego również uznać należy za nieistotny. Ostateczna wielkość tego budynku będzie wypadkową wielkości pozostałych obiektów w ten sposób, że końcowa powierzchnia budynku dozowania substratu stałego nie może być niezgodna z ogólną powierzchnią zabudowy dla całej biogazowi, która wynosi od 2.500 m˛ do 3.865m˛.

Z tych względów podnoszone przez skarżącą braki w zakresie ustaleń szczegółowych dla jednego z obiektów biogazowi oraz niespójności matematyczne nie tworzą istotnych niepewności co do parametrów całego planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Jednak analiza treści decyzji Wójta Gminy B. doprowadziła Sąd do przekonania, że organ odwoławczy nie dostrzegł istotnej wadliwości tej decyzji zawartej w treści warunków i wymagań dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi.

W pkt 4 ppkt 9 decyzji organu I instancji wskazano, że "Działka o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 3,22ha stanowi: grunty rolne zabudowane klasy Br-PsIV o powierzchni 0,75ha, Br-RIVa o powierzchni 0,27ha, Br-RIVb o powierzchni 0,09ha, grunty orne RIVa o powierzchni 0,14ha, grunty orne Riva o powierzchni 1,14ha , grunt orne RV o powierzchni 0,81ha, pastwiska PsIV o powierzchni 0,02ha. Działka o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni 1,50ha stanowi: grunty rolne zabudowane klasy Br-RIVa o powierzchni 0,40ha, Br-RIVb o powierzchni 0,02ha, grunty orne RIVa o powierzchni 0,16ha, grunty orne Ivb o powierzchni 0,12ha, grunty orne RV o powierzchni 0,80ha".

Wójt Gminy B. , zgodnie z przepisami art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., w oparciu o ustawowo powierzoną mu kompetencję, wyjaśnił oraz stwierdził, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych rolniczo, gdyż "Teren nie wymaga uzyskania zgodny ministra do spraw rolnictwa na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (w procedurze sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) lub uzyskania odstępstwa – zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2022, poz. 2409)".

Jednak w ostatnim zdaniu pkt 4 ppkt 9 decyzji organu I instancji zawarte zostało rozstrzygnięcie/postanowienie, że "W związku z tym, nie jest wymagane uzyskanie przez inwestora decyzji Starosty zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej przeznaczonych pod zamierzenie inwestycyjne gruntów rolnych przedmiotowej działki", które bez żadnych wątpliwości sformułowano z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.).

Przypomnieć zatem należy, że materialnoprawne warunki dla wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych określa art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 z późn. zm.). Organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest między innymi starosta (art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych kontrolę stosowania przepisów wskazanej ustawy sprawują Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, Minister właściwy do spraw środowiska, marszałkowie województw oraz podmioty wymienione w art. 5 oraz art. 15 ust. 5 i art. 16 ust. 5 tej ustawy.

Z uwagi na powyższe Wójt Gminy B. nie miał kompetencji do tego, aby w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygać kwestię konieczności uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, czyli wypowiadać się w kwestii, która należy do właściwości innego organu administracji publicznej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu w wysokości 500 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ II instancji uwzględni wskazania i oceny prawne zawarte w uzasadnieniu tego wyroku i usunie z treści rozstrzygnięcia postanowienia podjęte z naruszeniem przepisów o właściwości organów administracji publicznej.