Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1281/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono swą niewłaściwość i przekazano sprawę do rozpoznania WSA w Warszawie
Powołane przepisy: article: art.  59 par 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 czerwca 2024 r., nr BP.702.2519.2023.E.2370.BKOE.4070 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 10 czerwca 2024 r. wydaną w wyniku rozpoznania wniosku S. N. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonego przez skarżącego od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organ ten utrzymał w mocy decyzję własną nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 złotych. W decyzji znalazło się pouczenie, że przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 28 czerwca 2024 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a." właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości.

Odstępstwo od tej zasady dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 788), gdzie w § 1 rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728 i 731), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r., poz. 785 ze zm.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na skarżącego karę administracyjną. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13 k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 131 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2539), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm.).

Jak wynika z treści kwestionowanej decyzji dotyczy ona wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej określonej w powołanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. W związku z tym w niniejszej sprawie stosuje się ogólny przepis art. 13 § 2 p.p.s.a. dotyczący właściwości miejscowej, a nie ww. rozporządzenie Prezydenta.

Zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie. W konsekwencji sądem właściwym do rozpoznania wniesionej przez stronę skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Na marginesie wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.