Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 470/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-10-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i § 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

1 Postanowienie Dnia 14 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2006 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie uznania przez wierzyciela zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za bezzasadne - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Marszałka Województwa, działającego jako wierzyciel w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, z dnia [...] lutego 2008 roku, nr [...] w sprawie nieuwzględnienia zarzutu dotyczącego wszczętego w dniu 23 stycznia 2008 roku postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej za lata 2004-2005.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się zobowiązana H. O. i w dniu 19 czerwca 2008 roku zaskarżyła je Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Poza zarzutami natury merytorycznej skarżąca złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Jeżeli na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ( postanowienie NSA

z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004, niepubl.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę zobowiązanej na wydane w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229 poz. 1954 ze zm., zwana dalej u.p.e.a.) postanowienie wierzyciela, odmawiające uwzględnienia zarzutów, nie jest uprawniony do wstrzymania tego aktu. Jak wskazano powyżej warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest jego zdatność do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym (postanowienie NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z 25 kwietnia 1996 r., - II SA/Gd 179/96 niepubl.). Konsekwentnie, postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutu nie podlega wykonaniu i nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania – P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz do art. 35, Elektroniczny System Informacji Prawnej Lex Polonica Maxima CD, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2003. Postanowienie takie nie nakłada na stronę żadnych nowych obowiązków, poza tymi które wynikają z aktu będącego podstawą postępowania egzekucyjnego. Postanowienie wierzyciela zawierające stanowisko w przedmiocie wniesionego przez zobowiązanego zarzutu, którego podstawę stanowił art. 33 pkt 6 u.p.e.a., nie stanowi źródła żadnego obowiązku, którego wykonanie mogłoby zrodzić szkodę lub trudne do odwrócenia następstwa. Nie jest również wiążące dla organu egzekucyjnego. Ma ono na celu wyłącznie poinformowania organu egzekucyjnego oraz zobowiązanego, jak wniesione zarzuty ocenił wierzyciel. Uwzględniając wyłożone kwestie trzeba stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie nie może spowodować okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., co oznacza, iż brak jest podstaw do wstrzymania jego wykonania.

Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.