Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 955/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 63a par. 1; art. 122; art. 187
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz rozłożenia na raty ww. zaległości podatkowej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. R. J. (dalej: Skarżący) wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o umorzenie zaległości podatkowych w wysokości 38 000 zł, ewentualnie o rozłożenie zaległości na raty po 200 zł i umorzenie naliczonych odsetek za zwłokę. W uzasadnieniu wniosku powołał się na swoją ciężką sytuację materialną. Wskazał, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i córką, mieszkają z rodzicami w jednym domu, jest on bezrobotny, korzysta z ubezpieczenia zdrowotnego poprzez zakład pracy małżonki, córka jest uczennicą na utrzymaniu rodziców, żona pracuje z wynagrodzeniem 1.566,34 zł netto, ponadto prowadzi działalność gospodarczą, z której osiągała w 2015 r. dochód średnio miesięcznie 553,47 zł. Skarżący podał, że miesięczne koszty utrzymania wynoszą 1193,20 zł, spłaca też raty kredytów i pożyczek w łącznej wysokości 2.153,09 zł, w spłacie których pomagają rodzice. Do podania Skarżący dołączył zaświadczenie o dochodach, wydruk z banku o wpływie wynagrodzenia, zestawienie dochodów za lata 2014-2015, wydruki bankowe polecenia przelewu (opłaty za media, ubezpieczenie, tv, telefon), kopie umowy kredytowej i pożyczki, oświadczenie rodziców o pomocy finansowej.

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za oraz rozłożenia na raty ww. zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. , nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ustalił, że Skarżący od dnia [...] listopada 2012 r. prowadzi działalność gospodarczą, którą zawiesił w dniu [...] listopada 2014 r., w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia na straganach i targowiskach. Wskazał, że zaległość będąca przedmiotem postępowania dotyczy opodatkowania dochodu z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, nie jest związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym organ stwierdził, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom.

Następnie organ zauważył, że określona w powołanym przepisie ulga może być stosowana tylko w sytuacjach wyjątkowych. Przyznanie ulgi jest uwarunkowane spełnieniem jednej z przesłanek -ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Organ zakwestionował podawane przez Skarżącego okoliczności w zakresie twierdzenia, że jest on bezrobotny, wskazując, że nie potwierdzają tego bazy danych np. SERCE, CEiDG, gdyż wynika z nich, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Organ zauważył, że Skarżący podał, iż jedynym majątkiem jaki posiada jest samochód o wartości 2 000 zł. Tymczasem z baz danych urzędu wynika, iż nabył on następujące samochody osobowe: w dniu [...].03.2012 r. – C. , w dniu [...].07.2012 r. – T., sprzedana [...].12.2014 r. za kwotę 24 500 zł; w dniu [...].01.2015 r. – P., sprzedany [...].07.2015 r. za kwotę 7 500 zł, w dniu [...].01.2015 r. – C., sprzedany [...].12.2015 r. za kwotę 13 600 zł, w dniu 9.09.2015 r. – O., w dniu [...].01.2016 r. – A., sprzedany [...].02.2016 r. za kwotę 3 000 zł.

Organ uznał, że sytuacja finansowa Skarżącego nie upoważnia do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie występuje ważny interes podatnika lub interes publiczny. Zdaniem organu, przeznaczenie posiadanych środków pieniężnych w pierwszej kolejności na cele inne niż uregulowanie zobowiązań podatkowych, w sytuacji braku zagrożenia egzystencji, nie stanowi przesłanki pozytywnej do uznania, że występuje ważny interes podatnika, a tym samym do udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. Organ zauważył, że powstanie zaległości związane było z uchybieniem przepisom prawa podatkowego, a nie z nieprzewidzianymi wypadkami losowymi. Nie wystąpiły również żadne nadzwyczajne zdarzenia czy też nieprzewidywalne przypadki losowe, z powodu których nagle pogorszyły się warunki bytowe. Organ stwierdził, że bycie bezrobotnym i osobą niemajętną stanowi okoliczność świadczącą o istnieniu przesłanek pozwalających na skorzystanie z ulgi polegającej na umorzeniu długu podatkowego. Jednakże, zdaniem organu taka sytuacja nie zachodzi w przypadku Skarżącego. Przeczą temu m. in. dokonywane zakupy i sprzedaż samochodów oraz wydatkowanie z kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości tylko ok. 50 tys. zł na remont domu w którym obecnie mieszka. Organ stwierdził, że wysokość zaległości podatkowej i niemożność uregulowania jej jednorazowo, samoistnie nie stanowi

o istnieniu ważnego interesu strony. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej

w B. wniosek o umorzenie przedmiotowych zaległości spowodowany jest jedynie interesem ekonomicznym, którego nie należy utożsamiać z przesłanką interesu podatnika.

Odnośnie wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty organ stwierdził, że decyzja o przyznaniu ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych winna być poprzedzona obiektywną, popartą faktami oceną możliwości płatniczych podatnika zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości. Organ podkreślił, że co do zasady, ulga podatkowa w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych winna zapewnić Skarbowi Państwa realny wpływ należności, w ustalonych

z podatnikiem terminach i wysokościach. Niewskazane jest jednakże ustalanie rat w wysokości niemożliwej do spłacenia lub, poprzez wydłużanie czasu spłaty, obciążanie podatnika dodatkowymi kosztami, co obliguje organ podatkowy do uwzględnienia realnych możliwości płatniczych podatnika. Organ wskazał, że proponowana przez Skarżącego wysokość raty (200 zł) spowoduje wydłużenie czasu spłaty do 20 lat i ponoszenie kosztów opłaty prolongacyjnej. Ponadto, wniosek

o ustalenie wysokości rat przez organ, w sytuacji podawania niepełnych danych

o wysokości dochodów i kosztach utrzymania nie może być uwzględniony.

Odnośnie przesłanki interesu publicznego organ stwierdził, że Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej i nie podaje, że obecna sytuacja powoduje zagrożenie dla jego egzystencji. Powyższe nie pozwala na uznanie, że zachodzi ona w niniejszej sprawie.

Nie godząc się z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B., Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając jej zmiany jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 67a § 1 pkt 2,3 , ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie mylne rozumowanie, że ma on zastosowanie wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, a przez to przyjęcie, że nie ziściły się u Skarżącego przesłanki do umorzenia, bądź rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego oraz umorzenia lub rozłożenia na raty naliczonych odsetek, co miało wpływ na wynik sprawy,

- art. 191, art. 187 § 1 o.p. poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz brak oceny na podstawie całościowego materiału w sprawie, czy Skarżącemu należy przyznać ulgę podatkową, która to ulga przy ocenie całości materiału dowodowego winna zostać przyznana, również nie przeprowadzenie przez organy podatkowe zarówno I, jak i II instancji należytej analizy pojęcia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego w kontekście zaprezentowanych przez skarżącego okoliczności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 120 i 121 § 1, 122 o.p. poprzez niewłaściwe ustalenia dotyczące stanu faktycznego na dzień wydania decyzji organu I instancji, a następnie poparcie tych ustaleń decyzją organu II instancji, a mianowicie sytuacji materialnej skarżącego,

z którą się wiąże m.in. zarzut ze strony organu podatkowego podawania niepełnych danych wysokości dochodów i kosztów utrzymania, co było powodem m.in. odrzucenie wniosku o udzielenie ulgi podatkowej oraz wniosku o ustalenie wysokości rat dotyczących zaległości podatkowych w tym odsetek oraz poprzez działania organu z narażeniem zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka niewątpliwie nie zachodzi.

W myśl przepisów art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości zaległość podatkową, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, natomiast w myśl przepisów art. 67a § l pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Określone w powołanych przepisach ulgi mogą być stosowane tylko w sytuacjach wyjątkowych. Przyznanie ulgi jest uwarunkowane nie tylko spełnieniem jednej z przesłanek - ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organy podatkowe podejmując rozstrzygnięcie uwzględniają również inne okoliczności związane zarówno z powstaniem zaległości, a które są np. niezależne od sposobu postępowania podatnika, jak i sam sposób postępowania podatnika i jego starania w zakresie uregulowania zaległości podatkowej. Przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego należą do kryteriów zobiektywizowanych, a ocena ich istnienia dokonywana jest w oparciu o sytuację materialno - finansową podatnika. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że o wystąpieniu ważnego interesu strony można mówić nie tylko wtedy, gdy podatnik z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków utracił możliwości zarobkowania lub utracił majątek. Ważny interes podatnika należy postrzegać szerzej, biorąc pod uwagę nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną, wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów oraz ponoszonych wydatków. Stwierdzenie istnienia którejkolwiek przesłanki jest warunkiem przejścia do decyzyjnej części postępowania, czyli w ramach uznania administracyjnego podjęcia decyzji o udzieleniu ulgi bądź odmowie jej udzielenia. Z akt sprawy wynika, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą od [...].11.2012 r., którą zawiesił [...].11.2014 r., w zakresie sprzedaży detalicznej wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia na straganach i targowiskach. Zaległość będąca przedmiotem postępowania dotyczy opodatkowania dochodu ze sprzedaży nieruchomości, nie związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym, w sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom. Organ podatkowy I instancji rozpatrzył niniejszą sprawę w oparciu o podane przez Skarżącego we wniosku informacje dotyczące sytuacji finansowo-materialnej oraz na podstawie elektronicznych baz danych urzędu: baza CZM o czynnościach majątkowych oraz Poltax. Skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i uczącą się córką. Na dochody gospodarstwa składają się dochody żony z wynagrodzenia za pracę w wysokości netto 1566,34 zł miesięcznie oraz z prowadzonej działalności gospodarczej (za 2015 r. łączny dochód 6641,64 zł). Skarżący podał, że jest bezrobotny, czego nie potwierdzają bazy danych np. SERCE, CEiDG - wynika z nich, że prowadzi działalność gospodarczą. Miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego (opłaty), wg przedstawionych dokumentów wynoszą ok. 1200 zł (internet 60 zł, energia elektryczna ok. 300 zł, telefon ok. 120 zł, abonament PTK Centertel ok. 120 zł, abonament Polsat Cyfrowy 115 zł, ubezpieczenie grupowe G. 460 zł, jednakże z wyciągu z Banku Spółdzielczego w B. wynika, iż jest to prowizja płacona przez G., wywóz śmieci 30 zł), Skarżący nie podał kwoty pozostałych wydatków np.: na wyżywienie, ubrania, środki czystości, leki. Skarżący wskazał, iż posiada zobowiązania z tytułu kredytów i pożyczek w wysokości 2 153,09 zł, w spłacie których pomagają rodzice (nie podał, czy w całości czy w części). Skarżący podał, iż jedynym majątkiem jaki posiada jest samochód o wartości 2 000 zł. Z baz danych urzędu CZM wynika jednak, iż nabył samochody osobowe:

- [...].03.2012 r. C.,

- [...].07.2012 r. T., sprzedana [...].12.2014 r. za kwotę 24 500 zł,

-[...].01.2015 r. P., sprzedany [...].07.2015 r. za kwotę 7 500 zł,

- [...].01.2015 r. C., sprzedany [...].12.2015 r. za kwotę 13 600 zł,

- [...].09.2015 r. O.,

- [...].01.2016 r. A., sprzedany [...].02.2016 r. za kwotę 3 000 zł.

Złożony przez Skarżącego wniosek dotyczy umorzenia zaległości podatkowych wynikających z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...].03.2016 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 38 000 zł z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu materiału dowodowego zasadnie stwierdził, że sytuacja finansowa Skarżącego, ustalona na podstawie akt sprawy, nie upoważnia do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpił ważny interes podatnika lub interes publiczny. Przeznaczenie posiadanych środków pieniężnych w pierwszej kolejności na cele inne niż uregulowanie zobowiązań podatkowych, w sytuacji braku zagrożenia egzystencji, nie stanowi przesłanki pozytywnej do uznania, że występuje ważny interes podatnika, a tym samym do udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej. Przede wszystkim należy zauważyć, że powstanie zaległości związane było z uchybieniem przepisom prawa podatkowego, a nie z nieprzewidzianymi wypadkami losowymi. W przypadku Skarżącego nie wystąpiły również żadne nadzwyczajne zdarzenia czy też nieprzewidywalne przypadki losowe, z powodu których nagle pogorszyły się warunki bytowe. Bycie bezrobotnym i osobą niemajętną stanowi okoliczność świadczącą o istnieniu przesłanek pozwalających na skorzystanie z ulgi polegającej na umorzeniu długu podatkowego. Jednakże, w przypadku Skarżącego okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Przeczą temu m. in. dokonywane przez Skarżącego zakupy i sprzedaż samochodów oraz wydatkowanie z kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości tylko ok. 50 tyś. zł na remont domu w którym mieszka. Wysokość zaległości podatkowej i niemożność uregulowania jej jednorazowo, samoistnie nie stanowi o istnieniu ważnego interesu strony. W ocenie Sądu zatem, wniosek o umorzenie przedmiotowych zaległości, czyli uwolnienie Skarżącego od długów, spowodowany jest jedynie interesem ekonomicznym, którego nie należy utożsamiać z przesłanką interesu podatnika. Gospodarowanie własnym majątkiem - pomnażanie go lub utrata w wyniku złych inwestycji, jest wyłączną decyzją właściciela. Wydatkowanie posiadanych środków, pomimo wiedzy o skutkach podatkowych tego faktu i w konsekwencji brak środków obecnie nie może być traktowane na równi z sytuacją nadzwyczajną, powstałą wskutek nieprzewidzianych, losowych zdarzeń. Kłopoty finansowe spotykają wielu podatników, co nie przesądza o zwolnieniu ich z zobowiązań wobec Budżetu. Umorzenie zaległości podatkowej jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania może być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Umorzenie przedmiotowych zaległości byłoby równoznaczne z przerzuceniem ekonomicznych skutków działania Skarżącego na pozostałych podatników. Dodatkowo należy wskazać, że Skarżący złożył wniosek o umorzenie zaległości, niezwłocznie po otrzymaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego - decyzja została wydana [...] marca 2016 r. natomiast wniosek wpłynął do urzędu [...].03.2016 r. Świadczy to o tym, że po otrzymaniu decyzji o wysokości zobowiązania umorzenie uznał za sposób rozwiązania swoich problemów finansowych. Decyzja o przyznaniu ulgi w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych winna być poprzedzona obiektywną, popartą faktami oceną możliwości płatniczych podatnika zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości. Należy podkreślić, że co do zasady, ulga podatkowa w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych winna zapewnić Skarbowi Państwa realny wpływ należności, w ustalonych w porozumieniu z podatnikiem terminach i wysokościach. Niewskazane jest jednakże ustalanie rat w wysokości niemożliwej do spłacenia lub, poprzez wydłużanie czasu spłaty, obciążanie podatnika dodatkowymi kosztami, co obliguje organ podatkowy do uwzględnienia realnych możliwości płatniczych podatnika. Proponowana przez Skarżącego wysokość raty (200 zł) spowoduje wydłużenie czasu spłaty do 20 lat i ponoszenie kosztów opłaty prolongacyjnej. Zawarty w odwołaniu wniosek o ustalenie wysokości rat przez organ, w sytuacji podawania niepełnych danych o wysokości dochodów i kosztach utrzymania nie mógł być uwzględniony. Jak wyżej wykazano Skarżący prowadzi działalność gospodarczą (obecnie zawieszoną), osiąga przychody z tytułu sprzedaży samochodów, jednakże nie jest możliwe określenie dochodów z tych tytułów, a tym samym określenie realnej wysokości raty. Porównanie wysokości deklarowanych dochodów i ponoszonych wydatków w rodzinie Skarżącego prowadzi do wniosku, iż Skarżący nie jest w stanie płacić rat nawet w proponowanej przez Skarżącego wysokości 200 zł. Ustalenie przez organy podatkowe kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia relacji w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Podstawowym obowiązkiem wszystkich obywateli, określonym w konstytucji, jest płacenie podatków. Zwolnienie z tego obowiązku może nastąpić tylko w sytuacjach szczególnych, wyjątkowych. Uprawnione do tego organy podatkowe muszą mieć na względzie zarówno dobro wszystkich obywateli, czyli szeroko rozumiany interes publiczny jak i interes podatnika czyli jednostki. Należy zaznaczyć, iż umorzenie zobowiązania podatkowego należy traktować jako pomoc podatnikom dopuszczoną przez prawodawcę po to, by poprzez stosowanie zasady powszechności opodatkowania i egzekwowanie podatku, nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego. Państwo, poprzez stosowanie ulg podatkowych, dąży do ochrony podatników, a nie do zwalniania ich z zapłaty należności wobec Skarbu Państwa. Trudna sytuacja finansowa podatnika w chwili obecnej nie może stanowić jedynej przesłanki do udzielenia ulg podatkowych. Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej, nie podaje, że obecna sytuacja powoduje zagrożenie egzystencji. Powyższe nie pozwala na uznanie, iż występuje w sprawie przesłanka interesu publicznego. W ocenie Sądu w toku postępowania podatkowego zebrano dokumenty odzwierciedlające rzeczywisty stan faktyczny sprawy, a jego ocena została przeprowadzona w zgodzie z zasadami prawa i logiki, uwzględnia też przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych, w szczególności w postaci umorzenia zaległości podatkowych i mieści się w ramach przyznanego organom podatkowym uznania administracyjnego. Wynik powyższej oceny, mimo iż niezgodny z oczekiwaniami strony nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Zarzut celowego działania organów w celu naliczenia bardzo wysokich odsetek, poprzez późne poinformowanie Skarżącego o obowiązku podatkowym (po prawie 3 latach) jest także bezzasadny. Przede wszystkim należy zauważyć, że obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości powstaje z mocy prawa i to podatnik ma obowiązek wyliczyć wysokość zobowiązania i zapłacić je w określonym ustawami terminie. Organ podatkowy ma 5 lat na weryfikację rozliczenia zobowiązania. Fakt, że dokonał weryfikacji po 3 latach, a nie np. w ciągu roku od sprzedaży nie świadczy o naruszeniu jakichkolwiek przepisów. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 67 a § l pkt 2 i 3, art. 120 i 121 § l, 122 oraz art. 187 § l i art. 191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.