Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1726/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3a, art. 225, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2024 r. sprawy ze skargi W. B. i R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 20 października 2023 r., nr SKO.F/41.4/1051/2023/17882 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić kwotę 317 (słownie: trzysta siedemnaście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi; 3) zwrócić kwotę 10 (słownie: dziesięć) złotych uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie wydruków skargi i załącznika skargi dla uczestników postępowania, którzy nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 20 października 2023 r., nr SKO.F/41.4/1051/2023/17882 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 26 czerwca 2023 r., nr ewid. [...] ustalającą dla J. B., J. M., skarżącej R. B. i skarżącego W. B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2019 r.

Skarga na tę decyzję organu odwoławczego została wniesiona przez pełnomocnika skarżących w formie dokumentu elektronicznego. Od skargi tej uiszczono wpis w kwocie 317 zł.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2024 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie kwoty 10 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie wydruków skargi i załączonego do tej skargi oświadczenia dotyczącego samoistnego posiadania nieruchomości, a to celem doręczenia tych dokumentów uczestnikom postępowania (J. B. i J. M.), którzy nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.

W wezwaniu tym wskazano na konieczność jego wykonania w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zostało ono skierowane na adres ePUAP pełnomocnika skarżących.

Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki utworzono w dniu 21 maja 2024 r., a powtórne – w dniu 29 maja 2024 r.

Termin doręczenia przesyłki upływał z dniem 4 czerwca 2024 r.

W dniu 5 czerwca 2024 r. przesyłka ta została uznana za doręczoną w powyższym terminie z uwagi na brak jej odbioru przed jego upływem.

Oczekiwaną opłatę kancelaryjną uiszczono w dniu 19 czerwca 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania w terminie powyższego wezwania.

Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od odnotowania, że zgodnie z art. 12b § 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny w celu doręczania pism w postępowaniu przekształca postać otrzymanych od stron pism w przypadku otrzymanego pisma w formie dokumentu elektronicznego, przez sporządzenie uwierzytelnionego wydruku, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jeżeli strona nie stosuje środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism.

Art. 235a p.p.s.a. wskazuje na powinność pobrania opłaty kancelaryjnej za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism.

Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3a p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, podlega odrzuceniu przez sąd.

Z powyższych unormowań wynika, że wezwanie do uiszczenia omawianej opłaty należy wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Kluczowe znaczenie ma zatem to, kiedy wezwanie takie zostało doręczone.

Stosownie natomiast do art. 74a § 3 p.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu (pkt 1); pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (pkt 2).

Zawiadomienie, o którym mowa w § 3, może być automatycznie tworzone i przesyłane przez system teleinformatyczny sądu, a odbioru tego zawiadomienia nie potwierdza się (art. 74a § 4 p.p.s.a.).

Datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2 (art. 74a § 5 p.p.s.a.).

W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 74a § 6 p.p.s.a.).

Do powtórnego zawiadomienia stosuje się przepisy § 3 i 4 (art. 74a § 7 p.p.s.a.).

W przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 74a § 8 p.p.s.a.).

W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone sąd umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego w systemie teleinformatycznym sądu przez okres co najmniej trzech miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 3 i 6 (art. 74a § 9 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że doręczenie pełnomocnikowi skarżących wezwania do uiszczenia opłaty nastąpiło w sposób określony w przywołanej regulacji. Ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (następnie: "UPD") tej przesyłki wynika wszak, że adresat dwukrotnie był zawiadamiany o możliwości jej odbioru, przy czym po raz pierwszy miało to miejsce w dniu 21 maja 2024 r. a ponownie – w dniu 29 maja 2024 r. W dokumencie tym wskazano również, że

termin doręczenia tej przesyłki upływał z dniem 4 czerwca 2024 r., a w dniu 5 czerwca 2024 r. została uznana za doręczoną.

Jest przy tym oczywiste, że stwierdzenie zaistnienia skutku doręczenia przesyłki może nastąpić dopiero po zaistnieniu tego skutku, a zatem co najmniej w dniu następującym po dniu, w którym skutek ten nastąpił. Oznacza to, że skutek doręczenia przesyłki następuje w czasie, który w UPD jest oznaczony jako "Termin doręczenia", a nie jako "Data uznania dokumentu za doręczony". Drugie z tych sformułowań należy bowiem rozumieć nie jako datę, w której dokument został doręczony, lecz jako datę, w której możliwe stało się uznanie, że do doręczenia tego doszło w określonym czasie. Samo doręczenie musi przecież nastąpić wcześniej.

Takie rozumowanie potwierdza również brzmienie art. 74a § 8 p.p.s.a. W przepisie tym wskazano bowiem, że doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni. Jednocześnie zastrzeżono jednak, że termin ten należy liczyć już od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia.

Uwzględnienie powyższego prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanym przypadku do doręczenia pełnomocnikowi skarżących wezwania do uiszczenia opłaty doszło w dniu 4 czerwca 2024 r. W konsekwencji ostatnim dniem terminu do wykonania wezwania był wtorek 11 czerwca 2024 r. Tymczasem opłata została uiszczona dopiero w dniu 19 czerwca 2024 r.

Wobec powyższego skargę należało odrzucić stosownie do wyżej powołanego art. 220 § 3a p.p.s.a.

To z kolei skutkowało koniecznością zwrotu uiszczonego wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż w myśl tego przepisu sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Natomiast o zwrocie opłaty kancelaryjnej orzeczono zgodnie z art. 225 p.p.s.a., który stanowi, że opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Jest bowiem oczywiste, że odrzucenie skargi z powodu spóźnionego uiszczenia opłaty przesądza o konieczności uznania, że opłata ta nie jest już należna.

Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.