Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 6109/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 148 § 1, art. 149 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2032/20 w sprawie ze skargi W.D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 10 sierpnia 2020 r. nr 15/SWA/BF/2020 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od W.D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2032/20 uchylił postanowienie Komendanta Głównego Policji (zwanego dalej KGP lub organem odwoławczym) z dnia 10 sierpnia 2020 r. nr 15/SWA/BF/2020 utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji (zwanego dalej KSP lub organem I instancji) z dnia 2 marca 2020 r. nr 7 o odmowie wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z dnia 28 września 2017 r. nr 6413 o odmowie ustalenia W.D. prawa do wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 10 stycznia 2017 r. do dnia 8 lutego 2017 r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarżący zwrócił się do KSP podaniem z dnia 22 grudnia 2019 r. (data złożenia w organie: 23 grudnia 2019 r.) o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym KSP z dnia 28 września 2017 r. nr 6413 na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skarżący wskazał, że Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (zwany dalej Sądem Rejonowym) w wyroku z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt: VIII U 19/18 potwierdził, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 10 stycznia 2017 r. do dnia 8 lutego 2017 r. z powodu choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, stąd też przysługuje mu prawo do 100% uposażenia za ww. okres.

Z akt sprawy wynika, że skarżący był obecny na rozprawie w dniu 8 października 2019 r., na której został ogłoszony wyrok (pismo Sądu Rejonowego z dnia 23 stycznia 2020 r.). Z kolei pismem z dnia 14 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy poinformował organ I instancji, że nie posiada informacji, kiedy dokładnie skarżący dowiedział się o prawomocności wyroku z dnia 8 października 2019 r. Jednocześnie poinformowano, że w dniu 2 grudnia 2019 r. skarżący złożył wniosek o wydanie odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, a odebrał go osobiście w dniu 6 grudnia 2019 r.

Wobec powyższego organ I instancji przyjął, że o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania, określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – nowym dowodzie, czyli wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 października 20219 r., skarżący powziął informację w dniu jego ogłoszenia podczas rozprawy. W związku z powyższym złożony w dniu 23 grudnia 2019 r. wniosek o wznowienie postępowania KSP ocenił jako złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a. Organ I instancji zaznaczył jednocześnie, że nawet jeśli przyjąć za początek biegu terminu do wznowienia postępowania termin prawomocności wskazanego wyroku, czyli dzień 19 listopada 2019 r., to i tak należałoby uznać, że wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła po terminie określonym w art. 148 § 1 K.p.a., ponieważ wniosek wpłynął do Komendy Stołecznej Policji w dniu 23 grudnia 2020 r. (choć datowany jest na dzień 22 grudnia 2020 r.).

W skardze na postanowienie KGP z dnia 10 sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał, że datą, od której biegnie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest dzień otrzymania prawomocnego wyroku, tj. 6 grudnia 2020 r. Podnosił, iż dopiero na prawomocny wyrok sądu można powoływać się przy dochodzeniu na jego podstawie roszczeń.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z dnia 2 marca 2020 r. nr 7.

Sąd I instancji przyjął, że podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie jest niewątpliwie wyrok z dnia 8 października 2019 r., ale w dacie, w której uzyskał on walor prawomocności (od dnia 19 listopada 2019 r.). Natomiast datą, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, jest data w której skarżący miał świadomość, iż ww. wyrok jest prawomocny. Sąd I instancji podniósł, że choć Sąd Rejonowy ani skarżący nie wskazują tej daty, a jedyną datą pewną w powyższym zakresie jest data złożenia przez skarżącego wniosku o odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności (dnia 2 grudnia 2019 r.), to tę datę należy przyjąć jako datę, w której skarżący dowiedział się okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Wobec powyższego Sąd I instancji przyjął, że skoro pismem wniesionym w dniu 23 grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się do KSP o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to, skarżący dochował terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., a to ustalenie stanowi z kolei podstawę do uchylenia postanowień organów Policji obydwu instancji, jako naruszających dyspozycję wskazanego przepisu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji, zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż na gruncie niniejszej sprawy termin jednego miesiąca od dnia, którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, należy liczyć od dnia 2 grudnia 2019 r., tj. daty złożenia wniosku przez skarżącego o odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności w sytuacji, gdy z przepisu art. 148 § 1 K.p.a. wprost wynika, iż termin ten należy liczyć od dnia, kiedy strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a zatem na gruncie niniejszej sprawy od dnia 8 października 2019 r., tj. od dnia wydania przez Sąd Rejonowy wyroku o sygn. akt VIII U 19/18, a najpóźniej od dnia 19 listopada 2019 r., tj. od dnia kiedy ww. wyrok Sądu Rejonowego stał się prawomocny, co doprowadziło do uchylenia prawidłowych postanowień organów Policji obydwu instancji;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 145a § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 148 § 1 K.p.a. poprzez de facto rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i uznanie wbrew obowiązującym w danym zakresie przepisom prawa, iż "(...) skarżący dochował terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.(...)", mimo iż Sąd na gruncie niniejszej sprawy nie zastosował art. 145a § 1 P.p.s.a., a prawidłowe rozumienie terminu "wskazania co do dalszego postępowania", które zostało zawarte w art. 141 § 4 P.p.s.a. nie oznaczają narzucenia z góry sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy;

3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także nie zawarcie w wyroku "wskazań co do dalszego postępowania", co wyklucza możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku, jak również dokonania kontroli instancyjnej danego orzeczenia z uwagi na jego lakoniczność.

Wskazując na ww. zarzuty, organ skarżący kasacyjnie wniósł na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Względnie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. organ skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Nadto organ skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie udzielono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała, z tego też względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Istota podniesionych w niej zarzutów naruszenia określonych przepisów postępowania sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że skarżący dochował terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, uznając, że datą, w której skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, jest data, w której miał świadomość, iż ww. wyrok jest prawomocny, a jedyną datą pewną w powyższym zakresie jest data złożenia przez skarżącego wniosku o odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, czyli 2 grudnia 2019 r.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest określenie początku biegu jednomiesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Zdaniem organu skarżącego kasacyjnie termin ten należy w sprawie liczyć od dnia ogłoszenia wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 października 2019 r., natomiast zdaniem skarżącego oraz Sądu I instancji termin ten biegnie od daty złożenia przez skarżącego wniosku o odpis wyroku ze stwierdzeniem prawomocności (dnia 2 grudnia 2019 r.).

W myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 149 § 3 K.p.a., następuje w drodze postanowienia. Postanowienie takie organ może wydać w tych wypadkach, gdy z żądaniem wystąpiła osoba, która nie jest stroną albo która wprawdzie stroną jest, ale wniosła żądanie po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia.

Mając na uwadze treść powołanego art. 149 § 3 K.p.a., a także treść art. 149 § 1 K.p.a., zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, wskazać należy, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 K.p.a. W toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 K.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1999 r. sygn. akt IV SA 2564/98, LEX nr 47856).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko organu skarżącego kasacyjnie, zawarte w zaskarżonym do Sądu I instancji postanowieniu, co do ustalenia początku biegu terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. Biorąc pod uwagę fakt, że skarżący był obecny w Sądzie Rejonowym w dniu 8 października 2019 r. na rozprawie, po zamknięciu której ogłoszono wyrok w sprawie o sygn. akt VIII U 19/18, powoływany przez skarżącego jako źródło wiedzy o przesłankach wznowienia, należy stwierdzić, że dniem, w którym skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 148 § 1 K.p.a. był dzień tej rozprawy, to jest 8 października 2019 r. Pogląd taki koresponduje z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych w zakresie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Judykatura wskazuje między innymi, że istota unormowania z art. 148 § 1 K.p.a. polega na dowiedzeniu się o nowej okoliczności, a więc dotarciu do strony wiadomości o wydaniu orzeczenia przez sąd.

Wobec powyższego nie można tym samym podzielić stanowiska skarżącego ani też Sądu I instancji, że dopiero po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 8 października 2019 r. skarżący mógł skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania. Mając na uwadze, że istota unormowania z art. 148 § 1 K.p.a. polega na dowiedzeniu się o nowej okoliczności, a więc dotarciu do strony wiadomości o wydaniu orzeczenia przez sąd, należy wyjaśnić, że uprawomocnienie się tego orzeczenia jest kwestią podlegającą badaniu, lecz w toku postępowania o wznowienie postępowania, to znaczy już po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1676/97, LEX nr 48747).

Ponadto należy wskazać, że to strona żądająca wznowienia postępowania administracyjnego musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym już orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). Zatem mając na uwadze, że o ustaleniu początku biegu terminu przewidzianego przez art. 148 § 1 K.p.a. nie decyduje subiektywne przekonanie strony o tym, kiedy powzięła wystarczającą wiedzę, by zażądać wznowienia postępowania, lecz obiektywna możliwość zapoznania się z okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania, należy stwierdzić, że w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że żądając wznowienia postępowania w dniu 22 grudnia 2019 r., skarżący uczynił to w terminie przewidzianym przez art. 148 § 1 K.p.a. zaś rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. należy uznać za niezgodne prawem.

Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny również uznał je za uzasadnione. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 P.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ponadto, podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r. sygn. II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r. sygn. I OSK 2730/16, LEX nr. 250091 ).

Niewątpliwie podstawowym warunkiem możliwości kontroli instancyjnej jest zawarcie w uzasadnieniu wyroku wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 P.p.s.a., wśród których szczególne znaczenie należy przypisać ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnieniu.

Zaznaczyć trzeba, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zwrócić należy uwagę, że kontrola decyzji administracyjnych wydawanych w ramach postępowań nadzwyczajnych, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości tylko postępowania poprzedzającego, nie zaś postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym.

Natomiast na podstawę prawną rozstrzygnięcia składają się zarówno normy zawarte w przepisach upoważniających Sąd do podjęcia orzeczenia określonej treści – które zatem należy przytoczyć i wyjaśnić – jak i normy zawarte w przepisach stosowanych przez organ, którego działanie lub bezczynność została zaskarżona, a których prawidłowość zastosowania lub niezastosowania została przez sąd administracyjny zaakceptowana lub zanegowana w stopniu determinującym treść rozstrzygnięcia podjętego na podstawie norm zawartych w P.p.s.a. Jak podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te przepisy P.p.s.a., które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (zwłaszcza art. 145–150 P.p.s.a.). Wobec tego jednak, że przepisy określające tę podstawę (zwłaszcza art. 145–150 P.p.s.a.) łączą konkretne rodzaje rozstrzygnięć ze stosowaniem wskazanych w nich przepisów prawa materialnego lub procesowego, to w celu pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych wymienionych przepisów. W uzasadnieniu orzeczenia sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń (zob. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2016, Komentarz do art. 141, teza 11; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. FSK 1823/04, OSP 2006, z. 6, poz. 65). W konsekwencji należy przyjąć, że opierając orzeczenie na treści art. 145 P.p.s.a. – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – należy wskazać te przepisy postępowania przed organem, na podstawie których wydane zostało zaskarżone orzeczenie oraz tok rozumowania Sądu I instancji w zakresie dokonanej wykładni tych przepisów oraz oceny stanu faktycznego przez pryzmat zastosowanych przepisów. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wprawdzie wskazuje te przepisy, jednak błędnie je interpretuje, a dotyczy to zwłaszcza art. 148 § 1 K.p.a. w zakresie początku biegu terminu, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, co zostało już wyżej wyjaśnione.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 145a § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 148 § 1 K.p.a. poprzez de facto rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i uznanie wbrew obowiązującym w danym zakresie przepisom prawa, iż "(...) skarżący dochował terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.(...)", mimo iż Sąd na gruncie niniejszej sprawy nie zastosował art. 145a § 1 P.p.s.a., a prawidłowe rozumienie terminu "wskazania co do dalszego postępowania", które zostało zawarte w art. 141 § 4 P.p.s.a. nie oznaczają narzucenia z góry sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z treścią art. 145a § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny, uchylając decyzję lub postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 P.p.s.a., obowiązany jest rozważyć, czy okoliczności sprawy uzasadniają wydanie orzeczenia wskazującego sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. Stwierdzenie, że okoliczności takie występują, oznacza obowiązek sądu wydania orzeczenia przewidzianego w § 1 wyjaśnianego przepisu, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Jednak przewidziane w ww. przepisie zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy musi być elementem sentencji wyroku, a takiego elementu zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie zawierał. Natomiast rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost wskazują sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, zamiast pozostawić ten zakres uznaniu organów administracji publicznej.

W związku z powyższym, należy również zgodzić się z zarzutami skargi kasacyjnej wskazującymi na brak zawarcia w wyroku Sądu I instancji wskazań co do dalszego postępowania. Pomimo treści sentencji zaskarżonego wyroku Sąd I instancji faktycznie nie pozostawił bowiem rozstrzygnięcia uznaniu organowi, wskazując sposób rozstrzygnięcia sprawy poprzez jednoznaczne określenie daty, od której w niniejszej sprawie należy liczyć jednomiesięczny termin przewidziany w art. 148 § 1 K.p.a.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, 205 § 2 oraz 209 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się poniesione przez skarżący kasacyjnie organ:

­ kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 100 zł ustalona na podstawie § 3 w zw. z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 z późn. zm.),

­ wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem przysługujące w kwocie 360 zł odpowiadające stawce wynagrodzenia określonej w § 14 ust. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).