Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 180/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa P. M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki węzła betoniarskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., po kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2015r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy przez Przedsiębiorstwo Produkcji Mas B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (powoływane dalej jako: "Skarżący") węzła betoniarskiego na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...] przy ul. [...] w K.

W toku prowadzonego postępowania, w tym w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2015r. organ I instancji ustalił, iż na w/w działkach istnieje mobilny węzeł betoniarski firmy S. Ustawiony jest mieszalnik, zasobnik kruszywa, magazyn kontenerowy chemii, kontener sterówki, kontener pomieszczenia socjalnego, dwa silosy cementowe wysokości 13,6 m, dwa silosy cementowe wysokości 15,0m, kontener magazynowy wody brudnej, separator kruszyw mieszanki betonowej. Teren jest ogrodzony siatką, wewnętrzne drogi dojazdowe utwardzone betonem, droga dojazdowa - asfaltowa. Urządzenia mobilnego węzła betoniarskiego są ustawione na płytach i rusztach stalowych. Organ ustalił również, że Skarżący jako inwestor węzła zawarł w dniu [...] lutego 2015r. umowę dzierżawy z Przedsiębiorstwem Robót Drogowo Mostowych "T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (właścicielem nieruchomości), obejmującą działki o nr ewid. gr. [...], [...], [...] przy ul. [...] w K., której przedmiot został określony jako "dzierżawa nieruchomości - gruntu o powierzchni niezbędnej do budowy węzła betoniarskiego". Wydzierżawiający wyraził w niej zgodę na zabudowę nieruchomości obiektami trwale i nietrwale związanymi z gruntem, w sposób wolny od jakiejkolwiek ingerencji z własnej strony.

Skarżąca Spółka przedłożyła też oświadczenie z dnia [...] marca 2015r. A. S.p. A. - wykonawcy inwestycji rozbudowa drogi krajowej nr 8 W. – W. – B. do parametrów drogi ekspresowej S8, na odcinku od obwodnicy W. za obwodnicę M., od km 586+310 do km 601 +700, iż nieruchomość na działkach [...], [...], [...] w K. stanowi zaplecze produkcyjno-sprzętowe wymienionej budowy na czas jej trwania.

W toku prowadzonego postępowania Skarżący oświadczył, że węzeł betoniarski istniejący na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...] jest obiektem przeznaczonym do czasowego użytkowania w trakcie robót budowlanych, wykonywanych przy w/w inwestycji drogowej. W związku z tym Skarżący uznał, że realizacja przedmiotowego węzła nie wymagała odrębnego zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] wstrzymał Skarżącemu, na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane polegające na samowolnej budowie węzła betoniarskiego na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...] oraz nałożył na Skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...].09.2015r. następujących dokumentów: 1) zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego, sporządzonego na aktualnym wyrysie geodezyjnym, samowolnie wybudowanego węzła betoniarskiego, wraz z opiniami i uzgodnieniami wymaganymi przepisami szczególnymi. 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 4) oceny technicznej na temat zgodności samowolnie wykonanych robót budowlanych ze sztuką budowlaną i przepisami prawa. 5) zaświadczenia stwierdzającego wpis autora w/w dokumentacji na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

W związku z niewykonaniem przez Skarżącego obowiązków nałożonych w/w postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] nakazał Skarżącemu - na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane - rozbiórkę ww. węzła betoniarskiego, składającego się z: mieszalnika, zasobników kruszywa, dwóch najazdów zasobnika kruszywa, dwóch magazynów kontenerowych chemii, kontenera sterówki, kontenera pomieszczenia socjalnego, dwóch silosów cementowych wysokości ok. 13,6 m, dwóch silosów cementowych wysokości ok. 15 m, kontenera magazynowania wody brudnej, separatora kruszywa mieszanki betonowej (recykling), kontenera pomieszczenia kierowniczego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż Skarżący dokonał w lutym 2015 roku samowolnej budowy węzła betoniarskiego na nieruchomościach nie stanowiących terenu budowy. Realizacja przedmiotowego węzła wymagała zaś uzyskania pozwolenia na budowę, którego Skarżąca Spółka nie posiada.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący zarzucając jej naruszenie art. 29 ust.1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie oraz art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłową interpretację.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając sposób prawnego zakwalifikowania przez organ I instancji przedmiotu postępowania jako podlegającego procedurze legalizacyjnej, określonej przepisami art. 48-49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ II instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że węzeł betoniarski jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W dalszej kolejności organ powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę (ani zgłoszenia) nie wymagają obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położone na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Przy czym przez teren budowy należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 10 przywołanej ustawy, przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy.

Zestawiając powyższe regulacje organ odwoławczy doszedł do wniosku, że węzeł betoniarski wykonany przez Skarżącą spółkę na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...] nie znajduje się na terenie budowy inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej S8, na odcinku od obwodnicy W. za obwodnicę M., a tym samym na jego budowę Skarżący winien uzyskać pozwolenie na budowę. Jak wyjaśnił organ teren budowy został określony w decyzjach o zezwoleniu na realizację w/w inwestycji drogowej, m. in. w decyzji Wojewody P. z dnia [...].04.2012r. nr [...] ([...]), decyzji z dnia [...].01.2014r. nr [...] ([...]) oraz decyzji z dnia [...].01.2014r. nr [...] ([...]) i nie obejmuje nieruchomości przy ul. [...] w K. Organ za bezpodstawne uznał twierdzenie inwestora, iż węzeł stanowi zaplecze przedmiotowej budowy, a w konsekwencji teren budowy w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane. Fakt, iż na teren inwestycji (stanowiącej własność Skarbu Państwa) jest dostarczany beton z przedmiotowego węzła nie powoduje, iż nieruchomość oddalona o kilkanaście kilometrów od prowadzonych robót budowlanych, co do której Skarb Państwa nie ma jakiegokolwiek tytułu prawnego, stanowi teren zaplecza budowy przedmiotowej drogi. W ocenie organu beton produkowany przez skarżącą Spółkę może być dostarczany także na inne budowy, a zatem eksploatacja węzła nie musi być związana wyłącznie z rozbudową drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej S8.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż uzasadnione było skierowanie obowiązków legalizacyjnych do inwestora węzła betoniarskiego, skoro właściciel terenu dał mu prawo do zabudowy nieruchomości oraz zobowiązał się nie ingerować w inwestycję. Organ odwoławczy uzupełnił dodatkowo podstawę prawną rozstrzygnięcia o podanie punktu 1 w przywoływanym art. 48 ust.1 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 443), co stanowi wskazanie, iż przedmiotowy węzeł betoniarski został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiodła Skarżąca Spółka zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności w postaci: art. 83 ust. 3 w zw. z art. 83 ust. 1 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez prowadzenie postępowania przez organ, który nie był właściwy w sprawie tj. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w pierwszej instancji i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ odwoławczy w sytuacji, gdy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien być organem pierwszej instancji, co skutkuje, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 §1 pkt 1 k.p.a.;

2) art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do węzła betoniarskiego przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonego na terenie budowy w sytuacji, gdy budowa takiego obiektu nie wymaga pozwolenia na budowę;

3) art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie do węzła betoniarskiego przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonego na terenie budowy w sytuacji, gdy przepis ten powinien być zastosowany;

4) art. 3 pkt 10 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że węzeł betoniarski taki jak w tej sprawie, nie może być uznany za urządzenie zaplecza budowy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że węzeł taki jak w tej sprawie jest urządzeniem zaplecza budowy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki w pierwszej kolejności powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 listopada 2011 r. II SA/Bd 923/11 wyjaśniając, że stan faktyczny który zaistniał w przedmiotowej sprawie jest tożsamy z ww. sprawą, którą skarżąca Spółka wygrała. Dalej autor skargi podkreślił, że węzeł betoniarski został postawiony na nieruchomości wydzierżawionej przez Spółkę tylko i wyłącznie w celu obsługi rozbudowy drogi krajowej nr 8, a po jej zakończeniu zostanie on zdemontowany i przeniesiony w inne miejsce. Węzeł ten, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, jest bez wątpienia urządzeniem zaplecza przedmiotowej budowy, a przestrzeń przez niego zajmowana wchodzi w skład terenu budowy.

W dalszej części autor skargi wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości organu, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. powoduje jej nieważność. W ocenie Spółki organem I instancji w prowadzonym postępowaniu, z uwagi na regulacje art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, powinien być Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., a nie występować jako organ odwoławczy.

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2016 r. oraz - na mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie nakazania skarżącej Spółce rozbiórki węzła betoniarskiego, wykonanego na działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...] przy ul. [...] w K., Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zarzutowi i wywodom skargi, trafne jest przede wszystkim stanowisko organów obu instancji, kwalifikujących sporny obiekt budowlany jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wówczas gdy nie ma charakteru obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Należy bowiem przypomnieć, że do budowy tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, o ile nie przekracza się terminu określonego w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 cyt. ustawy, lecz nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu. Organ prawidłowo zatem zakwalifikował sporny obiekt jako obiekt wymagający uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż niewątpliwie upłynął maksymalny okres tymczasowego bytu obiektu. Podnoszona zaś w skardze okoliczność, że sporne urządzenie ma charakter mobilny i możliwe jest jego zdemontowanie oraz przemieszczenie w inne miejsce nie jest wystarczająca do uznania, że jest to urządzenie tymczasowe, skoro przekroczony został limit 120 dni określony w ww. przepisie.

W niniejszej sprawie, jak słusznie wywiodły organy, nie było też podstaw do odstąpienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę spornego obiektu w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, o ile położone są na terenie budowy. Definicja legalna terenu budowy stanowi, że jest to przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Próbę pełniejszego rozszyfrowania tego pojęcia podjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w powoływanym przez Skarżącego wyroku z dnia 2 listopada 2011 r. (sygn. akt II SA/Bd 923/11) wskazując, iż w tym zakresie można odnieść się do definicji nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane. W art. 3 pkt 11 prawa budowlanego ustawodawca definiuje pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Nieruchomość przeznaczona na cele budowlane to prawo konkretnego podmiotu do realizowania zamierzenia inwestycyjnego na określonym terenie i warunek uzyskania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że po dopełnieniu wszelkich formalności konkretny podmiot może prowadzić prace budowlane na oznaczonym terenie. Taki teren to teren budowy w obszarze nieruchomości przeznaczonej na cele budowlane dla danego inwestora. Jest to też teren na którym mogą znajdować się urządzenia zaplecza budowy. W typowym procesie budowlanym jest to teren określony w decyzji o pozwoleniu na budowę, teren do którego inwestor legitymuje się prawem do dysponowania na cele budowlane. Dla zdefiniowania pojęcia zaplecza budowy konieczne jest też zbadanie elementu funkcjonalnego. By urządzenie stanowiło zaplecze budowy, jednym z niezbędnych warunków jest całkowite jego wykorzystanie na cele budowy. W sytuacji gdyby takie urządzenie pełniło też inną funkcję, tj. było wykorzystywane również do innych celów, niezwiązanych z konkretną budową, o której mowa w pozwoleniu na budowę nie może być kwalifikowane jako zaplecze budowy. Istotne jest zatem badanie elementu funkcjonalnego tego obiektu. Reasumując, jak przyjął WSA w Bydgoszczy i co podziela Sąd w niniejszej sprawie, tylko przy funkcjonalnym powiązaniu na zasadach wyłączności węzła betoniarskiego z budową drogi i położenia tegoż węzła na terenie, do którego inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane można uznać, że betoniarnia stanowi zaplecze budowy. W sytuacji zaś, gdy w decyzji przewidziano takie tereny, a nie uwzględniono w nich terenu na którym znajduje się betoniarnia oraz w przypadku uznania, że betoniarnia nie służy wyłącznie na potrzeby budowy autostrady zasadne jest przyjęcie, że obiekt powinien podlegać rozbiórce.

W kontrolowanej sprawie organy, po przeanalizowaniu powyższych przesłanek, uznały, że sporny węzeł betoniarski wykonany przez skarżącą Spółkę na działkach o nr [...], [...] i [...] przy ul. [...] w K.nie znajduje się na terenie budowy inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej S8, na odcinku od obwodnicy W. za obwodnicę M. Stanowisko to w ocenie Sądu jest słuszne. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że teren ww. inwestycji został określony w decyzjach o zezwoleniu na realizację w/w inwestycji drogowej, m.in. w decyzji Wojewody P. z dnia [...].04.2012r. nr [...] ([...]), decyzji Wojewody P. z dnia [...].01.2014r. nr [...] ([...]) oraz decyzji Wojewody P. z dnia [...].01.2014r. nr [...] ([...]). Żadna z ww. decyzji nie obejmuje działek, na których wykonany został kontrolowany węzeł betoniarski. Sam zatem fakt, iż na teren inwestycji (stanowiącej własność Skarbu Państwa) jest dostarczany beton z przedmiotowego węzła nie powoduje jeszcze, iż nieruchomość oddalona o kilkanaście kilometrów od prowadzonych robót budowlanych, co do której Skarb Państwa nie ma jakiegokolwiek tytułu prawnego, stanowi teren zaplecza budowy przedmiotowej drogi. Po drugie, z oświadczenia przedłożonego przez Spółkę A. – głównego wykonawcę ww. inwestycji nie wynika, aby produkowany przez skarżącą Spółkę beton było dostarczany na teren budowy za zasadzie wyłączności. Jak słusznie zauważył organ produkowany beton może być dostarczany także na inne budowy, a zatem eksploatacja węzła nie musi być związana wyłącznie z rozbudową drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej S8. Nie bez znaczenie w niniejszej sprawie jest również fakt, iż skarżąca Spółka nie jest ani Inwestorem, ani głównym wykonawcą drogi, na którą dostarcza beton. Ponadto skarżąca Spółka nie wykazała też, aby łączyła ją z głównym Wykonawcą przedmiotowej inwestycji drogowej jakakolwiek umowa dająca podstawę do uznania jej za wyłącznego dostawcę betonu. Złożone zaś w tej kwestii oświadczenie głównego Wykonawcy jest niewystarczające w tej kwestii.

W tych okolicznościach zasadne było wszczęcie przez organy postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 – 49 ustawy Prawo budowlane, a w związku z niewykonaniem przez skarżącą Spółkę obowiązków określonych w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. – nakazanie rozbiórki kontrolowanego węzła betoniarskiego. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do podważenia dokonanych przez organy orzekające ustaleń faktycznych i zastosowanej oceny prawnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi Sąd uznał je za bezpodstawne. Na uwzględnienie nie zasługuje przede wszystkim zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez niewłaściwy organ. Jak wynika bowiem z treści wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 923/11, na który powołuje się skarżąca Spółka, w przypadku, gdy dany obiekt został wybudowany na gruncie niezwiązanym z budową określonej drogi i jego budowa nie dotyczy funkcjonalnego związku z budową tej drogi na zasadzie wyłączności organem właściwym do prowadzenia kontroli w zakresie zgodności węzła betoniarskiego z przepisami prawa budowlanego jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a nie jak sugeruje autor skargi – wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie, jak wykazano powyżej, kontrolowany obiekt nie został wybudowany na terenie związanym z budową drogi ekspresowej S8, ponadto jego budowa nie dotyczyła funkcjonalnego związku z prowadzoną inwestycją drogową. W tych okolicznościach nie było podstaw do zastosowania art. 83 pkt 3 w zw. z art. 82 ust. 3 pkt 3 prawa budowlanego.

Analizując natomiast pozostałe zarzuty Skarżącego sformułowane na podstawie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 2 listopada 2011 r., należy wyjaśnić, że z samego tylko faktu uchylenia przez ten Sąd decyzji nakazującej rozbiórkę węzła betoniarskiego nie można wyciągać pozytywnych skutków dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dokonując bowiem analizy uzasadnienia tegoż wyroku, które jest przecież integralną częścią rozstrzygnięcia należy stwierdzić, iż orzekające w niniejszej sprawie organy orzekły w sposób zgodny z wykładnią zaprezentowaną w ww. orzeczeniu.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i użyte. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.