Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2206/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 396/19 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 396/19 oddalił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z [...] lutego 2019 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Lubawa z [...] grudnia 2018 r.; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; obecnie tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania:

1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s..a w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czernica 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r, poz. 2096 z późn. zm.), dalej jako "K.p.a.", art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a., a także art. 80 K.p.a., art. 81 § 1 K.p.a przejawiające się w tym, iż Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi Skarżącej na decyzję wydaną z naruszeniem przepisów polegającym na:

- niekompletnym zgromadzeniu materiału dowodowego przez organ I oraz II Instancji, skutkującym przyjęciem, że przedmiotem umowy sprzedaży z [...] stycznia 2016 roku nie były przedmioty okazane organowi I Instancji podczas kontroli w dniu [...] października 2018 roku przedmioty;

- dowolnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego poprzez stwierdzenie, że Skarżący nie udowodnił dokonania zakupu sprzętu sportowego, stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży z [...] stycznia 2016 r., zawartej pomiędzy skarżącym, a Z. K., w sytuacji gdy Skarżący podczas kontroli okazał sprzęt sportowy oraz dołączył do akt postępowania administracyjnego dokumentację zdjęciową obrazującą rzeczony sprzęt;

- przekroczeniu swobodnej ocenę dowodów przez co ocena ta przybrała cechy arbitralności. Arbitralność zarówno organu II instancji jak i pierwszej w ocenie dowodów, co potwierdza uzasadnienie ww. decyzji Kolegium, chociażby w stwierdzeniach dotyczących kwoty dotacji w ocenie Organów uznanych za pobrane w nadmiernej wysokości i wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem, w efekcie doprowadziła do błędnego ustalenia przez organy stanu faktycznego w sprawie;

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2018 r. poz. 1457 z pózn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty, polegające na nieuznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że w okresie wydatkowania dotacji, możliwe było uiszczenie z dotacji należnej placówce prowadzonej przez Skarżącego kosztów obsługi prawnej, bowiem koszty obsługi prawnej są wydatkiem związanym z realizacją zadania oświatowego jakim niewątpliwie jest zapewnienie placówce prawidłowej obsługi prawnej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów.

W niniejszej skardze kasacyjnej postawiono zarzuty zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Przy czym naruszenie tych ostatnich strona upatruje w błędnej wykładni przepisów art. 90 ust. 3 d ustawy z dnia 7 września 1991 o systemie oświaty w związku z art. 5 ust. 7 tejże ustawy, polegające na nieuznaniu przez WSA, że w okresie wydatkowania dotacji, możliwe było uiszczenie z dotacji należnej placówce prowadzonej przez skarżącego kasacyjnie kosztów obsługi prawnej, bowiem - zdaniem strony - koszty obsługi prawnej są wydatkiem związanym z realizacją zadania oświatowego, jakim niewątpliwie jest zapewnienie placówce prawidłowej obsługi prawnej. W uzasadnieniu tego zarzutu, odwołując się do treści art. 90 ust. 3d pkt 1 lit b) oraz art. 5 ust. 7 pkt 3 ww. ustawy o systemie oświaty skarżący kasacyjnie wywodzi, iż ustawa o systemie oświaty nie zawiera definicji wydatków bieżących o których mowa w art. 90 ust.3d pkt 1 ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. dlatego pomocna może być w tym przypadku definicja zawarta w art. 124 ust.3 w związku z art. 236 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Nadto wskazuje, że interpretację strony potwierdza uzasadnienie do nowelizacji ustawy o systemie oświaty (ustawa z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, Dz.U. z 2015 r., poz. 357). Podsumowując stwierdza, że zapewnienie obsługi prawnej placówki jest zadaniem organu prowadzącego przedszkole niepubliczne, ponoszonego w celu zapewnienia prawidłowego jej funkcjonowania przede wszystkim dla dobra dzieci do niej uczęszczających. Dlatego też środki przeznaczone na obsługę prawną pokryte z dotacji nie mogą być uznane za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten nie jest zasadny.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że interpretacja pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Zatem dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Inne ich przeznaczenie winno być kwalifikowane jako wydatkowanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Wymaga wyjaśnienia, że dotacja będąca przedmiotem sporu ma charakter podmiotowo-celowy, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ten mieszany charakter oznacza, że udzielana jest jednostkom spoza sektora finansów publicznych na dofinansowanie ich bieżącej działalności statutowej, ale również na konkretny cel - realizację dofinansowania zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Wzmiankowaną dotację można zatem wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej podopiecznych placówek, np. uczniów/wychowanków. Rola tej dotacji nie polega więc na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez wspomniane wcześniej podmioty/placówki, bądź jednostkę je prowadzącą, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Nie sposób więc przyjąć, w myśl art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, że dotacja oświatowa może być wydatkowana na każdy cel. Co istotne, przysługuje ona na każdego ucznia/wychowanka i w tym zakresie ma charakter podmiotowy, jednakże przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań wspomnianych już podmiotów/placówek (kształcenie, wychowanie i opieka, w tym kształcenie specjalne i profilaktyka społeczna) i w tym zakresie przyznawana dotacja ma charakter celowy (por. wyroki NSA z: 15 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1403/13; 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; 3 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1593/14; 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1616/14; 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2583/18). Należy również zwrócić uwagę na to, że sądy administracyjne dokonały wykładni pojęcia "dofinansowanie realizacji zadań", czy to szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki. Jak zauważył NSA w wyroku z 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 2101/18: "Odnosząc się do wykładni pojęcia - dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej - które to sformułowanie stanowi w ocenie NSA kwalifikację wydatków - należy zatem wykazać szczególny związek pomiędzy rodzajem konkretnego wydatku a sferą działalności dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńczej." Kontrola wydatków tego typu dotacji dokonywana jest więc zawsze w zakresie celów na jakie środki zostały przeznaczone. Istotnym jest też to, aby kwota z dotacji została wydana na cel zgodny z jej przeznaczeniem. To zaś określa art. 90 ust. 3d u.s.o., który ma charakter materialnoprawny i reguluje uprawnienia podmiotu otrzymującego dotację poprzez dookreślenie, na jakie cele dotacja może być wykorzystana.

W rozpatrywanej sprawie zakwestionowana faktura z dnia [...] stycznia 2016 r. na kwotę 632 zł została wystawiona przez kancelarię prawną PNP Law za obsługę prawną przedszkola w zakresie sporządzenia opinii w ramach sporu prowadzonego z Gminą Miejską Lubawa.

Zgodnie z art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (według stanu obowiązującego do 1 września 2017 r. ) dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na:

1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na:

a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego,

b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7

- z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego;

2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących:

a) książki i inne zbiory biblioteczne,

b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach,

c) sprzęt sportowy i rekreacyjny,

d) meble,

e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania.

Wypada w tym miejscu dodać, że przepis ten w 2017 r. uległ zmianie, polegającej na zastąpieniu w pkt 1 lit. b wyrazów: "art. 5 ust. 7" wyrazami "art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe" (na podstawie art. 15 pkt 123 lit. k ustawy z 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe). Zmiana ta zaczęła obowiązywać od 1 września 2017 r. Przy czym przepis art. 10 ust. 1 u.p.o. ma treść zbieżną z art. 5 ust. 7 u.s.o.

Przed powyższą zmianą art. 5 ust. 7 u.s.o. stanowił bowiem, iż organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

1a) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym;

2) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;

3) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki;

4) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych;

5) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki.

Po zmianie zaś (od 1 września 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.) art. 10 ust. 1 u.p.o. stwierdzał, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności:

1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki;

2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym;

3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie;

4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047 i 2255), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki;

5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych;

6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki.

Sumując powyższe, w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, zgodnie z art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. b ustawy o systemie oświaty dotacje dla przedszkola niepublicznego mogą być wykorzystane m.in. na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust.7 ustawy o systemie oświaty a więc m.in. zadania polegającego na zapewnieniu - w tym przypadku przedszkolu – obsługi prawnej (art. 5 ust. 7 pkt 3 ustawy o systemie oświaty) . Tym niemniej (przyjmując za prawidłowe stanowisko, co do mieszanego charakteru omawianej dotacji) aby uznać taki wydatek za możliwy do pokrycia z dotacji beneficjent musi wykazać, że ów wydatek zmierza do realizacji celu w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Nie można przykładowo finansować z dotacji zadań, które dotyczą wyłącznie organu prowadzącego a nie zadań z w zakresie prowadzenia przedszkola. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku odnośnie do oceny omawianej faktury stwierdził, że organy słusznie przyjęły, iż wydatkowanie dotacji na opłacenie tej faktury należy uznać za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż dotacja zgodnie z treścią art. 90 ust. 3 d ustawy o systemie oświaty nie jest przeznaczana na ogólne finansowanie zadań przedszkola, a co za tym idzie w ramach dotacji nie mogą być finansowane wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Takie stanowisko należy uznać za prawidłowe a odniesienie się w zaskarżonym wyroku do orzecznictwa sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego było trafne. Tytułem kolejnego przykładu można wskazać na wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1480/18. Podkreślić trzeba, że na gruncie tej sprawy skarżący kasacyjnie nie podważył ustalenia organu, że przedmiot obsługi prawnej udokumentowanej sporną fakturą nie zmierzał do realizacji celu w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Tymczasem ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie, bowiem dysponowanie środkami publicznymi podlega określonemu reżimowi i kontroli wydatkowania otrzymanych środków.

Mając powyższe na uwadze, zarzut naruszenia prawa materialnego (punkt 2 petitum skargi kasacyjnej) należy uznać za bezzasadny.

Za nietrafne należy także uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego sformułowane w punkcie 1 petitum niniejszej skargi kasacyjnej.

Według art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei w myśl art. 107 §3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Analiza postawionych zarzutów oraz ich uzasadnienie zmierza do wykazania, że organ niekompletnie zebrał materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny w sposób dowolny a pomimo to, Sąd I instancji zaakceptował takie działanie organu za zgodne z prawem. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że skarżący kasacyjnie z jak się wydaje oczywistych względów, nadzwyczaj wybiórczo traktuje wypowiedzi Sądu I instancji wypaczając w ten sposób stanowisko WSA w Olsztynie. Tymczasem całościowe prześledzenie rozumowania Sądu oraz ocenę dowodów, którą w ślad za organem uznał za prawidłową i nie naruszającą przepisów ww. przepisów k.p.a. wskazanych w niniejszej skardze kasacyjnej pozwala wyprowadzić wnioski odmienne niż czyni to skarżący. Koncentrując się wyłącznie na okazanym kontrolującym sprzęcie sportowym skarżący kasacyjnie konsekwentnie pomija inne dowody zebrane w sprawie, mianowicie korespondencję organu z producentem sprzętu opisanym w umowie sprzedaży zawartej pomiędzy panami Z. K. oraz prowadzącym przedszkole G. K. Firma jasno wskazała, że opisany w umowie sprzęt to bieżnia do ćwiczeń fitness. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, kwestia dotycząca umowy sprzedaży również została wyjaśniona. W umowie jej przedmiot opisano przez wskazanie logo i numeru sprzęt typu bieżnia do ćwiczeń fitness a w złożonym oświadczeniu beneficjent wskazał na zupełnie inne przedmioty (materace, piłki, pompki do piłek, krążki). Skarżący nie przedstawił na żądanie organu żadnych dokumentów związanych z nabyciem tych przedmiotów a różnice w zapisie umowy z rzeczywistymi, okazanymi w trakcie kontroli przedmiotami strony umowy tłumaczyły zasłaniając się niepamięcią i upływem czasu. Skoro beneficjent nie wykazał, że na podstawie pisemnej umowy w miejsce bieżni do ćwiczeń zakupił okazane podczas kontroli ww. przedmioty ani nie przedstawił innych dowodów na zakup tych przedmiotów za logiczne i nie nasuwające zastrzeżeń należy uznać stanowisko Sądu I instancji aprobujące pogląd organu, że skarżący nie udokumentował a w efekcie i nie wykazał, że wydatkował dotację w kwocie 3000 zł zgodnie z przeznaczeniem.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną