Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 391/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 107 § 3, art.7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 19 ust. 3 pkt 1,
journal: Dz.U. 2016 poz 58
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2007 nr 299 poz 1 art. 103a ust. 1 lit. b)
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy  szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku")

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Grupy Producentów "A." Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 617/19 w sprawie ze skargi Grupy Producentów "A." Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 lutego 2019 r. nr 86/2018 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Grupy Producentów "A." Sp. z o.o. w B. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej – WSA, Sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 14 sierpnia 2019r., sygn. akt V SA/Wa 617/19, oddalił skargę Grupy [...] "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej - Grupa, strona, spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej – Prezes ARiMR, organ) z 19 lutego 2019 r., nr 86/2018, w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.

Wyrok został wydany w następującym stanie.

Pismem z 5 kwietnia 2018 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skierował wniosek za II półrocze piątego roku do kontroli na miejscu w związku z koniecznością ustalenia spełnienia warunków w zakresie przyznania i wypłacenia środków finansowych, w tym w zakresie zgodności z kryteriami wstępnego uznania oraz z koniecznością potwierdzenia zgodności faktycznie poniesionych kosztów i wydatków z kwotami deklarowanymi we wniosku o przyznanie pomocy. Kontrola na miejscu miała także na celu ustalenie rzeczywistej ilości i wartości produktów sprzedanych oraz z racji tego, że rozpatrywany wniosek dotyczył ostatniego półrocza realizacji PDU została przeprowadzona także, dodatkowa obligatoryjna kontrola na miejscu na zakończenie realizacji PDU (przed przyznaniem pomocy za ostatni okres).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał 1 października 2018 r. decyzję, nr 9003/6700-08/18, na mocy której:

- przyznał pomoc finansową w wysokości 412 381,18 zł za II półrocze 5 roku realizacji planu dochodzenia do uznania, w tym:

- przyznał pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 88 961,68 zł, z czego pomoc ze środków UE wyniosła 66 721,26 zł,

- odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł,

- dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł, w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %;

- przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 323 419,50 zł, z czego pomoc ze środków UE wyniosła 215 613 zł,

- odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 75 000 zł,

- dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 75 000 zł należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 75 000 zł, w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %;

- odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45 820,13 zł, w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego przez spółkę odwołania, Prezes ARiMR decyzją z 19 lutego 2019 r., nr 86/2018, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że w ramach wydatków dotyczących zakupu narzędzi oraz zakupu i montażu maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do zbioru owoców i warzyw, z wyłączeniem ciągników i przyczep rolniczych, spółka przyjęła do naliczenia pomocy wydatek na zakup platformy do zbioru owoców, 1 szt., zrealizowany na podstawie faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. wystawionej przez R. [...] Spółka Jawna za kwotę netto 100 000 zł. Prezes ARiMR podniósł, że w raporcie z kontroli na miejscu oraz z załącznika do raportu [...] "Zestawienie zadań rzeczowych zrealizowanych przez [...] w zakresie realizacji zadań inwestycyjnych ujętych w zatwierdzonym [...] za okres od 01.07.2016 r. do 31.12.2016 r." opisano, że: "Typ: [...], rok prod. 2016, Foto: [...] jest to zestaw ciągnik+platforma zaczepiana na zaczep i wtedy stanowi zestaw samojezdny". W ostatnim zatwierdzonym [...] na lata 2012-2016 z 30 czerwca 2016 r. Grupa zaplanowała zakup platformy do zbioru owoców: jabłek, gruszek, wiśni i brzoskwiń. W opisie inwestycji zawarto stweirdzenie, że "Na platformie ustawiane są w rzędzie skrzyniopalety. Platforma będzie zbierała 10-15 skrzyniopalet. Wyposażona będzie w hydrauliczny podnośnik umożliwiający dostosowanie wysokości platformy do wysokości drzew do 4 m." Z kolei w [...] wpisano że będzie to "Platforma do zbioru owoców typ - samobieżna". Organ stwierdził, że w złożonej przez Grupę dokumentacji występują rozbieżności. W korekcie wniosku za II półrocze 5 roku (data wpływu - 27 marzec 2018 r.) Grupa wpisała "zakup platformy do zbioru owoców, 1 szt. " W skorygowanym załączniku nr 3 "Sprawozdanie z realizacji planu dochodzenia do uznania sporządzone za okres objęty wnioskiem od 01/07/2016 do 31/12/2016 r." w pozycji 6.4 w kolumnie "Zrealizowany cel i zakres działania w okresie objętym wnioskiem, w stosunku do celu i zakresu ujętego w planie dochodzenia do uznania" Grupa wpisała "Zakupiono platformę do zbioru owoców zdalnie sterowaną wyposażoną w podnośnik hydrauliczny – 1 szt.". W załączniku nr 4 (W-1.4/20) w pozycji 21 w kolumnie "Przedmiot faktury VAT/rachunku" Grupa wpisała "platforma sadownicza do zbioru owoców samojezdna zdalnie sterowana, 1 szt." Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że została zakupiona platforma "zaczepiana na zaczep" do ciągnika. Zdaniem organu zakupioną platformę nie można zakwalifikować jako maszynę samojezdną zdalnie sterowaną gdyż nie posiada ona własnego napędu. Należy traktować ją jako przyczepę, która musi być doczepiona do ciągnika. Zdaniem organu odwoławczego, ciągnik zakupiony w zestawie z platformą sadowniczą na podstawie faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. w kwocie 100 000 zł netto nie może stanowić kosztu kwalifikowanego inwestycji, gdyż w załączniku do rozporządzenia wykonawczego ustawodawca krajowy wyraźnie wyłączył ciągniki i przyczepy rolnicze z kosztów kwalifikowanych do naliczenia pomocy IN. Wobec tego Prezes ARiMR uznał, że wartość poniesionych kosztów inwestycji zakwalifikowana do wyliczenia kwoty pomocy IN wynosi 579 140 zł netto. W konkluzji organ wskazał, że zgodnie z art. 117 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 należało odmówić przyznania kwoty pomocy IN w wysokości 75 000 zł netto (509 355 zł - 434 355 zł = 75 000 zł).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie jest zasadna. WSA w uzasadnieniu opisał podstawy normatywne znajdujące zastosowanie w sprawie. Sąd ten wskazał, że przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE. L. nr 299 str. 16, dalej - rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007) przewidywały, poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw, wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r., tj. m.in. w Polsce (art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007). Zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogły przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów. Dnia 7 czerwca 2011 r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. UE L nr 157 str.1, dalej - rozporządzenie nr 543/2011). WSA wskazał, że przepisy prawa unijnego uzupełnione zostały przepisami prawa krajowego. Uzupełnienie to pozostało w zgodzie z treścią regulacji unijnych i zawarte zostało w ustawie z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz.U. z 2018 r., poz. 1131 ze zm., dalej - ustawa o organizacji rynków) oraz w wydanym, na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy, rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej - rozporządzenie z 12 lipca 2013 r.). WSA wskazał, że na podstawie art. 103a ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1234/2007 oraz art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o organizacji rynków, pomoc finansowa jest udzielana wstępnie uznanym grupom producentów owoców i warzyw na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zgodnie z art. 117 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 płatności oblicza się na podstawie kwoty, którą uznano za kwalifikowalną, a państwo członkowskie sprawdza wniosek o przyznanie pomocy otrzymany od beneficjenta i określa kwoty, które kwalifikują się do otrzymania wsparcia. Zgodnie z art. 103 a ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia pomoc, o której mowa w ust. 1 lit. a), ustalana jest dla każdej grupy producentów na podstawie wartości produkcji tej grupy wprowadzonej do obrotu i wynosi w pierwszym, drugim, trzecim, czwartym i piątym roku: odpowiednio 10 %, 10 %, 8 %, 6 % i 4 % wartości produkcji wprowadzonej do obrotu w państwach członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. lub później. Wskazane stawki pomocy zmniejszą się o połowę w stosunku do wartości produkcji sprzedanej przekraczającej 1 000 000 euro. WSA dokonując analizy pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem lub przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana wyjaśnił, że przepis § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. stanowi, iż wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem lub przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy, zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym, są dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw członków grupy, z uwzględnieniem ilości owoców i warzyw zakupionych przez grupę od jej członków - w przypadku inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem oraz magazynowaniem owoców i warzyw, skierowanych przez grupę do odbiorców zewnętrznym - w przypadku inwestycji związanych z przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, nieprzekraczającej wielkości planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania oraz odpowiadają specyfice zbioru i działań wykonywanych w odniesieniu do owoców i warzyw po jego dokonaniu; inwestycja lub jej etap zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy i zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym. Zgodnie z § 5 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. wykaz kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania został określony w załączniku do rozporządzenia. W przypadku pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym [...], Grupa we wniosku za II półrocze 5 roku przyjęła do naliczenia pomocy wydatki poniesione na inwestycje ujęte w zatwierdzonym [...], zrealizowane w okresie objętym wnioskiem na:

- zakup narzędzi oraz zakup i montaż maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do przechowywania, magazynowania lub przygotowania owoców i warzyw do sprzedaży, w szczególności przeznaczonych do ich mycia, czyszczenia, sortowania, pakowania, konfekcjonowania, krojenia, cięcia, szatkowania, obierania lub drylowania - wartość netto poniesionych kosztów inwestycji 579 140 zł oraz

- zakup narzędzi oraz zakup i montaż maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do zbioru owoców i warzyw, z wyłączeniem ciągników i przyczep rolniczych - wartość netto poniesionych kosztów inwestycji 100 000 zł.

W ramach wydatków dotyczących zakupu narzędzi oraz zakupu i montażu maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do zbioru owoców i warzyw, z wyłączeniem ciągników i przyczep rolniczych, Grupa przyjęła do naliczenia pomocy wydatek na zakup platformy do zbioru owoców, 1 szt., zrealizowany na podstawie faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. wystawionej przez R. [...] Sp.j. za kwotę netto 100 000 zł, platforma sadownicza do zbioru owoców samojezdna, zdalnie sterowana, 1 szt. (kwota wydatku – 100 000 zł). Odmowa przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym [...] w wysokości 75000 zł oraz dokonania obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 75000 zł należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU, związana jest z zakupem przez Grupę inwestycji, tj. 1 szt. platformy sadowniczej do zbioru owoców. Według ustaleń organu, które Sąd pierwszej instancji przyjął za prawidłowe, platforma, która została opisana podczas kontroli oraz postępowania wyjaśniającego w sprawie, to "platforma zaczepiana na zaczep" do ciągnika. Zakupionej platformy nie można zakwalifikować jako maszyny samojezdnej zdalnie sterowanej gdyż nie posiada własnego napędu. Należy traktować ją jako przyczepę, która musi być doczepiona do ciągnika (pojazd silnikowy). WSA podzielił stanowisko organów obu instancji, że ciągnik zakupiony w zestawie z platformą sadowniczą na podstawie faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. w kwocie 100 000 zł netto nie może stanowić kosztu kwalifikowanego inwestycji, gdyż w załączniku do rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. ustawodawca krajowy wyraźnie wyłączył ciągniki i przyczepy rolnicze z kosztów kwalifikowanych do naliczenia pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. WSA wskazał, że pomoc finansowa dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym [...], wypłacana jest w wysokości 75% poniesionych kosztów inwestycji, przy czym udział środków z Unii Europejskiej wynosi maksymalnie 50% zakwalifikowanych kosztów inwestycji (art. 47 rozporządzenia Komisji nr 543/2011). Środki krajowe stanowią 25% tych kosztów, na podstawie § 1 rozporządzenia MRiRW o wysokości krajowych środków. Obliczenie wyliczonej i należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania ujętej w zatwierdzonym [...] (579 140,00 zł netto x 75%) wynosi 434 355 zł netto.

Grupa wnioskowała o pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania ujętą w zatwierdzonym [...] w wysokości 509 355 zł netto, natomiast Prezes ARiMR wyliczył, iż należna kwota pomocy wyniosła 434 355 zł netto. Zgodnie zaś z art. 117 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 543/2011 należało odmówić przyznania kwoty pomocy IN w wysokości 75 000 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy w celu ustalenia czy Grupa wykazała, że nie jest odpowiedzialna za włączenie niekwalifikowalnej kwoty (100 000,00 zł netto za zakup platformy sadowniczej niezgodnej z zatwierdzonym PDU oraz 27200,10 zł tytułem włączenia do WPS sprzedaży truskawki z ponadnormatywnej ilości członka Grupy - Gospodarstwa Sadowniczego A. W.) Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Prezes ARiMR miał podstawy aby uznać, że Grupa świadomie włączyła ww. niekwalifikowane kwoty. Tym samym prawidłowo zastosowano korektę wynikającą z art. 117 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 543/2011. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości działań organu w odniesieniu do odmowy przyznania wnioskowanej przez Grupę kwoty pomocy finansowej w wysokości 45 820,13 zł, w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 543/2011. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. WSA uznał, że organ odwoławczy zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Sąd wyjaśnił, że spoczywający na organie obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, wynikający z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a. nie sprowadza się do bezkrytycznego akceptowania twierdzeń strony i złożonych przez stronę dowodów, ale polega również na ich ocenie, która jest dokonywana swobodnie, a nie dowolnie.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła strona zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. 103a ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) w zw. z treścią art. 44 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lipca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania przez afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z 19 lutego 2019 r., nr 86/2018, Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, na podstawie której organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 1 października 2018 r. wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w części w jakiej organ orzekł, że:

- odmawia przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł,

- dokonuje obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %; (...)

- odmawia przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 75 000,00 zł,

- dokonuje obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 75 000,00 zł na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 75 000,00 zł w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %;

- odmawia przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45820,13 zł w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r.

w sytuacji, gdy wnioskodawca spełniał wymogi do przyznania w całości wnioskowanych kwot:

- wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej,

- wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania,

a także nie spełniał kryteriów do dokonania przez organy administracji:

- obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %;

- obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 75 000,00 zł należnej kwoty pomocy finansowej pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, w wysokości 75000,00 zł, w związku z przekroczeniem ogólnej kwoty wnioskowanej względem kwoty należnej o więcej niż 3 %;

- odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45 820,13 zł, w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 54372011 z dnia 7 czerwca 2011 r.

2. art. 117 ust. 1 - 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw przez:

a) przez bezpodstawną afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 1 października 2018 r., wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w której organ I instancji bezpodstawnie naliczył skarżącej kary za przekroczenie o więcej niż 3 % kwoty wnioskowanej w stosunku do przyznanej, w sytuacji gdy nieprzyznanie kwoty wnioskowanej przez odwołującego się w zakresie:

- odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 936,11 zł,

- odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 75 000,00 zł,

- odmowy przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45820,13 zł w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r.

była bezzasadna, oraz

b) (nie przyznając jednocześnie żadnych okoliczności) przez bezpodstawną afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 1 października 2018 r. wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w sytuacji, gdy skarżąca nie jest odpowiedzialna za włączenie do wniosku niekwalifikowanych według organu kwot, gdyż działała w przekonaniu, że kwoty te są kwalifikowane, w wyniku czego nie powinna być obciążony karami.

3. art. 114 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw przez bezpodstawną afirmację rozstrzygnięcia decyzji z 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 1 października 2018 r., wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, pomimo bezpodstawnego orzeczenia przez organ I instancji, że: "odmawiam przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45820,13 zł, w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r." w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, a wstępne uznanie grupy producentów zostało zawieszone bezpodstawnie - skarżąca skutecznie odwołała się od tego orzeczenia,

4. przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku przez afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 1 października 2018 r., wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, pomimo pominięcia w niniejszej sprawie przez organ II instancji przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku, w sytuacji gdy organ I i II instancji wydając zaskarżoną decyzję powinien wziąć je pod uwagę.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie wskazanych poniżej przepisów regulujących postępowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

5. art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi skarżącej spółki na decyzję z dnia 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 1 października 2018 r. w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja (oraz decyzja ją poprzedzająca) zostały wdane z naruszeniem regulacji:

a) art. 103a ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) w zw. z art. 44 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WK) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lipca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.

h) przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 roku o systemie oceny zgodności i nad/oni rynku. Przedstawione wyżej naruszenia doprowadziły do oddalenia skargi i spowodowały przegranie sprawy przez stronę skarżącą.

6. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi skarżącej spółki na decyzję z dnia 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 1 października 2018 r. wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w sytuacji gdy:

a) organ administracji II instancji dopuścił się naruszeń regulacji art. 114 ust 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. przez wydanie decyzji z dnia 19 lutego 2019 r. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, nr 86/2018, w której organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 1 października 2018 r., wydaną przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, pomimo bezpodstawnego orzeczenia przez organ I instancji wskazującego, że odmawia przyznania wnioskowanej kwoty pomocy finansowej w wysokości 45 820,13 zł, w związku z art. 114 ust. 2 rozporządzenia 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, a wstępne uznanie grupy producentów zostało zawieszone bezpodstawnie - skarżąca skutecznie odwołała się od tego orzeczenia,

b) organy administracji I i II instancji dopuściły się ewidentnych naruszeń regulacji art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie, a wcześniej przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wszelkich możliwych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz jej załatwienia pomimo istnienia takiego prawnego obowiązku po ich stronie;

c) organ administracji II instancji dopuścił się naruszenia regulacji art. 107 § 3 k.p.a. przez to, że uzasadnienie decyzji organu II instancji było niepełne oraz w niektórych kwestiach decyzja organu II instancji była błędnie uzasadniona, w sytuacji gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie na podstawie art. 185 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. strona wniosła o przeprowadzenie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Organ złożył odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie w całości i o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarówno z treści art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być zatem dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że normatywne wzorce strukturalne skargi kasacyjnej zostały zawarte w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Ponadto, poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (art. 176 § 2 p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć (a) na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (b) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., III FSK 1402/22, LEX nr 3594628).

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna skarżącego oparta została na obu podstawach kasacyjnych unormowanych w art. 174 p.p.s.a.

Powyższy zakres zaskarżenia ma tę konsekwencję, że jako pierwsze rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż dopiero uznanie za prawidłowe poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych umożliwia ocenę prawidłowości zastosowania normy materialnoprawnej.

W ramach podstawy kasacyjnej unormowanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi w sytuacji gdy – zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - organy administracji publicznej obu instancji dopuściły się ewidentnych naruszeń przepisów procesowych tj. art.7 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Skarżąca kasacyjnie strona zarzuciła również wydanie przez WSA wyroku oddalającego skargę w sytuacji, gdy organ odwoławczy dopuścił się naruszenia regulacji art. 107 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzuty o charakterze procesowym jako niezasadne. Organy administracji publicznej prowadziły postępowanie zgodnie z jego zasadami naczelnymi jak również zgodnie z zasadami dowodowymi, a uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wzorce normatywne zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje te zostały także prawidłowo, pozytywnie ocenione przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odniosła się lakonicznie do uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, nie wnosząc jednocześnie zarzutu naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc przepisu wskazującego na wzorzec normatywny uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje też, że w pkt II. 5 a i b petitum skargi kasacyjnej, strona skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego, zawarła także odesłania do zarzutów naruszenia prawa materialnego, zawartych w pkt I. 1 oraz w pkt I. 4 skargi kasacyjnej. Kasator odwołał się w obu ww. przypadkach do zakresów naruszeń przepisów prawa materialnego. Ponadto, skarżąca kasacyjnie spółka nie wskazała w pkt II. 5 b petitum skargi kasacyjnej, które przepisy prawne, zawarte w ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1398 ze zm.) zostały przez organy naruszone, a następnie które naruszenia zostały zaakceptowane przez WSA. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała także na czym polegało naruszenie tych przepisów przez WSA. Jest to sprzeczne z wzorcami normatywnymi, także skonkretyzowanymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej wymogów i elementów składowych skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz.1).

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca kasacyjnie nie podważyła stanu faktycznego ustalonego przez organ, a zaakceptowanego następnie przez Sąd I instancji. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy zarzutów o charakterze materialnoprawnym, będzie brał pod uwagę stan faktyczny ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, który nie został skutecznie podważony przez kasatora.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały wadliwie skonstruowane już w samym petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez zarzut błędnej wykładni polega na nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Podkreślić należy, że wykładnia prawa materialnego dotyczy wyłącznie sfery prawa, a nie sfery faktów, stanowiąc proces zmierzający do ustalenia treści norm prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż poszczególne działania podjęte w trakcie realizacji planu dochodzenia do uznania bezpośrednio wpływają na rozwój gospodarstw członków i budowanie ich przewagi konkurencyjnej. Do najważniejszych można zaliczyć: koncentrację podaży, pozyskiwanie nowych kanałów dystrybucji, planowanie produkcji i dostosowywanie jej do potrzeb rynku, działania inwestycyjne gwarantujące wspólne przechowywanie i przygotowywanie towaru do sprzedaży. Członkowie grupy w wyniku podjętych działań zyskują gwarancję zbytu wytworzonych produktów na korzystnych warunkach przez kilka kolejnych lat. Zwiększają się możliwości producentów do poprawy i ujednolicania towaru pod względem jakości oraz przygotowywania go do sprzedaży zgodnie z wymaganiami odbiorcy. Wymierną korzyścią działań podjętych w trakcie procesu dochodzenia do uznania jest obniżenie kosztów produkcji i dystrybucji poprzez wspólne zakupy środków produkcji i korzystanie ze wspólnie nabywanych środków trwałych (por. Joanna Pawlak, Wioletta Wróblewska, Realizacja planu dochodzenia do uznania grupy producentów owoców i warzyw jako przykład procesu kształtującego przewagę konkurencyjną gospodarstw, Stowarzyszenie Ekonomistów Rolnictwa i Agrobiznesu, Roczniki Naukowe, Tom XVI, zeszyt 3, str. 224-229).

W aspekcie zarzutu materialnego, zawartego w pkt I. 1 petitum skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła WSA naruszenie 103a ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. w zw. z art. 44 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 w zw. z treścią § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lipca 2013 roku przez afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 19 lutego 2019 r., nr 86/2018, w sytuacji, gdy skarżąca spełniała wymogi do przyznania w całości wnioskowanych kwot. W ramach tego zarzutu skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji zaaprobowanie decyzji organów administracji publicznej, negatywnych dla strony. Podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie także w uzasadnieniu powtórzyła zarzuty zawarte w pkt I. 1 petitum skargi kasacyjnej (k. 10-13 skargi kasacyjnej). Biorąc pod uwagę powyższe mankamenty skargi kasacyjnej w zakresie konstrukcyjnym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podstawowy zarzut, skonstruowany w sposób nieprawidłowy w skardze kasacyjnej, jest także z perspektywy prawa materialnego niezasadny. Pomimo uchybień konstrukcyjnych Naczelny Sąd Administracyjny dokona analizy powyższego zarzutu kasacyjnego. Należy wskazać, że na podstawie rozporządzenia 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U.UE.L.2007.299.1 z dnia 2007.11.16, dalej – rozporządzenie Rady 1234/2007) unormowane zostały regulacje dotyczące grup producentów. Zgodnie z art. 103a ww. rozporządzenia możliwa jest pomoc dla grup producentów. W trakcie okresu przejściowego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogą przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów: a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej; b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci (art. 103a ust. 1 a) i b) rozporządzenia Rady 1234/2007).

Skarżąca kasacyjnie powiązała naruszenie przez WSA art. 103 a ust. 1 lit b rozporządzenia Rady 1234/2007 z art. 44 Rozporządzenia Komisji 543/2011. Art. 44 powyższego aktu normatywnego wskazuje, że możliwość uzyskania przez grupę pomocy na inwestycje niezbędne w celu uzyskania uznania. Inwestycje związane z realizacją planów uznawania, o których mowa w art. 37 lit. c) niniejszego rozporządzenia, na które przyznano pomoc zgodnie z art. 103a ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 1234/2007, są finansowane proporcjonalnie do ich wykorzystania co do produktów członków grupy producentów, w odniesieniu do których udzielono jej wstępnego uznania. Z pomocy unijnej wyklucza się inwestycje, które mogłyby zakłócić konkurencję w odniesieniu do innych rodzajów działalności gospodarczej grupy producentów. Inwestycje mogą być realizowane w gospodarstwach indywidualnych lub w obiektach producentów będących członkami grupy producentów, pod warunkiem że przyczyniają się do osiągnięcia celów określonych w planie uznawania. W razie wystąpienia z grupy producentów któregoś z członków państwa członkowskie zapewniają odzyskanie inwestycji lub jej wartości końcowej, w przypadku gdy jej okres amortyzacji jeszcze nie upłynął. Kasator powiązał art. 103a ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1234/2007 z § 1 i 2 (bez podania pozostałych jednostek redakcyjnych) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (wydanego na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2016 r. poz. 58, z 2017 r. poz. 624 i 1503 oraz z 2018 r. poz. 650). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał interpretacji i w sposób kompletny - w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - dokonał oceny w zakresie prawidłowości odmowy przyznania przez organy wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na zakup narzędzi oraz zakup i montaż maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do zbioru owoców i warzyw, z wyłączeniem ciągników i przyczep rolniczych (wartość netto poniesionych kosztów inwestycji 100 000,00 zł). WSA w sposób prawidłowy dokonał analizy normatywnej działania organów w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zgodnie z wykazem kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania stanowiącym (załącznik do rozporządzenia z 12 lipca 2013 r.), kwalifikowanymi kosztami inwestycji, wskazanymi w pkt 10 załącznika, są koszty zakupu narzędzi oraz zakupu i montażu maszyn oraz urządzeń przeznaczonych do zbioru owoców i warzyw, z wyłączeniem ciągników i przyczep rolniczych.

Z dowodów w postaci raportu z kontroli, jak również z faktury nr [...] jednoznacznie wynika, że przedmiotem transakcji był zestaw tj. ciągnik wraz z platformą zaczepianą na zaczep, która wtedy stanowi zestaw samojezdny. Na tabliczce znamionowej wskazane zostało - oznaczenie produktu - Platforma sadownicza do zbioru owoców samojezdna zdalnie sterowana. Ponadto w [...] - w opisie inwestycji zawarto stwierdzenie, że: "Na platformie ustawiane są w rzędzie skrzyniopalety. Platforma będzie zbierała 10-15 skrzyniopalet. Wyposażona będzie w hydrauliczny podnośnik umożliwiający dostosowanie wysokości platformy do wysokości drzew do 4 m. " W [...] wpisano także, że będzie to platforma do zbioru Owoców typ – samobieżna. Organ, dokonując oceny w zakresie kwalifikowalności ww. wydatku prawidłowo wskazał, że w specyfikacji do faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. podano, że producentem jest PPHU "[...]", a numer seryjny sprzętu to [...], natomiast nie podano żadnych innych parametrów urządzenia (takich jak moc, szerokość robocza, długość, wydajność, ilość osi). Jednocześnie ww. producent na stronie internetowej www.[...].pl podał, że jest producentem przyczep rolniczych i wykonuje usługę montażu systemu zdalnego sterowania ciągnikiem sadowniczym. Przy czym usługa "zdalne sterowanie" wg producenta polega na tym, że "Istnieje możliwość zamontowania w każdym ciągniku sadowniczym o mocy od 25 KM do 100 KM, jedynym warunkiem jest układ hydraulicznego wspomagania zamontowany w ciągniku. Sterowanie odbywa się za pomocą bezprzewodowego pilota oraz panelu sterującego, mocowanego na Platformach Sadowniczych lub w dowolnym miejscu za ciągnikiem, (przewód elektryczny 4.5 mb.)" Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił i zaakceptował powyższe ustalenia organu, uznając je jako prawidłowe i wskazał, że platforma opisana podczas kontroli oraz postępowania wyjaśniającego w sprawie, to "platforma zaczepiana na zaczep" do ciągnika. WSA w sposób prawidłowy wskazał, że zakupioną platformę nie można zakwalifikować jako maszynę samojezdną zdalnie sterowaną, gdyż nie posiada ona własnego napędu. Należy traktować ją jako przyczepę, która musi być doczepiona do ciągnika (pojazd silnikowy). W konkluzji WSA w sposób prawidłowy wskazał na negatywne konsekwencje powyższej oceny organów stwierdzając, że ciągnik zakupiony w zestawie z platformą sadowniczą na podstawie faktury nr [...] z 1 grudnia 2016 r. w kwocie 100 000 zł netto nie może stanowić kosztu kwalifikowanego inwestycji, gdyż w załączniku do rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. (pkt 10) ustawodawca krajowy wyraźnie wyłączył ciągniki i przyczepy rolnicze z kosztów kwalifikowanych do naliczenia pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania.

W zakresie zarzutu zawartego w pkt I. 2 petitum skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 117 ust. 1 - 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 543/2011 przez:

a) przez bezpodstawną afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dn. 19 lutego 2019 roku nr 86/2018 Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie,

b) przez bezpodstawną afirmację rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 19 lutego 2019 r., w sytuacji, gdy skarżąca nie jest odpowiedzialna za włączenie do wniosku niekwalifikowanych według organu kwot, gdyż działała w przekonaniu że kwoty te są kwalifikowane, w wyniku czego nie powinna być obciążona karami.

Skarżąca kasacyjnie spółka nie wskazała, które przepisy prawne, zawarte w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 117 powyższego rozporządzenia 543/2011 zostały przez organy naruszone, a następnie które naruszenia zostały zaakceptowane przez WSA. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała także na czym polegało naruszenie tych przepisów przez WSA; nie skonkretyzowała także zarzutów co do poszczególnych jednostek redakcyjnych przepisu art. 117 rozporządzenia 543/2011. Jest to zachowanie sprzeczne z wzorcami normatywnymi, także skonkretyzowanymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej wymogów i elementów składowych skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz.1).

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt I.3 petitum skargi kasacyjnej tj. naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 114 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw przez bezpodstawną afirmację decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 19 lutego 2019 r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że także i ten zarzut został skonstruowany w sposób sprzeczny z ww. wzorcami normatywnymi w zakresie elementów skargi kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca WSA "bezpodstawną afirmację" decyzji organu odwoławczego, nie wskazując postaci naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt I.4 petitum skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie przez WSA przepisów ustawy z 13 kwietnia 2016 roku o systemie oceny zgodności i nadzoru rynku stwierdza, że skarżąca kasacyjnie spółka nie podała naruszonych przez Sąd pierwszej instancji jednostek redakcyjnych powyższego aktu normatywnego uniemożliwiając w ten sposób kontrolę judykacyjną zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna strony częściowo, wobec powyżej wymienionych deficytów konstrukcyjnych, w zakresie zarzutów materialnoprawnych, a dotyczących zarówno określenia podstaw prawnych, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej, powoduje, że nie spełnia normatywnych wymogów wskazanych w p.p.s.a. dla tego typu środka zaskarżenia, w konsekwencji uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. W związku z powyższym skarga kasacyjna z powyższych powodów podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) i zasądził od Grupy Producentów "[...]." Sp. z o.o. w B. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.