Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 778/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3b ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 6ka, art. 9g, art. 9n ust. 1-ust. 5, art. 9x ust. 2 pkt 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2519
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
article: art. 181 par. 2, art. 189f par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 roku sprawy ze skargi S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład Usług Komunalnych [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 czerwca 2023 roku nr KO.463.7.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 23 czerwca 2023 r., znak: KO.463.7.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpatrzeniu odwołania S.B. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." uchyliło decyzję Prezydenta Miasta T. z 27 kwietnia 2023 r. znak: WRIK.7033.3.12.2023.OŚ wydaną art. 9zb ust. 1, w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. o wymierzeniu Zakładowi Usług Komunalnych [...] kary pieniężnej w wysokości 6 269,67 zł za nieosiągnięcie w roku 2020 wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w całości (pkt 1) i nałożyło na S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...], karę pieniężną w wysokości 6 269 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (pkt 2).

Z akt sprawy wynika, że 29 października 2012 r. Zakład Usług Komunalnych [...] uzyskał wpis do prowadzonego przez Prezydenta Miasta T. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych położonych na terenie miasta T. w oparciu o umowy zawarte z właścicielami nieruchomości. Po dokonaniu weryfikacji sprawozdania za rok 2020 ustalono, że nie osiągnięto wymaganego art. 9g u.c.p.g. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, określonego w art. 3b ust. 1 u.c.p.g.

Pismem z 30 marca 2023 r. wszczęto postępowanie w sprawie wymierzenia Zakładowi Usług Komunalnych [...], kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2020 r.

W uzasadnieniu przywołanej na wstępie decyzji organ I instancji wyjaśnił, że dane dotyczące odpadów, wynikające ze złożonych sprawozdań podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości w 2020 r. kształtowały się następująco: łączna masa odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, wyrażona w Mg: 66,7794 Mg; łączna masa odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości: 365,110 Mg; łączna masa wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, wyrażona w Mg: 179,999 Mg. Do osiągnięcia wymaganego poziomu powinny zostać poddane recyklingowi i przygotowane do ponownego użycia odpady ww. frakcji w ilości: 89,99 Mg. Brakująca masa odpadów frakcji materiałowych poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych, niezbędna do osiągnięcia wymaganego poziomu w 2020 r. wynosiła: 23,221 Mg. Zgodnie z pozycją nr 1051 załącznika nr 2 do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 30 sierpnia 2019 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2020, stawka opłaty za umieszczenie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych wynosiła w 2020 r. 270,00 zł, wobec czego wysokość kary za nieosiągnięcie ww. poziomu wynosi: 6.269,67 zł.

Organ wyjaśnił, że odstąpienie od kary możliwe jest wyłącznie w przypadkach określonych w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.c.p.g., w których może wziąć pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. W katalogu tym nie ma kary wymienionej w art. 9x ust. 2 pkt 1 i 3 u.c.p.g. Stwierdził jednocześnie, że nie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 189f § 1 k.p.a. Podmiot odbierający odpady ma obowiązek znać przepisy prawne oraz wykonać ciążące na nim obowiązki związane z odbieraniem odpadów. Podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinien liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. W ocenie organu waga stwierdzonego naruszenia nie jest znikoma, ponieważ Zakład powinien poddać recyklingowi 89,99 Mg odpadów frakcji materiałowych, podczas gdy łączna masa odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia w 2020 r. wyniosła jedynie 66,779 Mg, co stanowi 74,21% z niezbędnej do osiągnięcia przedmiotowego poziomu masy odpadów. Ponadto w sprawie nie może być mowy o zaprzestaniu naruszenia prawa, bowiem jest ono nieusuwalne w skutkach

Strona skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8 § 2, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art 189a, art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., art. art. 9 ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3 u.c.p.g. oraz art. 22 § 2 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim po rozpoznaniu powyższego uchyliło decyzję organu I instancji w całości i nałożyło na S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...] karę pieniężną w wysokości 6 269 zł za nieosiągnięcie w 2020 roku wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła.

Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że stwierdzone naruszenia dotyczą 2020 r., zatem za kary mogą być nakładane na podstawie przepisów ustawy wówczas obowiązujących, tj. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439), powoływanej dalej jako: "u.c.p.g.". Organ, po przywołaniu treści art. 3b ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 9g, art. 9n ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, art. 9x ust. 2 pkt 1, ust. 3, art. 9zb ust. 1, art. 9 zd ust. 1, art. 9zf u.c.p.g. oraz art. 63 § 1 ordynacji podatkowej stwierdziło, że zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2167), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie MŚ" wymagany w roku 2020 poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła wynosił 50%.

Bezspornym jest, że S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...] prowadzi na terenie miasta T. działalność usługową w zakresie odbierania odpadów komunalnych, która jest wpisana do prowadzonego przez Prezydenta Miasta T. rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych położonych na terenie miasta T. w oparciu o umowy zawarte z właścicielami nieruchomości i posiada stosowne umowy z właścicielami nieruchomości z których są odbierane odpady.

Z danych przedstawionych w wyniku analizy sprawozdań strony wynika, że w roku 2020 łączna masa odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła poddanych recyklingowi i przygotowanych do ponownego użycia, pochodzących ze strumienia odpadów komunalnych z gospodarstw domowych oraz od innych wytwórców odpadów komunalnych wynosiła 66,7794 Mg (15 01 01 - opakowania z papieru i tektury - 39,1815 Mg; 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych - 12,3841 Mg; 15 01 04 - opakowania z metali - 5,2537 Mg; 15 01 05 - opakowania wielomateriałowe - 0,0083 Mg; 15 01 07 - opakowania ze szkła - 9,9518 Mg); łączna masa odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wynosiła 365,1 1 Mg; udział łączny odpadów papieru, metali, tworzyw sztucznych, szkła i wielomateriałowych w składzie morfologicznym odpadów komunalnych na podstawie aktualnego Krajowego Planu Gospodarki Odpadami uchwała Nr 88 Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie "Krajowego planu gospodarki odpadami 2022" (M.P. 2022 r. poz. 1030) w miastach liczących ponad 50 tys. mieszkańców wynosił 49,3%. Łączna masa wytworzonych odpadów papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła wynosiła więc 179,9992 Mg (365,11 Mg x 49,3%). Strona w 2020 r. osiągnęła więc poziom recyklingu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych 37,1% (66,7794 Mg : 179,9992 Mg x 100%). Brakująca masa odpadów komunalnych wymagana do osiągnięcia poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metalu, tworzyw sztucznych, szkła przez stronę skarżącą wynosiła: 23,2202 Mg ((50% x 179,9992 Mg): 100% - 66,7794 Mg). Stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku za 2020 r. wynosi 270 zł/Mg i określona została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U . poz. 2490 ze zm.) pod pozycją nr 1051. Wobec tego kara pieniężna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych w 2020 r. przez S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...] wynosi 6 269,45 zł (23,2202 Mg x 270 zł/Mg), po zaokrągleniu do pełnych złotych wynosi 6 269 zł.

Następnie organ przywołał treść art. 189f § 1, § 2 i § 3 k.p.a. i stwierdził, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary może znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Kolegium wbrew stanowisku strony skarżącej, organ I instancji rozważył możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji i wyjaśniło, że z brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Zdaniem Kolegium w sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, że różnica pomiędzy wymaganym, a osiągniętym w 2020 r. poziomem recyklingu i przygotowania do ponownego użycia wynosiła 12,9% (50% - 37,1%). Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem, który służy zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie, bowiem ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa. W rozpatrywanej sprawie ww. cele nie zostały osiągnięte. W sprawie nie doszło też do zaprzestania naruszania prawa, bowiem strona nie osiągnęła w 2020 r. wymaganego poziomu recyklingu. Przesłanka ta ma zastosowanie do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do zachowania osoby polegającego na jednorazowym naruszeniu obowiązku lub zakazu.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że nie ma zastosowania art. 189f § 2 k.p.a., bowiem usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe. Strona może podejmować działania zmierzające do osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, ale to mogłoby mieć skutek na stan obecny, a nie na 2020 r. Z uwagi na fakt zastosowania przez ustawodawcę w treści art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. formy dokonanej czasownika, to podjęcie działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia prawa, tj. prowadzenie akcji promujących działania i postawy proekologiczne mające na celu m.in. zwiększenie świadomości mieszkańców w zakresie prawidłowej segregacji odpadów, różnicowanie cen odbioru odpadów, nie rodzą skutku usunięcia naruszeń. Zaniechanie naruszeń winno nastąpić bądź w roku rozliczeniowym, lub ewentualnie w najbliższym czasie, przy czym, jak podaje organ I instancji w kolejnych latach na terenie Gminy Miasto T. strona również nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu.

Organ dodał, że art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nie przewiduje badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności, co powoduje, że organ zwolniony jest od badania tej okoliczności z urzędu. W sytuacji jednak, gdy osoba zagrożona karą nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu bądź spełnienia pozostałych wymagań określonych w art. 9g u.c.p.g. z powodów, za które nie ponosi odpowiedzialności, może dojść do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednakże organ nie zajmuje się badaniem strony subiektywnej z urzędu, zatem istnieje tu swoiste domniemanie winy. Dla zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów strona winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganych prawem poziomów recyklingu i przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Brak wdrożenia już na etapie trwania postępowania administracyjnego 11 środków naprawczych może rodzić za sobą skutki nieosiągnięcia wymaganych poziomów w następnych latach. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu.

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, że w tym zakresie podejmowała jakiekolwiek działania. Samo zamieszczenie na stronie internetowej Zakładu Usług Komunalnych [...] zasad segregowania odpadów nie świadczy "o prowadzeniu akcji edukacyjnej zachęcającej do segregowania odpadów". Strona nie podjęła wszelkich czynności zmierzających do osiągnięcia wymaganych poziomów. Strona nie wykazała więc, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika też, żeby podjęto jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. W szczególności brak po stronie skarżącej wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g. W aktach sprawy brak informacji, by strona skarżąca przekazała Prezydentowi Miasta T. informacje o niedopełnieniu przez choćby jednego właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Wyjaśnienia strony, że osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu uzależnione jest od selektywnej zbiórki przez właścicieli nieruchomości nie stanowi zatem podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał również, że okolicznością przemawiającą za odstąpieniem od nałożenia kary nie może być również powoływanie się na regulację art. 109 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Prawo zamówień publicznych. Wymierzenie kary jest następstwem naruszenia prawa, a przy ustalaniu jej wysokości nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności. W ocenie organu nie ma również racji strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Kolegium podkreśliło, że nałożenie zatem kary pieniężnej jest uzasadnione, jednakże organ I instancji wadliwie oznaczył podmiot, na który została nałożona kara oraz nie zastosował przepisów ordynacji podatkowej w sprawie zaokrągleń. W sprawie, w świetle art. 29 k.p.a., stroną – adresatem praw i obowiązków jest S.B.. Prowadzenie natomiast przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...] nie oznacza, że rozstrzygnięcia administracyjne winny być kierowane w stosunku do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, bowiem ta nie ma podmiotowości prawnej w rozumieniu art. 29 k.p.a. Firma jest bowiem jedynie oznaczeniem przedsiębiorcy, więc decyzja administracyjna powinna być skierowana do S.B., jako właściciela wskazanego przedsiębiorstwa. Nadto wobec tego, że strona skarżąca wykazała w sprawozdaniu łączną masę odpadów poddanych recyklingowi 66,7794 Mg (do 4 miejsc po przecinku), zasadnym jest stosowanie tej samej jednostki do wyliczenia brakującej masy odpadów poddanych recyklingowi i do wyliczenia kary. Zatem kara została obliczona w wysokości: 6 269,45 zł, a z uwagi na to, że do kar stosuje się dział III ordynacji podatkowej i mając na względzie art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, kara winna wynosić 6 269 zł. Wobec powyższego Kolegium uznało, że celowe jest uchylenie w całości decyzji i nałożenie kary na prawidłowo oznaczony podmiot i orzeczenie w przedmiocie nałożenia kary.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...], reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie:

1. art. 189f § 1 w zw. z art. 7a w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 i art. 189d k.p.a. polegające na jego pominięciu wbrew ugruntowanemu orzecznictwu sądów administracyjnych, bowiem organ błędnie stwierdził, że przepisy dotyczące nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, ze organy nie mogą ich w żaden sposób modyfikować i również sposób obliczenia wysokości kary ma charakter kategoryczny i nie podlega żadnym modyfikacjom i odstępstwom, co stoi w sprzeczności z celem ustanowienia art. 189f § 1 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało tym, że Kolegium wybrało rozwiązanie niekorzystne dla strony i nie odstąpiło od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo znikomości naruszenia prawa, a także w świetle regulacji dotyczącej dyrektyw wymiaru kary zawartych w k.p.a.;

2. art. 189f § 1 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez dowolne (oparte na niekompletnym materiale dowodowym), a nie swobodne przyjęcie przez organ II instancji że strona nie zaprzestała naruszania prawa, podczas gdy wobec strony nie zapadła żadna decyzja administracyjna (nawet nieostateczna) stwierdzająca naruszenie prawa w kolejnym roku, tj. 2021 r., a zatem organ oparł swoją decyzję na okolicznościach, które nie miały miejsca w chwili wydawania decyzji;

3. art. 78 § 1 w zw. z art. 75 i art. 80 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. wyrażające się w pominięciu znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów z wydruków strony internetowej, którą strona prowadziła w celu szerzenia akcji edukacyjnej o segregacji odpadów wśród właścicieli nieruchomości, od których odbierała odpady, przez co organ uniemożliwił stronie wykazanie okoliczności wpływających niewątpliwie w sposób istotny na interpretację sytuacji strony (brak winy strony), która nie mogła obiektywnie osiągnąć zakładanych poziomów w 2020 r., a zatem organ nie zweryfikował okoliczności kluczowych dla sprawy naruszając przepis art. 78 § 1 k.p.a. stanowiący, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, zaś organ nie wykazał, jak nakazuje art. 75 k.p.a., aby przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było sprzeczne z prawem;

4. art. 77 § 1 w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieprzesłuchanie jakiegokolwiek świadka na okoliczność ustalenia, czy Skarżący miał obiektywną możliwość wywiązania się (i w jakim stopniu) z obowiązku ustawowego polegającego na osiągnięciu wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych, mimo że na gruncie dowodów przedstawionych przez stronę dotyczących akcji edukacyjnej po stronie organu pojawiły się wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony;

5. art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a. wyrażające się w pogwałceniu zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony w zakresie stanu faktycznego i prowadzeniu postępowania dowodowego ukierunkowanego na ukaranie, bowiem strona wykazywała, że prowadziła akcję edukacyjną i promocyjną wśród właścicieli nieruchomości niezamieszkałych dotyczącą segregacji odpadów, która to okoliczność niewątpliwie miała wpływ na sytuację strony, mimo to jednak organ II Instancji świadomie wybrał interpretację na niekorzyść Strony, naruszając przy tym wprost przepisy k.p.a.;

6. art. 107 § 1 pkt 4-6 w zw. z art. 11 w związku z art. 8 § 2 k.p.a. wyrażające się w sporządzeniu uzasadnienia, które nie daje w pełni odpowiedz i na pytanie, dlaczego organ zdecydował się na ukaranie strony (poza arbitralnym nałożeniem kary) i jest sprzeczne z utrwaloną praktyką rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym, bowiem organ nie dokonuje wyczerpującego i przekonującego porównania wszystkich dostępnych źródeł w postaci orzecznictwa i stanowiska doktryny celem wykazania, że stanowisko i wykładnia organu II instancji zasługuje na uznanie, podczas gdy inne Samorządowe Kolegia Odwoławcze niejednokrotnie wydawały decyzje administracyjne przychylne przedsiębiorcom – w analogicznym stanie faktycznym zauważyły konieczność odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej biorąc pod uwagę ocenę możliwości wywiązania się przed przedsiębiorcę z obowiązku uzyskania ustawowych poziomów i za licznymi wyrokami sądów administracyjnych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stało na stanowisku, że gdy podmiot zagrożony karą nie mógł osiągnąć danego poziom u recyklingu z powodów, za które odpowiedzialności nie ponosi, może dojść d o odstąpienia od wymierzenia kary, które to decyzje SKO Strona wskazywała wyraźnie organowi I Instancji i organowi II instancji w swoich pismach i odwołaniu od decyzji organu I instancji;

7. art. 8 § 2 w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 189a § 2 w zw. z art.189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 109 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy Prawo zamówień publicznych, wyrażające się w wydaniu decyzji niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do rzeczywistego naruszenia, która to dotkliwość może wywołać dla skarżącego niepowetowaną stratę, bowiem organ odwoławczy całkowicie pomija, że dotkliwość kary nie przejawia się w wymiarze kwotowy m sensu stricto, ale w wymiarze skutków wynikających z ustaw odrębnych (Prawo zamówień publicznych) i może skutkować nieodwracalną szkodą dla Spółki.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w postępowaniu na rzecz Skarżącej o d Organu oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

1. odpowiedzi Urzędu Miasta w T. na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku z dnia 18 lipca 2023 r. na okoliczność niewszczynania przez Prezydenta Miasta T. w latach 2019-2020 jakichkolwiek postępowań nakładających na właścicieli nieruchomości Miasta T. opłat podwyższonych na mocy art. 6ka ust. 3 u.c.p.g., a tym samym do przyczynienia się Miasta do osiągania niskich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych na terenie Miasta T. przez stronę ze względu na brak jakiejkolwiek reakcji organu na nieselektywną zbiórkę odpadów przez właścicieli nieruchomości niezamieszkałych z Miasta T., obiektywnej niemożności osiągnięcia ustawowo wymaganego poziom u przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych przez stronę na terenie Miasta T.;

2. informacji z otwarcia ofert w postępowaniu przetargowym w Gminie K. ogłoszonym pod numerem [...] celem wykazania wysokiego prawdopodobieństwa grożącej stronie szkody w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji polegającej na fakultatywnym wykluczeniu strony z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, celem wykazania zasadności wstrzymania wykonalności decyzji;

3. fragment Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia w postępowaniu przetargowym w Gminie K. ogłoszonym pod numerem [...] celem wykazania wysokiego prawdopodobieństwa grożącej Stronie szkody w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji polegającej na fakultatywnym wykluczeniu strony z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, celem wykazania zasadności wstrzymania wykonalności decyzji;

W ocenie skarżącego o znikomej wadze naruszenia prawa świadczy kwota kary nałożona przez organ oraz różnica pomiędzy poziomem uzyskanym a poziomem wymaganym wynosząca zaledwie 12,9 %. co oznacza, że skala odbiorów odpadów nieposegregowanych przez właścicieli nieruchomości była niewielka. Kolegium nie wzięło pod uwagę tej znikomości wyłącznie po to, żeby ukarać stronę w sposób arbitralny, bez uwzględnienia braku winy, znikomości naruszenia prawa, braku woli segregacji odpadów po stronie właścicieli nieruchomości, treści umowy na odbiór odpadów, w której wyraźnie zobowiązano właścicieli nieruchomości do segregowania odpadów, braku jakichkolwiek sankcji nakładanych na właścicieli nieruchomości za niedochowanie obowiązku segregacji przez Prezydenta Miasta T..

W ocenie skarżącego nie przysługują mu żadne narzędzia, które pozwalałyby jej odmówić odbioru nieposegregowanych odpadów komunalnych. Dochowanie poziomu recyklingu przez spółkę na terenie miasta było obiektywnie niemożliwe, co wynika z zachowania właścicieli nieruchomości zamieszkałych czy niezamieszkałych na terenie Miasta T., w związku z czym strony nie można karać za taką okoliczność.

Odnosząc się do kwestii zaprzestania naruszania prawa skarżący stwierdził, że tego pojęcia nie należy utożsamiać z obowiązkiem przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem lub usunięciem skutków naruszenia prawa, z uwagi na zawarty w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wymóg zaprzestania naruszania prawa, przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do naruszeń o charakterze ciągłym, trwałym lub powtarzającym się. Dlatego też należy stosować przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. in fine dostosowując go do sytuacji podmiotu, który dopuścił się naruszenia jednorazowo , a zatem zaprzestanie jest oczywiste.

Zdaniem skarżącego każdy z powyższych czynników nakazuje stwierdzić znikomość naruszenia. Wydanie decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężna jest rażąco nieproporcjonalne w stosunku do celów tej kary. Skarżący dodał również, że naruszenie wyrażające się w wydaniu decyzji niewspółmiernie dotkliwej w stosunku do rzeczywistego naruszenia, która to dotkliwość może wywołać dla niego niepowetowaną stratę w wymiarze skutków wynikających z ustaw odrębnych – Prawa zamówień publicznych, bowiem w sytuacji, gdy podmiot został ukarany jakąkolwiek karą pieniężną (nowy przepis nie wskazuje żadnej konkretnej czy minimalnej stawki, więc kara może opiewać nawet na kwotę symboliczną), może zostać wykluczony z przetargu.

Ponadto w ocenie skarżącego organy obu instancji nie wywiązały się z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaniechały uwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających kluczowe znaczenie dla sprawy twierdząc, że dla rozstrzygnięcia nie mają znaczenia inne okoliczności niż fakt nieosiągnięcia odpowiednich poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 27 listopada 2023r. skarżąca uzupełniła skargę o nowe orzecznictwo Sądów Administracyjnych oraz aspekt konstytucyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi S.B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...] uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 czerwca 2023 r., znak: KO.463.7.2023 uchylającą decyzję Prezydenta Miasta T. z 27 kwietnia 2023 r. znak: WRIK.7033.3.12.2023.OŚ wydaną art. 9zb ust. 1, w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2519 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. o wymierzeniu Zakładowi Usług Komunalnych [...] kary pieniężnej w wysokości 6 269,67 zł za nieosiągnięcie w roku 2020 wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w całości (pkt 1) i nakładającą na S.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Usług Komunalnych [...], karę pieniężną w wysokości 6 269 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (pkt 2).

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.)- dalej: k.p.a., oraz przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1439) – dalej: u.p.c.g. – w brzmieniu obowiązującym w roku 2020.

Stosownie do treści art. 9n ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań, które są przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. Informacje, jakie dane winno zawierać sprawozdanie, określa art. 9n ust. 3 u.c.p.g.

W art. 9n ust. 4 u.c.p.g. wskazano, iż podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany zamieścić w sprawozdaniu także informacje o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w ostatnim sprawozdaniu składanym za dany rok. Podmiot, o którym mowa w ust. 4, w sprawozdaniu podaje liczbę właścicieli nieruchomości, od których odebrał odpady komunalne, oraz dołącza do sprawozdania wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi w okresie objętym sprawozdaniem zawarł umowy na odbieranie odpadów komunalnych, a także wykaz tych właścicieli nieruchomości, z którymi umowy te uległy rozwiązaniu lub wygasły. W wykazach zamieszcza się imię i nazwisko albo nazwę oraz adres właściciela nieruchomości, adres nieruchomości oraz w przypadku rozwiązania umowy - informację, do kiedy umowa obowiązywała (ust. 5 art. 9n u.c.p.g.).

Zgodnie z art. 9g u.p.c.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w art. 3b ust. 1 i 2 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2.

Natomiast stosownie do art. 9x ust. 2 pkt 1 u.p.c.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.p.c.g.).

Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, z wyłączeniem innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, w wysokości co najmniej 50% wagowo - za każdy rok w latach 2020-2024.

Ustawą z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2361), dalej ustawa zmieniająca, z dniem 31 grudnia 2020 r., uchylono ust. 2 art. 3b u.c.p.g., a treść ww. przepisu art. 3b ust. 1 u.c.p.g. została zmieniona i nie obejmuje ona już 2020 r., lecz dodano przepis art. 3aa, zgodnie z którym gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo (pkt 1).

Ustawą zmieniającą art. 3b ust. 3 otrzymał brzmienie "Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi, kierując się koniecznością możliwości zweryfikowania osiągnięcia tych poziomów przez każdą gminę oraz przepisami Unii Europejskiej określającymi sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi".

Zgodnie z art. 6 ustawy zmieniającej, do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568, 695 i 875).

Zgodnie zaś z brzmieniem art. 3b ust. 2 u.c.p.g., obowiązującym do dnia 31 grudnia 2019 r., minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia:

1) poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, które gmina jest obowiązana osiągnąć w poszczególnych latach, uwzględniając potrzebę osiągnięcia poziomów określonych w ust. 1;

2) sposób obliczania poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, kierując się koniecznością możliwości zweryfikowania ich osiągnięcia przez każdą gminę.

Na podstawie art. 3b ust. 2 u.c.p.g., zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2167), które określiło:

1) poziomy recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła,

2) poziomy recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne

- w poszczególnych latach do dnia 31 grudnia 2020 r., a także sposób obliczania tych poziomów.

Zgodnie z tabelą nr 1 załącznika do znajdującego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2167) określony prawem, wymagany w roku 2020 poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła wynosił 50%.

Natomiast obowiązująca w roku 2020 jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych (oznaczonych kodem 20 03 01) na składowisku wynosiła, zgodnie z poz. nr 1051 załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2017 r. poz. 2490) wynosiła 270 zł/Mg.

W niniejszej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostają te ustalenia faktyczne, z których wynika, że w roku 2020 skarżący prowadził działalność gospodarczą, podlegającą wpisowi do rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Prezydenta Miasta T., w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych położonych na terenie miasta T. w oparciu o umowy zawarte z właścicielami nieruchomości. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu posiadania stosownych umów z właścicielami nieruchomości, z których są odbierane odpady. Bezspornym pozostaje również, że we wskazanym okresie spółka nie osiągnęła wymaganego prawem 50% poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych - papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła. Jak wynika bowiem z przedłożonego przez spółkę sprawozdania, osiągnięty przez nią poziom wynosił 37,1 %, co wyliczono na podstawie wskazanych przez stronę wartości. Nieosiągnięcie przez spółkę wymaganego prawem poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia frakcji odpadów komunalnych - papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła, a co za tym idzie niewypełnienie ciążącego na spółce obowiązku wynikającego z art. 9g u.p.c.g., stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.pc.g., po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej) w wysokości 6.269 zł.

Dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne organu, jak i zasadność zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu. Ponadto zarówno sposób obliczenia przedmiotowej kary, jak i jej wysokość nie są kwestionowane przez stronę skarżącą.

Natomiast zasadnicza istota sporu sprowadza się do próby wykazania przez stronę skarżącą braku podstaw do wymierzenia kary wskazując, że nie osiągniecie wymaganych poziomów recyklingu wynikało z przyczyn niezależnych, bowiem skarżący podejmował kroki, mające na celu podniesienie świadomości kontrahentów w zakresie konieczności selektywnego zbierania odpadów. Strona skarżącą kwestionuje zasadności twierdzenia organów administracji, co do braku możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. Skarżący podniósł także, że nie tylko on nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu ale także gmina jako całość nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu.

W pierwszej kolejność Sąd pragnie zauważyć, że adresatem obowiązków wynikających z art. 9g ustawy jest podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Niezasadne są tym samym zarzuty skargi dotyczące braku możliwości osiągnięcia przez stronę skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, podnoszone w kontekście absolutnego charakteru odpowiedzialności nałożonej na przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Gdyby przyjąć, za słuszną argumentację strony skarżącej, że w świetle obowiązujących przepisów, nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych albo też, że podjęta przez nią kampania informacyjna wyczerpuje limit starań przedsiębiorcy w tej mierze i zwalnia ją z osiągnięcia wyznaczonego poziomu recyklingu to art. 9x ust. 2 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy". Przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skarżący jako profesjonalista w branży, działający od wielu lat, powinien być świadomy konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu.

Obowiązki wynikające z art. 9g mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym wypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17). Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć wszelkiej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu.

Z akt sprawy wynika, że skarżący ograniczyły się wyłącznie do umieszczenia na swojej stronie internetowej zasad segregacji odpadów oraz zawieranie umów umożliwiających właścicielom selektywne zbieranie odpadów – ale należy podkreślić, że samo zawarcie umowy nie jest działaniem mobilizującym, zdaniem Sądu ten argument jest chybiony.

Strona skarżąca nie podjęła innych działań, np. nie kierowała pism informujących i promujących zasady selektywnego zbierania odpadów nie oferowała korzystniejszych warunków finansowych za wywóz odpadów zbieranych selektywnie, nie sygnalizowała organowi I instancji problemów w tej materii celem podjęcia wspólnych czynności. Skarżący nie skorzystał ani razu z dyspozycji art. 6ka u.c.p.g., który umożliwia przyjęcie odpadów jako niesegregowanych i powiadomienia o tym organ i właściciela nieruchomości.

Należy podkreślić, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy przy tym do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Przesłanką jej wymierzenia jest zatem obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g ustawy.

Natomiast, co do zarzutu skargi odnośnie niezastosowania normy z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy, iż zgodnie z treścią powyższego przepisu organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.

Stosownie zaś do art. 181 § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych m.in. przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej (pkt. 1), czy odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia (pkt. 2), przepisów niniejszego działu (k.p.a.) w tym zakresie nie stosuje się W ustawie u.c.p.g. nie uregulowano przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zatem instytucja odstąpienia od nałożenia kary zawarta w k.p.a. znajduje zastosowanie w sprawie.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, procedujące w sprawie organy administracji publicznej zasadnie uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek przemawiająca za odstąpieniem od nałożenia na skarżącego przedmiotowej kary pieniężnej. Podkreślenia bowiem wymaga, że wobec uzyskanego przez stronę skarżącą w roku 2020 - 37,1% poziomu recyklingu z wymaganych 50%, nie jest znikomy. Skarżący uchybił ciążącemu na nim z mocy art. 9g pkt 1 u.c.p.g. obowiązkowi w ponad 1/5 wymaganego poziomu, co nie może być uznane za nieznaczne, niewielkie, czy błahe. Waga naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być przy tym oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu, jakim w tej sprawie jest zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów. Egzekwowanie segregowania odpadów ma służyć ochronie środowiska i zdrowia ludzi. Wobec tego nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów recyklingu w takim stopniu, jak ma to miejsce w rozważanym przypadku, nie może się jawić jako znikome. Cała gmina osiągnęła poziom recyklingu w wysokości 42% co wskazuje, że strona skarżąca osiągnęła poziom recyklingu poniżej średniej dla całej gminy. Do odstąpienia od wymierzenia kary może dojść tylko wówczas, gdy strona skarżąca wykaże, że wymagany poziom recyklingu nie został osiągnięty z przyczyn od niej niezależnych. Ze sprawy nie wynika też, żeby strona skarżąca podjęła jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. W szczególności brak po stronie skarżącej wykorzystania trybu powiadomienia z art. 6ka u.c.p.g. czy też jakichkolwiek innych działań. Ponadto bezspornym jest, że wymagany w roku 2020 poziom recyklingu nie został osiągnięty przez stronę skarżąca, a tym samym w ocenie Sądu trudno uznać, iż w sprawie spełniona została określona w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanka zaprzestania naruszenia prawa. W ocenie Sądu za zasadne uznać należy stanowisko organu, co do braku możliwości zastosowania w sprawie regulacji z art. 189f § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a.

Reasumując za trafną w ocenie Sądu uznać należy ocenę organów, co do braku wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy. Tym samym organy zadość uczyniły ciążącym na nich obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prowadząc postępowanie organy działały, stosownie do wymogu art. 6 k.p.a., na podstawie i w granicach obowiązującego prawa art. 6 k.p.a., w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.