Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 333/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par.2 pkt 7 i par. 4 pkt 2 i 5
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1587
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania  przestrzennego
article: art. 2, art.7, art. 32, art. 64
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi W. i M. G. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2013 r. Rada Miejska w Suwałkach podjęła uchwałę Nr XXXII/343/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa, obejmującego obszar o powierzchni około 31 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]stanowiącą własność W. i M. G. Usytuowanie pasa technologicznego linii elektroenergetycznej 400 kV na działce skarżących powoduje zajęcie gruntu o powierzchni ok. 0,5055 ha. Zgodnie z ustaleniami planu wskazana część działki znajduje się w granicach terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 4RE.

Pismem z dnia [...]lutego 2014 r. skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działki.

Rada Miejska w S. nie zajęła stanowiska w spawie wniesionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec powyższego skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej w S. zarzucając jej:

1. niezachowanie trybu i zasad uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uregulowanych w § 2 pkt 7, § 4 pkt. 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 nr 164 póz. 1587);

2. brak w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów oraz terenów planowanych zalesień;

3. uchybienia w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu, poprzez brak umieszczenia w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleń w zakresie ochrony ładu przestrzennego i krajobrazu kulturowego, które w przepisach art. 15 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z

dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (oznaczonej również, jako u.p.z.p.) wskazane są jako elementy obowiązkowe zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo, wbrew treści studium tereny przeznaczone pod lokalizację linii elektroenergetycznej nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki monitoringu;

4. wyłożenie do publicznego wglądu planu zagospodarowania przestrzennego w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie Miejskiej w S. (tj. 1:2000), którego nie zmniejsza fakt uchwalania na sesji planu w prawidłowej skali;

5. naruszenie art. l ust. 2 pkt. l ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zastosowanie rozwiązania sprzecznego z wymaganiami ładu przestrzennego i objęcie nieruchomości Skarżących przebiegiem urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki;

6. nadużycie przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. l i art. 4 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawnień, poprzez przyjęcie w przywołanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nadmiernych zakazów i

ograniczeń, w tym poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy siedliskowej na nieruchomości Skarżących oznaczonej nr geod. [...] położonej w mieście S., obręb nr 2 – K.;

7. naruszenie uprawnienia płynącego z przeznaczenia spornych gruntów w czasie poprzedzającym uchwalenie przedmiotowej uchwały przez naruszenie w tym art. 21 ust. l i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego (kc.), poprzez zastosowanie takiego rozwiązania w zakresie przeznaczenia działki oznaczonej nr geodezyjnym [...], które bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia nadmiernie ogranicza prawo własności nieruchomości tam położonych, w tym przywołanej nieruchomości Skarżących o nr geod. [...]. poprzez jednoczesne uniemożliwienie im racjonalnego zagospodarowania przedmiotowej dziatki;

8. naruszenie art. 21 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie swobodnego korzystania z prawa własności oraz naruszenie interesu prawnego, poprzez przeznaczenie cennych obszarów inwestycyjnych w pobliżu projektowanej obwodnicy pod zaprojektowanie linii 2x400kV, co spowoduje drastyczne obniżenie wartości wszystkich działek w obszarze

planistycznym B miasta S. oraz degradację przestrzenną całego tego obszaru poprzez nieodpowiedzialne. wprowadzenie rozległej dominanty widocznej praktycznie z każdego miejsca w mieście i uniemożliwienie wykorzystywania posiadanych działek z wolą właściciela;

9. naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP, poprzez nazbyt władcze wkraczanie przez przywołany organ administracji publicznej w sferę interesów prawnych właścicieli nieruchomości, co miało również miejsce podczas postępowania poprzedzającego uchwalenie przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oznaczone, również jako mpzp), w którym część właścicieli nieruchomości leżących na trasie planowanej linii 2x400kV relacji Ełk granica państwa czynnie uczestniczyła;

10. naruszenie art. 32 w zw. z art. 64 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie właścicielom nieruchomości o nr geod. [...] swobodnego korzystania z ich prawa własności w akcie innym niż ustawa oraz pomimo, iż nie jest to konieczne z uwagi na ochronę ważnego interesu publicznego, przy jednoczesnej ochronie praw właścicieli sąsiednich działek o nr geod. [...],[...] oraz [...] położonych w obrębie B. W., gminy S.;

11. naruszenie art. 6 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nadmierną ingerencję organów administracyjnych gminy Miasto S. w prawo własności do działki o nr geod. [...]należącej do Skarżących;

12. niezgodność uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S., w którym wskazano obszar jego nieruchomości, jako "tereny rolnicze stanowiące zabezpieczenie terenów budowlano mieszkalnych", podczas gdy projekt planu na terenie 4RE nie dopuszcza możliwości budowy żadnych obiektów budowlanych, oznacza to zmianę przeznaczenia terenu w stosunku do wcześniejszych ustaleń studium, które są wiążące przy uchwalaniu planu miejscowego;

13. naruszenie art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie w całości uwag wniesionych przez część właścicieli nieruchomości leżących na trasie planowanej linii 2x400kV relacji Ełk granica państwa do projektu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego;

14. naruszenie art. 6 i art. 15 ust. l oraz art. 20 i art. 28 ust. l ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem obecne zapisy przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w sprzeczności z wymaganiami przywołanej wyżej ustawy oraz z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., jak również Planem zagospodarowania przestrzennego województwa p.;

15. naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji RP, poprzez naruszenie wydaną uchwałą prawa własności Skarżących, poprzez ograniczenie dotychczasowego sposobu użytkowania lub jego zmianę, a co się z tym wiąże istotny wpływ na zmniejszenie wartości wszystkich nieruchomości Skarżących, w tym, w szczególności działek o nr geod. [...], [...], [...]o łącznej powierzchni 5.1490 ha, dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą o nr [...].

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wnosili o:

1) usunięcie naruszenia ich interesu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach Nr XXXIl/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400kV relacji Ełk – Granica Państwa opublikowanej w dzienniku Województwa Podlaskiego z dnia 19 marca 2013 roku, poz. 1591 w części dotyczącej obszaru planu zagospodarowania przestrzennego 4RE, w tym w granicach działki gruntu położenia nieruchomości skarżących oznaczonej nr [...];

2) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowa uchwała naruszyła interes prawny skarżących, gdyż wpływa ona w sposób istotny na jego prawo własności.

Dalej skarżący wskazują, że część właścicieli nieruchomości leżących na trasie planowanej linii brała czynny udział w uchwalaniu planu poprzez składanie zastrzeżeń i wskazywanie o nieprawidłowościach, jakich dopuszcza się Prezydent Miasta S. w trakcie podejmowania zaskarżonej uchwały, jednakże ich uwagi zostały w całości pominięte. Działania Urzędu Miejskiego w S. doprowadziły do naruszenia szeregu przepisów prawa w tym art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Nowe regulacje prawa miejscowego wskazane w/w planie doprowadziły do wprowadzenia zakazu lokalizacji siedliskowej na działce skarżących. Powyższe spowodowało zniweczenie w całości planów życiowych skarżących, co do ich nieruchomości, w tym poprzez uniemożliwienie zagospodarowania tej nieruchomości poprzez wzniesienie zabudowy siedliskowej i umieszczenie tam swego centrum życiowego.

W ocenie skarżących, wprowadzone w planie ograniczenia dotyczą całej ich nieruchomości (pas o szerokości 150 m), gdy wobec potrzeb usytuowania tego typu budowli obostrzenia winne dotyczyć jedynie pasa o szerokości 70 metrów (2x35m od środka linii). Ponadto zaplanowano wybudowanie linii energetycznej nie na skraju działki skarżącego, tylko odsunięto jej przebieg od granicy o znaczną odległość powodując, iż większa cześć działki będzie obciążona wybudowaną linią 2x400kV, a przez to bezużyteczna.

Skarżący stoją także na stanowisku, iż przebieg linii 400 kV powinien być niedopuszczalny w granicach administracyjnych miasta i winien biec przez tereny niezabudowane. Dlatego też dotychczasowe zapisy planu nie mogą pozostać w obecnym kształcie, gdyż są niedopuszczalne z uwagi na treść art. 6 ust. 2 lit. 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 2, 31 ust. 2 i 3, art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP. Ich zdaniem, plan miejscowy może wprowadzać różne ograniczenia w zakresie zagospodarowania działek, ale ograniczenia te nie mogą być dowolne, lecz muszą być uzasadnione, czy to przepisami odrębnymi lub być rezultatem realizacji przez gminę obowiązku zasięgania opinii i uzgodnień projektu planu z właściwymi organami i instytucjami wymienionymi w art. 17 ustawy planistycznej oraz przepisach szczególnych. Organ administracji publicznej uchwalając każdorazowo plan zagospodarowania przestrzennego winien uwzględnić interesy indywidualne, ale wyłącznie w granicach prawa własności określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego i nie może ograniczać tego prawa po to, by zwiększyć wartość działek innych gruntów, tam gdzie nie jest planowana budowa linii 2x400kV. Takie działanie jest sprzeczne z logiką, zasadami współżycia społecznego, narusza prawa własności, a także jest niezasadne ze względu na odpowiedzialność odszkodowawczą Urzędu Miasta w S. określoną granicami art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Powołując się na wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie II OSK 17/18, skarżący wskazali, że naruszenie interesu prawnego nie polega tylko na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że zarzuty skargi dotyczące braku utworzenia stref ochronnych, naruszenia ładu przestrzennego, uniemożliwienia "racjonalnego zagospodarowania działki", "drastycznego obniżenia wartości wszystkich działek w obszarze planistycznym B miasta S. oraz degradacji przestrzennej całego tego obszaru", nie mogą zostać zakwalifikowane jako podstawa do zaskarżenia uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Są to zarzuty niezwiązane z naruszeniem konkretnych norm prawnych ani z indywidualną sytuacją skarżących i dotyczą interesów faktycznych jego i innych osób, a nie indywidualnych interesów prawnych osób wnoszących skargę.

Dalej organ wyjaśnił, że zasady sporządzania planu nie zostały naruszone. Zarzut braku w planie miejscowym postanowień odnoszących się do stref ochronnych dla dróg publicznych, wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień, jest niezasadny. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenów nim objętych oraz zasady i sposoby, na jakich tereny te powinny być zagospodarowane i użytkowane stosownie do problematyki planu. Zakres ustaleń planu wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), stopień szczegółowości opracowania zależy natomiast od uwarunkowań występujących w granicach opracowania danego planu. Przedmiotowy dokument planistyczny nie zawiera ustaleń odnoszących się do terenów wód powierzchniowych, lasów i terenów planowanych zalesień ze względu na fakt, iż terenów o takim przeznaczeniu nie wyznacza się w tym planie. W odniesieniu do kwestii ustalenia stref ochronnych dla dróg publicznych, organ podkreślił, iż strefy takie wyznacza się w szczególności w celu ochrony istniejącej bądź też projektowanej zabudowy. W granicach przedmiotowego planu nie zachodzi potrzeba wyznaczania tego rodzaju strefy ochronnej. Ustalenia szczegółowe tekstu planu, zawarte w Rozdziale 2, dotyczące terenów dróg publicznych odnoszą się do kwestii wymagań technicznych i użytkowych oraz parametrów, w tym również kwestii ochrony terenów sąsiednich i środowiska. Plan miejscowy dla korytarza infrastrukturalnego, przesądzając o budowie sieci przesyłowej wysokiego napięcia oraz wykluczając zabudowę kubaturową na terenie tego korytarza, nie musi zawierać ustaleń niezwiązanych z tą lokalizacją.

Dalej organ wskazał, że zarzut uchybienia w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu i ochrony ładu przestrzennego oraz krajobrazu kulturowego, jest również niezasadny. Zasady ochrony, o których mowa zostały w sposób jednoznaczny określone odpowiednio w § 8, § 9 i § 10 tekstu planu i są one adekwatne do przedmiotu ustaleń i regulacji prawnych zawartych w tym planie. Niezrozumiałym jest zarzut, cyt: "Wbrew treści studium tereny przeznaczone pod lokalizację linii elektroenergetycznej nie zostały wyznaczone w oparciu o wyniki monitoringu." Plan miejscowy określa jedynie przeznaczenie terenów w nim wyznaczonych, nie odnosi się do rozwiązań projektowych i kwestii technicznych. Kwestie, o których mowa nie są elementem procedury planistycznej.

Niezasadny jest, w ocenie organu, także zarzut dotyczący wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie. Integralną częścią projektu przedmiotowego planu wyłożonego w Urzędzie Miejskim w S. do publicznego wglądu w dniach od 22 listopada 2012 r. do 28 grudnia 2014 r., był rysunek planu w skali 1:2000. Faktem jest, że wraz z planem wyłożona była do publicznego wglądu Prognoza oddziaływania na środowisko, która zawiera załącznik stanowiący rysunek planu (bez podanej skali, jedynie z podziałką liniową, na kartce formatu A3), niemniej jednak rysunek ten jest wyraźnie opisany jako Załącznik do Prognozy oddziaływania na środowisko i stanowi jej integralną część.

Jako niezasadny, w ocenie organu, należy także uznać zarzut zastosowania w planie rozwiązania sprzecznego z wymaganiami ładu przestrzennego poprzez objęcie nieruchomości skarżących przebiegiem urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki. Przyjęte rozwiązanie nie jest sprzeczne z wymaganiami ładu przestrzennego. Ze względu na liniowy charakter inwestycji wyłączenie jednej działki z granic opracowania planu nie znajduje uzasadnienia. Należąca do skarżących działka o numerze geodezyjnym [...] jest niezabudowana i użytkowana rolniczo. Działki bezpośrednio do niej przyległe również są niezabudowane i stanowią teren upraw rolnych. Jak wynika z ewidencji gruntów przedmiotowa działka obejmuje: grunty orne RV [...] ha, pastwiska PSV [...]ha, nieużytki N [...]ha, pastwiska PsIV [...] ha, grunty orne RIVa [...] ha grunty orne RIVb [...]ha, grunty orne RIV [...]ha i pastwiska PsVI [...] ha. Jak wynika z ustaleń obowiązującego planu, jedynie północny fragment ww. nieruchomości znalazł się w obszarze opracowania planu. Zgodnie z rysunkiem planu, przedmiotowa działka, w tej części, zawiera się w granicach terenu oznaczonego symbolem 4RE, przeznaczonego pod tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń technicznych. Dla terenu tego w zakresie przeznaczenia podstawowego ustala się rolnicze wykorzystanie i zagospodarowanie terenów. Na terenie tym możliwe są działania inwestycyjne dotyczące urządzeń technicznych związanych z realizacją linii 400kV. Jak wynika z ustaleń planu, realizacja linii 400kV nie ma wpływu na obecny sposób zagospodarowania działki o numerze [...] w części objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Niezasadny jest też zarzut nadużycia przysługujących gminie uprawnień, poprzez przyjęcie w ww. planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzenia nadmiernych zakazów i ograniczeń w tym zakazu zabudowy siedliskowej na nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w mieście S., obręb Nr w K. Przepisy o gruntach rolnych, w szczególności ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie zawiera żadnej gwarancji, że na każdej działce rolnej dopuszczalne jest usytuowanie zabudowy siedliskowej. Ustawa ta w art. 2 ust. 1 pkt 3 definiuje grunty rolne, jako m.in. grunty "pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu". Z definicji tej nie można jednak wyprowadzić zasady, że grunty rolne zawsze podlegają prawu zabudowy na cele siedliskowe. Dlatego niezasadny jest zarzut skarżących o nadużyciu przez Radę Miejską w S. władztwa planistycznego przez wprowadzenie zakazu zabudowy siedliskowej na gruntach rolnych w korytarzu linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Miasto miało prawo wprowadzić na terenie objętym planem zakaz zabudowy, chociażby ze względu na fakt, iż teren ten odcięty jest trasą projektowanej obwodnicy.

Organ uznał także za niezasadne zarzuty skarżących w skazane w punktach 7, 10 i 11 skargi. W tej mierze powołał się na brzmienie art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te definiują istotę tzw. władztwa planistycznego gminy, które przejawia się m.in. w uprawnieniu do ustalania zmiany dotychczasowego przeznaczenia terenu w celu umożliwienia realizacji inwestycji celu publicznego. Jest to działanie wprost przewidziane ustawą i zgodne z prawem. Podkreślił też, że akcentowane przez skarżących prawo swobodnego korzystania z nieruchomości w polskim systemie prawnym nie istnieje. Wyjaśnił również, że merytoryczne uzasadnienie zaprojektowanego przebiegu linii przez nieruchomość skarżących, a nie przez inne nieruchomości, wynika z konieczności lokalizacji tej linii na obszarze wskazanym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S. W studium wybrano na ten cel obszar maksymalnie zbliżony do trasy S-61, w celu zminimalizowania obciążeń środowiska naturalnego i krajobrazu, spowodowanych inwestycjami infrastrukturalnymi, oraz dla zaoszczędzenia terenu zajmowanego na cele publiczne. Wyznacznikiem dla szczegółowej lokalizacji linii było również zachowanie maksymalnej odległości od istniejących zabudowań i siedlisk mieszkalnych. Ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości należącej do skarżących wynikają z obowiązku przestrzegania norm środowiskowych, dotyczących wartości pól elektroenergetycznych oraz poziomu hałasu w bezpośrednim sąsiedztwie linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia. Należąca do skarżących działka rolna nr [...] została w 14% zajęta na cele korytarza infrastrukturalnego, przy czym zachowano dotychczasowe, rolne przeznaczenie gruntu. Dlatego w przypadku sprawy skarżących nie można stwierdzić naruszenia istoty prawa własności, ani "nadmiernej, nieuzasadnionej" ingerencji gminy w prawo własności dz. nr [...], w sposób naruszający art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie organu, proces planistyczny w nieunikniony sposób prowadzi do powstawania konfliktów interesów i nie jest możliwe zagwarantowanie realizacji interesów wszystkich uczestników tego procesu w równym stopniu. W przypadku wystąpienia takich konfliktów zadaniem organów biorących udział w procedurze planistycznej jest przy tym wyartykułowanie przyjętych preferencji. Rada Miasta w S. wzięła pod uwagę zarówno interesy indywidualne właścicieli działek, w tym również skarżącego, jak również interes ogólny, jakim jest bez wątpienia realizacja inwestycji celu publicznego. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają rozwiązanie racjonalne pod każdym obiektywnym względem. Już samo wyznaczenie granic opracowania planu, w bezpośrednim sąsiedztwie granic administracyjnych miasta, na terenie odciętym projektowaną obwodnicą, miało na celu zminimalizowanie skutków oddziaływania planowanej inwestycji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego niezgodności uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta S., w którym wskazano obszar nieruchomości jako "tereny rolnicze stanowiące zabezpieczenie terenów budowlano mieszkalnych", podczas gdy projekt planu na terenie 4RE nie dopuszcza możliwości budowy żadnych obiektów budowlanych, organ stanął na stanowisku, że jest on także niezasadny. Studium w tekście zakłada "budowę linii o napięciu 400kV przebiegającej przez fragmenty północnej części miasta" oraz wymienia tę linię, wśród inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Na rysunku w skali 1:10 000 przedstawiono obszar, na którym rozmieszczona będzie "projektowana linia 400kV przebiegający przez tereny rolne i zielone, w maksymalnym możliwym zbliżeniu do obszaru przeznaczonego na komunikację ponadlokalną - trasę S-61. Tereny rolne, przez które poprowadzono linię, nie są w Studium przewidziane do zmiany przeznaczenia, na "budowlane". Plan miejscowy, sporządzony w skali 1:2000, dokonuje lokalizacji w terenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, w postaci linii elektroenergetycznej 400 kV. Linie, usytuowano na obszarze przewidzianym na ten cel w Studium. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy uchwala się, po stwierdzeniu, że "nie narusza on ustaleń studium". W przypadku planu, którego dotyczy skarga, takie naruszenie nie zachodzi.

W odniesieniu do zarzutu, iż składane zastrzeżenia i uwagi przez część właścicieli w trakcie trwania procedury planistycznej zostały w całości pominięte, organ wyjaśnił, że o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu przedmiotowego planu wnoszący uwagi zostali poinformowani.

W piśmie procesowym z dnia 24 sierpnia 2015 r. skarżący dodatkowo zarzucili zaskarżonej uchwale:

1) naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 21, w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nazbyt władcze wkraczanie przez przywołane organy administracji publicznej w sferę interesów prawnych skarżących, polegającego na ograniczeniu swobodnego korzystania z ich prawa własności w akcie innym niż ustawa oraz, że nie jest konieczne z uwagi na ochronę ważnego interesu publicznego;

2) naruszenie art. 6 ustawy z 21.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na nadmiernej ingerencji skarżonego organu w prawo własności skarżących do działki o Nr geod. [...] poprzez niczym nieuzasadnione ograniczenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru o długości 150m w sytuacji gdy inwestor stoi na stanowisku, że na potrzeby realizowanej budowy w/w linii potrzebne jest 70m, ponadto w innych gminach przywołane jest ograniczenie 100m.

3) niezgodność skarżonej uchwały z "Planem zagospodarowania przestrzennego województwa podlaskiego" z 2003r. zmienionym Uchwałą Sejmiku Województwa Podlaskiego Nr XI/479/14 z dnia 26.05.2014r., z której wynika, iż od 2010r. budowa linii energetycznej 2x400kV nie jest już inwestycją celu publicznego;

4) naruszenie art. 2 Konstytucji oraz art. 8 kpa przez postępowanie organów administracji naruszające zasady: zaufania obywateli do prawa oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej;

5) naruszenie art. 7 kpa oraz art. 21 i 64 Konstytucji przez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu oraz niezastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności skarżących z całkowitym pominięciem ich interesu oraz analizy możliwości wykorzystania nieruchomości przyległych;

6) naruszenie art. 8 i 9 kpa poprzez odwoływanie się skarżonego organu jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i realizacji budowy przedmiotowej linii dla inwestora z uwagi na realizowany cel publiczny z całkowitym pominięciem interesu skarżących;

7) naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej uchwale sposobu i miejsca położenia dwutorowej napowietrzenie linii energetycznej 400kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość skarżących, rysunek jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej związanych z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniany tylko w takim zakresie w jakim jest opisany w tekście planu;

8) nieuwzględnienie odmiennego przebiegu linii 400 kV zawartego w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa podlaskiego, a tym samym niezgodność przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego linii 400 kV z planem zagospodarowania województwa w szczególności z jego załącznikiem graficznym.

Do pisma tego dołączona została korespondencja pana J. Z. z inwestorem dotycząca zastrzeżeń, co do przebiegu linii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika zaś, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola zaskarżonej uchwały lub aktu dotyczy ich zgodności z prawem, czyli zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie oceny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności uregulowań w nim zawartych, lecz ogranicza się do badania zgodności z prawem podjętej uchwały, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. W orzecznictwie podnosi się, że żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 oraz wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10).

Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 lutego 2013 r. Nr XXXII/343/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji Ełk – Granica Państwa.

Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej w S. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnili też wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wysłane do organu w dniu [...] lutego 2015r. i do którego organ się nie ustosunkował. Skarga została wniesiona z zachowaniem 60 dniowego terminu do jej wniesienia.

Skoro powyższe wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada następnie, czy spełniony został kolejny wymóg formalny skargi w postaci wykazania przez skarżących, że został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, bowiem brak takiego wykazania zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Skarżący są właścicielami działki oznaczonej geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...] położonej na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiadają więc interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z uchwalonym w dniu 27 lutego 2013 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyżej wymieniona działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 4RE – tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji urządzeń technicznych z zakresu elektroenergetyki, po których przebiegać będzie pas technologiczny linii 400 kV. Z § 16 ust. 4 pkt 1 planu wynika, że w granicach pasa technologicznego zakazuje się budowy i eksploatacji obiektów budowlanych z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Miejską w S. przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny skarżących, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie ogranicza wykonywanie prawa własności w stosunku do objętej planem zagospodarowania części nieruchomości oznaczonej Nr [...].

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd ograniczył zakres jej rozpoznania do zarzutów wskazujących na naruszenie indywidualnych praw skarżących wynikających z objęcia planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomości stanowiącej ich własność.

Wynika to z faktu, że w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 537/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku dokonał kontroli przedmiotowej uchwały ze skargi innego podmiotu, w której wydał wyrok w dniu 16.09.2014r. oddalający skargę i wyrok ten uprawomocnił się z dniem 12.11.2014r.

W takiej sytuacji ma zastosowanie art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym, który stwierdza, że przepisu ust. 1 tegoż artykułu nie stosuje się wówczas gdy w sprawie orzekał uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił. W orzecznictwie wyjaśniono, że powtórne dokonanie kontroli aktu, który był już przedmiotem kontroli nie jest wykluczony, ograniczony jedynie jest jej zakres. Skarga zatem innego podmiotu na uchwałę, co do której orzekał sąd administracyjny i skargę oddalił jest dopuszczalna z tym, że należy ustalić w jakim zakresie Sąd dokonujący kontroli uchwały jest związany z mocy art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W orzecznictwie przyjmuje się, że przy powtórnej kontroli ze skargi innego podmiotu przedmiotem rozpoznania będzie przede wszystkim ocena naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego przez organy, jest natomiast związany ocenami w zakresie w jakim dotyczy legalności tego aktu wobec innego podmiotu, a także ocenami, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu adresatów (postanowienie NSA z 24.02.2009r. II OSK 181/09, wyrok NSA z 28.03.2014r. II OSK 2618/12).

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że jest związany ocenami dokonanymi przez Sąd w sprawie II SA/Bk 537/14 w zakresie zarzutów dotyczących naruszenia zasad i trybu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, braku w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do stref ochronnych dla dróg publicznych i wód powierzchniowych, lasów oraz terenów planowanych zalesieniem, uchybień w zakresie ochrony kształtowania krajobrazu, wyłożenia do publicznego wglądu planu w innej skali niż projekt planu przedstawiony do uchwalenia Radzie Miejskiej w S. (t.j. 1:2000), którego nie zmniejsza fakt uchwalenia na sesji planu w prawidłowej skali, niezgodność uchwalenia planu ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta S. jak również Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego, które to zarzuty Sąd rozpoznający uprzednio sprawę II SA/Bk 537/14 uznał za niezasadne.

Z tego też względu Sąd rozpoznał skargę w zakresie, w którym skarżący wskazują, że poprzez objęcie planem zagospodarowania przestrzennego części ich działki przez którą ma przebiegać linia energetyczna naruszona została istota prawa własności do działki Nr [...]. W ocenie skarżących nastąpiło to z przekroczeniem władztwa planistycznego i dotyczy: wprowadzenia w planie nadmiernych zakazów i ogranicza w tym wprowadzenie zakazu zabudowy siedliskowej na tej nieruchomości i objecie obszaru o długości 150m, podczas gdy wystarczające na potrzeby linii jest 70m, obniżenie wartości nieruchomości, ograniczenie swobodnego korzystania z ich prawa własności w akcie innym niż ustawa, pomimo że nie jest to konieczne z uwagi na ochronę ważnego interesu publicznego przy jednoczesnej ochronie interesów właścicieli sąsiednich działek o Nr geod. [...], [...] oraz [...] położonych w obrębie B. W., ograniczenie dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości lub jego zmiana, nieuwzględnienie ich interesu i nadmierne preferowanie interesu inwestora.

Podnoszony przez skarżących zarzut przekroczenia władztwa planistycznego przez nadmierne ograniczenie istoty prawa własności ich nieruchomości nie znajdują uzasadnienia.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że z mocy art. 3 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalenia zasad zagospodarowania terenu określane jako władztwo planistyczne. Ograniczone jest ono przepisami prawa w tym przepisami art. 6 ustawy i Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej chroniącymi prawo własności. Prawo własności nie ma jednak charakteru bezwzględnego, przepisy prawa dopuszczają bowiem możliwość jego ograniczenia poprzez zmianę zakresu korzystania z tego prawa i ustalenie sposobu korzystania.

Skoro więc z mocy art. 64 ust. 5 Konstytucji RP własność może być ograniczona, a art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności to oznacza to, że prawo własności w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania ogranicza prawo własności, co do tych nieruchomości, które są objęte planem i co do których określony został sposób korzystania z nich. Ograniczenie prawa własności w przedmiotowej sprawie jest oczywiste, z tym że nastąpiło w granicach prawa i bez przekroczenia władztwa planistycznego.

Należy mieć przede wszystkim na uwadze, że uchwalenie planu związane było z inwestycją mającą charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym jakim jest dwutorowa napowietrzna linia energetyczna 400 kV Ełk - Granica Państwa. Celem regulacji prawnych zawartych w planie było ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów oraz form ochrony terenów z zachowaniem warunków określonych w ustawach i postanowieniach przepisów szczególnych, a także ustalenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w pasie technologicznym tej linii.

Projekt przedmiotowego planu uzyskał pozytywne uzgodnienie od Zarządu Województwa P. – postanowienie z 29 [...]2012r. Uzgodnienie to poczynione zostało w oparciu o badanie zgodności projektu przedmiotowego planu z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego uchwalonego uchwałą Nr IX/80/03 Sejmiku Województwa Podlaskiego (Dz.Urz.Woj. Podl. Nr 108 poz. 2026), w którym przewidziano budowę linii energetycznej 400 kV Ełk – Granica Państwa. Z tego też względu Rada Miejska przy uchwalaniu planu była związana obowiązkiem uchwalenia planu. Inwestycja ma charakter liniowy i przebiega przez szereg nieruchomości objętych planem, a jej treść nie mogła być ustanowiona dowolnie. Uwzględnić bowiem należało w jej przebiegu fakt, miejsca wchodzenia linii energetycznej na teren Miasta S. z sąsiedniej gminy i jednocześnie miejsce wychodzenia tej linii z S. na teren gminy sąsiedniej. Taki przebieg linii był nie tylko określony w planie wojewódzkim, ale też w Studium Organu, zatem uchwalając plan był więc związany tymi ustaleniami i nie mógł poprowadzić linii w innym dowolnym miejscu w tym, wskazywanym przez skarżących. Z planu nie wynika aby nieruchomość skarżących została potraktowana w inny sposób nić nieruchomości, przez które ma przebiegać linia energetyczna. Liniowy charakter inwestycji uzasadniał przeprowadzenie jej w linii prostej, wiązał się z koniecznością ustalenia ograniczeń w obszarze zajętym przez linie, w szczególności poprzez zakaz zabudowy w tym obszarze oraz uwzględnieniu oddziaływania inwestycji na środowisko co wiązało się ze wskazaniem szerokości pasa wyłączonego spod zabudowy. Należy jednak mieć na uwadze, że zachowany został dotychczasowy charakter korzystania z całej działki [...] jako rolniczej, a z całej powierzchni 3,5551ha tej działki spod zabudowy został wyłączony jedynie obszar 0,505ha. Nie można więc twierdzić, jak czynią to skarżący, że ograniczenia w prawie własności, poprzez usytuowanie przebiegu linii przez część ich nieruchomości dotyczą istoty prawa własności. Prawo własności skarżących jak wynika z powyższego jedynie w niewielkim stopniu zostało ograniczone, natomiast pozostałe uprawnienia wynikające z prawa własności przysługują skarżącym w pełnym zakresie.

Powyżej wskazane okoliczności nie dają też podstawy do uznania za zasadny zarzut, że przy uchwalaniu planu nie uwzględniono interesu skarżących, a jedynie interes inwestora.

Nie znajdując podstaw do uznania, że organ, podejmując zaskarżoną uchwałę, naruszył przepisy wskazane przez skarżących, w zakresie rozpoznanym w sprawie Sąd na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.