Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 722/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2025-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 19 lipca 2024 r. znak 0201-IOM.4104.30.2024 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu (dalej organ pierwszej instancji, NPUS) z dnia 14 marca 2024 r. nr0229-SPM.4104.87.2024 wydaną wobec K. A. (dalej: Strona, Skarżący, Podatnik) w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Jak wynika z akt sprawy, NPUS decyzją z dnia 14 marca 2024 r. ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w wysokości 198.827,00 zł z tytułu nabycia przez Stronę spadku po zmarłej w dniu [...] 2023 r. J. L. (dalej spadkodawca), wskazując, że Podatnik zaliczony został do III grupy podatkowej. Strona, nie zgadzając się z ustaleniami organu podatkowego I instancji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zaliczenie Jej do I grupy podatkowej i ustalenie podatku z zastosowaniem zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r., poz. 1744 ze zm., dalej p.s.d.). DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ podatkowy odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla W. – K. we W. VI Wydział Cywiny z 30 listopada2023 r., sygn. akt [...], wynika, że z dniem śmierci spadkodawcy Strona nabyła w całości spadek po ww. zmarłej. DIAS wskazał, że momentem powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie jest 8 grudnia 2023 r. tj. dzień uprawomocnienia się ww. postanowienia Sądu Rejonowego dla W. – K. oraz, że zobowiązaną do zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia całości spadku po zmarłej jest Skarżąca. Organ odwoławczy stwierdził także, że organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, że Podatniczce nie przysługuje zwolnienie wynikające z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, gdyż jej wniosek o rozszerzenie zakresu podmiotowego zarówno I grupy podatkowej z art. 14 ust.3, jak i osób uprawnionych do zwolnienia na gruncie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn również o osoby pozostające w związkach nieformalnych, jak również postulat ochrony przyznanej przez państwo parom tej samej pici i wprowadzenia ram prawnych zapewniających tym parom adekwatnego uznania i ochrony ich związku oraz uwzględniających preferencyjne, analogicznie jak w przypadku małżeństw, traktowanie w odniesieniu do prawa podatkowego i spadkowego, skierowany do organu podatkowego, który nie ma kompetencji władzy ustawodawczej, jest nieuzasadniony. DIAS uznał, że żądanie Strony, by zawartą przez nią umowę partnerską potraktować jak zawarty związek małżeński ze wszystkimi tego konsekwencjami jest nieuprawnione, a proponowana w odwołaniu wykładnia przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn jest wykładnią rozszerzającą i niedopuszczalną w przypadku tych przepisów. DIAS podzielił także stanowisko NPUS co do przyjętej podstawy opodatkowania, gdyż w jego ocenie wartość ta czyniła zadość wymogom art. 7 i 8 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. DIAS wskazał, że nie stanowi kwestii spornej zarówno ustalenie składników masy spadkowej oraz ich wartości, która w ocenie organu podatkowego I instancji odpowiada wartości rynkowej, o której mowa w art. 7 i 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jak również nie ma sporu co do długów i ciężarów spadku oraz do ich wartości, oraz że wartość poszczególnych składników masy spadkowej została przyjęta na podstawie danych zadeklarowanych przez Spadkobierczynię w zeznaniu SD-3, podobnie jak łączna wartość długów i ciężarów - które nie zostały zakwestionowane na etapie odwołania.

Strona zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego art. 14 ust. 2 i 3 oraz art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn i art. 18 Konstytucji RP w zw. z art. 8 i 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 oraz art. 32 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię - w ślad za NPUS - polegającą na zaliczeniu jej do grupy podatkowej z pominięciem osobistego stosunku nabywcy do osoby, po której zostały nabyte rzeczy lub prawa w związku tj. do III grupy podatkowej, stwierdzając jednocześnie, że art. 18 Konstytucji uniemożliwia uznanie związków jednopłciowych, podczas gdy zmarła Spadkodawczyni była jej wieloletnią partnerką życiową, z którą łączyła ją notarialnie poświadczona umowa partnerstwa i wzajemne pełnomocnictwa, stanowiące możliwie najdalej idące uregulowanie stosunków majątkowych i prawnych między nimi, z uwagi na aktualny stan prawny w Polsce, który uniemożliwiał im zawarcie małżeństwa, co stanowi naruszenie prawa do ochrony życia rodzinnego, gwarantowanego w art. 8 EKPC i zakazu dyskryminacji, o których mowa w art. 14 EKPC, w tym w odniesieniu do prawa do poszanowania mienia z art. 1 Protokołu nr 1 do EKPC i art. 32 Konstytucji, poprzez odmienne traktowanie małżonków i osób, które z uwagi na stanowiące naruszenie zaniechanie legislacyjne, nie mogą zawrzeć uznanego przez państwo związku, a art. 18 Konstytucji nie stoi na przeszkodzie zapewnieniu ochrony związkom osób tej samej płci, zatem właściwe byłoby zakwalifikowanie do I grupy podatkowej przy zastosowaniu zwolnienia z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn na zasadach właściwych dla małżeństwa;

2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. poz. 2383 ze zm., dalej O.p.) art. 124 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, opartej o ocenę dowodów mającą charakter oceny dowolnej, a nie oceny swobodnej, powielającej częściowo błędy popełnione przez organ I instancji, a w konsekwencji również wadliwe skonstruowanie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w szczególności ustalenie, że Skarżąca i Spadkodawczyni jedynie subiektywnie postrzegały swoją relację jako małżeństwo, na co wskazuje interpretacja dokonana przez organ odwoławczy umowy zawarcia partnerstwa, testamentu notarialnego oraz notarialnych pełnomocnictw udzielonych sobie nawzajem przez Partnerki, sprowadzająca się do uznania, że były one stronami nienazwanej cywilnoprawnej umowy kohabitacyjnej, a tym samym nieprzyznanie należytej wagi umowie zawarcia partnerstwa, zawierającej postanowienia ustanawiające Partnerki jako osoby sobie najbliższe i oświadczenie, że solidarnie się wspierały tak w zdrowiu i dostatku, jak i w chorobie i niedostatku, jak również sformułowanie w uzasadnieniu prawnym decyzji ogólnikowych uwag dotyczących pojęć zawartych w analizowanych aktach normatywnych, jak przykładowo równość oraz równe traktowanie, podczas gdy postępowanie podatkowe prowadzone w sposób prawidłowy doprowadziłoby do uznania więzi łączącej Skarżącą ze Spadkodawczynią za istotną więź rodzinną oraz do sformułowania uzasadnienia prawnego w sposób pozwalający na odczytanie toku rozumowania organu odwoławczego co do dokonywanej wykładni przepisów prawa.

Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o:

• uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

• rozważenie przez Sąd uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji,

• przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. pozwu o zachowek przeciwko Skarżącej - na okoliczność postępowania w tej sprawie toczącego się przeciw Skarżącej i ponoszenia przez nią związanych z nim kosztów,

• zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1627, ze zm.; dalej: u.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., po. 935 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Kwestia sporna dotyczyła wyłącznie tego, iż organy podatkowe - ustalając podatek od spadków i darowizn, nie zastosowały zwolnienia z art. 4a ust. 1 oraz nie zaliczyły do I grupy podatkowej Podatnika pozostającego ze spadkodawczynią w związku partnerskim. Odnosząc się w tej części do skargi należy wskazać, że pozostawanie przez Skarżącą w takim związku ze spadkodawczynią nie jest kwestionowane. Zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4 (nie mających zastosowania w sprawie). Art. 14 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Jak stanowi ust. 2 zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe. Ustawodawca jednak w art. 14 ust. 3 doprecyzował w jaki sposób następuje zaliczenie do grup podatkowych z uwzględnieniem osobistego stosunku nabywcy do zbywcy (tutaj: spadkodawczyni) - wskazując, że do poszczególnych grup podatkowych (ust. 3) zalicza się :

1) do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3) do grupy III - innych nabywców.

Wyżej powołane przepisy, wprost wskazują jakie osoby mogą skorzystać ze zwolnienia podatkowego lub zostać zaliczone do I grupy podatkowej - i biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy- Strona nie może być wprost zakwalifikowana jako jedna z tych osób. Ustawodawca doprecyzował, że ww. osób zalicza się m.in. małżonek. Jak wynika z przedłożonych do akt sprawy dokumentów, spadkodawcę i spadkobiercę nie łączył formalny związek małżeński, zatem nie można uznać, aby były małżonkami w rozumieniu art. 4a ust. 1 pkt 1 czy art. 14 ust. 3 pkt 1. Nie można także uznać, aby osobę pozostającą w związku partnerskim ze Spadkodawczynią można było zaliczyć do innych grup nabywców wymienionych w art. 14 ust. 3 pkt 1 i 2. Oznacza to, że nabycie przez Strona nie mogła korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ust. 1 p.s.d., co oznacza, że zasadnie została zaliczona do III grupy podatkowej (art. 14 ust. 3 pkt 3).

Sąd jednocześnie zauważa, że zarówno art. 18, jak i art. 47 Konstytucji RP nie zawierając legalnej definicji rodziny. Z art. 18 Konstytucji można jedynie wyprowadzić wniosek, że na ochronę zasługują w szczególności małżeństwo kobiety i mężczyzny oraz macierzyństwo i rodzicielstwo. Powyższe oznacza, że definicja rodziny może być zawarta w regulacjach rangi ustawowej. Konstytucja RP nie wyklucza zaliczenia związków osób tej samej płci do kategorii rodziny.

Trybunał, w powołanych przez Stronę wyrokach m.in wyroku Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka z 19 września 2024 r., sprawy połączone 58828/12 i 4 inne, F. i inni przeciwko Polsce (https://hudoc.echr.coe.int/eng#{%22itemid%22:[%22001-203734%22]}), stwierdził, że Polska przekroczyła swój margines oceny i nie dopełniła swojego pozytywnego obowiązku zapewnienia skarżącym (tj. osobom w związkach tej samej płci) konkretnych ram prawnych zapewniających uznanie i ochronę ich związków. Zdaniem Trybunału stanowi to naruszenie prawa skarżących do poszanowania ich życia prywatnego i rodzinnego. Z wyroku tego wynika zatem, ze Trybunał uważa, że związki osób o tej samej płci również stanowią rodzinę.

Sąd w niniejszym składzie nie zaprzecza prawom osób w takich związkach do ochrony i poszanowania ich życia prywatnego i rodzinnego, jednak wskazuje, że samodzielne ustalanie przez Sąd podobieństwa sytuacji faktycznych nieunormowanych przez ustawodawcę z tymi, które znalazły swoją wyraźną podstawę w treści przepisów grozi bowiem każdorazowo postawieniem zarzutu o wykraczanie przez Sąd poza sferę kontroli legalności działalności organów państwa do której jest powołany, i przypisywanie sobie uprawnień o charakterze prawotwórczym.

Sąd zauważa też, że skarga strony dotyczy przede wszystkim zaniechania ustawodawczego, tj. braku regulacji. Mając jednak na uwadze, aktualny stan prawny oraz brak roli prawotwórczej Sądu oraz zakaz stosowania analogii w prawie podatkowym rozumiany również jako zakaz tworzenia nowych (rozszerzania katalogu) ulg i zwolnień podatkowych (art. 217 Konstytucji RP), uznać należy, że nabycie przez Stronę spadku po zmarłej, nie mogło korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a Strona zasadnie została zaliczona do III grupy podatkowej (art. 14 ust. 3 pkt 3).

Sąd nie znalazł podstaw prawnych do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, z uwagi na jednolite orzecznictwo Trybunału, iż polski model właściwości Trybunału Konstytucyjnego nie przewiduje orzekania o zaniechaniach ustawodawcy, choćby obowiązek wydania danego aktu wynikał z norm konstytucyjnych, nie ma możliwości wnoszenia takich spraw do Trybunału (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt: Ts 15/11, z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt SK 4/19).

Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym z uwagi na treść art. 1 i 2 protokołu nr 30 do Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, sporządzonego w Lizbonie dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz.U. z 2009 r., nr. 203, poz. 1569 ze zm.) w sprawie stosowania Karty Praw podstawowych Unii Europejskiej do Polski i Zjednoczonego Królestwa. Zgodnie z art. 2 tego protokołu, jeżeli dane postanowienie Karty odnosi się do ustawodawstw i praktyk krajowych, ma ono zastosowanie do Polski lub Zjednoczonego Królestwa wyłącznie w zakresie, w jakim prawa i zasady zawarte w tym postanowieniu są uznane przez ustawodawstwo lub praktyki Polski lub Zjednoczonego Królestwa. Reasumując, wyłącznie do kompetencji państw członkowskich należy określanie zasad regulujących powstanie, zmianę oraz ustanie praw stanu cywilnego, a także konsekwentnie, ujawnianie tych praw w dokumentach urzędowych wydawanych przez władze krajowe.

Trybunał Sprawiedliwości wypowiadał się już w analogicznym zakresie wskazując w pkt 37 wyroku z dnia 5 czerwca 2018 r. Coman i in., C-673/16, EU:C:2018:385, że "oczywiście kwestie stanu cywilnego i wiążące się z nim normy dotyczące małżeństwa, są materią należącą do kompetencji państw członkowskich i prawo Unii tej kompetencji nie narusza (zob. podobnie wyroki: z dnia 2 października 2003 r., Garcia Avello, C-148/02, EU:C:2003:539, pkt 25; z dnia 1 kwietnia 2008 r., Maruko, C-267/06, EU:C:2008:179, pkt 59; a także z dnia 14 października 2008 r., Grunkin i Paul, C-353/06, EU:C:2008:559, pkt 16). Państwa członkowskie mają zatem swobodę w zakresie wprowadzenia małżeństwa dla osób tej samej płci (wyrok z dnia 24 listopada 2016 r., Parris, C-443/15, EU:C:2016:897, pkt 59)". Tym samym nie można uznać, że został naruszony art. 18 Konstytucji RP.

Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 32 Konstytucji RP, wskazać należy, że co do zasady zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie, tym samym obciążenie Skarżącej podatkiem od spadków i darowizn nie narusza tych przepisów.

Odnosząc się natomiast do zarzutu Strony Skarżącej dot. naruszenia przez organ zasad prowadzenia postępowania podatkowego, wskazać należy, że stosownie do art. 120 O.p. w toku postępowania organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zobligowane są również do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Tak ukształtowana zasada prawdy obiektywnej, uważana jest za naczelną zasadę postępowania podatkowego. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Istotą bowiem ww. zasady jest to, że podstawą orzeczenia mają być jedynie okoliczności faktyczne stanowiące prawdę rzeczywistą, a nie prawdę formalną, czyli przyznaną przez stronę, ewentualnie ustaloną na podstawie części dowodów. Zasada uregulowana w art. 122 O.p., została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wynikająca z tego ostatniego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego, ważąc wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Aby w ramach owej swobody oceniania nie zostały przekroczone jej granice w kierunku dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody łącznie – w ich wzajemnym powiązaniu.

Zgodnie natomiast z art. 124 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprostał wymogom wynikającym z ww. zasad. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc z niego trafne wnioski, a swoje oceny i ustalenia w sposób szczegółowy i usystematyzowany przedstawił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Decyzja spełnia też wszystkie wymogi, określone w art. 210 § 4 O.p.

W sposobie prowadzenia postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa, zebrano w jego toku dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniono i właściwie na tej podstawie ustalono stan faktyczny sprawy.

W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania w sposób wystarczający - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego.

Podsumowując, żaden z zarzutów dotyczących naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, nie okazał się trafny, a wskazanie zaniechanie ustawodawcze nie mogło zostać przez Sąd wypełnione w drodze analogii.

Tym samym, wobec prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia stanu faktycznego, zasadnym było zastosowanie wskazanych w decyzji przepisów prawa materialnego.

Pełnomocnik skarżącej oświadczył na rozprawie, że wniosek dowodowy dotyczył prawa pomocy, a nie postępowania wymiarowego, zatem Sąd nie wydawał w tej sprawie postanowienia dowodowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.