Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 166/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2022 poz 1009
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 stycznia 2023 r. nr UP-22/2023 (340000/71/381345/2022 ULP w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 10 stycznia 2023 r. nr UP-22/2023 Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ odwoławczy, organ, zakład) utrzymał w mocy swoją decyzję z 7 listopada 2022 r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, wydaną względem J. P. (dalej: skarżący, strona, zobowiązany). Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm.), dalej u.s.u.s.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 23 września 2022r. skarżący zwrócił się do ZUS z prośbą o umorzenie całości lub części zadłużenia z tytułu składek z uwagi na fakt, iż w okresie kiedy powstały zaległości problemy zawodowe i osobiste spowodowały nawrót choroby, która uniemożliwiała racjonalne podejmowanie decyzji oraz normalne funkcjonowanie. Dodał, że jedynym dochodem jest renta w wysokości niewiele ponad 1 000 zł (75% wartości świadczenia), która została przyznana na czas określony, tj. do stycznia przyszłego roku.

Uzupełniając wniosek pismem z 11 października 2022r. wskazał, iż spłata zadłużenia (również ratalna) pozbawiłaby możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

Organ do rozpatrzenia wniosku wykorzystał informacje pozyskane z Centralnej Ewidencji Pojazdów, Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dokumentację medyczną z postępowania rentowego i "Oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi działalności gospodarczej" z 26 sierpnia 2022 r.

Po dokonaniu analizy dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i obowiązujących przepisów prawa organ decyzją z dnia 7 listopada 2022r odmówił przychylenia się do wniosku. Stwierdził, iż skarżący będący stanu wolnego prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką - I. P., która uzyskuje dochód w kwocie 1 400 zł, a on sam otrzymuje rentę w kwocie 1 020,01zł netto, a po dokonaniu potrąceń egzekucyjnych w kwocie 39,82 zł na podstawie zajęcia Urzędu Miasta R., do wypłaty jest przekazywane 980,19 zł.

Nie pobiera zasiłków z pomocy społecznej, jak również nie korzysta z innych form pomocy ze strony państwa, a stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem to kwota 2 400 zł, w tym: opłaty eksploatacyjne -2 200 zł i koszty związane z leczeniem -200 zł. Skarżący posiada następujące zobowiązania pieniężne: z tytułu podatków miesięcznie 40 zł, zaciągniętych kredytów w kwocie miesięcznej 150 zł, w bankach w kwocie miesięcznej 100 zł, a powyższe zobowiązania są spłacane w formie układu ratalnego, w łącznej miesięcznej kwocie 290 zł.

Z Centralnej Ewidencji Pojazdów wynika, iż na nazwisko skarżącego są zarejestrowane następujące pojazdy: przyczepa lekka Niewiadów 3501C z 1994r., samochód osobowy Suzuki Grand Vitara z 2004r., samochód osobowy Ford Edge Sel z 2007 r. Jest współwłaścicielem mieszkania, położonego w R., przy ul. [...], a zaległości spłaca w systemie ratalnym zgodnie z umową nr [...] z 27 września 2022 r., gdzie realizacja układu przypada na 1 września 2027r. Zadłużenie jest objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez Dyrektora O/ZUS w R. Ze względu na zawarty układ ratalny egzekucja pozostaje zawieszona.

Organ wskazał, iż zaległości są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. Na zawieszenie biegu terminu przedawnienia miały wpływ następujące czynności: prowadzone postępowanie egzekucyjne, dla należności: 03-09.2017 ( FUS,FUZ) od 18.01.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, -10.2017 ( FUS,FUZ) od 06.04.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, 11.2017 ( FUS.FUZ) od 11.05.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, -12.2017-02.2018 (FUS,FUZ) od 11.07.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, 03-04.2018 ( FUS,FUZ) od 07.11.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, -05.2018 (FUS,FUZ) od 07.09.2018r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal, -03-07.2018 (FP), 06-07.2018 (FUS,FUZ) od 22.02.2019r. (doręczenia tytułów wykonawczych) do nadal.

Organ przywołał treść art. 24 ust.5, ust. 5a, ust 5b u.s.u.s. stwierdzając, iż zaległości nie uległy przedawnieniu .

Dalej przywołał art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. stanowiący o możliwości umorzenia należności z tytułu składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności.

W tym zakresie stwierdził, iż całkowita nieściągalność w sytuacji skarżącego nie zachodzi, gdyż w stosunku do działalności strony nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne, z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1, wysokość zobowiązania przewyższa kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym co oznacza, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a również nie ma zastosowania.

Dalej organ stwierdził, iż zadłużenie jest objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez Dyrektora O/ZUS w R., gdzie egzekucja obecnie jest zawieszona zatem w sprawie nie nastąpiło stwierdzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego lub komornika sądowego całkowitego braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki.

Przywołał wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2009 r. - sygn. V SA/Wa 969/09) zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne, które nadal jest w toku, wyklucza zaistnienie przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Podsumowując organ uznał, iż w sprawie skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w art. 28 ust. 3 ustawy u.s.u.s., stąd umorzenie należności na ich podstawie jest niemożliwe.

Dalej przywołał art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i przepisy § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r. Nr 141, poz. 1365) w myśl których Zakład może umorzyć należności z tytułu składek. W tym zakresie stwierdził, iż przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w stosunku do skarżącego nie ma zastosowania, ponieważ nie prowadzi już działalności gospodarczej. Podobnie uznał, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt rozporządzenia czyli choroba przewlekła zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiające zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Zakład uznał za udokumentowane problemy zdrowotne skarżącego jednak wskazane dolegliwości, a także wydatki związane z leczeniem jakkolwiek są utrudnieniem w codziennej egzystencji jednak nie uzasadniają istnienia tej przesłanki. Okoliczności dotyczące sytuacji zdrowotnej miałyby zastosowanie wówczas jedynie, gdyby pozbawiały możliwości pozyskiwania dochodu.

Organ zaznaczył, iż skarżący nie został uznany za osobę całkowicie i trwale niezdolną do pracy i dysponuje źródłem utrzymania w postaci pobieranego świadczenia rentowego. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że sytuacja zdrowotna, bądź skarżącego lub najbliższych, uniemożliwia lub ogranicza pozyskiwanie dochodów niezbędnych do podjęcia spłaty zadłużenia.

W zakresie niewielkich dochodów jakie skarżący uzyskuje organ stwierdził, iż nawet jeżeli otrzymywane świadczenie nie jest wysokie, to nie stanowi to wystarczającej przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek.

Oceniając dochody jakie wraz matką uzyskuje, która pobiera świadczenie emerytalne w kwocie 1 980,49 zł netto Zakład stwierdził, iż podstawowym wskaźnikiem służącym do oceny sytuacji finansowej jest kwota określająca minimum socjalne, które dla 2 - osobowego gospodarstwa emeryckiego wynosi 2 461,22 zł, 1 230,61 zł na osobę, zaś dla 2 - osobowego gospodarstwa pracowniczego - 2 503,72 zł, 1 251,86zł na osobę. Dochód strony i matki jest zatem wyższy niż minimum socjalne określone przez IPiSS (II kwartał 2022r.) dla ww. 2-osobowych gospodarstw. W związku z tym nie ma podstaw do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie występuje stan ubóstwa.

W odniesieniu do wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem -kwota 2 400 zł i zobowiązań wobec banku organ zauważył, iż posiadanie innych zobowiązań (zarówno publicznoprawnych jak i prywatnoprawnych) nie stanowi podstawy do umorzenia należności z tytułu składek. Składki ZUS nie mogą być traktowane jako zobowiązania o charakterze drugorzędnym, ze względu na ich szczególny charakter

W ocenie ZUS obecna sytuacja materialno-bytowa skarżącego nie uzasadnia stwierdzenia, że trudności płatnicze mają charakter trwały, ponieważ aktualnie pobiera rentę, która może stanowić źródło spłaty zobowiązania wobec ZUS.

Ponadto do akt sprawy nie został dołączony żaden dokument potwierdzający zupełne wykluczenie z rynku pracy, np. orzeczenie o trwałej i całkowitej niezdolności do pracy. W związku z tym - w ocenie ZUS - istnieje szansa na poprawę kondycji finansowej - nie ma ku temu wystarczających przeciwskazań zdrowotnych, które wskazywałoby na brak możliwości zdobycia środków na spłatę zadłużenia. W konsekwencji organ stwierdził brak stwierdzenia całkowitej nieściągalności oraz przesłanek zawartych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003r. Nr 141, poz. 1365) .

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznania sprawy. Stwierdził, że ZUS ocenił sytuację rodzinną, zdrowotną i bytową w sposób oderwany od stanu faktycznego, rzeczywistości oraz logiki. Zaznaczył, że zadłużenie powstało w okresie nasilenia choroby - [...] - z powodu której w dalszym ciągu się leczy. Choroba w sposób znaczny nie pozwala na normalne funkcjonowanie. Wzrost kosztów leczenia, comiesięczne wizyty lekarskie w wysokości 180,00 zł, wzrost cen leków oraz wzrost kosztów utrzymania poprzez panującą obecnie inflacje nie zostały w ogóle uwzględnione. Zaznaczył, że jedynym źródłem dochodu jest otrzymywane świadczenie rentowe w wysokości 1.120,89 zł brutto przyznane na okres od 30 września 2021 r. do 31 stycznia 2023 r. Uznał, że analiza dokonana przez ZUS jest skrajnie wybiórcza, czego dowodem jest fakt, że matka przebywała u niego jedynie na czas swej choroby, natomiast z systemu ZUS jasno wynika, że zamieszkuje gdzie indziej i prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe i osiąga oddzielne dochody. Jednocześnie świadczenia strony jak i matki podlegają dodatkowym potrąceniom. Zakwestionował przyjęcie przez ZUS posiadania przez niego dwóch samochodów. Wyjaśnił że jest ich współwłaścicielem, jednak w przypadku pierwszego (Suzuki Grant Vitara z 2004 r.) raty leasingu do końca opłaciła matka i była żona. W przypadku drugiego pojazdu (Ford Edge Sel z 2007 r.) został ustalony współwłaścicielem ze względu na brak posiadania przez byłą żonę polskiego prawa jazdy. Stwierdził, że ZUS opiera się jedynie na faktach widniejących w ewidencji nie zagłębiając się w rzeczywiście istniejące okoliczności faktyczne. Wyjaśnił, że miesięczne wydatki związane z utrzymanie wynoszą ponad 2.400,00 zł. Wydatki te wciąż rosną i "gołym okiem" widać, że znacznie przekraczają uzyskiwany dochód.

Przystępując w tym stanie rzeczy do merytorycznej ceny wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie i utrzymał w mocy sporną decyzję. Podzielił w całości ocenę organu, iż w sytuacji strony nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek co uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 u.s.u.s.

Organ II instancji uznał, iż w sprawie nie zachodzą także przesłanki z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek.

W szczególności Zakład uznał, iż zobowiązany nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić, zaległych składek z uwagi na to, iż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

Zakład zaznaczył, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia, a zdarzenia losowe czy klęska żywiołowa nie były powodem likwidacji działalności. W ocenie Organu przewlekła choroba zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny umożliwiające opłacenie należności nie zachodzi w przypadku strony. Stan zdrowia nie wyklucza strony definitywnie z rynku pracy, ponieważ została orzeczona czasowa niezdolność do pracy. Ograniczone możliwości płatnicze zdaniem organu nie mogą być uznane za przesłankę wystarczającą do umorzenia zaległości we wnioskowanym zakresie.

W odniesieniu do oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym gdzie wskazano, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką I. P. i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy gdzie wskazano, że matka mieszkała u strony tylko w czasie jej choroby, a tak naprawdę na co dzień prowadzone są oddzielne gospodarstwa domowe organ stwierdził, iż stałe wydatki związane z utrzymaniem na łączną kwotę 2.400,00 zł nie mogą przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie można bowiem uznać, że opłaty za energię, gaz czy wodę są to nadzwyczajne czy nieprzewidziane wydatki, Dodatkowo podniesione okoliczności w istotny sposób nie odróżniają sytuacji strony od sytuacji finansowych osób, które również borykają się z trudnościami finansowymi. Organ zaznaczył, iż posiadanie zobowiązań wobec innych wierzycieli nie może być argumentem przemawiającym za umorzeniem należności z tytułu składek. Zobowiązania cywilnoprawne bowiem zaciągane byty świadomie z uwzględnieniem Pana możliwości finansowych. Trudno zaakceptować, że w sytuacji, gdy osoba deklaruje znajdowanie się w trudnej sytuacji finansowej, a sukcesywnie spłaca swoje zobowiązania wobec innych podmiotów, to może oznaczać to, że powinna także uregulować należności z tytułu składek.

Organ nadmienił, iż skarżący posiada dwoje dorosłych dzieci, które zgodnie z art. 87 z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego winny go wspierać.

W skardze do WSA w Gliwicach skarżący zakwestionował prawidłowość wydanej decyzji zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 8 , art. 77, art. 80 k.p.a i art. 304 kpk. Zarzucił błędna i wybiórczą ocenę dowodów zebranych w aktach sprawy poprzez przyjęcie iż prowadzi wspólnie z matką gospodarstwo domowe, jest posiadaczem 2 samochodów, a stan zdrowia nie utrudnia codziennej egzystencji .

Zakład w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest zasadna lecz nie z przyczyn w niej opisanych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej jako ppsa), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, która w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.), jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową, i stosują środki określone w tych przepisach, co wynika z art. 3 § 3 ppsa. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który to wyjątek w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania. W ocenie Sądu w sprawach dotyczących umorzenia należności z tytułu składek w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga to, których składek dotyczy wniosek, a co za tym idzie ustalenia, czy należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu. Trzeba bowiem podkreślić, że decyzje w sprawach tego rodzaju mogą być wydawane wyłącznie w przypadku należności istniejących, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Niedopuszczalne jest natomiast procedowanie w sprawach dotyczących należności, które wygasły na skutek przedawnienia. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem zobowiązania musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, obowiązkiem Zakładu jako organu II instancji orzekającego w 2023r. w sprawie było zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaległe składki, o których umorzenie wniósł skarżący są nadal wymagalne i nie uległy one przedawnieniu. Za bezprzedmiotowe - podlegające umorzeniu zgodnie z art. 105 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej kpa) trzeba bowiem uznać prowadzenie przez organ postępowania w sprawie umorzenia nieistniejących (przedawnionych) należności składkowych. Dopiero po prawidłowym ustaleniu okresu, którego dotyczą należności składkowe oraz ich wysokości możliwe jest wydanie przez organ prawidłowej decyzji, na podstawie art. 28 u.s.u.s. Kwestia ta jest o tyle istotna w niniejszej sprawie, że organ I instancji stwierdził, iż należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu i przywołał na tę okoliczność argumenty w postaci prowadzonych postępowań egzekucyjnych jednak nie dołączył do akt sprawy jakichkolwiek dokumentów te okoliczności potwierdzających. Zaś Prezes Zus orzekając w sprawie w ogóle kwestii tej nie analizował poprzestając na twierdzeniach organu I instancji opisanych w decyzji wydanej w dniu 7 listopada 2022r. czym spowodował naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a. Jak słusznie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 14 lutego 2023r. o sygn. akt I SA/GD 1344/22 właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. W konsekwencji uchybienia art.15 k.p.a. doszło zatem do naruszenia także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem bez przeprowadzenia merytorycznej oceny istotnych okoliczności sprawy i przepisów prawa w tym zakresie doszło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Oceniając także merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy stwierdzić trzeba, iż organy obu instancji wydając je uchybiły obowiązującym przepisom prawa w tym realizacji zasad określonych w art. 7 , art. 77 i art. 80 k.p.a. gdyż nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. W aktach sprawy brak jest dokumentów źródłowych w oparciu, o które organy obu instancji wydały decyzje w sprawie co do umorzenia zaległych składek. Brak jest bowiem uzupełnienia wniosku strony z dnia 11 października 2022r , brak jest oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym strony oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej z 26 sierpnia 2022r, brak jest informacji z CEDIG, CBDKW, CEP. Uchybienie to uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonych decyzji wydanych w przedmiocie wniosku strony. Okoliczności zaś na które organ się powołuje muszą zostać wykazane przez organ. Sąd zauważa w tym miejscu, iż nie jest jego rzeczą uzupełnianie dowodów w sprawie, gdyż Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Jak stanowi art. 133 p.p.s..a Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż Sąd przy ocenie legalności aktu bierze pod uwagą materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd nie ma obowiązku ustalania okoliczności sprawy. (por. wyrok NSA I OSK 1664/17z dnia 31 października 2017 r.) publ. LEX nr 2400692. Z w/w przepisu wynika nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z dnia: 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09, LEX nr 594014, 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, LEX nr 746707, 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali daty wymagalności poszczególnych należności z tytułu składek, obliczy termin przedawnienia każdej z nich, ustali, czy zaszły okoliczności przerywające bądź zawieszające bieg terminu przedawnienia i których należności dotyczyły i da temu wyraz w treści wydanej decyzji. Nadto włączy w poczet materiału dowodowego dokumenty świadczące o zawieszeniu bądź przerwaniu biegu terminu przedawnienia składek jak też pozostałe dokumenty na podstawie których podejmie decyzje. Dopiero tak ustalony stan faktyczny i uzupełniony materiał dowodowy pozwoli na rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie należności. W tym stanie sprawy rozstrzygnięcie co do zasadności umorzenia jest przedwczesne. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji .