Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 158/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 80, art. 81a, art. 107 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 129 ust. 4a, art. 130a ust. 4 pkt 1, art. 29a ust. 1 i ust. 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 685/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 30 marca 2021 r. nr 3201-IOA.48.1.2021.12 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I.

Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie (dalej: organ I instancji) decyzją z 27 listopada 2020 r., nr 428000-COC.48.14.2020.9, nałożył na A. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A. A. "P.", ul. W. [...], Ż. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie określone pod Lp. 10.2.4 oraz 10.3.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej: u.t.d.).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: organ II instancji) decyzją z 30 marca 2021 r., nr 3201-IOA.48.1.2021.12, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 11 stycznia 2020 r. w Świnoujściu na ulicy F. funkcjonariusze celno- skarbowi Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z: ciągnika samochodowego siodłowego marki SCANIA, numer VIN: [...], numer rejestracyjny: [...]; naczepy ciężarowej marki GNIOTPOL, numer VIN: [...], numer rejestracyjny [...]; naczepy ciężarowej marki KRONE, numer VIN: [...], numer rejestracyjny [...]. Przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz A. A. wykonywał kierowca T. D.. Po zważeniu stwierdzono, że łączna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła łącznie 65000 kg. Przewoźnik drogowy wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy dopuścił zatem do wykonywania przez kierowcę przewozu drogowego zespołem trzech pojazdów o masie 65000 kg, podczas gdy dopuszczalna masa całkowita wykazana w poz. F.3 dowodu rejestracyjnego ciągnika samochodowego siodłowego wynosiła 44000 kg. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów została więc przez przewoźnika przekroczona o 21000 kg, co stanowi 47,73 % dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów wykazanej w dowodzie rejestracyjnym. Zmierzona przez funkcjonariuszy łączna długość zespołu trzech pojazdów wynosiła 25 metrów, co stanowiło przekroczenie o 51,51% dopuszczalnej długości zespołu pojazdów.

II.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 28 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 685/21, oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 30 marca 2021 r., nr 3201-IOA.48.1.2021.12, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

III.

A. A. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Szczecinie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu opłaty od wniosku za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych z przekazem obrazu i dźwięku.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy:

1.1.1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary - w zakresie dotyczącym masy całkowitej zespołu pojazdów, nastąpiło w wyniku błędnej techniki ważenia niepozwalającej ustalić popełnienie zarzuconego przewoźnikowi naruszenia, bowiem polegającej na zważeniu zespołu trzech pojazdów na dwa etapy i zsumowaniu otrzymanych pojedynczych wyników, w sytuacji gdy naruszenie za które została na przewoźnika nałożona kara (Ip. 10.2.4) dotyczy dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów (jako całości) o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona jako całości, a zatem dla ewentualnego stwierdzenia naruszenia konieczne jest ustalenie masy całkowitej całego zespołu pojazdów w wyniku jednej procedury ważenia, a nie ważenia poszczególnych elementów zestawu,

1.1.2. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary - w zakresie dotyczącym długości zespołu pojazdów, nastąpiło w wyniku użycia urządzeń do tego nieprzeznaczonych, bowiem przy użyciu miary teleskopowej, która służy do ustalania wysokości pojazdów, a nie przymiaru wstęgowego służącego do ustalania długości pojazdów, co jest sprzeczne z § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD.2014.14) wydanego na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.t.d., które ma zastosowanie do kontroli drogowych w zakresie dotyczącym przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i naruszeń w niej wskazanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

IV.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W uzupełnieniu stanowiska organ pismem z 16 października 2024r. powołał wyrok NSA z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22, w którym rozpoznając analogiczną sprawę skarżącego NSA uznał zarzuty dotyczące błędnej techniki ważenia masy pojazdu i użycia nieprawidłowej miary teleskopowej za niezasadne.

V.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się nietrafne.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną, ograniczając wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie stwierdzono. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwałę NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania. W punktach 1.1.1. i 1.1.2. petitum skargi kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a.

Przystępując do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych należy na wstępie podkreślić, że z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 476/20). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wpływ ten należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (pot. m.in. wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 41/17; z 14 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2480/17).

Tych wymogów niniejsza skarga kasacyjna nie spełnia, brak zaś wskazania takiej relacji między naruszeniem a rozstrzygnięciem jest istotnym brakiem skargi kasacyjnej, powodując brak możliwości jej uwzględnienia.

Z powołanych w obu podstawach kasacyjnych przepisów k.p.a. wynika, że organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W art. 8 § 1 k.p.a. przewidziano obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, także w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez strony mające sporne interesy. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.) – por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2401/19.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy te nie zostały w niniejszej sprawie naruszone.

Niezasadny jest zarzut z pkt 1.1.1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący wadliwego ustalenia masy całkowitej zespołu pojazdów poprzez błędną technikę ważenia tych pojazdów poprzez zważenie pojazdów w dwóch etapach i zsumowanie otrzymanych wyników, a nie poprzez jedno zważenie całego zespołu, co zdaniem skarżącego naruszało § 29a ust. 1 i ust. 2 pkt 2 zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD.2014.14; dalej: zarządzenie nr 28/2014).

Z akt sprawy wynika, że ustalając stan faktyczny organ dokonał zważenia przedmiotowego zespołu pojazdów w dwóch etapach, tj. najpierw zważono ciągnik i jedną z naczep, a następnie zważono drugą z naczep, a wyniki te zsumowano. W wyniku tych pomiarów otrzymano wagę zespołu pojazdów wynoszącą 65000 kg. Natomiast z okazanych przez kierowcę dokumentów (międzynarodowe listy przewozowe) wynikało, że przewożono ładunek o łącznej masie 44000 kg. Ponieważ dopuszczalna masa całkowita pojazdów została przekroczona o 21000 kg, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy o 47,73%, a z lp. 10.2.4. załącznika nr 3 u.t.d. wynika, że dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20 %, sankcjonowane jest karą 10 000 zł. - należało z tego tytułu wymierzyć przedmiotową karę.

Zdaniem NSA trafnie uznały organy i zasadnie zaakceptował to Sąd pierwszej instancji, że przepisy ww. zarządzenia nr 28/2014 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z jego § 1 ust. 2 zarządzenie dotyczy wszystkich jednostek organizacyjnych Inspekcji Transportu Drogowego oraz komórek organizacyjnych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, realizujących czynności kontrolne, z wyłączeniem Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym oraz Wydziałów Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym w delegaturach terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Z mocy art. 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.), kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5 i 7-12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1. Z kolei z ust. 2 pkt 9 tego przepisu wynika, że funkcjonariusze ci, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, są uprawnieni do używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do badania pojazdu, określania jego masy, nacisku osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kierującego. Jednakże z przywołanych przepisów nie wynika, jakiego rodzaju urządzenia podczas kontroli masy pojazdów winni stosować funkcjonariusze Służby Celno – Skarbowej. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, brak jest podstawy prawnej do nakazania funkcjonariuszom Służby Celno – Skarbowej stosowania podczas kontroli pojazdów urządzeń, o których mowa w zarządzeniu nr 28/2014. Zarządzenie nr 28/2014 jest aktem wewnętrznym wiążącym organy inspekcji transportu drogowego i nie miało w tej sprawie zastosowania. Z tego powodu zarzut naruszenia 29a ust. 1 i ust. 2 pkt 2 tego zarządzenia nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela przyjęty w tej sprawie pogląd, że w sytuacji, gdy zespół pojazdów nie mieści się na wadze, dopuszczalne jest dokonywanie odrębnych pomiarów masy poszczególnych pojazdów z tego zespołu, a następnie sumowanie tych wyników (por. wyrok NSA z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22). Tak właśnie postąpił organ w tej sprawie uzyskując wynik, w którym dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów przekroczono o 47,73 %. Nie zgłoszono do protokołu kontroli żadnych uwag odnośnie do prawidłowości przeprowadzonego pomiaru. Biorąc zaś pod uwagę, że w lp. 10.2.4. załącznika nr 3 do u.t.d. jest mowa o przekroczeniu tej masy o co najmniej 20 %, skarżący kasacyjnie nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy mogło stanowić ewentualne nieprecyzyjne odrębne ważenie pojazdów przedmiotowego zespołu pojazdów.

Jako niezasadny należy również uznać zarzut z pkt 1.1.2. petitum skargi kasacyjnej dokonania pomiaru długości zestawu pojazdów przy użyciu nieprawidłowej miary tj. miary teleskopowej zamiast wstęgowej, przez co według skarżącego kasacyjnie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., a także § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 28/2014.

Zarządzenie nr 28/2014 nie miało w sprawie zastosowania z przyczyn, o których była mowa powyżej, zarzut naruszenia § 30 tego zarządzenia nie mógł zatem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów postępowania na skutek użycia nieprawidłowego urządzenia do mierzenia należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że zespół pojazdów został zmierzony przy pomocy miary teleskopowej i w wyniku mierzenia ustalono, że długość zespołu trzech pojazdów wynosiła 25 m, przy dopuszczalnej długości 16,5 m. Przekraczała ona zatem dopuszczalną długość o 8,5 m, czyli o 51,51 %. Przy tak znacznym przekroczeniu dozwolonej długości (z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że chodzi o przekroczenie tej długości do 20 %), ewentualne niedokładności mierzenia długości zespołu pojazdów wynikające z zastosowania konkretnego rodzaju przyrządu do pomiaru, pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bowiem, że w takich okolicznościach faktycznych tej sprawy jakie zostały w niej ustalone przez organ, zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zarzucając naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. nie wskazano bowiem jednostek redakcyjnych tego przepisu (punktów), a ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wyjaśnił, na czym polega naruszenie tego przepisu. Wobec tego należy uznać, że zarzut w tym zakresie jest nieskuteczny.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 2700 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 2700 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji, odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, ONSAiWSA z 2013 r., nr 3, poz. 38).