Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 799/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-12-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2, art. 28
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 64d par. 2, art. 151a par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A. C. i P. C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 sierpnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 799/21

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania I. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 21 maja 2021 r., znak: [...], o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 30 czerwca 2020 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji pn.: rozbudowa istniejącego budynku sklepu spożywczego (wydzielonego z piekarni), polegająca na dobudowie części handlowo-usługowej, na części działek o numerach ewid. 701/13, 701/4 i 701/5, obr. P., gm. S., w granicach terenu inwestycji oznaczonego na załączniku graficznym nr 1 linią ciągłą koloru czarnego, sprostowanej postanowieniem z dnia 17 czerwca 2021 r., znak: [...], w zakresie błędnego pouczenia

- działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchyliło decyzję z dnia 21 maja 2021 r. w całości i przekazało sprawę do organu I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2021 r. I. S. wystąpiła do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r., z powodu braku jej udziału jako strony w tym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Wskazała, że teren inwestycji i jej działkę nr 702/3 oddziela jedynie wydzielony aktualnie pas gruntu o niewielkiej szerokości, tj. działka nr 701/12, powstała z podziału działki nr 701/3. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2021 r. organ I instancji wznowił postępowanie na wniosek I. S . W toku postępowania wznowieniowego stwierdził, że wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. W tej sytuacji, opisaną na wstępie decyzją z dnia 21 maja 2021 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej.

W odwołaniu I. S. zarzuciła naruszenie art. 28 Kpa, podnosząc, że jej nieruchomość oddziela od nieruchomości stanowiącej teren inwestycji jedynie 3-metrowy pas gruntu, tj. działka nr 701/12. Realizacja inwestycji spowoduje immisje w postaci hałasu, wibracji, spalin ponad przeciętną miarę.

Organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegająca na dobudowie części handlowo-usługowej na działkach nr ewid. 701/13, 701/4 i 701/5 nie pozostanie bez wpływu na działki usytuowane w odległości 3 m od granic terenu inwestycji. Działka nr 701/12 nie włączona przez inwestora do terenu inwestycji stanowi pas gruntu o niewielkiej szerokości (3 m) i niewątpliwie również znajdzie się w granicach oddziaływania inwestycji. Inwestorzy wskazali usytuowanie planowanej inwestycji w odległości 11 m od granic działki, jednak jest to jedynie postulat, ponieważ co do zasady planowana inwestycja może powstać w granicach terenu inwestycji. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie dokonał oceny, czy granice obszaru oddziaływania inwestycji wskazane przez inwestora są realne. Oceniając kompletność wniosku, organ I instancji powinien dokonać oceny prawidłowości ustalenia granic oddziaływania inwestycji, biorąc pod uwagę jej charakter, specyfikę i rozmiar. Zdaniem Kolegium nierealne jest, aby w przypadku inwestycji polegającej na rozbudowie już istniejącego obiektu usługowego obszar oddziaływania inwestycji zamykał się w granicach działek przeznaczonych pod inwestycję.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że interes prawny decydujący w świetle art. 28 Kpa o statusie strony może wynikać z norm prawa materialnego, zarówno administracyjnego, jak i cywilnego. Wobec powyższego, polecił organowi przeprowadzić ponownie postępowanie w niniejszej sprawie uznając, że wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony.

W sprzeciwie od powyższego rozstrzygnięcia A. C. i P. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i rozpoznanie sprawy na rozprawie na podstawie art. 64d § 2 Ppsa. W uzasadnieniu podnieśli, że nie było podstaw do wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Istniały bowiem przesłanki do wydania decyzji merytorycznej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Słusznie bowiem Burmistrz Miasta i Gminy uznał, że I. S. nie przysługuje przymiot strony, w sytuacji gdy obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje terenu jej działki. Skarżący zaprzeczyli, jakoby podziału działek dokonali w celu wykluczenia właścicieli działki nr 702/3 z postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Podział miał bowiem uzasadnienie gospodarcze związane z koniecznością zapewnienia dojazdu na zaplecze nieruchomości.

Zdaniem skarżących samo uprawdopodobnienie interesu prawnego nie jest wystarczające, aby po wznowieniu postępowania doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji pierwotnej. Nie zgodzili się z twierdzeniem organu odwoławczego, że nierealne jest, aby w przypadku rozbudowy już istniejącego obiektu usługowego (sklepu spożywczego) obszar inwestycji zamykał się w granicach działek przeznaczonych pod inwestycję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego należy uznać, że zakres oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego wykracza poza obszar wskazany przez inwestorów. W niniejszej sprawie warunki zabudowy zostały ustalone dla terenu o dużej powierzchni, inwestorzy wskazali usytuowanie inwestycji w odległości 11 m od granicy działki.

Dalej skarżący zarzucili, że Kolegium w istocie rozstrzygnęło, że I. S. jest stroną postępowania, co stoi w sprzeczności z kasacyjnym charakterem decyzji, wymaga uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w całości i ponownego procedowania, tym razem z udziałem I. S., która nie wykazała, by przedmiotowa inwestycja ograniczała lub uniemożliwiała jej korzystanie z prawa własności do działki nr 702/3, wpływała na sposób zagospodarowania tej działki. Istnienia interesu prawnego nie uzasadnia ogólne stwierdzenie, że uciążliwości stwarzane przez rozbudowę (hałas, drgania, emisja spalin) wykraczają swoim oddziaływaniem poza granice terenu inwestycji. Przedstawione kwestie mogłyby ewentualne stanowić uzasadnienie interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazało, że zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są co do zasady także właściciele nieruchomości sąsiednich. Ich interes prawny wynika bowiem z art. 140 Kodeksu cywilnego, który chroni uprawnienia właścicielskie. Ograniczenie terenu inwestycji do niektórych działek wchodzących w skład nieruchomości nie oznacza, że nieruchomość sąsiednia przestała sąsiadować z nieruchomością inwestycyjną. Wbrew zarzutom sprzeciwu Kolegium nie przesądziło o konieczności uchylenia decyzji badanej w trybie wznowieniowym. Organ I instancji został zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy pozbawienie I. S. praw strony w postępowaniu, w dacie orzekania, miało wpływ na treść decyzji i czy rozstrzygnięcie, które ostatecznie zapadło mogłoby potencjalnie mieć inną treść, gdyby strona brała udział w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64e Ppsa). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 Kpa sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej ww. unormowaniem, a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 Kpa, sąd uwzględnia sprzeciw (art. 151a § 1 Ppsa).

Celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji, uregulowanej w przepisach rozdziału 3a działu III Ppsa, jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 Kpa, pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 Kpa. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego rozpatrzenia sprawy. Sąd rozpoznający sprzeciw nie bada kwestii związanych z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu. Kontrola sądowa, co do zasady, nie obejmuje zatem sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej, odnoszącej się do istoty sprawy (jej przedmiotu), gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. W rzeczywistości bowiem sąd takim działaniem zastąpiłby organ, podczas gdy zadaniem sądu administracyjnego jest ocena legalności działalności organów, a nie ich zastępowanie w tej działalności.

Sprzeciw nie jest więc środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 Kpa. Sprzeciw kierowany jest przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter jedynie formalny. Sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 Kpa. Tym samym w postępowaniu sądowym nie podlegają weryfikacji zarzuty dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu administracyjnym oraz zrealizowana jest pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, wywołanym wniesieniem sprzeciwu, z mocy art. 64b § 3 Ppsa, status strony posiadają bowiem tylko wnoszący sprzeciw oraz organ (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. I OSK 611/21).

Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zastosowanie cyt. przepisu uwarunkowane jest dwiema przesłankami procesowymi. Pierwsza z nich polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji, druga natomiast sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niezbędne jest wykazanie, że zaistnienie tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por.: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", C.H. Beck 2017, s. 728).

Dodatkowo wskazać należy, że braki w postępowaniu dowodowym mogą stanowić podstawę do zastosowania art. 138 § 2 Kpa jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy nie ma możliwości skorzystania z art. 136 § 1 tej ustawy. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ II instancji nie może jednak godzić w zasadę dwuinstancyjności. Tym samym w sytuacji, gdy zakres postępowania uzupełniającego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji. Taki stan rzeczy powodowałby pozbawienie strony dwukrotnego rozpoznania jego sprawy przez dwa różne organy administracji, tj. stanowiłby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. III OSK 5112/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze skutecznie wykazało konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ I instancji, po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, odmówił uchylenia tej decyzji wyłącznie na tej podstawie, że I. S. nie wykazała interesu prawnego, który legitymowałby ją do udziału w postepowaniu w sprawie zakończonej ww. decyzją. Wskazał, że oddziaływanie inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku sklepu spożywczego (wydzielonego z piekarni) nie będzie obejmować swoim zakresem nieruchomości należącej do I. S . Jej nieruchomość, tj. działka nr 702/3, nie graniczy bowiem bezpośrednio z działkami inwestorów. Sam fakt usytuowania nieruchomości w granicach terenu analizowanego, jak i w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, nie przesądza automatycznie o posiadaniu przez jej właściciela przymiotu strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Z faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można zaś wyprowadzać wniosku o ograniczeniach w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich.

Organ odwoławczy nie zgodził się z tym stanowiskiem uznając, że I. S. przysługuje przymiot strony, zobowiązując organ I instancji do przeprowadzenia ponownego postępowania z jej udziałem, łącznie z odniesieniem się do wszelkich podnoszonych przez nią zarzutów.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości stanowisko, że w sytuacji gdy organ I instancji odmawia uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym tylko z tego powodu, że inicjator tego postępowania nie jest stroną, a organ odwoławczy w oparciu o merytoryczną argumentację stwierdza, że jednak jest stroną, jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem jest wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 Kpa. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania stanowi samodzielną przesłankę do wydania decyzji kasacyjnej. W postępowaniu odwoławczym organ II instancji zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy i w sytuacji stwierdzenia, że z winy organu I instancji w postępowaniu tym zostały pominięte podmioty, którym przysługuje przymiot strony, uprawniony jest do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Brak bowiem czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na to postępowanie. Ustalenie stron postępowania administracyjnego nie może zostać uzupełnione przed organem odwoławczym w trybie art. 136 Kpa (por. wyroki NSA: z dnia 5 marca 2015 r., sygn. II OSK 1876/13; z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 780/16).

Decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 Kpa wskazuje jedynie na proceduralną wadliwość przeprowadzonego postępowania administracyjnego, nie stanowi natomiast merytorycznej oceny treści wydanej decyzji. Po stwierdzeniu proceduralnej wadliwości przeprowadzanego postępowania polegającej na braku udziału strony w postępowaniu organ przystępuje do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Postępowanie wznowieniowe może zostać zakończone wydaniem decyzji przewidzianych w art. 151 Kpa. W przypadku istnienia przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 organ wydać może decyzję uchylającą dotychczasową decyzję i orzekającą o istocie sprawy (§ 1 pkt 2), ale jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, organ nie uchyla badanej decyzji, lecz ogranicza się do stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa (art. 152 § 2 w zw. z art. 146 § 2). Nie jest więc prawdą, jak podnosi autor skargi, że konsekwencją wydania zakwestionowanej sprzeciwem decyzji będzie konieczność uchylenia decyzji o warunkach zabudowy.

Zgodnie z art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny mogą mieć właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów nie sąsiadujących z terenem inwestycji, lecz znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na ich grunty. Ustalenie kręgu stron postępowania zależy od okoliczności występujących w konkretnej sprawie: charakteru planowanej inwestycji, rodzaju, stopnia, zakresu uciążliwości i zasięgu oddziaływania na otoczenie. Sam fakt braku nakładania na właściciela nieruchomości sąsiadującej z działką inwestycyjną oznaczonego obowiązku nie może oznaczać a priori, że nikt oprócz inwestora, nie będzie posiadać interesu prawnego w takim postępowaniu (por. wyroki NSA: z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. II OSK 854/12; z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. II OSK 1816/18).

Dodatkowo należy podkreślić, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma przesądzić, co do zasady, że na konkretnej działce lub kilku działkach istnieje możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, nie określa natomiast dokładnego położenia planowanego obiektu na działce. Takie rozwiązanie ma gwarantować ustalenie prawidłowych wskaźników urbanistycznych i architektonicznych dla nowej zabudowy (por. wyroki NSA: z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 260/18; z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 743/17).

Nie można więc zasadnie twierdzić, że w sytuacji gdy inwestor planuje rozbudowę istniejącego budynku sklepu spożywczego, polegającą na dobudowie części handlowo-usługowej, a nieruchomość I. S. oddziela od granicy terenu inwestycji zaledwie około 3 m pasa gruntu wydzielonego jako odrębna działka (nr 701/12), I. S. nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu wywiedzionego z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 140 Kc w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Przepis art. 144 Kc stanowi zaś, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Niewątpliwie charakter inwestycji, powodujący chociażby wzmożenie ruchu drogowego wokół nieruchomości sąsiedniej, uzasadnia przyznanie jej właścicielce praw strony. Przyznanie jej tych praw jest tym bardziej uzasadnione, że w poprzednim postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie sklepu spożywczego, zakończonym decyzją Burmistrza MiG z dnia 22 lutego 2019 r., uchyloną następnie przez Kolegium decyzją z dnia 22 maja 2019 r., I. S. była uznawana przez organ I instancji za stronę. Na mocy decyzji Burmistrza MiG z dnia 7 lutego 2020 r. działka nr 701/3 została podzielona na dwie, o numerach 701/12 i 701/13. W rezultacie nieruchomość I. S. przestała graniczyć bezpośrednio z terenem inwestycji. Nie oznacza to jednak, że przestała znajdować się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Podział działki nr 701/3 w żaden sposób nie wyeliminował ewentualnych uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej, związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji. W świetle powyższego, wnoszący sprzeciw nie mają racji twierdząc, że organ odwoławczy powinien wydać decyzję merytoryczną, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie, Sąd nie stwierdził potrzeby jej przeprowadzenia. Zasadą jest rozpoznawanie sprzeciwów na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 Ppsa). Przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie pozostawione jest uznaniu Sądu (art. 64d § 2). Przepis ten nie wskazuje, jakimi przesłankami należy kierować się przy jego stosowaniu. Z całą pewnością nie można uznać, że wniosek skarżącego w tym zakresie jest w jakikolwiek sposób wiążący dla Sądu. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł żadnych argumentów przemawiających za rozpoznaniem niniejszej sprawy na rozprawie. Zabrane w sprawie akta administracyjne pozwalają na jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron, zwłaszcza, że kontrolowany jest jeden aspekt tej sprawy, mianowicie tylko to czy prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza MiG i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, a nie rozpoznanie sprawy co do jej istoty i przesądzenie czy w sprawie doszło do prawidłowego ustalenia warunków zabudowy.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 Ppsa.