Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 187/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art 13 ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art 149  par 1 pkt 3  , art 149 par 1a  , art 181 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej stwierdza bezczynność Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. w zakresie pkt 4 wniosku z dnia 3 sierpnia 2023 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. do wydania aktu lub dokonania czynności, zasądza od Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

F. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 3 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie przepisów:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust 1 udip w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez błędne zastosowanie, polegające na wyłącznie częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie od organu kosztów postepowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 14 sierpnia 2023 r. organ udzielił mu odpowiedzi na pkt 1, 2 i 6 wniosku. Nie odpowiedział na punkty 3-5. Pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. organ udzielił odpowiedzi na punkty 3 i 5 wniosku oraz poinformował, że informacja o tym jakie środki zastosowano wobec konkretnej osoby, która dopuściła się wykroczenia podlega ochronie wynikającej z art. 10 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. Tymczasem przedmiotem wniosku była ilość oraz wysokość mandatów wystawionych na miejscu interwencji strażników. Przetwarzanie danych osobowych, o którym mowa w przytoczonym przez organ art. 10 rozporządzenia, nie było konieczne do realizacji wniosku. Ponadto, w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r. WSA w Gdańsku potwierdził, że kwestia liczby mandatów udzielonych w konkretnym okresie i ich wysokość jest informacją o działalności publicznej.

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 16 ust 1 udip odmowa udostępnienia informacji następuje w formie decyzji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie organ nie podjął w ustawowym terminie 14 dni odpowiednich czynności tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia lub o umorzeniu postępowania, nie poinformował, że nie jest w posiadaniu przedmiotowej informacji oraz nie wykazał, że z uwagi na czasochłonny charakter realizacji wniosku, uzasadnione byłoby przedłużenie przewidzianego terminu.

Brak odpowiedzi ze strony organu prowadzi do faktycznego uniemożliwienia uzyskania objętej wnioskiem informacji, a co za tym idzie realizacji publicznego prawa podmiotowego do informacji wskazanego nie tylko w przepisach Konstytucji RP, ale również w przepisach ratyfikowanych przez Polskę konwencji międzynarodowych tj. Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie.

Organ podał, że w dniu 3 sierpnia 2023 r., na elektroniczną skrzynkę podawczą Straży Miejskiej Miasta K. wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej polegającej na podaniu:

1. Ilości interwencji Straży Miejskiej odbytych w dniu 2 sierpnia 2023 r. przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w K..

2. Wykroczeń ujawnionych w trakcie ww. interwencji,

3. Ilości środków oddziaływania zachowawczego zastosowanych wobec sprawców ww. wykroczeń,

4. Ilości mandatów wystawionych na miejscu ww. interwencji i ich wysokości.

5. Ilości urządzeń blokujących założonych na koła pojazdów pozostawionych na postój na miejscu ww. interwencji.

6. Godzin, w jakich odbywały się poszczególne interwencje.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2023 r. o sygn. [...] poinformowano skarżącego, że w dniu 2 sierpnia 2023 r. na skutek dokonania zgłoszenia interwencyjnego na ul. [...] ujawniono 2 pojazdy, których kierujący naruszyli przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zakresie postoju i zatrzymywania. Wskazano także, że w związku ze stwierdzonymi wykroczeniami określonymi w art. 97 Kodeksu wykroczeń podjęta została interwencja, która została zrealizowana w godz. 18:20-18:30, a wobec kierujących zastosowano środki przewidziane w przepisach prawa.

Odpowiedź została wysłana skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2023 r., za pośrednictwem ePUAP.

W dniu 14 sierpnia 2023 r. na elektroniczną skrzynkę podawczą Straży Miejskiej Miasta K. wpłynął wniosek skarżącego o uzupełnienie odpowiedzi na wniosek o informacje wskazane w pkt 3-5 wniosku wniesionego dnia 3 sierpnia 2023 r.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 17 sierpnia 2023 r. o sygn. [...] organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej dotychczas przekazane informacje zawierały aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Poinformowano również, że w trakcie interwencji, w związku nieobecnością kierujących zostały wystawione informacje oraz wezwanie, a ponadto podjęto czynności wobec kierującego, który w trakcie interwencji podszedł do swojego pojazdu. Skarżący został poinformowany, że szczegółowa informacja, jakie środki zastosowano wobec konkretnej osoby, która dopuściła się wykroczenia podlega ochronie wynikającej z art. 10 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i mogą być przekazane Policji, Prokuraturze, na wniosek sądu lub innego upoważnionego organu prowadzącego postępowanie. Wyjaśniono także, że w trakcie interwencji nie zastosowano urządzeń blokujących koła pojazdów.

Ww. odpowiedź została wysłana skarżącemu w dniu 17 sierpnia 2023 r., za pośrednictwem ePUAP.

Powyższe pismo nie zawierało informacji, odnośnie tego jakie środki zastosowano wobec konkretnej osoby, która dopuściła się wykroczenia z uwagi na przyjęcie tezy, że informacja ta nie ma waloru informacji publicznej.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego organ podał, że zarówno odpowiedź na wniosek, jak i odpowiedź na wniosek o uzupełnienie przekazanych informacji zostały udzielone skarżącemu w terminie 14 dni od złożenia wniosku,

o którym jest mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym organ należycie wypełnił ciążące na nim obowiązki, nie doszło do bezczynności, a sformułowany w treści skargi zarzut nie znajduje uzasadnienia. Decyzją z dnia 18 września 2023 r. znak:ST.WO.0137.71.2023 Komendant Straży Miejskiej w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 3 i 4 wniosku. Jednocześnie poinformował, że w pozostałym zakresie wnioskowana informacja została udostępniona pismami z dnia 14 i 17 sierpnia 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z kolei w myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 może ponadto orzec

o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna.

Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Określa ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować

w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.

Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna

w rozumieniu, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku.

W konsekwencji stan bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oznacza sytuację, w której "mimo upływu ustawowych terminów nie udostępnia żądanej informacji w sposób i formie zgodnych z wnioskiem, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy" (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2017r., sygn. akt I OSK 2808/15, Lex nr 2348878); "nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.)" (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., sygn. akt I OSK 753/17, Lex nr 2429333), czy też nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udostępnienie informacji publiczne lub odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej prawem formie prawnej (tak wyrok NSA z dnia 29 maja 2018r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307). Na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej traktowane jest także "udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, o którą wnosił, a także przedstawienie informacji niebędącej pełną odpowiedzią na wniosek zainteresowanego" (wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1998/16, Lex nr 2509307).

W przedmiotowej sprawie w dniu 3 sierpnia 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące zapytania:

1. Ile interwencji Straży Miejskiej odbytych w dniu 2 sierpnia 2023 r. przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w K. ?

2. Jakie wykroczenia ujawnili strażnicy w trakcie ww. interwencji ?

3. Ile środków oddziaływania zachowawczego zastosowali strażnicy wobec sprawców ww. wykroczeń ?

4. Ile mandatów wystawili strażnicy na miejscu ww. interwencji i ich wysokości ?

5. Ile blokad założyli strażnicy na koła pojazdów pozostawionych na postój na miejscu ww. interwencji ?

6. W jakich godzinach odbywały się poszczególne interwencje?

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy niesporne jest, że Komendant Straży Miejskiej Miasta K. – stanowi, co do zasady, organ władzy publicznej, tj. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie też wniosek skarżącego w aspekcie przedmiotowym dotyczył informacji publicznej rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Wobec tego należało stwierdzić, że w zakresie pkt 1-3 oraz pkt 5-6 wniosku organ udzielił odpowiedzi w pismach z dnia 14 oraz 17 sierpnia 2023 r. Organ podał, że w dniu 2 sierpnia 2023 r. została podjęta interwencja w godz. 18.20 do 18.30. Stwierdzono wykroczenia określone w art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. Na miejscu zostały wystawione: informacja oraz wezwanie, a funkcjonariusze nie stosowali urządzeń do blokowania kół pojazdów. Takiego stanu rzeczy nie kwestionuje skarżący.

Sporna natomiast pozostawała kwestia udzielenia przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącego w zakresie punktu 4.

Oceniając adekwatność odpowiedzi udzielonej przez organ pod względem punktu 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, należało dostrzec, że skarżący nie żądał szczegółowej informacji o tym, jakie środki zastosowano wobec konkretnej osoby, która dopuściła się wykroczenia. Zapytanie skarżącego zawarte w punktu 4 wniosku dotyczyło ilości mandatów wystawionych przez strażników na miejscu interwencji oraz ich wysokości. Informacja udzielona w piśmie z 17 sierpnia 2023 r. nie mogła być uznana za adekwatną.

W tej sytuacji Sąd uznał, że Komendant Straży Miejskiej Miasta K. dopuścił się bezczynności polegającej na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 3 sierpnia 2023 r. w zakresie punktu 4. Przekroczony został termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. do wydania przedmiotowej decyzji, tj. 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, a organ nie przedłużył go, stosownie do wymogów art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, wobec czego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a.

Następnie należało uwzględnić, że po wniesieniu skargi do Sądu wniosek skarżącego w wyżej opisanym zakresie został rozpatrzony decyzją dnia 18 września 2023 r. znak: znak: ST.WO.0137.71.23 o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu sądowego od skargi.