Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1722/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Danuta Kania Protokolant ref. staż. Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A.G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń o żądanej treści 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i w zw. z art. 219 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez A. G. służby w okresie od dnia [...] sierpnia 1991 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] stycznia 2011 r. A. G. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury za okres służby pełnionej w Policji w okresie od dnia [...] sierpnia 1991 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w okresie od dnia [...] sierpnia 1991 r. do [...] grudnia 2002 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Organ uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, co oznacza, że brak jest podstaw do wydania żądanego zaświadczenia.

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji. Organ odwoławczy podał, że z przeprowadzonej kwerendy materiałów archiwalnych obejmujących między innymi Rejestr Śledztw i Dochodzeń wynika, że w okresie swojej służby w tej jednostce Policji skarżący nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w myśl § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Jednocześnie organ podkreślił, że postępowanie wyjaśniające, prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych innego rodzaju. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, co uczyniono przeprowadzając w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Organ podkreślił przy tym, że prowadząc postępowanie zwrócono się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, a brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący podtrzymał swoje stanowisko, że w oparciu o numery spraw, rejestry konwojów, dzienniki zdarzeń ponad wszelką wątpliwość można wykazać, że pozytywne rozstrzygnięcie żądania wydania stosownego zaświadczenia jest w pełni możliwe.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez A. G. od postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r., Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej podanych.

Postanowienie organu drugiej instancji wydane zostało bowiem z naruszeniem przepisów o właściwości. Organem właściwym do rozpoznania środka zaskarżenia złożonego od postanowienia Komendanta Głównego Policji wydanego w pierwszej instancji w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej jest Komendant Główny Policji, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a., a nie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Stosownie do treści art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., pod pojęciem "ministra" należy rozumieć m. in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Jest on zatem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., "ministrem", od którego decyzji nie służy odwołanie, lecz wniosek z art. 127 § 3 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tenże organ.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 34 ust. 2 ustawy z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej.

W ustawie o Policji oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy nie ma uregulowań, które przewidywałyby kompetencje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu odwoławczego od postanowienia Komendanta Głównego Policji w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W tym przypadku nie ma zastosowania przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji, stanowiący, iż od decyzji o mianowaniu policjantów na stanowiska służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu z tych stanowisk wydanej przez Komendanta Głównego Policji, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przywołany przepis dotyczy bowiem wyłącznie tych ściśle wymienionych w nim rodzajów spraw.

W związku z powyższym uznać należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji i postanowień wydanych w pierwszej instancji przez Komendanta Głównego Policji tylko w tych sprawach. Tożsamy pogląd został wyrażony w wyroku NSA z 12 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 273/10,niepubl.).

Rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie w postępowaniu odwoławczym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, dotyczące odmowy wydania zaświadczenia jest zatem orzeczeniem wydanym z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a.