Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 630/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 7a, art. 29 ust.4 pkt 1 lit.a, art. 49 f ust. 1 pkt 1, art. 49 g ust.1, 2, art. 103 ust.2, art. 49 i ust. 1 pkt 1 , ust.2, art. 50 ust. 1 pkt 2 , art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 29 maja 2023 r., znak: ZOA-I.7721.10.2023 w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 29 maja 2023 r., znak: ZOA-I.7721.10.2023, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 49f ust. 1 pkt 1 i art. 49g ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia J. K., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z 2 marca 2023 r., znak: PNB.IO.I.5160.19.2022 nakładające na L. Ć., właściciela budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w L., obowiązek przedłożenia do 30 czerwca 2023 r. dokumentów legalizacyjnych dotyczących rozbudowy tego budynku w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, wyznaczył nowy termin do dnia 31 sierpnia 2023 r. i w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 3 listopada 2022 r. do organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji wpłynęło pismo J. K., w którym zwrócił się z żądaniem sprawdzenia zgodności z przepisami prawa wykonania ganku w budynku mieszkalnym jednorodzinnym posadowionym na sąsiedniej działce nr [...] przy ul. [...] w L..

Upoważnieni pracownicy organu w dniu 8 grudnia 2022 r. dokonali kontroli zabudowań na przedmiotowej działce, w trakcie której ustalono, że znajduje się na niej budynek mieszkalny jednorodzinny, do którego od strony południowo-zachodniej dobudowano ganek o wymiarach poziomych 2,36 m x 1,36 m i wysokości 3,35 m oraz schody o szerokości 1,38 m i długości 3,20 m. Obecny podczas prowadzonych czynności właściciel działki L. Ć. oświadczył, że ganek i schody wykonali jego rodzice około 35 lat temu.

W dniu 19 grudnia 2022 r. do siedziby organu pierwszej instancji wpłynął wniosek L. Ć. o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego dotyczącego spornego ganku dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego w latach 80. XX w. i wykonanych wówczas schodów zewnętrznych prowadzących do wejścia na ten ganek. Do wniosku dołączono kopię fotografii ganku oraz oświadczenia: wnioskodawcy, A. G., A. G. i G. G., w których wskazano, że rozbudowa domu o ganek została wykonana około 1985 roku.

Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta Lublin z 20 stycznia 2023 r., poinformowano PINB miasta Lublin, że w rejestrze pozwoleń na budowę wydanych w 1980 r. pod pozycją 2425 odnaleziono zapis o wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na przedmiotowej działce, jednak nie zachowały się akta dotyczące tej sprawy, a zatem nie da się stwierdzić, czy pozwolenie to obejmowało również budowę ganku.

PINB miasta Lublin zawiadomieniem z dnia 3 lutego 2023 r. poinformował strony o wszczęciu na wniosek L. Ć. postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej legalizacji ganku dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego przy ul. [...] w L. wraz ze schodami prowadzącymi do wejścia na ten ganek.

Następnie PINB Miasta Lublin postanowieniem z dnia 2 marca 2023 r., znak: PNB.IO.I.5160.19.2022, wydanym na podstawie art. 49f ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49g ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nałożył na L. Ć. - właściciela budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w L., obowiązek przedłożenia do 30 czerwca 2023 r. dokumentów dotyczących rozbudowy tego obiektu, polegającej na wykonaniu ganku o wymiarach poziomych 2,36 m x 1,36 m i wysokości 3,35 m oraz schodów zewnętrznych, tj.:

1) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

2) geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej wskazanej powyżej rozbudowy,

3) ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazującej, czy stan techniczny części budynku gospodarczego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie tego obiektu budowlanego zgodnie z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że właściciel przedmiotowej nieruchomości nie okazał pozwolenia na budowę przedmiotowego ganku. Jednak podstawowym dowodem na brak pozwolenia na budowę tego ganku jest mapa geodezyjna dostępna w systemie komputerowym Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Lublin, na której nie zinwentaryzowano przedmiotowej rozbudowy. Jednocześnie organ wskazał, że podczas kontroli, która miała miejsce w dniu 8 grudnia 2022 r., stwierdzono, że stan użytych materiałów budowlanych wskazuje, że od dnia zakończenia budowy ganku upłynęło co najmniej 20 lat. Organ uznał zatem, że inwestycja została wykonana samowolnie co najmniej 20 lat temu, co uzasadniało wszczęcie na wniosek właściciela budynku tzw. uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f i nast. Prawa budowlanego.

Zażalenie na to postanowienie złożył J. K., właściciel sąsiedniej działki nr [...].

Wydając wskazane na wstępie postanowienie z 29 maja 2023 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że ocena, czy zaistniała samowola budowlana, dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych. Powyższe oznacza, że organy nadzoru budowlanego, oceniając zaistnienie samowoli budowlanej, mają obowiązek sięgnięcia do przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w dacie realizacji obiektu. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast przyjęcie właściwego trybu postępowania sanacyjnego, tj. trybu legalizacyjnego albo trybu naprawczego. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (zob. wyroki NSA z: 3 marca 2020 r., II OSK 184/19, z 29 września 2018 r., II OSK 109/18, z 23 lutego 2018 r., II OSK 1879/17, z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10).

Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie podzielił pogląd PINB miasta Lublin, że inwestor dokonał rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zmieniając jego charakterystyczne parametry. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że sporny ganek wraz ze schodami został wykonany co najmniej 20 lat temu (ok. 1985 roku). Fakt ten nie jest podważany przez żadną ze stron niniejszego postępowania. Przedmiotowe roboty budowlane prawidłowo zostały zakwalifikowane jako rozbudowa budynku wymagająca pozwolenia na budowę.

W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie realizacji tej rozbudowy, a więc ustawy z dnia 24 października 1974 r. — Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: Prawo budowlane z 1974 r.), roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Roboty budowlane zwolnione z tego obowiązku, zgodnie z art. 28 ust. 4. Prawa budowlanego z 1974 r,. określało rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Wydane na tej podstawie rozporządzenie z 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48) w § 44 wymieniało roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wśród których nie było rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W związku z powyższym LWINB przyjął, że według przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. obowiązujących w dacie realizacji przedmiotowej rozbudowy wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie uzyskał.

Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego uproszczone postępowanie legalizacyjne dotyczy obiektu budowlanego lub jego części wykonanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat. W takich przypadkach organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne z urzędu lub na wniosek właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego.

Uproszczone postępowanie legalizacyjne sprowadza się do uprawnienia organu nadzoru budowlanego do nałożenia, w drodze postanowienia, obowiązku przedłożenia przez właściciela lub zarządcę obiektu dokumentów wymienionych w art. 49g ust. 1 Prawa budowlanego. W postanowieniu organ ustala także termin dostarczenia powyższych dokumentów, który nie może być krótszy niż 60 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym nie bada się zgodności samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. A. Plucińska- Filipowicz, T. Filipowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 49h).

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, że zachodzą wszystkie przesłanki do zastosowania art. 49g Prawa budowlanego, normującego uproszczone postępowanie legalizacyjne, ponieważ budynek mieszkalny jednorodzinny, położony na działce nr [...] przy ul. [...] w L., został rozbudowany co najmniej 20 lat temu (ok.1985 r.) o ganek o wymiarach poziomych 2,36 m x 1,36 m i wysokości 3,35 m oraz o schody zewnętrzne, bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym stanowi on samowolę budowlaną, od której wykonania upłynęło ponad 20 lat.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, LWINB wskazał, że kwestie dotyczące wpływu przedmiotowej inwestycji na działkę, której właścicielem jest skarżący, związane są z tzw. prawem sąsiedzkim i są przede wszystkim przedmiotem badań prawa cywilnego i podlegają rozstrzyganiu w toku postępowania cywilnego przez sądy powszechne (por. wyrok WSA w Lublinie z 13 listopada 2018 r., II SA/Lu 582/18).

LWINB podkreślił, że uchylenie postanowienia PINB w zakresie terminu i wyznaczenie nowego terminu wykonania obowiązku było podyktowane tym, że termin ten musi być realny i odpowiednio długi, aby jego wykonanie przez stronę było możliwe.

W skardze na postanowienie organu odwoławczego J. K. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia umożliwiającego sąsiadowi legalizację rozbudowy budynku mieszkalnego. Skarżący podniósł, że sporny ganek obrasta mchem i inną roślinnością, co wygląda nieestetycznie. Ponadto samowolna rozbudowa zacienia pokoje mieszkalne w domu, którego jest on właścicielem, zaś ganek umożliwia sąsiadom spoglądanie do wnętrza jego kuchni, co z kolei jest dla niego krępujące (wyjaśnił, że "jada w kuchni pod nadzorem sąsiadów"). Wskazał również, że drzwi wejściowe na ganku, balustrada tarasu i płytki na schodach zewnętrznych zostały wykonane przez L. Ć. około 1-2 lata temu.

W odpowiedzi na skargę LWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W związku z tym, że przedmiotem skargi jest postanowienie, na które przysługiwało stronie zażalenie, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Przedmiotem sporu jest legalność postanowienia organu nadzoru budowlanego nakładającego na L. Ć., właściciela budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w L., obowiązku przedłożenia w postępowaniu legalizacyjnym dokumentów dotyczących rozbudowy tego budynku o ganek i schody zewnętrzne bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Z tym postanowieniem nie zgadza się skarżący, będący współwłaścicielem działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką nr [...], który kwestionuje legalność prowadzenia postępowania legalizacyjnego w stosunku do popełnionej samowoli budowlanej, wskazując jednocześnie na niedogodności, których doznaje w związku z nielegalną rozbudową domu mieszkalnego na działce nr [...]. Skarżący żąda nakazania rozbiórki ganku jako "pobudowanego poza obrysem planu zagospodarowania terenu".

Z niewadliwych ustaleń organów obu instancji wynika, że będąca przedmiotem postępowania legalizacyjnego rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], polegająca na dobudowie do tego budynku ganku oraz schodów zewnętrznych, miała miejsce około roku 1985 (oświadczenia: k. 14-17; kopia zdjęcia: k. 13). Tej okoliczności nie kwestionuje zresztą żadna ze stron postępowania.

Bezsporne jest również, że według obowiązujących w dacie tej rozbudowy przepisów prawa budowlanego, tj. ustawy Prawo budowlane z 1974 r. rozbudowa budynku mieszkalnego wymagała uzyskania pozwolenia, którego ówczesny inwestor nie uzyskał. W związku z tym organy prawidłowo zakwalifikowały sporne roboty budowlane jako samowolę budowlaną polegającą na rozbudowie budynku bez wymaganego prawem pozwolenia.

W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, że przedmiotowa rozbudowa została zakończona ponad 20 lat przed wszczęciem postępowania przez organ nadzoru budowlanego, a nawet przed 1 stycznia 1995 r., tj. przed wejściem w życie obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Jest to tzw. "stara" samowola budowlana, w stosunku do której od dnia 19 września 2020 r. (od wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane z 13 lutego 2020 r.) ma zastosowanie tzw. uproszczone postępowanie legalizacyjne, uregulowane w dodanych art. 49f–49i Prawa budowlanego.

W myśl art. 49f ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. Stosownie zaś do treści ust. 2 tego przepisu, w przypadku obiektów budowlanych, o których mowa w art. 103 ust. 2, uproszczone postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w ust. 1, prowadzi się na żądanie właściciela lub zarządcy tego obiektu budowlanego.

Rozbudowa budynku mieszkalnego będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie została zrealizowana przed 1 stycznia 1995 r., a zatem należy do kategorii, o której mowa w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem postępowanie w sprawie tej samowoli zostało wszczęte przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji na wniosek L. Ć. - właściciela działki nr [...].

W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, organ nie miał podstaw do nakazania na podstawie art. 49f ust. 3 Prawa budowlanego bezzwłocznego zabezpieczenia obiektu budowlanego lub jego części oraz usunięcia stanu zagrożenia.

W ramach uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia jego doręczenia (art. 49g ust. 1). Do dokumentów legalizacyjnych, o których mowa w ust. 1, należą:

1) oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowani nieruchomością na cele budowlane;

2) geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza obiektu budowlanego;

3) ekspertyza techniczna sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazująca, czy stan techniczny obiektu budowlanego:

a) nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz

b) pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nakazał L. Ć., w drodze postanowienia, przedłożenie wyżej wymienionych dokumentów w celu legalizacji samowolnie wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...].

Zgodność z prawem zarówno wydania tego postanowienia, jak i jego treści, nie budzą żadnych wątpliwości Sądu.

W trakcie legalizacyjnego postępowania uproszczonego organ nadzoru budowlanego ma obowiązek sprawdzić jedynie kompletność dokumentów legalizacyjnych oraz zbadać, czy z ekspertyzy technicznej wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania (art. 49h ust. 1 Prawa budowlanego).

W przypadku spełnienia obu tych wymogów organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji samowolnie wykonanych robót, która będzie stanowić podstawę użytkowania obiektu budowlanego (art. 49i ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 Prawa budowlanego). Stosownie zaś do art. 49i ust. 1 pkt 2 tej ustawy, decyzja o nakazie rozbiórki wydawana jest wyłącznie w przypadku nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie, a także gdy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Z powyższego wynika, że w przypadku tzw. "starych" samowoli budowlanych zakres kompetencji nadzorczych organu jest znacząco węższy niż w przypadku "klasycznej" samowoli budowlanej uregulowanej w art. 48 i nast. Prawa budowlanego. W uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym nie bada się bowiem zgodności samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z obowiązującym na danej działce miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto na właściciela obiektu nie nakłada się obowiązku przedłożenia projektu budowlanego, badanego następnie przez organ pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wystarczy przedłożenie ekspertyzy technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, wskazującej, czy stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania.

Organ nadzoru budowlanego na tym etapie postępowania nie mógł uczynić zadość żądaniu nałożenia obowiązku rozbiórki spornego ganku wraz ze schodami zewnętrznymi. Złożenie przez właściciela obiektu wniosku o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego obliguje organ do zbadania przesłanek legalizacji samowoli budowlanej, a dopiero w sytuacji, gdy któraś z przesłanek legalizacji nie zostanie spełniona, organ wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu bądź jego części na podstawie wyżej powołanego art. 49i ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Innymi słowy, zaskarżone postanowienie stanowi element postępowania wyjaśniającego w sprawie "starej" samowoli budowlanej. Na tym etapie organ wzywa właściciela obiektu do przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów niezbędnych dla legalizacji tej samowoli. Dopiero bezskuteczny upływ tego terminu lub wynikająca z ekspertyzy technicznej ocena, że stan techniczny ganku i schodów stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub nie pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania, stanowiłby podstawę do nakazania rozbiórki ganku i schodów.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że ułożenie płytek na schodach zewnętrznych, montaż drzwi oraz montaż balustrady tarasu zostały wykonane przez L. Ć. rok bądź dwa lata wcześniej (tj. w 2021 albo w 2022 r.), należy wskazać, że roboty budowlane polegające na montażu balustrady tarasu (balkonu) kwalifikowane jako przebudowa budynku mieszkalnego, w dacie ich wykonania były (i nadal są) zwolnione zarówno z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jak i z obowiązku dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej (art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). W związku z tym nie ma podstaw, by uznać te roboty za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 i nast. Prawa budowlanego. Ocena zgodności z prawem montażu balustrady może być dokonana w odrębnym trybie, uregulowanym w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz 51 Prawa budowlanego, w świetle dyspozycji norm § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.).

Z kolei montaż czy wymiana drzwi zewnętrznych oraz obudowa schodów zewnętrznych płytkami kwalifikowane są jako bieżąca konserwacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Bieżącą konserwacją są drobne czynności wykonywane na obiektach budowlanych, których celem jest zmniejszenie szybkości zużycia obiektu budowlanego lub jego elementów oraz zapewnienie możliwości użytkowania zgodnego z przeznaczeniem. Wykonanie bieżącej konserwacji nie podlega reżimowi ustawy Prawo budowlane.

Podsumowując, zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu zarówno w aspekcie materialnym, jak i proceduralnym. Legalność nałożenia na L. Ć. obowiązku przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 49g ust. 1 Prawa budowlanego, nie budzi żądnych wątpliwości w okolicznościach niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy zasadnie uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie terminu wykonania tego obowiązku i wyznaczył nowy termin. Termin ten ma charakter procesowy i powinien być ustalony stosownie do okoliczności sprawy. Organ odwoławczy wyznaczył termin na nowo, aby umożliwić stronie wykonanie nałożonego obowiązku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.