Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 601/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 1, art. 34
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Waldemar Michaldo Protokolant: St.sek.sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO) na podstawie art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, dalej jako: u.p.e.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji – Prezydenta [...] w K. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2019 r.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przedstawiło następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta w K. po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego, odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych w oparciu o przesłanki wynikające z art. 33 § 1 pkt 1, 7 i 10 u.p.e.a. W uzasadnieniu powyższego postanowienia podniesiono, że pismem z dnia [...] listopada 2019 r. zobowiązany wniósł zarzuty w oparciu o przesłankę nieistnienia obowiązku, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 par. 1 u.p.e.w., niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Prezydent Miasta K. stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych powstał z mocy prawa. Pojazd samochodowy o nr rejestracyjnym [...] we wskazanych w upomnieniu oraz tytule wykonawczym datach zajmował miejsce w obszarze strefy płatnego parkowania w K., objęte obowiązkiem zapłaty za postój - każdorazowo bez uiszczenia tej opłaty. Pozostałe zarzuty podniesione przez zobowiązanego również zostały uznane za niezasługujące na uwzględnienie, bowiem otrzymał on upomnienie, a tytuł wykonawczy spełniał wymogi prawem określone.

Na powyższe postanowienie zażalenie w ustawowym terminie złożył Z. L., zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzucono:

1. obrazę art. 7 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 77 par 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów władzy państwowej;

2. obrazę art. 13b ust. 1 w związku z art 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, ze do wyznaczenia miejsca płatnego parkowania wystarczy jedynie znak D-18;

3. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że odwołujący parkował pojazd w miejscach prawidłowo oznakowanych – wytyczonych dla pobierania za postój na nich opłaty za parkowanie podczas gdy faktycznie miejsca te nie były wytyczone, a ich granice nieokreślone.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie ze stanowiskiem żalącego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że dla oznaczenia miejsc, na których postój podlega opłacie w strefie płatnego parkowanie konieczne jest oznakowanie pionowe (znak D-18) oraz poziome (typ P-18) wyznaczone białym kolorem na powierzchni w sposób oznaczający miejsce (powierzchnie), na której postój implikuje obowiązek opłaty. Tymczasem oznakowanie poziome nie miało miejsca ani w przypadku zdarzenia [...] maja 2019 r., ani z dnia [...] lipca 2019 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpatrując zażalenie na wstępie zacytowało treść art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1, 4 i 5 u.p.e.a. Kolegium podniosło, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania wynika bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p.) i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 tej ustawy, za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p.). Za nieuiszczenie takiej opłaty za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i ust. 2 u.d.p.).

W przedmiotowej sprawie, prawem miejscowym regulującym zasady pobierania opłat za oparkowanie pojazdów samochodowym na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w którym zdarzenia miały miejsce była Uchwała Rady Miasta Krakowa nr LXXXIX/2177/17 z dnia 22 listopada 2017 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2017 r., poz. 8013), która określała wysokości i rodzaje opłat za postój w strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Każdorazowy postój bez wniesionej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje właściciela (użytkownika) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych), która zgodnie z powołaną uchwałą Rady Miasta Krakowa w brzmieniu obowiązującym w maju i lipcu 2019 r. – wynosiła 50 zł.

Z akt sprawy – a w szczególności z pisma Zarządu Dróg Miasta K. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] - wynika że miejsca postojowe, na których zobowiązany zaparkował w dniu [...] maja 2019 r. (na ulicy [...]) oraz w dniu [...] lipca 2019 r. (ma ulicy [...]) pojazd samochodowy o nr rejestracyjnym K. były oznaczone prawidłowo. Pojazd został zaparkowany na ulicy [...] w K. w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu. Również postój w dniu [...] lipca 2019 r. na ul. [...] odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w zatoce postojowej wyznaczone znakiem D-18 "Parking")

W toku postępowania Dział Utrzymania Oznakowania i Urządzeń BRD-ZDMK potwierdził, że oznakowanie ww. miejsc było zgodne z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu i obowiązującymi w czasie tworzenia stref płatnego parkowania przepisami. W zakresie ul. K. oznakowanie było prawidłowe (pionowe - kompletne w zakresie zakończenia miejsc postojowych przez ul. Z., tj. znak B-36 "zakaz zatrzymywania się" D-19 "parking" z tabliczka T-3a, poziome wytarte elementy oznakowania P-10 "linia wyznaczająca pas postojowy". Również w zakresie ul. P. organizacja ruchu była zgodna z zatwierdzonym projektem stałej organizacji ruchu. Miejsca postojowe w SPP na tej ulicy wyznaczone zostały za pomocą oznakowania pionowego D-18 "parking" z tabliczką T-30 wskazującą dozwolony sposób zatrzymania pojazdu. Zgodnie zaś z uchwałą NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. NSA II GPS 2/17 takie oznaczenie płatnych miejsc parkingowych jest wystarczające.

Zobowiązany otrzymał upomnienie w dniu [...] lipca 2019 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Bezzasadny był również zarzut wskazujący, że w tytule wykonawczym nie wypełniono wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., wskazujący że w pozycji [...] nie podano ani nazwy ani adresu organu egzekucyjnego. Wzory tytułów wykonawczych określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 850). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony został na wzorze tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych. W części I – "Oznaczenie i klauzula organu egzekucyjnego" należy wskazać nazwę i adres siedziby organu egzekucyjnego (pkt 1). W pkt 1 rzeczywiście nie wskazano nazwy organu egzekucyjnego, jednak w pkt 2 znajduje się pieczątka wskazująca nazwę organu wraz z adresem.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie ww. postanowienia oraz o uchylenie postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 par. 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny ni słuszny interes obywateli, przy naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów władzy państwowej;

2. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, ze do wyznaczeni miejsc płatnego parkowania wystarczy jedynie znak D-18 z pominięciem stosowania oznakowania poziomego, w szczególności znakami P-18 lub P-19;

3. obrazę art. 6 k.p.a. oraz 7 k.p.a. skutkującą błędem w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, ze skarżący parkował pojazd w miejscach prawidłowo wyznakowanych wytyczonych dla pobierania za postój na nich opłaty za parkowanie, podczas gdy miejsca te nie były wytyczone, a ich granice nieokreślone.

Skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż powoływana przez orzekające w sprawie organy uchwała NSA z dnia 9 października 2017 r. jest niejasna i nie może być uznawana za wiążącą podstawę prawną w jego sprawie. Sam również fakt, że w uchwale NSA II GPS 2/17 uznano, że decydującą rolę w wyznaczeniu miejsc płatnego postoju odgrywa oznakowanie pionowe nie deprecjonuje obowiązku oznakowanie poziomego. Podkreślił, że orzecznictwo sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje, że konieczne jest zarówno oznaczenie pionowe, jak również poziome.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie, które rozstrzyga sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty tutejszy Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jego wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organy albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej, zaś sprawa została prawidłowo - zbadana przez organ w postępowaniu zażaleniowym, który rozważył wszelkie aspekty sprawy.

Materialnoprawną podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 tej ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w złożonej do tut. Sądu skardze podniósł zarzut prowadzenia postępowania egzekucyjnego wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienie obciążającego go obowiązku do dokonania opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie, gdyż miejsca postojowe oznakowane w strefie płatnego parkowania oznakowane wyłącznie znakiem pionowym (poziomy był zatarty) nie spełniają wymogu wyznaczonego miejsca w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Z akt sprawy, wynika że miejsca postojowe, na których zobowiązany zaparkował w dniu [...] maja 2019 r. (na ulicy [...]) oraz w dniu [...] lipca 2019 r. (na ulicy [...]) pojazd samochodowy o nr rejestracyjnym [...] były oznaczone prawidło. Pojazd został zaparkowany na ulicy [...] w K. w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu. Również postój w dniu [...] lipca 2019 r. na ul. [...] odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w zatoce postojowej wyznaczone znakiem D-18 "Parking").

Oznakowanie ww. miejsc było zgodne z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu i obowiązującymi w czasie tworzenia stref płatnego parkowania przepisami. W zakresie ul. [...] oznakowanie było prawidłowe (pionowe - kompletne w zakresie zakończenia miejsc postojowych przez ul. [...], tj. [...] "zakaz zatrzymywania się:, D-19 "parking" z tabliczka [...] poziome wytarte elementy oznakowania P-10 "linia wyznaczająca pas postojowy". Również w zakresie ul. [...] organizacja ruchu była zgodna z zatwierdzonym projektem stałej organizacji ruchu. Miejsca postojowe w SPP na tej ulicy wyznaczone zostały za pomocą oznakowania pionowego D-18 "parking" z tabliczką T-30 wskazującą dozwolony sposób zatrzymania pojazdu.

Obowiązek poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania wynika z treści przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, zwana dalej u.d.p.). W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat m.in. za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę płatnego parkowania ustala rada gminy (art. 13b ust. 3 u.d.p.). Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy ustala też wysokość stawek opłaty oraz określa sposób ich pobierania, może też wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi (art. 13b ust. 4 u.d.p.). Za nieuiszczenie opłat w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.).

W przedmiotowej sprawie, prawem miejscowym regulującym zasady pobierania opłat za oparkowanie pojazdów samochodowym na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, w którym zdarzenia miały miejsce była Uchwała Rady Miasta Krakowa nr LXXXIX/2177/17 z dnia 22 listopada 2017 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2017 r., poz. 8013), która określała wysokości i rodzaje opłat za postój w strefie dla poszczególnych grup użytkowników pojazdów. Każdorazowy postój bez wniesionej opłaty lub ważnego abonamentu postojowego obliguje właściciela (użytkownika) pojazdu do uiszczenia opłaty dodatkowej (art. 13f ust. 1 u.d.p.), która zgodnie z powołaną uchwałą Rady Miasta K. w brzmieniu obowiązującym w maju i lipcu 2019 r. – wynosiła 50 zł.

Skarżący wskazuje, że miejsca postojowe, na których został zaparkowany pojazd o nr rejestracyjnym [...] nie były oznaczone znakami poziomymi, gdyż były one zatarte.

Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110, dalej: p.r.d.): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 p.r.d.). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.

Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania".

Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).

Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).

Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z 31 lipca 2002 r.). W dolnej części znaku D-18 jest dopuszczalne umieszczenie napisu określającego rodzaj parkingu (np. płatny, strzeżony - pkt 5.2.18. załącznika nr [...] do rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.).

Na tle tych przepisów prawnych pojawiała się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden [...] pionowy lub poziomy. Spór ten rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, wpierw, że że spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr [...]). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr [...]).

Jak wskazał NSA w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi i znakami poziomymi. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należały przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podzielił stanowisko zajęte w przytoczonej uchwale NSA. Sąd uznał więc, że to oznakowanie pionowe przesądza o spełnieniu przez miejsce postojowe wymogu miejsca wyznaczonego, do którego odnosi się art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W realiach niniejszej sprawy miejsca postojowe, na których zobowiązany zaparkował w dniu [...] maja 2019 r. (na ulicy [...]) oraz w dniu [...] lipca 2019 r. (na ulicy [...]) pojazd samochodowy o nr rejestracyjnym [...] były oznaczone prawidłowo. Pojazd został zaparkowany na ulicy [...] w K. w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu. Również postój w dniu [...] lipca 2019 r. na ul. [...] odbywał się w miejscu wyznaczonym do parkowania zgodnie z projektem organizacji ruchu (postój odbywał się w zatoce postojowej wyznaczone znakiem D-18 "Parking").

Oznakowanie ww. miejsc było zgodne z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu i obowiązującymi w czasie tworzenia stref płatnego parkowania przepisami. W zakresie ul. [...] oznakowanie było prawidłowe (pionowe - kompletne w zakresie zakończenia miejsc postojowych przez ul. [...], tj. [...] "zakaz zatrzymywania się:, D-19 "parking" z tabliczka [...] poziome wytarte elementy oznakowania P-10 "linia wyznaczająca pas postojowy". Również w zakresie ul. [...] organizacja ruchu była zgodna z zatwierdzonym projektem stałej organizacji ruchu. Miejsca postojowe w SPP na tej ulicy wyznaczone zostały za pomocą oznakowania pionowego D-18 "parking" z tabliczką T-30 wskazującą dozwolony sposób zatrzymania pojazdu.

Tym samym prawidłowym jest stanowisko organów obu instancji, iż zgłoszony zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczący nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony, bowiem obowiązek poniesienia opłaty powstał z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie, zatem obowiązek ten istnieje. Wbrew stanowisku skarżącego, w ocenie Sądu, wykładnia zaprezentowana przez NSA w podjętej w uchwale i przyjęta przez Sąd za własną, jest jednoznaczna w swojej wymowie i nie budzi wątpliwości.

Nie zasługiwały również na uwzględnienie pozostałe podniesione przez skarżącego zarzuty. Stan faktyczny między stronami nie był w zasadzie sporny. Nadto, został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a sprawa została prawidłowo - zbadana przez organ w postępowaniu zażaleniowym, który rozważył wszelkie aspekty sprawy.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną na zasadzie art. 151 p.p.s.a.