Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 581/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 20
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] i [...] listopada 2010 r. Rada Wydziału [...], na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), odmówiła dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego dr E. S.

E. S. powołując się na art. 21 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, wniosła odwołanie od ww. uchwały zarzucając, iż posiada ona wady materialne, a także formalne.

Po rozpatrzeniu odwołania E. S., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż Sekcja Nauk Technicznych Centralnej Komisji w niniejszej sprawie obradowała na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2011 r. Po zapoznaniu się z odwołaniem dr E. S. od uchwały Rady Wydziału [...] nr [...], odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, po wysłuchaniu dwóch negatywnych opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, Sekcja w tajnym głosowaniu wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] nr [...], której dotyczyło odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 29 głosów, wstrzymujących się -1 głos).

Centralna Komisja po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, nie znalazła podstaw do zakwestionowania decyzji Rady Wydziału [...].

W ocenie organu odwoławczego, przebieg postępowania związanego z przeprowadzeniem postępowania habilitacyjnego był z formalnego punktu widzenia zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Komisji, szczegółowa analiza dorobku naukowego dr E. S. pozwala ocenić go jako bardzo przeciętny. Chociaż liczba wymienionych w dokumentacji pozycji jest znaczna, to nie odpowiada temu jakość dorobku, mierzona rangą wydawnictw naukowych, upubliczniających wyniki badań w środowisku naukowym, reprezentującym dyscyplinę architektura i urbanistyka. Organ zwrócił uwagę na brak publikacji w liczących się wydawnictwach zagranicznych oraz na niewielki dorobek dydaktyczny.

Ponadto Komisja podniosła, że w rozprawie habilitacyjnej nie przedstawiono badań, odnoszących się do narzędzi i podstaw ładu przestrzennego. W szczególności nie przedstawiono metod agregacji diagnostycznej rozproszonych czynników, tworzących ład przestrzenny. Nie zwrócono należytej uwagi na uporządkowanie relacji pomiędzy tymi czynnikami, zabrakło analiz dotyczących kwantyfikacji, hierarchizacji i określenia kierunków i siły oddziaływań międzyczynnikowych.

Po zapoznaniu się z rozprawą habilitacyjną, zdaniem organu, trudno uznać aby przyczyniała się ona do znacznego rozwoju dyscypliny naukowej architektura i urbanistyka. W związku z tym książka "[...]" została oceniona jako niespełniająca wymagań ustawowych, stawianych pracom habilitacyjnym. Wskazano, że praca ma przede wszystkim charakter opisu dziejów rozwoju przestrzennego S., pod względem metodologicznym nie wyróżnia się oryginalnością.

Centralna Komisja, odnosząc się do treści odwołania stwierdziła, że brak w nim odniesienia się do zarzutu braku znacznego wkładu autora w rozwój dyscypliny naukowej, co jest kluczowym elementem odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, natomiast odwołująca skupiła się na zaistniałych jej zdaniem uchybieniach proceduralnych.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną uchwałę, odmawiającą wszczęcia przewodu habilitacyjnego, należy uznać za słuszną, natomiast odwołanie E. S., wobec braku merytorycznych argumentów, za nieuzasadnione. Stwierdzono ponadto, że w postępowaniu Rady Wydziału [...] nie ma uchybień formalnych, przebieg postępowania i głosowania zgodny był z obowiązującymi przepisami.

Skargę na ww. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2011 r. za pośrednictwem organu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. Skarżąca wskazała, że przedmiotem skargi jest niezgodność wskazanej decyzji z prawem, zawiłe i przewlekłe postępowanie oraz naruszenie praworządności. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 75 k.p.a., art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 29 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż w niniejszej sprawie postępowanie trwa blisko 6 lat ([...] stycznia 2005 r. podjęto uchwałę o wszczęciu przewodu habilitacyjnego).

E. S. zarzuciła m. in., iż w postępowaniu odwoławczym Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie odniosła się do zarzutów, opartych na regulacji art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nakazującej stosowanie w sprawach nieuregulowanych ustawą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca w odwołaniu podnosiła także, że postępowanie było wadliwie prowadzone, m.in. uniemożliwiono skarżącej wypowiedzenie się co do dowodów, nie przeprowadzono kontroli prawidłowości rozumowania recenzentów, co zdaniem skarżącej, naruszało art. 84 k.p.a.

E. S. podniosła, iż wyciąg z protokołu z dnia [...] listopada 2010 r. wskazuje na znikomy, jednostkowy udział członków Rady Wydziału w merytorycznej dyskusji.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie wniosła o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego, uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo kandydata ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 23 statutu CK), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w głosowaniu tajnym (§ 15 ust. 2 statutu). Dlatego też w postępowaniu tym strona nie bierze czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak to ma miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym.

Zdaniem organu, brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć - nie może być uznany za naruszenie prawa, dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ.

Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być w ocenie organu uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi.

Zdaniem Centralnej Komisji, art. 75 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji. Jeżeli zatem został spełniony ten wymóg i uzyskano odpowiednią liczbę recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia Sekcja Centralnej Komisji, zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę. Tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji.

Organ wskazał, iż przy ocenie materiału dowodowego, szczególną uwagę zwrócono nie tylko na recenzje, ale także na protokoły z posiedzeń Sekcji Nauk Technicznych i posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji.

Przewód habilitacyjny jest procesem wielostopniowym, w którym przejście do kolejnego etapu jest uwarunkowane sprostaniem określonym wymogom. Otwarcie przewodu habilitacyjnego następuje po sprawdzeniu, czy spełnione są wymogi formalne, takie jak przedłożenie rozprawy habilitacyjnej oraz kompletność dokumentacji. Dokonywana jest także pobieżna, czysto ilościowa ocena całego dorobku naukowego (ale nie rozprawy). Ocena rozprawy habilitacyjnej i naukowej wartości dorobku naukowego należy do recenzentów.

Jeśli oceny te są pozytywne, następuje dopuszczenie do kolokwium, które nie jest obroną już ocenionej rozprawy habilitacyjnej lecz dyskusją, w której habilitant powinien wykazać się wiedzą w zakresie swojej dyscypliny ("Kryteria oceny kadry naukowej i artystycznej", Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułów).

Ponadto organ w odpowiedzi na skargę powtórzył argumentację, zawartą w zaskarżonej decyzji, dotyczącą negatywnej oceny dorobku naukowego E. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny dokonuje kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W ocenie Sądu, skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2011 roku, utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] i [...] listopada 2010 r., nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej.

W ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08).

W sprawach, dotyczących nadania stopnia naukowego, w zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania, określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy. Poszczególne uchwały głosowane są oddzielnie. Przejście do kolejnego etapu postępowania habilitacyjnego uzależnione jest od pozytywnego wyniku głosowania uchwały, dotyczącej etapu poprzedzającego. W przypadku ustalenia na danym etapie postępowania, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, możliwe jest podjęcie uchwały negatywnej, która zamyka drogę do kolejnego stadium postępowania kwalifikacyjnego. Zasada ta odnosi się także do etapu dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego.

Postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma wyjątkowy charakter, wynikający ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2012, sygn. akt II SA/Wa 2117/11, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06 publikowany jak wyżej).

Szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego, toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostce organizacyjnej.

Z tego rozwiązania, w powiązaniu z art. 18 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. W razie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego przez Radę Wydziału kontrola ta sprowadza się do kontroli prawidłowości czynności prawnych. Tylko stwierdzenie ich wadliwości powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed Radą Wydziału (tak też WSA w wyroku z dnia 13 lutego 2012, sygn. akt II SA/Wa 2117/11).

Należy zwrócić uwagę, że samo postępowanie przed Centralną Komisją do czasu podjęcia uchwały ma charakter niejawny (§ 23 statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów) a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu (§ 15 ust. 2 tego statutu). W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania, nie może być wprost stosowany art. 10 § 1 k.p.a. W tych sprawach przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio, a nie wprost.

Ponadto decyzje Centralnej Komisji należą do decyzji, wydawanych przez organ kolegialny. Decyzje tego typu stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Zatem brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji, z uwagi na specyfikę tego postępowania, nie może być uznane za naruszenie prawa, dające podstawę do uchylenia decyzji. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje kolegialne, podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09 – tam też publikowany).

Nie może zatem zostać uznany za uzasadniony zarzut E. S., dotyczący braku szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji, bowiem z uwagi na specyfikę rozstrzygnięć Centralnej Komisji, nie jest to naruszenie prawa, dające podstawę do uwzględnienia skargi. Warunkiem jednak jest, by rozstrzygnięcie organu znajdowało oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej.

Racje ma organ argumentując, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, co stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia, w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje Centralnej Komisji są decyzjami organu kolegialnego, stanowiącymi podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa, dające podstawę do uwzględnienia skargi.

Stosownie do postanowień art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, przewód habilitacyjny przeprowadza, i stopień doktora habilitowanego nadaje w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej. Czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, uprawnieni są członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej, posiadający tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego (ust. 2). Uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ponadto osobom wymienionym w art. 10 oraz recenzentom, a w czynnościach przewodu doktorskiego - także promotorowi rozprawy doktorskiej (ust. 3).

W przewodach doktorskich powołuje się co najmniej dwóch recenzentów, a w przewodach habilitacyjnych powołuje się co najmniej trzech recenzentów, w tym nie więcej niż jednego zatrudnionego w tej samej uczelni lub w innej placówce naukowej, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, albo będącego członkiem rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód (art. 20 ust. 5 ustawy o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia czynności w przedmiocie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego).

W dacie otwarcia przewodu skarżącej, wystarczające były recenzje 3 recenzentów. Dlatego w przewodzie skarżącej sporządzono tylko 3 recenzje. Recenzje te miały pozytywne wnioski co do dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, aczkolwiek w treści dwóch zawarto negatywną ocenę zarówno samej rozprawy, jak i dorobku naukowego skarżącej. W konsekwencji Rada Wydziału [...], gdzie początkowo miał zostać przeprowadzony przewód habilitacyjny, negatywnie zagłosowała na niedopuszczeniem E. S. do kolokwium habilitacyjnego.

W wyniku odwołania, złożonego do Centralnej Komisji, habilitantka przeprowadziła polemikę z opiniami recenzentów, a CK uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponowne głosowanie Rady Wydziału doprowadziło do odrzucenia wniosku skarżącej, która złożyła drugie odwołanie do CK. W wyniku uchylenia uchwały Rady Wydziału [...], skierowano sprawę do [...]. Rada Wydziału [...] powołała dwóch dodatkowych recenzentów, których recenzje nie były pozytywne. W konsekwencji Rada Wydziału [...] podjęła decyzję o odmowie dopuszczenia E. S. do kolokwium habilitacyjnego.

Przed pojęciem negatywnej dla skarżącej uchwały Rady Wydziału prawidłowo powołano dodatkowych 2 recenzentów: prof. dr hab. [...] oraz prof. dr hab. [...]. Jedna opinia była dla skarżącej negatywna. Następnie Rada Wydziału [...], po zapoznaniu się opiniami recenzentów i dyskusji, w głosowaniu tajnym przeprowadziła głosowanie. Za dopuszczeniem do kolokwium habilitacyjnego głosowało 8 osób, przeciw 10, 7 wstrzymało się od głosu. W konsekwencji Rada Wydziału podjęła uchwałę o niedopuszczeniu dr E. S. do kolokwium habilitacyjnego (wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] i [...] listopada 2010 r.).

Biorąc powyższe pod wagę należy zgodzić się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału ww. [...] nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji i dorobku naukowego skarżącej, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Nie może zostać uznany za słuszny zarzut E. S., iż wyciąg z protokołu z dnia [...] listopada 2010 r. wskazuje na znikomy, jednostkowy udział członków Rady Wydziału w merytorycznej dyskusji. Udział w dyskusji jest autonomicznym prawem członków Rady Wydziału, z którego mogą, lecz nie muszą korzystać. Bez wątpienia obowiązkiem członków Rady wydziału jest udział w głosowaniu, ale nie udział w dyskusji. Nie można skutecznie czynić więc zarzutu niebrania udziału w dyskusji. A contrario, gdyby udział w dyskusji brali wszyscy członkowie Rady Wydziału, wśród których są też osoby, nie mające szczegółowej wiedzy na temat dyscypliny skarżącej, mogłaby ona czynić zarzut brania pod uwagę głosów osób, nie mających wystarczająco szczegółowej wiedzy fachowej. Członkami Rady Wydziału są nie tylko samodzielni pracownicy naukowi (profesorowie zwyczajni i profesorowie tzw. uniwersyteccy), ale także przedstawiciele niższych stopniem pracowników naukowych oraz studentów (patrz art. 67 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, Dz. U. 2005.164.1365 ze zm). Brak merytorycznej dyskusji nad głosowaną sprawą naukową nie jest więc czynnikiem, mogącym wpłynąć na negatywną ocenę prawidłowości zastosowanego trybu nadania stopnia naukowego.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż powołany przez Centralną Komisję dodatkowy recenzent prof. dr hab. [...] przedstawił negatywną opinię dorobku naukowego i pracy habilitacyjnej skarżącej. Stanowiska, zajęte w sprawie przez recenzentów, zostały przedstawione na posiedzeniu Sekcji Nauk Technicznych Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2011 r. (§ 21 statutu), po czym w głosowaniu tajnym (§ 17 ust. 1 statutu) Sekcja opowiedziała się za nieuwzględnieniem odwołania skarżącej (29 głosami, na 30 osób uczestniczących w posiedzeniu). Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie (§ 22 statutu), jednogłośnie postanowiło w głosowaniu tajnym w dniu [...] grudnia 2011, nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także postanowieniami statutu Centralnej Komisji. Podkreślenia wymaga, iż Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, stanowiących podstawę wydania uchwały przez organ I instancji i decyzji Centralnej Komisji. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie, w jakim mogły one mieć zastosowanie w tym postępowaniu. Tym samym należało stwierdzić, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centrala Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 ustawy).

Sąd nie był władny oceniać prawidłowość uwag i ocen merytorycznych zgłoszonych przez tych recenzentów, ani tym bardziej do ustosunkowania się do zarzutów E. S. do tychże opinii recenzentów. Co więcej podkreślenia wymaga, że ani obowiązujące przepisy, ani przyjęta praktyka w tego rodzaju sprawach nie przewiduje prowadzenia polemiki merytorycznej ze stanowiskami recenzentów, zawartymi w opiniach. Oczywiście, habilitant ma prawo zaskarżenia uchwał w swojej sprawie, ale nie oznacza to, że może wykorzystać przysługujące środki zaskarżenia do zwalczania w nich opinii recenzentów.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarówno dorobek naukowy habilitantki, jak i rozprawa habilitacyjna zostały negatywnie ocenione zarówno przez dwóch recenzentów powołanych w przewodzie, jak też przez dwóch recenzentów Centralnej Komisji rozpatrujących zasadność odwołania. Podkreślenia wymaga również, że obowiązujące przepisy nie nakazują dopuścić do kolokwium habilitacyjnego nawet osoby, która uzyskała wszystkie recenzje pozytywne. Głosując w sposób tajny każdy z członków Rady Wydziału wyraża swoje stanowisko odnośnie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Stanowisko to może być odmienne niż konkluzje recenzji.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących trybu głosowania nad dopuszczeniem skarżącej do kolokwium habilitacyjnego należy podkreślić, iż Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie, które musiałoby skutkować wyeliminowaniem uchwały z porządku prawnego.

Procedura dopuszczenia skarżącej do kolokwium habilitacyjnego została przeprowadzona na posiedzeniach Rady Wydziału w dniach [...] i [...] listopada 2010 r. Na posiedzeniach tych, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego głosowania, Rada Wydziału podjęła uchwałę o niedopuszczeniu skarżącej do kolokwium habilitacyjnego. Na 26 osób uprawnionych, obecnych 25, głosy na TAK oddało 8 osób, 10 osób głosy na NIE, a 7 osób wstrzymało się od głosu.

Podsumowując, Sąd stwierdza, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż nie doszło do naruszenia prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy przy tym ponownie zaznaczyć, że Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.