Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3039/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Domańska, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "M." sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Go 375/11 w sprawie ze skargi "M." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Sygnatura akt II FSK 3039/11

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością M. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2007.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. decyzją z dnia 10 czerwca 2010 r. określił skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2007 w kwocie 2.530.707 zł, stwierdzając zaniżenie przychodów o kwotę 13.702.167,20 zł oraz zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.467.478,70 zł przy jednoczesnym zaniżeniu tych kosztów o kwotę 2.698.622,36 zł. Zaniżenie przychodów było skutkiem nie uznania za przychody roku 2007 całości ceny nieruchomości, sprzedanej dnia 9 maja 2007 r. za kwotę brutto 8.052.167,20 zł, a to w związku z zawarciem dnia 11 marca 2009 r. ugody z nabywcą, na mocy której wobec stwierdzenia wad fizycznych i prawnych sprzedanej nieruchomości jej cenę obniżono do kwoty 3.350.000 zł. Ponadto w dniu 27 grudnia 2007 r. skarżąca sprzedała inną nieruchomość za cenę brutto 10.980.000 zł, uznając za przychód roku 2007 tylko faktycznie otrzymaną w tym roku podatkowym kwotę 1.000.000 zł. Zawyżenie kosztów uzyskania przychodów było skutkiem zarachowania do nich wydatków na nabycie usług nie związanych z przychodami oraz odsetek od kredytu zaciągniętego przez inny podmiot względnie bez wykazania, że to skarżąca umowę taką zawarła. Z kolei zaniżenie kosztów uzyskania przychodów wynikało z nieuznania za ten koszt wartości gruntów i nakładów wniesionych jako wkład niepieniężny.

Dyrektor Izby Skarbowej w Z. decyzją z dnia 24 lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, akcentując, że przychód ze sprzedaży nieruchomości należy przypisać do roku podatkowego 2007, ponieważ wydanie nieruchomości nastąpiło w roku 2007, o czym świadczy zawarte w umowie sprzedaży oświadczenie nabywcy, że w dacie umowy przejął on już tę nieruchomość oraz fakt ujęcia przez niego jej wartości jako środka trwałego w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2007 r. Wskazał także, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, świadczących o faktycznym wykonaniu na jej rzecz usług menedżerskich i doradczych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (obecnie: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz.397 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.) przez uznanie przychodów ze sprzedaży nieruchomości w dniu 27 grudnia 2007 r. za należne w roku 2007 oraz naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez odmowę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi menedżerskie i doradcze.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że trafne są ustalenia organów podatkowych odnośnie faktu wydania sprzedanej nieruchomości jeszcze w roku 2007, co w oparciu o art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. uzasadnia przypisanie przychodu ze sprzedaży tej nieruchomości do roku 2007 – co nie przeczy ustaleniu, że wynikające z tego zdarzenia gospodarczego zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało dopiero w roku 2008, bowiem moment powstania obowiązku podatkowego w tym podatku jest inny. Sąd zaaprobował także konstatację organów podatkowych, że skarżąca nie przedstawiła dowodów na wykonanie na jej rzecz usług menedżerskich i doradczych.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez poparcie przez Sąd błędnie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy i ustalenie, że do czynności skutkującej powstaniem przychodu doszło w dniu 27 grudnia 2007 r., a nie w dniu 1 stycznia 2008 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że okoliczność, iż nabywca nieruchomości oświadczył w dniu 27 grudnia 2007 r., że przejął już wszelkie obowiązki użytkownika wieczystego gruntów i właściciela budynku, nie przesądza o tym, iż fizycznie przejął nieruchomość, a tym samym, że została mu ona wydana, bowiem faktury dotyczące dostawy mediów były refakturowane na nabywcę począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r. oraz że dopiero w styczniu 2008 r. nabywca zawierał nowe umowy z najemcami lokali znajdujących się w budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wyjaśniono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. (II FPS 8/09) przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej obecnie sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zawarł stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia podatkowego, ustalenia faktyczne organów podatkowych w pełni aprobując. Dlatego też oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy zmierza ona do podważenia stanowiących podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, stanowi istotny błąd konstrukcyjny, niweczący jej skuteczność. Ewentualne skuteczne podważenie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia podatkowego i oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego mogłoby być skutkiem wskazania naruszeń określonych przepisów postępowania administracyjnego (podatkowego) w powiązaniu z zarzutem niezasadnego zastosowania przez sąd administracyjny art. 151 P.p.s.a. lub niezasadnego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Tak sformułowanego zarzutu jednak nie postawiono.

Przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne nie budzą zresztą wątpliwości – w szczególności nie podważają ich argumenty przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Okoliczność, że faktury dokumentujące dostawę mediów do zbytej nieruchomości refakturowano na jej nabywcę poczynając od dnia 1 stycznia 2008 r. oraz że w styczniu 2008 r. nabywca zawierał nowe umowy najmu z najemcami lokali, nie tylko nie przeczy tezie o wydaniu nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2008 r., ale wręcz tezę tę wspiera, bowiem logicznym następstwem przeniesienia władztwa nad nieruchomością jest dostosowywanie warunków gospodarowania nią do nowej sytuacji prawnej i faktycznej począwszy od pierwszego, następującego po jej wydaniu nowemu właścicielowi, okresu rozliczeniowego.

Z powyższych względów skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec niezgłoszenia stosownego wniosku przez stronę wygrywającą sprawę w postępowaniu kasacyjnym.