Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 902/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Koszty postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1 pkt 2, art. 64 § 4-7, art. 64c § 1-2, § 9-10, art. 64ca § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 12 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 1553
law: Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr 2201-IEE.7192.2.30.2023.2.AK w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 17, art. 18, art. 64 § 4, 5 i 7, art. 64c § 1, 2, 9 i 10, art. 64ca § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 roku, poz.1427 ze zm., dalej "u.p.e.a."), art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1553 ze zm., dalej "ustawa zmieniająca"), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika

Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej "Naczelnik US") z 5 czerwca 2023 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] na kwotę 235,40 zł oraz nr [...] na kwotę 196,76 zł, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. [...] na kwotę 137,14 zł oraz nr [...] na kwotę 135,51 zł.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego:

2.1. Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, zawiadomieniami:

- z 14 czerwca 2022 r. poinformował Skarżącego o ponownym wszczęciu egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...]; i w oparciu o ww. tytuły wykonawcze dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy Skarżącego.

Zawiadomienia doręczono 29 czerwca 2022 r. Wydruk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono pracodawcy 22 czerwca 2022 r., który poinformował, że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia organowi egzekucyjnemu.

Ponadto, Naczelnik US na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dokonał zawiadomieniem z 12 kwietnia 2023 r. zajęcia u Dyrektora IAS wierzytelności pieniężnej z tytuły zwrotu kosztów postępowania zasądzonych przez WSA w Gdańsku wyrokiem o sygn. akt I SA/Gd 615/22. Zawiadomienie doręczono Skarżącemu 26 kwietnia 2023 r. i dłużnikowi zajętej wierzytelności 12 kwietnia 2023 r.

Pismem z 5 maja 2023 r. Skarżący złożył wniosek o wydanie postanowienia o wysokości kosztów egzekucyjnych.

2.2. Postanowieniem z 5 czerwca 2023 r. Naczelnik US określił koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 21 listopada 2016 r. nr [...] oraz [...].

3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, Dyrektor IAS postanowieniem z 7 sierpnia 2023 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] na kwotę 137,14 zł oraz nr [...] na kwotę 135,51 zł.

W uzasadnieniu organ uznał za zasadne jest wydanie decyzji reformatoryjnej, bowiem organ egzekucyjny obciążył Skarżącego zawyżoną kwotą kosztów egzekucyjnych w ponownie wszczętej egzekucji, gdzie w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej mogą być dochodzone koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.

Skarżone postanowienie Naczelnika US określające wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego, dotyczyło tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...], na podstawie których Naczelnik US zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. ponownie wszczął egzekucję. Poprzednio prowadzona egzekucja na podstawie ww. tytułów wykonawczych zostało umorzona postanowieniem z 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2.

Dyrektor IAS stwierdził, że organ określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w łącznej wysokości 235,40 zł na które złożyły się:

- w wysokości 117,91 zł (opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 19,65 zł oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w G. naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 98,26 zł) koszty postępowania umorzonego przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.,

- w wysokości 23,05 zł (powstała w wyniku zaliczenia wpłaty z 24 października 2022 r. w wysokości 461,00 zł) opłata egzekucyjna w wysokości 5% naliczona na podstawie art. 64 § 5 u.p.e.a.,

- w wysokości 17,60 zł (powstała w wyniku zaliczenia wpłaty z 25 stycznia 2023 r. w wysokości 352,00 zł) opłata egzekucyjna w wysokości 5% naliczona na podstawie art. 64 § 5 u.p.e.a.,

- w wysokości 8,46 zł (powstała z chwilą przekazania przez dłużnika zajętej wierzytelności na realizację zajęcia kwoty w wysokości 100,00 zł 21 kwietnia 2023 r.) opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a.,

- w wysokości 68,38 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty na realizację zajęcia 9 maja 2023 r.) opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a.

oraz na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w łącznej wysokości 196,76 zł na które złożyły się:

- w wysokości 73,50 zł (opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 12,25 zł oraz opłata za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w G. naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 61,25 zł) koszty postępowania umorzonego przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.,

- w wysokości 123,26 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty na realizację zajęcia 9 maja 2023 roku) opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a.

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 64ca § 2 u.p.e.a., art. 7, art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ustawy zmieniającej, uznał, że w ponownie wszczętym do majątku Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym możliwe jest dochodzenie opłaty manipulacyjnej naliczonej przed dniem wejścia w życie ustawy od każdego z 2 tytułów wykonawczych oraz opłaty egzekucyjnej naliczonej na podstawie art. 64 § 4 i 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20.02.2021 r.

W zaskarżonym postanowieniu Naczelnik US naliczając koszty egzekucyjne błędnie określił koszty umorzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. gdyż art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej ustawodawca wskazał, które spośród naliczonych w uprzednio umorzonym postępowaniu egzekucyjnym kosztów organ egzekucyjny może pobrać w postępowaniu ponownie wszczętym po 19.02.2021 r. Oznacza to, że brak jest podstaw do dochodzenia kosztów egzekucyjnych, naliczonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 1-5, 7,11 i 12 oraz § 1a i 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 roku.

Zatem opłaty za zajęcie rachunku bankowego naliczone na dzień 29 listopada 2016 r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w wysokości 98,26 zł oraz na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w wysokości 61,25 zł zostały naliczone nienależnie.

W pozostałym zakresie, po dokonaniu analizy prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuły wykonawcze organ stwierdził, że zostały one określone w prawidłowej wysokości.

4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zarzucił naruszenie:

- nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia, skutków wielokrotnego dochodzenia tej samej należności, na podstawie dwóch rożnych tytułów wykonawczych ([...] i [...] z roku 2008 oraz [...].[...] z toku 2016), co wskazano w przedłożonym skarżonemu organowi zażaleniu, a które to postępowanie organu egzekucyjnego (będącego jednocześnie wierzycielem) narusza przepisy u.p.e.a.;

- naruszenie art. 7, 7a i 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanym postanowieniu faktu wynikającego z ww. wielokrotnego prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie różnych tytułów wykonawczych;

- naruszenie zasady legalizmu wyrażonej art.6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., oraz art. 7 Konstytucji RP i przez swoje działanie wydanie przyzwolenia na łamanie przepisów prawa przez organ egzekucyjny i wadliwe tym samym określenie statusu prawnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego i naruszenie tym samym praw Skarżącego jako osoby zobowiązanej oraz zasad państwa praworządnego;

- naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieudzielenie odpowiedzi na pytanie o wpływ na właściwe wyliczenie należnych kosztów egzekucyjnych faktu prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tyt. wyk. z 2008 r. i jego umorzenie w dniu 31.12.2014 r.;

- nieuznawanie poprzez wydane postanowienie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, a także przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), w sprawie niezgodnego z prawem prowadzenia postępowań egzekucyjnych, w odniesieniu do tych samych zaległości podatkowych na podstawie dwóch różnych tytułów wykonawczych, wystawionych w różnych okresach czasu, co stanowi podważenie zasady ich wiążącej roli w odniesieniu do działań organów administracji publicznej;

- celowe przedkładanie uprawnień organu egzekucyjnego, ponad prawo Skarżącego do ochrony, co stanowi przejaw dyskryminacji prawnej, oraz zaprzecza uprawnieniom i obowiązkom nadanym Dyrektorowi IAS przez ustawodawcę.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o:

a) rozpatrzenie skargi na rozprawie i uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora IAS lub jego zmianę i uzupełnienie z uwzględnienie poruszonych w skardze spornych tematów:

b) uznanie, że przy wydawaniu postanowienia doszło ze strony Dyrektora IAS do obrazy przepisów k.p.a. oraz u.p.e.a.,

c) nakazanie organowi egzekucyjnemu (to jest Naczelnikowi US) niezwłoczną realizację wydanego postanowienia wraz z przekazaniem potwierdzenia jego realizacji do Skarżącego jako osoby zobowiązanej;

d) nakazanie organowi egzekucyjnemu naliczenia odsetek ustawowych od nadmiarowo naliczonych kosztów egzekucyjnych, zgodnie z art.64cd §1 u.p.e.a.;

e) przedstawienie przez Dyrektora IAS dowodu na to, iż nie zaistniała przy wydawaniu postanowienia konieczność uwzględnienia faktu dwukrotnego umorzenia postępowań egzekucyjnych (z 31.12.2014 r. oraz 18.05.2020 r.) dotyczących zaległości podatkowych, których dotyczą naliczone przez Naczelnika US koszty egzekucyjne;

f) nakazanie Dyrektorowi IAS jako organowi odwoławczemu, wskazanie czy przy obliczaniu kosztów egzekucyjnych i wydawaniu skarżonego postanowienia, wzięto pod uwagę wskazany w prawomocnym wyroku I SA/Gd 384/22, fakt prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z roku 2008.

4.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

W związku z powyższym Sąd nie był związany zawartym w skardze wnioskiem Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy i rozpoznał sprawę w oparciu o ww. podstawę prawną w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, co z kolei odpowiada treści art. 120 p.p.s.a.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

5.2. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych.

Istota niniejszej sprawy koncentruje się zatem na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego, zakresu tego naliczenia oraz wysokości kosztów.

Sąd podzielił pogląd Dyrektora IAS wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że w rozważanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r., wprowadzające nowy system naliczania, poboru oraz rozliczania kosztów egzekucyjnych obciążających zobowiązanego lub wierzyciela.

Istotnym w kontekście podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, jest wskazanie, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Naczelnik US ponownie wszczął egzekucję administracyjną m.in. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 listopada 2016 r. nr [...] oraz nr [...], poprzez doręczenie Skarżącemu w dniu 29 czerwca 2022 r. zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 14 czerwca 2022 r.

Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych zostało umorzone postanowieniem z dnia 18 maja 2020 r. nr [...] z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne.

Zobowiązany wniósł o wydanie postanowienia określającego wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego wobec niego ponownego postępowania egzekucyjnego.

Skutkiem powyższego organ pierwszej instancji wydał postanowienie o określeniu łącznej wysokości kosztów egzekucyjnych, w treści którego określił rodzaje opłat składających się na te koszty oraz ich wysokość i podstawę wyliczenia.

W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora IAS, że organ egzekucyjny zawyżył Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskutek czego Dyrektor IAS określił Skarżącemu koszty egzekucyjne w prawidłowej wysokości.

Przytoczona przez organ odwoławczy podstawa prawna zaskarżonego postanowienia, została w sposób prawidłowy zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (dalej "ustawa zmieniająca"), w postępowaniu egzekucyjnym ponownie wszczętym od dnia wejścia w życie niniejszej sprawy nie stosuje się przepisu art. 64ca § 2 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie kosztów egzekucyjnych naliczonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11 i 12 oraz § 1a i 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W ust. 2 tego przepisu wskazano, że w postępowaniu egzekucyjnym ponownie wszczętym od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy pobiera się niewyegzekwowane lub niezapłacone:

1) opłatę manipulacyjną naliczoną na podstawie art. 64 § 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z art. 7 (ograniczającym wysokość opłaty do 100 zł – przyp. Sądu);

2) opłatę za czynność egzekucyjną naliczoną na podstawie:

a) art. 64 § 1 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 (ograniczającym wysokość opłaty do 20 zł – przyp. Sądu),

b) art. 64 § 1 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym;

3) wydatki egzekucyjne poniesione przez organ egzekucyjny w umorzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 64ca § 2 u.p.e.a., w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej mogą być dochodzone koszty egzekucyjne powstałe w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2:

1) na wniosek wierzyciela - jeżeli zostały pokryte przez tego wierzyciela,

2) z urzędu - jeżeli nie zostały uprzednio umorzone - niezależnie od kosztów egzekucyjnych powstałych w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym.

Według art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40.000 zł. W przypadku zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71ca § 1 pkt 3 i 5, po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pobiera opłatę egzekucyjną w wysokości 5% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych, pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 5% uzyskanej w ten sposób: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 20 000 zł (§ 5). Obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia (§ 7 pkt 1).

Zgodnie z kolei z art. 64c § 1 u.p.e.a., opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Pokrycie przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 nie stanowi przeszkody w dochodzeniu tych kosztów od zobowiązanego, na wniosek tego wierzyciela, w ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej (§ 2). Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych:

1) na wniosek zobowiązanego złożony w terminie 30 dni od dnia:

a) wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a w przypadku wyegzekwowania w całości obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne,

b) zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych,

c) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne;

2) z urzędu, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wydania: a) zawiadomienia o przyczynach nieprzystąpienia do egzekucji, jeżeli nie wydano postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji, b) postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji, c) postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego,

d) postanowienia o zakończeniu egzekucji, o którym mowa w art. 62f § 1 (§ 9).

Na postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie (§ 10).

Zatem w świetle powołanych przepisów organ odwoławczy prawidłowo określił koszty postępowania egzekucyjnego. Na mocy ww. przepisów, w ponownie wszczętym do majątku Skarżącego postępowaniu egzekucyjnym, możliwe jest dochodzenie opłaty manipulacyjnej naliczonej przed dniem wejścia w życie ustawy od każdego z dwóch tytułów wykonawczych oraz opłaty egzekucyjnej naliczonej na podstawie art. 64 § 4 i 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20.02.2021 r. Prawidłowo przy tym uznał Dyrektor IAS, że brak jest podstaw do dochodzenia kosztów egzekucyjnych, naliczonych na podstawie art. 64 § 1 pkt 1-5, 7,11 i 12 oraz § 1a i 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r. Zatem słusznie stwierdził organ odwoławczy, że opłaty za zajęcie rachunku bankowego naliczone na dzień 29 listopada 2016 r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w wysokości 98,26 zł oraz na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w wysokości 61,25 zł zostały naliczone nienależnie. Reasumując, zasadnie Dyrektor IAS określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie przepisów u.p.e.a. obowiązujących na dzień wydania zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2022 r. tj. w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 lutego 2021 r.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów, wskazać należy, że niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie prawidłowości postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Poza granicami tej sprawy leżą kwestie związane z jej zasadnością, niedopuszczalnością egzekucji czy niedopuszczalnością zastosowanego środka egzekucyjnego. W tym bowiem zakresie zobowiązanemu przysługują odrębne środki prawne, jak zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (art. 33 u.p.e.a.). Na etapie natomiast rozstrzygania o kosztach egzekucyjnych nie dokonuje się badania dopuszczalności prowadzonej egzekucji. Organ odwoławczy nie naruszył zatem prawa pomijając te kwestie w wydanym przez siebie postanowieniu, prawidłowo uznając, że leżą one poza granicami sprawy. Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wskazał, że argumenty przedstawione przez skarżącego we wniesionym zażaleniu były przedmiotem m.in. zarzutów, skarg na czynności egzekucyjne oraz postanowień w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej. Przy czym, przywoływany przez Skarżącego wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Gd 909/20 został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2024 r. w sprawie sygn. akt III FSK 4596/21, a sprawa została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

Powtórzyć należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie ma możliwości dokonania badania prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego, zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy wyznacza zaskarżony przez stronę akt (w tym przypadku postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie kosztów egzekucyjnych).

Mając na uwadze powyższe za bezzasadne należy również uznać zarzuty skargi w kwestii naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 18 u.p.e.a.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu postanowienia.

W ocenie Sądu organ działał w niniejszej sprawie w oparciu o przepisy prawa, z uwzględnieniem zasady legalizmu zawartej w art. 6 k.p.a., co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Tym samym wydanie przez Dyrektora IAS zaskarżonego postanowienia nie narusza art. 7 i 8 k.p.a. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 7a k.p.a. skutkujące rozstrzyganiem takich wątpliwości na korzyść strony.

5.3. Reasumując, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.