Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 1/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego w L. pismo "L." S. z ograniczoną odpowiedzialnością w G. W. (dalej także "Spółka", "Skarżąca") z dnia [...] r., w którym Spółka wyjaśniła, że: "Z uwagi na przekazanie według właściwości wniosku przez SKO w S. wniosku o wznowienie Sp. L. z [...] r. spółka wskazuje, iż niejednokrotnie wnosiła i wzywała Burmistrz L. do podjęcia wszelkich kroków w tym i wznowienia mających na celu wyeliminowanie z obrotu "decyzji" z 29.07,2016. wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bo posiadającej wiele wad od samego jej oznaczenia (sygnatury) po nierespektowanie orzecznictwa WSA w Szczecinie i decyzji SKO w S. (szczegółowe zarzuty w przekazanej przez SKO dokumentacji). Dlatego sprawa wznowienia choćby z uwagi na ww. orzecznictwo i treść pisma z [...]. do SKO przyznającego, że organ w dacie tzw. "decyzji" rzekomo nie znał orzecznictwa WSA winna być już dawno rozstrzygnięta.".

W związku z powyższym Spółka wniosła o udzielenie informacji w trybie ustawy o informacji publicznej o następującej treści: "dlaczego mimo istnienia przesłanek (wyroki WSA) burmistrz pozostaje bezczynny i utrzymuje egzystencję swego wyrobu zwanego " decyzją" z [...]?".

W wykonaniu ww. wniosku Spółki, pismem z dnia [...] r. Burmistrz L. (dalej także "Organ") udzielił Spółce odpowiedzi wskazując, że w świetle ustawy z dnia [...] r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm. – zwanej w skrócie "u.d.i.p.") nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami. Wskazał przy tym, że w związku z zapytaniem: "dlaczego mimo istnienia przesłanek (wyroki WSA) burmistrz pozostaje bezczynny i utrzymuje egzystencję swego wyrobu zwanego "decyzją" z [...]?", w chwili obecnej wskazane postępowanie administracyjne pozostaje w toku. Nadto, Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 248 § 2 ust. 1 ustawy z dnia ;29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. – zwanej w skrócie "O.p.") właściwym organem do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. W przypadku jednak decyzji podatkowych kompetencje w tym zakresie ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze i jako organ właściwy wszczyna z urzędu lub na żądanie strony postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadmienił przy tym, że wniosek Spółki dotyczy toczącego się postępowania podatkowego i na podstawie art. 178 O.p. Spółka jako strona postępowania może czynnie uczestniczyć w postępowaniu, w tym przeglądać akt sprawy.

Jak wynika z akt, powyższe pismo Burmistrza L. z dnia [...] r. - skierowane na adres korespondencyjny Spółki i adresowane na pełnomocnika Spółki, J. S. - z powodu niemożności doręczenia adresatowi pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w FUP L. w dniu [...] r. Pismo to pełnomocnik odebrał osobiście w dniu [...] r.

Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opieszałość i bezczynność Burmistrza L. w zakresie nieudzielenia informacji żądanej wnioskiem z dnia [...] r., tj. w sprawie nie podejmowania przez Burmistrza działań z urzędu, jak i na wyraźne wnioski Spółki w kierunku zmiany obarczonej szeregiem wad "decyzji z [...] r.", wniosła o:

- zasądzenie od Burmistrza L. kosztów postępowania,

- nakazanie udzielenia rzeczowej, nie wymijającej odpowiedzi, udzielenie informacji w którymkolwiek z przewidzianych trybów i zmianę nieprawidłowego stanu, ustalenie winnych skarżonych zachowań, wymierzenie im grzywny, stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności i że ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie bacząc, czy wnoszącemu nie udzielono informacji w trybie ustawy o informacji publicznej czy w zwykłym trybie.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że odpowiedź w terminie na pismo petenta nie oznacza brak bezczynności i nie oznacza prawidłowego załatwienia sprawy w tym udzielenia oczekiwanej odpowiedzi. Zatem nie udzielenie informacji, o którą wnosi petent, jest bezczynnością.

Dalej Skarżąca wyjaśniła, że Spółka wniosła [...]. o udzielenie informacji, dlaczego Burmistrz L. pozostaje bezczynny mimo istnienia wyroków WSA I SA/Sz 510/12 i SA/Sz 1188/14 dot. sp. L. i jej nieruchomości i z urzędu nie podejmuje żadnych czynności by wyeliminować z obrotu "decyzję z [...]" wydaną z wielokrotnym naruszeniem prawa od m.in. oznaczeniem jej tym samym numerem, co decyzję wcześniej uchyloną z 8.02,2016 r., przyjęcie w niej wartości amortyzacyjnej budowli na podstawie ustaleń przeprowadzanej w 2008 roku (!) kontroli przez ustalenie podatku od większej jak faktycznej powierzchni pomieszczeń po przyjęcie stawek maksymalnych mimo ww. orzecznictwa WSA, które dotyczy tego samego podmiotu - sp. L. i należącej do niej tej samej nieruchomości. Skarżąca uważa, że orzecznictwo WSA mimo, że dotyczy 2009 roku, to winno być stosowane odpowiednio do roku 2010, czyli stawki podatku winny być przyjęte takie same jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Działanie w inny sposób nie buduje zaufania do organów administracji bowiem nie daje pewności co do przyszłości działania spółki uzależnionego od jakiegoś widzimisię, czy gorszego lub lepszego dnia urzędnika, nie zaś od obowiązującego prawa. Pominięto art. 7a - zasada przyjaznej interpretacji przepisów.

Zdaniem Skarżącej, Burmistrz próbuje w skarżonym niniejszym piśmie podkreślać, że działa kierując się przepisami prawa. Brzmi to nader groteskowo, gdy pozna się ww. wyrób "decyzjopodobny" z [...] r. nie posiadający nawet prawidłowego własnego oznaczenia (sygnatury), czy prawidłowo przyjętych stawek podatkowych czy też powierzchni. Równie groteskowo brzmią wywody burmistrza, iż rzekomo nie znał ww. orzecznictwa WSA jeszcze w dniu [...]. kiedy wydawał decyzję oznaczoną numerem (sygnaturą) decyzji z [...] r. - uchylonej przez SKO. Pismo z [...] r. jest wewnętrznie sprzeczne. Według burmistrza wyroki WSA go nie obowiązują bo nie dotyczą tej sprawy. Dalej jednak podnosi, że wyroki WSA wiążą organ w sprawie tożsamej podmiotowo (tu: sp. L.) i przedmiotowo (ta sama nieruchomość sp. L.).

Skarżąca, mimo bezskutecznych wniosków o wznowienie m.in. z [...]. (prezentata UM [...].) i z [...] r. uważa, że poinformowany o nieprawidłowościach burmistrz winien z urzędu wszcząć właściwe postępowania i dlatego zasadnym jest żądanie udzielenia informacji - dotąd nieudzielonej. Organ dopiero [...]. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania nie wznowieniowego a jedynie w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki do wznowienia a gdy takie przesłanki ewidentnie istnieją ww. postanowienie bezapelacyjnie stanowi o łamaniu zasad K.p.a., w szczególności zasady szybkości postępowania, a więc ma miejsce opieszałość.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] r. Nadto wskazał, że odpowiedź na pismo Skarżącej z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej została udzielona w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia [...]. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), czyli w ciągu 14 dniu od dnia złożenia wniosku.

Nadto, Organ odnosząc się do skargi wskazał, że stoi na stanowisku opierając się na orzecznictwie, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może być postulatem wszczęcia postępowania (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 12.10.2004 r., IV SAB/Po 39/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.06.2010 r., II SAB/Wa 17/10), stanowić środka kwestionowania decyzji organu (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 11.12.2002 r., II SAB 105/02; wyrok WSA w Krakowie z dnia 25.03.2008 r., II SAB/Kr 122/07; wyrok WSA w Krakowie z dnia 13.05.2008 r., II SAB/Kr 7/08; wyrok WSA w Olsztynie z 28.08.2008 r., II SAB/Ol 1/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.06.2010 r., II SAB/Wa 17/10), dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20.06.2002 r., II SAB 70/02; wyrok NSA w Warszawie z dnia 25.03.2003 r., II SA 4059/02; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28.08.2008 r., II SAB/Ol 1/08).

Dalej, odnosząc się do zarzutu, że organ dopuścił się bezczynności i że ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Organ podkreślił, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienie wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji; w przypadku zaś, gdy informacja, o jaką ubiega się zainteresowany, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępniania informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 18.04.2013 r. II SAB/Ol 22/13). Zdaniem Organu, mając zatem na uwadze, że rozpatrzenie powyższego żądania nastąpiło w terminie wskazanym w ustawie, nie można uznać, że organ nie podjął żadnych czynności w 14-dniowym terminie, określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Wobec powyższego nie ma przesłanek, że Organ dopuścił się bezczynności.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem nie stwierdził bezczynności Burmistrza L. w zakresie odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] r. na wniosek Skarżącej z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej, który wpłynął do Urzędu Miejskiego w L. dniu [...] r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188, z późn. zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. - zwanej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola sądowa obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w przypadku, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Burmistrza L. w przedmiocie udzielenia informacji w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, istota sporu sprowadza się do oceny, czy Burmistrz L. w zgodzie z prawem rozpoznał wniosek Skarżącej z dnia [...] r.

W analizowanej sprawie, jak wynika z treści wniosku z dnia [...] r., Skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm. – zwanej "u.d.i.p.". W takim też trybie Organ rozpoznał wniosek Skarżącej z dnia [...] r. A zatem, do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu znajdują zastosowanie przepisy tej ustawy. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz, czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.

W rozpoznawanej sprawie, Skarżąca skierowała ww. wniosek z dnia [...] r. do Burmistrza L., domagając się od tego Organu by udzielił Spółce informacji w trybie ustawy o informacji publicznej o następującej treści: "dlaczego mimo istnienia przesłanek (wyroki WSA) burmistrz pozostaje bezczynny i utrzymuje egzystencję swego wyrobu zwanego " decyzją" z [...]?".

Zatem, Burmistrz L. jako adresat wniosku i będąc organem władzy publicznej zobowiązany był rozpoznać wniosek Skarżącego w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. (niesporne).

Z akt sprawy wynika, że Organ pismem z dnia [...] r. udzielił Skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek wskazując, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż – jak końcowo wskazał Organ: "(...) wniosek Spółki dotyczy toczącego się postępowania podatkowego i na podstawie art. 178 O.p. Spółka jako strona postępowania może czynnie uczestniczyć w postępowaniu, w tym przeglądać akt sprawy.".

Ww. pismo Burmistrza L. z dnia [...] r. odebrał osobiście pełnomocnik Skarżącej w dniu [...] r., gdyż - jak wynika z akt sprawy - powyższe pismo Burmistrza L. z dnia [...] r. skierowane na adres korespondencyjny Spółki i adresowane na pełnomocnika Spółki, J. S., z powodu niemożności doręczenia adresatowi pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w FUP L. w dniu [...] r. Pismo to następnego dnia, tj. [...] r. odebrał osobiście pełnomocnik Skarżącej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie) oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz, że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p. lub, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r., I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok NSA z dnia 18.01.2017 r., I OSK 1789/16). Także w wyroku z dnia 09.01.2015 r., I OSK 638/14, Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić wnioskodawcę, że nie posiada wnioskowanych informacji i wyjaśnić dlaczego.

Odpowiedzieć zatem należy na istotne pytanie, czy żądana przez Skarżącą informacja we wniosku z dnia [...] r. jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p., skoro dotyczy stanu postępowania podatkowego, którego Skarżąca jest stroną zmierzającą do jego zakończenia w określony przez siebie sposób.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie posiadanych kompetencji.

Wynika z tego, że ustawa ta ma zapewniać transparentność działania władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla innych celów niż załatwienie indywidulanej sprawy osoby, której interesu dotyczy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wnioski o udostepnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Takie stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął m. in. w wyroku z dnia 04.02.2015 r., I OSK 586/14, w którym Sąd ten stwierdził, że:

"(...) pomimo szerokiego, chociaż mało precyzyjnego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń prawa do informacji mających na celu ochronę procesu decyzyjnego przed zakłóceniami mogącymi powstać wskutek ujawnienia jego przebiegu. Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. (zob. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11 i z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10). Dokumenty takie nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie. Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi. Tymczasem podjęcie w procesie tworzenia projektu decyzji właściwej co do jej treści, wymaga wyeliminowania, w atmosferze rozwagi i spokoju, rozwiązań nietrafnych, zagrażających chronionym konstytucyjnie dobrom, czy też niefunkcjonalnych. Nietrafny byłby przy tym zarzut, że przyjęcie takiego poglądu za trafny, wyklucza społeczny nadzór nad tworzeniem projektu stanowiska organu. W momencie, kiedy projekt taki zyskuje walor oficjalności, może zostać przedstawiony opinii publicznej przez organ, który go stworzył i w ten sposób podlegać społecznej ocenie.

Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jednak okoliczności sprawy, w tym status wnioskodawcy, i bardzo szeroki zakres żądanej informacji, wyraźnie ukierunkowany na określony cel (...). Żądane informacje niewątpliwie mogą być wykorzystane do dochodzenia tych roszczeń w procesie cywilnym. W związku z powyższym, należy przywołać pogląd J. D. (wyrażony w "Prawo do informacji publicznej" str. 147-149), że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu, związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych. Celem ustawy nie jest zaspokojenie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych, na potrzeby toczących się postępowań sądowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków.". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko.

Jednocześnie podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Dostęp stron postępowania podatkowego do akt sprawy tego postępowania regulują przepisy art. 78 O.p. i następne, co trafnie wskazał Organ w odpowiedzi z dnia [...] r. Wobec tego, Skarżąca odnośnie żądania informacji co do stanu postępowania podatkowego, będąc jego stroną, przyjęła niewłaściwy tryb pozyskania w swojej indywidulanej sprawie informacji, winna bowiem podjąć działania właściwe w zakresie jawności akt postępowania przewidziane przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa (art. 178 O.p. i następne).

Przechodząc zatem do meritum sprawy, mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne występujące w badanej sprawie, w ocenie Sądu, a także przytoczone wyżej orzecznictwo NSA, zaistniała podstawa do przyjęcia, że Burmistrz L., będąc organem władzy publicznej, nie dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z dnia [...] r. Skoro bowiem pismo to, skierowane na adres korespondencyjny Spółki i adresowane na pełnomocnika Spółki, J. S., z powodu niemożności doręczenia adresatowi pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w FUP L. w dniu [...] r., które następnego dnia, tj. [...] r. odebrał osobiście pełnomocnik Skarżącej, to z prostego obliczenia wynika, że zostało ono doręczone z zachowaniem ustawowego terminu, tj. w dniu [...] r. (w czternastym dniu tego terminu).

Wskazanym pismem z dnia [...] r. Burmistrz L. prawidłowo załatwił sprawę z wniosku Skarżącej z dnia [...] r., uznając, że skoro wniosek ten dotyczy toczącego się postępowania podatkowego, którego Skarżąca jest stroną, to żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (art. 1 ust. 1), a tym samym jako strona tego postępowania Skarżąca jest uprawniona czynnie uczestniczyć w tym postępowaniu, w tym przeglądać akta, stosownie do przywołanych wyżej przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa.

Wobec tego, zdaniem Sądu, zaistniała podstawa do uznania, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezczynności organu, Burmistrz L. bowiem zgodnie z prawem pisemnie powiadomił Skarżącą o sposobie załatwienia Jej wniosku z dnia [...] r. (pismo z dnia [...] r.) z zachowaniem ustawowego 14 – dniowego terminu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), informując przy tym Skarżącą - w myśl art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. - o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji w trybie przepisów u.d.i.p., wskazując jednocześnie, w jaki sposób lub w jakiej formie wnioskowana informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.

Powołane wyżej orzeczenia sądowe dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl