Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 147/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 11a, art. 3 pkt 17a, art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Referent Natalia Kondraciuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 28 grudnia 2022 r. znak SKO.4004.ŚW/1518/22 w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 listopada 2022 r., Prezydent Miasta Biała Podlaska po rozpatrzeniu wniosku K. K. - S. przyznał zasiłek rodzinny na synów K. K. i B. K. w wysokości po 124 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2022 r do 31 października 2023r., jednorazowy dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości po 100 zł na każdego z nich, oraz zasiłek rodzinny na syna O. K. w wysokości 95 zł miesięcznie wraz z dodatkiem z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w wysokości 95 zł na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. (pkt I) oraz odmówił przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania syna B. K. na okres od 1 listopada 2022 r. do 31 października 2023 r. (pkt II).

W jej uzasadnianiu wyjaśniał, że wnioskodawczyni jest zamężna i wspólnie z mężem - A. K. wychowuje synów: O. (ur. 2022 r.), K. (ur. 2015 r.), oraz B. (ur. 2011 r.), którego ojciec - M. P., zmarł 18 lipca 2020 r.

Organ wyjaśnił, że miesięczny dochód pięcioosobowej rodziny w 2021 r. w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 598,77 zł i jest niższy od kryterium dochodowego określonego na kwotę 674 zł, co uprawnia stronę do przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami za wyjątkiem dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania syna B. K. gdyż wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do jego przyznania, bowiem jest zamężna i wspólnie z mężem wychowuje synów B. , K. i O.. W ocenie organu rodzinę mogą tworzyć dzieci, które nie są wyłącznie dziećmi wnioskodawcy, ale też dzieci tylko jednej z osób tworzących związek. Celem tego dodatku jest pomoc osobie, która nie ma - tak jak osoba pozostająca w związku małżeńskim - prawnej możliwości żądania od współmałżonka daleko idącej pomocy w wychowaniu swojego dziecka.

K. K. – S. odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka – syna B. K..

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i Trybunału Konstytucyjnego wskazała, że samo zawarcie małżeństwa nie wyklucza prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Wyjaśniła, że ojciec syna B. K. - nie żyje, a jej obecny mąż nie jest jego opiekunem prawnym.

Decyzją z 28 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wskazało, kryteria uprawniające do zasiłku rodzinnego (wiek dzieci, wysokość dochodów) zostały należycie ustalone. Nie ma też wątpliwości co do składu osobowego członków rodziny skarżącej, którą tworzy wraz z mężem i trzema synami. B. K. (ur. 2011 r.) jest synem skarżącej i M. P., który zmarł 18 lipca 2020 r. Syn B. otrzymał nazwisko "K. " po zawarciu związku małżeńskiego skarżącej z A. K. 27 sierpnia 2020 r. Skarżąca wspólnie z mężem wychowuje także biologicznych synów obojga: K. (ur. 2015 r.) oraz O. (ur. 2022 r.).

W tych okolicznościach słusznie organ odmówił przyznania prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania syna B.. Dodatek ten przysługuje bowiem samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu lub opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, ponieważ drugi z rodziców nie żyje, ojciec dziecka jest nieznany, powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone. Przez osobę samotnie wychowującą dziecko rozumie się natomiast pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.

Tym samym osoba zamężna nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko i nie przysługuje jej prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka.

W ocenie Kolegium dla prawidłowej wykładni pojęcia "osoby samotnie wychowującej dziecko" konieczne jest odwołanie się do pojęcia "rodziny" zawartej w ustawie o świadczeniach rodzinnych, w świetle której małżonkowie, a także rodzice dzieci (również ci niepozostający w formalnym związku) oraz pozostające na ich utrzymaniu dzieci tworzą rodzinę, niezależnie od tego, czy dzieci te są wspólnymi dziećmi obojga małżonków. Osoby w związku małżeńskim z samej zasady nie są osobami samotnie wychowującymi dzieci, natomiast osoby o innym statusie cywilnym (np. rozwiedzeni, wdowcy) również nie są samotnymi rodzicami, jeżeli w nieformalnym związku wychowują chociaż jedno wspólne dziecko. Pojęcie rodziny i członka rodziny jest istotne z punktu widzenia całego systemu świadczeń rodzinnych, uregulowanego w jednej ustawie. Z treści przytoczonych definicji wynika więc, że w skład rodziny w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych mogą wchodzić dzieci, które nie są wyłącznie dziećmi biologicznymi wnioskodawcy, bo mogą to być dzieci tylko jednej z osób tworzących aktualny związek, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli nie jest to związek małżeński, to partnerów musi łączyć co najmniej jedno wspólne dziecko. Jeżeli tak jest, to wnioskodawca nie jest osoba samotnie wychowującą którekolwiek z dzieci, bo wszystkie dzieci wychowuje ze współmałżonkiem albo współpartnerem.

W konsekwencji - obowiązki współmałżonków względem siebie i względem dzieci, w tym względem pasierbów, zawarte w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, są takie same. Mąż matki jest bowiem zobowiązany do pomocy swojej żonie, w tym w wysiłkach związanych z opieką nad jej dzieckiem, którego nie jest ojcem, do dbałości o rodzinę, którą zakładają małżonkowie razem i odwrotnie - takie same prawa i obowiązki ciążą na żonie ojca. Z tego między innymi przepisu wynika obowiązek A. K. do wspólnego wychowywania i zaspokajania potrzeb dziecka skarżącej z poprzedniego związku. Natomiast dziecko ma wobec swojego ojczyma lub macochy pewne roszczenia alimentacyjne, odpowiadające zasadom współżycia społecznego (art. 144 § 1 k.r.o.), co oznacza, że może się skutecznie domagać od ojczyma także opieki. Za osobę samotnie wychowującą dziecko może być uznana tylko osoba, która łącznie legitymuje się statusem cywilnym spośród wymienionych w art. 3 pkt 17a ustawy, czyli jest osobą stanu wolnego, i która wychowuje dziecko (dzieci) bez udziału żadnej innej osoby. W małżeństwach natomiast wychowujących dzieci z różnych związków uznajemy, że małżonkowie i wszystkie dzieci, nad którymi sprawują oni opiekę tworzą "rodzinę" i wspólnie się utrzymują.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że znane jest mu odmienne stanowisko od zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji a funkcjonujące w orzecznictwie sądów administracyjnych, do którego się stosowało, co jednak nie miało cech utrwalonej praktyki w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a. Obecnie w orzecznictwie nastąpił powrót do pierwotnej i prawidłowej, zdaniem Kolegium, wykładni powyższego przepisu przyjętej w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję złożyła wnioskodawczyni zarzucając Kolegium naruszenie:

- art. 7, 77, 80 k.p.a. polegające na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego i pominięcie faktu, że jej syn z pierwszego związku, jest dzieckiem wychowującym się bez biologicznego ojca, tj. w rodzinie rekonstruowanej, przez co nie traci statusu osoby wychowywanej przez samotnego rodzica;

- art. 11a ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez nieprawidłową sprzeczną z treścią i niezgodną z aktualną linią orzeczniczą wykładnię polegająca na przyjęciu, że skarżąca nie jest osobą samotnie wychowującą syna z poprzedniego związku, na co nie ma żadnego wpływu fakt zawarcia związku małżeńskiego;

- art. 71 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie dobra niepełnej rodziny jaką tworzy skarżąca z synem z pierwszego związku;

- art. 6, art. 7 w zw. z art. 7a i 7b oraz art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zmianę praktyki i wydanie decyzji sprzecznych względem wcześniej wydawanych wobec skarżącej.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dodatek dla samotnie wychowującego rodzica jej się należy, gdyż zawarcie związku małżeńskiego nie ma wpływu na sferę władzy rodzicielskiej i dodatek do zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka należy się także rodzicom zawierającym związki małżeńskie. W takiej bowiem sytuacji dziecko, wychowuje się w rodzinie rekonstruowanej i nie traci statusu osoby wychowywanej przez samotnego rodzica, co wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz dotychczasowego stanowiska Kolegium prezentowanego również w sprawach skarżącej dotyczących wcześniejszych okresów zasiłkowych. Podkreśliła, że ojciec biologiczny syna B. nie żyje, a obecny jej mąż nie jest jego prawnym opiekunem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uzasadniając zaś wniosek przywołał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, wówczas to sąd w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej p.p.s.a.) - może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa.

Kontrola sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach nie dała podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji w zakresie odmawiającym przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania syna B. K. narusza prawo, co jest zarzewiem sporu pomiędzy stronami postępowania.

Podstawę materialnoprawną do rozpoznania skargi stanowi ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615) - dalej u.ś.r. Przedmiotem rozważań organów i sądu jest, czy skarżąca jest osobą samotnie wychowującą dziecko, gdyż tylko takiej przysługuje dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka (art. 8 pkt 3a u.ś.r.).

Przedmiotowe zagadnienie normują w istocie dwa przepisy.

Pierwszy to art. art. 11a ust. 1 u.ś.r., który stanowi, że dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje samotnie wychowującym dziecko matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie zostało zasądzone świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka od drugiego z rodziców dziecka, ponieważ:

1) drugi z rodziców nie żyje;

2) ojciec dziecka jest nieznany;

3) powództwo o ustalenie świadczenia alimentacyjnego od drugiego z rodziców zostało oddalone.

Drugi, to art. 3 pkt 17a u.ś.r. Zgodnie z tym przepisem osoba samotnie wychowująca dziecko to panna, kawaler, wdowa, wdowiec, osoba pozostająca w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osoba rozwiedziona, chyba, że wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.

Stan faktyczny w sprawie był niesporny. Ojciec dziecka skarżącej, na które wnosiła o przyznanie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka, nie żyje. Skarżąca w dniu 27 sierpnia 2020 r. zawarła związek małżeński w którym wychowuje również biologicznych synów obojga małżonków.

W tej sytuacji organy stwierdziły, że od dnia zawarcia związku małżeńskiego skarżąca wraz z mężem tworzą rodzinę, a tym samym nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko. Dlatego nie przysługuje jej dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka - syna B. K..

Zdaniem Sądu, ze stanowiskiem tym należy się zgodzić.

Mianowicie uwzględniając treść przywołanych przepisów uznać należy, że ustawodawca w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości określił krąg osób uprawnionych do przedmiotowego dodatku do zasiłku rodzinnego.

Z treści art. 3 pkt 17a u.ś.r. wprost wynika, że tylko osoby w nim wymienione, takie jak: panna, kawaler, wdowa, wdowiec, osoba pozostająca w separacji lub osoba rozwiedziona mogą być uznane za samotnie wychowujące dziecko. Tym samym osoby w związku małżeńskim, z samej przywołanej definicji nie są osobami samotnie wychowującymi dzieci. Skoro zatem skarżąca jest mężatką, to nie było jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania, że spełnia ona ustawową definicję osoby samotnie wychowującej dziecko.

Zdaniem Sądu, treść cytowanego przepisu jest jasna i w pełni czytelna a zatem jego wykładnia nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych. Skoro ustawodawca postanowił, że za osobę samotnie wychowującą dziecko można uznać jedynie osoby przez niego określone, to dopóki taka reguła obowiązuje, tylko te osoby będą mogły uzyskać przedmiotowe świadczenie. Powiększanie kręgu osób uprawnionych do omawianego dodatku poprzez odwoływanie się do pozajęzykowych reguł wykładni prowadziłoby w istocie do rezultatów contra legem.

Jednocześnie, zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do korygowania wyników wykładni językowej art. 3 pkt 17a u.ś.r., przy zastosowaniu wykładni systemowej uwzględniającej m.in. aksjologię prawa pomocy społecznej oraz wartości wyrażone w Konstytucji. Zdaniem Sądu, przy wykładni przepisów pierwszeństwo ma ich treść, zgodnie z zasadą "clara non sunt interpretanda", a treść przepisu art. 3 pkt 17a u.ś.r. jednoznacznie wskazuje, iż przepis ten nie znajdują zastosowania w stosunku do osób pozostających w związku małżeńskim.

Podsumowując, jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas – zgodnie z przywołaną zasadą nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. Skoro zatem wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów, zawartych w przepisie prawa, to w niniejszej sprawie przede wszystkim analizie powinno podlegać językowe znaczenie tekstu art. 3 pkt 17a u.ś.r.

Oczywistym przy tym jest, że procesu wykładni prawa administracyjnego nie można ograniczać wyłącznie do reguł wykładni językowej z powołaniem się na zasadę clara non sunt interpretanda (zob. np. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 2 poz. 21). Jednakże - jak wskazano - wykładnia językowa powinna być zawsze pierwszym etapem wykładni, ale jej rezultaty powinny być każdorazowo poddane weryfikacji przy uwzględnieniu argumentów systemowych, celowościowych i funkcjonalnych. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, dokonana przez organy wykładnia gramatyczna, została uzupełniona odpowiednią argumentacją systemową uniemożliwiającą odstąpienie od wyników wykładni językowej, co prowadziłoby do oderwania od innych postanowień analizowanej ustawy oraz pozostałych norm prawnych relewantnych z punktu widzenia przedmiotowej problematyki.

Mianowicie, za taką interpretacją w/w przepisu przemawia również sama istota samotnego wychowania, którą niewątpliwie jest samotność rodzica - jako taka w wychowaniu dziecka. Nie można bowiem postawić znaku równości pomiędzy sytuacją osoby stanu wolnego wychowującą dziecko z wcześniejszego związku i nie wychowującą jednocześnie innego dziecka wspólnie z jego rodzicem (a zatem osobą samotną, nie posiadającą żadnego wsparcia w procesie wychowawczym dzieci) i osobą, która pozostaje w związku małżeńskim w którym wychowuje wspólnie z małżonkiem oprócz dziecka z wcześniejszego związku również dzieci, których rodzicami są małżonkowie. Taka osoba nie jest z całą pewnością samotna. W sprawach życiowych dla niej istotnych może zawsze bowiem liczyć na różnego rodzaju pomoc ze strony małżonka.

Ponadto, Sąd w pełni akceptuje argument organów, że mając na uwadze spójność przepisów zawartych w u.ś.r. - dla prawidłowej wykładni pojęcia "osoby samotnie wychowującej dziecko" należy także posiłkować się definicją pojęcia "rodzina" zawartą w art. 3 pkt 16 u.ś.r. Istotne bowiem jest, że ustalenie składu rodziny to warunek konieczny dla ustalenia dochodu tej rodziny. Warunek ten z kolei stanowi przesłanką przyznania prawa do samego zasiłku rodzinnego, a w konsekwencji także do dodatków wskazanych w ustawie, w tym dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 16 u.ś.r., przez rodzinę rozumieć odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25. rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972 oraz z 2017 r. poz. 1428); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Z treści przytoczonych definicji wynika więc, że rodzinę mogą tworzyć dzieci, które nie są wyłącznie dziećmi własnymi wnioskodawcy, bo mogą to być dzieci tylko jednej z osób tworzących aktualny związek. Ponadto, w skład rodziny wchodzą rodzice tych dzieci.

W sprawie oczywistym jest, że skarżąca wraz z mężem i trzema synami tworzy rodzinę, co nie może pozostać bez wpływu na rozumienie znaczenia osoby samotnie wychowującej dziecko. Skarżąca przecież sama składając wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na dzieci wskazała, iż jej rodzina składa się z 5 członków, tj. skarżącej, jej męża - A. K. oraz dzieci: B. K. (syn skarżącej z poprzedniego związku) oraz K. K. i O. K. (synowie skarżącej i A. K.). Obliczając zaś dochód tak pokreślonej rodziny w przeliczeniu na jednego jej członka, organy wzięły pod uwagę zarówno dochód osiągnięty przez skarżącą, jak i jej męża.

Co więcej, z treści art. 3 pkt 16 u.ś.r., nie wynika, aby zaliczenie do członków rodziny obwarowane było dodatkowymi wymogami. Istotne jest, czy dana osoba zalicza się do kręgu osób w nim wymienionych. W światle definicji ustawowej "rodziny", jej członkiem jest niewątpliwie małżonek, przy czym prawodawca nie stawia jakichkolwiek dalszych wymagań - w szczególności aby małżonek ten przysposobił dziecko, na jaką to konieczność wskazuje skarżąca. Z art. 27 k.r.o. wynika obowiązek do wspólnego wychowywania i zaspokajania potrzeb dzieci również z poprzedniego związku. Z tego też założenia wychodził ustawodawca nie wyodrębniając w definicji "osób samotnie wychowujących" osób zamężnych mających dziecko z innego związku, a w przypadku osób w stanie "wolnym" zastrzegając, że za takowe można uznać tylko osoby, które nie wychowują co najmniej jednego dziecka wspólnie z jego rodzicem.

Celem przedmiotowego dodatku jest bowiem udzielanie wsparcia socjalnego osobom, które rzeczywiście same wychowują dziecko, tj. są zdane tylko na siebie. Sytuacja osoby, która samotnie, tj. bez udziału małżonka lub ojca dziecka wychowuje dziecko jest niewątpliwie trudniejsza niż osoby, która wychowuje co najmniej jedno dziecko z mężem - tak jak skarżąca, czy - pozostając w nieformalnym związku z rodzicem dziecka. Natomiast to, w jakim stopniu mąż skarżącej faktycznie partycypuje w utrzymaniu i wychowaniu dzieci skarżącej z poprzedniego związku jest obojętne z punktu widzenia ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem dotyczy wewnętrznych relacji pomiędzy małżonkami, które pozostają poza sferą regulacji prawnej.

Podsumowując, zdaniem Sądu w świetle przywołanych przepisów określających zasady przyznawania świadczeń rodzinnych brak było podstaw do odstąpienia od dyrektyw wykładni językowej definicji legalnej "osoby samotnie wychowująca dziecko". Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 24 stycznia 1999r. sygn. akt Ts 124/98 (LEX 36161), "żadna z form wykładni i rozumowania prawniczego, w tym wykładnia ustawy w zgodzie z konstytucją, nie może zmienić oczywistego zapisu przepisu prawnego".

Podsumowując, jeszcze raz należy podkreślić, że przepis art. 3 pkt 17a u.ś.r. wymaga, aby rodzic ubiegający się o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka był osobą stanu wolnego (tzn. panną, kawalerem, wdową, wdowcem, osobą rozwiedzioną) lub osobą, która pozostaje w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu. Samotne wychowywanie oznacza zatem nie tylko wychowywanie dziecka przez jednego z rodziców (a nie oboje), ale też samotność rodzica wychowującego dziecko w tym sensie, że nie wolno mu zawrzeć małżeństwa z osobą niebędącą rodzicem dziecka.

Powyższe pozostaje w logicznym i funkcjonalnym związku z definicją legalną "rodziny", czego nie można odnieść do poglądów zawartych w przywołanym przez skarżącą orzecznictwie TK i sądów administracyjnych.

Reasumując stwierdzić należy, że organy zasadnie odmówiły skarżącej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dzieci, ponieważ tego rodzaju świadczenie przysługuje wyłącznie osobie, która odpowiada definicji osoby samotnie wychowującej dziecko, określonej w art. 3 pkt 17a u.ś.r., której to przesłanki skarżąca nie spełnia.

Bez wpływu na wynika sprawy pozostaje również zarzut przyznania skarżącej przez Kolegium przedmiotowego dodatku do zasiłku rodzinnego na dwa wcześniejsze okresy zasiłkowe (2020/2021 i 2021/2022). Przepis art. 8 § 2 k.p.a. stanowi co prawda, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, jednakże podkreślenia wymaga, że przez utrwaloną praktykę należy rozumieć akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Problem istniejący w sprawie nie był i nie jest również obecnie jednolicie rozstrzygany w orzecznictwie sądów administracyjnych, do czego nawiązują również rozstrzygnięcia organów. Jednolitość stosowania prawa przez sądy oraz organy jest stanem ze wszech miar pożądanym, jednak nie zawsze możliwy do osiągnięcia, co często wymaga interwencji prawodawcy. Zasada wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a., nie może odbierać organom prawa do korekty własnego stanowiska, tym bardziej w oparciu o najnowsze orzecznictwo sądowe.

Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako niezasadną.