Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 878/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 16, art. 98a art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: par. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i obciążenia opłatą adiacencką oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. K. z [...] kwietnia 2013 r., znak [...], ustalającą wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę 12.136,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości K. na skutek podziału działki nr [...] zatwierdzonego decyzją wydaną z up. Wójta Gminy J. K. z [...] lipca 2010 r. i obciążającą tą opłatą współwłaścicieli, m.in. Panią J. D. B., posiadającą udział 2/4 – w wysokości 6.068,24 zł.

Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że na wniosek Pani J. D. B., Pani A. A. C. i Pani E. P. jako współwłaścicieli nieruchomości, położonej w obrębie K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,8661 ha, ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. został zatwierdzony podział przedmiotowej nieruchomości na osiem nowych działek gruntu, W momencie podziału przedmiotowa nieruchomość położona była na obszarze, który nie był objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Podziału tej nieruchomości dokonano w celu zagospodarowania terenu zgodnie z decyzją Nr [...] z [...]sierpnia 2009 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych na działce o nr geodezyjnym [...], położonej w K. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdem.

Organy ustaliły, że podzielona działka nr [...] miała kształt zwarty, zbliżony do trapezu i była w momencie podziału w części południowo-zachodniej zagospodarowaną i ogrodzoną posesją zabudowaną budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, a w części północno-wschodniej była gruntem o dotychczasowym sposobie użytkowania rolniczym. Nieruchomość położona jest pośród skupiska zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej i zagrodowej, bezpośrednio przy pasie drogi B. – W. M. Droga ta (ulica M.) ma nawierzchnię asfaltową i w momencie podziału rozprowadzone były wzdłuż niej sieci infrastruktury technicznej: wodociągowa, energetyczna, kanalizacji sanitarnej i telekomunikacyjna. Do tej drogi nieruchomość przylega południowo-wschodnią granicą, natomiast na północy przylega do ulicy N., o nawierzchni z polbruku, wzdłuż której rozprowadzone były sieci infrastruktury technicznej: wodociągowa, energetyczna, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz telekomunikacyjna.

W wyniku dokonanego podziału z nieruchomości wydzielono działkę zabudowaną nr [...] o kształcie zwartym, zbliżonym do trapezu, a pod zabudowę nowych budynków mieszkalnych wydzielono pięć działek niezabudowanych oznaczonych nr 5, nr 7, 8, 9 i nr 10, natomiast pod drogi dojazdowe wydzielono nieforemną działkę nr 6 i wąską, wydłużoną działkę nr 4 Przeznaczone pod zabudowę działki nr 8, nr 9 i nr 10 mają kształt zwarty, zbliżony do trapezu, a działki nr 5 i nr 7 mają kształt nieforernny, Spośród wydzielonych działek do ulicy M. bezpośrednio przylega działka nr 11, a do ulicy N. bezpośrednio przylega działka nr 4 i działki te mają bezpośredni dostęp do rozprowadzonego wzdłuż tych ulic uzbrojenia. Pozostałe działki nr 5, 6, 7, 8, 9, 10 nie mają bezpośredniego dostępu ani do urządzonej drogi, ani do uzbrojenia.

Organ wskazał, że ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości jest uzależnione od wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanego jej podziałem. Rzeczoznawca majątkowy określił wartość nieruchomości położonej w obrębie K., gm. J. K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,8661 ha przed dokonaniem jej podziału na kwotę 979.386,00 zł - cena 1m2 wynosi 113,08 zł, określoną według stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, tj. z dnia [...] lipca 2010 r. oraz cen aktualnych na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej i wartość ośmiu działek gruntu powstałych po dokonaniu jej podziału, określoną według stanu nieruchomości z dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, tj. z [...] sierpnia 2010 r. oraz cen aktualnych na dzień wydania

decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, która łącznie wynosi 1.019.841,00 zł - cena 1 m2 wynosi 69,63 zł dla działki nr 4, 113,19 zł dla działek nr 5 i nr 7, 60,27 zł dla działki nr 6, 121,67 zł dla działek nr 8, nr 9 i nr 10 oraz 128,99 zł dla działki nr 11.

Podkreślono, że oszacowana wartość wycenianej nieruchomości przed podziałem i po dokonaniu jej podziału jest wartością wyłącznie gruntu i nie obejmuje innych części składowych nieruchomości (np. budynków, budowli i nasadzeń).

Wskazano, że oszacowanie wartości rynkowej wycenianej nieruchomości, położonej w obrębie K., gm. J. K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (przed dokonaniem podziału i po jej podziale) rzeczoznawca majątkowy wykonał w oparciu o bazę cen rynkowych, przy zastosowaniu podejścia porównawczego i metody porównywania parami, przyjmując jako parametr porównawczy wartość (cenę) 1 m2 powierzchni nieruchomości wycenianej oraz działek porównawczych. Ceny porównawcze skorygował zespołem poprawek z tytułu różnic w cechach nieruchomości, mających wpływ na ich wartości rynkowe. Przed dokonaniem wyboru podejścia, metody i techniki szacowania biegły rzeczoznawca majątkowy zgromadził dane o transakcjach wolnorynkowych na rynku lokalnym, zdefiniowanym jako obszar obrębu K. oraz sąsiednich obrębów jednostki ewidencyjnej Gmina J. K., położonych w strefie podmiejskiej miasta B., w okresie bezpośrednio poprzedzającym wycenę. Jako podstawowe źródło tych danych do wyceny wyżej opisanej nieruchomości wykorzystywał dokumentację prawną, zgromadzoną w Starostwie Powiatowym w B. w postaci dowodów zmian, wchodzącą w skład operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębów ewidencyjnych H., H., I., I., K., K., K. K., K. F. i O. Dane odnośnie transakcji sprzedaży niezabudowanych działek przeznaczonych w całości lub w części pod zabudowę oraz rolnych i leśnych, położonych w tych obrębach, zaczerpnięte zostały z odpisów aktów notarialnych, zgromadzonych i wprowadzonych do ewidencji gruntów i budynków w okresie ostatnich 2 lat. Dobór i wielkość przyjętych w analizie porównawczej poprawek oparty jest na prowadzonym przez rzeczoznawcę majątkowego monitorowaniu cen rynkowych nieruchomości na terenie Gminy J. K. i innych rynkach lokalnych w regionie w latach 1995-2013 oraz na badaniach wpływu poszczególnych cech nieruchomości niezabudowanych na ich wartość rynkową. W oparciu o te przesłanki rzeczoznawca majątkowy określił rodzaj cech rynkowych nieruchomości, które mają wpływ na poziom cen uzyskiwanych na rynku lokalnym. Cechami tymi są w szczególności: położenie nieruchomości, powierzchnia i kształt działki, dostęp do uzbrojenia i przeznaczenie w planie miejscowym.

Organ nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania wobec Pani J. D. B. Uznał bowiem, że jej działka nr [...], położona w obrębie K. uległa podziałowi, którego dokonano na wniosek je] współwłaścicieli w tym m.in. Pani J. D. B. Podział zatwierdzono decyzją administracyjną, a w jego wyniku wzrosła wartość nieruchomości. Przyjęto więc wyliczoną kwotę określającą wzrost wartości nieruchomości, spowodowany jej podziałem o kwotę 40.455,00 zł, która stanowiła podstawę do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej.

Organ wskazał, że uchwałą Nr XVI/105/07 Rady Gminy Juchnowiec Kościelny z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie opłaty adiacenckiej ze względu na wzrost wartości nieruchomości powstałej w wyniku podziału (Dz. Urz. Woj. z 2008 r., nr 13, poz. 147) ustalono, że wysokość opłaty adiacenckiej będzie wynosiła 30 % wyżej wymienionej różnicy wartości nieruchomości (przed dokonaniem podziału i po jej podziale).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji dokonało oceny sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego stwierdzając, że został on wykonany w sposób zgodny z prawem i sztuką szacowania nieruchomości. Za niezasadny uznało natomiast zarzut odnośnie braku dostatecznej oceny operatu szacunkowego przez organ I instancji i naruszenia przez to art. 80 k.p.a. Zdaniem SKO operat szacunkowy zawiera uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych i na ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też wskazujące na właściwe ustalenie określonych wag przypisanych określonych cechom nieruchomości, uzasadnienie gradacji tych cech i skali odpowiadającej poszczególnym ocenom. Wybór obiektów porównawczych przez rzeczoznawcę majątkowego nastąpił spośród nieruchomości, których transakcje znalazły się w wykazie w operacie szacunkowym. Rzeczoznawca wyjaśnił, że jako parametr porównawczy dla oszacowania tych wartości przyjął cenę 1 m2 powierzchni dla działki wycenianej oraz działek porównawczych, a ceny te skorygował poprawkami z tytułu różnic w cechach nieruchomości.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, Pani J. D. B., działając przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., żądając uchylenia tej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej wysokość opłaty adiacenckiej w sytuacji, gdy sporządzony w sprawie operat szacunkowy jest wadliwy w stopniu uniemożliwiającym wykorzystanie go jako podstawy określenia tej opłaty; 2) art. 153 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami i w związku z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez nieuwzględnienie, że przy szacowaniu metodą porównywania parami porównuje się nieruchomości będące przedmiotem wyceny z nieruchomościami podobnymi, tj. takimi, które są porównywalne z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Skarżąca zarzuciła również naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 7 i art. 77 Kpa poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a w szczególności zaniechanie zwrócenia się do rzeczoznawcy majątkowego o wyjaśnienie pojawiających się wątpliwości, które zgłosiła strona postępowania; 2) art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę operatu szacunkowego, podczas gdy przedmiotowy operat zawiera, zdaniem skarżącej, wady dyskwalifikujące go jako dowód w sprawie; 3) art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie uczestników do władzy publicznej, co polegało w szczególności na arbitralnym uznaniu prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego bez dokonania jego analizy; 4) art. 10 Kpa w związku z art. 81 Kpa poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym i zaniechanie umożliwienia stronie zapoznania się z zebranym materiałem i zgłoszenia ewentualnych uwag i wniosków; 5) art. 107 § 3 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, co przejawiło się przede wszystkim w powieleniu argumentacji rzeczoznawcy majątkowego przedstawionej w operacie szacunkowym bez dokonania własnej weryfikacji tego dowodu.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że operat szacunkowy nie zawiera uzasadnienia wytypowania z zamieszczonej bazy 100 transakcji konkretnych obiektów porównawczych, które przyjął za podstawę oszacowania. Należy zaś tego oczekiwać, zwłaszcza że dobór obiektów porównawczych budzi uzasadnione wątpliwości, gdyż rzeczoznawca przyjął obiekty porównawcze o powierzchni znacznie odbiegającej od nieruchomości wycenianej nie wskazując przyczyn, dla których nie przyjął nieruchomości o powierzchniach bardziej zbliżonych do wycenianej. Zdaniem Skarżącej dotyczy to zwłaszcza wartości działki nr [...] przed dokonaniem podziału, gdzie powierzchnia nieruchomości to 8661 m.kw. a obiektów porównawczych to 15.400 m.kw., 3.400 m.kw., 4.267 m.kw., działki nr 4, gdzie powierzchnia nieruchomości wycenianej to 183 m.kw, a obiektów porównawczych to 2247 m.kw., 68 m.kw., działki nr 6, gdzie powierzchnia nieruchomości wycenianej to 472 m.kw., a obiektów porównawczych to 135 m.kw., 2247 m.kw., 68 m.kw., działki nr. 11, gdzie powierzchnia nieruchomości wycenianej to 3027 m.kw. a obiektu porównawczego to 1258 m.kw. Podniesiono, że rzeczoznawca nie wskazał, dlaczego jako obiektu porównawczego na potrzeby wyceny działki nr 4 nie przyjął nieruchomości z pkt 45 listy transakcji o pow. 234 m.kw., na potrzeby wyceny działek 5 i 7 – obiektów porównawczych z pkt 83, 87, 92 listy transakcji o pow. odpowiednio 918 m.kw., 881 m.kw., 954 m.kw. natomiast na potrzeby wyceny działki nr 11 nie przyjął jako obiektu porównawczego nieruchomości z pkt 96 listy transakcji o pow. 4267 m.kw.

Podniesiono, że określone przez rzeczoznawcę cztery cechy rynkowe wpływające na poziom cech na rynku lokalnym (położenie, powierzchnia i kształt, uzbrojenie, przeznaczenie w planie miejscowym i przypisane im wagi oraz gradacja tych cech i skala odpowiadająca poszczególnym ocenom nie zostały odpowiednio objaśnione i odniesione do nieruchomości przyjętych do porównania, co uniemożliwia ich weryfikację.

Zdaniem Skarżącej organy obu instancji kontroli operatu nie przeprowadziły. Organ I instancji nie omówił operatu lecz przytoczył jego treść.

Następnie podniesiono, że SKO przed wydaniem decyzji nie zawiadomiło strony o zebraniu materiałów i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Gdyby strona powzięła wiedzę o braku podjęcia przez organ czynności mających na celu weryfikację operatu stanowiłoby asumpt do podjęcia przez stronę tych czynności we własnym zakresie poprzez zlecenie sporządzenia operatu innemu rzeczoznawcy. Powyższe stanowiło ograniczenie stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

Zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. pełnomocnik stwierdził, że organ poza przyjęciem poprawności przedłożonej oceny nie wskazał, czy i w jaki sposób nastąpiła weryfikacja operatu szacunkowego, zwłaszcza w zakresie poprawności dokonania doboru działek do porównania. Z operatu nie wynika, czy i z jakich powodów podział działki nr [...] spowodował wzrost wartości nieruchomości o kwotę 40.455 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kwestią sporną jest to, czy w okolicznościach tej sprawy organ zasadnie ustalił Skarżącej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarżąca kwestionuje przede wszystkim prawidłowość operatu szacunkowego, jak też rzetelność jego oceny przez organy obu instancji.

W myśl art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651, dalej u.g.n.), jeżeli w wyniku podziału dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie wartość dzielonej nieruchomości, właściwy organ ustala decyzją – wydaną nie później niż w ciągu trzech lat od dnia ostateczności decyzji podziałowej - opłatę adiacencką z tego tytułu, której wysokość oblicza poprzez iloczyn stawki procentowej opłaty ustalonej przez radę gminy w drodze uchwały (nie większej niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości) i kwoty, o którą wzrost wartości nastąpił. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział, a stan po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

W rozpoznawanej sprawie wyceny podzielonej nieruchomości dokonał uprawniony rzeczoznawca majątkowy stosując podejście porównawcze w wariancie metody porównywania parami. Polega ona na tym, że porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. (§ 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.).

Jak wynika z powyższych przepisów podstawowym pojęciem w przypadku wybranych przez rzeczoznawcę: podejścia (porównawcze) i metody (porównywania parami) jest pojęcie nieruchomości podobnej. Zgodnie z art. 4 pkt 16 u.g.n. przez nieruchomość podobną należy rozumieć tę, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Dokonując wyboru nieruchomości podobnych rzeczoznawca obowiązany jest zatem wyszukać wśród nieruchomości będących przedmiotem obrotu rynkowego takie, które odpowiadałyby cechom nieruchomości wycenianej.

W świetle tego należy stwierdzić, że oceniając nieruchomość jako podobną rzeczoznawca nie może kierować tylko jednym kryterium i uwzględniać np. tylko powierzchni nieruchomości, lecz musi mieć na uwadze zespół cech, które wpływają na wartość nieruchomości.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, sporządzony w sprawie operat szacunkowy został sporządzony rzetelnie i wystarczająco szczegółowo. Rację ma organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że przepisy prawa nie nakładają na rzeczoznawcę majątkowego obowiązku szczegółowego opisywania toku procesu myślowego zachodzącego podczas dokonywania analizy danych, które stanowią podstawę wyceny. Sąd podziela stanowisko organu, że na gruncie tej sprawy przedstawienie podobieństw i różnic nieruchomości w tabelach, pomimo braku szczegółowych komentarzy, pozwalało na zrozumienie operatu i wyciągnięcie zeń logicznych wniosków.

Za niezasadny należy uznać zarzut skargi wskazujący na nieprawidłowe wytypowanie działek do porównania jako nieruchomości podobnych z uwagi na to, że istniały nieruchomości bardziej odpowiadające porównywanej nieruchomości pod względem powierzchni. Słusznie zwraca uwagę organ, że przyjęcie takich obiektów było uzasadnione z uwagi na inną cechę i w ten sposób brak podobieństwa w ramach jednej cechy był rekompensowany innym współczynnikiem korygującym.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie stwierdził, aby w sprawie naruszone zostały przepisy prawa materialnego, w tym zarzucane w skardze przepisy art. 98a, art. 153 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 16 u.g.n. czy § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego.

W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej analizy operatu szacunkowego i w dały temu wyraz w uzasadnieniach decyzji. Ich treść wskazuje jednoznacznie na to, że organy zapoznały się z operatem i oceniały jego wartość dowodową. Nie można zaś czynić organom zarzutu, że posługiwały się językiem operatu. Nie doszło więc, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Nie można też mówić o naruszeniu w tej sprawie art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania. Sąd nie stwierdził arbitralności ocen dokonywanych przez organy. Fakt, że strona nie jest usatysfakcjonowana treścią rozstrzygnięcia nie oznacza, że organy działały w sposób podważający zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej.

Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Naruszenia tego przepisu Skarżąca upatruje w tym, że organ II instancji nie umożliwił jej zapoznania się z zebranym materiałem i zgłoszenia ewentualnych uwag i wniosków. Jak wynika jednak z akt sprawy administracyjnej, organ II instancji nie przeprowadził w sprawie żadnych dowodów, nie analizował żadnych innych materiałów czy żądań niż te, które były już znane w postępowaniu przed organem I instancji. O możliwości zapoznania się z tym materiałem Skarżąca była zawiadamiana przez organ I instancji. Już w postępowaniu przed tym organem Skarżąca znała operat i mogła go kwestionować jak też podejmować czynności zmierzające do jego weryfikacji, zwłaszcza że posiadała profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 maja 2012r., sygn. akt II OSK 414/11 i WSA w Szczecinie w wyroku z 23 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Sz 400/12, że zarzut naruszenia art. 10 §1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W tej sprawie Skarżąca nie wykazała, by brak zawiadomienia jej przez organ II instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów czy zgłoszonych żądań w realny sposób wpłynęło na wynik postępowania, w tym skutkowało brakiem wyjaśnienia okoliczności sprawy, pominięciem wniosków dowodowych czy wyjaśnień stron. Wskazywany argument o uniemożliwieniu podjęcia działań mających na celu weryfikację zarzutów podniesionych w kierunku sporządzonego operatu w okolicznościach tej sprawy należy uznać za chybiony.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie

art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).