Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 546/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 3 i 5, art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Dnia 12 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska-Cieplucha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2023 roku sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr SKO. 4163.3.23 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy w latach 2021 - 2022 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 20 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z 12 grudnia 2022 r., którą odmówiono S. M. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 15 marca 2022 r., znak: WIK-K.6232.3.2.2022.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia 15 marca 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...] S. - miasto, za okres od 1 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2020 r. w wysokości 25,00 zł miesięcznie.

W dniu 8 lipca 2022 r. (data wpływu do Urzędu) S. M. wystąpił do Prezydenta Miasta Sieradza z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wymienioną decyzją ostateczną, powołując się na art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651) – dalej o.p. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zawarł umowę na odbiór odpadów komunalnych ze wskazanej nieruchomości z firmą R., co skutkuje brakiem uprawnień Gminy Miasto Sieradz do nałożenia dodatkowych opłat, wobec czego doszło do rażącego naruszenia prawa.

Decyzją z dnia 22 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 15 marca 2022 r. S. M. złożył odwołanie od tej decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia 21 października 2022 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji informując, iż organ może wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 o.p. tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 o.p., bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 241 § 2 o.p..

W związku z powyższym Prezydent Miasta Sieradza pismem z dnia 7 lipca 2022 r. wezwał S. M. do wskazania, na podstawie której z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 o.p. opiera swoje żądanie. Ponadto poprosił o wskazanie w jakim terminie dowiedział się o przyczynach, które powinny powodować wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 15 marca 2022 r.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że zasadniczą podstawą wznowienia postępowania jest okoliczność opisana w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. dotycząca nowych istotnych okoliczności w sprawie oraz wyraził przekonanie, iż fakt podpisania umowy z prywatną firmą nie był znany organowi. Dodatkowo zauważył, że w trakcie postępowania nie ustalono, czy odpady są na posesji wytwarzane co do zasady, jak i co do ich rodzajów. Jednocześnie skarżący wykazał wątpliwość, czy przy wydaniu decyzji nie brał udziału pracownik organu podlegający wyłączeniu na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 o.p.. S. M. zwrócił uwagę, iż prawdopodobne jest, że postępowanie w sprawie naliczenia opłaty prowadzą faktycznie osoby wydające wcześniej zaskarżane przez niego decyzje wydawane w trybie o.p. O przyczynach wznowienia dowiedział się przed złożeniem wniosku i stwierdził, że nie ma obecnie możliwości wskazania konkretnej daty kalendarzowej.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta Sieradza po raz kolejny odmówił S. M. wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji ostatecznej z dnia 15 marca 2022 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że fakt zawarcia umowy z firmą R. był znany organowi podczas wydawania decyzji z dnia 15 marca 2022 r., określającej stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na wskazanej nieruchomości, a sposób wyliczenia opłaty został dokonany w oparciu o dane dotyczące rodzaju prowadzonej działalności na terenie nieruchomości oraz dane pochodzące m.in. z przedstawionych przez stronę umów zawartych z firmą R.. Jednocześnie organ wskazał, że prowadzone postępowanie i wydana decyzja z dnia 1 marca 2022 r. spowodowana była zmianą stawki opłaty, bowiem poprzednio Prezydent Miasta Sieradza decyzją z dnia 17 października 2018 r. określił wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na wskazanej nieruchomości w kwocie 14 zł miesięcznie począwszy od 1 lipca 2013 r. W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji SKO decyzją z dnia 3 stycznia 2019 r. uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie, określając wysokość opłaty na 14 zł począwszy od października 2013 r. W wyniku rozpoznania skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 200/19 oddalił skargę skarżącego.

W dalszej części uzasadnienia Prezydent Miasta Sieradza wskazał, że w postępowaniu rozstrzygającym ewentualne wznowienie wszyscy pracownicy biorący udział w wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 15.03.2022 r., znak WIK-K.6232.3.2.2022 zostali wykluczeni i nie biorą udziału.

Następnie organ przytoczył treść art. 240 § 1 o.p. i wskazał, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania można wydać wyłącznie, gdy postępowanie jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych, czyli wtedy gdy np. wniosek złożyła osoba nie będąca stroną w sprawie lub nie mająca zdolności do czynności prawnych, wniosek został złożony po upływie terminów do wznowienia postępowania, dotyczy on decyzji nie będącej decyzją ostateczną lub nie został oparty o jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 o.p.

W związku z tym organ wskazał, że zarówno wniosek strony jak i pismo uzupełniające z dnia 29 listopada 2022 r. nie pozwala na stwierdzenia istnienia przesłanek wznowienia wskazanych w art. 240 § 1 pkt 3 i 5 o.p. i dlatego odmówił wznowienia postępowania.

Od powyższej decyzji S. M. wniósł odwołanie do SKO w Sieradzu, w którym zarzucił naruszenie:

- art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – dalej ustawa o odpadach, w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 207 i 243 § 3 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania;

- art. 127 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny;

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 o.p., poprzez brak pełnego uzasadnienia decyzji;

- art. 6 ust. 1 oraz art. 6h w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach w związku z art. 207 i 208 o.p., poprzez brak odniesienia do okoliczności, że skarżący zapewnia odbiór odpadów z posesji poprzez podpisanie umowy z prywatną firmą, przez co Gmina Miasto Sieradz w ogóle nie odbiera żadnych odpadów z nieruchomości;

- art. 6 ust. 1 w zw. z art. 207 i 208 o.p. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w sprawie i brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w sprawie.

W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji organ II instancji przychylił się do stanowiska wyrażonego przez Prezydenta Miasta Sieradza i utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO przytoczył treść przepisów art. 6q ust. 1 ustawy o odpadach oraz art. 240 § 1 o.p., a następnie wyjaśnił tryb postępowania w sprawach, których przedmiotem jest wznowienie postepowania.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu, w wyniku którego decyzją z dnia 15 marca 2022 r. określono S. M. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w Sieradzu okolicznością znaną Prezydentowi Miasta Sieradza był fakt, że skarżący miał zawartą umowę z prywatnym podmiotem odbierającym odpady, tj. spółką R. i decyzja ta została wydana w związku ze zmianą stawki opłat.

Dalej SKO wskazało, że zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o odpadach rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne i tak stało się w niniejszej sprawie. W związku z tym nieruchomości niezamieszkałe są objęte gminnym odbiorem odpadów i nie jest istotne czy osoba prowadząca działalność gospodarczą zawarła umowę z prywatnym podmiotem odbierającym odpady, a zatem okoliczność ta nie jest dla organów okolicznością nową, nieznaną, ani okolicznością istotną dla sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził również, iż podstawą do wzruszenia decyzji ostatecznej nie mógł być również powołany w piśmie skarżącego z dnia 29 listopada 2022 r. - art. 240 § 1 pkt 3 o.p. Uzasadniając to stanowisko SKO wskazało, że powołany przepis dotyczy np. osoby, która orzekała w sprawie w pierwszej instancji, a po wydaniu decyzji została przeniesiona (oddelegowana) do organu drugiej instancji i miałaby orzekać w tej samej sprawie. Nie dotyczy natomiast sytuacji, gdy pracownik brał udział w wydaniu wcześniejszej decyzji, a następnie uczestniczy w wydaniu decyzji za inny okres.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zakwestionował zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz postępowania, to jest:

– art. 127 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w sposób merytoryczny, podczas gdy przepisy tej ustawy nakładają obowiązek całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

– art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 124 o.p. poprzez brak pełnego uzasadnienia decyzji;

– art. 6 ust. 1 oraz art. 6h u.c.p.g., w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 207 i art. 208 o.p., poprzez brak odniesienia się do okoliczności, że skarżący zapewnia odbiór odpadów z posesji poprzez podpisanie umowy z prywatną firmą, przez co Gmina Miasto Sieradz w ogóle nie odbierała żadnych odpadów z nieruchomości skarżącego;

- art. 6 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z art. 207 i 208 o.p. - poprzez art. 60 ust. 1 ustawy w zw. z art. 207 i 208 o.p. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 o.p. - poprzez brak ustalenia w sprawie stanu faktycznego o poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w sprawie;

- art. 5 i 6 ustawy o odpadach. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi potrzeba ich zastosowania co do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w S. i zastosowanie wskazanej opłaty, mimo że braku ku temu podstaw z uwagi na zawarcie odpowiedniej umowy w tym przedmiocie z podmiotem trzecim;

- art. 7, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz niedostateczne uzasadnienie na jakich organ oparł się dowodach, a jakim odmówił wiarygodności;

- art. 165 § 1,165 § 2, 165 § 4, art. 190 § 1, 190 § 2 o.p., poprzez dowolne przyjęcie minimalnej objętości odpadów, pomimo braku zebranych dowodów w tym zakresie, a także braku innych koniecznych ustaleń na przedmiotowej nieruchomości (brak konkretnych i rzeczowych oględzin);

– art. 187 o.p. poprzez brak przeprowadzenia i zgromadzenia w sprawie jakiegokolwiek materiału dowodowego;

– art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 o.p. w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 1 oraz art. 120 i art. 121 o.p. poprzez zakwestionowanie deklaracji skarżącego bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie, w szczególności:

a) nieprzeprowadzenie obiektywnej weryfikacji oświadczeń i dowodów przedstawionych przez skarżącego,

b) nieprzeprowadzenie faktycznego zweryfikowania, czy skarżący w sposób faktyczny korzysta z nieruchomości w sposób generujący odpady,

c) zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i oględzin celem sprawdzenia złożonej deklaracji i oświadczeń co do odpadów i umowy na odpady podpisanej z firmą R.,

co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że cała działka gruntu należąca do skarżącego podlega pod obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami;

– art. 191 o.p. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przyjęcie, że na przedmiotowej nieruchomości zachodzą przesłanki naliczenia opłaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny, który zmierza do kontroli decyzji zapadłych w trybie zwykłego postępowania i może być podjęty tylko w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w powołanym art. 240 § 1 o.p. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 o.p.

Omawiane postępowanie składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności wdrożenia trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 o.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 o.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 o.p.). Drugi etap, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, ma na celu ustalenie, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 o.p. podstaw wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy przypomnieć trzeba, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem strony o wznowienie postępowania podatkowego zakończyło się na pierwszym etapie, gdyż organ podatkowy wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 o.p.). Orzecznictwo jest przy tym zgodne, iż treść art. 243 § 3 o.p. należy odczytywać w ten sposób, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wówczas, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Chodzi o przypadki, gdy wniosek złożyła osoba nie będąca stroną w sprawie lub nie mająca zdolności do czynności prawnych, wniosek został złożony po upływie terminu do wznowienia postępowania, dotyczy on decyzji nie będącej decyzją ostateczną lub nie został oparty o jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 o.p.

Skarżący w piśmie uzupełniającym z dnia 29 listopada 2022 r. wskazał jako podstawę swojego żądania przepisy art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz art. 240 § 1 pkt 3 o.p.

Pierwszy z nich warunkuje wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną od sytuacji, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem skarżącego nową istotną okolicznością faktycznymi i dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, a nieznanym organowi, który ją wydał, był fakt zapewnienia przez skarżącego odbioru z nieruchomości odpadów przez firmę R..

Aby ww. przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. mógł mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, zostaną ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy; po drugie - te okoliczności faktyczne lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie - te nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie, po raz pierwszy zgłoszone, nie były znane organowi podatkowemu oraz stronie, ani nie wynikały ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Zwrot "wyjdą na jaw", którym posłużył się ustawodawca, charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania podatkowego. W zapatrywaniu tym utwierdza dalsza część przepisu ("nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję"), w której z podstaw wznowienia postępowania wyklucza się okoliczności lub dowody nowe dla strony, ale które były znane organowi podatkowemu.

Dodatkowo można jeszcze wskazać, że za takim rozumieniem omawianej przesłanki wznowieniowej przemawiają też istotne względy aksjologiczne, do których należy wzgląd na trwałość decyzji ostatecznych (art. 128 o.p.) oraz wywodzony z art. 123 § o.p. obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym w trakcie prowadzonego przez niego postępowania. Wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności faktyczne, o których wiedziała, ale na które nie wskazała w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jako że zaakceptowanie takiej możliwości nie tylko niweczyłoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, ale regułę tę czyniłoby wręcz iluzoryczną. Sankcjonowałoby także zatajanie przez strony okoliczności faktycznych lub dowodów w postępowaniu zwykłym celem pozyskania podstaw do późniejszego inicjowania postępowań nadzwyczajnych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że przywoływana przez skarżącego okoliczność nie spełnia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5, bowiem umowa nr [...] zawarta w R. w dniu 11.04.2014 r. pomiędzy R. Sp. z o. o., a Firmą M. S. M. na świadczenie usługi wywozu odpadów z nieruchomości zlokalizowanej w R. przy ul. [...] oraz aneks nr [...] wchodzący w życie od 01.06.2016 r. z którego wynika, iż do umowy [...] dostawiono, m.in. jeden pojemnik o pojemności 120 litrów pod adresem S., ul. [...] były dowodami w prowadzonym postępowaniu.

Odnosząc się do drugiej wskazanej przez skarżącego podstaw wznowienia postępowania to zachodzi ona wtedy, gdy decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132. Z kolei zgodnie z art. 130 § 1 pkt 6 o.p. wyłączeniu podlegają osoby, które brały udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z pisma uzupełniającego skarżące wynika natomiast, że podstawy wznowienia upatruje on w okoliczności, że ci sami pracownicy organu wydawali wobec niego decyzje za różne okresy rozliczeniowe w pierwszej instancji. W związku z tym należy zgodzić się z twierdzeniami organów, że przesłanka ta zachodzi, w stosunku do osoby, która orzekała w sprawie w pierwszej instancji, a po wydaniu decyzji została przeniesiona (oddelegowana) do organu drugiej instancji i miałaby orzekać w tej samej sprawie. Sąd pragnie również dodać, że zawarte w art. 130 § 1 pkt 6 o.p. określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" dotyczy także relacji: postępowanie zwykłe - postępowania nadzwyczajne, zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej tj. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji. Okoliczność wydawania przez tych samych pracowników organu decyzji wymiarowych za różne okresy nie jest podstawą wznowienia o której mowa w art. 240 § 1 pkt 3.

W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne powołane przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również przepisy dotyczące naruszenia wynikających z Ordynacji podatkowej przepisów postępowania.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to przepisy w niniejszej sprawie w ogóle nie mogły mieć zastosowania. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6q u.c.p.g. (powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, nie zaś przepisy k.p.a.

Z powyższych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

aj