Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 258/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58par 1 pkt 6, art, 232 par 1 pkt 1 i par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezprzedmiotowe p o s t a n a w i a 1. Odrzucić skargę 2. Zwrócić skarżącej [...] zł ([...] złotych) uiszczone tytułem wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

[...] (dalej "spółka" lub "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor Izby") z [...] r. znak [...] o uznaniu za bezprzedmiotowe ponaglenia z [...] r.

Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 217 § 1 w zw. z art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900); dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie przez organ pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. [...] za postanowienie w rozumieniu art. 216 § 1 i 217 § 1 Ordynacji podatkowej, na które służy zażalenie, a to w sytuacji, gdy Naczelnik US w piśmie powyższym jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, że pismo to nie stanowi zaskarżalnego postanowienia w rozumieniu powyższych przepisów;

- art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ I instancji znajdował się w wielomiesięcznej zwłoce w załatwieniu wnioskowanej przez skarżącą sprawy w sposób przewidziany przepisami.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby; przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; zobowiązanie Naczelnika US do wydania stosownego zaświadczenia stwierdzającego wygaśnięcie hipoteki przymusowej na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr. [...], wyznaczając odpowiedni termin do załatwienia sprawy; rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie.

Jednocześnie sąd zauważa, że jak wynika z odpisu pełnego z KRS załączonego do pisma skarżącego z dnia [...] r. złożonego na wezwanie Sądu w tutejszym Sądzie w dniu [...] r., od dnia [...] r. spółka zmieniła nazwę na [...].o. i ma obecnie siedzibę w K., podczas gdy w trakcie postępowania jak i w skardze do Sądu wskazywano iż jest to Stavbau Sp. z o.o. z siedzibą w B..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi należy poprzedzić ustaleniem, czy dotyczy ona przedmiotu objętego kontrolą sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325); dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie natomiast z art. 56 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.

W sprawie nie jest sporne, że [...] r. spółka ponownie (pierwsze pismo w sprawie nosi datę [...] r.) wniosła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego wygaśnięcie hipoteki przymusowej na nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Pismem z [...] r. Naczelnik US odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Dyrektora Izby ponaglenie, w którym domagała się zobowiązania Naczelnika US do wydania żądanego zaświadczenia oraz zarządzenia przyczyn i ustalenia osób winnych przewlekłości, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby uznał ponaglenie za bezprzedmiotowe. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 216 w zw. z art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768 ze zm.); dalej: "ustawa o KAS". Zgodnie z tymi przepisami na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia (art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Dyrektor izby administracji skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celno-skarbowego (art. 25 ust. 3 ustawy o KAS). W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (art. 216 Ordynacji podatkowej).

Nie budzi zatem wątpliwości sądu, że Dyrektor Izby rozstrzygnął w przedmiocie wniesionego przez spółkę ponaglenia, czego nie zmieniają zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wywody dotyczące charakteru pisma Naczelnika US i potraktowania go jako postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W treści wniesionej do sądu skargi profesjonalny pełnomocnik skarżącej również wyraźnie wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby z [...] r. uznające ponaglenie za bezprzedmiotowe i zarzucił m.in., że organ nie zastosował art. 141 § 2 Ordynacji, zgodnie z którym organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd wyjaśnia, że postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie podatkowe w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie podatkowe, a jedynie postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Ponadto na postanowienie wydane w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej nie przysługuje środek zaskarżenia. Nie mają bowiem do niego zastosowania przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 Ordynacji podatkowej (por. postanowienie WSA w Krakowie z [...] r. I SA/Kr [...] i przywołane tam orzecznictwo (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Możliwość poddania kontroli sądowoadministracyjnej takiego postanowienia nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a.

Określony w art. 3 p.p.s.a. katalog aktów, których dotyczy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne jest wyczerpujący. Skarga wykraczająca poza wskazany zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna. Postanowienie, którym organ uznał za bezprzedmiotowe ponaglenie skarżącego jako niemieszczące się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, nie podlega więc odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Strona nie ma uprawnienia do podważenia tego postanowienia w trybie procesowym, natomiast w sytuacji, w której nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia rozstrzygnięciem, może złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Ponadto jeżeli uznać, że pismo Naczelnika US z [...] r. było w istocie postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 306c Ordynacji podatkowej, a o czym sąd na etapie odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności nie rozstrzyga, to na takie postanowienie wskutek braku prawidłowego pouczenia o środku odwoławczym nadal winno służyć stronie zażalenie.

W tym stanie rzeczy sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.