Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1233/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145, art. 151, art. 182, art. 183, art. 189
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, rt. 80, art. 145
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: straszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1116/20 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1116/20, oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim (PINB) decyzją z 10 listopada 2015 r. nr [...] znak: [...], nakazał właścicielowi – J. K. dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczo-składowego o nieregularnym kształcie dającym się jednak wpisać w prostokąt, o wymiarach rzutu ok. 18,58 m x 36,20 m, znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] [...], gm. [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (MWINB) decyzją z 21 grudnia 2015 r., nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. Powyższe rozstrzygnięcie poddane zostało kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 310/16, oddalił skargę J. K.. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie, wyrokiem z 29 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1797/17, oddalił skargę kasacyjną.

Pismem z 6 grudnia 2019 r. J. K. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją MWINB nr [...] z 21 grudnia 2015 r. nr [...]. Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, że podjęła czynności w celu wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr [...] oraz że otrzymała w dniu 5 grudnia 2019 r. ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją "Rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową". Z dokumentu tego – zdaniem skarżącej – wynika, że obiekt objęty rozbiórką nie stanowi odrębnego budynku, lecz jest rozbudową istniejącego budynku, tj. kurnika. Do wniosku skarżąca załączyła kopię decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r. udzielającej pozwolenia na budowę trzech wolnostojących murowanych kurników. Powyższe okoliczności w ocenie skarżącej stwarzają realne zagrożenie dla konstrukcji kurnika w przypadku rozbiórki budynku gospodarczo-składowego.

Po zbadaniu podstaw formalnych organ wojewódzki postanowieniem nr [...] z 2 stycznia 2020 r. wznowił postępowanie administracyjne w ww. sprawie.

We wznowionym postępowaniu MWINB decyzją z 7 lutego 2020 r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z 21 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że po analizie materiałów zgromadzonych w aktach sprawy zobowiązany był stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. bowiem ocenę techniczną, na którą powołuje się skarżąca wykonano dopiero w grudniu 2019 r. Natomiast decyzja PINB została wydana 10 listopada 2015 r., a decyzja Mazowieckiego WINB 21 grudnia 2015 r. Zarówno więc organ powiatowy, jak i organ wojewódzki nie [...] wiedzy o ww. opracowaniu. Niezależnie od powyższego organ wojewódzki zwrócił uwagę, że skarżąca nie po raz pierwszy powołuje się na okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Tożsama argumentacja dot. rozbudowy oraz konstrukcyjnego powiązania dwóch budynków została zawarta już w odwołaniu od decyzji PINB nr [...]. Do środka zaskarżenia załączono także ocenę techniczną budynku gospodarczo-składowego. Organ wojewódzki podkreślił też, że ww. argumentacja poddana została kontroli sądowoadministracyjnej i nie została przez sądy uwzględniona. Odnosząc się natomiast do załączonej do wniosku kopii decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r. MWINB wskazał, że dotyczy ona innych obiektów budowlanych niż budynek objęty zakończonym postępowaniem administracyjnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z 29 kwietnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymał w mocy ww. decyzję MWINB. GINB podkreślił, że skarżąca powołała się na okoliczności, które podnosiła już w odwołaniu od decyzji PINB nr [...], a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ocena techniczna sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nie może więc stanowić podstawy do wznowienia postępowania, a tym samym nie może stanowić dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jednak ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie tego przepisu mogą stanowić okoliczności faktyczne, na których występowanie wskazuje ww. ocena, jeśli w sposób niewątpliwy istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi. Jakkolwiek spełnione zostały więc przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), to argumentacja i dowody przedstawione przez skarżącą nie mogą stanowić podstawy do wzruszenia decyzji z 21 grudnia 2015 r. GINB wyjaśnił też, że skarżąca podnosiła już w postępowaniu odwoławczym i sądowoadministracyjnym okoliczność, że budynek objęty nakazem rozbiórki jest w istocie rozbudowaną częścią istniejącego legalnie kurnika. Co więcej, dowodziła tej okoliczności tym samym środkiem dowodowym, co w niniejszym postępowaniu wznowieniowym, czyli oceną techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (oceną techniczną z 25 listopada 2015 r.). Należy więc zdaniem GINB przyjąć, że argumentacja skarżącej była znana MWINB i sądom administracyjnym orzekającym w sprawie, co jednak nie doprowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. W tej sytuacji obecną argumentację skarżącej należy potraktować jako próbę wzruszenia decyzji ostatecznej poprzez podważenie zastosowanej przy jej wydawaniu wykładni przepisów prawa odnoszących się do pojęcia budynku, rozbudowy lub części budynku. Nie odpowiada to wszakże przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż zmiana interpretacji przepisów nie może być przesłanką wzruszenia wcześniejszej prawomocnej decyzji administracyjnej. Ponadto w ocenie GINB, nie ma waloru istotności dowód w postaci decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r., gdyż budynek, którego ta decyzja dotyczy nie był przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Mazowieckiego WINB z 21 grudnia 2015 r.

Skargą J. K. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucają jej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu wojewódzkiego są zgodne z prawem. Sąd stwierdził, że organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zmianę lub uchylenie decyzji MWINB z 21 grudnia 2015 r. Sąd wskazał, że skarżąca twierdziła w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (we wznowionym postępowaniu), że rozbiórka całości budynku jest niedopuszczalna z uwagi na ryzyko zawalenia się ścian budynku istniejącego przed rozbudową w 2003 r. Okoliczność tę wskazywała "Ocena techniczna wraz z inwentaryzacją rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową. Kategoria obiektu budowlanego II". Wymieniona ekspertyza techniczna została sporządzona w grudnia 2019 r. Skarżąca twierdziła jednak, że okoliczności, na które się powoływał autor oceny technicznej mgr inż. R. S. istniały już w 2015 r., lecz nie były znane organowi nadzoru budowlanego drugiej instancji, a z tego względu mamy do czynienia z nową okolicznością faktyczną uzasadniającą uchylenie decyzji z 21 grudnia 2015 r. Wobec przedstawionego argumentu Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedstawiona okoliczność faktyczna dotycząca konstrukcji oryginalnego budynku gospodarczego (kurnika) została wskazana w ocenie technicznej sporządzonej w dniu 25 listopada 2015 r. przez mgr. inż. R. S. posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Ocena ta została dołączona przez skarżącą do odwołania od decyzji PINB z 27 listopada 2015 r. nakładającej na skarżącą obowiązek całkowitej rozbiórki budynku gospodarczo-składowego. W związku z powyższym nie można twierdzić, że MWINB nie znał tej okoliczności wydając przedmiotową decyzję z 21 grudnia 2015 r. Co więcej, okoliczność techniczną eksponowaną przez skarżącą znał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 310/16, wprost powołał się na tę okoliczność. Sąd potwierdził przy tym stanowisko MWINB, że okoliczność konstrukcyjnego powiązania budynków, o czym mowa w ocenie technicznej z 2015 r., nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie została wykazana w szczegółowych rysunkach i obliczeniach.

Sąd wyjaśnił przy tym, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), nie jest związany bezpośrednio wyrokami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 8 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 310/16, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1797/17. Sąd niniejszy nie orzeka bowiem "w tej samej sprawie", co Sądy w 2017 r. i 2019 r., lecz w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Podobnie, niniejszy Sąd nie jest związany oceną prawną przedstawioną w uzasadnieniu w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż Naczelny Sąd skupił się na kwestiach daty powstania przedmiotowego budynku oraz przebiegu postępowania legalizacyjnego. Okoliczności te nie stanowiły wszakże istotnych kryteriów dla oceny wznowionego postępowania. Sądu w pełni podzielił wykładnię przepisów prawa dokonaną przez sądy w powołanych orzeczeniach oraz ocenę stanu faktycznego przyjętą w zakresie postępowania zwykłego.

W tym stanie rzeczy Sąd rozpatrujący sprawę ze skargi skarżącej na decyzję GINB z 29 kwietnia 2020 r. w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem okoliczności faktyczne dotyczące konstrukcji przedmiotowego budynku nie mogą być uznane za nowoodkryte bądź zgłoszone po raz pierwszy przez stronę. Sąd wskazał, że w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mówi się wręcz o tym, że "wyjdą na jaw (...) nowe okoliczności faktyczne". Fakty znane w listopadzie 2015 r. nie mogą zatem być powoływane w postępowaniu wznowieniowym w lutym lub w kwietniu 2020 r. Kluczowa przesłanka wznowienia postępowania nie została więc spełniona.

W opinii Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał również argument skarżącej, która powoływała się na decyzję Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r. o pozwoleniu na budowę trzech murowanych kurników. Obiekty te nie były przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w latach 2014-2015 zakończonego decyzją MWINB z 21 grudnia 2015 r. Sąd podzielił więc pogląd organu drugiej instancji, że okoliczność wskazana przez skarżącą nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy obiektów wybudowanych w ramach samowoli budowlanej.

Mając na względzie przedstawione ustalenia Sąd przyjął, że MWINB wydając decyzję z 7 lutego 2020 r. w pełni prawidłowo stwierdził brak podstaw do uchylenia decyzji z 21 grudnia 2015 r. Organ zasadnie zastosował więc art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i nie zastosował art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodna z prawem była w związku z tym decyzja GINB z 29 kwietnia 2020 r., kontrolowana przez Sąd w niniejszej sprawie.

Na marginesie podstawowych rozważań Sąd zauważył, że w petitum decyzji GINB z 29 kwietnia 2020 r. mylnie wskazano art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jako podstawę wydania decyzji, zamiast art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie ma przy tym wątpliwości, że w tym zakresie mamy do czynienia z oczywistą omyłką pisarską w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Dlatego też Sąd uznał, że ten fakt nie mógł mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a zatem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mógł prowadzić do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa Sąd oddalił skargę.

Skargą kasacyjną J. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wobec jego niezastosowania i przyjęcie, że ocena techniczna budynku wraz z inwentaryzacją rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową z 2019 r., nie ujawniło istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił materiał dowodowy, że w omawianej sprawie nie istnieją przesłanki uchylenia decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 21.12.2015 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia 10.11.2015r., nr [...] znak: PINB [...] nakazującej J. K. rozbiórkę budynku gospodarczo-składowego o nieregularnym kształcie rzutu dającym się wpisać w prostokąt o wym. rzutu ok. 18,58m x 36,20m na dz. nr [...] w miejscowości [...], gm. [...],

- art. 151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie, mimo, że materiał dowodowy zebrany w sprawie uzasadniał uwzględnienie skargi.

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w omawianej sprawie nie występuje przesłanka zawarta w w/w przepisie, mimo że materiał dowodowy przeczy takiemu stanowisku.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała jednak na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej zauważyć należy, iż nie jest usprawiedliwiony zarzut wniesionego środka odwoławczego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wobec jego niezastosowania i przyjęcia, że ocena techniczna budynku wraz z inwentaryzacją rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową z 2019 r. nie ujawnia istotnych dla sprawy nowy okoliczności jak i zarzut, jak również zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w omawianej sprawie nie występuje przesłanka zawarta w w/w przepisie, mimo że materiał dowodowy przeczy takiemu stanowisku. Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasadnie uznał, że są one zgodne z prawem, stąd też słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., a odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie pozostaje w realiach tej sprawy całkowicie chybione.

Wbrew stanowisku skarżącej nie było uzasadnionych podstaw do stosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. gdyż w realiach tej sprawy nie ujawniono naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jak i innych naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Słusznie zatem przyjęto, że skoro w odniesieniu do postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2015 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo-składowego o nieregularnym kształcie (wymiały 18,58 x 36,20) na dz. [...] w miejscowości [...], nie ujawniono wskazywanej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a to by w sprawie tej wyszły na jaw nowe istotne okoliczności czy dowody, które nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji to zaistniała sytuacja wynikająca z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i taką też podstawę materialnoprawną zastosowano w niniejszej sprawie.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną i prawomocną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2015 r. nr [...], a jako podstawę tego żądania wskazała normę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. a więc wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych/nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Uzasadniając swój wniosek skarżąca zaznaczyła, że podjęła czynności w celu wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB nr [...] oraz że otrzymała w dniu 5 grudnia 2019 r. ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją "Rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową" opracowaną w grudniu 2019 r. przez mgr inż. R. S.. Z dokumentu tego – zdaniem skarżącej – miało wynikać, że obiekt objęty rozbiórką nie stanowi odrębnego budynku, lecz jest rozbudową istniejącego budynku, tj. kurnika. Nadto do wniosku o wznowienie dodatkowo załączono kopię decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r. udzielającej pozwolenia na budowę trzech wolnostojących murowanych kurników. Przywołane dowody stwarzają realne zagrożenie dla konstrukcji kurnika w przypadku rozbiórki budynku gospodarczo-składowego.

Po wszczęciu postępowania w tej sprawie postanowieniem z 2 stycznia 2020 r. nr [...] w postępowaniu rozpoznawczym organ pierwszej instancji MWINB w trybie art. 151 § 1 pkt k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. uznając, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a nie zaistniała, a organ odwoławczy podzielił to stanowisko. W ocenie Sądu odwoławczego w realiach tej sprawy, należy przyjąć, iż ocena przedstawionych przez skarżącą nowych dowodów pozwalała organom orzekającym na zastosowanie przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., co zasadnie przyznał w zaskarżonym wyroku Sad pierwszej instancji .

Spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga, by nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Trzeci warunek, to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy -podobnie w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 2010/15 a także w wyrokach NSA: z dnia 15 lutego 2017 r., I OSK 1961/15, z dnia 16 listopada 2010 r., II GSK 986/09.

W okolicznościach niniejszej sprawy jednak powyższa koniunkcja nie zachodzi. Niezależnie od tego, iż przedmiotowa ocena techniczna wraz z inwentaryzacją rozbudowy budynku inwentarskiego o część gospodarczo-składową wykonana została przez mgr inż. R. S. w grudniu 2019 r. a więc niemal cztery lata po wydaniu decyzji objętej wznowionym postępowaniem podjętej przecież 21 grudnia 2015 r. a więc dokument ten nie istniał w chwili podejmowania ww. ostatecznej i prawomocnej decyzji, stąd zarówno organ powiatowy, jak i organ wojewódzki nadzoru budowlanego nie [...] wiedzy o ww. opracowaniu. Ocena techniczna sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej jak i okoliczności faktyczne, na których występowanie wskazuje ww. ocena, nie stanowią w tym postępowaniu podstawy do uznania, że są to nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Analiza akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca nie po raz pierwszy powołuje się na okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania. Tożsamą argumentację dot. rozbudowy oraz konstrukcyjnego powiązania dwóch budynków, oryginalnego budynku gospodarczego kurnika i obiektu objętego rozbiórką już wcześniej strona zawarła w odwołaniu od decyzji PINB z 10 listopada 2015 r. o nakazie rozbiórki budynku gospodarczo-składowego. Do tego środka zaskarżenia załączono wówczas także ocenę techniczną budynku gospodarczo-składowego z dnia 25 listopada 2015 r. opracowaną przez tego samego konstruktora budowlanego, który opracował przedmiotową ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją tj. mgr inż. R. S. posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Ta argumentacja poddana została kontroli organu odwoławczego i weryfikacji sądowoadministracyjnej (parz wyroki: WSA w Warszawie z 8 lutego 2017 r., VII SA/Wa 310/16 i NSA z 29 maja 2019 r. II OSK 1797/17) i nie została ani przez organ administracji jak i przez sądy uwzględniona. Uzupełnienie wskazywanej opinii z dnia 25 listopada 2015 r. o dokonaną inwentaryzację i niezbędne wyliczenia rozbudowy w realiach tej sprawy nie stanowi nowego dowodu o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skoro wniosek końcowy przedstawionej oceny technicznej z inwentaryzacją z grudnia 2019 r. jest tożsamy z wnioskami opinii z 25 listopada 2015 r. znanej organowi przy wydawaniu decyzji objętej wznowionym postępowaniem.

Odnosząc się natomiast do załączonej do wniosku o wznowienie postępowania kopii decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r. to niewątpliwie dotyczy ona innych obiektów budowlanych niż budynek objęty zakończonym postępowaniem administracyjnym. Należy podzielić stanowisko organów administracji w tej sprawie, iż nie ma waloru istotności dowód w postaci decyzji Naczelnika Gminy [...] z 5 maja 1973 r., gdyż budynek, którego ta decyzja dotyczy nie był przedmiotem postępowania zakończonego decyzją MWINB z 21 grudnia 2015 r. Zatem dokument ten nie wprowadza nowych okoliczności faktycznych, które podważałyby ocenę wynikającą z dotychczasowego materiału dowodowego.

Słusznie zatem organy wobec przedstawionej powyżej argumentacji nie stwierdziły istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzasadniającej uchylenie decyzji z 21 grudnia 2015 r., nr [...]. Zatem należało w sposób niesporny zastosować konstrukcję prawną z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie może prowadzić rozważań materialnoprawnych.

Tym samym podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nieprzeprowadzenia prawidłowej oceny materiału dowodowego związane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. jawią się jako całkowicie chybione, gdyż brak zaistnienia wskazywanych przesłanek wznowienia nie pozwolił organom nadzoru budowlanego przejść do ponownego rozpoznania tejże sprawy. Postępowanie wznowieniowe, przy braku podstaw wznowieniowych nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji o nakazie rozbiórki wydanej w postępowaniu zwykłym i do tego poddanej kontroli sądowoadministracyjnej.

Nie znajdując w tych okolicznościach usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o jej oddaleniu.