Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 366/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ust. 5 pkt 2, ust. 7, art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 3, art. 33 ust. 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 25 ust. 1 i 2, ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1473
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - t.j.
article: art. 7, art. 77 i art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2023 roku sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 lutego 2023 roku nr BP.500.322.2021.1103.LD5. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. d.j.


UZASADNIENIE

Decyzją z 27 lutego 2023 r., nr BP.500.322.2021.1103.LD5, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), powoływanej dalej jako "u.t.d.", Ip. 1.5, Ip. 6.1.5, Ip. 6.3.15, Ip. 6.3.16, Ip. 6.3.2, Ip. 5.11.1, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.2.3, Ip. 5.5.2, Ip. 5.6.1, Ip. 5.6.2, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.8.2, Ip. 5.10.1 oraz Ip. 5.12.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 23, art. 27, art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014", art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2022 r., poz. 1473), Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 22 października 2021 r., nr WITD.DI.0152.V0104/27/21 o nałożeniu na J.Z. kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z 22 października 2021 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000,00 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę;

- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie;

- nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

- nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;

- posiadanie lub posługiwanie się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut;

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: o czas do mniej niż 1 godziny; o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin;

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut;

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin;

- skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin; za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;

- skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin;

- przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas do mniej niż 3 godzin;

- przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o czas do 1 godziny.

Na podstawie upoważnienia z 9 kwietnia 2021 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie skarżącego. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Kontrolą objęto okres od 16 kwietnia 2020 r. do 15 kwietnia 2021 r.

Do kontroli skarżący okazał licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ważną od 4 czerwca 2016 r. do 3 kwietnia 2022 r. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy, ważne od 30 maja 2016 r.

Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorstwo zatrudniało lub wynajmowało 15 kierowców.

Ustalenia kontroli utrwalono protokołem z 29 czerwca 2021 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 22 października 2021 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.: poprzez sprzeczność istotnych ustaleń decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz dowolność w ocenie przedstawionych dowodów; nie poinformowanie skarżącego w toku prowadzonego postępowania o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie naruszenia określonego pod Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz błędną wykładnię art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 podczas stwierdzenia przez organ naruszenia określonego pod Ip. 6.3.16 oraz lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję za zasadne uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej łącznie w wysokości 4 800,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie – za każdą zmianę. Organ drugiej instancji podniósł, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji uzyskanej z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego oraz okazanego przez przedsiębiorcę wykazu pojazdów wykazała, że przedsiębiorca nie zgłosił w wymaganym terminie do posiadanego uprawnienia pojazdów o numerach rejestracyjnych:[...] oraz [...]. Kara pieniężna wynosi 4 x 800 = 3 200 zł. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji uzyskanej z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego, okazanego przez przedsiębiorcę wykazu pojazdów oraz faktury VAT wykazała, że przedsiębiorca nie zgłosił w wymaganym terminie do posiadanego uprawnienia faktu sprzedaży 9 marca 2021 r. pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji uzyskanej z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego, okazanego przez przedsiębiorcę wykazu pojazdów oraz danych cyfrowych z karty kierowcy T.G. z okresu poddanego kontroli wykazała, że przedsiębiorca nie zgłosił w wymaganym terminie do posiadanego uprawnienia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Kara pieniężna wynosi 800 zł.

Organ drugiej instancji za zasadne uznał nałożenie na skarżącego kary pieniężnej łącznie w wysokości 3 000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Organ drugiej instancji wskazał, że podczas kontroli przedsiębiorstwa okazano m.in. pliki cyfrowe pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] nr [...]. Ostatni z okazanych plików został wczytany 27 kwietnia 2021 r. Analiza dokumentów w postaci wykazu pojazdów okazanego do kontroli oraz wykazu pojazdów przesłanego przez organ wydający licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy wykazała, że pojazd o wskazanym numerze VIN ma zmieniony numer rejestracyjny i nosi oznaczenie [...]. Zgłoszenie pojazdu pod wskazanym numerem rejestracyjnym nastąpiło 5 lutego 2021 r. Do dnia pobrania i przekazania do kontroli danych cyfrowych w pamięci masowej tachografu nie został zmieniony numer rejestracyjny pojazdu. Kara pieniężna wynosi 1 000 zł. Podczas kontroli przedsiębiorstwa okazano m.in. pliki cyfrowe pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] nr [...]. Ostatni z okazanych plików został wczytany 26 kwietnia 2021 r. Analiza dokumentów w postaci wykazu pojazdów okazanego do kontroli oraz wykazu pojazdów przesłanego przez organ wydający licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy wykazała, że pojazd o wskazanym numerze VIN ma zmieniony numer rejestracyjny i nosi oznaczenie [...]. Zgłoszenie pojazdu pod wskazanym numerem rejestracyjnym nastąpiło 5 lutego 2021 r. Do dnia pobrania i przekazania do kontroli danych cyfrowych w pamięci masowej tachografu nie został zmieniony numer rejestracyjny pojazdu. Kara pieniężna wynosi 1 000 zł. Podczas kontroli przedsiębiorstwa okazano m.in. pliki cyfrowe pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] nr[...]. Ostatni z okazanych plików został wczytany 26 kwietnia 2021 r. Analiza dokumentów w postaci wykazu pojazdów okazanego do kontroli oraz wykazu pojazdów przesłanego przez organ wydający licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego transportu drogowego rzeczy wykazała, że pojazd o wskazanym numerze VIN ma zmieniony numer rejestracyjny i nosi oznaczenie [...]. Zgłoszenie pojazdu pod wskazanym numerem rejestracyjnym nastąpiło 5 lutego 2021 r. Do dnia pobrania i przekazania do kontroli danych cyfrowych w pamięci masowej tachografu nie został zmieniony numer rejestracyjny pojazdu. Kara pieniężna wynosi 1 000 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 7 000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na nieprzechowywaniu przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy wskazał, że podczas analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ujawniono braki w zapisach aktywności kierowcy T.G.:

- 1 grudnia 2020 r. godz. 00:00 do 7 grudnia 2020 r. godz. 10:24 – nie okazano dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 7 dni;

- 7 stycznia 2020 r. godz. 17:55 do 10 stycznia 2021 r. godz. 18:21 – nie okazano dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 2 dni;

- 14 stycznia 2021 r. godz. 17:32 do 15 stycznia 2021 r. godz. 10:40 – nie okazano dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 1 dzień;

- 21 stycznia 2021 r. godz. 14:42 do 22 stycznia 2021 r. godz. 19:03 – nie okazano dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 1 dzień;

- 29 stycznia 2021 r. godz. 07:16 do 31 stycznia 2021 r. godz. 19:39 potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za 3 dni.

Przedsiębiorca okazał wykaz wydanych zaświadczeń, stwierdzających okresy odpoczynku wymienionego kierowcy, jednakże okres wskazany w zestawieniu zawierający się od 1 stycznia 2021 r. od godz. 00:00 do 31 stycznia 2021 r. do godz. 23:59 nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ jest niezgodny ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie danych cyfrowych wczytanych z karty kierowcy.

Odnośnie naruszenia określonego w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy organ drugiej instancji wskazał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy S.K. za okres od 13 do 22 stycznia 2021 r. oraz od 27 stycznia 2021 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – łącznie brak danych za 11 dni. Kara pieniężna wynosi 11 x 500 zł = 5 500 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy K.W. za 7 i 9 grudnia 2020 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – łącznie brak danych za 2 dni. Kara pieniężna wynosi 2 x 500 zł = 1 000 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy Ł.K. za 10 i 11 grudnia 2020 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – łącznie brak danych za 2 dni. Kara pieniężna wynosi 2 x 500 zł = 1 000 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy W.T. za okres od 7 do 21 grudnia 2020 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – łącznie brak danych za 15 dni. Kara pieniężna wynosi 15 x 500 zł = 7 500 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy T.G. za: 21 grudnia 2020 r., 7 stycznia 2021 r.; od 10 do 15 stycznia 2021 r.; od 17 do 31 stycznia 2021 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – łącznie brak danych za 23 dni. Kara pieniężna wynosi 23 x 500 zł = 11 500 zł. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępniono danych cyfrowych z karty kierowcy Ł.K. za 18 grudnia 2021 r., kiedy to kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy – brak danych za 1 dzień. Kara pieniężna wynosi 500 zł. Kara pieniężna za powyższy stan faktyczny wynosi 27 000,00 zł, jednakże mając na uwadze treść art. 139 k.p.a., wysokość kary pieniężnej podlega ograniczeniu do 19 500,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na posiadaniu lub posługiwaniu się przez kierowcę więcej niż jedną własną, ważną kartą kierowcy wskazał, że analiza danych cyfrowych kierowcy Ł.K. wykazała, że 30 stycznia 2021 r. kierowca do zapisu swojej aktywności zawodowej w tachografie pojazdu o nr rej. [...] wykorzystywał więcej niż jedną własną kartę kierowcy. Do godz. 18:13 kierowca Ł.K. zapisywał swoją aktywność zawodową na karcie wystawionej na swoje nazwisko o nr [...]. O godz. 18:24 kierowca Ł.K. zalogował do tachografu kartę kierowcy wystawioną na swoje nazwisko o nr [...], na której to kontynuował zapis swojej aktywności zawodowej do godz. 19:38.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej łącznie w wysokości 900,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 3 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 07:43 do godziny 12:44. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 25 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 09:40 do godziny 14:19. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 3 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 07:42 do godziny 12:43. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W.T., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 24 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 06:01 do godziny 11:13. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W. T., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 23 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minut w okresie od godziny 12:19 do godziny 16:53. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy G.W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 17 grudnia 2020 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 15:04 do godziny 21:13. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy G.W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 28 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 06:13 do godziny 11:05. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.Ż., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 14 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 12 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 42 minuty w okresie od godziny 06:52 do godziny 12:21. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.Ż., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca 11 stycznia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 16:13 do godziny 20:57. Podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżący nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne jest uchylenie kary pieniężnej w wysokości 2 000,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 600,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. Organ drugiej instancji podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 12 stycznia 2021 r. o godzinie 07:43, a zakończył 13 stycznia 2021 r. o godzinie 20:11. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 29 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 29 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 1 000 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 22 stycznia 2021 r. o godzinie 04:36, a zakończył o godzinie 16:59. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 26 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 26 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy P.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 30 stycznia 2021 r. o godzinie 00:46, a zakończył o godzinie 15:38. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 48 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 48 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 200 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 16 grudnia 2020 r. o godzinie 06:53, a zakończył o godzinie 20:54. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 19 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 19 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.L., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 11 stycznia 2021 r. o godzinie 09:46, a zakończył 12 stycznia 2021 r. o godzinie 00:44. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 14 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenie pojazdu o 14 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 30 stycznia 2021 r. o godzinie 04:34, a zakończył o godzinie 18:49. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 55 minut. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 55 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne jest uchylenie kary pieniężnej w wysokości 600,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.Ż., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 17 grudnia 2020 r. o godzinie 08:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:13 17 grudnia 2020 r. do godziny 07:24 18 grudnia 2020 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 49 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 200 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.L., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 20 stycznia 2021 r. o godzinie 07:20 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 24 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:40 20 stycznia 2021 r. do godziny 07:24 21 stycznia 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 36 minut. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 200 zł.

Organ drugiej instancji za zasadne uznał uchylenie kary pieniężnej w wysokości 1 000,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku.

Organ drugiej instancji wskazał przy tym, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy S.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 5 grudnia 2020 r. o godzinie 21:10 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 31 minut, tj. od godziny 21:10 5 grudnia 2020 r. do godziny 05:40 6 grudnia 2020 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 28 stycznia 2021 r. o godzinie 22:04 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 29 minut, tj. od godziny 22:04 28 stycznia 2021 r. do godziny 06:33 29 stycznia 2021 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 31 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 16 grudnia 2020 r. o godzinie 22:23 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 22 minuty, tj. od godziny 22:23 16 grudnia 2020 r. do godziny 06:45 17 grudnia 2020 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 38 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 27 stycznia 2021 r. o godzinie 04:39 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 42 minuty, tj. od godziny 04:39 do godziny 12:26 27 stycznia 2021 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 200 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 27 stycznia 2021 r. o godzinie 04:39 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 42 minuty, tj. od godziny 04:39 do godziny 12:26 27 stycznia 2021 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 200 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W.T., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 21 stycznia 2021 r. o godzinie 23:07 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 12 minut, tj. od godziny 23:07 21 stycznia 2021 r. do godziny 21:47 21 stycznia 2021 r. czasu UTC+1, Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 48 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne uchylenie kary pieniężnej w wysokości 3 800,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 150,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowy T.Ż., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 16 grudnia 2020 r. o godzinie 04:04 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:35 do godziny 21:47 16 grudnia 2020 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 48 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 150 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowy M.P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 21 stycznia 2021 r. o godzinie 05:29 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 2 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:58 do godziny 21:00 21 stycznia 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 58 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 150 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 19 grudnia 2020 r. o godzinie 07:45 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 45 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 10:02 do godziny 17:47 19 grudnia 2020 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 15 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 350 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.G., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 12 stycznia 2021 r. o godzinie 07:43 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 3 godziny i 51 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:09 do godziny 05:00 13 stycznia 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 godzin i 9 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 2 200 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 18 stycznia 2021 r. o godzinie 04:14 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:26 18 stycznia 2021 r. do godziny 04:14 19 stycznia 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 12 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 150 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowy M.A., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że 20 stycznia 2021 r. o godzinie 04:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:35 20 stycznia 2021 r. do godziny 04:06 21 stycznia 2021 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 150 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne uchylenie kary pieniężnej w wysokości 450,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy M.K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: 4 stycznia 2021 r. 00:00 – 10 stycznia 2021 r. 23:59 odebrał jedynie 41 godzin i 3 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:16 5 stycznia 2021 r. do godziny 07:19 7 stycznia 2021 r. czasu UTC+1, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 3 godziny i 57 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 300,00 zł.

Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku podniósł, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy W. T., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowy: 18 stycznia 2021 r. 00:00 – 23 stycznia 2021 r. 23:59 odebrał odpoczynek zbyt późno. Tym samym kierowca naruszył normę określoną dla przyjętego okresu rozliczeniowego, która wynosi 144 godziny. Oznacza to, że kierowca przekroczył 6 okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 1 godzinę i 9 minut. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ drugiej instancji za zasadne uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 200,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej. Wskazał przy tym, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Ł.K. wykazała, że kierowca ten wykonywał pracę od godziny 19:30 13 grudnia 2020 r. do godziny 19:30 14 grudnia 2020 r., łącznie przez 12 godzin i 12 minut. Czas pracy kierowcy we wskazanym okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 50 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.G. wykazała, że kierowca ten wykonywał pracę od godziny 18:22 10 stycznia 2020 r. do godziny 18:22 11 stycznia 2021 r., łącznie przez 12 godzin i 23 minuty. Czas pracy kierowcy w wymienionym okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 50 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.G. wykazała, że kierowca ten wykonywał pracę od godziny 19:39 24 stycznia 2021 r. do godziny 19:39 25 stycznia 2021 r., łącznie przez 12 godzin i 30 minut. Czas pracy kierowcy w tym okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 50 zł. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T.G. wykazała, że kierowca ten wykonywał pracę od godziny 16:28 17 stycznia 2021 r. do godziny 16:28 18 stycznia 2021 r., łącznie przez 12 godzin i 54 minuty. Czas pracy kierowcy w wymienionym okresie przekroczył dopuszczalny limit 10 godzin na dobę, ponieważ praca świadczona była w porze nocnej pomiędzy godziną 00:00 i godziną 04:00. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 50 zł.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że za zasadne uznał nałożenie na skarżącego łącznej kary pieniężnej w wysokości 45 000,00 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d. suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 20 000,00 zł.

Organ drugiej instancji podniósł, że przyjmując korzystną dla strony interpretację dokonał ponownego naliczenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.2, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7 oraz Ip. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez kwalifikację danego naruszenia wyłącznie do jednej pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie uwzględnił wyjaśnienia skarżącego z 20 sierpnia 2021 r. Za prawidłowe uznał ustalenie przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego w odniesieniu do pozostałych naruszeń i kar cząstkowych. Organ drugiej instancji stwierdził, że skarżący nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie, że dane nie zostały pobrane, ponieważ było to niemożliwe. Skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że nie posiadał danych cyfrowych z powodu oporu kierowców ani też, że podejmowała jakiekolwiek kroki w celu ich uzyskania. Stwierdzone naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy jest prawidłowe i w pełni zasadne. Skarżący był poinformowany, że na dzień rozpoczęcia kontroli ma obowiązek przygotować i okazać wszystkie dane cyfrowe oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu z okresu objętego kontrolą. Organ pierwszej instancji nie miał obowiązku informować o stwierdzonych brakach w okazanych danych cyfrowych. Przedsiębiorca był wielokrotnie wzywany do okazania pełnych i kompletnych danych cyfrowych. Skarżący powinien był okazać zgodną z rzeczywistością dokumentację, którego to obowiązku nie dopełnił, przedstawiając wykaz wydanych zaświadczeń, stwierdzających okresy odpoczynku kierowcy T.G. od 1 stycznia 2021 r. od godz. 00:00 do 31 stycznia 2021 r. do godz. 23:59 niezgodny z ustalonym stanem faktycznym na podstawie dowodów w postaci okazanych do kontroli danych cyfrowych wczytanych z karty kierowcy. Dowody w postaci danych cyfrowych zawsze mają pierwszeństwo przed okazanymi zaświadczeniami, które to dokumenty mogą zostać łatwo wytworzone przez stronę.

Organ drugiej instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z wymienionych aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Przedsiębiorca sam osobiście wykonywał przewozy drogowe i dopuszczał się naruszeń norm czasu pracy kierowcy. Ustalony stan faktyczny w sprawie wykazał, że przedsiębiorca nie dochował obowiązku wykonywania przewozów drogowych z poszanowaniem odpowiednich przepisów rozporządzenia nr 561/2006 dotyczących norm czasu pracy, przerw i odpoczynków oraz jednocześnie nie okazał wydruków sporządzonych w myśl art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 na okoliczność popełnianych naruszeń. Tym samym nie sposób uznać, aby przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Skarżący nie wskazał okoliczności których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. To przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d.

W skardze na powyższą decyzję J.Z. wniósł o jej uchylenie w części w zakresie nałożenia kary w wysokości 20 000 zł oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy polegających na:

1. błędnej wykładni art. 92a u.t.d., art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 w związku z Ip. 6.3.15 i Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającym na nałożeniu kary pieniężnej dwukrotnie za to samo naruszenie, bowiem skarżący przyznał, że nie pobrał danych z karty kierowcy wobec nieudostępniania kart przez kierowców;

2. art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie wskazanych w decyzji naruszeń;

3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, podczas gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione;

4. art. 10 ust. 5 lit. a ppkt i rozporządzenia nr 561/2006 w związku z pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.10.168.16) poprzez uznanie, że termin sczytywania tachografów samochodowych oraz termin poboru danych z kart kierowców powinien być wyznaczany według dni.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w toku kontroli przyznał, że nie pobrał danych z kart kierowców z uwagi na problemy jakie stwarzali pracownicy. Wobec tego nie mógł okazać danych z kart kierowców w trakcie kontroli. W związku z powyższym kara winna być na skarżącego nałożona za jedno przewinienie, tj. nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, spenalizowanego w Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nieporozumieniem jest nałożenie kary z Ip. 6.3.16 za nieudostępnieniu pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy, bowiem skarżący nie mógł przechowywać danych, których wcześniej nie pobrał. Okresy dotyczące kierowcy T.G. wskazane w wydanej decyzji pod opisem naruszenia Ip. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pokrywają się ze wskazanymi okresami w opisie naruszenia z Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kara została więc "zdublowana" za to samo naruszenie, bowiem w zakresie naruszenia z Ip. 6.3.15 organ stwierdził, że skarżący nie okazał dokumentów kierowcy T.G. w okresach: 1-7 grudnia 2020 r., 7-10 stycznia 2021 r., 14-15 stycznia 2021 r., 21-22 stycznia 2021 r., 29-31 stycznia 2021 r. W zakresie naruszenia z Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ nałożył karę za nie udostępnienie danych cyfrowych z karty kierowcy T.G. za dni: 21 grudnia 2020 r., 7 stycznia 2021 r., od 10 do 15 stycznia 2021 r. oraz od 17 do 31 stycznia 2021 r. Naruszenie określone pod Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawodawca określił jako nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Dane z kart kierowców nie zostały okazane, ponieważ nie można było ich pobrać w związku z nieudostępnieniem przez wskazanych w decyzji kierowców kart do sczytania. Okazanie jest czynnością następczą wobec wczytania tych danych. Przepis zatem upoważnia funkcjonariuszy służb kontrolnych do żądania okazywania takich danych, które poprzednio zostały wczytane i w tym kontekście należałoby odczytywać Ip. 6.3.16. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nie można przechowywać danych, które nie zostały pobrane. Powyższe wyklucza jednoznacznie możliwość stwierdzenia naruszenia w postaci "nieudostępnienia podczas kontroli pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy" określonego pod Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zawarte w art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 wyrażenie "co najmniej", w tym układzie zdania normatywnego musi oznaczać, że okres 12 miesięcy, jest czasem minimalnym przechowywania przez przewoźnika tych danych i jednocześnie czasem istnienia prawnego obowiązku, dostarczenia tych danych na wezwanie organu kontroli, którego niedochowanie będzie skutkować konsekwencją w postaci kary pieniężnej. Po jego upływie nie można skutecznie czynić przewoźnikowi zarzutu niedostarczenia danych, wyłączonych przez prawodawcę spod obowiązku archiwizowania (Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.). Skarżący okazywał zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę T.G. za okres kontroli. Przyznaje, że zaświadczenie było wystawiony w sposób błędny. Jednak organ nie dopełnił obowiązków informacyjnych wobec strony wysyłając jedynie kolejne wezwania do okazania zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę T.G. bez podania powodów kolejnych wezwań. Skarżący nie miał świadomości ze okazane dokumenty nie są kompletne.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów nie wykazała, aby organ administracji naruszył przepisy prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszeń określonych w Ip. 6.3.15 (nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy) i w Ip. 6.3.16 (nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 20 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.).

W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 5 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r., II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r., II GSK 3242/16).

Ustalenia faktyczne przyjęte przez organy administracji za podstawę wydanych decyzji zostały poczynione w toku kontroli u przedsiębiorcy i utrwalone w protokole kontroli z 29 czerwca 2021 r. Po doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu w urzędu postępowania w zakresie naruszeń określonych w załączniku do protokołu kontroli, skarżący nie kwestionował ani ustaleń, ani kwalifikacji prawnej naruszeń opisanych w Ip. 6.3.15 i Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega zatem wątpliwości, że w przedsiębiorstwie skarżącego odbyła się kontrola, w ramach której zweryfikowano udostępnione kontrolującym dokumenty, a jedynie w poszczególnych wskazanych w decyzji przypadkach, nie udostępniono danych z kart cyfrowych kierowców S.K., K.W., Ł.K., W.T., T.G. i Ł.K.

Jak stanowi art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. W art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 ustanowiony zatem został zakaz fałszowania ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu, w tym każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji. Według art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika więc, że obowiązek zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy obciąża tak kierowców, jak i przedsiębiorstwa transportowe.

W art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 stwierdza się z kolei, że przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Z art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 wynika również ciążący na przedsiębiorstwach transportowych obowiązek przechowywania wykresówek i wydruków przez co najmniej rok oraz ich udostępniania na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Z art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze i drugiej rozporządzenia nr 561/2006 także wynika ciążący na przedsiębiorstwach transportowych obowiązek zapewnienia wczytywania danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy, ich przechowywania przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz udostępniania na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych.

Z kolei zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi dla każdego kierowcy ewidencję czasu pracy do celów prawidłowego ustalenia jego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą. Stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców ewidencja czasu pracy obejmuje liczbę przepracowanych godzin oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia pracy, liczbę godzin przepracowanych w porze nocnej, liczbę godzin nadliczbowych, dni wolne od pracy z oznaczeniem tytułu ich udzielenia, liczbę godzin dyżuru oraz godzinę rozpoczęcia i zakończenia dyżuru, ze wskazaniem, czy jest to dyżur pełniony w domu, rodzaj i wymiar zwolnień od pracy, rodzaj i wymiar innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy, wymiar nieusprawiedliwionych nieobecności w pracy, z uwzględnieniem: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-3. W myśl art. 25 ust. 6 pkt 2 ustawy o czasie pracy kierowców ewidencję czasu pracy pracodawca przechowuje przez okres 10 lat po zakończeniu okresu nią objętego.

Z przytoczonych regulacji wynika, że obowiązek przechowywania danych wczytanych z tachografu, jak i karty kierowcy jest odrębny i niezależny od obowiązku ich udostępnienia kontrolującym, bez względu to czy działania te pozostają ze sobą w związku (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., II GSK 1237/15).

W przypadku naruszenia określonego w Ip. 6.3.15 chodzi o dokumentowanie aktywności kierowcy. Brak udostępnienia konkretnych dokumentów, dotyczących przejazdów wykonywanych w określonych datach przez poszczególnych kierowców wprost odpowiada natomiast opisowi naruszenia określonego w lp. 6.3.16. (nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego). Są to w efekcie również naruszenia odrębnie sankcjonowane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym – odpowiednio w lp. 6.3.15 i (gdzie sankcjonuje się nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy) oraz w lp. 6.3.16 (nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy). Należy zwrócić uwagę, że naruszenia te były uprzednio ujęte w Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Obecnie w sposób wyraźny stanowią dwa odrębne naruszenia określone w lp. 6.3.15 i w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nie można w tym stanie prawnym zatem podzielić stanowiska skarżącego, że skoro przechowanie wczytanych danych jest następcze w stosunku do samej czynności wczytania danych, to jeśli wczytanie danych nie miało miejsca, bo jak twierdzi obecnie skarżący – kierowcy nie udostępnili mu kart do ich wczytania, nie można mu postawić zarzutu nieprzechowywania danych i ich nieudostępnienia kontrolującym. Jeżeli skarżący faktycznie zaakceptował, że kierowcy nie udostępnili mu swoich kart w celu wczytania z nich danych, to tym samym nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. Argumentacja skarżącego zmierza do obejścia podstawowego celu, jakim jest przechowywanie przez co najmniej rok m.in. pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, czyli umożliwienia kontroli realizacji czasu pracy i odpoczynku przez kierowców, a co za tym idzie sprawdzenia, czy przedsiębiorca realizuje związane z tym obowiązki w sposób zapewniający bezpieczeństwo kierowców, jak również innych uczestników ruchu drogowego. Akceptacja dla sposobu interpretacji podstaw nałożenia kary pieniężnej prezentowana przez skarżącego oznaczałaby natomiast w praktyce możliwość obchodzenia obowiązku należytego ewidencjonowania czasu pracy i odpoczynku kierowców poprzez unikanie pobierania tych danych.

Podsumowując stwierdzić należy, że nałożenie na skarżącego kar na podstawie lp. 6.3.15 i lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie stanowiło wielokrotnego ukarania za te same naruszenia. Każda z kar została nałożona za naruszenie różnych obowiązków, określonych różnymi przepisami prawa. Dokonując wymiaru kary organ prawidłowo wskazał w decyzji danych, których konkretnie kierowców wykonujących przewozy w konkretnych datach nie udostępniono, a karę prawidłowo wymierzył w odniesieniu do każdego kierowcy za każdy dzień. Podkreślić trzeba, że wyłącznie za braki w zapisach aktywności kierowcy T.G. nałożona została na skarżącego kara pieniężna na podstawie Ip.6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 7 000 zł. Sama suma kar nałożonych za nieudostępnienie danych cyfrowych z kart innych kierowców, tj. S.K., K.W., Ł.K., W.T. i Ł.K. wyniosła 15 500 zł. Kara nałożona za nieudostępnienie danych cyfrowych z karty kierowcy T.G. wyniosła 11 500 zł. Sama suma pozostałych kar (bez kar nałożonych na skarżącego z tytuł naruszeń określonych w Ip.6.3.15 i w Ip.6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za braki w zapisach aktywności kierowcy T.G. i nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych w karty tego kierowcy) nałożonych na skarżącego przekracza maksymalną wysokość łącznej kary, jaka mogła być nałożona na skarżącego, tj. 20 000 zł. Wynosi bowiem 26 500 zł.

W zakresie pozostałych kar nałożonych na skarżącego zaskarżoną decyzją sąd nie stwierdził uchybień, które mogłyby uzasadniać jej uchylenie.

Sąd w pełni podziela także stanowisko organu administracji co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92b u.t.d. oraz do odstąpienia od wszczęcia postepowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zastosowanie tych przepisów wymaga bowiem od strony, by wykazała, że zaistniały wymienione w tych przepisach przesłanki, warunkujące ich zastosowanie, przy czym to na niej spoczywa w tym zakresie ciężar dowodu. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie powołał żadnych okoliczności i nie wykazał, że zapewnił taką organizację i wykonywanie przewozów, które wykluczało naruszenie norm o czasie pracy kierowców, co jest warunkiem zastosowania art. 92b u.t.d. To skarżącemu, jako przedsiębiorcy, przypisana jest co do zasady odpowiedzialność za realizowanie obowiązków wynikających z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Za niewystarczające należy w tym zakresie uznać jedynie przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem. Konieczny jest bowiem stały i bieżący nadzór nad przestrzeganiem tych zasad i ewentualne wdrożenie w tym zakresie stosowanych rozwiązań. Do przedsiębiorcy należy taka organizacja pracy kierowców, by wykonywanie przez nich zadań nie kolidowało z regułami prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2021 r., II GSK 889/19).

Warunkiem zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. było zatem wskazanie przez skarżącego okoliczności lub dowodów potwierdzających, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub że za stwierdzone naruszenie została na niego nałożona kara przez inny uprawniony organ. Żadnego z powyższych skarżący nie wykazał. Nie jest wystarczające ogólnikowe powołanie się na problemy jakie mieli stwarzać pracownicy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika, że organ realizując obowiązki określone w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zebrał, przeanalizował i poddał ocenia cały materiał dowodowy, który został mu udostępniony w toku kontroli i obszernie się do tego materiału odniósł w zaskarżonej decyzji, a wcześniej w protokole kontroli. Wyprowadzone zebranych dowodów wnioski co do stanu faktycznego, w tym zaistniałych uchybień obowiązkom przewoźnika, są spójne i logiczne, zaś skarżący na żadnym etapie ich nie podważył i nie przedłożył dowodów na okoliczności przeciwne. Skarżącemu zapewniono możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu, w tym składania wyjaśnień i przedstawiania dowodów. Kierowane do skarżącego wezwania były zrozumiałe.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

d.j.