Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 476/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2024-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa~Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 13zw ust. 1, 3, 4, 7, art. 2 ust. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 10a ust. 1, 1a,
journal: Dz.U. 2023 poz 1199
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, cart. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr 9013-00000003510/24 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach na rzecz E. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach (dyrektor) decyzją z 14 sierpnia 2024 r.

nr 9013-00000003510/24 utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pińczowie (kierownik)

z 21 czerwca 2024 r. nr 0242-00000027254/24 o odmowie przyznania pomocy finansowej E. S. - producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki.

Organ ustalił, że 6 lipca 2023 r. strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki

w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r. i któremu zagraża utraty płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Wraz z wnioskiem strona złożyła fakturę VAT Nr [...] z dnia 14 czerwca 2023 r. dokumentującą sprzedaż 15 ton pszenicy, 80 ton gryki, 53 ton rzepaku, 302 ton kukurydzy suchej.

W dniu 8 grudnia 2023 r. strona złożyła Protokół Kontroli Podatkowej Nr 2606-SKP.5000.38.1.2023.5, zaświadczenie Nr 2606-SOB.4053.1.2023.SZD z 8 grudnia 2023 r. o wpływie korekty pliku JPK_VAT oraz urzędowe poświadczenie odbioru dokumentu elektronicznego.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia dyrektor wyjaśnił, że pomoc została stronie odmówiona, bowiem organ I instancji stwierdził, że złożona wraz z wnioskiem faktura Nr [...] z 14 czerwca 2023 r. miała charakter pozorny i nie odzwierciedlała faktycznego zdarzenia gospodarczego, przez co nie został spełniony warunek przyznania pomocy wskazany w 13zw ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U.2015.187; ze zm.) dalej "rozporządzenie". Sprawdzeniu podlegało między innymi, czy załączona do wniosku faktura VAT dotyczy sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą oraz czy sprzedaż nastąpiła w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r.

Z dalszych wyjaśnień organu wynika, że strona wskazała, że zboże zostało odebrane przez kupującego samochodami ciężarowymi z magazynu znajdującego się w gospodarstwie (H. [...], [...]). Po zakończeniu odbioru została wystawiona faktura VAT. W dniu 7 maja 2024 r. (data stempla pocztowego) po zapoznaniu się z zawiadomieniem o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z 29 lutego 2024 r. strona złożyła 5 faktur ze sprzedaży kukurydzy:

3 na rzecz V. [...] Sp. z o.o. i 2 na rzecz O.-E. Sp. z o.o. wraz

z wyjaśnieniami, że plony zebrane zostały w roku 2022, a sprzedane w roku 2023.

Organ przytoczył fragmenty zeznań świadka M. S. przesłuchanego 25 kwietnia 2024 r. w Komendzie Powiatowej Policji w Końskich.

W ocenie dyrektora zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że faktura dołączona do wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego i tych ustaleń strona nie zdołała skutecznie podważyć. Strona nie dokonała faktyczne sprzedaży, lecz podjęła pozorne działania mające na celu uzyskanie pomocy finansowej. Poza sporem jest bowiem, że zapłata za fakturę Nr [...] z 14 czerwca 2023 r. z terminem płatności do 24 lipca 2023 r. została zrealizowana 10 października 2023 r., tj. po upływie 78 dni.

Organ wskazał, że oceny, czy producent dokonał sprzedaży pszenicy/gryki należy dokonywać zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego, który charakter takiej umowy reguluje. Biorąc zaś pod uwagę, że sprzedaż rzepaku/kukurydzy stanowi klasyczną sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku - zgodnie z art. 155 2 zd. pierwsze k.c. - do przeniesienia własności takiej rzeczy potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy (realny charakter umowy). W takiej sytuacji umowa sprzedaży nie zostanie zawarta wskutek złożenia zgodnych oświadczeń woli jej stron (solo consensu), ale dopiero w momencie przeniesienia posiadania (wydania) sprzedawanych rzeczy (por. komentarz do art. 535 k.c. pod red. J. Cieszewskiego i P. Nazaruka, opubl. Lex/el. 2023). Organ wskazał także, że skupujący zboże nie posiadał środków na jego zakup, a z akt sprawy wynika, że był to rodzaj pośrednictwa, a nie faktyczna umowa sprzedaży, bowiem dopiero po "sprzedaniu" zboża kolejnemu podmiotowi, zobowiązał się do zapłaty. Była to zatem sprzedaż pozorna mająca na celu jedynie pozyskanie środków finansowych z ARiMR.

W ocenie organu E. S. nie spełniła jednego z podstawowych warunków udzielenia pomocy wskazanego w § 13zw ust. 7 rozporządzenia, co

w konsekwencji spowodowało odmówienie wnioskowanej pomocy.

Na powyższą decyzję E. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak

i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie:

1. §13zw ust. 1-3 oraz 7 rozporządzenia poprzez niewłaściwą interpretację i uznanie, że sporna faktura miała charakter pozorny i nie odzwierciedlała faktycznego zdarzenia gospodarczego w związku z czym nie zostały spełnione przesłanki do przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu. który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do 15 lipca 2023 r., i któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy;

2. art. 10a ust. 1a pkt 2 ustawy o Agencji poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego nieprawidłową interpretację;

3. art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie.

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że transakcja potwierdzona przedłożoną fakturą VAT faktycznie miała miejsce, co zostało wykazane między innymi protokołem kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego

w Końskich. Wskazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na skutek prawidłowo złożonego przez nią wniosku o przyznanie pomocy wraz z wymaganą przez ustawodawcę fakturę VAT Nr [...] z 14 czerwca 2023 r., dokumentującą sprzedaż 15 ton pszenicy, 80 ton gryki, 53 ton rzepaku, 302 ton kukurydzy suchej na rzecz F.H.U "A. " S. S.. Dodała, że jest producentem sprzedawanych zbóż i kukurydzy. Argumentowała, że zgodnie z protokołem kontroli podatkowej

nr 2606-SKP.5000.38.1.2023.5 (znajdującym się w aktach postępowania)

w miejscowości H. [...] (w okresie objętym kontrolą od dnia 1 czerwca 2023 r. do dnia 30 czerwca 2023 r.), nie ujawniono żadnych nieprawidłowości. Ustalono, że w czerwcu 2023 r., osiągnęła obrót z gospodarstwa rolnego. Została tam również udokumentowana faktura nr [...] z 14 czerwca 2023 r., którą wystawiła dla kontrahenta F.H.U "A." S. S. NIP [...], M. D. - M. Z., [...]. Powyższe świadczy jednoznacznie, że faktura nie miała charakteru pozornego, gdyż zostały od niej odprowadzone wszelkie podatki, a kontrola skarbowa nie wykazała w tym zakresie żadnych nieprawidłowości. Natomiast fakt dokonania płatności przez kontrahenta dopiero 10 października

2023 r., tj. po 78 dniach od dnia wymagalności świadczenia, nie ma najmniejszego znaczenia w realiach niniejszego postępowania.

Zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. wskazując, że organ ten prócz gołosłownych twierdzeń nie wykazał, że faktura miała charakter pozorny, a materiał dowodowy znajdujący się w aktach niniejszej sprawy w sposób jednoznacznie wskazuje, że zostały spełnione przez nią wszelkie przesłanki do otrzymania pomocy. Zaznaczyła, że fakt sprzedaży potwierdził również sam M. S. podczas przeprowadzonego przesłuchania 25 kwietnia 2024 r. w Komendzie Powiatowej Policji w Końskich. Dodała, że w postępowaniu przed organami ARiMR zasadniczo nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nakładających obowiązek podejmowania przez organy z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. K. inicjatywy dowodowej został w tym przypadku odwrócony i w tego typu postępowaniach ciężar dowodzenia spoczywa na stronie. W związku z powyższym wykazała spełnienie wszystkich przesłanek, od których prawodawca uzależnił przyznanie pomocy finansowej. Organy jednak zdecydowały odmiennie, przyjmując zupełnie dowolnie, że faktura miała charakter pozorny, pomimo tego, że m.in. z przesłuchania świadka M. S. wynikało w sposób jednoznaczny, że "sprzedaż faktycznie nastąpiła".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak

i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo.

Spór skarżącej z organami koncentrował się na ocenie faktury VAT [...] dokumentującej sprzedaż 14 czerwca 2023 r. przez skarżącą na rzecz F.H.U "A." S. S. kukurydzy suchej, rzepaku, gryki i pszenicy z punktu widzenia przesłanek wnioskowanej pomocy.

Orzekające w sprawie organy uznały, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że sporna faktura dołączona do wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego - sprzedaży, a strona nie zdołała tych ustaleń skutecznie podważyć. Podstawą ustaleń organów były w szczególności zeznania świadka M. S. złożone

25 kwietnia 2024 r. w Komendzie Powiatowej Policji w Końskich.

Skarżąca twierdziła, że niewątpliwie doszło do sprzedaży kukurydzy suchej, rzepaku, gryki i pszenicy. Wynika to z między innymi protokołu kontroli podatkowej i zeznań M. S..

Zdaniem sądu w sporze tym należało przyznać rację skarżącej.

Organ prawidłowo powołała podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia,

tj. przepisy rozporządzenia. Zgodnie z 13zw ust. 1 rozporządzenia, w 2023 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w 2 ust. I pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z zakłóceniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 3a) który dokonał sprzedaży pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku

z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.;4) który złożył w 2022 r. wniosek o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Według 13zw ust. 3 i 4 rozporządzenia, pomoc, o której mowa

w ust. 1 , jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję

i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 9. Wniosek, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, składa się raz do dnia 31 lipca 2023 r. Według 13zw ust. 7 rozporządzenia, do wniosku, o którym mowa

w ust. 3 pkt 1, dołącza się kopie faktur VAT lub ich duplikaty potwierdzające sprzedaż pszenicy lub gryki podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku

z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą w okresie od dnia 15 kwietnia 2023 r. do dnia 15 lipca 2023 r.

W toku postępowania przed organami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej (art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1199, dalej: "ustawa o ARiMR" ). W postępowaniach tych jednak - stosownie do art. 10a ust. 1a ustawy o ARiMR – organ: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Zgodnie z ust. 1b tego przepisu, strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W tym kontekście podkreślić należy, że ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen

w sposób dowolny. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Tylko postępowanie przeprowadzone w opisany wyżej sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy.

Zdaniem sądu orzekające w sprawie organy nie sprostały powyższym obowiązkom, naruszając wskazane wyżej przepisy. Dokonana przez organy

w niniejszej sprawie ocena dowodów jest dowolna.

Jak wynika z akt sprawy strona przedłożyła do wniosku o pomoc finansową, stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2023 r., fakturę VAT [...]

z 14 czerwca 2023 r. dokumentującą w tej samej dacie sprzedaż przez stronę kontrahentowi – F.H.U "A." S. S. kukurydzy suchej, rzepaku, gryki

i pszenicy za łączną kwotę 451.000 zł.

Orzekające w sprawie organy uznały, że faktura ta nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Zdaniem organów strona nie dokonała sprzedaży, lecz podjęła pozorne działania mające na celu uzyskanie pomocy finansowej i przedłożenie faktury w wymaganym do otrzymania tej pomocy okresie. Przemawiają za tym, zdaniem organów, złożone 25 kwietnia 2024 r. w Komendzie Powiatowej Policji w Końskich zeznania świadka M. S.. Ponadto zapłata wynikająca z ww. faktury została zrealizowana po upływie 78 dni od ustalonego terminu płatności. Zdaniem dyrektora strona nie spełniła jednego z podstawowych warunków udzielenia pomocy wskazanego w § 13zzg ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., co było powodem odmowy wnioskowanej pomocy.

Przypomnieć należy, że dowodami w sprawie były również dokumenty złożone przez stronę 8 grudnia 2023 r. Z zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego

w Końskich z 8 grudnia 2023 r. wynika, że 11 września 2023 r. strona dokonała korekty pliku JPK_VAT wraz z deklaracją za miesiąc czerwiec 2023 r. – w części ewidencjonowanej tego pliku po stronie dostaw ujęta została faktura nr [...] z 14 czerwca 2023 r. Ponadto z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Końskich u strony, obejmującej okres od 1 czerwca 2023 r. do 30 czerwca 2023 r., zakończonej 4 grudnia 2023 r., wynika że jedyną nieprawidłowością związaną ze sporną fakturą było nieuprawnione zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 0% do transakcji sprzedaży rzepaku (poz. 2 spornej faktury). Dostawa rzepaku podlegała bowiem opodatkowaniu stawką w wysokości 8%. Spowodowało to zaniżenie podatku należnego z tego tytułu o wartość 6281 zł. Należy w tym miejscu podkreślić, że protokół kontroli podatkowej stanowi dokument urzędowy (por. wyrok NSA z 29 września 2017 r., II FSK 2321/15). Oznacza to więc, że protokół ten stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Odnosząc się natomiast do zeznań M. S. (męża S. S. - kontrahenta strony), będących podstawowym dowodem dla orzekających w sprawie organów, zauważyć należy, że również ten świadek potwierdził sprzedaż przez stronę swemu kontrahentowi towarów wskazanych w spornej fakturze. Organowi umknęło, że świadek ten zeznał m.in.: "Obiecałem, że to zboże wezmę... Kupiłem od nich zboże, bo wiedziałem, że sprzedam i tyle mnie interesowało". Świadek wyjaśnił również, że rozpoznaje fakturę sporną fakturę i potwierdził, że sprzedaż faktycznie nastąpiła. Wskazał sposób transportu zakupionego towaru i miejsce jego składowania – hale A. K., dołączając umowę dzierżawy zawartą

z A. K. na okres od 1 maja do 31 grudnia 2023 r., potwierdzenia przelewów na rzecz strony oraz faktury dla firm, które kupiły od niego zboże sprzedane przez stronę. Zaznaczył, że mówił stronie, że będzie musiała poczekać na pieniądze i przelew zrobił dopiero wtedy, jak sam sprzedał towar. Dodał, że wówczas była taka sytuacja, że Polska była zasypana ukraińskim zbożem i nie było możliwości natychmiastowej sprzedaży tego zboża na wolnym rynku. Wyjaśnił także, że strona musiała to zboże sprzedać i sprzedała mu w tym wymaganym do dopłat okresie, ale płatność była odroczona. Strona wiedziała, że tak będzie. Z powyższego wynika, że zeznania M. zostały oceniony wybiórczo, z naruszeniem art. 80 k.p.a.

Ponadto, zdaniem sądu, w kontekście powoływanej przez organ

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji definicji "umowy sprzedaży", dla skuteczności zawarcia tej umowy istotne jest wydanie towaru, co w niniejszej sprawie nie było kwestionowane.

Zdaniem sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona dokonała 14 czerwca 2023 r. sprzedaży na rzecz F.H.U "A." S. S. kukurydzy suchej, rzepaku, gryki i pszenicy wykazanych na fakturze VAT [...]. Tak więc za nieuzasadnione należy uznać stanowisko organów, że sporna faktura nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Ubocznie można jedynie zaznaczyć, że późniejsza zapłata ceny, niż wynikająca z faktury, nie świadczy ani o tym, że nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży w rozumieniu przyjętym w art. 535 k.c., ani też o tym, że zawarta umowa była nieważna z powodu jej pozorności (por. wyrok SA w Warszawie z 10 lutego 2021 r., V ACa 443/20). Również możliwe jest takie uksztaltowanie umowy sprzedaży, zgodnie z którym w sytuacji braku nabywców, nastąpi późniejsza zapłata ceny. Takie uksztaltowanie umowy sprzedaży jest dopuszczalne w ramach swobody umów, przewidzianej w art. 353ą k.c., nie sprzeciwia się ono właściwości umowy sprzedaży, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (por. wyrok SN z 18 marca 2004 r., III CK 411/02).

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko sądu.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku, uzasadnia przepis art. 200

w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się wpis od skargi

w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone na podstawie

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r.

poz. 1935) w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictwa

w kwocie 17 zł.