Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 162/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.271
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Kęty na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 10 grudnia 2020 r., [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor ZZ w Z. PGW WP") decyzją z dnia 9 października 2020 r., [...], określił podmiotowi Miastu i Gminie K. opłatę stałą w wysokości 204,00 PLN za odprowadzanie wód opadowych pochodzących z ul. S., ul. F. oraz os. B. w K. do wód - kanału M. w km 1+130 za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Burmistrz Gminy K..

Postanowieniem z dnia 26 października 2020 r. organ I instancji sprostował z urzędu oczywistą pomyłkę pisarską w decyzji polegającą na wpisaniu błędnych kwot rat kwartalnych (w podwójnej wysokości) opłaty stałej.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w A. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 10 grudnia 2020 r., [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. - dalej jako: "k.p.a."), w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm. - dalej jako: "Prawo wodne").

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że pismem z dnia 29 lipca 2020 r., znak: [...], Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z. działając zgodnie z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego, przekazało Miastu i Gminie K., jako podmiotowi obowiązanemu do ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne, informację roczną Nr [...], Z., [...], ustalającą wysokość opłaty stałej za usługi wodne, tj. za wprowadzanie wód opadowych pochodzących z ul. S., ul. F. oraz os. B. w K. do wód - kanału M. w km 1+130 za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. Wysokość tej opłaty ustalono, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2.50 złotych na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 802.90 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0.22302778 m3/s. Przeliczenia dokonano zgodnie z dodanym do ustawy - Prawo wodne art. 552a, który obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. Organ wezwał do uiszczenia rocznej opłaty stałej w czterech kwartalnych ratach płatnych za I i II kwartał w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, za III kwartał w terminie do 31 października 2020 r. oraz za IV kwartał w terminie do 31 stycznia 2021 r.

W związku z faktem, iż podmiot nie uiścił we wskazanym terminie I i II raty opłaty stałej Dyrektor ZZ w Z. PGW WP zawiadomił podmiot Miasto i Gminę K. pismem z dnia 21 września 2020 r. o wszczęciu z urzędu, na podstawie art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne, postępowania w sprawie objętej informacją, a następnie organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję.

Organ II Instancji stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizy prawnej wymagają trzy podstawowe kwestie:

1) czy organ prawidłowo ustalił bazując na treści pozwolenia wodnoprawnego, że opłacie stałej za usługi wodne podlega wprowadzanie wód opadowych do wód kanału M., podczas gdy w ocenie Gminy K. powyższe działanie stanowi odprowadzanie wód opadowych do urządzenia wodnego, co wedle przepisów Prawa wodnego nie podlega opłacie stałej;

2) czy organ prawidłowo zastosował art. 271 ust. 7 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne w sytuacji, gdy Gmina K. nie uiściła w zakreślonym terminie 14 dni od doręczenia informacji rocznej jedynie I i II raty opłaty stałej, a w dacie wydania zaskarżonej decyzji terminy zapłaty III i IV raty opłaty stałej w ogóle jeszcze nie upłynęły;

3) czy organ prawidłowo wskazał w informacji rocznej terminy płatności I i II raty opłaty stałej jako 14 dni od dnia doręczenia tej informacji, podczas gdy art. 271 ust. 6 ustawy Prawo wodne stanowi, iż podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału.

Odnosząc się do pierwszego zagadnienia wskazano, że dyskusji nie podlega kwalifikacja M. jako kanału. Zgodnie z art. 16 pkt 21 Prawa wodnego, przez kanał należy rozumieć sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu. W świetle tej definicji kanały są urządzeniami wodnymi, które prowadzą wody śródlądowe płynące, a więc odprowadzanie do nich wód opadowych należy traktować na równi z ich wprowadzaniem do środowiska wodnego, co w świetle art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) podlega opłacie za usługi wodne, w tym opłacie stałej.

Opłata stała określona w zaskarżonej decyzji naliczona została podmiotowi w oparciu o treść pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Starosty O. z dnia 28.05.2015 r., znak: [...], na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków opadowych pochodzących z ul. S., ul. F. oraz os. B. w K. do wód - kanału M. (km 1+130).

Przepis art. 271 ust. 5a ustawy Prawo wodne, który wszedł w życie 23 listopada 2019 r., a zatem obowiązuje w odniesieniu do opłaty stałej za usługi wodne ustalanej za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., stanowi, że "Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę". W związku z tym, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne udzielone dla Miasta i Gminy K. jest ostateczne i do dnia wydania niniejszej decyzji nie wygasło, nie zostało cofnięte ani nie utraciło mocy z innych przyczyn, organ I instancji prawidłowo uznał, że usługi wodne polegające na odprowadzaniu wód opadowych pochodzących z ul. S., ul. F. oraz os. B. w K. do wód - kanału M. w km 1+130 podlegają obowiązkowi uiszczenia opłaty stałej.

Przechodząc do drugiej kwestii, a mianowicie czy organ I instancji miał prawo wydać decyzję określającą opłatę stałą za 2020 rok mimo, iż nie upłynęły jeszcze wskazane w informacji rocznej terminy uiszczenia III i IV raty opłaty stałej, wskazano, że przepis art. 271 ust. 6 Prawa wodnego stanowi, że: "Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału". Natomiast w myśl art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. Wedle ugruntowującej się obecnie linii interpretacyjnej, z art. 271 ust. 1 Prawa wodnego wynika, że opłata stała ma wymiar roczny i ponosi się ją za rok kalendarzowy. Na roczny charakter opłaty stałej wskazuje również art. 271 ust. 1 Prawa wodnego, który wskazuje, że opłatę stałą ustala się w formie informacji rocznej. W konsekwencji, przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji na podstawie art. 271 ust. 7 Prawa wodnego jest określenie opłaty stałej w pełnej wysokości, czyli za cały rok kalendarzowy, a nie raty lub rat opłaty stałej. Natomiast zaniechanie obowiązku, o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć jako brak uiszczenia choćby jednej z rat składających się na kwartalny system zapłaty opłaty stałej za usługi wodne.

Na prawidłowość powyższego stanowiska wskazuje również art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, który zawiera przepisy odsyłające do odpowiedniego stosowania przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, organ wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego między innymi w przypadku, gdy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku. A zatem niezapłacenie przez podatnika części podatku (odpowiednio jednej z rat kwartalnych opłaty stałej za usługi wodne) skutkuje określeniem wysokości całości zobowiązania podatkowego za dany okres. W przypadku opłaty stałej, która jak wyżej wskazano ma charakter opłaty rocznej, należy określić jej wysokość za dany rok kalendarzowy.

Odnośnie ostatniej kwestii, którą porusza w odwołaniu Gmina K., tj. kwestii prawidłowości zakreślenia 14-dniowego terminu do zapłaty raty opłaty stałej, co zdaniem strony skarżącej stanowi naruszenie art. 271 ust. 6 Prawa wodnego, zaznaczyć należy, że zgodnie z wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2019 r. (II SA/Rz 914/19), w związku z tym, że terminy opłaty stałej są określane poprzez odwołanie się do miar kalendarza, odpowiednie zastosowanie znajduje art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej (w związku z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego), wedle którego "Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1". Art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że "termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego". W konsekwencji, z powodu doręczenia informacji rocznej po upływie dwóch kwartałów roku 2020, Dyrektor ZZ w Z. miał legalne podstawy, aby zastosować wobec Gminy K. reguły wyznaczania płatności danin publicznoprawnych z art. 47 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, tj. w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia informacji rocznej.

W związku z powyższym, Organ II instancji nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu Dyrektora ZZ w Z..

Opisaną wyżej decyzję oraz postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 27 października 2020 r. znak [...], prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina K., zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 lub 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji organów obu instancji do nieistniejącego podmiotu, niebędącego stroną, a mianowicie do "Miasta i Gminy K.", gdy tymczasem jedyną istniejącą stroną postępowania mogła być jedynie Gmina K.. Powyższe skutkować winno było zatem stwierdzeniem nieważności zaskarżonych ww. decyzji oraz postanowienia;

2) przepisów art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 47 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przedwczesne wszczęcie postępowania i wydanie przez Organ pierwszej instancji decyzji określającej wysokości opłaty stałej dla Gminy K. za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., tj. przed upływem terminu płatności za III i IV kwartał 2020 r., pociągające za sobą wadliwość całego postępowania i wydanej decyzji z uwagi na brak zaistnienia przesłanki z art. 271 ust. 7 Prawa wodnego, tj. "zaniechania obowiązku poniesienia opłat za usługi wodne", a tym samym brak wymagalności rzekomo należnej opłaty stałej;

3) przepisów art. 9 ust. 3, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i art. 298 pkt 1 ustawy Prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naliczeniem Gminie K. opłaty za usługi wodne nienależnie, a w szczególności uznanie, iż odprowadzanie wód opadowych do M. - urządzenia wodnego (kanału) będącego własnością Gminy K. - stanowi usługę wodną objętą obowiązkiem ponoszenia opłaty stałej, gdy tymczasem Gmina K. nie powinna być uznana za podmiot objęty obowiązkiem ponoszenia ww. opłaty stałej za usługi wodne;

4) naruszenie art. 7, art. 7a § 1 art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności ograniczenia ustaleń dokonanych przez Organ I i II instancji, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, w zasadzie do istnienia pozwolenia wodnoprawego, bez analizy okoliczności wynikających z jego treści i nie rozpoznania istoty sprawy, tj. ustalenia:

- czy Gmina K. zaniechała wykonania obowiązku poniesienia opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.,

- czy Gmina K. jako właścicielka kanału M. zobowiązana jest do ponoszenia opłaty za usługi wodne,

- zaniechanie obowiązku interpretacji i zastosowania przepisów na korzyść Strony skarżącej

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji Organu I i II instancji wraz z postanowieniem w przedmiocie sprostowania decyzji Organu I instancji lub uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z postanowieniem prostującym i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z postanowieniem w przedmiocie sprostowania;

W odpowiedzi na skargę Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w A. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 lutego 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 271 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z ust. 1 pkt 3 lit. "a" art. 271 wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty.

W myśl ust. 4 pkt 1 art. 271 wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód.

Na podstawie art. 271 ust. 5a opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę.

Stosownie do art. 271 ust. 6 podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału, natomiast ust. 7 art. 271 stanowi: "Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji".

Odnosząc się w tym miejscu do najdalej idącego zarzutu skargi tj. skierowania decyzji do nieistniejącego podmiotu określonego, jako "Gmina Miasto K." zamiast "Gmina K." należy stwierdzić, że nie może on odnieść skutku. Tego rodzaju omyłka nie stanowi podstawy do wyprowadzania wniosków prowadzących do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie budzi wątpliwości, kto w istocie jest adresatem decyzji, a błędne dodanie słowa "miasto" winno być traktowane wyłącznie w kategorii oczywistej omyłki pisarskiej, która nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji i w żadnym wypadku nie stanowi o istnieniu okoliczności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Poza sporem pozostaje okoliczność faktyczna, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty O. z dnia 28 maja 2015 r., znak [...] o udzieleniu Gminie K. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzanie ścieków opadowych pochodzących z ul. S., ul. F. oraz os. B. w K. do wód – kanału M. (k. 1+130), w którym określono między innymi maksymalne godzinowe i roczne ilości ścieków oraz ich średnią dobową.

Dlatego, na podstawie powołanego wyżej art. 271 ust. 5a ustawy Prawo wodne należało Gminie K. ustalić opłatę stałą – stosownie do parametrów określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.

Podnoszone w skardze okoliczności, że M. na terenie gminy K., a więc na odcinku od śluzy rozdzielczej I. do miejsca połączenia z potokiem B. o długości ok. 5 km, jest własnością Gminy K. – nie mają znaczenia dla sprawy. Zdaniem skarżącej "zobowiązanie Gminy K. do ponoszenia opłat za usługi wodne w zakresie korzystania z wód M., które sama utrzymuje i ponosi tego koszty jest sprzeczne z zasadą zawartą w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną". Jednakże żaden przepis dotyczący opłat za usługi wodne nie uzależnia nakładania takich opłat przez Wody Polskie od kwestii własności wód, podobnie bez wpływu na tę kwestię pozostaje ponoszenie kosztów utrzymania wód. Wbrew stanowisku skarżącej przeciwny wniosek nie wynika wcale z powołanego art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne.

Wobec prawidłowego ustalenia, że istnieją podstawy do nałożenia opłaty stałej, Dyrektor Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił tę opłatę za rok 2020 w informacji rocznej z daty 29 lipca 2020 r. Stosownie do art. 271 ust. 6 ustawy Prawo wodne ustalono obowiązek zapłaty opłaty w 4 równych ratach kwartalnych. Ponieważ decyzja została wydana w trzecim kwartale, termin zapłaty za pierwszy i drugi kwartał roku ustalono na okres 14 dni od doręczenia informacji. W ocenie Sądu ustalenie terminów płatności nastąpiło przy prawidłowym zastosowaniu art. 300 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 47b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Następnie – po stwierdzeniu, że Gmina K. zaniechała wykonania obowiązku zapłaty, organ I instancji wydał 9 października 2020 r. decyzję, którą określił zobowiązanemu podmiotowi opłatę stałą.

Podstawowymi zagadnieniami, które winny być rozstrzygnięte w ramach podejmowania decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne jest wyjaśnienie:

- czy stronie została ustalona wysokość należnego opłaty stałej w drodze informacji,

- czy upłynął termin wniesienia opłaty,

- czy należna opłata nie została uiszczona w całości.

Nie ulega wątpliwości, że skarżąca otrzymała informację roczną ustalającą wysokość opłaty. Fakt, że informacja roczna została wydana dopiero w lipcu 2020 r. należy ocenić negatywnie, jednakże nie ma on wpływu na zaistnienie obowiązku uiszczenia opłaty.

Na informacji rocznej znajdującej się w aktach sprawy widnieje prezentata Urzędu Gminy K. nosząca datę "4 sierpnia 2020", zatem należy uznać, że od tego właśnie dnia zaczął bieg czternastodniowy termin do uiszczenia opłaty za I i II kwartał. Oznacza to, że upływał on 18 sierpnia 2020 r. Nie jest kwestionowane, że w tym okresie opłata za I i II kwartał 2020 r. nie została uiszczona.

Prawidłowo organy obu instancji przyjęły, że zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne.

Strona skarżąca kwestionuje zaistnienie przesłanki "zaniechania wykonania obowiązku" wniesienia opłaty stałej podnosząc, że decyzja organu I instancji została wydana przed upływem płatności za III i IV kwartał. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba całkowicie podzielić stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podstawy do wydania decyzji, o której mowa w art. 271 ust. 7 ustawy Prawo wodne ("zaniechanie wykonania obowiązku zapłaty opłaty") zachodzą już w przypadku opóźnienia zapłaty chociażby jednej raty kwartalnej. Trzeba jednak zaznaczyć, że wydanie takiej decyzji przed upływem terminu płatności wszystkich rat kwartalnych nie wpływa na ich wymagalność, bowiem terminy płatności poszczególnych rat wynikają wprost z przepisu art. 271 ust. 6 ustawy Prawo wodne.

W świetle powyższego należało uznać, że zaistniałe naruszenia przepisów nie uzasadniały uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ani stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty skargi nie mogły odnieść skutku.

Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności należało oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.