Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 951/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w związku z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska- Grońska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji postanawia: zwolnić skarżącego S. H. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

S. H. (dalej skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od

kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu

Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w

przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez

wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez

wymaganej licencji.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych

dokumentów wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i

dwiema córkami: ośmio- i osiemnastoletnią. Rodzina mieszka w lokalu komunalnym

o powierzchni 38 m kw. Nie dysponuje żadnym majątkiem.

Skarżący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiąga nieregularne

dochody do ok. 2.500 - 4.000 zł netto miesięcznie. I tak w miesiącach styczniu 2014

r. dochód skarżącego wyniósł 2.473,75 zł (raport fiskalny miesięczny w aktach

sądowych sprawy), a w lutym i marcu br. skarżący nie uzyskał żadnego dochodu,

ponieważ nie pracował. Małżonka skarżącego jest zatrudniona za miesięcznym

wynagrodzeniem w wysokości 3.300 zł brutto, tj. 2.366,29 zł netto, przy czym 50%

tego wynagrodzenia objęte jest potrąceniem komorniczym (zaświadczenie o

zarobkach z [...] czerwca 2014 r. w aktach sądowych sprawy). W roku 2013 r. przychód

skarżącego wyniósł 34.085 zł, a dochód jego małżonki zamknął się w kwocie

40.146,62 zł. (zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...]

maja 2014 r. w aktach sądowych sprawy).

Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnych rachunków bankowych.

Natomiast z przedłożonego do akt wyciągu z rachunku bankowego żony skarżącego

za okres od [...] września 2013 do [...] czerwca 2014 r., wynika, iż nie ma na nim

zgromadzonych środków pieniężnych (saldo początkowe wynosiło 1,48 zł, a saldo

końcowe - 0 zł).

Do miesięcznych wydatków rodziny skarżący zaliczył: opłatę za mieszkanie -

700 zł, opłaty za energię elektryczną i gaz - 340 zł, a także opłaty za telefony i

telewizję. Jednocześnie zasygnalizował trudności z terminowym regulowaniem ww.

opłat.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi -1. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.

(dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym

następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów

postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak

podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009

r. (sygn. akt II OZ 822/09), udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania

strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach,

w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu

jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla

osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które

z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z

postępowaniem sądowym.

W niniejszej sprawie skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i

dwojgiem uczących się dzieci, a ich jedynym stałym źródłem dochodów jest

wynagrodzenie małżonki skarżącego, które po potrąceniu komorniczym wynosi ok.

1.180 zł netto. Nawet przy założeniu, że skarżący z tytułu prowadzonej działalności

gospodarczej osiąga dochody na poziomie 2.500 zł netto miesięcznie (przy czym -

co wymaga podkreślenia - nie są one regularne), to łączne dochody tej

czteroosobowej rodziny w kontekście jej zwykłych potrzeb są stosunkowo niskie. W

świetle powyższego, uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych

kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2

pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.