Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 865/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2, 2a i 3, art. 58 § 1 pkt 1, art. 58 § 3, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 177, art. 184
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5, art. 46d ust. 1, 8, art. 46e ust. 1, 2, 4, art. 46f, art. 49f
journal: Dz.U. 2023 poz 1082
law: Ustawa z  dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu w dniu 6 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.B. na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia 20 maja 2024 r. nr 4/24 w przedmiocie odszkodowania za szkody wyrządzone przez zwierzęta p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

G.B. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. z dnia 20 maja 2024 r., nr 4/2024 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzone w uprawach przez zwierzęta łowne na działkach o numerach ewidencyjnych 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10., 11., 12, 13., 14., 15., położonych w Gminie K..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych

w K. wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego możliwe jest jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie

w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn.zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz.615, z późn.zm), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych

w K., na podstawie art. 46d ust. 1, art. 46e ust. 1 i 2, art. 46f i art. 49a ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1082 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku skarżącego o dokonanie szacowania szkód wyrządzonych przez zwierzynę łowną w uprawie, na ww. działkach, orzekł o ustaleniu odszkodowania.

Zgodnie z art. 46e ust. 1 ustawy Prawo Łowieckie, Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód, ustala wysokość odszkodowania w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8. W myśl art. 46e ust. 4 ww. ustawy właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.

Z treści ww. przepisów wynika, że właściwym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Taką interpretację przepisu art. 46e ust 4 Prawa Łowieckiego potwierdza jednolite stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym: "Wprawdzie akt wydany na mocy art. 46e ust. 1 u.p.ł. jest decyzją, to jednak jej skutki można zwalczać przed sądem powszechnym. Ustawodawca nie wprowadził dwutorowości postępowania sądowego, lecz określił jedną drogę, którą podjąć może podmiot "niezadowolony z decyzji". Tą drogą jest wniesienie powództwa do sądu powszechnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2022 r., sygn. akt I OSK 1496/22, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 789/19, dostępne w CBOSA).

Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowany przez sądy administracyjne określa ustawa (art. 184 Konstytucji RP), czyli Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, a także ustawy szczegółowe, w tym ustawa Prawo łowieckie. Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177 Konstytucji RP). Art. 46e ust. 4 ustawy Prawo łowieckie przesądza, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 133/21, dostępne w CBOSA).

W zaskarżonej decyzji skarżący został pouczony, że strona niezadowolona z decyzji może w terminie 3 miesięcy od doręczenia decyzji wnieść powództwo do Sądu Rejonowego właściwego do jego rozpoznania ze względu na miejsce wyrządzenia szkody. Powyższe oznacza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga okazała się niedopuszczalna.

Z uwagi na cywilnoprawny charakter sporu w niniejszej sprawie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.