Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2550/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 53, art. 59 ust. 1, art. 64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołań wniesionych prze Z. K. i S. G., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [..] grudnia 2014 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że wskazaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla wskazanej we wniosku Farma W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [..] grudnia 2012 r., zmienionego w dniach [...] i [...] lutego 2013 r. inwestycji pn. "budowa dwóch elektrowni wiatrowych każda o mocy do 1,8 MW wraz z naziemną i podziemną infrastrukturą towarzyszącą, w tym dla każdej z elektrowni zjazdem stały z dogi, zjazdem tymczasowym z drogi, drogą dojazdową stałą, drogą dojazdową tymczasową, stałym placem serwisowo -montażowym, elementami tymczasowymi placu montażowego, zachowanie śmigieł, przewidzianej do realizacji na części działek o nr ew. gruntów: [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...]. W odwołaniu od tej decyzji Z. K. stwierdził, że nie zgadza się na budowę farmy wiatrowej na działkach sąsiadujących z jego działkami oraz będących w bliskim położeniu ze względu na negatywne oddziaływanie na zdrowie jego i jego bliskich oraz innych mieszkańców gminy. Natomiast S. G. w swoim odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów przy jej wydawaniu, gdyż nie uwzględnia ona ważnego interesu obywateli, jak i jego interesu, w postaci ryzyka zagrożeń, jakie niesie ta inwestycja, która ma być realizowana przy jego działce, na której prowadzi on działalność gospodarczą. Rozpatrując wniesione odwołania, Kolegium wskazało, że organ prowadząc postępowanie ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami wykonawczymi. Przed wydaniem decyzji organ zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 20923 r, w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu wyznacza obszar analizowany i przeprowadza analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. W oparciu o sporządzoną analizę oraz poczynione ustalenia faktyczne organ formułuje wnioski co do dopuszczalności ustalenia warunków dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestycji bądź o odmowie ich ustalenia. Organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, w tym bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest związany poszczególnymi parametrami technicznymi wskazanymi we wniosku. Podstawę do ustalenia parametrów technicznych dla nowej inwestycji organowi daje dopiero sporządzona analiza zasad i warunków zagospodarowania terenu. Kolegium stwierdziło, że podziela ustalenia organu I instancji. Sporządzona analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa art. 61 ust. 1 ustawy zawiera szczegółową ocenę wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu, dostępu terenu do drogi publicznej, istniejącego uzbrojenia terenu, braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Zgodnie z wynikami analizy możliwe jest ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu praz jego zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Kolegium wskazało, że w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy organ nie bada wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko ( faunę i florę) oraz zdrowie ludzi. Te kwestii badane są w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody i takie postępowanie w stosunku do planowanej inwestycji zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla tego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tej decyzji organ szczegółowo odniósł się do wpływu zamierzenia inwestycyjnego na środowisko oraz zdrowie ludzi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. G. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i 8 k.pa. poprzez prowadzenie postepowania wbrew praworządności oraz w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja ma być zrealizowana tuż przy jego działce, na które prowadzona jest działalność gospodarcza, wiec w sposób oczywisty niesie ze sobą zagrożenia dla pracujących tam ludzi, o czym nie wspomina organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 6 maja 2016 r. uczestnik postepowania – Farma W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1674 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczyło ustalenia warunków zabudowy i było prowadzone na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ teren, na którym zaplanowano inwestycję, pozbawiony jest planu miejscowego, który co do zasady jest podstawowym aktem prawa miejscowego rozstrzygającym o przeznaczeniu terenu, w sprawie przed wystąpieniem przez inwestora o pozwolenie na budowę konieczne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 u.p.z.p. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek inwestora, zawierający wymagane przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. dane, zrelatywizowane do cech inwestycji. W sprawie organ sporządził analizę warunków, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. i uzyskał wymagane uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. z zarządcą drogi oraz na podstawie przepisów szczególnych. W decyzji zawarto także postanowienia wymagane art. 54 u.p.z.p. Poziom szczegółowości zawartych ustaleń jest odpowiedni do charakteru decyzji. W szczególności mając na uwadze zgłaszane zarzuty dotyczące szkodliwego oddziaływania na środowisko i ludzi należy stwierdzić, że wydanie decyzji było poprzedzone uzyskaniem przez inwestora decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji, a zaskarżona decyzja przewiduje obowiązek realizacji ustaleń decyzji środowiskowej. Nadto kwestie warunków technicznych i parametrów emisji będą przedmiotem badania w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast zgłaszany zarzut obniżenia wartości sąsiednich gruntów na skutek ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji nie ma wpływu na dopuszczalność wydania decyzji o warunkach. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 3 u.p.z.p., jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i ust. 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak stanowi art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w stosunku do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej nie ma zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p co wynika z regulacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że planowana inwestycja polegająca na budowie dwóch elektrowni wiatrowych stanowi urządzenie infrastruktury energetycznej. Sąd podziela argumentację przedstawioną przez organ I instancji w zakresie wykładni terminu "urządzenia infrastruktury technicznej". Znajduje ona bowiem oparcie w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz w art. 3 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne Dz. U. z 2012 r. poz. 1059). W efekcie zasadne jest przyjęcie, że urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Oznacza to, że organy zobowiązane były zbadać, czy inwestycja spełnia wymogi z art. 61 ust. 3-5 u.p.z.p. tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy założeniu, iż warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej pomiędzy właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenia i konkluzje organów w powyższym zakresie są prawidłowe. Przyłączenie projektowanej elektrowni do sieci elektroenergetycznej jest zapewnione. Ze względu na klasę grunty nie wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 7 i ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. z 2013 r. poz. 1205). Kwestie dotyczące ochrony środowiska, w tym zdrowia ludzi, jak słusznie wskazało Kolegium, były rozważane na etapie postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Wójt Gminy [...] ustalając warunki zabudowy w pkt 7 ( str. 7) zawarł ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wskazując inwestorowi, że użytkowanie obiektu nie może skutkować uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. W tym miejscu należy podkreślić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie oznacza, że można już realizować inwestycję. Decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się tylko wówczas, gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka oznacza, że wskazana we wniosku inwestycja może być realizowana na danym terenie. Decyzja jednak nie oznacza, że dojdzie do takiej budowy, gdyż będzie to uzależnione od uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Tak więc, w ocenie Sądu, zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. nie mogły odnieść oczekiwane skutku, bowiem zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego, jak również prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.