Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2656/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 2 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia WSA (del.) Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 1309/21 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 6 września 2021 r., nr KO.411.1115.2021 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Bd 1309/21 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi J.B. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku (dalej: SKO) z 6 września 2021 r., nr KO.411.1115.2021 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 17 maja 2021 r., nr RŚ.6220.12.35.2015, Wójt Gminy W. (dalej: Wójt) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), § 2 ust. 1 pkt 51b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) w zw. z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) – ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...] obręb [...], gmina W.

SKO we Włocławku decyzją z 6 września 2021 r., nr KO.411.1115.2021, po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. decyzji Wójta z 17 maja 2021 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnotował, że decyzja Wójta z 17 maja 2021 r. została wydana wskutek uchylenia decyzją SKO z 21 lutego 2017 r., KO.411.189-198.2017, decyzji Wójta z 22 listopada 2016 r., RŚ.6220.11.21.2015. Wyrokiem z 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1172/17, WSA w Bydgoszczy prawomocnie oddalił skargę inwestora na decyzję SKO z 21 lutego 2017 r.

Skargę na ww. decyzję złożył skarżący. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek złożony przez inwestora w grudniu 2015 r. nie był kompletny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Ustosunkowując się do podstawowego zarzutu skargi związanego z błędnym, w ocenie skarżącego, przyjęciem przez organy, że winny one procedować w oparciu o tekst ww. ustawy w treści obowiązującej w dacie wydawania decyzji, a nie, co do zasady, obowiązującej w dniu złożenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia, Sąd I instancji wskazał, że stanowisko organów w tym zakresie było prawidłowe.

Według Sądu I instancji, w niniejszej sprawie datą tą będzie 1 grudnia 2015 r., kiedy to do organu I instancji wpłynął wniosek z 30 listopada 2015 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle treści ww. przepisu nie ma zatem znaczenia data uzupełnienia ewentualnych braków wniosku, ponieważ żaden przepis nie wiąże z tą datą żadnych konsekwencji prawnych. Nie ma również żadnego znaczenia okoliczność, że w toku postępowania organ II instancji uchylił decyzję Wójta z 22 listopada 2016 r. wydaną po rozpatrzeniu ww. wniosku, ponieważ po tymże uchyleniu sprawa toczyła się dalej w oparciu o ww. wniosek z 30 listopada 2015 r.

W ocenie Sądu I instancji, powyższe rozważania są istotne z punktu widzenia zmian przepisów ustawy środowiskowej dokonanych w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W art. 545 ust. 1 Prawa wodnego stwierdzono, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w sprawach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy środowiskowej, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2018 r. Analizowana sprawa była wszczęta (i nie została zakończona) przed dniem wejścia w życie Prawa wodnego, zatem zastosowania winny mieć przepisy ustawy środowiskowej w ich dotychczasowej treści, za wyjątkiem art. 64 ust. 2 pkt 3, art. 74 ust. 1 pkt 5, art. 77 ust. 2 pkt 3, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 3 oraz art. 90 ust. 1b, co wynika z art. 545 ust. 1a Prawa wodnego. Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienia decyzji organów obu instancji zostały sporządzone zarówno z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a., jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej.

W skardze kasacyjnej skarżący, reprezentowany przez r.pr., na podstawie art. 173 § i art. 175 § 1 p.p.s.a. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającej na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą przez niezasadne oddalenie skargi na decyzję SKO we Włocławku z 6 września 2021 r., z uwagi na błędne przyjęcie, że decyzja Wójta w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającej na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą spełniła wymagania formalne określone w art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i że nie narusza ogólnej zasady postępowania administracyjnego wynikającej z art. 8 k.p.a., to jest zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

2. naruszenie art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 329) przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli skarżonej decyzji, co stanowi kluczową gwarancję ochrony praw stron postępowania, w tym przypadku skarżącego, gdyż bezsprzecznym jest fakt że, decyzja Wójta w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającej na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie posiada informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, mimo że taki obowiązek wynika z art. 85 ust. 2 pkt. 1) lit. a) u.u.i.ś., co zdaniem skarżącego stanowi istotne naruszenie prawa.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania; 2) ewentualnie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie - rozpoznanie skargi jeżeli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa; 4) zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w obecnym stanie prawnym uzasadnienie każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi spełniać wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., czyli uzasadnienie faktyczne decyzji winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W pozostałym zakresie w zależności od określonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzasadnienie musi spełniać dodatkowe wymagania wynikające z art. 85 ust. 2 u.u.i.ś., stanowiące doprecyzowanie warunków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. na potrzeby konkretnej sprawy.

Według skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu stwierdził, że przepisy u.u.i.ś., nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. A sam brak akceptacji lokalnej społeczności dla realizacji określonego przedsięwzięcia nie może stanowić podstawy odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Nie można z tym stanowiskiem do końca się zgodzić, jak wynika z brzmienia przepisu art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś., ustawodawca przewidział że społeczeństwo biorące udział w postępowaniu może nie akceptować realizacji określonego przedsięwzięcia i będzie składać uwagi i wnioski, które, stosownie do brzmienia w/w przepisu, należy przedstawić w uzasadnieniu decyzji, jak i uzasadnić ich przyjęcie lub odrzucenie. Nie można też zgodzić się stanowiskiem Sądu I instancji, że dowód przedłożony przez społeczeństwo w postaci ekspertyzy autorstwa J.K., zgodnie z żądaniem, nie musiał być przedłożony PPIS i RDOŚ, że to nie miało znaczenia.

Ekspertyza ta nie została poddana ocenie przez organ I instancji Wójta Gminy W., wynika to z treści decyzji, zacytowano jej fragmenty, ale komentarza brak. PPIS i RDOŚ były właściwymi organami do zapoznania się z tego rodzaju dokumentem, uniemożliwiono to społeczeństwu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wyrok Sądu, decyzja SKO jak i jak i decyzja środowiskowa organu l instancji całkowicie pomija rolę udziału społeczeństwa w procesie ustaleń środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do polemiki z decyzją SKO we Włocławku z 6 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia, a marginalnie odnoszą się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś.), z uwagi na błędne przyjęcie, że decyzja Wójta w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającej na budowie jednego obiektu inwentarskiego - tuczarni wraz z infrastrukturą towarzyszącą spełniła wymagania formalne określone w art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś., że nie narusza ogólnej zasady postępowania administracyjnego wynikającej z art. 8 k.p.a. Stosownie do art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wyjaśnić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie zarówno informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa (znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zawiadomienia społeczeństwa o czynnościach podejmowanych w postępowaniu) oraz informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione zgłoszone uwagi i wnioski, zostały wyczerpująco opisane w decyzji organu I instancji (s. 26-27, s. 31-33), a następnie odnotowane w decyzji organu odwoławczego. Okoliczność, że zgłoszone uwagi i wnioski zostały uznane za niezasadne nie oznacza, że w sprawie został naruszony art. 85 ust. 2 pkt 1) lit. a) u.u.i.ś.

Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją (zob. wyrok NSA z 26.09.2023 r., II OSK 3215/20, LEX nr 3626861). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 2 k.p.a. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, według którego "Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (art. 107 § 2). Do tych składników dodatkowych (akcesoryjnych) zalicza się rygor natychmiastowej wykonalności, a także nieobjęte regulacją kodeksową, lecz wynikające z prawa materialnego klauzule terminu, warunku i zlecenia, które przez ich dodanie kształtują treść decyzji (...)" (zob. A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak, Warszawa 2019, s. 627). Treść decyzji środowiskowej reguluje art. 82 u.u.i.ś. Odmowa wydania decyzji środowiskowej nie może opierać się na podstawie sprzeciwu lokalnej społeczności. Sprzeciw mieszkańców nie stanowi jednak, że decyzja środowiskowa z tej przyczyny narusza prawo. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela NSA orzekający w tym składzie, według którego "Uzasadnienie każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pozytywnej, czy negatywnej) musi spełniać wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., a jedynie w zależności od rodzaju decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzasadnienie będzie musiało spełniać dodatkowe wymagania wynikające z ww. art. 85 ust. 2 u.i.o.ś., stanowiące doprecyzowanie warunków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a." (zob. wyrok NSA z 12.05.2021 r., III OSK 4526/21, LEX nr 3178095).

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.u.i.ś. Według art. 85 ust. 1 u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.u.i.ś., uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać: informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił krąg stron postępowania, który stanowią inwestor oraz osoby posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie inwestycji. Akta sprawy zawierają dowody na zapewnienie czynnego udziału stronom na każdym etapie postępowania. Decyzja środowiskowa wydana w niniejszej sprawie spełnia wymogi ustawowe zawarte w art. 85 ust. 1 u.u.i.ś., tj. posiada uzasadnienie, które - niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. - zawiera wszystkie wymienione wyżej w niniejszej decyzji (a wymagane ustawą) elementy. Decyzja środowiskowa zawiera informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ I instancji podał także do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 (art. 85 ust. 3 u.u.i.ś.).

Organ odwoławczy dokonał analizy wskazanych przez strony oraz społeczeństwo uwag i zastrzeżeń w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ocenił, że przedstawione przez inwestora dokumenty w postaci raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dokonane założenia, obliczenia i analizy nie wskazują, by zarzucane uciążliwości miały charakter ponadnormatywny, a samo przedsięwzięcie stanowiło nadzwyczajne zagrożenie dla terenu przedsięwzięcia lub jego otoczenia.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a., który składa się z dwóch jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej. Niezbędne jest wskazanie w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów, które zdaniem skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Powyższe wskazanie powinno obejmować numer artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innych jednostek redakcyjnych ustawy. Powołanie się na całość przepisu, który został podzielony na mniejsze jednostki redakcyjne, nie pozwala bowiem na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych - także wskazanie, jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Powyższe uwagi natury ogólnej mają doniosłe znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż o braku zasadności skargi kasacyjnej strony w znacznej mierze przesądzają właśnie wady konstrukcyjne tego środka odwoławczego, pomimo że zgodnie z wymogami art. 175 p.p.s.a. został on sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika.

Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenie art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli skarżonej decyzji, co stanowi kluczową gwarancję ochrony praw stron postępowania, w tym przypadku skarżącego.

Art. 1 p.u.s.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych. W tym zakresie aktualność zachowują uwagi dotyczące sposobu sformułowania zarzutu dotyczącego art. 8 k.p.a.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.u.s.a. Jest to przepis ustrojowy normujący właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych do rozpoznawania spraw w pierwszej instancji i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Mógłby on zostać naruszony wyłącznie w przypadku, gdyby sprawa zastrzeżona do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego rozstrzygnięta została przez sąd wyższej instancji. Przypadek taki nie zachodzi zaś w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 1 p.u.s.a. nie znajduje podstaw.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 2 p.u.s.a., ponieważ jego treść dotyczy właściwości NSA, a nie Sądu I instancji. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią tego przepisu "Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw". Oznacza to, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania przed Sądem I instancji. W ramach tego nadzoru NSA weryfikuje jedynie formalną i merytoryczną prawidłowość orzeczeń WSA (w niniejszej sprawie Sądu I instancji). Na marginesie należy odnotować, że w treści art. 3 § 2 p.u.s.a. nie występowała w przeszłości i nie występuję jednostka redakcyjna w postaci pkt 1.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.