Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 70/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.1, art.119 pkt 2, art.133 par.1, art.134 par.1,art.135,art.145 par.1 pkt 1 lit.a) i c), art.200, art.205 par.2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.52 ust.2 pkt 2 lit.a), art.61 ust.1, ust.3 i ust.5, art.64 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art.7
journal: Dz.U. 2018 poz 755
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 kwietnia 2023 roku sprawy ze skargi P. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu na rzecz strony skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.

z 2022 r., poz. 2000, dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 i 4 i art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej jako: "inwestor", "Spółka", "skarżąca") od decyzji Wójta Gminy E. (dalej jako "organ pierwszej instancji") z 15 września 2022 r., dotyczącej odmowy ustalenia - na wniosek inwestora, P. Sp. z o.o. z/s w W. - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,49 ha, zlokalizowanej na części działki nr (...), obręb geodezyjny J., gmina E. – J. A – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.

Wnioskiem z 7 grudnia 2021 r., Spółka zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej, zlokalizowanej na części działki zlokalizowanej na części działki nr (...), obręb geodezyjny J., gmina E. – J. A.

Decyzją z 15 września 2022 r. organ pierwszej instancji odmówił ustalenia - na wniosek inwestora - warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,49 ha, zlokalizowanej na części działki nr (...) obręb geodezyjny J., gmina E. – J. A. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (w zakresie przesłanek koniecznych do wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p. wykazała, że nie została spełniona przesłanka określona w ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Dla potrzeb wnioskowanej inwestycji niezbędne jest bowiem (planowane bądź istniejące) uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. W zakresie spełnienia tego wymagania, inwestor dołączył do wniosku pismo wystawione przez "E.", o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jakim jest farma fotowoltaiczna J. A.

W ocenie organu pierwszej instancji, treść załączonego pisma nie spełnia warunku koniecznego do wydania wnioskowanej decyzji, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 u.p.z.p. Pismo E. z 28 czerwca 2021 r. nie stanowi prawnie wymaganego zapewnienia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w energię elektryczną jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Przedłożony dowód to instrukcja postępowania związanego z możliwością przyłączenia wytworzonej przez funkcjonującą farmę fotowoltaiczną energii elektrycznej - czyli postępowania, które ma miejsce w następnym etapie procesu inwestycyjnego, kiedy inwestor występuje o umowę o przyłączenie zakładu produkcji energii elektrycznej, jakim jest farma fotowoltaiczna, do urządzeń Spółki E., związanych z odbiorem wytworzonego produktu. Podkreślono następnie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w zakresie odpowiednim do rodzaju wnioskowanej inwestycji - co w przedmiotowej sprawie oznacza m. in. zapewnienie zaopatrzenia w energię elektryczną. Organ wyraził przekonanie, że procedura opisana w piśmie Spółki E. dotyczy warunków przyłączenia źródła wytwarzanej energii, zatem dotyczy odrębnego postępowania prowadzonego przez inny organ, a którego prowadzenie jest uwarunkowane przedłożeniem, wcześniej uzyskanej przez wytwórcę energii, decyzji o warunkach zabudowy. Zatem inwestor nie przedłożył prawnie wymaganego zapewnienia, o którym mowa w u.p.z.p. i warunek konieczny do ustalenia warunków zabudowy i wydania żądanej decyzji nie został spełniony.

W odwołaniu od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, Spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji:

1) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że inwestycja wskazana we wniosku (elektrownia fotowoltaiczna), wymaga zapewnienia uzbrojenia w instalacje elektroenergetyczne, podczas gdy wnioskodawca we wniosku wyraźnie wskazał, że zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej nie występuje, a ewentualne zapotrzebowanie na energię elektryczną wnioskodawca pokryje we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego;

2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dla przedsięwzięcia w postaci elektrowni fotowoltaicznej musi być zapewnienie operatora sieci elektroenergetycznych o tym, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla budowy elektrowni, podczas gdy przy budowie wnioskowanej elektrowni nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną z sieci, a zatem zapewnienie takie nie było wymagane.

W oparciu o powyższe zarzuty, inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania, jak wskazano wyżej, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z 7 listopada

2022 r., Kolegium podniosło, że w związku z tym, że wnioskowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii (w rozumieniu ustawy o odnawialnych źródłach energii), w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-2

w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Dla inwestycji nie ma więc zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, nie jest także wymagany dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest ponadto spełnienie przesłanek,

o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4-6 u.p.z.p. W kwestii "spornej", związanej

z niespełnieniem przez inwestora warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 (w związku

z ust. 5 tego artykułu ustawy), Kolegium uznało natomiast stanowisko organu pierwszej instancji za uzasadnione, a tym samym za wykluczające ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Wskazało, że art. 61 ust. 1 (tu: pkt 3) u.p.z.p. nakazuje, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym - przy badaniu spełnienia tegoż warunku przez organy administracji - winna zostać uwzględniona treść art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Przepis ten stanowi

z kolei, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, sprowadzające się m. in. do stwierdzenia, że przedłożone do akt sprawy pismo Spółki "E." z 28 czerwca

2021 r., kierowane do Spółki "P.", nie może być uznane za takie, które gwarantuje przyszłe zawarcie umowy zapewniającej dostawę energii dla terenu inwestycji. Treść tego pisma wskazuje jedynie na wnioskowy tryb określenia warunków przyłączenia źródła energii elektrycznej - z uwzględnieniem wymagań określonych w art. 7 Prawa energetycznego oraz w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego.

W piśmie tym wskazano również na konieczność zawarcia umowy o przyłączenie elektrowni do sieci energetycznej, jednakże żadne ze sformułowań zastosowanych

w powyższym piśmie nie stanowi zapewnienia (gwarancji) zawarcia takiej umowy pomiędzy inwestorem a gestorem sieci w odniesieniu do działki nr (...), obręb J., gmina E. – J. A. Nie sposób tym samym przyjąć, aby pismo to potwierdzało, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej farmy fotowoltaicznej. Jest ono natomiast instrukcją dotyczącą postępowania w sprawie wniosku o umowę o przyłączenie, która nie jest i nie może być wymagana przez organ pierwszej instancji na etapie prowadzonego postępowania. Przedstawiony przez inwestora dowód

w sprawie nie czyni więc zadość wymaganiom z art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 5 u.p.z.p.

Inwestor zaskarżył decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości, formułując następujące zarzuty:

I. naruszenia prawa procesowego, tj.:

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i uznanie, że wnioskodawca nie przedstawił odpowiedniego zapewnienia od operatora energii, w czasie gdy w uzupełnieniu wniosku przedłożono oświadczenie operatora z dnia 17 września 2021 r. z treści którego wynika, że przyłączenie ww. obiektu nastąpi na podstawie warunków przyłączenia wydanych na wniosek inwestora i zawartej umowy o przyłącze ustalającej podział obowiązków stron, wysokość opłaty za przyłączenie co należało uznać za spełnienie warunku przedstawienia przez Spółkę oświadczenia operatora, wskazującego na zapewnienie możliwości dostawy energii elektrycznej do wnioskowanej inwestycji;

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest przedłożenie zapewnienia P. S.A. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, podczas gdy wnioskodawca wskazał, że na żadnym etapie realizacji inwestycji nie przewiduje zapotrzebowania na energię elektryczną.

II. naruszenia prawa materialnego, tj.:

art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji

o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści przedmiotowej normy wprost wynika, że w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2;

art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w przypadku, gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem; jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było zbadanie, czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej a nie do urzeczywistnienia w decyzji odmawiającej abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego indywidualnego rozpatrzenia treści wniosku – jedynie pod kątem treści

art. 61 u.p.z.p.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały niezgodnie z obowiązującymi przepisami.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania

w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika

z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ, a skarżąca i uczestnicy nie sprzeciwili się temu w przepisanym terminie.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast materialnoprawną podstawę powyższej odmowy stanowiły przepisy art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p.

Według art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa

w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W myśl zaś art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Objęta wnioskiem inwestycja ma polegać na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW i powierzchni zabudowy do 0,49 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, a dokładnie z energii słonecznej. Nie ulega więc wątpliwości, że zamierzona inwestycja zalicza się do instalacji odnawialnych źródeł energii określonych w ww. przepisie.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów.

W pierwotnym wniosku inwestor wskazał, że nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną, a gdyby się pojawiło, zostanie zaspokojone przez agregat prądotwórczy. W uzupełnieniu wniosku z 20 maja 2022 r. również wskazał, że nie wystąpi zapotrzebowanie na energię elektryczną, przy czym przedłożył pismo Spółki "E." z dnia 28 czerwca 2021 r., w którym wskazano, że możliwość przyłączenia jakiekolwiek źródła energii elektrycznej rozpatrywana jest dopiero po wpłynięciu kompletnego wniosku o określenie warunków przyłączenia spełniającego wymagania określone w art. 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 755) oraz w § 7 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r. Nr 93, poz. 623 ze. zm.).

W ocenie organu, inwestor nie wykazał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie energii elektrycznej jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego a oświadczenie inwestora, z którego wynika, że zapotrzebowanie na energię elektryczną wystąpi jedynie na etapie budowy farmy fotowoltaicznej i zostanie ono zaspokojone przy użyciu agregatu prądotwórczego, zostało przez ten organ ocenione jako niewystarczające.

Tymczasem, jeśli organy powzięły wątpliwość w zakresie dostępności sieci energetycznej, powinny wskazać, z jakich względów uznają twierdzenia inwestora za niewiarygodne. Przede wszystkim jednak powinny dążyć do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii i wskazać, czego oczekują od skarżącej, aby uznać, deklarowany sposób korzystania z energii elektrycznej na etapie budowy i eksploatacji farmy za wystarczający. Takich wskazań w uzasadnieniu decyzji organów nie ma. Z kolei, organ odwoławczy

w ramach własnej inicjatywy dowodowej nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia, czy wykorzystanie agregatu prądotwórczego jest wystarczające dla etapu budowy farmy, a także, czy na etapie jej dalszego funkcjonowania dostarczenie energii elektrycznej z zewnętrznego źródła będzie konieczne, przy uwzględnieniu tego, że elektrownia fotowoltaiczna będzie producentem takiej energii.

Odnosząc się do wyrażonego przez Kolegium oczekiwania, aby inwestor wylegitymował się oświadczeniem przedsiębiorstwa energetycznego o zapewnieniu odbioru wyprodukowanej przez instalacje energii elektrycznej, Sąd stwierdza, że jest ono nieuzasadnione. Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 ze zm.), należą do tej grupy przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i należało je poddać dokładnej analizie.

I tak, stosownie do postanowień art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy. Co istotne, zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy Prawo energetyczne, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego wynika, że przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. W przypadku zatem inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro zatem charakterystyka przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje, że warunki techniczne uzbrojenia terenu w zakresie elektroenergetycznym mogą zostać określone dopiero po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a ocena możliwości przyłączenia technicznego spoczywa na przedsiębiorstwie energetycznym to oznacza, że organ administracji w sprawie warunków zabudowy ma jedynie ocenić, czy poza infrastrukturą w zakresie instalacji elektroenergetycznych, pozostałe warunki umożliwiają zagospodarowanie danego terenu inwestycją określonego typu (zob. przykładowo wyroki WSA w Łodzi z 4 grudnia 2012 r., II SA/Łd 882/12; 23 lutego 2012 r., II SA/Łd 1273/11, czy z 13 sierpnia 2013 r., II SAB/Łd 71/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl., CBOSA). W przypadku inwestycji związanej z budową farmy fotowoltaicznej nie ma tym samym możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenie do sieci przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Na tą specyfikę słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 520/22; wyrok WSA w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., sygn. II SA/Sz 1037/22, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, które wynikało z błędnej ich wykładni i zastosowania, jak też naruszenia prawa procesowego. Powyższe miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, że uchybień dopuścił się również organ pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.