Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 479/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1 art. 200 art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. j lit. l art. 5 ust. 1 art. 9 ust. 1 ust. 1d ust. 7 art. 12 ust. 1 pkt 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1070
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 07 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń 1. uchyla punkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w części dotyczącej obowiązku niezwłocznego dostosowania do wymagań prawa rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Inspektor Ochrony Środowiska w P. na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w S. Sp. z o.o., która obejmowała działalność Oddziału Spółki w S. za okres od 12 kwietnia 2022 roku do 30 grudnia 2022 roku, a także prowadzenie ewidencji odpadów Zużytego Sprzęt Elektrycznego i Elektronicznego za okres od 1 stycznia 2021 roku do 30 grudnia 2022 roku, skierował do Prezesa Zarządu S. sp. z o.o. z siedzibą w W. zarządzenie pokontrolne z dnia 7 czerwca 2023 roku (nr [...]), którym nakazał, aby:

1. Prowadzić na bieżąco ewidencję odpadów w tym terminowo potwierdzać przyjęcie odpadów na kartach przekazania odpadów. W terminie: na bieżąco.

2. Składać rzetelnie sporządzone roczne sprawozdanie o odpadach, sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami. W terminie: za 2021r. niezwłocznie dostosować do wymagań prawa, a bieżące w ustawowym.

3. Przedkładać rzetelnie sporządzone roczne sprawozdanie z rocznego audytu zewnętrznego. W terminie: za 2021r. niezwłocznie dostosować do wymagań prawa, a bieżące w ustawowym.

Organ zobowiązał adresata do przesłania, w terminie do 14 lipca 2023 roku, pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia naruszeń.

S. Sp. z o.o. skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Spółka zażądała uchylenia w całości zarządzenia pokontrolnego, rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skarżącej Spółki kwestionowane Zarządzenie pokontrolne zostało wydane z naruszeniem:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sformułowaniu Zarządzenia w sposób, który nie pozwala Skarżącej odczytać, jakie naruszenie jest jej zarzucane i jakie działania, wobec jakich przedmiotów Skarżąca (kierownik jednostki) powinna podjąć,

2) art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania na etapie kontrolnym kompletnego materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia dowodów i wyjaśnień oferowanych przez Skarżącą, a tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i arbitralne przyjęcie (dokonanie oceny), iż Spółka dopuściła się naruszeń ujętych w Protokole, co do których następnie wydano skarżone Zarządzenie,

3) art. 2, art. 7, art. 45 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia z powołaniem przepisów prawa, co czyni Zarządzenie wymykającym się spod należytej kontroli sądowoadministracyjnej, co jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności oraz konstytucyjnego prawa do sądu i sądowej kontroli działań administracji publicznej.

W uzasadnieniu stawianych zarzutów Spółka wyjaśniła, że zarządzenie bieżącego oraz terminowego prowadzenia ewidencji odpadów jest bezprzedmiotowe.

Spółka realizuje wymogi, które wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Ewidencja prowadzona jest rzetelnie i terminowo. Zdarzenia ewidencjonowane są w najbliższym możliwym terminie, tj. uwzględniającym podjęcie takich czynności jak sprawdzenie towaru, jakim jest odpad, który ma być przyjęty. Spółka nie zgadza się z organem, co do wykładni pojęcia "niezwłoczność", a także z ustaleniami/wnioskami o nierzetelnym prowadzeniu ewidencji odpadów, co do raportowania przyjmowania odpadów, jak i terminów potwierdzania KPO w ujęciu "niezwłoczności". Ustalenia kontroli nie powinny abstrahować od funkcjonalności Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami oraz możliwości jakimi ograniczona jest Spółka podczas korzystania z tego systemu.

Spółka podniosła, że zamieszczone na str. 14 i str. 15 Protokołu tabele z numerami KPO/KPOK, datami i godzinami rozpoczęcia, przyjęcia oraz zakończenia transportu (załącznik nr 8 do protokołu) dotyczą innych Oddziałów Spółki niż Oddział w S.. WWIOŚ działał z przekroczeniem właściwości miejscowej w zakresie kontroli. Ponadto wskazane w tabeli dane są błędne. W wersie trzecim wskazano KPO/KPOK, które nie dość, że nie dotyczy Oddziału w S., to dodatkowo zawiera błędną datę rozpoczęcia transportu. Skoro dane w tabeli są błędne lub bezprzedmiotowe w ujęciu zakresu i kognicji organu, to nie mogą one stanowić żadnego dowodu jako podstawy ustalenia, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia.

KPO/KPOK dotyczące Oddziału w S. są potwierdzane natychmiast z uwzględnieniem okoliczności oraz momentu, w którym Spółka może to zrobić najszybciej wziąwszy pod uwagę to, że taki odpad to także surowiec, czyli towar jako przedmiot dalszego obrotu, który podlega zasadom sprawdzenia jakościowego i ilościowego oraz procesom reklamacji lub uzgadniania sposobów uwzględniania lub nie takiej reklamacji, a także czasu trwania tego procesu również w ujęciu kontraktowym. W przypadku, gdy odpad nie spełnia oczekiwań odbiorcy ten ma prawo do określonych roszczeń skierowanych do przekazującego i ten proces może być rozciągnięty w czasie, także ze względu na indywidualne ustalenia kontraktowe.

Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem WWIOŚ, że odpady o ile natychmiast nie potwierdzone w KPO co do odbioru powinny być natychmiast zwrócone.

Stanowisko organu jest sprzeczne z wykładnią celowościową regulacji odpadowej. Wskazywane postępowanie nie niesie ze sobą żadnych korzyści środowiskowych, czy ekonomicznych. Natychmiastowy zwrot odpadów przez profesjonalistę, aby tylko zadowolić WWIOŚ byłby zaprzeczeniem zasad, które składają się na gospodarowanie odpadami, generowałby wysoki ślad węglowy oraz byłby sprzeczny z systemem prawa, bo naruszałby prawa przedsiębiorcy wynikające z przepisów powszechnie obowiązujących - prawa kontraktów (rękojmi, gwarancji), ingerowałby w prawo kontraktowe i wolny rynek, które takie procesy reklamacyjne przewidują wraz z prawami stron kontraktu oraz czasu jakie mają na rozważenie reklamacji oraz jej załatwienie.

W ocenie Spółki KPO/KPOK nie zatwierdza się oraz nie odrzuca bez weryfikacji, która nieraz wymaga większego interwału czasowego. Określony w art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach wymóg niezwłoczności potwierdzenia nie może abstrahować od prawa Spółki do weryfikacji odpadu, który został przywieziony, tym bardziej, że jego zwrot odbywa się na podstawie tej samej KPO, a zanim do tego dojdzie trwa procedura reklamacyjna. Niezwłoczność oznacza więc najszybszy możliwy termin po zbadaniu lub zakończeniu postępowania reklamacyjnego, co nie równa się znaczeniu "natychmiast po zważeniu, czy przywiezieniu", jak zdaje się to interpretować organ, czyniąc z tego naruszenie. Niezwłoczność oznacza w możliwie najkrótszym terminie, bez zbędnej zwłoki. Fraza "niezwłoczne potwierdzenie" odrzuca automatyzm i pozwala na dokonanie czynności z uwzględnieniem danego stanu faktycznego potrzebnego na "zaktualizowanie się" zdarzenia będącego podstawą wpisu.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem o naruszeniu art. 66 ust. 3b ustawy o odpadach dotyczącego potwierdzania transportu. Skarżąca uznaje, że potwierdzanie transportu jest dokonywane niezwłocznie, bo co do zasady w ciągu 48 godzin od daty potwierdzenia przyjęcia. Gdy transportującym jest Spółka to potwierdzenie transportu następuje, co do zasady w kolejnym dniu roboczym po potwierdzeniu przyjęcia.

Spółka posiada jeden system magazynowy dla wszystkich lokalizacji (16 Oddziałów). Działa na zasadzie połączenia API z BDO. W ciągu dnia każdy z Oddziałów obsługuje około 200 transakcji. Automatycznie zaprogramowane działania, miedzy innymi potwierdzanie transportu, muszą odbywać się w nocy/rano, w momencie gdy inny użytkownicy nie korzystają z systemu, aby dodatkowo nie obciążać systemu.

Spółka kieruje się wytycznymi z instrukcji na stronie BDO, które są dla niej wyznacznikiem tego, jak ustawodawca rozumie funkcjonalność tego systemu i jak powinien on być interpretowany w ujęciu przepisów art. 66 ust. 1 i art. 69 ust. 3 i 3b ustawy o odpadach. Ustawodawca poprzez komunikaty praktycznie wykłada jak przedsiębiorcy winni postępować i jak postrzegać ewidencję w ujęciu "niezwłoczności" i "prowadzenia jej na bieżąco". Dobra wiara przedsiębiorców stosujących wytyczne nie może zostać obalona przez organ kontrolny tylko i wyłącznie na podstawie jego własnych przekonań i irracjonalnych prób odmiennej wykładni danych pojęć.

Spółka uznaje, że na bieżąco i rzetelnie prowadzi dokumentację ewidencyjną w zakresie gospodarki odpadami.

Zarządzenie w zakresie punktu 2, aby Spółka rzetelnie sporządzała roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach oraz o sposobie gospodarowania odpadami dotyczy sprawozdania wnoszonego do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO.

W ocenie Spółki wskazanie, że sprawozdanie za rok bieżący ma być złożone w terminie ustawowym jest bezprzedmiotowe. Obowiązek złożenia sprawozdania za 2022 roku Spółka wykonała dochowując ustawowego terminu.

W odniesieniu do sprawozdania za rok bieżący to Spółka nie ma możliwości uczynienia zadość Zarządzeniu szybciej niż w 2024 roku, bo wówczas nadejdzie termin złożenia sprawozdania za 2023 rok. Zarządzenie w tej materii z oczywistych względów nie odnosi się do Protokołu, który nie wskazuje na dopuszczenie się jakichś nieprawidłowości w składaniu sprawozdania za 2023 rok.

Korekta sprawozdania za 2021 rok została już przez Spółkę złożona, na co zwracano uwagę jeszcze w zastrzeżeniach do Protokołu. Taki stan rzeczy powoduje, że w tej części Zarządzenie jest zbędne.

W odniesieniu do punktu 3 Zarządzenia skarżąca wyjaśniła, że korekta sprawozdania z audytu wewnętrznego za 2021 rok została już złożona przez Spółkę i obejmuje poprawę nieprawidłowości dostrzeżonych w toku kontroli. W tym zakresie Zarządzenie pokontrolne jest bezpodstawne.

W ocenie Spółki wskazanie, że sprawozdanie z audytu wewnętrznego za 2022 rok ma być złożone w terminie ustawowym jest także bezprzedmiotowe. Spółka wykonała ten obowiązek dochowując ustawowego terminu. Jeśli chodzi o sprawozdanie za rok bieżący (2023 rok), to Spółka nie ma technicznej możliwości uczynienia zadość tej części Zarządzenia szybciej aniżeli w 2024 roku, bo wówczas nadejdzie dopiero termin składania sprawozdania za 2023 rok.

Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi w całości i podtrzymał stanowisko prezentowane w odpowiedzi na zastrzeżenia do protokołu kontroli oraz w uzasadnieniu zaskarżonego Zarządzenia pokontrolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W świetle art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takim wypadku, zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje poprzez uchylenie aktu lub stwierdzenie bezskuteczności czynności w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sprawa zgodnie z wnioskiem skarżącej Spółki oraz przy braku sprzeciwu ze strony organu została rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 § 2 P.p.s.a.).

Sąd uznał skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w W. za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania.

Skarga okazała się częściowo uzasadniona.

Analiza dokumentów włączonych do przekazanych Sądowi akt administracyjnych ujawnia następujące okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy.

Inspektorzy WWIOŚ w dniach od 6 grudnia do 30 grudnia 2022 roku przeprowadzili kontrolę S. Sp. z o.o., której przedmiotem powinna być działalności oddziału Spółki w S..

W dniu 6 grudnia 2022 roku przeprowadzone zostały oględziny zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz miejsc magazynowania przyjmowania, przerabiania oraz zbierania odpadów ZSEiE. Z oględzin wykonano dokumentację fotograficzną. Protokół oględzin został podpisany przez przedstawiciela kontrolowanej Spółki.

Natomiast w dniu 21 grudnia 2021 roku dokonano oględzin ewidencji odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zbieranego i przetwarzanego w zakładzie przetwarzania na terenie Oddziału S. Sp. z o.o. w S. oraz sprawozdawczości w zakresie gospodarowania odpadami ZSEiE za 2021 rok (na wniosek Spółki z dnia 22 grudnia 2022 roku dokonano transkrypcji tego protokołu). W tym zakresie wykonano oględziny kart ewidencji odpadów zużytego sprzętu elektrycznego, kart przekazania odpadów wytworzonych oraz kart przekazania odpadów ZSEiE (od 1 stycznia 2022 roku do 21 grudnia 2022 roku), a także sprawozdania z dnia 14 marca 2022 roku o gospodarowaniu odpadami oraz sprawozdania o sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok w części dotyczącej ZSEiE wraz z korektą tego sprawozdania złożoną w dniu 1 kwietnia 2021 roku.

Protokół oględzin nie został podpisany przez przedstawicieli kontrolowanej Spółki, którzy wyjaśnili, że ujawnione rozbieżności w datach na karcie odpadu 20 01 36 grupa 4 (KEZSEiE) i KPO o nr między innymi [...] mogą wynikać z reklamacji, którą Spółka złożyła dostawcy odpadu lub błędu systemu, co do dat weryfikacji i zaciągania danych do systemu. Do protokołu załączone zostały zrzuty ekranu dla poszczególnych KEZSEIE oraz wygenerowano KPO nr: [...]; [...];

[...]; [...]; [...]

W oparciu o powyższe materiały sporządzony został Protokół Kontroli Nr [...] (poprawny zapis ze stopki dokumentu), gdzie stwierdzono:

1. Nierzetelne prowadzenie ewidencji odpadów ZSEIE o kodzie 20 01 36, co zostało rozpoznane, jako naruszenie art. 66 ustawy o odpadach,

2. Niepotwierdzanie przyjęcia odpadów na KPO w systemie BDO niezwłocznie po przyjęciu odpadów, co zostało rozpoznane, jako naruszenie art. 69 ust. 3 i ust. 3b ustawy o odpadach,

3. Niezgodne ze stanem faktycznym sporządzanie sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok, co zostało rozpoznane, jako naruszenie art. 75 ust. 1 ustawy o odpadach,

4. Niezgodne ze stanem faktycznym, określonym w KEZSEiE i rocznym sprawozdaniu o odpadach sporządzenie sprawozdania z rocznego audytu, co zostało rozpoznane, jako naruszenie art. 66 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.

Spółka nie podpisała protokołu, a pismem z dnia 26 stycznia 2023 roku skorzystała z prawa do zgłoszenia zastrzeżeń.

Kontrolowana podniosła, że na wstępie Protokołu widnieje zapis "nr [...]" podczas gdy kontrola miała miejsce w 2022 roku. Z kolei w stopce oraz np. w załączniku nr 5 widnieje informacja, że jest to Protokół "nr [...]".

Spółka zakwestionowała legalność prowadzenia kontroli poprzez naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070 z późn. zm.), albowiem czynności kontrolne bez upoważnienia i wiedzy Spółki podejmowane były także w stosunku do innych oddziałów Spółki zlokalizowanych w całej Polsce, a będących poza właściwością miejscową Inspektor Ochrony Środowiska. O takich działaniach Spółka dowiedziała się dopiero z Protokołu, do którego WWIOŚ załączył dowody takich czynności (załącznik nr [...] oraz strona 14-15 Protokołu) oraz przypisał je Oddziałowi w S..

Kontrolowana uznała ponadto, że nieprawdziwe są twierdzenia na stronie 6 Protokołu, że ostatnie przyjęcie odpadu z kodem 20 01 36 miało miejsce w dniu 30 czerwca 2022 roku. Przyjętym ustaleniom wprost zaprzeczają oświadczenie dostawcy - protokół z dnia 30 czerwca 2022 roku, a także KPOK nr [...] z dnia 29 czerwca 2022 roku, które następczo zastąpiło wycofane KPOK nr [...] Z powyższych dokumentów jasno wynika, że ostatnie przyjęcie odpadu ZSEIE o kodzie 20 01 36 miało miejsce 21 czerwca 2022 roku.

Odpad został dostarczony Spółce 21 czerwca 2022 roku oraz został przetworzony w dniu 24 i 27 czerwca 2022 roku. Nieprawdziwe są ustalenia, że odpady został przetworzone jeszcze przed ich przyjęciem. Rozbieżne daty transportu na kartach KPOK nr [...] oraz KPOK nr [...] wynikają z funkcjonalności BDO, który nie pozwala na zmianę daty transportu na rzeczywistą przejmując wartości domyślne. System publiczny BDO pozwala wytwórcy (dostawcy) cofnąć kartę KPOK (także podczas transportu) oraz zmienić na inną kartę KPOK z informacją dodatkową, która wyjaśnia taką zmianę, ale nie pozwala post factum na wpisanie faktycznej daty transportu, która wynika wtedy z karty KPOK, która faktycznie towarzyszyła takiemu transportowi. Nie jest "nierzetelnym prowadzeniem ewidencji" zaewidencjonowanie karty KPOK nr [...] zaoferowanej przez wytwórcę w miejsce karty wycofanej KPOK nr [...] zanim Spółka zdążyła ją potwierdzić. Organ dopatruje się nierzetelności ewidencji tylko dlatego, że system publicznej platformy BDO nie pozwala zmienić daty transportu na rzeczywistą.

Kontrolowana podniosła ponadto, że w protokole na str. 14-15 zamieszczono tabelę z numerami KPO/KPOK oraz datami i godzinami rozpoczęcia, przyjęcia oraz zakończenia transportu (załącznik nr [...] do Protokołu), które dotyczą przekazań innych oddziałów Spółki niż Oddział w S., a wskazane w tabeli dane są błędne w stosunku do tego, co wynika z KPO/KPOK.

W tabeli dla KPO nr [...], która nie dotyczy Oddziału w S. wpisano błędną datę i godzinę rozpoczęcia transportu, a dla KPO nr [...], która również nie dotyczy Oddziału w S., w tabeli wpisano błędną datę i godzinę rozpoczęcia transportu oraz przyjęcia odpadów. Spółka podniosła ponadto, że spośród wskazanych w tabeli 14 pozycji tylko 5 pozycji dotyczy KPO dla Oddziału w S., a są to KPO o numerach: [...]; [...]; [...]; [...] oraz [...]

W kwestii niezgodnego ze stanem faktycznym sprawozdania o wytworzonych odpadach oraz sposobie gospodarowania odpadami Spółka wskazała, że informacja o masie zebranego sprzętu i przekazanego do prowadzącego zakład przetwarzania zużytego sprzętu nie obejmuje danych o masie zebranego zużytego sprzętu pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe, wykazana została jedynie masa zebranego zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. W konsekwencji z zapisów sprawozdania wynika, że przyjęto do zakładu łącznie 14,474 Mg, zaś z KEZSEiE za 2021 rok wynika, że przyjęto łącznie 52,365 Mg w rozbiciu na określone grupy sprzętu. W tabeli 2 sprawozdania dotyczącej masy odpadów przetworzonych omyłkowo nie uwzględniono masy wszystkich przetworzonych odpadów. [...] sprawozdania została złożona w dniu 24 stycznia 2023 roku (w piśmie błędnie wskazano 24 stycznia 2022 roku, co potwierdza załącznik do odpowiedzi na zarządzenie z dnia 7 czerwca 2023 roku). Spółka uznała jednak, że ewidencja jest prawidłowa, bo łączna masa odpadów poddanych przetworzeniu na KEZSEIE (44,744 Mg) jest prawidłowa.

W celu wyjaśnienia nieprawidłowości w sprawozdaniu z audytu wewnętrznego Spółka wskazał, że audytor nie uwzględnił odpadu o kodzie 16 02 11*, który został przyjęty do Oddziału w 2021 roku w łącznej ilości 0,318 Mg, co wpłynęło na rozbieżności w rocznej masie odpadów przyjętych do Oddziału wynikającej z danych z ewidencji, tj. KEZSEIE i KPO oraz rocznego sprawozdania z audytu za 2021 rok. Suma masy odpadów ze sprawozdania z audytu (52,049 Mg) oraz masy odpadów o kodzie 16 02 11* wykazanych w sprawozdaniu rocznym za 2021 rok jako zebrane (0,316 Mg) daje masę odpadów 52,365 Mg jako odpadów o kodzie 16 02 11* łącznie zebranych i przeznaczonych do przetworzenia, co oznacza, że masa odpadów o kodzie 16 02 11* z ewidencji Spółki (także sprawozdania za 2021 roku) i sprawozdania audytora jest zgodna.

Audytor celowo nie uwzględnił odpadów o kodzie 16 02 11* ponieważ zostały one sklasyfikowane w grupie 1, w zakresie której Spółka nie ma prawa do przetwarzania. Stąd ten odpad w sprawozdaniu Spółki za 2021 rok w całości został potraktowany jako przyjęty do Oddziału wyłącznie w ramach zbierania. Spółka przekazała audytorowi wszystkie KEZSEIE w zakresie kodu 16 02 11*, a wyłączenie tego odpadu ze sprawozdania było autonomiczną decyzją audytora.

Spółka podniosła ponadto, że WWIOŚ w punkcie dotyczącym masy odpadów ZSEIE przekazanych do prowadzonego zakładu przetwarzania (str. 15 Protokołu) błędnie nie uwzględnił odpadów z KEZSEiE dla kodu 20 01 23*, co czyni rozważania dotyczące rozbieżności bezpodstawnymi.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2023 roku, w odpowiedzi na zastrzeżenia zgłoszone do protokołu, WWIOŚ wyjaśnił, że po ponownej analizie materiału zebranego podczas kontroli w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w protokole, w szczególności co do stwierdzonych naruszeń prawa, jakich dopuściła się Spółka w okresie od 1 stycznia 2022 roku do dnia 30 grudnia 2022 roku w ramach działalności zbierania i przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.

WWIOŚ potwierdził, że numer protokołu kontroli powinien być tożsamy z numerem wskazanym w stopce dokumentu.

Po ponownej analizie materiału zgromadzonego w toku kontroli WWIOŚ zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że 9 spośród 14 KPO stanowiące załącznik nr [...] do Protokołu nie dotyczyło Oddziału Spółki w S.. Organ zaznaczył przy tym, że w systemie BDO kontrolowana Spółka prowadzi ewidencję dla 19 miejsc prowadzenia działalności. Karty przekazania odpadów, które nie dotyczą kontrolowanego miejsca, wprowadzone zostały przez Spółkę w bazie BDO dla miejsca objętego kontrolą (0023/000000969) i z tego miejsca zostały pobrane podczas kontroli. Inspektor WWIOŚ upoważniony do kontroli zapisów BDO dla MPD nr [...] wygenerował sporne KPO z panelu ewidencyjnego bazy BDO prowadzonego dla miejsca prowadzenia działalności przez Oddział Spółki w S.. Organ podniósł, że umieszczanie KPO dla innych miejsc prowadzenia działalności niż miejsce, którego te karty dotyczą (wpisy w zakresie miejsca, w którym następuje przyjęcie odpadów) utwierdza w przekonaniu o nieprawidłowościach przy prowadzeniu ewidencji odpadów, w tym nie tylko dla miejsca objętego kontrolą, ale również dla miejsc nieobjętych kontrolą.

Powołane powyżej okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy, Sąd w całości przyjmuje jako własne ustalenia w sprawie.

Sąd stwierdza, że objęta skargą kontrola została przeprowadzona zgodnie z prawem, bo działanie skarżonego znajduje podstawę prawną w przepisach art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. j, lit. l oraz art. 5 ust. 1 i art. 9 ust.1, ust. 1d, ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1070 ze zm.).

Weryfikacja dokonana w oparciu o przekazane akta administracyjne potwierdza stanowisko WWIOŚ, że karty przekazania odpadów, które nie dotyczą kontrolowanego miejsca, wprowadzone zostały przez Spółkę w bazie BDO dla miejsca objętego kontrolą (0023/000000969) i z tego miejsca zostały pobrane podczas kontroli. Inspektor WWIOŚ upoważniony do kontroli zapisów BDO dla MPD nr [...] wygenerował sporne KPO z panelu ewidencyjnego bazy BDO prowadzonego dla miejsca prowadzenia działalności przez Oddział Spółki w S..

W opisanych powyżej okolicznościach faktycznych, Sąd w całości podziela stanowisko skarżonego organu, że brak jest podstaw do formułowania stanowiska, o przeprowadzeniu kontroli z przekroczeniem właściwości miejscowej WWIOŚ. Zgodna z prawem jest ocena organu, że umieszczanie KPO dla innych miejsc prowadzenia działalności niż miejsce, którego te karty dotyczą należy rozpoznawać, jako ujawnienie okoliczność potwierdzających nieprawidłowości przy prowadzeniu ewidencji odpadów, w tym nie tylko dla miejsca objętego kontrolą, bo przypisano do tego miejsca karty przekazania odpadów z innych oddziałów Spółki, ale również dla miejsc nieobjętych sporną kontrolą.

Skarżony organ podjął działanie w prawem przewidzianej formie, bo w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli wydał zarządzenie pokontrolne, które skierował do właściwego podmiotu (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska).

Niewątpliwie Prezes Zarządu S. sp. z o.o. z siedzibą w W. jest właściwym adresatem zarządzenia pokontrolnego także w odniesieniu do Oddziału Spółki w S.. Natomiast w okolicznościach kontrolowanej sprawy taki wybór adresata dodatkowo uzasadnia fakt ujawnienia w toku kontroli nieprawidłowości dotyczących zakresu działania także innych oddziałów skarżącej Spółki.

W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnić należy, że przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80, czy art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2023, poz. 775; dalej w skrócie "K.p.a.") nie są prawidłowym wzorcem dla oceny legalności kwestionowanej skargą formy działania organu administracji publicznej.

Na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może również wydać decyzję administracyjną na podstawie odrębnych przepisów (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska).

Odnosząc powołany przepis do okoliczności niniejszej sprawy wskazać można, że zgodnie z art. 91 pkt 46, pkt 47, pkt 48 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (t.j. Dz. U. 2022, poz. 1622 administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto: wbrew przepisom art. 66 nie przeprowadza audytu albo nie przeprowadza go w terminie, wbrew przepisowi art. 70 ust. 2 nie przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz marszałkowi województwa uwierzytelnionej kopii sprawozdania z przeprowadzonego audytu albo nie przekazuje go niezwłocznie, nie później niż w terminie do dnia 15 maja roku następującego po roku kalendarzowym, którego audyt dotyczy, czy wbrew przepisowi art. 70 ust. 3 nie przechowuje sprawozdania z przeprowadzonego audytu wraz z dokumentacją audytu przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego audyt dotyczy.

Administracyjne kary pieniężne za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 1-21, 27-41 i 43-48, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska (art. 93 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym).

Przypomnieć należy, że decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli organu, które wymaga podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co warunkuje załatwienie sprawy z poszanowaniem interesu społecznego i słusznego interes obywateli. Z działaniem organu w formie decyzji administracyjnej powiązany jest obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), a także obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).

Zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawane jest ono w oparciu o wyniki kontroli i stwierdza istnienie po stronie kontrolowanego określonego obowiązku w ten sposób, że zawiera ocenę braku wykonania lub niewłaściwego wykonywania obowiązków prawnych. Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli, i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20.06.2018 r., II SA/Go [...], LEX nr 2516953).

Badanie legalności zarządzenia pokontrolnego wiąże się z koniecznością sprawdzenia, czy istniały podstawy do stwierdzenia naruszeń. To rodzi potrzebę oceny, czy organ przyjął prawidłowe wzorce materialnoprawne (dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego), a dalej, czy ujawniony w kontroli stan faktyczny uzasadniał dokonanie stwierdzenia o braku realizacji lub nieprawidłowej realizacji obowiązków prawnych przez kontrolowanego.

W wyniku oceny legalność zarządzenia pokontrolnego sąd może uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w stanie faktycznym udokumentowanym w trakcie kontroli, kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury, bądź stwierdzone naruszenie dotyczy obowiązków, które nie miały podstawy w treści obowiązujących przepisów prawa.

Uchylenie przez sąd administracyjny zarządzenia pokontrolnego nie może mieć na celu "prawidłowego ustalenia stanu faktycznego".

Podstawę faktyczną skarżonego zarządzenia stanowi stan ewidencyjny, stan dokumentacji ewidencyjnej i sprawozdawczej Spółki, którą przedstawiła ona podczas kontroli. Argumentacja i okoliczność powoływane przez skarżąca Spółkę w celu wyjaśnienia, czy usprawiedliwienia, dlaczego stan dokumentacji ewidencyjnej/ sprawozdawczej nie odpowiada wzorcowi przewidzianemu w przepisach prawa wykracza poza granice sprawy załatwianej w formie zarządzenia pokontrolnego.

Argumentację skargi odwołująca się do przyczyn takiego stanu rzeczy (wskazującą przyczyny braku zgodności z wzorcem) należy rozpoznawać, jako wyjaśnienie przyczyn zaistnienia nieprawidłowości w ewidencji.

Stanowisko prezentowane przez autorkę skargi nakazuje poddawać w wątpliwości potrzebę istnienia takich instytucji prawnych jak kontrola oraz zarządzenie pokontrolne.

Założenie, że skarżony organ ma "ustalać stan faktyczny" w oparciu o materiały/dowody wyjaśniające odstępstwa od wzorca prawnego, które kontrolowany podmiot dostarcza w trakcie kontroli lub przedstawia w procedurze zastrzeżeń do protokołu kontroli, a następnie ukształtować treść protokołu kontroli zgodnie z poczynionymi ustaleniami, niweczy cel kontroli, która ma ujawniać nieprawidłowości w działalności przedsiębiorcy, a także cel zarządzenia pokontrolnego, które ma być oficjalnym stwierdzeniem naruszenia obowiązków prawnych, które przedsiębiorca popełnił przy prowadzeniu kontrolowanej działalności.

Z uwagi na powyższe uznać należało, że skarżony organ zgodnie z prawem uznał, że ewidencja odpadów ZSEiE o kodzie 20 01 36 jest nierzetelna, bo zapisy w przedstawionym podczas kontroli KPOK nr [...] wskazują, że odpady zostały przetworzone jeszcze przed ich przyjęciem.

Wyjaśnienia skarżącej Spółki oraz dokumenty przedstawiane w celu wykazania faktycznego przebiegu zdarzeń objętych wskazana powyżej kartą przyjęcia odpadów komunalnych stanowią okoliczności indyferentne z punktu widzenia kontroli oraz zarządzenia pokontrolnego, bo nie dokumentują stanu ewidencji, lecz mają na celu wyjaśnienie oraz skorygowanie nieprawidłowości, które zostały ujawnione w tej ewidencji.

Z analogicznych powodów dowodu wadliwości podstawy faktycznej zaskarżonego zarządzenia nie stanowi argumentacja tłumacząca nieprawidłowości w realizacji obowiązku składania rzetelnego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami ZSEiE za 2021 rok oraz obowiązku składania rzetelnego sprawozdania z audytu zewnętrznego za 2021 rok.

Dokumentacja przedłożona w celu potwierdzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń zarejestrowanych KPOK nr [...], a także złożenie korekty sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2021 rok oraz korekty sprawozdania z audytu zewnętrznego za 2021 rok potwierdza stanowisko organu o stwierdzonych nieprawidłowościach.

Z powyższych względów, w ocenie Sąd, brak jest postaw do kwestionowania legalności stanowiska WWIOŚ w zakresie nieprawidłowości przyjętych za podstawę faktyczną zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Sąd nie podziela zarzutu/argumentacji skargi, która sugeruje, że stanowisko o zaistnieniu nieprawidłowości zasadza się na nieprawidłowej wykładni art. 69 ust. 3 i ust. 3b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z późn. zm.).

Pomiędzy skarżącą Spółka a organem nie ma sporu co do podstawy faktycznej omawianego naruszenia. Z kart przekazania odpadów dla Oddziału w S. wynika, że zgodnie z ewidencją przyjęcie odpadów miało miejsce na:

- 13 dzień od daty i godziny rozpoczęcia transportu (KPO nr [...]),

- 5 dzień od daty i godziny rozpoczęcia transportu (KPO nr [...]),

- 14 dzień od daty i godziny rozpoczęcia transportu (KPO nr [...]),

- 5 dzień od daty i godziny rozpoczęcia transportu (KPO nr [...]),

- 6 dzień od daty i godziny rozpoczęcia transportu (KPO nr [...]).

Zgodnie z zapisami na wskazanych kartach, data i godzina zakończenia transportu to, co do zasady, dzień następny po zarejestrowanej dacie i godzinie przyjęcia odpadów.

Wyjaśnić należy, że jednym dokumentów przewidzianym dla realizacji obowiązku ewidencji odpadów jest karta przekazania odpadów (art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach). Karta przekazania odpadów jest dokumentem ewidencyjnym, który zawiera dodatkowo informacje o dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów i ich dostarczenia do następnego posiadacza odpadów (art. 67 ust. 3a pkt 1 ustawy o odpadach).

Kartę przekazania odpadów sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed rozpoczęciem ich transportu (art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach).

Kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym (art. 69 ust. 1a ustawy o odpadach).

W ocenie Sądu treść powołanych przepisów nie pozostawia żadnych wątpliwości, że karta przekazania odpadów została ustanowiona jako dokument ewidencji gospodarki odpadami w zakresie przemieszczania odpadów, którego zamierzonym skutkiem ma być przekazanie odpadów do następnego posiadacza albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów. Zapisy karty przekazania odpadów mają stanowić źródło informacji o "dacie i godzinie rozpoczęcia transportu odpadów" oraz "dacie i godzinie dostarczenia odpadów do następnego posiadacza". Z wymogami informacyjnymi ustawowo określonymi dla karty przekazania odpadów korespondować ma wykonywanie obowiązków określonych w art. 69 ust. 3 i ust. 3a ustawy o odpadach.

Posiadacz odpadów, który przejmuje odpady od innego posiadacza odpadów, niezwłocznie, każdorazowo po przejęciu tych odpadów, jest obowiązany potwierdzić w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami przejęcie odpadów oraz dodać w niej informacje o masie odpadów, jeżeli jest ona inna niż masa podana przez posiadacza, który przekazał odpady, a także informacje o dacie i godzinie przejęcia odpadów (art. 69 ust. 3 ustawy o odpadach).

Posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, niezwłocznie, każdorazowo po przekazaniu tych odpadów, dodaje w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami informacje o masie odpadów oraz o dacie i godzinie ich przekazania (art. 69 ust. 3a ustawy o odpadach).

WWIOŚ trafnie uznał, że potwierdzanie przejęcia/przekazania odpadów dopiero na 5, 6, 13, czy nawet 14 dzień od dnia rozpoczęcia transportu stanowi o naruszeniu obowiązku "niezwłocznego, każdorazowo po przejęciu/przekazaniu odpadów, potwierdzenia w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami przejęcia/przekazania odpadów".

W ocenie Sądu nie może budzi wątpliwości, że tak prowadzona ewidencja w zakresie kart przekazania odpadów w sposób oczywisty nie dokumentuje ani daty, ani godziny dostarczenia (przejęcia/przekazania) odpadów.

O wadliwości stanowiska organu nie stanowi argumentacja skargi wsparta wykładnią celowościową wskazującą na brak korzyści środowiskowych i ekonomicznych, uprawnienia przedsiębiorcy wynikające z prawa kontraktów (rękojmi, gwarancji), czy funkcjonalności Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO).

Nie mają podstaw prawnych twierdzenia skargi o konieczności uwzględnienia przy prowadzeniu karty przekazania odpadów "procedur reklamacyjnych", jako działań aktualizujących zdarzenie będące podstawą wpisu. Takiego stanowiska nie da się pogodzić z wymogami informacyjnymi karty przekazania odpadów, która ma potwierdzać datę i godzinę dostarczenia (przejęcia/przekazania) odpadów, a nie dokonanie czynność konwencjonalnej prawa cywilnego w postaci sprawdzenia towaru, czy przyjęcia świadczenia, które warunkują istnienie/realizację uprawnień cywilnoprawnych.

Przepisy dotyczące ewidencji gospodarki odpadami mają charakter regulacji prawnoadministracyjnej, która ma ten skutek, że wymaga realizacji uprawnień cywilnoprawnych przedsiębiorcy z poszanowaniem obowiązków wynikających z bezwzględnie wiążących norm prawa administracyjnego, a nie odwrotnie.

Przyjęcia nieprawidłowej wykładni przepisów art. 69 ust. 3 i ust. 3a ustawy o odpadach nie dowodzi stanowisko skarżącej Spółki wskazujące na brak funkcjonalności systemu BDO.

Analiza wskazywanej w skardze instrukcji użytkowania systemu BDO w zakresie kart przekazania odpadów doprowadziła Sąd do przekonania, że system został pomyślany i skonstruowany tak, aby służyć wykonywaniu obowiązków administracyjnych, których istnienie uzasadnia konieczności zapewnienia realnej kontroli gospodarki odpadami.

Treści wskazanej instrukcji w żadnym zakresie nie podważa i nie może podważać ustawowo określonego informacyjnego wymogu karty przekazania odpadów i związanych tym dokumentem ewidencyjnym obowiązków "niezwłocznego, każdorazowo po przejęciu/przekazaniu odpadów, potwierdzenia w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami przejęcia/przekazania odpadów".

Sąd nie podziela stanowiska Spółki, że o naruszeniu art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez niewłaściwe sformułowanie Zarządzenia, tj. w sposób, który nie pozwala Skarżącej odczytać, jakie naruszenie jest jej zarzucane i jakie działania, wobec jakich przedmiotów Skarżąca (kierownik jednostki) powinna podjąć.

Twierdzenia skargi o braku możliwości odczytania, jakie naruszenie jest zarzucane Spółce oraz jakie działania, wobec jakich przedmiotów Spółka powinna podjąć, stoi w oczywistej sprzeczności z treścią skargi, w której na 21 stronach skarżąca Spółka szeroko ustosunkowuje się do każdego z naruszeń stanowiących podstawę zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.

Sąd nie podziela zarzutów skargi o bezprzedmiotowości, niewykonalności, czy nieprecyzyjności, zaleceń pokontrolnych co do składania rzetelnego sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za rok bieżący w terminie ustawowym oraz co do składania rzetelnego sprawozdania z audytu zewnętrznego za rok bieżący w terminie ustawowym.

W ocenie Sądu, wbrew założeniom przyjmowanym na potrzeby uzasadnienia zarzutów skargi, przedmiotem sformułowanych zaleceń nie jest składanie sprawozdań w terminie, gdyż w kontroli nie wykryto nieterminowość w tym zakresie, lecz składanie rzetelnie sporządzonych bieżących sprawozdań już w terminie ustawowym, czyli takie wywiązywanie się z obowiązków sprawozdawczych w terminie ustawowym, które nie powoduje konieczności dokonywania korekty sprawozdania po upływie ustawowego terminu na jego złożenie.

Sąd uznał jednak, że zasadne są żądania skargi co do uchylenia pkt 2 Zarządzenia w części dotyczącej obowiązku niezwłocznego dostosowania do wymagań prawa rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok.

Już na etapie rozpoznawania zastrzeżeń do protokołu kontroli Spółka informowała skarżony organ, że złożyła korektę wskazanego sprawozdania do Marszałka Województwa W..

Z kolei do pisma stanowiącego odpowiedź na Zarządzenie pokontrolne wydane w dniu 7 czerwca 2023 roku załączony został wydruk z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, który dokumentuje, że Spółka już w dniu 24 stycznia 2023 roku złożyła korektę sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2021 rok.

W ocenie Sądu nie można pomijać, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, formą działania administracji publicznej, której skutki zostały ustawowo określone w art. 12 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Przypomnieć należy, że kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Skoro kontrolowana Spółka zareagowała już na ustalenia zawarte w protokole kontroli, podjęła działania usuwające stwierdzone naruszenie, a do tego poinformowała o tym WWIOŚ, to zbędne było wydawanie aktu, którego celem jest pozyskanie informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu naruszeń stwierdzonych podczas kontroli.

W konsekwencji sam fakt złożenia wskazanej korekty nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości pkt 2 Zarządzenia w zakresie obowiązku niezwłocznego dostosowania do wymagań prawa rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok. Oznacza bowiem, że w tej części Zarządzenie w chwili jego wydania było już w istocie nieaktualne (i to od ponad 4 miesięcy) - i jako takie, nie mogło się ostać w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji wyroku, tj. uwzględnił skargę w części w ten sposób, że uchylił pkt 2 zaskarżonego zarządzenia w zakresie obowiązku niezwłocznego dostosowania do wymagań prawa rocznego sprawozdania o wytwarzanych odpadach oraz sposobie gospodarowania odpadami za 2021 rok oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie.

O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając: koszt uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) - łącznie: [...] złotych.