Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 292/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6142 Szkoły wyższe niepaństwowe, w tym  zawodowe
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11b ust. 1 i 2,  art. 11c ust. 1 i 2, art. 9a  ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spraw.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Sławomir Fularski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły U. w K. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnienia do prowadzenia studiów I stopnia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, stosując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 11b ust. 2 i art. 11c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...], mocą której:

1) zawiesił Wydziałowi Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K. uprawnienia do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja";

2) zobowiązał Wydział Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K. w terminie nie dłuższym niż dwanaście miesięcy do usunięcia stwierdzonych naruszeń;

3) ustalił, że w okresie zawieszenia uprawnień Wydziału Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K. do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja" zostają wstrzymane przyjęcia studentów na ww. kierunek i poziom kształcenia.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu [...] lutego 2012 r. Rektor W. w K. przedstawił ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego roczne sprawozdanie z działalności uczelni wraz z informacją dotyczącą obsady kadrowej na prowadzonych kierunkach studiów – stan na dzień 1 października 2011 r. Stanowiło to realizację art. 35 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym rektor uczelni przedstawia w terminie do dnia 15 października roku następującego po roku sprawozdawczym ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego roczne sprawozdanie z działalności uczelni wraz z informacją dotyczącą obsady kadrowej na prowadzonych kierunkach studiów.

Ze złożonego sprawozdania, w kontekście obowiązujących w bieżącym roku akademickim przepisów dotyczących minimum kadrowego, określonych w § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048), wynikało, w ocenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, że Wydział Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K. nie spełniał warunków do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja". Organ stwierdził bowiem brak jednego nauczyciela akademickiego, posiadającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego.

W związku z tym, mając za podstawę art. 61 § 4 kpa oraz art. 11b ust. 2 cyt. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, organ pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zawieszenia uprawnień ww. jednostki organizacyjnej wskazanej Uczelni.

Rektor W. w K. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. złożył wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie, z których wynikało – w ocenie organu – że Uczelnia zakwalifikowała do minimum kadrowego jednego cudzoziemca – dr. I.Z., obywatela Ukrainy, zaliczając go jednocześnie do grupy samodzielnych pracowników naukowych ze względu na posiadanie przez ww. nauczyciela akademickiego nominacji docenta, co – zdaniem Rektora Uczelni – odpowiada w polskich warunkach stopniowi doktora habilitowanego.

Minister nie podzielił stanowiska Rektora w kwestii zaliczenia do minimum kadrowego, w grupie nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego, ww. nauczyciela akademickiego w oparciu o pismo Wydziału Uznawalności Wykształcenia z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], w którym podkreślono, że atestat docenta nie poświadcza uzyskania na Ukrainie stopnia naukowego, lecz objęcie przez niego stanowiska na Uczelni. Ponadto organ wskazał, że atestat docenta nie podlega w Polsce formalnemu uznaniu za równoważny ani na podstawie umów międzynarodowych, ani w drodze nostryfikacji – ze względu na brak jego odpowiednika w polskim systemie szkolnictwa wyższego.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] poinformował Rektora, iż zgodnie z art. 10 § 1 kpa, strona ma prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji prawo wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma.

Rektor Uczelni w dniu [...] czerwca 2012 r. zapoznał się ze zgromadzonym materiałem w przedmiotowej sprawie i w pismach z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz [...] lipca 2012 r., składając dodatkowe wyjaśnienia, podtrzymał stanowisko w zakresie istnienia możliwości zaliczenia do grupy samodzielnych pracowników naukowych dr. I.Z.

Minister nie podzielił stanowiska Rektora Uczelni w przedmiotowej kwestii, bowiem, w jego ocenie, zgodnie z obowiązującymi na Ukrainie przepisami, przyznawane są dwa stopnie naukowe – kandydata nauk (niższy) i doktora nauk (wyższy) oraz nadawane dwa tytuły naukowe – docenta (pierwszy) i profesora (drugi). Zgodnie z trybem nadawania tytułu naukowego profesora i docenta, zatwierdzonym uchwałą Gabinetu Ministrów Ukrainy, tytuł naukowy docenta nadaje się kandydatom i doktorom nauk, posiadającym wymagany staż pracy pedagogicznej na stanowisku asystenta, wykładowcy, starszego wykładowcy, docenta, profesora (wcześniej także kierownika katedry, rektora i prorektora) w instytucjach szkolnictwa wyższego i będącym autorami odpowiedniej liczby prac naukowo – metodycznych, wykorzystywanych przez nich w procesie dydaktycznym.

W oparciu o przedłożone dokumenty Minister stwierdził, że dr I.Z. legitymuje się dyplomem kandydata nauk ekonomicznych (niższy stopień naukowy), co jest równoważne z polskim dyplomem doktora nauk ekonomicznych, nadawanym w Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, realizując obowiązek wynikający z art. 11b ust. 2 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, wydał w sprawie decyzję z dnia [...] września 2012 r. nr [...], zawieszającą Wydziałowi Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K. uprawnienia do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja" oraz zobowiązującą ww. Wydział w terminie nie dłuższym niż dwanaście miesięcy od dnia podjęcia ww. decyzji do usunięcia stwierdzonych naruszeń, a także ustalającą, że w okresie zawieszenia ww. uprawnień zostają wstrzymane przyjęcia studentów na ten kierunek i poziom kształcenia.

W dniu [...] października 2012 r. Rektor W. w K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie decyzji Ministra w całości. Wskazał, że dr I.Z., w świetle uregulowań Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 5, poz. 28 i 29), posiada (pierwszy) tytuł naukowy docenta i stopień naukowy kandydata nauk i tym samym spełnia wymogi art. 1 ust. 3 lit. "b" i "c" Konwencji, a zatem winien być uznany za samodzielnego pracownika naukowego. Jednocześnie Rektor Uczelni przedłożył wystąpienie do Ambasadora Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające prośbę o dokonanie wyjaśnień w sprawie trybu nadawania tytułów naukowych docenta oraz profesora na Ukrainie wraz z odpowiedzią Ambasadora Ukrainy w przedmiotowej sprawie.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, poddając analizie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie przychylił się do żądania strony, uznając za prawidłowe zawieszenie W. w K. uprawnienia do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja". Zdaniem organu, tytuł docenta nie jest równoważny ze stopniem naukowym doktora nauk na Ukrainie. Tym samym warunek posiadania minimum kadrowego na kierunku "turystyka i rekreacja" we wskazanej Uczelni nie został spełniony ze względu na brak jednego nauczyciela akademickiego, posiadającego tytuł naukowy profesora lub stopień doktora habilitowanego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. w K. wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 11b ust. 1 i 2 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem organ rozstrzygnął sprawę bez dokładnego i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego w zakresie ustalenia spełnienia przez Uczelnię warunku minimum kadrowego, w szczególności z pominięciem dowodu w postaci pisma Ambasadora Ukrainy, jak również wyjaśnień Uczelni. Organ nie określił także terminu, od którego Uczelnia zaprzestała spełniania warunków do prowadzenia studiów I stopnia na kierunku "turystyka i rekreacja" i tym samym organ nie wykazał, że zaistniały przesłanki do zawieszenia uprawnień do prowadzenia studiów, tj. że upłynął termin, z którym ustawa wiąże sankcję w postaci zawieszenia uprawnień, co stanowi naruszenie art. 11b ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Rektor Uczelni zwrócił ponadto uwagę, że w jego wcześniejszych sprawozdaniach również figurował dr I.Z., a Minister nie kwestionował ich poprawności, toteż zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy. Wniósł o uchylenie obu podjętych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 11b ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), rektor zawiadamia ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, ministra nadzorującego uczelnię i Polską Komisję Akredytacyjną w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące, o zaprzestaniu spełniania przez podstawową jednostkę organizacyjną warunków do prowadzenia studiów, w tym o zmianach w stanie zatrudnienia wpływających na uprawnienie do prowadzenia studiów. W myśl art. 11b ust. 2 ww. ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego zawiesza uprawnienia podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni do prowadzenia studiów na danym kierunku studiów i poziomie kształcenia w przypadku niezawiadomienia przez rektora w wyznaczonym terminie o zaprzestaniu spełniania przez tę jednostkę warunków do prowadzenia studiów. Z kolei w świetle art. 11c ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy, w terminie nie dłuższym niż dwanaście miesięcy od dnia podjęcia decyzji o zawieszeniu uprawnień, o którym mowa w art. 11b ust. 1-3 cyt. ustawy, uczelnia jest obowiązana do usunięcia stwierdzonych naruszeń. W okresie zawieszenia uprawnień podstawowej jednostki organizacyjnej do prowadzenia studiów na danym kierunku i określonym poziomie kształcenia zostają wstrzymane przyjęcia studentów na ten kierunek i poziom kształcenia.

Przepis art. 11b ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nakłada na rektora uczelni obowiązek przestrzegania warunków, jakie są konieczne do prowadzenia studiów przez podstawowe jednostki organizacyjne i zawiadamiania o zaprzestaniu spełniania tych warunków ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, ministra nadzorującego i Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Chodzi tutaj o warunki dotyczące zatrudnienia nauczycieli akademickich, określone w art. 9 ust. 3 pkt 1, który upoważnia ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia w drodze rozporządzenia warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia, a w szczególności liczbę nauczycieli akademickich, posiadających tytuł naukowy lub stopień naukowy lub osób, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie warunków prowadzenia studiów na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 243, poz. 1445 ze zm.) w § 20 ust. 1 wskazuje, że minimum kadrowe dla kierunków studiów prowadzonych w dniu wejścia w życie rozporządzenia w jednostkach organizacyjnych uczelni stanowi do dnia 30 września 2012 r. minimum kadrowe określone zgodnie z dotychczasowymi przepisami. Przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać jednostki organizacyjne uczelni, aby prowadzić studia na określonym kierunku i poziomie kształcenia (Dz. U. Nr 144, poz. 1048 ze zm.) stanowi, że minimum kadrowe dla studiów I stopnia na pozostałych kierunkach stanowi zatrudnienie co najmniej trzech nauczycieli akademickich posiadających tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego, w tym co najmniej dwóch posiadających dorobek naukowy lub artystyczny w zakresie danego kierunku studiów i co najmniej jednego posiadającego dorobek w dziedzinie nauki lub sztuki, związanej z danym kierunkiem studiów oraz zatrudnienie co najmniej sześciu nauczycieli akademickich posiadających stopień naukowy doktora, w tym co najmniej pięciu posiadających dorobek naukowy lub artystyczny w zakresie danego kierunku studiów i co najmniej jednego posiadającego dorobek w dziedzinie nauki lub sztuki związanej z danym kierunkiem studiów.

Z pisma Ambasadora Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2012 r. wynika, że dr I.Z., będący wykładowcą Uniwersytetu L., posiada tytuł naukowy docenta. Atestat docenta, wydany przez Ministerstwo Oświaty Ukrainy, dr I.Z. otrzymał w dniu [...] października 1996 r. Jednocześnie na podstawie przedłożonych dokumentów i wyjaśnień Ministerstwa Oświaty i Nauki, Młodzieży i Sportu Ukrainy – Ośrodek ds. Uznawalności ENIC – można stwierdzić, że dr I.Z. legitymuje się dyplomem kandydata nauk ekonomicznych (niższy stopień naukowy), co jest równoważne z polskim dyplomem doktora nauk ekonomicznych, nadawanym w Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność tę potwierdza zaświadczenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2006 r. nr [...].

Należy podkreślić, że jedyną instytucją uprawnioną do stwierdzenia równoważności wykształcenia na Ukrainie jest Ośrodek ds. Uznawalności Wykształcenia ENIC, działający w strukturach Ministerstwa Oświaty i Nauki, Młodzieży i Sportu Ukrainy. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w ramach współpracy z ww. Ośrodkiem, zwrócił się o wyjaśnienie kwestii atestatu docenta i w dniu [...] października 2012 r. otrzymał stanowisko w sprawie procedury nadawania tytułu docenta i profesora. Zgodnie z informacjami, przekazanymi przez Ministerstwo Oświaty i Nauki, Młodzieży i Sportu Ukrainy – Ośrodek ds. Uznawalności ENIC – na Ukrainie przyznawane są dwa stopnie naukowe – kandydata nauk (niższy stopień naukowy) i doktora nauk (ich posiadacze otrzymują dyplomy) oraz nadawane są akademickie tytuły – starszego naukowego współpracownika, docenta i profesora (ich posiadacze otrzymują atestaty).

Trafnie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego argumentuje, że tytuł naukowy docenta, uzyskany na Ukrainie, nie jest równoważny ze stopniem naukowym doktora habilitowanego w Rzeczypospolitej Polskiej. Tytuł naukowy docenta, uzyskany na Ukrainie, mógł zostać uznany za równoważny z nominacją na stanowisko docenta w Polsce, dopóki takie stanowisko w Polsce istniało. Obecnie, po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455), w polskich szkołach wyższych nie istnieje stanowisko docenta, zatem nie ma możliwości potwierdzenia równoważności ukraińskiego tytułu docenta z mianowaniem na stanowisko docenta w Polsce ani z żadnym innym polskim stopniem i tytułem naukowym. Tak więc warunek posiadania minimum kadrowego dla kierunku "turystyka i rekreacja" nie został spełniony przez Wydział Nauk o Zdrowiu i Środowisku W. w K., gdyż brak jest jednego nauczyciela akademickiego, posiadającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego.

Nie ulega również wątpliwości, że Rektor Uczelni nie zawiadomił Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ustawowym terminie o zaprzestaniu spełniania przez podstawową jednostkę organizacyjną warunków do prowadzenia studiów, w tym o zmianach w stanie zatrudnienia, wpływających na uprawnienie do prowadzenia studiów (art. 11b ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym), a ma on obowiązek zapewnienia kontroli spełniania warunków do prowadzenia studiów przez podstawowe jednostki organizacyjne i zawiadomienia o zaprzestaniu spełniania tych warunków ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Celem wprowadzenia tego obowiązku była przede wszystkim dbałość o zapewnienie minimalnych wymagań gwarantujących właściwy poziom kształcenia studentów. Dlatego też brak przekazania informacji o niespełnieniu tych minimalnych wymagań obwarowany został sankcją obligatoryjnego zawieszenia uprawnień, przy czym złożenie, zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, sprawozdania z działalności Uczelni wraz z informacją dotyczącą obsady kadrowej na prowadzonych kierunkach studiów, nie stanowi wykonania obowiązku zawartego w art. 11b ust. 1 tej ustawy. Złożenie zawiadomienia w terminie pozwala Uczelni uzupełnić wymagane warunki w terminie dwunastu miesięcy od zaprzestania ich spełniania.

Podstawowa jednostka organizacyjna uczelni zalicza do minimum kadrowego, zgodnie z art. 9a ust. 1 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, tylko nauczyciela akademickiego zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, na podstawie złożonego przez niego oświadczenia, w którym nauczyciel ten upoważnia wybraną podstawową jednostkę organizacyjną uczelni do zaliczania go do minimum kadrowego jednego kierunku jednolitych studiów magisterskich albo jednego kierunku studiów I oraz II stopnia albo jednego kierunku studiów tylko I stopnia albo jednego kierunku studiów tylko II stopnia. Oświadczenia składa się przed rozpoczęciem roku akademickiego, nie później jednak niż do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok akademicki (art. 112a ust. 3 ww. ustawy).

W art. 11b ust. 1 nie określono, od jakiego momentu biegnie trzymiesięczny termin do zawiadomienia przez rektora ministra o niespełnianiu przez podstawową jednostkę organizacyjną warunków do prowadzenia studiów, gdyż początek biegu terminu może wynikać z różnych okoliczności faktycznych. Bezsporne natomiast jest, iż zawiadomienie o zaprzestaniu spełniania przez podstawową jednostkę organizacyjną warunków do prowadzenia studiów, w tym o zmianach w stanie zatrudnienia, wpływających na uprawnienie do prowadzenia studiów, nie zostało przez Rektora złożone aż do zakończenia postępowania. Upłynął więc trzymiesięczny termin. Ustalenie początku jego biegu nie wpływa zatem na ocenę stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że o ile przed wszczęciem postępowania Uczelnia mogła mieć (chociaż nie powinna, gdyż wydane były właściwe zaświadczenia) wątpliwości co do spełniania wymaganych warunków, to po jego wszczęciu, gdy zostało wykazane, że warunki te nie są spełnione, takie oświadczenie powinno zostać złożone. Wówczas organ zobligowany byłby do ustalenia, czy pomiędzy złożeniem oświadczenia a zdarzeniem powodującym konieczność jego złożenia minął czas dłuższy niż trzy miesiące. Przyjęcie odmiennego stanowiska za prawidłowe prowadziłoby do tego, że art. 11b ust. 2 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym byłby przepisem martwym, gdyż strona zawsze mogłaby się powołać na nieświadomość braku minimum kadrowego.

Zgodnie z art. 11c ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnia jest obowiązana w terminie nie dłuższym niż dwanaście miesięcy, od dnia podjęcia decyzji o zawieszeniu uprawnień, do usunięcia stwierdzonych naruszeń. Uczelnia może więc uzupełnić te braki w terminie krótszym i wówczas Minister, po wydaniu opinii przez Polską Komisję Akredytacyjną, podejmuje decyzję dotyczącą przywrócenia zawieszonych uprawnień (art. 11c ust. 3 ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym).

W przedstawionym stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Motywy ich podjęcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.