Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 854/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. znak [...] Prezydent Miasta T. na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej powoływana jako kpa) po rozpatrzeniu wniosku A. W.-P. (dalej określana jako Skarżąca) - odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] października 2017 r., numer: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy i przebudowy Żłobka Miejskiego nr [...] przy ul. P. w T. (dz. nr [...] z obrębu [...] ) wydanej dla Gminy Miasta T.

W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] września 2022 r. wpłynął wniosek Skarżącej o wznowienie z urzędu postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] października 2017 r. uzasadniony wystąpieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz okolicznością nadzorowania postępowania karnego przez Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w O., które to postępowanie jest wciąż prowadzone.

Zgodnie z art. 148 kpa, podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym w myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, bądź decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Jak wynika z akt, Skarżąca powzięła wiadomość o przedmiotowej decyzji nie później niż [...].06.2021 r., gdyż z tym dniem został skierowany do organu wniosek z żądaniem wydania jej dokumentacji projektowej. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który zgodnie z art. 148 kpa jest terminem zawitym, bez żadnych wątpliwości nie został w niniejszym przypadku zachowany.

Nadto zachodzi ewidentny i niebudzący wątpliwości fakt braku legitymacji wnioskodawczyni jako strony postępowania, czego potwierdzeniem jest przyjęte i utrwalone stanowisko judykatury w orzeczeniach sądowo-administracyjnych (zob. wyroki w sprawach II OSK 1747/07, II OSK 910/09, II OSK 259/10, II OSK 95/10).

Przepis art. 16 pkt 5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawach autorskich i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz.1062 ze zm.) przyznaje autorowi prawo osobiste do nadzoru nad sposobem korzystania z utworu, co jednak nie przekłada się automatycznie na posiadanie prawa podmiotowego w zakończonym postępowaniu administracyjnym. Nie można także tracić z pola widzenia okoliczności, że, jak wskazuje orzecznictwo sądowe, zarzuty dotyczące bezprawnego posłużenia się opracowaniem sporządzonym przez projektantów ma charakter cywilnoprawny, co też oznacza, że twórcy mogą dochodzić swoich praw przed sądem powszechnym w oparciu o przepisy ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych oraz Kodeksu cywilnego, nie zaś przed organem administracji architektoniczno-budowlanej, który nie bada zatwierdzonego w przedmiotowej sprawie projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony własności intelektualnej.

Podsumowując, należy stwierdzić, że nie zachodzą żadne podstawy do wznowienia postępowania na wniosek Skarżącej, która po pierwsze nie jest stroną postępowania, a po drugie - złożyła wniosek po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.

Odnosząc się do możliwości wznowienia postępowania z urzędu, należy podkreślić, że zgodnie z utrwaloną linia orzeczniczą sądów administracyjnych ustalenie faktu, że dowody, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, zostały sfałszowane, nie należy do właściwości organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania. Okoliczność bowiem sfałszowania dowodów powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem właściwego sądu lub organu (por. wyroki NSA w sprawach I SA 1123/99, I OSK 1663/16, II OSK 440/16, II OSK 1539/18, I OSK 511/18). Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania nie może bowiem wstępować w kompetencje nieprzewidziane dla niego, ryzykując dodatkowo dokonanie odmiennej oceny od oceny przeprowadzonej przez powołane do tego sądy i organy. Konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Zatem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność. Mając na uwadze powyższe, organ stanął na stanowisku, że w wyniku braku prawomocnych orzeczeń sądowych w sprawach karnych zapadłych dla przedmiotowej sprawy - brak jest podstawy do wznowienia postępowania z urzędu. Podkreślić też należy, że nawet ewentualne naruszenie prawa w powyższym zakresie nie przesądza o wadliwości projektu budowlanego na płaszczyźnie prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2359/13).

Zażalenie na ww. postanowienie złożyła Skarżąca, uzasadniając je tym, że dowiedziała się, iż podpisy znajdujące się w projekcie budowlanym firmy rozbudowy i przebudowy Żłobka Miejskiego nr [...] przy ul. P. w T. nie zostały podpisane przez mgr inż. arch. [...]. Z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą jest prawnie zobowiązana do powiadomienia organu administracyjnego, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę rozbudowy i przebudowy żłobka o tym, że:

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2. decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r., znak [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 w zw. art. 144 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko organu I instancji. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub, gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W myśl art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Słusznie stwierdził organ I instancji, powołując się na orzecznictwo oraz art. 16 pkt 5 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, który przyznaje autorowi prawo osobistego nadzoru nad sposobem korzystania z utworu, co jednak nie przekłada się automatycznie na posiadanie prawa podmiotowego w zakończonym postępowaniu administracyjnym, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony. Jednocześnie, bezprawne posłużenie się opracowaniem sporządzonym przez projektantów ma charakter cywilnoprawny, a dochodzenie swoich praw następuje w związku z tymi okolicznościami przed sądem powszechnym, a nie przed organem administracyjnym.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 kpa, na który powołuje się w zażaleniu Skarżąca, wskazuje, że jedną z przyczyn wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją jest kwestia, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Jednak, aby można było mówić o nich bez wątpienia, potrzebne jest prawomocne stwierdzenie tego faktu przez sąd bądź inny właściwy organ. W aktach sprawy znajduje się załączone przez Skarżącą postanowienie KPP w A. o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, ale nie ma dokumentu pozwalającego uznać, że występują przesłanki wskazane z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, a mianowicie rozstrzygnięcie wydane w tej kwestii przez sąd bądź inny uprawniony organ.

Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do przesłanki w art. 145 § 1 pkt 2 kpa. W wyroku w sprawie II GSK 1930/21 NSA stwierdził, że "wznowienie ze względu na popełnienie przestępstwa jest możliwe dopiero po prawomocnym jego stwierdzeniu orzeczeniem sądu lub orzeczeniem innego właściwego organu. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania w sprawie wznowienia postępowania o wydaniu decyzji w wyniku przestępstwa, które należą wyłącznie do właściwości sądów. Z tego względu w orzecznictwie jednoznaczne jest stanowisko, że wznowienie postępowania nie może nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji oraz, że organ nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.". Organ I instancji trafnie zacytował wyrok NSA w sprawie II OSK 2721/20, że "konstrukcja prawna przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest w znacznej części identyczna. Przestępstwo co do zasady powinno być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i w tym zakresie jest to wymóg analogiczny jak w przypadku stwierdzenia fałszu dowodu (dokumentu). Zatem strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego tę okoliczność."

W konsekwencji w przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, z przyczyn przedmiotowych i formalnych wznowienie postępowania jest niedopuszczalne.

Skargę na ww. postanowienie Wojewody [...] wniosła Skarżąca, zarzucając mu:

naruszenie art. 107 § 3 kpa, tj. brak prawidłowego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na które się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

naruszenie art. 6 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego Odwołującej z zasadami i nieuwzględnienie przepisów powszechnie obowiązującego prawa;

naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego, prawnego oraz faktycznego odwołującej, błędne i niepełne ustalenia faktyczne w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji;

naruszenie art. 7b kpa poprzez zaniechanie współdziałania z Prezydentem Miasta T. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji;

naruszenie art. 8 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego Skarżącej, błędne ustalenia dotyczące faktów, dowodów opierające się na niepełnym i niedokładnym ustaleniu stanu faktycznego, nieuwzględnienie interesu społecznego i prawnego Odwołującej;

naruszenie art. 11 kpa poprzez wydanie postanowienia o niepełne i niedokładne ustalenie stanu faktycznego w uzasadnieniu;

naruszenie art. 77 kpa, tj. zasady wyjaśnienia wszelkich niezbędnych do rozstrzygnięcia okoliczności, tj. po dogłębnym zbadaniu stanu faktycznego w zakresie koniecznym do ustalenia zarówno przesłanek negatywnych, jak i pozytywnych przy rozpatrzeniu pisma z [...].09.2022r. dot. wydanej decyzji pozwolenia na rozbudowę i przebudowę żłobka;

naruszenie art. 97 § 3 kpa polegające na zawieszeniu postępowania przez organ, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W związku z ww. naruszeniami Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów I i II instancji.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że brak strony w postępowaniu nie może skutkować odrzuceniem zawiadomienia o możliwości wydania decyzji na podstawie projektu budowlanego wykonanego w drodze przestępstwa. W toku prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w A. udowodniono przez biegłego sądowego grafologa sfałszowanie podpisów projektanta architektury w zatwierdzonym projekcie budowlanym przez Prezydenta Miasta T. Ograny dla rzetelnego rozstrzygnięcia sprawy powinny zawiesić postępowania do czasu rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania przez prokuratura lub sąd.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy, wydając postanowienia, dopuściły się naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego jak i proceduralnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. z art. 145 § 1 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wystąpi któraś z enumeratywnie wymienionych w tym przepisie przyczyn. W orzecznictwie i doktrynie zgodnie rozdziela się dwie fazy postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Pierwszą jest faza wstępna, w ramach której organ ma zbadać formalną dopuszczalność wznowienia, obejmującą przesłanki zarówno przedmiotowe (np. czy żądanie dotyczy weryfikacji decyzji ostatecznej), jak i podmiotowe (np. czy żądanie zostało wniesione przez stronę postępowania w rozumieniu art. 28 kpa). W ramach fazy wstępnej konieczne jest również zbadanie zachowania terminu do żądania wznowienia postępowania. Faza badania formalnego kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i 4 kpa). Pierwsze z tych postanowień stanowi podstawę do przejścia do fazy właściwej, w ramach której dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w trybie wznowieniowym. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją kończy sprawę wniosku o wznowienie w sposób formalny, bez rozstrzygania istoty sprawy (art. 149 § 3 kpa).

Jak wskazano, postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydawane jest w sytuacji, gdy nie zostaje spełniona któraś z formalnych przesłanek warunkujących dopuszczalność wznowienia. W niniejszej sprawie podstawą odmowy wznowienia postępowania była zidentyfikowana przez organy obu instancji przeszkoda w postaci braku przymiotu strony skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną.

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że skoro wniosek nie pochodzi od strony postępowania, i jest to okoliczność ewidentna, "widoczna na pierwszy rzut oka", a więc niedopuszczalne jest wznowienie na jej żądanie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją.

Skarżąca jest architektem. We wniosku z [...] września 2022 r. zasygnalizowała Prezydentowi Miasta T., że jego decyzja z dnia [...] października 2017 r., numer: [...], wydana została na podstawie projektu budowlanego będącego własnością intelektualną skarżącej, a pod którym rzekomo podpisała się inna osoba. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że w postępowaniu mającym na celu proces inwestycyjny projektantowi, mimo że jest on profesjonalnym uczestnikiem tego procesu działającym z ramienia i na rzecz inwestora, podobnie jak kierownikowi budowy ani inspektorowi nadzoru inwestorskiego, nie przysługuje status strony tego postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 682), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Treść powyższego przepisu jednoznacznie wyklucza możliwość stwierdzenia po stronie projektanta przymiotu strony. Statusu takiego nie da się również wywieść z art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Projektant nie ma interesu prawnego w zaskarżaniu rozstrzygnięć organu administracji dotyczących zaprojektowanego przez niego obiektu budowlanego (vide: wyrok WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2359/13, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro prawidłowo umocowany projektant nie jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę, to tym bardziej nie jest nim osoba wykonująca zawód architekta, która podnosi, że projekt będący jej autorstwa został wykorzystany bez jej zgody w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Powyższe stanowi o ewidentnej przeszkodzie formalnej dla wznowienia postępowania, której stwierdzenie uprawnia organ do wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Braku po stronie skarżącej statusu strony postępowania zdaje się zresztą nie kwestionować też sama skarżąca.

Co się zaś tyczy postulatu Skarżącej, jakoby organ winien z urzędu wszcząć postępowanie wznowieniowe, prawidłowo wyjaśniły organy obu instancji, że zaistnienie przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa ("w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe") wiąże się z co do zasady z uprzednim prawomocnym stwierdzeniem przez sąd lub inny organ faktu sfałszowania tego dowodu. Wyjątkowo wznowienie postępowania jest możliwe w przypadku stwierdzenia sfałszowania dowodu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie nie ma mowy o zaistnieniu opisanych wyżej wyjątkowych okoliczności. Jak wynika z akt sprawy, w tym z oświadczeń samej Skarżącej, postępowanie w kierunku stwierdzenia fałszerstwa projektu budowlanego jest w toku. Wbrew stanowisku Skarżącej, rozstrzygnięcia wpadkowe zapadające w tym postępowaniu (w tym postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego) nie zastępują prawomocnego rozstrzygnięcia tej sprawy przez sąd.

Powyższe rozważania aktualne są wobec drugiej z powołanych w sprawie przesłanek wznowieniowych, mianowicie wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 kpa). I tutaj okoliczność ta winna być najpierw stwierdzona prawomocnym rozstrzygnięciem sądu. Na marginesie w tym miejscu wskazać należy, że naruszenie w procesie wydania decyzji norm prawa procesowego, które zostało wyliczone w art. 145 § 1 kpa, powoduje bezwzględny obowiązek wszczęcia z urzędu przez organ postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Organ obowiązany jest bez wyczekiwania na impuls z zewnątrz wszcząć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przypadku stwierdzenia wystąpienia jednej podstaw wznowienia postępowania wyliczonych w art. 145 § 1, w wyłączeniem art. art. 145 § 1p. 4, art. 145a i art. 145b kpa (vide: wyrok NSA w sprawie I OSK 1595/21, dostępny jw.). W przypadku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, o ile ich wystąpienie nie jest ewidentne, a wznowienie postępowania jest nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego i nie powoduje zagrożenia (a co w niniejszej sprawie nie występuje, sprawa dotyczy bowiem zrealizowanej i funkcjonującej już placówki żłobka), podstawą wznowienia z urzędu będzie dopiero powzięcie wiadomości organu o rozstrzygnięciu sądu stwierdzającym okoliczność sfałszowania dowodu albo wydania decyzji w warunkach tzw. przestępstwa urzędniczego.

Reasumując, na obecnym etapie brak jest przesłanek do artykułowania żądania wobec organu, jakoby winien on z urzędu wznowić postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] października 2017 r., numer: [...].

Tym samym zarzuty skargi okazały się niezasadne. Nie doszło do naruszenia powołanej zasady praworządności z art. 6 kpa. Organy prawidłowo zastosowały i powołały przepisy mające zastosowanie w sprawie. W zakresie, w jakim było to konieczne do rozpoznania sprawy, podjęły wszelkie niezbędne czynności w kierunku wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, działając zgodnie z art. 7 oraz 77 kpa. W sprawie nie zaistniały wątpliwości prawne, które winny być rozstrzygnięte na korzyść skarżącej, zgodnie z art. 7a kpa. Sąd nie stwierdził naruszenia zasady współdziałania organów w postępowaniu administracyjnym (art. 7b kpa), skoro wszystkie istotne okoliczności, w tym przede wszystkim okoliczność braku prawomocnego rozstrzygnięcia toczącego się jeszcze postępowania w przedmiocie sfałszowania projektu budowlanego, zostały przez Prezydenta ustalone samodzielnie. Rozstrzygnięcie niekorzystne dla Skarżącej nie świadczy też o naruszeniu zasady działania organów w sposób budzący zaufanie do obywateli (art. 8 § 1 kpa). Motywy rozstrzygnięcia zostały prawidłowo przedstawione w uzasadnieniach postanowień obu instancji, sporządzonych zgodnie z art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa. Niezasadny okazał się wreszcie zarzut naruszenia art. 97 § 3 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej podejmie postępowanie, o którym mowa w § 1 pkt 5, na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, albowiem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Należy przyjąć, że Skarżąca miała na myśli art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Po pierwsze, postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] października 2017 r., numer: [...], zostało już ostatecznie zakończone, nie może podlegać ono zatem zawieszeniu. Po drugie, działaniem całkowicie nieprawidłowym byłoby wznowienie postępowania przez organ z urzędu na podstawie jedynie podejrzenia zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 kpa, by potem postępowanie wznowieniowe zawiesić z uwagi na konieczność potwierdzenia wystąpienia tej przesłanki wznowieniowej jako zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ww. ustawy.