Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 63/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Grzegorz Potiopa Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 listopada 2022 r. nr 1001-IEW-1.4263.12.2022.12.1021.KM w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zobowiązania w podatku od towarów i usług za X, XI i XII 2013 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., po rozpatrzeniu odwołania D. M. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu z dnia 12 maja 2022 r. odmawiającą udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013 r. z odsetkami za zwłokę.

Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, pismem złożonym w dniu 25.01.2021r. D. M. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r. wraz z odsetkami za zwłokę. Wskazał, że zobowiązanie to wynika z decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno -Skarbowego w Łodzi z 23.12.2020r., na podstawie której: - określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2013 r. w kwocie 952.655,00 zł, za listopad 2013 r. w kwocie 1.947.767,00 zł, za grudzień 2013 r. w kwocie 1.722.081,00 zł, oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) za: - październik 2013r. w kwocie 28.520,00 zł, - listopad 2013r. w kwocie 31.280,00 zł, - grudzień 2013r. w kwocie 18.201,00 zł. Od tej decyzji podatnik złożył odwołanie. Pełnomocnik podatnika w piśmie z 25.01.2021r. wniósł o rozłożenie na 12 rat powyższych zobowiązań, w tym na 11 rat po 5.000,00 zł, a w 12-ej racie pozostała kwota do zapłaty, z terminem płatności na 5. dzień każdego miesiąca, począwszy od 5.03.2021r. W piśmie tym szeroko przedstawiono sytuację dotyczącą działalności gospodarczej podatnika, tj. wskazano, że od 28.12.2000r. prowadzi Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe [...]., w zakresie hurtowej sprzedaży paliw i produktów pochodnych oraz zajmuje się krajowym transportem drogowym. Stara się gromadzić niezbędne środki pieniężne na wypłaty dla pracowników, opłacanie składek ZUS, a także na zapłatę zobowiązań podatkowych. Jednak działalność gospodarcza, poprzez drastyczny spadek obrotów bardzo odczuła pandemię koronawirusa. Ratunkiem dla firmy była udzielona pomoc przez rząd poprzez zwolnienie z opłacania składek, a także otrzymana subwencja. Otrzymane środki pieniężne przeznaczono na wypłatę wynagrodzeń dla pracowników. We wniosku wskazano, że podatnik nie dysponuje żadnymi wolnymi aktywami obrotowymi, z których możliwa byłaby spłata zobowiązań podatkowych, a konieczność jednorazowego uiszczenia tych zobowiązań spowoduje wyrządzenie znacznej szkody majątkowej oraz zachwianie płynności finansowej firmy. Zaznaczono, że nawet w przypadku wydania przez Naczelnika pozytywnej dla podatnika decyzji, w sytuacji spłaty przedmiotowych zobowiązań, powstałe skutki dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej będą nieodwracalne.

Pismem z 8.02.2021r. podatnik uzupełnił podanie o udzielenie ulgi w spłacie zaległości oświadczając, że jego firma nie posiada środków trwałych. Do pisma załączono kserokopie: oświadczenia o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej/nieprowadzącej działalności gospodarczej, oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, a także formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. W aktach sprawy znajduje się również oryginał oświadczenia z 4.02.2021r. o nienaruszeniu przez podatnika ograniczeń, nakazów i zakazów w zakresie prowadzonej działalności w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz oświadczenie o podziale zysku za 2020r. Kolejno w piśmie, które 10.03.2021r. wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu podatnik wskazał, że źródłem finansowania wnioskowanych rat będzie jego dochód ze Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. [...]., a w piśmie które wpłynęło 17.03.2021 r. zmodyfikował pierwotne żądanie, tj. wniósł o rozłożenie zaległości na 11 rat po 8.000,00 zł, w 12. racie pozostała kwota do zapłaty.

Pismem z 6.04.2021r. podatnik kolejny raz zmodyfikował kwotę raty możliwej do spłaty w udzielonym układzie ratalnym do wysokości 9.000,00 zł miesięcznie. Kolejno wraz z pismem z 8.04.2021r. przedłożył wydruk wyroku Sądu Rejonowego w S. z 31.03,2021r., sygn. akt II [...], którym został uniewinniony od zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego, dotyczącego nieregulowania zobowiązań w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu włączył do materiału dowodowego wydruki zeznań PIT-36L za 2019r. i 2020r. 20.05.2021r.

W kolejnym piśmie z 25.05.2021r. podatnik wskazał, że podtrzymuje argumenty zawarte w piśmie z 13.04.2021r. i po przeprowadzonej analizie sytuacji finansowej wniósł o udzielenie ulgi w postaci 11 rat po 12.000,00 zł, a pozostała kwota w ostatniej 12. racie. Do pisma tego załączono potwierdzenie wpłaty 12.000,00 zł na poczet wnioskowanego układu ratalnego. Nadto podniósł, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 23.12.2020r. jest nieostateczna, zatem nie można przyjąć, że podatnika obciąża zaległość za ten okres, a jedynie podatek. Do pisma załączono: potwierdzenia transakcji dotyczące jednej wpłaty 12.000,00 zł na rzecz Urzędu Skarbowego w Sieradzu, oświadczenie ORD-HZ o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, oświadczenie o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej/nieprowadzącej działalności gospodarczej, oświadczenie o nienaruszeniu ograniczeń, nakazów i zakazów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w dniu 5.07.2021r. wydał decyzję, którą rozłożył na 12 rat zapłatę zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r. w łącznej wysokości 4.497.887,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień złożenia wniosku, tj. 3.02.2021r. w kwocie 2.413.894,00 zł, ustalając harmonogram spłaty i wysokości 11 rat po 50.000,00 zł, ostatnia rata w wysokości 6.361.781,00 zł.

Podatnik od powyższej decyzji złożył odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ustalenie wysokości 11 rat w kwotach po 12.000,00 zł, pozostała kwota w 12-ej racie. Wskazał, że z uwagi na nieostateczność decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 23.12.2020r., nie podlega ona wykonaniu w myśl przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, a dokonywane przez niego wpłaty na rzecz niewymagalnego jeszcze zobowiązania podatkowego są dobrowolne.

Organ odwoławczy w dniu 8.11.2021r. wydał przywołaną na wstępie decyzję, którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji organu drugiej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu pismem z 21.01.2022r. wezwał podatnika do uzupełnienia wniosku w sprawie udzielenia ulgi poprzez przedłożenie aktualnego oświadczenia o stanie majątkowym, zobowiązując do wskazania uzyskiwanego miesięcznie dochodu umożliwiającego spłatę przedmiotowych zaległości w udzielonym układzie ratalnym. W odpowiedzi, 15.02.2022r. do organu pierwszej instancji wpłynęło oświadczenie o stanie majątkowym osoby fizycznej prowadzącej/nieprowadzącej działalności gospodarczej, jak również oświadczenie o nienaruszeniu ograniczeń, nakazów i zakazów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto, powołując się na dokonywane wpłaty w wysokości 12.000,00 zł, których wykaz w postaci wyciągu z historii rachunku bankowego załączono do tego pisma, wniesiono o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia przedmiotowych zaległości na 11 rat po 12.000,00 zł i pozostawienie pozostałej kwoty w ostatniej 12. racie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu pismem z 11.03.2022r. ponownie wezwał podatnika do przedłożenia dokumentów potwierdzających uzyskiwane dochody w rozbiciu na poszczególne miesiące 2021r. i 2022r. Pismo to pozostało jednak bez odpowiedzi ze strony podatnika. Jak wynika z notatki służbowej z 1.04.2022r., w Urzędzie Skarbowym w Sieradzu odbyło się spotkanie, na którym podatnik był obecny wraz ze swoim pełnomocnikiem i na którym próbowano ustalić wysokość faktycznych miesięcznych dochodów podatnika, jednak bezskutecznie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty zobowiązań w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r. w łącznej wysokości 4.497.887,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień złożenia wniosku, tj. 3.02.2021r. w kwocie 2.413.894,00 zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ opisał wynikający z zebranego materiału dowodowego stan faktyczny, przytoczył stanowiący podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art. 67a § 1 pkt 2 O.p., objaśnił ten przepis prawny, tj. wynikające z niego przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Wskazał także powody, dla których odmówił pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Opisał przyczynę powstania zaległości podatkowej, a także dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego. Uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odniósł się do sytuacji finansowej, majątkowej i osobistej podatnika. Argumentował, że zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego podjął próbę weryfikacji uzyskiwanego przez podatnika dochodu wielokrotnie zwracając się do niego o przedstawienie danych, które są niezbędne do analizy jego sytuacji finansowej w kontekście możliwości udzielenia ulgi w spłacie zaległości w układzie ratalnym. Pomimo starań informacje w tym zakresie nie zostały przez podatnika uzupełnione oraz udokumentowane. W konkluzji organ pierwszej instancji nie znajdując podstaw do stwierdzenia ustawowych przesłanek, warunkujących udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, odmówił przyznania ulgi.

Podatnik złożył odwołanie od decyzji, w którym wniósł o : - uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji w trybie art. 226 O.p. i uwzględnienie w całości wniesionego odwołania, - uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy i ustalenie 11 rat w kwotach po 12.000,00 zł oraz pozostała kwota w ostatniej 12 racie, - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. We wniesionym odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono: opieszałość organu pierwszej instancji w rozpatrzeniu sprawy oraz realizowaniu zaleceń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, bezpodstawne stwierdzenie, że podatnik nie uczestniczy aktywnie w postępowaniu przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Sieradzu, jak również nie składa dokumentów i wyjaśnień, co świadczy o braku jego chęci do współpracy z organem podatkowym, nieuzasadnione twierdzenie, że od 2013r. podatnik wyzbywa się majątku, liczne błędy piśmiennicze oraz merytoryczne.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 14 listopada 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika.

Z uwagi na fakt, że zobowiązania podatkowe objęte niniejszym postępowaniem dotyczą 2013r., w pierwszej kolejności DIAS odniósł się do terminu ich przedawnienia i wskazał, że w dniu 8.11.2018 r. wszczęto wobec podatnika postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe, m.in. z art. 56 § 1 ustawy z 10.09.1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2022, poz. 859 ze zm., dalej K.k.s.), które prowadzone było pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w S.. Pismem z 13.12.2018r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu zawiadomił podatnika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r. uległ zawieszeniu z dniem 8.11.2018r., na skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 i inne K.k.s. Do tego pisma załączono kserokopię potwierdzenia odbioru przez podatnika tego pisma (zastępcza forma doręczenia, k.170). Naczelnik Urzędu Skarbowego Sieradzu w piśmie z 6.04.2021r ponowił informację dotyczącą zawieszenia przedawnienia ww. zobowiązań podatkowych, o czym został zawiadomiony pełnomocnik 9.04.2021r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru, k.172). Otrzymanie informacji dotyczących zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań, zawarte w pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu kolejno z 13.12.2018r. oraz 6.04.2021r., nie są kwestionowane zarówno przez podatnika, jak i jego pełnomocnika.

W dniu 14.01.2020r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi sporządził akt oskarżenia przeciwko podatnikowi i doręczył to pismo do Sądu Rejonowego w S., który wyrokiem z 31.03.2021r., sygn. akt [...] uniewinnił go od dokonania zarzucanego czynu, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 K.k.s. i inne. Na skutek apelacji od ww. wyroku. Sąd Okręgowy w S. uchylił wyrok wydany przez Organ pierwszej instancji z 31.03.2021r. i skierował sprawę do Sądu Rejonowego w S. do ponownego rozpoznania, gdzie aktualnie się toczy.

Mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.05.2021r., sygn. akt I FPS 1/21 organ stwierdził, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego i przedstawił w tym zakresie argumentację.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że obciążające podatnika zaległości w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r, nie uległy przedawnieniu, a zatem możliwe jest merytoryczne procedowanie nad wnioskiem o udzielenie ulgi w ich spłacie.

DIAS podkreślił, że podatnika obciążają zaległości w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r., a ich wysokość, w tym obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z2020r., poz. 106 ze zm.), zostały wskazane w decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 23.12.2020r. W opinii organu obciążające podatnika zaległości w podatku od towarów i usług za ww. okresy 2013r. nie były spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, nie powstały na skutek zdarzeń losowych, których nie mógł on przewidzieć. O wszczęciu przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi kontroli celno-skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za ww. okresy podatnik został zawiadomiony. Kontrola ta została zakończona 15.01.2020r., której wynik zawierający informacje o stwierdzonych nieprawidłowościach w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wskazane okresy został doręczony podatnikowi 3.02.2020r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wydał 23.12.2020r. decyzję, w której wskazał, że w okresach objętych postępowaniem podatkowym, tj. październik, listopad i grudzień 2013r. podatnik wystawił i wprowadził do obrotu prawnego ponad 80 tzw. "pustych" faktur VAT. W związku z tym, zgodnie z art. 108 ust. 1 ww. ustawy, podatnikowi zostało określone zobowiązanie podatkowe za wskazane okresy 2013r. oraz orzeczono o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za ten okres. Zatem, co najmniej od daty doręczenia wyniku kontroli podatnik był świadomy konieczności zapłaty ww. zobowiązania.

Dalej stwierdzono, że zgodnie z intencją ustawodawcy ulgi w spłacie zaległości mają charakter fakultatywny. Oznacza to, że pomoc udzielana jest w sytuacjach wyjątkowych, na które podatnik nie miał wpływu i nie mógł ich przewidzieć. Taka sytuacja, zdaniem organu, w sprawie nie występuje, a opisane powyżej okoliczności powstania zaległości podatkowych, przedstawione również w decyzji organu I instancji, nie stanowią podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi, gdyż nie spełniają przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Podejmując odmowną decyzję w sprawie o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych w postaci rozłożenia ich na raty, organ poddał analizie sytuację finansową, majątkową i osobistą podatnika w kontekście wystąpienia ww. przesłanek. Mając na uwadze obowiązek wynikający z przepisów prawa, stanowiący o podejmowaniu przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu w prowadzonym postępowaniu wielokrotnie podejmował próby ustalenia z podatnikiem wysokości uzyskiwanego miesięcznie dochodu i zwracał się do podatnika o uzupełnienie informacji w tym zakresie. Podjęte działania okazały się bezskuteczne. Organy podatkowe dokonały zatem oceny złożonych zeznań o wysokości dochodu (poniesionej straty) PIT-36L. Ponadto, uwzględniły wskazane przez podatnika w oświadczeniu majątkowym uzyskiwane miesięczne wynagrodzenie z tytułu pełnienia cyt.: "funkcji z powołania". Rozpatrując możliwości płatnicze podatnika uwzględniły również wydatki na bieżące utrzymanie wynoszące 4.700,00 zł. Natomiast mając na uwadze jego sytuację majątkową organy zauważyły, że w oświadczeniu majątkowym podatnik wykazał jedynie posiadanie działki w K. (980 m2) oraz przyczepy lekkiej, ale nie podał wartości szacunkowych opisanych składników majątku.

Dalej stwierdzono, że pomimo wielokrotnych prób ze strony organów, podatnik nie przedstawił kompleksowo informacji o swojej sytuacji finansowej, nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, co spowodowało przeprowadzenie analizy sytuacji finansowej, majątkowej i osobistej podatnika tylko w oparciu o przedstawione dane, które - w opinii organów - nie przesądzają o wystąpieniu przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Nieujawnienie przez podatnika wysokości uzyskiwanych dochodów, do czego był niejednokrotnie wzywany, skutkuje niemożnością udzielenia ulgi ratalnej w jakimkolwiek zakresie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na występowanie problemów związanych ze zdrowiem podatnika, nie zostały bowiem złożone żadne zaświadczenia o stanie zdrowia, potwierdzające ograniczenie możliwości zarobkowania.

Odnosząc się kolejno do drugiej ustawowej przesłanki, której wystąpienie może skutkować udzieleniem ulgi, tj. interesu publicznego, DIAS stwierdził także brak jej zaistnienia. Mając na uwadze analizę sytuacji podatnika DIAS uznał, że odmowa udzielenia ulgi w spłacie zaległości płatkowych nie spowoduje sięgnięcia przez podatnika do środków publicznych.

Na koniec organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania i stwierdził, iż organ podatkowy I instancji w sposób prawidłowy orzekł w sprawie, odmawiając udzielenia wnioskowanej ulgi podatkowej.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie w całości decyzji DIAS z 14 listopada 2022 r. Podatnik ponowił argumenty przedstawione we wcześniej złożonych pismach w toku postępowania podatkowego zarówno przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Sieradzu, jak również Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, nie powołując się przy tym na nowe okoliczności i nie wskazując, które przepisy zostały w jego ocenie naruszone. Ponownie powołał się na niezakończone postępowanie, toczące się przed Naczelnikiem Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, dotyczące rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 23.12.2020r., określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2013r. oraz orzekającej o obowiązku zapłaty tego podatku za ww. okresy. W złożonej skardze położył szczególny nacisk na nieostateczność decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 23.12.2020r. stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Decyzji tej nie został nadany również rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący zaznaczył, że wobec powyższych okoliczności podjął jednak dobrowolną spłatę niewymagalnego jeszcze zobowiązania podatkowego, uiszczając raty według zaproponowanego harmonogramu, czego nie zauważa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Organ odwoławczy - w opinii skarżącego - całkowicie pominął w uzasadnieniu swojej decyzji fakt dobrowolnej spłaty rat przez niego, jak również przeoczył nieobligatoryjny charakter wniosku. D. M. ponadto stwierdził, że organy podatkowe negatywnie podeszły do dobrowolnej spłaty rat, zasilających budżet państwa comiesięcznymi kwotami po 12.000,00 zł. W dalszej części skargi odniósł się do decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 8.11.2021r., wskazując, że organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem zweryfikowania możliwości spłaty zaległości w jakimkolwiek układzie ratalnym, jak również uzupełnienia materiału dowodowego i dokonania wyjaśnień w zakresie stanu faktycznego sprawy, a Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu potrzebował aż 6 miesięcy na ponowne rozpatrzenie tej sprawy, co świadczy o wyjątkowej opieszałości organu pierwszej instancji w realizowaniu zaleceń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Kolejnym zarzutem przedstawionym przez skarżącego jest stwierdzenie, że organy podatkowe orzekające w sprawie ulgowej swoje stanowisko oparły na braku aktywnego udziału skarżącego w prowadzonym postępowaniu, a taka postawa w opinii organów podatkowych uniemożliwiła przyznanie ulgi. Podatnik nie zgadza się również z twierdzeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu, powielonym również w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (str. 15 decyzji), że skarżący od 2013r. wyzbywał się majątku. W jego opinii, jeżeli ta okoliczność miała uzasadniać odmowę udzielenia ulgi, to cyt.: "w świetle dat dokonania tych czynności cel ten wypadł kompromitująco".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06 – dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane poniżej, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, oceniając stan faktyczny wywiedziony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem obowiązujących organ podatkowy reguł procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił ocenę wywiedzioną przez organ I instancji i mając na uwadze przepis art. 67a § 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję tegoż organu o odmowie udzielenia skarżącemu ulgi w postaci rozłożenia na raty zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za wskazany okres 2013 roku.

Stosownie do treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, przy czym, jak stanowi art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej, umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

Warunkiem koniecznym udzielenia ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" bądź (alternatywnie) przesłanki "interesu publicznego".

Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa. O istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Ważny interes podatnika należy rozumieć jako względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, który powodowałby, że każda trudna sytuacja materialna skutkowałaby zawsze udzieleniem wnioskowanej ulgi. Ważny interes podatnika musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika (vide. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 230/21).

Z kolei, nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa. Rozstrzygnięcie przez organ podatkowy, czy w określonym stanie faktycznym istnieje przesłanka interesu publicznego, wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości. Drugą zaś wyjątek od tej zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Tak więc organ podatkowy w każdej konkretnej sprawie powinien (w rozumieniu obowiązku) ustalić co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Oczywiście bywają sytuacje, w których sam rachunek ekonomiczny przemawia za zastosowaniem ulgi podatkowej (np. nie ma możliwości ściągnięcia podatku w pełnej wysokości, a sytuacja ekonomiczna podatnika wyklucza możliwość radykalnej poprawy jego kondycji finansowej w dającym się przewidzieć okresie). Dokonując ważenia obu tych wartości, organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy wspólne dla całego społeczeństwa jak przede wszystkim: sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa. Nie można więc pojęcia interesu publicznego ograniczać wyłącznie do konieczności respektowania zasad równości i powszechności opodatkowania (vide. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 125/21).

Podsumowując znaczenie powyższych pojęć, ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata majątku. Interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdy nie będzie w stanie zaspokoić podstawowych, koniecznych potrzeb materialnych. Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji.

Podkreślenia wymaga, iż instytucja udzielenia ulgi przez rozłożenie należności na raty, o której mowa w art. 67a O.p., ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Uznanie administracyjne przewidziane w art. 67a § 1 O.p. polega na tym, że organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może - ale nie musi - zastosować określoną ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji, w przypadku stwierdzenia przesłanki uprawniającej do zastosowania ulgi, zgodna z prawem może być zarówno decyzja pozytywna dla podatnika, jak i decyzja dla niego negatywna. Sedno uznania administracyjnego stanowi zatem luz decyzyjny organu administracji publicznej, w który sąd administracyjny wkraczać nie może (vide. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III FSK 2506/21; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt I SA/Po 280/21).

Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, a z taką niewątpliwie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. Sądową kontrolą nie jest objęte rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonanego przez organ wyboru. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2148/11).

W ocenie Sądu, w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania administracyjnego nie wystąpiło. W sprawie wyjaśniona została, w miarę posiadanych przez organy podatkowe możliwości, sytuacja strony skarżącej oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy podatkowe podjęły niezbędne czynności dowodowe, w celu ustalenia przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", oraz przeanalizowały złożony wniosek, opierając się zarówno na informacjach udzielonych przez podatnika, jak i dokonując własnych ustaleń. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji słusznie zdaniem Sądu uznały, że nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny przemawiający za przyznaniem wnioskowanej ulgi podatkowej.

Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe poczyniły ustalenia sytuacji finansowej skarżącego, na ile było to możliwe przy wynikającej z akt sprawy postawie skarżącego. Z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu w prowadzonym postępowaniu wielokrotnie podejmował próby ustalenia wysokości uzyskiwanego przez skarżącego miesięcznie dochodu. Podjęte działania okazały się bezskuteczne, bowiem skarżący uchylał się od wskazania wysokości uzyskiwanych miesięcznie dochodów, a także nie złożył stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Organy podatkowe dokonały zatem oceny złożonych zeznań o wysokości dochodu (poniesionej straty) PIT-36L, z których wynika, że w roku 2020 podatnik uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 2.997.555,04 zł, a nadto dochód z umowy zlecenia 480,00 zł, natomiast w roku 2021 uzyskał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 478.756,38 zł, a nadto dochód z działalności wykonywanej osobiście w kwocie 118.730,00 zł miesięcznie. Organy uwzględniły też wskazane przez skarżącego w oświadczeniu majątkowym, uzyskiwane miesięczne wynagrodzenie z tytułu pełnienia "funkcji z powołania" w wysokości 118.250,00 zł. Rozpatrując możliwości płatnicze skarżącego organy uwzględniły jego wydatki na bieżące utrzymanie. W oświadczeniu o stanie majątkowym z 15.02.2022r. podatnik wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i ponosi koszty związane z energią elektryczną, ogrzewaniem, wodą i kanalizacją oraz wywozem nieczystości, ponosi koszty dojazdów do pracy, lekarstw, środków czystości, opłaca rachunki za telefon, a także wydatkuje środki pieniężne na wyżywienie. Skarżący nie wykazał, że posiada zobowiązania wobec innych instytucji. Zatem, jak wyliczyły organy, łącznie skarżący przeznacza na swoje utrzymanie ok. 4.700,00 zł. Oceniając sytuację majątkową skarżącego ustalono, że w oświadczeniu majątkowym wykazał posiadanie działki w K. (980 m2) oraz przyczepy lekkiej, nie podał jednak wartości szacunkowych opisanych składników majątku. Organy przeanalizowały również sytuację zdrowotną skarżącego i uznały, że materiał dowodowy nie wskazuje na występowanie problemów związanych ze zdrowiem. W oświadczeniu majątkowym skarżący wskazał wprawdzie na wydatkowanie kwoty 600,00 zł na lekarstwa i leczenie, nie załączył jednak żadnych faktur, czy też rachunków stanowiących o wydatkowaniu środków pieniężnych na leki i leczenie, nie zostały też złożone żadne zaświadczenia o stanie zdrowia, potwierdzające ograniczenie możliwości zarobkowania, a także konieczność wydatkowania ww. kwoty.

Jednocześnie, jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, zastosowaniu wnioskowanej ulgi sprzeciwia się też interes publiczny. Mając na uwadze analizę sytuacji skarżącego stwierdzić należy, że odmowa udzielenia ulgi w spłacie zaległości płatkowych nie spowoduje sięgnięcia przez skarżącego do środków publicznych, bowiem podatnik nie spełnia kryterium dochodowego ustalonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 14.07.2021r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2021r. poz. 1296) do uzyskania świadczeń z pomocy społecznej (776,00 zł dla osoby samotnie gospodarującej).

Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ulgi, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na zobowiązanego. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Specyfika postępowania w sprawie udzielenia ulgi polega na tym, że postępowanie wszczynane jest z inicjatywy strony (wniosku strony) i dotyczy jej indywidualnej sytuacji (w ramach badania istnienia ważnego interesu), której organ z urzędu nie może ustalić, nie posiada bowiem stosownych uprawnień, a przede wszystkim wiedzy o sytuacji życiowej wnioskodawcy. Postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych nie jest postępowaniem, w którym w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej organ ma obowiązek z urzędu dokonać ustaleń, zebrać wszelkie dowody i dokonać ich oceny. To w interesie podatnika, inicjującego postępowanie podatkowe w oparciu o wskazany przepis, leży wskazanie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania, a zatem wykazanie, że w sprawie zaistniała przesłanka jego ważnego interesu lub interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych czy rozłożeniu ich płatności na raty. Organ dokonując oceny wystąpienia wskazanych przesłanek, a w dalszej kolejności, w przypadku ich wystąpienia, podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego, powinien dysponować wiedzą o aktualnej na dzień złożenia wniosku sytuacji ekonomicznej, majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej wnioskodawcy, a źródłem tej wiedzy, powinny być aktualne dane, udostępnione przez zainteresowanych udzieleniem wnioskowanej ulgi podatników. Ciężar dowodu spoczywa generalnie na podmiocie, który wywodzi z tego skutki prawne, a tak jest w szczególności w sytuacji gdy podatnik ubiega się o ulgę podatkową i z jego wniosku zostało wszczęte postępowanie o zastosowanie ulgi określonej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie tak się nie stało, bowiem podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące trudnej sytuacji materialnej, nie pozwalającej mu na jednorazową spłatę istniejących zaległości, nie zostały poparte stosownymi w tym względzie dowodami, a tym samym nie stanowiły przesłanek do zastosowania przedmiotowej ulgi. Skarżący zatem nie wykazał, aby w jego przypadku zachodziły nadzwyczajne i nieprzewidziane zdarzenia, mogące mieć wpływ na sytuację materialną strony.

Organ podatkowy pierwszej instancji, realizując dyspozycje przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak wskazano powyżej, podejmował wielokrotne próby uzyskania od skarżącego wyjaśnień w zakresie wysokości uzyskiwanego miesięcznie dochodu. Mimo tych starań skarżący nie przedstawił kompleksowo informacji o swojej sytuacji finansowej dotyczącej uzyskiwanych dochodów. W tej sytuacji organ przeprowadził analizę sytuacji finansowej, majątkowej i osobistej skarżącego w oparciu o przedstawione przez skarżącego oraz zebrane samodzielnie przez organ I instancji dane, które – jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji i co Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni aprobuje - nie przesądzają o wystąpieniu przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Nieujawnienie przez skarżącego wysokości uzyskiwanych dochodów, do czego był on niejednokrotnie wzywany, skutkuje niemożnością udzielenia ulgi ratalnej w jakimkolwiek zakresie i stanowisko to zasługuje na akceptację.

Sąd rozpoznający skargę stwierdza, że organy podatkowe obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy w sposób prawidłowy, przestrzegając przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1. Oceny zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy dokonał z poszanowaniem treści art. 191 Ordynacji podatkowej, a przeprowadzony przez Dyrektora wywód jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Fakt, że strona skarżąca nie akceptuje rozstrzygnięcia organu odwoławczego nie oznacza, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Dyrektor naruszył wskazywane normy.

Mając to na uwadze należy stwierdzić, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej nie miała charakteru dowolnego i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organy nie naruszyły granic orzekania we wskazanym trybie. Przeprowadzona ocena legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia art. 67a § 1 O.p. Ocena ta była logiczna, jasna i przekonująca z zachowaniem zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził by doszło do uchybień procedury mających jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Wydając zaskarżoną decyzję organ wziął także pod rozwagę okoliczności, które przyczyniły się do powstania zaległości podatkowej. Niemniej jednak w ocenie organu, co wyraźnie zostało wyartykułowane w treści decyzji, okoliczności mające wpływ na powstanie zaległości podatkowej nie miały charakteru zdarzeń nadzwyczajnych, które mogły uzasadniać zastosowanie wnioskowanej ulgi. Powstanie zaległości, jak zostało to wskazane w decyzji, było bowiem konsekwencją nieprawidłowości co do wywiązywania się przez podatnika z obowiązków podatkowych.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne argumenty organu odwoławczego dotyczące bezzasadności zarzutów skargi stanowiących powtórzenie zarzutów odwołania, jak również stanowiska DIAS dotyczącego nieprzedawnienia się zobowiązania, którego dotyczy wniosek o udzielenie ulgi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Ake.