Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 317/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.184, art.189 w zw zart.58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Dyrektora Zakładu Karnego w [...] i R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt III SAB/Gl 38/22 w sprawie ze skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 21 września 2021 r. 1. oddala skargę kasacyjną R.S. 2. uchyla zaskarżony wyrok i odrzuca skargę 3. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 października 2022 r. (sygn. akt III SAB/Gl 38/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.S. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z 21 września 2021 r., na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, § 1a oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), 1) stwierdził bezczynność organu, 2) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, 3) zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 4) w pozostałym zakresie skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że pismem z 29 października 2021 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w związku z jego wnioskiem z 21 września 2021 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego "stan faktyczny wynikający ze złożonych wcześniej dokumentów", wnosząc o odpowiedź na następujące pytania: 1. czy składałem prośbę o umożliwienie mi wykonania kopii akt sądowych SO [...] przesłanych w tym celu do ZK; 2. czy Sąd Okręgowy [...] przesyłając akta wyraził zgodę na wykonanie fotokopii; 3. czy umożliwiono mi wykonanie kopii w/w akt sądowych; 4. jaki powód wskazałem jako konieczny do wykonania kopii akt - do czego kopie akt były mi niezbędne. Skarżący podał, że zaświadczenie jest mu niezbędne do złożenia skargi do ETPC w Strasburgu oraz pozwu cywilnego do Sądu Okręgowego [...] oraz wyjaśnił, że wystąpił z ponagleniem do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Podniesiono, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, tylko sposób załatwienia tej sprawy w oparciu o regulację szczególną, jaką jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647, dalej jako: rozporządzenie z 2003 r.). Wskazano, że skarga dotyczy sposobu wykonywania czynności przez Dyrektora Zakładu Karnego odnośnie do załatwienia wniosku osadzonego, co nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego. Organ zanegował także fakt wykazania interesu prawnego przez skarżącego podnosząc, że nie wnosi on o urzędowe poświadczenie określonego stanu faktycznego wynikającego z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, lecz wymaga odtworzenia spornego stanu faktycznego, będącego także przedmiotem składanych przez niego uprzednio skarg na podstawie unormowań Kodeksu karnego wykonawczego. Wyjaśniono ponadto, że na złożony wniosek skarżący otrzymał odpowiedź w ustawowym terminie i odpowiedź ta spełniała minimalne wymogi formalne, jakie powinno mieć zaświadczenie.

Uwzględniając skargę WSA podniósł, że treść wniosku skarżącego dotyczy sfery faktów, a nie działalności jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (działalności organu). Zatem skarga nie odnosi się jedynie do sposobu wykonywania czynności przez organ. Zdaniem WSA, skoro skarżący wniósł o wydanie zaświadczenia, to jego pismo winno podlegać ocenie przez pryzmat przepisów k.p.a. Podniesiono, że we wniosku o wydanie zaświadczenia skarżący podał, że jego uzyskanie jest niezbędne celem złożenia skargi do ETPC w Strasburgu oraz pozwu cywilnego, co oznacza, że wykazał interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia, gdyż z art. 45 Konstytucji RP wynika prawo do sądu. Natomiast oceniając, czy spełnione są przesłanki z art. 218 k.p.a. WSA wskazał, że nie jest w stanie stwierdzić, jakimi rejestrami, ewidencjami dysponuje organ, ale organ winien ocenić, czy żądane dane ewidencjonuje lub archiwizuje i winien rozważyć wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, bądź wydać stosowne postanowienie w tym przedmiocie. W związku z tym WSA uznał, że organ dopuścił się bezczynności, gdyż w wyznaczonym terminie nie wydał zaświadczenia, ani też nie wydał postanowienia o odmowie jego wydania, lecz ograniczył się do udzielenia skarżącemu odpowiedzi, nie zachowując wymaganej w tym zakresie procedury. Przy czym w ocenie WSA brak jest podstaw do przyjęcia, że udzielona skarżącemu odpowiedź z 27 września 2021 r. jest zaświadczeniem, o którym mowa w art. 217 k.p.a., gdyż sam organ wskazuje, że sprawa wniosku została przez niego załatwiona w oparciu o rozporządzenie z 2003 r. Ponadto udzielona odpowiedź nie zawiera wszystkich elementów zaświadczenia, bowiem brak jest informacji odnośnie do uiszczenia opłaty skarbowej, a także brak jest rozważań organu odnośnie do przesłanek z art. 261 § 4 k.p.a. W ocenie WSA niewydanie zaświadczenia bądź postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia nie było wynikiem złej woli organu, lecz odmiennej interpretacji przepisów prawa, a zatem bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę w zakresie żądania ukarania organu grzywną, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej.

Od wyroku tego skargi kasacyjne wywiedli: R.S. oraz Dyrektor Zakładu Karnego w [...].

W skardze kasacyjnej R.S. zaskarżono wyrok w części tj. w zakresie punktów 2 i 4 wyroku i podnosząc, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzut naruszenia:

- art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1, 2 i 3, art. 218 § 1, art. 6 i art. 12 § 1 k.p.a. polegający na błędnym przyjęciu, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wydania zaświadczenia w ustawowym terminie i w sposób celowy prowadził postępowanie w oparciu o przepisy nieznajdujące zastosowania na gruncie postępowania, którego przedmiotem jest wydanie zaświadczenia;

- art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1, 2 i 3, art. 218 § 1, art. 6 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieprzyznanie od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej przez niego sumy pieniężnej, podczas gdy Sąd I instancji uwzględnił skargę na bezczynności, zaś organ w sposób rażący oraz celowy naruszył przepisy regulujące wydawanie zaświadczeń, pomimo podważenia w toczących się uprzednio postępowaniach sądowoadministracyjnych stanowiska organu co do przepisów, w oparciu o które winien wydawać zaświadczenia.

Przywołane wyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowały stwierdzeniem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddaleniem żądania skarżącego o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oraz stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, przyznanie pełnomocnikowi z urzędu skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w całości ani w części oświadczając, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędnie Sąd I instancji uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ posiadał świadomość, że prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania zaświadczenia winno odbywać się w oparciu o przepisy k.p.a., bowiem zagadnienie to było uprzednio przedmiotem postępowań sądowoadministracyjnych, w których uczestniczyły organy Służby Więziennej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, z uwagi na celowe i świadome naruszenie przez organ przepisów k.p.a. nie może ostać się zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim oddalono żądanie skarżącego o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej, gdyż sytuacja celowego unikania przez organ rozpatrzenia wniosku miała miejsce na gruncie niniejszego postępowania.

W skardze kasacyjnej Dyrektora Zakładu Karnego zaskarżono wyrok w całości i zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., naruszenie:

- art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3, art. 6 i art. 7 § 1 i 2 k.k.w., w zw. § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. poprzez:

- ich niezastosowanie i pominięcie faktu, że sprawa winna być załatwiona w trybie przewidzianym przez powołane przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, a nie w trybie administracyjnym (art. 217 i nast. k.p.a.), co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, że skazanemu przysługuje prawo wniesienia skargi na bezczynność organu Służby Więziennej lub

- co najmniej uznanie, że załatwienie wniosku winno nastąpić w trybie administracyjnym określonym w przepisach art. 217 i nast. k.p.a. przy odpowiednim zastosowaniu regulacji szczególnej, jaką są wyżej wskazane unormowania Kodeksu karnego wykonawczego i wynikające ze specyfiki postępowania karnego wykonawczego odmienności w tym zakresie;

- art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1-3 k.p.a. i 261 § 1 i 2 k.p.a. (w zakresie pkt 1-3 wyroku) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na mylnym uznaniu, iż pismo Dyrektora Zakładu Karnego z 21 września 2021 r. nie odpowiada wymogom formalnym zaświadczenia, o jakim mowa w art. 217 i nast. k.p.a. m.in. z uwagi na brak w jego treści "elementu fiskalnego" tj. informacji o uiszczeniu bądź nie uiszczeniu przez wnioskodawcę opłaty skarbowej, co w konsekwencji doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia bezczynności organu w wydaniu zaświadczenia i w związku z tym do rażąco błędnego zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 21 września 2022 r. w sytuacji, gdy w określonym w 217 § 3 k.p.a. terminie doszło do wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści;

- art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do skutecznego złożenia skargi do WSA, w sytuacji gdy organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego z 21 września 2021 r. przed jej wniesieniem. Naruszenie przez Sąd wydający zaskarżony wyrok przepisów prawa procesowego miało bez wątpienia istotny wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i odrzucenie skargi bądź rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych oświadczając, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organu podniesiono, że rozporządzenie z 2003 r. wskazuje organy właściwe, terminy załatwiania spraw i określa szereg czynności trybu postępowania, jak i organy sprawujące nadzór nad jednostką, do której skierowano skargę, prośbę czy wniosek osadzonego. Podano, że organ podziela zapatrywanie wyrażone w postanowieniach NSA w sprawach o sygn. III OSK 4454/21 i III OSK 4453/21, w których wskazano, że sprawa wydania skazanemu zaświadczenia dotyczącego przebiegu wykonywania kary jest sprawą związaną z wykonywaniem orzeczeń. Zatem zarzucana przez skarżącego bezczynność Dyrektora ZK nie dotyczy sprawy, w której organ zobowiązany byłby do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności podlegającej kognicji sądów administracyjnych. Jednocześnie wskazano, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obecne jest także stanowisko, zgodnie z którym wnioski o wydanie zaświadczenia składane przez osoby pozbawione wolności winny być rozpatrywane tylko w oparciu o regulacje art. 217 i nast. k.p.a. i dlatego odpowiedź na wniosek skarżącego została wydana w terminie 7 dni, tak jak przewidują to przepisy k.p.a. Podniesiono, że na wszystkie pytania zawarte we wniosku skarżący uzyskał pisemną odpowiedź, która potwierdzała wszystkie okoliczności faktyczne, o których poświadczenie w nim wnosił. Podano, że przepisy art. 217-220 k.p.a. nie wskazują, jakim wymaganiom formalnym powinny odpowiadać zaświadczenia. Skoro zatem organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego przed wniesieniem skargi, to WSA nie był uprawniony do merytorycznego orzekania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu R.S. wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należało rozważyć najdalej idący zarzutu, zawarty w skardze kasacyjnej organu, dotyczący dopuszczalności skargi. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu i uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 3, art. 6 i art. 7 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego, w zw. § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r.

Przede wszystkim należy podnieść, że skarżącemu przebywającemu w zakładzie karnym, co do zasady przysługuje prawo zwrócenia się do organu tego zakładu z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w trybie przepisów k.p.a., tj. na podstawie art. 217 k.p.a. Przeciwny wniosek i uznanie, że skazanemu nie przysługiwałoby prawo złożenia takiego wniosku, sprzeczny byłby z bezwzględnie obowiązującym charakterem norm prawnych zawartych w k.p.a. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby na zasadzie lex specialis derogat legi generali przepis szczególny modyfikował zasady i tryb postępowania, także sądowego, w sprawie wydania takiego zaświadczenia w sytuacji, w której wniosek skazanego kierowany jest do organu postępowania wykonawczego w rozumieniu Kodeksu karnego wykonawczego, a z takim stanem faktycznym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 5 Kodeksu karnego wykonawczego dyrektor zakładu karnego jest jednym z organów postępowania wykonawczego. Może to mieć uzasadnienie w specyfice stosunku karnoprawno-wykonawczego, jaki powstaje w związku z umieszczeniem w zakładzie karnym (zob. Komentarz do art. 1, [w:] K. Dąbkiewicz, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, LEX el. 2020 r.).

Na gruncie Kodeksu karnego wykonawczego prawo do składania wniosków uregulowane jest w art. 6 § 2 tej ustawy. Skarżącemu przysługuje zatem prawo do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a., ale realizacja tego uprawnienia następuje z uwzględnieniem przepisów szczególnych, wynikających ze specyfiki postępowania karnego wykonawczego. Skoro z Kodeksu karnego wykonawczego wprost wynika prawo skazanego do składania wniosków kierowanych do organów postępowania wykonawczego, to oznacza to, że postanowienia Kodeksu karnego wykonawczego stanowią lex specialis w stosunku do przepisów działu VII k.p.a. "Wydawanie zaświadczeń". Postanowienia te mogą nie tylko uszczegóławiać tryb postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, ale także wprowadzać odstępstwa od zasad ogólnych, także w zakresie postępowania skargowego.

Niewątpliwie samo postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia jest uproszczonym postępowaniem administracyjnym, zaś w razie bezczynności organu wnioskodawcy przysługuje co do zasady skarga do sądu administracyjnego (A. Kabat [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LEX el. 2019, komentarz do art. 3, pkt 19 i 56). Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, składanej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zależy jednak od tego, czy w danej sprawie dopuszczalna jest skarga na decyzje, postanowienia albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej. Innymi słowy, dopuszczalność skargi na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania jest pochodną dopuszczalności skargi na inny rodzaj działalności administracji. Zatem skarga na bezczynność, albo przewlekłość nie jest dopuszczalna wówczas, gdy sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia skargi na dany akt wskazany w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Sytuacja taka występuje w rozpatrywanej sprawie. Jak stanowi bowiem art. 7 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego, skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu wymienionego w art. 2 pkt 3-6 i 10 z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przy czym skargi rozpoznaje sąd właściwy, określony w art. 3 Kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem ustawodawca powierzył kontrolę sądową w sprawach karno-wykonawczych sądowi, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji (§ 1) oraz sądowi penitencjarnemu (§ 2).

Powyższe regulacje prowadzą do wniosku, że kompetencję do rozpatrzenia skargi na bezczynność w sprawie wydania skazanemu zaświadczenia posiada sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. To bowiem sąd powszechny rozpatruje skargi na decyzje wydawane w postępowaniu wykonawczym. Konstatacji tej nie zmienia brzmienie art. 7 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, statuującego prawo skarżącego do zaskarżenia "decyzji" organu postępowania wykonawczego, gdyż decyzja w postępowaniu karnym wykonawczym jest rozumiana szeroko. Jak wskazuje K. Postulski, "Znajdujemy natomiast w kodeksie karnym wykonawczym przepisy, z których nie wynika wprost, że wymienione w nich czynności wymagają wydania decyzji, chociaż ich charakter jednoznacznie na to wskazuje, co w konsekwencji powoduje ich zaskarżalność w trybie art. 7 § 1 K.k.w., w sytuacji gdy pozbawiają skazanych niektórych ich uprawnień" (K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Warszawa 2016, s. 111-112).

Również w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wolą ustawodawcy kompetencje do sprawowania kontroli działalności organów postępowania wykonawczego przypisano sądom powszechnym, tj.: sądom, które wydały orzeczenie karne w pierwszej instancji (art. 3 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego) lub sądom penitencjarnym (art. 3 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego). Kontrola ta inicjowana jest przez skazanego w drodze skargi wnoszonej w trybie określonym w art. 7 § 3 Kodeksu karnego wykonawczego, a w sprawach tych ww. sądy stosują przepisy Kodeksu karnego wykonawczego i Kodeksu postępowania karnego (art. 1 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego), co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. I OSK 746/08). Kodeks karny wykonawczy do sądów właściwych w sprawie skargi na decyzję organu wykonawczego nie zalicza sądów administracyjnych, co także wynika z orzecznictwa NSA (postanowienie NSA z 27 kwietnia 2016 r. sygn. I OZ 393/16).

Zatem wydanie zaświadczenia skazanemu przez organy postępowania wykonawczego następuje na podstawie przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, a dokładnie art. 6 § 2 oraz rozporządzenia z 2003 r., zaś przepisy k.p.a., w tym art. 217 dotyczący wydawania zaświadczeń, zgodnie z regułą kolizyjną lex specialis derogat legi generali nie ma zastosowania. Takie stanowisko jest aktualnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 316/23, z 10 października 2023 r. sygn. akt III OSK 2117/23, z 20 września 2023 r. sygn. akt III OSK 1875/23).

Zatem skargę R.S. wniesioną do WSA należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. w zw. z art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę.

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wniesionej przez R.S., gdyż skargę tą należało uznać za niezasadną i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną R.S. oddalił.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wprawdzie skarga kasacyjna organu skutkowała uchyleniem rozstrzygnięcia WSA, co stosownie do regulacji zawartej w art. 203 pkt 2 p.p.s.a., powinno uzasadniać przyznanie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, tym niemniej ostateczny wynik sprawy, tj. odrzucenie skargi nie pozwalał na obciążenie nimi skarżącego.