Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1455/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 86 par 1  , art 58 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Kraków, dnia 8 marca 2023r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2022 roku, znak: SKO.UW/4136/1005/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku postanawia: 1. oddalić wniosek; 2. odrzucić skargę; 3. zwrócić skarżącemu A. T. kwotę 200 zł (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

1. .

UZASADNIENIE

Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżone postanowienie, adresowane do skarżącego, zostało odebrane przez dorosłego domownika – J. T. w dniu 9.09.2022r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 10.10.2022r. skarga została złożona dopiero 8.11.2022r. (data prezentaty).

Skarżący w skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podając, iż niezachowanie terminu nastąpiło z powodów zdrowotnych – niezdolności do pracy i przebywaniu na zwolnieniu lekarskim.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), oznaczanej w skrócie "p.p.s.a." uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku zawinienia w uchybieniu terminu można więc mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OZ 708/10). Zawodowy charakter działalności profesjonalnych pełnomocników powoduje, że należy również od nich wymagać dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, co oznacza brak wyłączenia winy w przypadku choćby lekkiego niedbalstwa.

Skarżący do skargi przedłożył dokumenty z których nie wynika dlaczego nie mógł wnieść skargi w terminie – wskazał dokumentację lekarską za okres wcześniejszy lub późniejszy niż, ostateczny termin wniesienia skargi. Wnioskodawca podał zaświadczenia lekarskie L4 za okres 27.11.-27.12.2021r., 28.12.2021r- 4.03.2022r., stąd został wezwany do wskazania okoliczności uniemożliwiających wniesienie skargi dotyczących okresu 9.09-8.11.2022r. (k.27). W piśmie z 29.01.2023. (k. 31) wnioskodawca podał, że w tym okresie (9.09-8.11.2022r.) przebywał poza miejscem zamieszkania, na rekonwalescencji. Wobec powyższego zobowiązano go do wykazania tej okoliczności, oraz w jakiej dacie otrzymał zaskarżone postanowienie, pod rygorem przyznania, że był to 9.09.2022r. W piśmie z dnia 17.02.2022r. (k. 37) wnioskodawca nie wykazał żadnymi dokumentami podawanej okoliczności przebywania poza miejscem zamieszkania, ponownie nawiązując do zaświadczenia L4, i orzeczeń lekarskich przyznających mu świadczenie rehabilitacyjne, wskazując, iż wystarczają one do wykazania podawanej okoliczności.

W ocenie Sądu, same te dokumenty, nie są wystarczające bo wynika z nich, że po okresie przebywania na L4, był niezdolny do pracy i pobierał jedynie świadczenie rehabilitacyjne, lecz nie wynika z nich aby nie miał możliwości wniesienia skargi. Nadto skoro nie wykazał, iż w kluczowym okresie od 9.09-7.11.2022r. przebywał poza miejscem zamieszkania, to nie można uznać, aby przyjąć faktyczne otrzymanie przesyłki dopiero 7.11.2022r., w okoliczności skutecznego doręczenia jej 9.09.2022r. W ocenie Sądu, okoliczności podane we wniosku, a zatem, iż stan zdrowia faktycznie uniemożliwił skarżącemu wniesienie skargi w terminie, nie zostały zatem wykazane, nie można zatem wyłączyć winy w niezachowaniu terminu. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie, adresowane do skarżącego, zostało odebrane przez dorosłego domownika – J. T. w dniu 9.09.2022r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 10.10.2022r. skarga została złożona dopiero 8.11.2022r. (data prezentaty).

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 2 sentencji.

Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Wobec odrzucenia skargi należało stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić całość uiszczonego wpisu., o czym orzeczono w pkt 3 sentencji.