Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 419/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 171
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi D.P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 27 marca 2023 r. nr 6/23 w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi mł. asp. D. P. (dalej: Skarżący) jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: KWP) nr 6/23 z 27 marca 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej: KPP) nr [...] z dnia 10 marca 2023 r.

I. o uznaniu Skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w zarzucie nr 1 i 2 tj.

1. W dniu 17 stycznia 2023 r. w miejscowości S., w trakcie pełnienia obowiązków służbowych w patrolu zmotoryzowanym wraz z sierż. szt. M. S., będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej, w tym do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i podejmowania działania służącego budowaniu zaufania do niej obowiązku tego nie dopełnił, poprzez dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia dwóch worków koksu o nieustalonej wartości na szkodę P Sp. z o.o, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 roku (tekst jednolity Dz.U. z 2023 roku, poz. 171 z późn. zm.) w zw. z § 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., poz.3).

2. W dniu 04 stycznia 2023 r. w miejscowości S., w trakcie pełnienia obowiązków służbowych w patrolu zmotoryzowanym wraz z sierż. szt. M. S. będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej, w tym do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której służy i podejmowania działania służącego budowaniu zaufania do niej, obowiązku tego nie dopełnił, poprzez dokoanie zaboru w celu przywłaszczenia jednego worka koksu o nieustalonej wartości na szkodę P Sp. z o.o, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 roku (tekst jednolity Dz.U. z 2023 roku, poz. 171 z późn. zm.) w zw. z § 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., poz.3)

II. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby.

Podstawą prawną decyzji był art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2023 poz. 171; dalej: ustawa o Policji).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 18 stycznia 2023 r. KPP na mocy wydanego postanowienia nr 6/2023 wszczął przeciwko Skarżącemu postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Jednocześnie zastosował środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia obwinionego w czynnościach służbowych na okres 6 miesięcy.

W toku postępowania służbowego ustalono, że 16/17 stycznia 2023 r. Skarżący wraz z sierż. szt. M. S. w godz. 22:00 - 6:00 pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym, z wykorzystaniem pojazdu służbowego nieoznakowanego Opel Corsa o numerach rejestracyjnych [...]. Około godz. 1:25 wskazany patrol przemieszczał się ulicą [...], w granicy administracyjnej pomiędzy S. a D. Z naprzeciwka w ich stronę jechał pojazd służbowy oznakowany Straży Ochrony Kolei (dalej: SOK), którego kierowca zablokował pojazdowi służbowemu Policji dalszą jazdę. W tym patrolu w ramach Grupy Operacyjno-Interwencyjnej SOK pełnili służbę D. K. jako dowódca patrolu, st. przód. M. M., st. przód. M. G. i st. przód. G. Z. Funkcjonariusze SOK poinformowali policjantów, że uzyskali informacje mogące wskazywać na dokonanie przez nich kradzieży węgla z pobliskiego usypu, wskazując jednocześnie na konieczność sprawdzenia bagażnika wykorzystywanego przez nich pojazdu. W wyniku sprawdzenia wnętrza pojazdu policyjnego okazało się, że w bagażniku znajdowały się dwa worki z zawartością skoksowanego węgla kamiennego, potocznie nazywanego koksem. Na tej podstawie dowódca grupy około godz. 2:00 zgłosił zdarzenie komendantowi zmiany SOK, a następnie poinformował posterunek SOK w Z., skąd o godz. 2:04 informacja dalej została przekazana do dyżurnego Komendy Policji w B. O godz. 2:08 dyżurny SOK w Z. ponowił kontakt z dyżurnym KPP w B. doprecyzowując miejsce ujęcia funkcjonariuszy Policji. Na tej podstawie dyżurny KPP w B. - asp. szt. G. B. skierował na miejsce zdarzenia Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji w S1 asp. D. I. oraz Komendanta Komisariatu Policji w S. podkom. R. R. Po przybyciu na miejsce funkcjonariusze Grupy Operacyjno-Interwencyjnej SOK zrelacjonowali asp. D. I. przebieg zdarzenia oraz pokazali ujawnione worki z koksem. Ujęci policjanci nie tłumaczyli skąd pochodzi węgiel znajdujący się w workach. W związku z zaistniałym zdarzeniem została skierowana grupa dochodzeniowo-śledcza, która wykonała niezbędne czynności procesowe w tym oględziny miejsca z uwzględnieniem dokładnego jego umiejscowienia i kubatury usypanego węgla, zabezpieczono próbkę koksu z nasypu oraz sporządzona została dokumentacja fotograficzna.

Dowódca D. K. w notatce urzędowej z dnia 17 stycznia 2023 r. oraz w złożonych w charakterze świadka zeznaniach w toku postępowania dyscyplinarnego wskazał, że w dniu 16 stycznia 2023 r. w ramach pełnionej służby SOK o godz. 22:10 zamontował foto pułapkę w rejonie km [...] linii kolejowej [...] - teren administracyjny S. Zamontowane urządzenie swym zasięgiem obejmowało usyp koksu, który powstał w dniu 26 października 2022 r. z pociągu [...] należącego do P sp. z o.o. Około godz. 1:25 urządzenie automatycznie przesłało do dowódcy wykonane zdjęcie, na którym widoczny był pojazd z rozpoznawalną marką i typem - Opel Corsa w jasnym kolorze. Kolejne przesłane zdjęcie ujawniało osobę, która jeden worek trzymała w rękach, drugi miała przy sobie na ziemi. Kolejne otrzymane zdjęcie ujawniało moment odjazdu Opla. Na tej podstawie D. K. podjął decyzję o niezwłocznym udaniu się w miejsce pozostawienia foto pułapki od strony ul. [...]. W trakcie przejazdu dowódca SOK otrzymał kolejne zdjęcie odjeżdżającego pojazdu. Na drodze prowadzącej do usypu dowódca SOK zauważył nadjeżdżający z naprzeciwka pojazd i zadecydował o zablokowaniu drogi pojazdem służbowym. We wnętrzu samochody znajdowali się dwaj mężczyźni w umundurowaniu policyjnym, którzy robili wrażenie oczekujących na możliwość przejazdu. Świadek wskazał, że jeden z policjantów krzyknął w stronę funkcjonariuszy SOK - "to my", na co dowódca odpowiedział, że foto pułapka zrobiła im zdjęcie w momencie jak ładowali węgiel do dwóch worków i wkładali te worki do bagażnika samochodu. D. K. poprosił policjantów o pozostanie na miejscu. Na prośbę jednego z policjantów pokazał mu sporządzone zdjęcia oraz zwrócił się do policjantów o umożliwienie sprawdzenia bagażnika wykorzystywanego przez nich pojazdu służbowego. Po otwarciu okazało się, że w jego wnętrzu znajdowały się dwa zawiązane worki z koksem. Dowódca SOK dodał, że na miejscu w trakcie podejmowanych działań policjanci nie wyjaśniali powodów posiadanego węgla i jaki mieli cel z nim związany. Podniósł także, że zamontowane przez niego urządzenie służbowe posiada niezwykle czułe aparaty, od czasu zamontowania foto pułapki w okolicach usypu z pewnością nikt inny nie przebywał ponieważ taki ruch nie został przez urządzenie zarejestrowany. Dodatkowo zeznał, że 4 stycznia 2023 r. około godz. 23:40 w tym samym miejscu miała miejsce kradzież z wykorzystaniem takiego samego pojazdu - Opla Corsy w jasnym kolorze, a sprawcami było dwóch mężczyzn ubranych w odzież wyposażoną w charakterystyczne odblaski, a u jednego z nich dodatkowo widoczna była na zdjęciu kabura udowa. Na sporządzonych zdjęciach w tym dniu widoczny był moment trzymania przez jednego z mężczyzn wypełnionego worka przy otwartym bagażniku pojazdu. Wykonane zdjęcia obejmowały zakres czasowy od godziny 23:38 do 23:45.

Analiza danych zawartych w aplikacji SWD dotycząca ustalenia służb, wykorzystywanego pojazdu służbowego Opel Corsa o numerze rej. [...] oraz prześledzenia sygnału GPS wykorzystywanego przez patrol w dniu 4/5 stycznia 2023 r. i 16/17 stycznia 2023 r. Mobilnego Terminala Noszonego dokonana przez specjalistę Zespołu Łączności i Informatyki Komendy Powiatowej Policji w B. wykazała, że system zarejestrował ślad GPS pomiędzy godzinami 22:42 a 5:01 w nocy z 4 na 5 stycznia 2023 r. Początek trasy obejmował rejon rynku w S., a następnie ulicę [...] i [...]. Około godziny 23:24 ślad GPS urządzenia przemieszczał się drogą 94 na zachód do ulicy [...] i dalej w kierunku północnym do torowiska, a w okolicach torowiska sygnał przystanął w godzinach 23:36-23:48. Sporządzona analiza wykazała, że w nocy z 16 na 17 stycznia 2023 r. patrol o godzinie 1.07 przemieszczał się w stronę ulicy [...] i dalej w stronę torowiska. O godzinie 1:19 odnotowany został wjazd pomiędzy torowisko. W godzinach między 1:25 a 1:39 pojazd służbowy wraz terminalem MTN nie przemieszczał się.

Z informacji w książce kontroli pojazdu służbowego Opel Corsa o numerze rej. [...] wynika, że w dniu 4 stycznia 2023 r. sprzęt transportowy wykorzystywany był przez Skarżącego, który był jego kierowcą i sierż. szt. M. S. Dodatkowo wskazano, że trasą jazdy był S. w rejonie nr 1 i 2. Łącznie w tym dniu przejechano 53 km w godz. 22:30 - 5:30. W dniu 16 stycznia 2023 r. kierowcą również był Skarżący, a dysponentem sierż. szt. M. S. Pojazd służbowy przemieszczał się w rejonie służbowym S. 1 i 2 i przebył łącznie 102 km w godz. 22:30 - 4:00.

W toku postępowania dyscyplinarnego przesłuchano w charakterze świadków Komendanta Komisariatu Policji w S. oraz Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji w S1, przybyłych na ul. [...] bezpośrednio po ujęciu obwinionego przez funkcjonariuszy SOK. Ponadto wykonano oględziny zdjęć uzyskanych przez rzecznika dyscyplinarnego, z Komendy Rejonowej Straży Ochrony Kolei z/s w K., która wykonane zostały przez foto pułapkę założoną przez pracowników SOK w dniu 4 i 16 stycznia 2023 roku, której zdjęcia załączono do akt postępowania służbowego.

Z informacji wskazanych w notatce urzędowej z dnia 17 stycznia 2023 r. sporządzonej przez Skarżącego wynika, że około godz. 1:00 udał się wraz z sierż. szt. M. S. w rejon nastawni kolejowej [...] znajdującej się w S. w okolicach ulicy [...]. Powodem patrolowania tego terenu były liczne w ostatnim czasie kradzieże elementów infrastruktury kolejowej. W trakcie wykonywanych czynności służbowych ujawnił przy jednym z usypów dwa worki z koksem. Z uwagi na to, że w rejonie tym nie ujawnione zostały żadne osoby mogące mieć związek z kradzieżą węgla zadecydował o zabezpieczeniu worków wypełnionych koksem i przewiezieniu do najbliższej nastawni [...]. Podobne stanowisko Skarżący wyraził w trakcie składania wyjaśnień w toku wykonywanych w postępowaniu dyscyplinarnym z jego udziałem czynności przesłuchania. Skarżący po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym złożył wniosek o jego uzupełnienie poprzez przesłuchanie w charakterze świadka sierż. szt. M. S., z którym w danym dniu pełnił służbę patrolową oraz dyżurnego - asp. szt. G. B. co do poinformowania o możliwości kradzieży koksu z usypu. Rzecznik dyscyplinarny przychylając się do wniosku obwinionego przeprowadził wskazane dowody. Dyżurny jednoznacznie wskazał, że pierwszą informację o ujęciu policjantów z KP w S. uzyskał o godzinie 2:04, czyli kilkadziesiąt minut po podjęciu działań przez funkcjonariuszy SOK. Połączenie od Skarżącego odebrał o godzinie 2:14, który w trakcie przeprowadzonej rozmowy wskazał na to, że został ujęty przez patrol SOK. W trakcie rozmowy nie podnosił kwestii związanej z przyczyną i okolicznościami związanymi z ujawnionymi w bagażniku workami z koksem.

Wobec stwierdzonych rozbieżności rzecznik dyscyplinarny w końcowym etapie prowadzonych czynności dowodowych przeprowadził konfrontację między Skarżącym a dyżurnym - asp. szt. G. B. Wykonana czynność nie rozstrzygnęła spornych okoliczności.

Po zakończonych czynnościach dowodowych rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie, w którym zawnioskował o uznanie Skarżącego winnym zarzucanych mu dwóch przewinień dyscyplinarnych i w związku z tym wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Na tej podstawie Przełożony Dyscyplinarny wezwał obwinionego do raportu w celu wysłuchania. Pomimo prawidłowego zawiadomienia Skarżący nie stawił się.

W dniu 10 marca 2023 r. KPP wydał orzeczenie dyscyplinarne, w którym uznał Skarżącego winnym zarzucanych czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Z zachowaniem terminu Skarżący wniósł odwołanie. Wskazał w nim, że Przełożony Dyscyplinarny wydając orzeczenie pominął to, że znajdujące się w bagażniku worki z węglem nie były wynikiem kradzieży, a stanowiły wyłącznie zabezpieczony przez niego materiał świadczący o tym, że ktoś inny chciał dokonać kradzieży koksu. Na dowód tego Skarżący podniósł, że przed zdarzeniem dokonał dwukrotnego zatrzymania sprawców kradzieży węgla. Za bezpodstawne według Skarżącego jest uznanie jego winnym drugiego przewinienia dyscyplinarnego, opierając się wyłącznie na tym, że w nocy z 4 na 5 stycznia 2023 r. również pełnił służbę z sierż. szt. M. S. z wykorzystaniem tego samego pojazdu służbowego. Zarzucił tym samym zbyt daleko idącą dowolność przy ocenie tego przewinienia dyscyplinarnego z uwagi na brak dowodów świadczących o tym, że w danym dniu dokonał kradzieży węgla z usypu. Zdaniem Skarżącego przekonania takiego nie można kształtować na podstawie wykonanych zdjęć z foto pułapki, których jakość nie pozwala na ocenę tego kto na tych zdjęciach został uwieczniony.

W związku z wymierzeniem Skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby organ odwoławczy na mocy decyzji nr [...] z dnia 24 marca 2023 r. powołał komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia. W sporządzonym w dniu 27 marca 2023 r. sprawozdaniu nie wniosła ona uwag i zawnioskowała o utrzymanie w mocy orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji.

Po ponownej analizie akt postępowania dyscyplinarnego KWP utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W ocenie KWP w sprawie doszło do popełnienia przewinień dyscyplinarnych, zakwalifikowanych jako nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta co jest konsekwencją oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący w dniu 4 i 17 stycznia 2023 r. w trakcie pełnionej służby na terenie jednostki Policji, nie dopełnił obowiązku dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i nie dopełnił obowiązku podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej poprzez zabór w celu przywłaszczenia odpowiednio jednego i dwóch worków koksu o nieustalonej wartości na szkodę P sp. z o.o. Takim zachowaniem Skarżący działał wbrew § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta.

W przedmiotowej sprawie dla oceny zaistniałych przewinień dyscyplinarnych istotne znaczenie mają informacje przekazane zarówno przez dowódcę Grupy Operacyjno-Interwencyjnej Straży Ochrony Kolei oraz funkcjonariuszy Policji przybyłych bezpośrednio po ujęciu Skarżącego. Zamontowana przez funkcjonariuszy SOK foto pułapka zarejestrowała w dniu 17 stycznia 2023 r. ruch osób i pojazdu w obrębie obszaru, którym objęty był monitoring. Godzina wykonanych przez zamontowane urządzenie zdjęć pokrywa się ze śladami zarejestrowanymi przez GPS w urządzeniu służbowym MTN. W konsekwencji ujęto policjantów w trakcie przemieszczenia się ulicą [...] prowadzącej do miejsca usypu węgla. Wykonane w trybie art. 308 K.p.k. czynności dowodowe, których dokumenty zostały włączone do akt niniejszego postępowania dyscyplinarnego, potwierdzają że osobami zarejestrowanymi przez foto pułapkę byli właśnie policjanci, w tym Skarżący, a widoczne na zdjęciach wypełnione worki, w chwili ujęcia odnalezione zostały w bagażniku pojazdu służbowego Policji. Ustalenia te spójne są z danymi zawartymi w karcie pojazdu. Bezpośrednio po ujęciu Skarżący na zadawane dotyczące podstaw dla których zabrał worki z koksem, nie był w stanie racjonalnie odpowiedzieć i biernie milczał, na co wskazywał asp. D. I.

Dokonane w trakcie postępowania dyscyplinarnego przez Rzecznika Dyscyplinarnego ustalenia nie pozostawiają wątpliwości, że 17 stycznia 2023 r. Skarżący posiadał dwa worki koksu, zabrane wcześniej z usypu węglowego. KWP podzielił stanowisko, że późniejsze wyjaśnienia Skarżącego jakoby worki te znajdowały się w pojeździe służbowym z uwagi na podjęte przez niego działania, mające na celu ich zabezpieczenie i przekazanie do najbliższej nastawni kolejowej są nieracjonalne i zupełnie niewiarygodne.

KWP podkreślił, że Skarżący służbę w Policji pełni od roku [...]. W jej trakcie wykonywał w przeważającej mierze obowiązki służbowe w ramach służby patrolowej. Znane są mu więc regulacje zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i from wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, określającego sposób pełnienia służby patrolowej, w tym postępowanie w przypadku ujawnienia zdarzenia związanego z przestępstwem lub wykroczeniem. Zgodnie bowiem z § 36 pkt 4 tego zarządzenia na miejscu wydarzenia (przestępstwa lub wykroczenia) policjanci powinni w szczególności zabezpieczyć jego miejsce przed zatarciem śladów i innych dowodów. Dodatkowo zebrać możliwie najwięcej informacji o wydarzeniu i jego sprawcach oraz ustalić świadków (pkt 5). Z przywołanego zarządzenia wynika również obowiązek niezwłocznego poinformowania dyżurnego jednostki Policji w przypadku ujawnienia wykroczenia lub przestępstwa. Skarżący takich działań nie podjął. Wręcz przeciwnie - wraz z sierż. szt. M. S. zabrał worki wypełnione koksem z usypu. Działanie takie nie może być uznane jako zabezpieczenie miejsca wydarzenia, a przede wszystkim nie jest czynnością, która miała na celu zabezpieczenie dowodów w sprawie. W ocenie organu II instancji celem obwinionego był zabór usypanego węgla, a argumenty przez niego przytaczane miały na celu wyłącznie uwiarygodnienie jego obecności w tym miejscu i posiadanie skradzionego materiału.

KWP podziela także stanowisko KPP co do oceny drugiego z zarzucanych Skarżącemu czynów. Zdarzenie z dnia 4/5 stycznia 2023 r. również zostało udowodnione zgromadzonym przez Rzecznika Dyscyplinarnego materiałem dowodowym. Za uznaniem takim przemawia przede wszystkim zbieżność wizerunków osób i pojazdu uwiecznionego na zdjęciach foto pułapki, godziny pełnionej służby, wykorzystany przez Skarżącego pojazd służbowy oraz wnioski wynikające z analizy danych zawartych w aplikacji SWD dotyczącej ustalenia służb, wykorzystywanego pojazdu służbowego Opel Corsa o numerze rej. [...] oraz prześledzenia sygnału GPS wykorzystywanego przez patrol.

Zdaniem KWP w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt niewnoszenia roszczeń przez P sp. z o.o. Bez wpływu na zaistnienie przewinienia dyscyplinarnego ma również brak dokładnej kubatury skradzionego koksu i jego nominalnej wartości. Skarżącemu przedstawiono zarzuty dyscyplinarne wskazujące na nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta, w szczególności naruszenie dóbr wizerunkowych formacji policyjnej, a negatywny wydźwięk i ocena zachowania Skarżącego pozostaje bez związku z realną wartością i ilością skradzionego węgla.

W odniesieniu do wymagań, które stawiane są orzeczeniu dyscyplinarnemu, a wyrażone w treści art. 135j ust. 2 ustawy o Policji wina jest nieodłącznym atrybutem odpowiedzialności o charakterze represyjnym, zatem również odpowiedzialności dyscyplinarnej. Przypisanie jej konkretnemu czynowi wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej, co KPP uczynił w sposób prawidłowy. Skarżący decydując się na zabranie bez uprawnienia w dniu 4 i 17 stycznia 2023 r. koksu godził się z tym, że działaniem tym popełnia przewinienie dyscyplinarne i taki stan rzeczy akceptował. Świadczy to o ewentualnym zamiarze umyślności przy popełnieniu wskazanych przewinień dyscyplinarnych.

Co do oceny wymierzonej Skarżącemu kary dyscyplinarnej KWP wskazał, że musi ona nastąpić w realiach wyrażonych przedmiotowym orzeczeniem. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenia jego zakresu a także wymiar odpowiedniej kary stanowi kompetencję organów dyscyplinarnych. Istotne jest, aby - w myśl art. 134h ust. 1 ustawy o Policji - wymierzona kara dyscyplinarna była współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Uwzględniając powyższe oraz dokonaną ocenę przewinień dyscyplinarnych zasadnym jest wymierzenie Skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej – kary wydalenia ze służby. Gdy policjant decyduje się na kradzież to trudno uznać, by inny środek kamy, niż kara wydalenia ze służby, był w tym przypadku bardziej adekwatny do wagi popełnionego przewinienia. W takiej sytuacji interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza, gdyż znaczenie tego przewinienia dyscyplinarnego w odbiorze społecznym i wewnątrzresortowym - co do zasady - zdecydowanie negatywnym, czyni je nieakceptowalnym, a przez to nie pozwala na dalsze pełnienie służby przez policjanta. W okolicznościach sprawy ważenie pozytywnych opinii i zasług nie przyda funkcjonariuszowi utraconego wskutek popełnionych czynów zaufania i nie zmniejszy ciężaru odpowiedzialności, jaką powinien ponieść. Dokonana kradzież, w rozumieniu działania wbrew rocie złożonego ślubowania i normom wynikającym z zasad etyki zawodowej policjanta nie może być kwalifikowane przez przełożonego dyscyplinarnego jako jedynie naganne. Powyższe zachowanie policjanta świadczy o wyjątkowej nieodpowiedzialności osoby, która dokonała haniebnego czynu.

Zdaniem KWP w przedmiotowej sprawie - nie jest kwestionowane, że Skarżący nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, otrzymywał pozytywne opinie służbowe i był nagradzany za osiągnięcia służbowe w tym – paradoksalnie - za ujęcia sprawców kradzieży węgla. Fakty te zostały przeanalizowane przez KPP i uwzględnione przy doborze kary. Mając na względzie rangę przewinień dyscyplinarnych i ich wymiar w służbach mundurowych nie mogły mieć one wpływu na wymiar kary. KPP orzekając w sprawie nie pominął dotychczasowej służby w Policji Skarżącego i związanego z nią doświadczenia zawodowego, a także prawidłowego jej przebiegu. Skarżący był pozytywnie oceniany i nagradzany przez przełożonych. Jednakże swoim zachowaniem Skarżący doprowadził do utraty nieposzlakowanej opinii, sprzeniewierzając się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym. Postępowanie, którego się dopuścił nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. Wobec powyższego KWP nie stwierdza, by w omawianej sprawie wystąpiły okoliczności, które stanowiłyby ustawowe przesłanki do jej złagodzenia.

Wnosząc skargę Skarżący zarzucił naruszenie art. 134 ha § 1 i 2 ustawy o Policji poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegającą na przyjęciu, iż w dniach 17 stycznia 2023 r. i 4 stycznia 2023 r. nie dopełnił obowiązków przestrzegania zasad etyki zawodowej, w tym do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, poprzez dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia worków z koksem, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ocenianego swobodnie, a nie dowolnie jak czyni to organ, nie sposób wyprowadzić wniosku, że dopuścił się zaboru w celu przywłaszczenia worków z koksem.

Skarżący zarzucił także naruszenie art. 135 g § 1 i 2 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, a wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, jak również zaniechanie rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na moją korzyść.

W konsekwencji powyższych naruszeń KWP dokonał błędnych ustaleń faktycznych, będących podstawą skarżonego orzeczenia. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił także ogólnikowe ustosunkowanie się do podnoszonych przez niego zarzutów w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji.

Wobec tego wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia i poprzedzającego je orzeczenia KPP oraz uniewinnienie od zarzucanych mi czynów, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniósł, że wbrew ustaleniom KWP nie dopuścił się zarzucanych przewinień dyscyplinarnych.

Odnośnie zdarzenia z 16/17 stycznia 2023 r. pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym i obsługując cały rejon służbowy podległy KP S. miał prawo przebywać na tym terenie i wykonywać tam czynności służbowe. Nie przyznał się do zarzucanych mu przewinień, ponieważ worki z koksem zabrane zostały do bagażnika radiowozu w celu ich zabezpieczenia i przewiezienia do najbliższej nastawni. W trakcie przejazdu został zablokowany przez pojazd SOK. Z prywatnego telefonu skontaktował się z dyżurnym, ponieważ telefon służbowy nie miał zasięgu, co potwierdził sierż. szt. M. S. Z rozmowy z dyżurnym wynikało, że ma informację od Dyżurnego SOK i zapytał dlaczego go wcześniej Skarżący nie powiadomił, po czym zakończył rozmowę. Skarżący nie zdążył zatem wyjaśnić sytuacji.

Organy obu instancji błędnie nie uwzględniły jego wyjaśnień pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy nie stoi z nimi w sprzeczności. Z zeznań D. K. wynika, że na zdjęciach widoczna jest osoba z dwoma workami koksu, co potwierdza twierdzenie Skarżącego, że takowe worki zostały przez zabezpieczone. Bez żadnych ku temu dowodów D. K. miał poinformować patrol o tym, że foto- pułapka zrobiła nam zdjęcie cyt. "gdy ładujecie koks i macie dwa worki z koksem w bagażniku". Ze zdjęć znajdujących się w aktach absolutnie nie wynika jak ładowany jest koks, była to zatem niczym nie poparta sugestia. Ta sugestia spowodowała, że nie wyjaśniał dokładnie SOK przyczyn, dla których w bagażniku znajdowały się worki z koksem, chcąc wyjaśnić dokładnie sytuację po przyjeździe funkcjonariuszy Policji, czyli w obecności podmiotów trzecich.

Po przybyciu na miejsce zdarzenia asp. D. I. oraz podkom. R. R. nie ujawniono żadnych przedmiotów, narzędzi mogących mieć związek ze sprawą, tj. żadnych narzędzi, rękawiczek itp. Skarżący oraz sierż szt. M. S. nie miał brudnych rąk. Okoliczność ta została całkowicie zignorowana przez organ II instancji.

Ustalono, że po przyjeździe do KP S. grupy operacyjnej skierowanej na miejsce przez KPP B., asp. D. I., Skarżący i sierż szt. M. S. udali się w rejon usypu, gdzie przeprowadzono oględziny miejsca. Nie zabezpieczono żadnych narzędzi, śladów kryminalistycznych. Okoliczności te zostały całkowicie pominięte przez organ II instancji.

Z zeznań podkom. R. R. wynika, że jednym z zadań na służbę w tym dniu były zadania związane z patrolowaniem szlaków kolejowych, z uwagi na częste kradzieże, obecność patrolu w tym rejonie była uzasadniona. Skarżący podkreślił, że w ramach czynności zawodowych ujmował sprawców kradzieży węgla i był za to nagradzany. Potwierdza to zatem cel przedsiębranych przez niego czynności, jak również całkowita bezzasadność stawianych zarzutów. W bagażniku znajdowały się dwa worki z kosem, które zabezpieczył po ich ujawnieniu. Brak jest podstaw do twierdzeń, że zabrał je w celu przywłaszczenia wraz z sierż. szt. M. S. Te wyjaśnienia potwierdzają zeznania podkm. R. R., notatka służbowa sporządzona przeze Skarżącego, oględziny miejsca, brak ujawnienia narzędzi, rękawiczek itp., zeznania sierż. szt. M. S. Powyższe nie zostało uwzględnione przez KWP, pomimo że są korzystne dla Skarżącego i wynika z nich faktyczny powód posiadania w bagażniku worków z koksem. Wbrew ustaleniom KWP wyjaśnił jednemu z przybyłych na miejsce zdarzenia policjantów, tj. podkom. R. R. co się wydarzyło. W tym zakresie ustalenia organu II instancji są całkowicie sprzeczne z materiałem dowodowym.

Odnosząc się do przywołanego przez KWP zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z 14 sierpnia 2007 roku w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, określającego sposób pełnienia służby patrolowej, w tym postępowanie w przypadku ujawnienia zdarzenia związanego z przestępstwem lub wykroczeniem, w szczególności jego § 36 pkt 4 i 5 Skarżący podał, że na miejscu zdarzenie nie stwierdził obecności osób trzecich, narzędzi itp. Nie było zatem możliwości zabezpieczenia śladów i innych dowodów, bo takich nie stwierdzono, nie można było ustalić świadków, a jedyny dowód jaki mógł zostać zabezpieczony to przedmiotowe worki z koksem. Nie poinformował o ujawnieniu przestępstwa lub wykroczenia ponieważ telefon służbowy nie miał zasięgu. Dowolne są zatem ustalenia KWP, że zabranie worków do bagażnika służbowego samochodu nie stanowiło zabezpieczenia dowodów ujawnionego przestępstwa lub wykroczenia.

Odnosząc się do zdarzenia z 4 stycznia 2023 r. Skarżący nie pamięta, czy pełnił wówczas służbę z sierż szt. M. S. Nie było w styczniu 2023 r. zdarzenia w służbie oprócz zdarzenia, gdzie mieli jeszcze ujawnić worki z koksem i je przewozić do nastawni. Także i tych okoliczności KWP nie wziął pod uwagę. Na podstawie zebranych dowodów nie sposób przypisać Skarżącemu drugiego z zarzucanych mi przewinień dyscyplinarnych. Z faktu, że w nocy z 4/5 stycznia 2023 r. w godz. 22:00-6:00 pełnił służbę z sierż. szt. M. S., wykorzystując samochód marki Opel Corsa koloru jasnego nie sposób wyprowadzić jednoznacznego wniosku, że to ten samochód znajdował się przy usypie. Ze zgromadzonych w toku postępowania zdjęć nie da się wyprowadzić wniosku kto na owych zdjęciach się znajduje i czy są to umundurowani policjanci. W trakcie ich okazania podkom. R. R., z uwagi na niską jakość fotografii, nie był w stanie rozpoznać ani osób, ani pojazdu. Skoro znający swoich podwładnych świadek nie był w stanie rozpoznać nikogo na zdjęciach, tym bardziej nie jest to możliwe przez osoby trzecie. Poza tym daty zdjęć wykonanych przez foto- pułapkę w ogóle nie korelują z czasem zdarzeń opisanych w zarzutach, wskazano na nich rok 2019. Okoliczność tą pominęły organy obu instancji. Z analizy sygnału GPS pobranego z urządzenia MTN nie sposób wyprowadzić wniosku, że znajdowałem się dokładnie w miejscu usypu w czasie kiedy foto pułapka wykonała zdjęcia. Ustalenia w oparciu o ww. dowody stanowią jedynie poszlaki, nie można wykluczyć innego przebiegu zdarzenia.

W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.; dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Jednocześnie podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego określona w art. 1 p.u.s.a. wskazuje, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.)

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Orzekanie - na podstawie art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialne go, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie KWP z nr 6/23 z 27 marca 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie KPP nr [...] z dnia 10 marca 2023 r. o uznaniu Skarżącego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w zarzucie nr 1 i 2 i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej w postaci wydalenia ze służby.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest czy Skarżący popełnił delikt dyscyplinarny. W cenie Skarżącego nie i wobec tego powinien być uniewinniony. Przeciwne stanowisko w tej kwestii zajął KWP, który uznał Skarżącego winnym przewinień dyscyplinarnych popełnionych 4 stycznia 2023 r. i 17 stycznia 2023 r., które zakwalifikował je jako nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej policjanta i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Sąd podzielając stanowisko KWP uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dochodząc do takiego wniosku Sąd w pierwszej kolejności poddał analizie sposób prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w niniejszej sprawie i nie dopatrzył się - naruszenia przepisów postępowania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów jest wprawdzie postępowaniem administracyjnym, jednakże nie toczy się według szczegółowych uregulowań kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady tego postępowania ustawodawca zawarł w Rozdziale "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" ustawy o Policji. W rozdziale tym (art. 132-144 a) ustawodawca zawarł przepisy określające materialno - prawne zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów oraz uregulował tryb postępowania dyscyplinarnego.

Przypomnieć zatem także, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Natomiast jak wynika z ust. 2 cyt. przepisu naruszenie dyscypliny stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: 1) niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa; 2) odmowa wykonania lub niewykonanie rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 2; 3) zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; 4) niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa;5) wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie; 6) nadużycie zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej; 7) postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji; 8) porzucenie służby; 9) samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania lub nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu; 10) stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości albo po użyciu alkoholu lub po użyciu podobnie działającego środka, pełnienie jej w takim stanie, a także spożywanie alkoholu lub używanie podobnie działającego środka w czasie służby; 11) umyślne naruszenie dóbr osobistych innego policjanta; 12) utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej; 13) utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby nieuprawnione wyrządziło szkodę innej osobie lub stworzyło zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego; 14) ujawnienie informacji pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę służbie (art. 132 ust. 3 u.p.). Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej, o czym stanowi art. 132 ust. 4 ustawy o Policji.

Katalog kar dyscyplinarnych zawiera art. 134 ustawy o Policji. Są nimi kara dyscyplinarna: 1) upomnienia; 2) nagany; 3) ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. Przedstawiona w powyższym przepisie gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił natomiast jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, bowiem pozostawił to do uznania właściwego organu. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93) między innymi na to, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych uprawnia zatem właściwe organy do stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych różnych dolegliwości prawnych, włącznie z możliwością rozwiązania z nimi stosunku służbowego, zwłaszcza gdy wymaga tego dobro służby. Zdaniem Sądu, w postępowaniu dyscyplinarnym zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.

Jednocześnie stosownie do art. 132a pkt 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Do pociągnięcia funkcjonariusza Policji do odpowiedzialności dyscyplinarnej konieczne jest stwierdzenie, czy zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest zawinione. Ustawodawca w art. 132a ustawy o Policji wskazuje dwie postacie winy, warunkujące odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza Policji. Powyższy zapis przepisu art. 132a pkt 1 ustawy o Policji odwołuje się do funkcjonującej na gruncie Kodeksu karnego instytucji winy umyślnej, w ramach której występuje zamiar bezpośredni lub ewentualny. Przy czym w przypadku tej drugiej postaci umyślności policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie.

Na gruncie niniejszej sprawy znaczenie ma odesłanie do stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego przewidziane w art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, że wskazane w nim odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania karnego ma zastosowanie po pierwsze, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, a po drugie, że przepisy te dotyczące wezwań terminów, doręczeń i świadków stosuje się odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki postępowania dyscyplinarnego uregulowanego w ustawie o Policji. Z powyższych rozważań wynika jednoznacznie, że do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów nie mają zastosowania między innymi przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące oskarżonego zawarte w Rozdziale 8 w art. 71-81. Uprawnienia obwinionego policjanta w postępowaniu dyscyplinarnym uregulowane zostały w sposób wyczerpujący w art. 135f ustawy o Policji, a zatem tylko poszczególne normy tego artykułu stanowić mogą podstawę kontroli sądowej przy ocenie zarzutu naruszenia uprawnień obwinionego.

Zwrócić trzeba uwagę również na wynikający z ustawy o Policji sformalizowany tryb postępowania w zakresie czynności procesowych w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów. Zgodnie z art. 135a ust. 1 tej ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 134 i ust. 4 prowadzi rzecznik dyscyplinarny. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone przez rzecznika dyscyplinarnego kończy się, jak stanowi to art. 135i ust. 7 ustawy o Policji wydaniem (po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego) postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządzeniem sprawozdania. W oparciu o ocenę zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie, o których mowa w art. 135j ust. 1.

Przenosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 134ha ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego należy za bezzasadny. Zgodnie z wymienionym przepisem podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji).

Zatem rolą organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne jest zgromadzenie kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego, a następnie poddanie go wnikliwej ocenie i wydanie rozstrzygnięcia o winie policjanta i wymiarze kary dyscyplinarnej. Z kolei rolą sądu administracyjnego, kontrolującego orzeczenie dyscyplinarne, jest ustalenie, czy organ wyczerpał wszystkie możliwości dowodowe, czy właściwie ocenił materiał dowodowy, a także czy wymierzona kara jest adekwatna do wagi zarzuconego przewinienia, a jej zastosowanie zostało przez organ należycie uzasadnione.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wszechstronnie wyjaśniono okoliczności zarzucanego mu czynu, a zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że Skarżący dopuścił się zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 6-7 zaskarżonej decyzji) organ wskazał okoliczności i dowody, które legły u podstaw ustalenia stanu faktycznego, a także wskazał przepisy prawa i rozważył stwierdzone naruszenia w kontekście winy (strona 8 zaskarżonej decyzji), jaką można przypisać Skarżącemu. Nie bez znaczenia ma to, że Skarżący składał w sprawie wnioski dowodowe, które zostały uwzględnione. Niezależnie Skarżący skorzystał z prawa zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego, wykazując tym samym aktywną postawę w postępowaniu. Wobec tego niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 134ha ust. 1 i 2 ustawy o Policji.

Wspomnieć przy tym należy, że Sąd nie daje wiary twierdzeniu Skarżącemu, jakoby w trakcie służby 17/18 stycznia 2023 r. ujawnione w trakcie w trakcie patrolu szlaków kolejowych w S. na usypie dwa worki z koksem zostały przez niego zabrane do bagażnika samochodu służbowego nie celem ich przywłaszczenia, ale zabezpieczenia. Miały był one przewiezione do najbliższej nastawni. Okoliczności tych nie potwierdzają inny zebrany w sprawie materiał dowodowy. Stan faktyczny zdarzenia, jaki nastąpił w nocy z 16/17 stycznia 2023 r. ustalony został w oparciu o materiał dowodowy, na który składały się notatki urzędowe (karta 18, 19, 20, 25, 36, 37, 127, 128 akt administracyjnych), protokół oględzin (karta 26, 88, 117 akt administracyjnych), dokumentacja fotograficzna (karta 28 akt administracyjnych) zeznania świadków (karta 44, 92, 125, 138 akt administracyjnych), analiza danych zawartych w aplikacji SWD dotycząca ustalenia służb, wykorzystywanego pojazdu oraz prześledzenia sygnału GPS wykorzystywanego MTN (karta 42 akt administracyjnych), protokołu z odprawy lub czynności zbliżonych do odprawy służby patrolowej (karta 69, 71, 73, 75, 77, 79, 81), zdjęcia z foto pułapki (karta 118 -123 akt administracyjnych), harmonogram służby (karta 94 akt administracyjnych), notatnik służbowy Skarżącego (karta 95-109 akt administracyjnych), książka dyspozytora (karta 109-111 akt administracyjnych), książka kontroli pracy sprzętu transportowego (karta 112 -114 akt administracyjnych), protokół przesłuchania obwinionego (karta 139 akt administracyjnych).

Wynika z nich, że w nocy z 16/17 stycznia 2023 r. Skarżący pełnił służbę z sierż. szt. M. S. W trakcie patrolu szlaków kolejowych w S. ujawnili na usypie dwa worki z koksem, które następnie w godz. 01.25 – 01.38 włożyli do bagażnika radiowozu. Następnie samochód odjechał, przemieszczając się ulicą [...] prowadzącej do miejsca usypu węgla. Został zatrzymany przez funkcjonariuszy SOK, którzy w jego bagażniku stwierdzili dwa worki koksu.

Godzina wykonanych przez zamontowaną foto pułapkę zdjęć pokrywa się ze śladami zarejestrowanymi przez GPS w urządzeniu służbowym MTN.

W oparciu o wykonane w trakcie postępowania dyscyplinarnego czynności dowodowe potwierdzono, że osobami zarejestrowanymi przez foto pułapkę byli policjanci, w tym Skarżący. Widoczne na zdjęciach wypełnione worki, w chwili ujęcia Skarżącego odnalezione zostały w bagażniku pojazdu służbowego Policji.

O fakcie ujawnienia worków z koksem Skarżący nie powiadomił dyżurnego. Wyjaśniając tę okoliczność Skarżący wskazał, że powodem był brak zasięgu w telefonie w tym miejscu. Kontakt został nawiązany później, z prywatnego telefonu Skarżącego po zatrzymaniu przez funkcjonariusz SOK o godź 2.14. (o 2.04 nie nawiązano połączenia telefonicznego). W trakcie rozmowy nie doszło do przekazania przez Skarżącego informacji o ujawnieniu worów z koksem ponieważ dyżurny miał już wiedzę o tym zdarzeniu. Uzyskał ją od dyżurnego SOK .

Przełożony Dyscyplinarny analizując przebiegu zdarzenia z dnia 4 stycznia 2023 r. stwierdził tożsamy przebieg jak ten z 17 stycznia 2023 r., a mianowicie włożony został ujawniony na nasypie worek z koksem do samochodu służbowego w trakcie patrolu zmotoryzowanego wykonywanego przez Skarżącego. Pozwala ona uznać, że w stwierdzonym zdarzeniu kradzieży węgla z usypu w dniu 4 stycznia 2023 r. brał udział Skarżący.

Sąd uznał, że orzeczenia organu I i II instancji w zakresie uznania działania Skarżącego z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym było prawidłowe. Jak wynika z art. 132a ustawy o Policji stanowi, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, bądź nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Organy prawidłowo ustaliły, że Skarżący zarzucanych mu czynów dopuścił się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym (strona 8 zaskarżonej decyzji). Zgodzić się należy z KWP co do tego, że Skarżący działając na podstawie § 36 pkt 4 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie metod i from wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym na miejscu wydarzenia (przestępstwa lub wykroczenia) powinien w szczególności zabezpieczyć miejsce przed zatarciem śladów i innych dowodów. Dodatkowo powinien zebrać możliwie najwięcej informacji o wydarzeniu i jego sprawcach oraz ustalić świadków (pkt 5). Z przywołanego zarządzenia wynika również obowiązek niezwłocznego poinformowania dyżurnego jednostki Policji w przypadku ujawnienia wykroczenia lub przestępstwa. Skarżący nie podjął działań w w/w przepisie wyznaczonych. Wręcz przeciwnie – wspólnie z sierż. szt. M. S. włożył worki wypełnione koksem z usypu do bagażnika samochodu służbowego, co nie wypełnia znamion czynności zabezpieczenia dowodów w sprawie. Dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena czynu jako kradzież jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 135g ust. 1 ustawy o Policji należy badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Natomiast według art. 135g ust. 2 ustawy o Policji niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obwinionego. W rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić organom, iż nie uwzględniły okoliczności przemawiających na korzyść Skarżącego. Z zaskarżonego orzeczenia wynika bowiem, że KWP wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby, w szczególności to, że Skarżący nie był karany dyscyplinarnie i regularnie nagradzany nagrodami motywacyjnymi (s. 9 zaskarżonej decyzji). Dla tych okoliczności przeciwwagę stanowił zebrany w sprawie materiał dowodowy, który wskazywał na zachowanie Skarżącego, które nie licowało z godnością policjanta, etyką zawodową i naraziło dobre imię formacji, która powołana między innymi do obrony porządku prawnego, nie powinna tolerować w swoich szeregach osób naruszających prawo. Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę w jej całokształcie, zważył oba te dobra - dobro policjanta i dobro służby, nie przekraczając, zdaniem Sądu, dyrektyw wymiaru kary, która powinna stanowić proporcjonalną do stopnia zawinienia represję, a swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił.

Wymierzając Skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby KWP uwzględnił kryteria wymienione w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, a mianowicie rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, okoliczności jego popełnienia, następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków oraz pobudki działania a także dotychczasowy przebieg jego służby i pozytywną opinię (strona 9-10 zaskarżonej decyzji). Warto podkreślić, iż wobec naruszenia przez Skarżącego obowiązków służbowych wymierzono mu najsurowszą karę. Zdaniem Sądu organy wymierzając tę karę wyczerpująco ją umotywowały, wskazując, iż Skarżący swoim zachowaniem doprowadził do utraty nieposzlakowanej opinii, sprzeniewierzając się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym. Postępowanie, którego się dopuścił nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. Skarżący dopuszczając się zarzucanych czynów dowiódł, że ma lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów prawa. Zachowanie Skarżącego było o tyle karygodne, że jako bardzo doświadczony policjant pionu prewencji winien posiadać świadomość, iż ten rodzaj zachowania jakim jest kradzież jest czynem nieakceptowalnym i nietolerowanym w tej Policji, która jest przecież odpowiedzialna za przestrzeganie i egzekwowanie istniejących przepisów prawa. Brak poszanowania dla obowiązujących przepisów prawa Skarżącego nie daje podstaw do wymierzenia innego rodzaju kary. Policjant powinien być wzorem do naśladowania nie tylko dla obywateli, ale również dla innych funkcjonariuszy, dając im przykład swoim nienagannym postępowaniem i postawą - w szczególności w trakcie pełnionej służby, a rolą przełożonego dyscyplinarnego jest egzekwowanie z całą surowością przestrzegania właściwych postaw i zachowań w ramach prowadzonej polityki kadrowej w swojej jednostce. W realiach sprawy, wymierzona kara jest adekwatna do rangi i rodzaju popełnionych przewinień i niewątpliwie uwzględnia dotychczasowy, wieloletni przebieg służby Skarżącego.

W tym stanie rzeczy, wobec nieuzasadnionych podstaw skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił ją w oparciu o art. 151 p.p.s.a.