Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 470/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26h ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1426
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 6 maja 2024 roku, nr 1001-IOD-2.4102.12.2024.4/U02/RK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 maja 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania M. S., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 14 lutego 2024 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 rok w kwocie 4.653 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny, z którego wynika, że na podstawie postanowienia z 30 listopada 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie wszczął wobec podatniczki z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. Organ I instancji ustalił, że odliczenie, które podatniczka zastosowała w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2021r. dotyczące wydatków na montaż instalacji fotowoltaicznej wyniosło 40.728,79 zł. Odliczenie pełnej kwoty z faktur za wykonanie prac remontowo-budowlanych (termomodernizacja budynku styropianem) oraz na montaż instalacji fotowoltaicznej spowodowało przekroczenie limitu 53.000,00 zł odliczonych wydatków w ciągu dwóch lat (2019 i 2021), o którym mowa w art. 26h ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020r. poz. 1426 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f. Organ I instancji wskazał, że z uwagi na wcześniejsze przedsięwzięcie termomodernizacyjne strona może wykorzystać jeszcze pozostałą część odliczenia do wysokości 53.000,00 zł. Mając na uwadze przewidziany ustawą limit odliczenia oraz fakt, że w 2019 r. podatniczka skorzystała z przedmiotowej ulgi w kwocie 24.350,00 zł, stwierdzono, że w zeznaniu za 2021 r. pozostała do wykorzystania w ramach innych przedsięwzięć termomodernizacyjnych kwota 28.650,00 zł.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie decyzją z 14 lutego 2024 r. określił M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2021 w kwocie 4.653,00 zł.

Nie zgadzając się z przyjętym rozstrzygnięciem, strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji. W treści odwołania zarzuciła obrazę art. 26h u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że limit ulgi termomodernizacyjnej wnoszący 53.000,00 zł ma łączne zastosowanie do poniesionych wydatków związanych z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w różnych latach podatkowych (w niniejszej sprawie w roku 2019 i 2021) - i tym samym limit ten przyjmuje jednorazowy charakter, podczas gdy z brzmienia przepisów z art. 26h ww. ustawy, w szczególności ust. 1 i 2 reguła taka nie wynika.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wydając opisaną na wstępie decyzję z dnia 6 maja 2024 r. przytoczył treść art. 26h u.p.d.o.f. oraz opisał warunki przyznawania tzw. ulgi termomodernizacyjnej szczególną uwagę zwracając na maksymalną kwotę odliczenia, która zgodnie z art. 26h ust. 2 u.p.d.o.f. nie może przekroczyć 53.000,00 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem. Limit ulgi nie jest zatem związany z jedną inwestycją lub jednym przedsięwzięciem termomodernizacyjnym, lecz jest określony dla danego podatnika, niezależnie od liczby inwestycji termomodernizacyjnych.

Organ stwierdził, że zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości położonej w B., przy ul. [...] 9, w dziale II podatniczka jest wpisana jako współwłaściciel ww. nieruchomości. W 2019 r. strona wykonała w tej nieruchomości roboty remontowo-budowlane (termomodernizacja budynku styropianem) udokumentowane: fakturą końcową nr [...] z 21 września 2019 r. na kwotę 1.200,00 zł oraz fakturą zaliczkową nr [...] z 30 sierpnia 2018 r. na kwotę 35.000,00 zł wystawionymi przez [...] P. O., NIP [...]. Z tego tytułu skorzystała z ulgi termomodernizacyjnej w kwocie 24.350,00 zł w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2019 r., które zostało złożone 29 kwietnia 2020 r. w Urzędzie Skarbowym w Bełchatowie. Zeznanie podatkowe za 2019 r. nie budziło wątpliwości organu.

W 2021 r. podatniczka wykonała w ww. nieruchomości przedsięwzięcie termomodernizacyjne w postaci zakupu i montażu instalacji fotowoltaicznej, które zostało udokumentowane fakturą końcową nr [...] z 29 października 2021 r. na kwotę brutto 22.400,83 zł oraz fakturą zaliczkową nr [...] z 1 października 2021 r. na kwotę brutto 18.327,96 zł wystawionymi przez [...] Sp. z o. o., NIP [...]. Spółka figuruje na białej liście oraz jest płatnikiem podatku VAT.

Prace związane z termomodernizacją zostały zakończone w 2021 r. Termomodernizacja została przez stronę opłacona ze środków własnych zgodnie z art. 26h ust. 5 u.p.d.o.f., jak również wydatki nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie zostały sfinansowane ani dofinansowane ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, ani z Wojewódzkich Funduszy Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

W dniu 29 kwietnia 2022 r. do Urzędu Skarbowego w Bełchatowie wpłynęło zeznanie podatkowe PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wraz z załącznikiem PIT/O, w którym podatniczka ponownie skorzystała z przysługującej ulgi termomodernizacyjnej wykazując kwotę w wysokości 40.728,79 zł jako wydatek na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.

Na tle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że korzystając z odliczenia na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2019 r. w kwocie 24.350,00 zł podatniczka wykorzystała część przysługującej kwoty odliczenia w wysokości 53.000,00 zł. Pozostała kwota odliczenia do wykorzystania na realizacji przedsięwzięcia termomodernizacyjnego wynosi 28.650,00 zł (53.000,00 zł - 24.350,00 zł), co oznacza, że stosując odliczenie przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2021r. w kwocie 40.728,79 zł strona przekroczyła przysługujący limit odliczenia.

W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zarzuciła naruszenie art. 26h u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że limit ulgi termomodernizacyjnej wynoszący 53.000,00 zł nie dotyczy jedynie roku podatkowego, w którym poniesiono wydatki związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego i który to rok jest przedmiotem rozliczenia podatku (w niniejszej sprawie w 2019r. oraz w 2021r.), a ma dotyczyć bliżej nieokreślonego okresu dowolnie dłuższego od jednego roku.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W przypadku, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej P.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tak zakreślonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Przystępując do kontroli merytorycznej sprecyzować należy, iż istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zakresu czasowego wykorzystania limitu ulgi termomodernizacyjnej.

Przechodząc do stanu faktycznego niniejszej sprawy, który jest bezsporny, należy podkreślić, że zgodnie z treścią księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości położonej w B., przy ul. [...] 9, w dziale II skarżąca jest wpisana jako współwłaściciel ww. nieruchomości, w której w 2019r. wykonała roboty remontowo-budowlane (termomodernizacja budynku styropianem) udokumentowane: fakturą końcową nr [...] z 21.09.2019r. na kwotę 1.200,00 zł oraz fakturą zaliczkową nr [...] z 30.08.2018r. na kwotę 35.000,00 zł, wystawionymi przez [...] P. O.. Z tego tytułu skarżąca skorzystała z ulgi termomodernizacyjnej w kwocie 24.350,00 zł w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2019r., które zostało złożone 29.04.2020r. w Urzędzie Skarbowym w Bełchatowie. Jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji, zeznanie podatkowe za 2019r. nie budzi wątpliwości, wydatki w kwocie 24.350,00 zł, wynikające z ww. faktur VAT, mieszczą się w ramach wydatków poniesionych na przedsięwzięcie termomodernizacyjne i uprawniają skarżącą do przedmiotowej ulgi.

Z kolei, w 2021r. skarżąca wykonała w ww. nieruchomości przedsięwzięcie termomodernizacyjne w postaci zakupu i montażu instalacji fotowoltaicznej, które zostało udokumentowane fakturą końcową nr [...] z 29.10.2021r. na kwotę brutto 22.400,83 zł oraz fakturą zaliczkową nr [...] z 1.10.2021r. na kwotę brutto 18.327,96 zł, wystawionymi przez [...]Sp. z o.o. Prace związane z termomodernizacją zostały zakończone w 2021r. Termomodernizacja została przez skarżącą opłacona ze środków własnych, jak również wydatki nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie zostały sfinansowane ani dofinansowane ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, ani z Wojewódzkich Funduszy Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

W dniu 29.04.2022r. do Urzędu Skarbowego w Bełchatowie wpłynęło zeznanie podatkowe PIT-37 skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) wraz z załącznikiem PIT/O, w którym ponownie skarżąca skorzystała z przysługującej ulgi termomodernizacyjnej wykazując kwotę w wysokości 40.728,79 zł jako wydatek na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego.

Zdaniem skarżącej, błędne jest stanowisko organów obu instancji, że limit ulgi termomodernizacyjnej wnoszący 53.000,00 zł ma łączne zastosowanie do poniesionych wydatków związanych z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w różnych latach podatkowych, gdyż nie wynika to z przepisów dotyczących ulgi.

Zdaniem organów, korzystając z odliczenia na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2019 r. w kwocie 24.350,00 zł, podatniczka wykorzystała część przysługującej kwoty odliczenia. Pozostała kwota odliczenia do wykorzystania na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego wynosi zatem 28.650,00 zł (53.000,00 zł - 24.350,00 zł), co oznacza, że stosując odliczenie przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2021r. w kwocie 40.728,79 zł strona przekroczyła przysługujący limit odliczenia.

W powyższym sporze Sąd przyznał rację organom podatkowym. Stanowisko skarżącej jest błędne.

Ulga termomodernizacyjna została uregulowana w art. 26h u.p.d.o.f., zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym w badanym roku podatkowym):

- ust. 1 podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek;

- ust. 2 kwota odliczenia nie może przekroczyć 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem;

- ust. 3 wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur wystawionych przez podatnika podatku od towarów i usług niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku;

- ust. 4 jeżeli poniesione wydatki były opodatkowane podatkiem od towarów i usług, za kwotę wydatku uważa się wydatek wraz z podatkiem od towarów i usług, o ile podatek ten nie został odliczony na podstawie ustawy o podatku od towarów i usług;

- ust. 5 odliczeniu nie podlegają wydatki w części, w jakiej zostały:

1) sfinansowane (dofinansowane) ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej lub zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie;

2) zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub uwzględnione przez podatnika w związku z korzystaniem z ulg podatkowych w rozumieniu ordynacji podatkowej;

- ust. 6 odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki.

W dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu sformułowano także inne warunki i ograniczenia, jednak nie są one istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z kolei, przepis art. 5a pkt 18b u.p.d.o.f. definiuje pojęcie "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", którym jest budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, 1276, 1496, 1669 i 2245). Natomiast definicję "przedsięwzięcia termomodernizacyjnego" określa art. 5a pkt 18c u.p.d.o.f., które oznacza przedsięwzięcie termomodernizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów (od dnia 1 stycznia 2021 r. jest to ustawa o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 22 ze zm.).

Przepis art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 966 ze zm.) stanowi, że przedsięwzięcia termomodernizacyjne to przedsięwzięcia, których przedmiotem jest:

a) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków mieszkalnych, budynków zbiorowego zamieszkania oraz budynków stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego służących do wykonywania przez nie zadań publicznych,

b) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii pierwotnej w lokalnych sieciach ciepłowniczych oraz zasilających je lokalnych źródłach ciepła, jeżeli budynki wymienione w lit. a, do których dostarczana jest z tych sieci energia, spełniają wymagania w zakresie oszczędności energii, określone w przepisach prawa budowlanego, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do tych budynków,

c) wykonanie przyłącza technicznego do scentralizowanego źródła ciepła, w związku z likwidacją lokalnego źródła ciepła, w wyniku czego następuje zmniejszenie kosztów pozyskania ciepła dostarczanego do budynków wymienionych w lit. a,

d) całkowita lub częściowa zamiana źródeł energii na źródła odnawialne lub zastosowanie wysokosprawnej kogeneracji.

Odnosząc przywołane przepisy do stanu faktycznego sprawy podnieść należy, że dla rozstrzygnięcia sporu ważny jest czas trwania przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Aby skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej przedsięwzięcie termomodernizacyjne musi być zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym został poniesiony pierwszy wydatek dotyczący tego przedsięwzięcia. Kwota odliczenia nieznajdująca pokrycia w rocznym dochodzie (odpowiednio przychodzie) podatnika podlega odliczeniu w kolejnych latach, nie dłużej jednak niż przez 6 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek. Natomiast drugi istotny dla sprawy jest warunek limitu ulgi, czyli wysokość maksymalnej kwoty odliczenia, która zgodnie z art. 26h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie może przekroczyć 53.000,00 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem. Limit ulgi nie jest zatem związany z jedną inwestycją lub jednym przedsięwzięciem termomodernizacyjnym, lecz jest określony dla danego podatnika, niezależnie od liczby inwestycji termomodernizacyjnych.

Zdaniem Sądu, treść ust. 1 i 2 art. 26h u.p.d.o.p. jest oczywista i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z przepisu tego jasno wynika, że ulga termomodernizacyjna przysługuje podatnikowi raz i jest do wykorzystania przez okres trzech lat, licząc od końca roku w którym poniesiono pierwszy wydatek, a kwota odliczenia nie może przekroczyć 53.000 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć.

Potwierdzeniem takiego rozumienia ww. limitu pozostają założenia ustawodawcy ujęte w uzasadnieniu do Rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - Druk sejmowy nr 2901 z 12.10.2018 r. Wskazano tam m.in., cyt.: "... D/o uzupełnienia oferty pomocy państwa w realizacji przedsięwzięć termomodernizacyjnych proponuje się stworzenie zachęty podatkowej dla osób będących właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych, które będą w stanie sfinansować przedsięwzięcie termomodernizacyjne bez udziału środków publicznych. Do tych osób, będących podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych, adresowany jest instrument podatkowy, w postaci odliczenia od dochodów (przychodów) wydatków związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych w jednorodzinnych budynkach mieszkalnych. Wsparcie państwo będzie w tym przypadku polegało na rezygnacji z części podatku od tych osób w związku ze zrealizowaniem przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Pomoc państwa poprzez dotację ze środków NFOŚiGW lub WFOŚiGW, realizację przez gminy przedsięwzięć niskoemisyjnych czy limit ulgi termomodernizacyjnej, jest skorelowana i wynosi maksymalnie 53 tys. zł. (...) Ulga termomodernizacyjna polega na odliczeniu od dochodu (przychodu) wydatków poniesionych na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. Wprowadza się limit odliczenia. Odliczeniu od dochodu (przychodu) będzie podlegać 23% wydatków, przy czym ogólna kwota odliczeń nie będzie mogła przekroczyć 53 tys. zł, bez względu na liczbę realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w poszczególnych latach. W celu zmobilizowania podatników do nierozciągania w czasie przedsięwzięcia termomodernizacyjnego proponuje się ograniczenie jego realizacji do 3 kolejnych lat." (...) Za celowe uznano również wskazanie, że ulga będzie odliczana w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym poniesiono wydatki na przedsięwzięcie termomodernizacyjne (ust. 6).

Podkreślić przy tym również należy, że zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyłom od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być intepretowane ściśle z jego literą.

W tym stanie rzeczy prawidłowe jest stanowisko organów, że korzystając z odliczenia na realizację przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2019r. w kwocie 24.350,00 zł skarżąca wykorzystała część przysługującej kwoty odliczenia wynoszącej 53.000,00 zł. Pozostała kwota odliczenia do wykorzystania na realizacji przedsięwzięcia termomodernizacyjnego wynosi 28.650,00 zł (53.000,00 zł - 24.350,00 zł), co oznacza, że stosując odliczenie przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w 2021r. w kwocie 40.728,79 zł skarżąca przekroczyła przysługujący limit odliczenia.

Reasumując, zdaniem Sądu, nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych interpretacja art. 26h ww. ustawy, w myśl której limit odliczenia w wysokości 53.000,00 zł dotyczy każdego roku podatkowego, w którym poniesiono wydatki termomodernizacyjne, jak chciałaby skarżąca.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, zarzuty skargi są nieuzasadnione, co skutkuje oddaleniem skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 P.p.s.a.

AKE.