Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 26/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust 1, art. 3 ust 1a pkt 1, art. 30a ust 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
article: art. 121 par 1, art. 122, art. 180 par 1, art. 187 par 1, art. 191.
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 22 listopada 2023 r. nr 1001-IOD-3.4102.23.2023.20/PM/1008 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 listopada 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty z dnia 16 sierpnia 2022 r. określającą M.J. 19% zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.299 zł. od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji i określił wysokość 19% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.298,77 zł. od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o ustalony przez organ stan faktyczny. Zgodnie z nim Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty pozyskał od zagranicznej administracji podatkowej informację o uzyskaniu przez M. J. w 2016 roku dochodów poza granicami Polski, tj. w Irlandii, w łącznej kwocie 291.600 euro, z tytułu wypłaconych przez A Bank of I. odsetek od obligacji. Organ pierwszej instancji wystąpił z wnioskiem (przesłanym dnia 7 czerwca 2021 r.) o udzielenie informacji do władz Irlandii w zakresie otrzymanych przez stronę odsetek oraz o przesłanie dokumentów potwierdzających dzień ich uzyskania oraz wysokość zapłaconego podatku.

Dnia 24 maja 2022 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty wpłynęła odpowiedź od irlandzkiej administracji podatkowej, z której wynikało, że w 2016 roku M. J. otrzymał odsetki w wysokości 291.600 zł euro (brutto) pochodzące z inwestycji BOI Prywatna bankowa 5-letnia obligacja o podwyższonej rentowności. Odsetki te zostały mu wypłacone w dwóch transzach:

- dnia 13 grudnia 2016 roku w kwocie 209.600 euro,

- dnia 21 grudnia 2016 roku w kwocie 82.000 euro.

Irlandzka administracja podatkowa poinformowała ponadto, iż od wskazanych wypłaconych odsetek z obligacji bankowych nie został pobrany podatek z uwagi na posiadaną przez Bank deklarację strony o nierezydencji podatkowej w Irlandii.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty, po przeprowadzeniu czynności sprawdzających uznał, że w złożonych za 2016 rok zeznaniach podatkowych (PIT-28, PIT-36 czy PIT-36L), pomimo że podatnik był do tego zobowiązany, nie wykazał on uzyskanych w Irlandii przychodów z odsetek od obligacji. W związku z tym organ wszczął wobec niego postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok. W wyniku poczynionych ustaleń, decyzją z dnia 16 sierpnia 2022 r. organ pierwszej instancji określił M. J. 19% zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.299 zł.

Podatnik, nie zgadzając się z ustaleniami organu, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z dnia 22 listopada 2023 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i określił wysokość 19% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.298,77 zł, od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji. Uchylenie decyzji z dnia 16 sierpnia 2022 r. wynikało ze stwierdzenia przez organ odwoławczy błędu przy zaokrąglaniu kwoty podatku. Nieprawidłowe było bowiem zaokrąglenie do pełnych złotych, gdyż przepisy art. 30a ust. 1 pkt. 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm. - dalej jako: "p.d.f.") nakazują zaokrąglenie do pełnych groszy.

Ponieważ strona nadal nie zgadzała się z ustaleniami zawartymi w rozstrzygnięciu organu II instancji, złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie:

1. prawa procesowego tj.:

a) art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "o.p.") poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i uznanie, że w 2016 roku podatnik był rezydentem podatkowym Rzeczpospolitej Polskiej, podczas gdy winien być uznany za rezydenta Republiki Irlandii;

b) art. 187 § 1 o.p. poprzez niezebranie przez organ podatkowy drugiej instancji dowodów mających na celu wykazanie nierezdyencji podatnika w Republice Irlandii tudzież rezydencji podatkowej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podczas gdy organ zobowiązany jest do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

c) art. 180 § 1 o.p. poprzez pozostawienie bez odpowiedzi przez organ podatkowy wniosku strony o ponowne zwrócenie się do irlandzkich organów skarbowych celem wyjaśnienia kwestii rezydencji podatkowej M.J. w 2016 roku, który zawarty został w piśmie zatytułowanym "stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego" z dnia 13 listopada 2023 r. oraz w piśmie "wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu" z dnia 24 listopada 2023 r.;

d) art. 122 o.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony o ponowne zwrócenie się do irlandzkich organów skarbowych celem wyjaśnienia kwestii rezydencji podatkowej podatnika w 2016 roku, który zawarty został w piśmie zatytułowanym "stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego" z dnia 13 listopada 2023 r. oraz w piśmie "wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu" z dnia 24 listopada 2023 r.;

2. prawa materialnego tj.:

a) art. 3 ust. 1a pkt 1 i pkt 2 p.d.f. poprzez uznanie, że w roku podatkowym 2016 podatnik był polskim rezydentem podatkowym;

b) art. 5a pkt 21 p.d.f. poprzez uznanie, że wydany przez irlandzki bank certyfikat o nierezydencji jest równoznaczny z certyfikatem rezydencji, o którym stanowi przytoczony przepis;

c) art. 24 ust. 1 lit. b) umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. poprzez uznanie, że w roku podatkowym 2016 podatnik był osobą mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje ustalenia i wnioski przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – dalej jako: "p.u.s.a."). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu jest decyzja z dnia 22 listopada 2023 r., którą Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty z dnia 16 sierpnia 2022 r. określającą M. J. 19% zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.299 zł. od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji i określił wysokość 19% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 246.298,77 zł. od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji..

Sąd stwierdza, że stan sprawy ustalony przez organy i udokumentowany w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi zastrzeżeń i może stanowić podstawę do poddania kontroli legalności zaskarżonej decyzji, również w kontekście zarzutów zawartych w skardze, będącej przedmiotem rozpoznania.

Przedmiotowa sprawa dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok od dochodu uzyskanego z odsetek od obligacji. Kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy M. J. w roku 2016 podlegał polskiej rezydencji podatkowej. W skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, jednak wszystkie koncentrują się wokół zagadnienia nieprawidłowości co do ustalenia polskiej rezydencji podatkowej podatnika.

W treści przepisu art. 4 ust. 2 lit. a) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania status rezydencji podatkowej oparto na istnieniu powiązań osobistych i gospodarczych podatnika (jego ośrodka interesów życiowych), które z danym państwem są ściślejsze (i to państwo ma wówczas pierwszeństwo w opodatkowaniu przychodu) niż z drugim państwem.

Organ, w oparciu m.in. o dane znajdujące się w bazach informatycznych organów podatkowych, ustalił, że podatnik jest obywatelem Polski i od dnia 20 sierpnia 2002 r. posiada nr identyfikacji podatkowej NIP [...] nadany przez organ podatkowy. Organy ustaliły również, że strona na przestrzeni lat 2013-2022 na terenie Polski była właścicielem wielu nieruchomości, dokonywała szeregu czynności cywilnoprawnych tj. darowizn środków pieniężnych (członkom rodziny), kupna/sprzedaży pojazdów mechanicznych, uzyskiwała przychody m.in. z tytułu prowadzonej, jako udziałowiec w spółkach prawa handlowego, działalności gospodarczej, uzyskiwała przychody z tytułu najmu (szczegółowy opis k. 10-12 zaskarżonej decyzji).

Z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że M. J. w 2016 roku miał w Polsce miejsce zamieszkania oraz był właścicielem szeregu nieruchomości położonych na terytorium Polski, tj.:

- od lipca 2014 r. posiada adres rejestracyjny (zamieszkania) w Ł. przy ulicy B. nr [...] (zgłoszony dnia 23 lipca 2014 r.), pod którym to adresem znajduje się zakupiony przez stronę dnia 28 lutego 2014 r. jednorodzinny dom mieszkalny, który to adres został wskazany przez podatnika jako adres zamieszkania a także do doręczeń a wskazania te nie zostały zmienione do chwili wydania zaskarżonej decyzji;

- dnia 15 września 2014 r. M. J. kupił spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. P. (sprzedane dnia 5 lipca 2018 r.);

- dnia 9 marca 2015 r. podatnik kupił lokal mieszkalny położony w Ł. przy ul. N. (sprzedany dnia 6 października 2022 r.);

- dnia 29 kwietnia 2015 r. strona kupiła grunty zurbanizowane pod zabudowę mieszczące się w Ł. przy ul. B (Nad N.);

- dnia 25 września 2015 r. strona skarżąca kupiła własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. [...] (sprzedane dnia 7 września 2018 r.);

- dnia 17 czerwca 2016 roku podatnik nabył nieruchomość położoną w S.-K. przy ul. [...] (sprzedaną dnia 12 lipca 2021 r.).

Sąd w pełni podziela ustalenia organu, poczynione w oparciu o powyżej wskazane informacje. Opisane okoliczności niezbicie świadczą o związku M. J., zarówno majątkowym jak i gospodarczym, z Polską. Organy wykazały, że te związki istniały w kontrolowanym roku 2016 ale trwały nieprzerwanie w okresie wcześniejszych, co najmniej, dwóch/trzech lat (2014 i 2015 rok). Ustalenia dotyczące także innych okresów, poza rokiem 2016, obrazują nieprzerwaną działalność podatnika (majątkową, gospodarczą i osobistą), związaną z terytorium Polski.

Organy również prawidłowo ustaliły, że w omawianym okresie występował także osobisty związek podatnika z Polską. Tego ustalenia podatnik w żaden sposób nie podważył w toku prowadzonego przez organy postępowania. O występowaniu tego związku, w sposób dobitny, świadczy fakt wskazania przez skarżącego, nie tylko na potrzeby postępowania podatkowego, adresu zamieszkania w Polsce.

Powyższe w sposób oczywisty uzasadnia przyjęcie przez organy, iż M. J. w 2016 roku miał ośrodek interesów życiowych w Polsce. Ustalenia te zostały potwierdzone przez informacje przekazane przez irlandzką administrację podatkową. W piśmie, które wpłynęło do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź - Bałuty dnia 24 maja 2022 r. irlandzki organ wskazał, że w 2016 roku M. J. otrzymał odsetki w wysokości 291.600 zł euro (brutto) pochodzące z inwestycji BOI Prywatna bankowa 5-letnia obligacja o podwyższonej rentowności. Odsetki te zostały mu wypłacone w dwóch transzach:

- dnia 13 grudnia 2016 roku w kwocie 209.600 euro,

- dnia 21 grudnia 2016 roku w kwocie 82.000 euro.

Dodatkowo irlandzka administracja podatkowa poinformowała, iż od wskazanych wypłaconych odsetek z obligacji bankowych nie został pobrany podatek z uwagi na posiadaną przez Bank deklarację strony o nierezydencji podatkowej w Irlandii.

W rozpatrywanej skardze, strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 180 § 1 oraz art. 122 o.p. poprzez nie uwzględnienie wniosku dowodowego strony o ponowne zwrócenie się do irlandzkich organów skarbowych celem wyjaśnienia kwestii rezydencji podatkowej podatnika w 2016 roku, który zawarty został w piśmie zatytułowanym "stanowisko w sprawie zebranego materiału dowodowego" z dnia 13 listopada 2023 r. oraz w piśmie "wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu" z dnia 24 listopada 2023 r.

Organ prawidłowo zwrócił uwagę na wymogi wynikające z systemu CRS, które zobowiązują między innymi banki i inne instytucje finansowe, do potwierdzania kraju rezydencji podatkowej swoich klientów oraz przekazywania podstawowych informacji dotyczących rachunków tych klientów do właściwych organów podatkowych ich kraju.

W przedmiotowej sprawie irlandzka administracja podatkowa uzyskała tego rodzaju informację od banku, w którym skarżący złożył deklarację, oświadczając, że nie jest rezydentem Republiki Irlandii. Oświadczenia tego strona nie zmieniła ani przed ani w samym 2016 roku.

Mając powyższe na uwadze, sąd stwierdza, że organ zasadnie podkreślił, iż podatnik na żadnym etapie postępowania prowadzonego przez organy podatkowe nie przedstawił certyfikatu rezydencji podatkowej Republiki Irlandii. Sąd pragnie również wskazać, że skarżący na żadnym etapie wspomnianego postępowania, zarówno I jak II instancji, nawet nie próbował wykazać, iż ustalenia organów są nieprawidłowe. Samo stwierdzenie, że ustalenia organów są nieprawidłowe jest gołosłowne. Strona nie przedstawiła bowiem żadnego kontr dowodu. Zgłoszenie wniosku o ponowne zwrócenie się do administracji irlandzkiej o prawidłowe ustalenie rezydencji podatkowej skarżącego, słusznie organ uznał za bezzasadne. W żadnym ze wskazanych pism strona nie sprecyzowała bowiem jakich okoliczności organ nie wziął pod uwagę i o jakie okoliczności winien on dodatkowo dopytać organy irlandzkie, co mogłoby zmienić w sposób diametralny dotychczasowe ustalenia. Ponowne, dokładnie z tym samym pytaniem, zwrócenie się do organów podatkowych Irlandii zmierzałoby jedynie do, niczym nieuzasadnionego, przedłużania postępowania.

Sąd pragnie wskazać, iż na organy podatkowe nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Postępowanie podatkowe powinno być przy tym prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

W opinii składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, jest kompletny. Podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego. Organ przeprowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, umożliwiając stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się w tej kwestii.

Organ podatkowy rozważył wszystkie zebrane w sprawie dowody, wskazał, jaki stan faktyczny uznał za podstawę rozstrzygnięcia i przytoczył adekwatne do przedmiotu sprawy przepisy prawa materialnego i procesowego, przedstawiając pełną argumentację prawną.

W skardze strona podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały wskazywać na niedostatki w ustaleniu stanu faktycznego oraz nie uwzględnienie wniosków dowodowych. Skarżący nie sprecyzował jednak jakie konkretnie dowody organy miałyby pozyskać.

Sąd pragnie podkreślić, że choć to organ jest zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego, to jednak są sytuacje, kiedy to podatnik posiada informacje, które miałyby uzasadnić jego twierdzenia. Jeśli, jak w rozpatrywanej sprawie, skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby informacje uzyskane przez organ I instancji od organów państwowych Irlandii, to w pełni zasadnie organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do ponownego przeprowadzenia dowodu w takim samym zakresie jak już to organ pierwszej instancji uczynił, a tym bardziej nie ma argumentów, które zmusiłyby organ odwoławczy do zmiany stanowiska. Stałoby to w jawnej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

Zdaniem sądu, organy obu instancji podjęły szereg czynności dowodowych celem ustalenia miejsca zamieszkania strony oraz jego związków, w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1a pkt 1 p.d.f., bądź z Polską bądź z Republiką Irlandii, analizując znajdującą się w posiadaniu organów podatkowych dokumentację w postaci składanych przez skarżącego zeznań i deklaracji podatkowych, zawieranych umów kupna/sprzedaży nieruchomości, środków transportu, darowizn, pożyczek, jak również informacje zawarte w bazach informatycznych, w tym dotyczące aktywności zawodowej podatnika, jako udziałowca różnych spółek. Znaczące dla ustaleń organów stały się również informacje przekazane, na wniosek organu I instancji, przez irlandzką administrację podatkową. Działania te, mające odzwierciedlenie w aktach sprawy, przeczą zarzutom strony, jakoby nie przeprowadzono w sprawie żadnych dowodów na okoliczność ustalenia jej rezydencji podatkowej. To podatnik, jak słusznie wskazał organ, nie przedstawił żadnych dowodów czy też okoliczności mogących świadczyć o posiadaniu przez niego centrum interesów życiowych poza terytorium Polski. Postawa podatnika w niniejszej sprawie była skrajnie bierna. Ograniczyła się on w zasadzie jedynie do kwestionowania ustaleń organów. Z całą pewnością taka postawa nie świadczy, jak chce tego strona, o niedostatkach zebranego w sprawie materiału dowodowego lecz jest swego rodzaju polemiką podatnika z wnioskami wywiedzionymi przez organ z zebranego w sprawie, w sposób kompleksowy i pełny, materiału dowodowego.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, co wykazały organy, iż strona posiada swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce. To z kolei oznacza, że status podatkowy M.J. podlega regulacji prawnej obowiązującej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Tym samym, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, strona podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski. Zgodnie zatem z dyspozycją art. 3 ust. 1 p.d.f. całość dochodów skarżącego uzyskanych w 2016 roku, jak słusznie przyjął organ, bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów, podlegała opodatkowaniu w Polsce. M. J., w toku postępowania prowadzonego przez organy, poza twierdzeniem, iż winien zostać uznany za rezydenta Republiki Irlandii a nie Polski, nie wskazał żadnych okoliczności faktycznych, ani nie przedstawił żadnych dowodów, które uzasadniałyby takowe twierdzenie. Nie uczynił tego doskonale znając stanowisko organu I instancji.

Organ w sposób kompleksowy odniósł się do materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w jego granicach. Na każdym etapie postępowania umożliwiono stronie, reprezentowanej przez pełnomocnika zawodowego, czynny w nim udział, informując o dokonanych ustaleniach i umożliwiając wniesienie uwag oraz wniosków dowodowych. Rozstrzygnięcia dokonano w następstwie oceny całokształtu materiału dowodowego, jako dowód dopuszczając wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przeprowadzona ocena doprowadziła do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym prawem.

Organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na stwierdzenie błędu przy zaokrągleniu kwoty podatku. Organ pierwszej instancji bowiem nieprawidłowo zaokrąglił należność do pełnych złotych, gdy regulacje zawarte w art. 30a ust. 1 pkt 1-3 p.d.f. nakazują zaokrąglenie do pełnych groszy.

To, że strona nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi nie znaczy, że ustalenia te są nieprawidłowe. Dokonanie oceny w sposób odmienny od oczekiwań skarżącego nie może być potraktowane jako naruszenie art. 191 o.p. czy też jakichkolwiek innych przepisów postępowania podatkowego.

W ocenie sądu, organ podatkowy, prowadząc przedmiotowe postępowanie, dołożył wszelkich starań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, zgodnie z zasadami praworządności i prawdy obiektywnej. Organ podatkowy wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą, tak aby w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami doprowadzić do stworzenia rzeczywistego obrazu sprawy i uzyskania podstawy do trafnego zastosowania przepisów prawa.

Całokształt materiału dowodowego został w sposób szczegółowy rozpatrzony oraz poddany wszechstronnej, zgodnej z normami prawa procesowego ocenie, co doprowadziło do jednoznacznego wyjaśnienia rzeczywistego stanu przedmiotowej sprawy. Materiał dowodowy został wyczerpująco zbadany i oceniony we wzajemnej łączności wynikających z niego okoliczności i zdarzeń, wnioski wysnute na jego podstawie są logiczne, spójne i oparte na przepisach prawa. Ocena zebranych dowodów nie narusza reguł swobodnej oceny, bowiem szczegółowo wskazano, z jakich powodów i w jakiej części odmówiono poszczególnym dowodom wiarygodności. Sporne kwestie w niniejszej sprawie zostały szczegółowo wyjaśnione i znalazły uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza przeprowadzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełnia wymogi jakie stawia przepis art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, w decyzji odniesiono się w pełni do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy i odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom.

Zgodnie z przytoczoną powyżej argumentacją, sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ze szczególnym uwzględnieniem regulacji prawnych wskazanych w rozpatrywanej skardze. Nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (podatkowego) lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe argumenty, sąd w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił rozpatrywaną skargę jako bezzasadną.

A.Rz.