Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 167/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 119/22 odrzucające skargę Ł. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 listopada 2021 r. nr 1201-IOP2-2.4103.20.2021.15 w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2016 r. postanawia oddalić zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 119/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę Ł. G. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień-listopad 2016 r.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 28 marca 2022 r., lecz wpis nie został uiszczony, a zatem zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).

Skarżący zaskarżył wskazane wyżej postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 220 p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 246 § 1 pkt 1 i art. 255 p.p.s.a. przez brak zastosowania,

co pozbawia skarżącego konstytucyjnie zagwarantowanego mu prawa do sądu.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego wskazał, że wpis nie został uiszczony, lecz w dniu 18 marca 2022 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, który to wniosek nie został rozpoznany. Według skarżącego w takiej sytuacji odrzucenie skargi było przedwczesne.

Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim podkreślić, że pełnomocnik skarżącego nie zaprzecza, że wezwanie zostało doręczone prawidłowo i było w swej treści jednoznaczne (wiadomo było, jakiego zachowania sąd oczekuje od pełnomocnika), jak też, że nie wykonał wezwania w zakreślonym terminie. Akta sprawy potwierdzają, że pełnomocnik został pouczony o skutkach niewykonania wezwania w terminie 7 dni od jego otrzymania, tj. że nieuiszczenie wpisu spowoduje odrzucenie skargi.

W świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione, gdyż skarżący, mimo wezwania, skargi nie opłacił. W konsekwencji zaskarżone postanowienie należy uznać za zgodne z prawem.

Wbrew twierdzeniom zażalenia, zaskarżone postanowienie nie było przedwczesne. Autor zażalenia podnosi, że w piśmie z dnia 18 marca 2022 r. (a więc poprzedzającym doręczenie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi) skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, lecz wniosek nie został rozpoznany. Do zażalenia dołączony został "wniosek z 18 marca 2022r". Akta sprawy potwierdzają, że pismo to, wraz z innym załącznikiem do zażalenia, tj. wypełnionym przez skarżącego formularzem PPF, stanowiło podstawę do zarejestrowania sprawy wpadkowej o sygn. akt I SPP/Kr 135/22 w celu rozpatrzenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika do sprawy o sygn. akt I SA/Kr 119/22. Należy jednak podkreślić, że w aktach brak jest dowodów na to, że wniosek ten wpłynął do WSA w Krakowie w terminie od dnia 18 marca 2022 r. (data wskazana na wniosku) do dnia 4 kwietnia 2022 r. (ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu od skargi w badanej sprawie). W świetle akt sprawy wniosek z dnia 18 marca 2022 r. po raz pierwszy wpłynął do WSA w Krakowie w dniu 30 czerwca 2022 r. (tj. razem z rozpoznawanym obecnie zażaleniem). Przedłożone przy zażaleniu pismo nie zawierało prezentaty Biura Podawczego WSA w Krakowie potwierdzającej wpływ tego pisma w marcu 2022 r., pełnomocnik nie przedłożył też np. potwierdzenia nadania w marcu 2022 r. przesyłki poleconej, która zawierałaby ten wniosek. Co więcej, choć na piśmie z dnia 18 marca 2022 r. istotnie podana została sygnatura akt I SA/Kr 119/22, wskazany na piśmie adresat pisma to I Wydział Cywilny Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, nie WSA w Krakowie. Jeśli zatem wniosek z dnia 18 marca 2022 r. został wysłany bezpośrednio po jego sporządzeniu, najprawdopodobniej został skierowany do niewłaściwego sądu, tym samym nie wszczynając postępowania w przedmiocie prawa pomocy w związku ze sprawą o sygn. akt I SA/Kr 119/22. Postępowanie takie wszczęte zostało dopiero w dniu 1 lipca 2022 r., w związku z wpływem w dniu 30 czerwca 2022 r. zażalenia na postanowienie z dnia 25 maja 2022 r., a precyzyjniej – wpływem załączników do tego pisma, wśród których znajdował się zarówno "wniosek z 18 marca 2022r", jak i formularz PPF. Nie ulega wątpliwości, że pismo nadane w placówce pocztowej w dniu 24 czerwca 2022 r. nie może mieć wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który to termin upłynął z dniem 4 kwietnia 2022 r. Wbrew zatem poglądowi autora zażalenia, odrzucenie skargi nie było przedwczesne.

Zarówno termin na wykonanie wezwania, jak i konsekwencje jego niewykonania określają wprost przepisy prawa, tj. art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Ustawodawca przewidział, że w takiej sytuacji, jaka wystąpiła w sprawie – tj. gdy do dnia upływu terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżący ani nie uiścił wpisu ani nie wniósł zażalenia (lub wniosku o przyznanie prawa pomocy) – skarga podlega odrzuceniu, nie dając sądowi możliwości odstąpienia od zastosowania tej sankcji, a więc stosując ten rygor, sąd pierwszej instancji zadziałał zgodnie z przepisami prawa i zgodnie z pouczeniem udzielonym pełnomocnikowi skarżącego.

Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.

Sylwester Marciniak

Sędzia NSA

-----------------------

3