Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 295/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. i J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 12 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia 25 sierpnia 2023r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżących A. S. i J. O. solidarnie kwotę [...]([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 997), zwanej dalej: "u.p.z.p.", Wójt Gminy B. odmówił ustalenia na rzecz A. i J. S. warunków zabudowy, dla inwestycji polegającej na legalizacji samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy: dwóch budynków rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – położonych na działkach nr [...], [...] i [...] w obrębie P., gmina B..

Zdaniem organu I instancji inwestycja nie spełnia wymagań wynikających

z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Odwołanie od tej decyzji wniosła A. S. oraz J. O. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, który wykazał, przedkładając akt zgonu i poświadczenie dziedziczenia, że uczestnik postępowania J. S. zmarł w dniu 19.06.2023r., t.j. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Następcami prawnymi zostały: żona A. S. i córka J. O., która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w niniejszej sprawie.

W odwołaniu pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nie rozszerzenie granic obszaru analizowanego dla działek, których właścicielami są skarżące o nr: [...], [...] i [...], co spowodowało, że w obszarze tym nie znalazły się działki o nr: [...], [...], [...], [...], [...], na których znajduje się zespół urbanistyczny z domami rekreacji indywidualnej, czyli zabudowa o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występującego na działkach skarżących,

2. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przesłanki określone w tych przepisach nie zostały przez skarżące spełnione, co spowodowało wydanie przez Wójta Gminy B. decyzji odmownej, gdy tymczasem na działkach o nr: [...], [...] i [...] znajdują się budynki mieszkalne, które faktycznie pełnią funkcję pensjonatów, czyli spełniają funkcję rekreacyjną,

- art. 6, art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie zbadanie stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nieprawidłowe określenie faktycznej funkcji budynków znajdujących się na działkach o nr: [...], [...] i [...] wykorzystywanych jako pensjonaty, czyli spełniających funkcję rekreacyjną, co spowodowało wydanie błędnej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działekach o nr: [...], [...] i [...], obręb P., gmina B..

Wobec powyższego pełnomocnika wniósł o:

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr: [...], [...] i [...], obręb P..

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 12 marca 2024 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.), art. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, które przepisy wziął za podstawę wydania decyzji następnie ustalił stan faktyczny sprawy wskazując, że Skarżący złożyli w dniu 11 kwietnia 2019 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określonej jako budynek rekreacji indywidualnej - legalizacja samowoli budowlanej, na działce nr [...] i [...] obręb P., gmina B. stwierdzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 15.10.2015 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, Wójt Gminy B. dotychczas pięciokrotnie odmawiał ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji:

1. decyzja nr [...] znak: [...] z dnia 21.06.2019 r. utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 13.08.2019 r. - oba rozstrzygnięcia uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1061/19. W wyroku tym Sąd nakazał prawidłowe określenie terenu inwestycji, co pozwoli na ustalenie frontu działki, a to z kolei będzie miało wpływ na wyznaczenie granic obszaru analizowanego.

2. decyzja nr [...] znak: [...] z dnia 25.01.2020 r. uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 05.07.2021 r.;

3. decyzja nr [...] znak: [...] z dnia 30.09.2021 r., uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 14.04.2022 r.;

4. decyzja nr [...] znak: [...] z dnia 20.07.2022 r., uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 14.11.2022 r.;

5. decyzja nr [...] znak: [...] z dnia 25.08.2023 r., będąca przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego.

Podstawą kwestionowanej decyzji jest przyjęcie ustalenia przez Organ pierwszej instancji, że nie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa, określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji ustalił, że żadna działka sąsiednia znajdująca się na w obszarze objętym analizą urbanistyczną nie jest zabudowa legalnie wybudowanym budynkiem. Zdaniem organu do analizy porównawczej nie może być przyjęta zabudowa nielegalna, znajdująca się w obszarze analizowanym, a nieruchomości objęte analizą nielegalnie zabudowane, należy traktować jako teren niezabudowany. Brak jakiejkolwiek legalnej zabudowy uniemożliwia określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kolegium podzieliło taką argumentację.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego oraz ustalenia czy zachodzi w tym przypadku tzw. kontynuacja funkcji.

Organ II instancji wskazał, że podstawą do stwierdzenia, że został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest uprzednie prawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej na obszarze, który powinien być wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Zgodnie z ust. 2 - granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia).

W sprawie ustalono, że front działki wynosi 36 m i wyznaczono obszar analizy w odległości 108 m od granic terenu objętego wnioskiem. Biorąc pod uwagę zasadę utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw, o której mowa w art. 8 § 2 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, organ odwoławczy przyjął, że tak ustalony obszar analizy odpowiada prawu.

W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej, organ pierwszej instancji ustalił, że budynki o tożsamej funkcji z wnioskowanym obiektem, znajdujące się w obszarze analizy stanowią samowolę budowlaną i nie mogą być odniesieniem dla zabudowy planowanej. Ponadto w obszarze analizy znajduje się również zabudowa mieszkalna jednorodzinna i gospodarcza uzupełniająca. Najbliższa zabudowa sąsiednia kształtuje się następująco:

- zabudowa mieszkalna jednorodzinna wolnostojąca na dz. nr [...] i [...];

- zabudowa gospodarcza na dz. nr [...].

Powyższa zabudowa w ocenie organów nie może być odniesieniem dla zabudowy rekreacji indywidualnej ze względu na odmienność funkcji. Organ I instancji a za nim organ odwoławczy powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze. zm.) w § 3 pkt 7 wskazały, że budynkiem rekreacji indywidualnej jest budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Z brzmienia tego przepisu wynika zatem, że podstawowym celem zabudowy letniskowej, realizowanej w postaci budynku rekreacji indywidualnej, jest możliwość okresowego wypoczynku, a nie zamieszkania. Przebywanie w takim obiekcie budowlanym stanowi bowiem jedynie dodatkowy i niesamodzielny cel takiego obiektu budowlanego, funkcjonalnie związany z wypoczywaniem. Potwierdza to również § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003 r. poz. 1589), w myśl którego zabudową mieszkaniową jest budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek mieszkalny jednorodzinny oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym, hodowlanym i ogrodniczym. Tym samym, należy uznać, że budynek rekreacji indywidualnej nie stanowi zabudowy mieszkaniowej. Wobec powyższego w ocenie organu, zabudowa mieszkaniowa nie stanowi dobrego sąsiedztwa dla zabudowy rekreacji indywidualnej uniemożliwiającej określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Jak wynika z ustaleń organu z przeprowadzonej analizy wynika, ze legalna zabudowa o charakterze letniskowym, rekreacji indywidualnej znajduje się w znacznej odległości od obszaru objętego analizą. Poszerzenie obszaru analizowanego z uwzględnieniem powyższych nieruchomości jest nieuzasadnione bowiem, nie można odnosić się do zabudowy letniskowej na działkach wymienionych powyżej, jako uzasadnienie konieczności poszerzenia granic obszaru analizowanego, ponieważ znajdują się one nie tylko w znacznej odległości ale i nie mają związku urbanistycznego z lokalizacją działki skarżących.

W ocenie organu odwoławczego nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, natomiast pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 do pkt 5 ustawy są zgodne.

W odniesieniu do kwestii śmierci jednego z wnioskodawców w toku postępowania administracyjnego SKO stwierdziło, że zgodnie z art. 30 § 4 K.p.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Na podstawie przedłożonych dokumentów przez pełnomocnika A. S. i J. O., Kolegium ustaliło, że są one następcami prawnymi zmarłego J. S. i jednocześnie uczestniczyły w postępowaniu od dnia jego wszczęcia, jako strony. Organ przyznał, że skierowanie decyzji do osoby zmarłej stanowi rażące naruszenie prawa, niemniej w realiach niniejszej sprawy, uznało że uchylenie decyzji tylko z tego powodu, w celu "niedoręczenia" decyzji osobie zmarłej, skutkowałoby ponowne doręczenie decyzji tym samym osobom. Kierując się zasadą ekonomiki postępowania, organ odwoławczy uznał takie działanie za nieuzasadnione. SKO wyjaśniło, że co prawda organ skierował decyzję do osoby zmarłej, a także na poprzednie nazwisko jednej ze stron z powodu zaniechania przez strony poinformowania organu o tych zmianach, to należy uznać, że stwierdzone nieprawidłowości pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie i nie ograniczyły w żaden sposób praw stron postępowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczucinie wniosły A. S. i J. O. reprezentowane przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przesłanki określone w tych przepisach nie zostały przez skarżących spełnione, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy B. nr [...] z dnia 25.08.2023r.

2. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez sprzeczne z tymi przepisami:

- określenie granic obszaru analizowanego dla działek o nr: [...], [...] i [...], co spowodowało, że w obszarze tym nie znalazła się zabudowa o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występującego na działkach o nr: [...], [...] i [...],

- nie uznanie, że budynki mieszkalne pełniące funkcję pensjonatu, czyli funkcję rekreacyjną, a znajdujące się na działkach o nr: [...] i [...] położonych w granicach obszaru analizowanego dla działek o nr: [...] i [...], stanowią kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występującego na działkach o nr: [...], [...] i [...],

3. art. 6, art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie zbadania stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nieprawidłowe określenie granic obszaru analizowanego dla działek o nr: [...], [...] i [...], co nie pozwoliło na ustalenie wszelkich okoliczności dla podjęcia prawidłowej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działek o nr: [...], [...] i [...], obręb P., gmina B., co w rezultacie spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji,

4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy decyzja Wójta [...] nr [...] z dnia 25.08.2023r. odmawiająca wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: budynek rekreacji indywidualnej - legalizacja samowoli budowlanej na działce nr [...], [...] i [...], obręb P., gmina B., była nieprawidłowa i powinna zostać uchylona.

Wobec tak postawionych zarzutów strona skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy B. nr [...] z dnia 25.08.2023r. w całości,

2. zasądzenie od organu II instancji solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnika strony wskazał, że Kolegium wbrew wcześniejszemu stanowisku nie wzięło pod uwagę faktycznej funkcji budynków, które jako pensjonaty spełniają funkcję rekreacyjną znajdujących się na działkach o nr: [...], [...] i [...], która jest tożsama z funkcją zabudowy wnioskowanej, czyli letniskowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczucinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

W badanej sprawie skarżący domagali się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, w toku legalizacji samowoli budowlanej. Organ, wydając decyzję odmowną powołał się na art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uznając, że warunek dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w pkt 1 przywołanego przepisu nie został spełniony, bowiem w obszarze analizowanym brak jest legalnej zabudowy, która mogłaby stanowić wzorzec pod względem charakterystycznych parametrów i funkcji, dla zabudowy nielegalnie wzniesionej przez skarżących.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Rację ma zatem organ wskazując, że tylko łączne spełnienie warunków,

o których mowa w treści przytoczonego przepisu umożliwia pozytywne rozpatrzenie wniosku. W badanej sprawie najistotniejsze znaczenie miało to, że zrealizowana inwestycja nie spełnia warunku, o którym mowa w pkt 1, bowiem z przeprowadzonej – zgodnie z § 3 rozporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym brak jest legalnej zabudowy o parametrach i funkcji mogących stanowić punkt odniesienia.

Przedmiotowa sprawa była już przedmiotem postępowania przed tut. Sądem, który w wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 1061/19 zobowiązał organ do prawidłowego określenia terenu inwestycji, frontu działki a co za tym idzie prawidłowego określenia terenu obszaru analizowanego na mapie o właściwej skali. W tym zakresie organ spełnił zalecenia Sądu i ustalił, że front działki wynosi 36 m i wyznaczono obszar analizy w odległości 108 m od granic terenu objętego wnioskiem.

Tak ustalony obszar analizowany obejmuje swym zasięgiem działki o nr: [...], [...], które zdaniem strony skarżącej są zbudowane budynkami mieszkalnymi pełniącymi faktycznie funkcję pensjonatów zaś zdaniem organów są to budynki mieszkalne.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy budynki mieszkalne znajdujące się na działkach o nr: [...], [...] stanowią kontynuację oraz uzupełnienie funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla budynku rekreacji indywidualnej, w pozostałym zakresie organ odwoławczy przyjął, że warunki określone w punktach od 2-5 art.61 ust. 1 ustawy zostały spełnione.

Jak wynika z utrwalonych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielanych przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, nie można uznać, że dopuszczalna zabudowa ogranicza się tylko do obiektu, którego funkcja będzie tożsama z funkcją obiektów już istniejących lub do niej zbliżona, ponieważ każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 446/21, LEX nr 3505216; zob. też wyrok NSA z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt II OSK 2802/18, LEX nr 3310026). Zatem warunek kontynuacji funkcji należy uznać za spełniony także w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne daje się pogodzić z dotychczasową funkcją (zob. wyroki NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 305/12, LEX nr 1352904; z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 539/19, LEX nr 3009343; z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2551/21, LEX nr 3272084), a więc gdy planowana zabudowa nie godzi w zastany stan rzeczy (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1627/19, LEX nr 3111185).

Mając powyższe na względzie należy wskazać, że w obszarze analizy, na działkach o nr: [...] i [...] znalazły się stanowiący legalną zabudowę budynki mieszkalne, które wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie, mogą być odniesieniem dla zabudowy rekreacji indywidualnej bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.12.2017 r. sygn. akt: II OSK 779/17 kontynuacja funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym.

Mając powyższe na względzie należy wskazać, że stwierdzenie przez organy (zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) o braku tożsamości budynku rekreacji indywidualnej z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, mające świadczyć o braku wymogu kontynuacji funkcji warunkującego możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, albowiem w granicach obszaru analizowanego znajdował się ww. budynek mieszkalny jednorodzinny.

Na marginesie należy wskazać, że teren, na którym położone są działki skarżących, stanowi cały kompleks działek, którego podział ewidencyjny został dokonany zgodnie z przepisami prawa. Teren ten odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej sąsiedniej zabudowy, która co prawda nie znajduje się w terenie analizowanym gdyż znajduje się na działkach o nr: [...], [...], [...], [...], [...], po drugiej stronie drogi publicznej nr [...], jednakże znajduje się tam zespół urbanistyczny z domami rekreacji indywidualnej, który przy założeniu rozbudowy całej miejscowości stanowiłby rzeczywisty rozwój uporządkowanego kompleksu zabudowy letniskowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ponownie przeprowadzi analizę w kontekście spełnienia przez inwestorów warunku, o którym mowa w art.61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.