Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 221/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 141 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S N na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Po 39/20 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi S N na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [..] listopada 2019 r. znak [..] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku uzasadnienie wyroku w sprawie ze skargi S N na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [....] listopada 2019 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 7 grudnia 2020 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 13 stycznia 2021 r. O wyznaczeniu terminu rozprawy zawiadomiono skarżącego pismem z 8 grudnia 2020 r. pouczając jednocześnie, że w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku - 141 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zawiadomienie doręczono skarżącemu 11 grudnia 2020 r.

Na rozprawie, która odbyła się 13 stycznia 2021 r. skarżący stawił się osobiście. Przewodniczący zamknął rozprawę, a termin ogłoszenia orzeczenia wyznaczył na 27 stycznia 2020 r. O terminie ogłoszenia orzeczenia skarżący został poinformowany.

W dniu 27 stycznia 2021 r. ogłoszono wyrok oddalający skargę. W piśmie procesowym, nadanym 24 lutego 2021 r., skarżący wniósł o przesunięcie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Podniósł, że został poinformowany podczas rozprawy, że jego obecność 27 stycznia 2021 r. nie jest obowiązkowa i wyrok zostanie przesłany z urzędu. W dniu 24 lutego 2021 r. skarżący otrzymał informację z wydziału informacji sądowej, że wyrok oddalający skargę został ogłoszony 27 stycznia 2021 r., a termin na złożenie wniosku już upłynął. Pismem procesowym z 19 marca 2021 r. skarżący sprecyzował, że jego wcześniejsze pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku.

WSA w Poznaniu oddalając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku. O treści art. 141 § 2 skarżący został pouczony w zawiadomieniu o rozprawie, poprzedzającym rozprawę z 13 stycznia 2021 r. Było to już czwarte skierowane do skarżącego zawiadomienie o rozprawie, przy czym za każdym razem skarżący był pouczany o tym, że: 1) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony, 2) w razie uwzględnienia skargi sąd sporządza i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem każdej ze stron, 3) stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego (art. 140 § 2 p.p.s.a.). Za każdym razem skarżący był także informowany o tym, że stawiennictwo na rozprawie jest nieobowiązkowe.

W ocenie Sądu I instancji nie można uznać, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku z 27 stycznia 2021 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący domagając się jego uchylenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 oraz 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. wobec wadliwego przyjęcia, że skarżący dokonał czynności złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku WSA z przekroczeniem terminu 7 dni ze swojej winy, jak również wobec wadliwego przyjęcia, że w swoim wniosku o przywrócenie terminu nie dokonał należytego uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co skutkowało w konsekwencji nieprawidłowym przyjęciem braku podstaw do przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a., a następnie wadliwym zastosowaniem tego przepisu przy wydaniu zaskarżonego postanowienia w zakresie w jakim pozwala on na wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w art. 86 i następnych powołanej ustawy prawodawca przewidział możliwość przywrócenia uchybionego terminu. Określił jednocześnie przesłanki, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu oraz przesłanki, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Spośród przesłanek przywrócenia terminu Sąd pierwszej instancji zakwestionował jedynie uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, argumentacja podniesiona we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej I instancji prawidłowo ocenił wskazane przez skarżącego okoliczności mające uprawdopodabniać brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Z treści art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. wynika, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oznacza to, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. Literatura i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że powodem niedotrzymania siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku było to, że termin ogłoszenia orzeczenia został odroczony, a skarżący został poinformowany, że wyrok zostanie mu doręczony z urzędu.

Zasady logiki wskazują, że niewiarygodne są twierdzenia, jakoby Sąd pouczył skarżącego, że wyrok zostanie mu doręczony z urzędu, skoro w toku postępowania sądowego kilkakrotnie wraz zawiadomieniami o terminach rozpraw doręczane były skarżącemu prawidłowe i precyzyjne pouczenia o sposobie i terminie składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia.

Skarżący należycie dbając o swoje interesy powinien był zapoznać się z treścią kierowanych do niego pism i zawiadomień. Korespondencja z Sądu zawierała wszelkie niezbędne informacje, które umożliwiłyby skarżącemu skuteczne i terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Powoływanie się przez skarżącego na brak wiedzy prawniczej nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu skoro wszelkie niezbędne informacje zostały jemu przekazane wraz zawiadomieniami o rozprawach. Skarżący mógłby uniknąć negatywnych konsekwencji procesowych, gdyby się zapoznał z przesłanymi pouczeniami. Skoro tego nie zrobił, nie może powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.