Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 57/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi [...] Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: zawiesić postępowanie.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] grudnia 2011 r. [...] Sp. z o. o. z siedzibą

w B. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] września 2011 r. Przedmiotem zaskarżonego aktu były poszczególne przepisy art. 89 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: "u.p.a."). Spór dotyczy między innymi możliwości stosowania tzw. "sankcyjnej stawki" podatku akcyzowego, na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 w związku z ust. 5 pkt 1 oraz w związku z ust. 16 i w związku z ust. 14 u.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało zawiesić z urzędu.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W niniejszej sprawie taka przesłanka zaistniała, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 5 grudnia 2011 r. (I SA/Wr 1184/11), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:

"Czy art. 89 ust. 16 w związku z art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) jest zgodny z art. 2

i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483

ze zm.) w zakresie w jakim warunkuje zastosowanie stawki akcyzy na wyroby energetyczne – olej opałowy – określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym od spełnienia warunku z przepisu art. 89 ust. 14 ustawy o podatku akcyzowym?" Pytanie to zostało przyjęte do rozpatrzenia pod sygnaturą akt P 24/12.

Dodać warto, że jest to kolejne pytanie skierowane w tej kwestii do Trybunału, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z 21 czerwca 2011 r. (sygn. akt I SA/Bk 99/11) skierował pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego o treści:

"Czy art. 89 ust. 5 i ust. 16 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim dopuszcza zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1

i 2 ustawy o podatku akcyzowym zawierają wady nieistotne z punktu widzenia ustalenia tożsamości nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego?"

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odpowiedzi na przytoczone wyżej pytania, zadane przez sądy administracyjne, mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, z uwagi na tożsamość problemu prawnego, dotyczącego możliwości stosowania stawki podatku akcyzowego przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. jako tzw. "stawki sankcyjnej".

Zdaniem Sądu, zasada szybkości postępowania sądowego powinna ustąpić pierwszeństwa w realiach niniejszej sprawy zasadzie jednolitości oraz stabilności orzecznictwa sądowego. Zawieszenie postępowania sądowego jest nadto zgodne

z zasadą ekonomiki procesowej, gdyż pozwala uniknąć szeregu potencjalnie zbędnych czynności do czasu rozstrzygnięcia spraw prejudycjalnych, które mają podstawowe znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Pozwoli także w sposób prawidłowy uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy, bez ryzyka naruszenia art. 141 § 4 zdanie drugie u.p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, bądź też uchroni stronę skarżącą od ryzyka poniesienia kosztów postępowania kasacyjnego. Skoro Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wątpliwości dotyczące zgodności z przepisami Konstytucji RP poszczególnych przepisów art. 89 ust. 5, ust. 14 i ust. 16 u.p.a., wyrażone już przez sądy administracyjne w powołanych wyżej postanowieniach, to może skorzystać

z uprawnienia przewidzianego w art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. I to bez konieczności zwracania się do Trybunału Konstytucyjnego z kolejnym tożsamym przedmiotowo pytaniem prawnym, które już zostało postawione, a sprawa zarejestrowana.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie wykładni językowej art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., uzupełnionej wykładnią systemową i celowościową, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.