Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2282/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 26 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1996 nr 13 poz 74
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... sierpnia 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyjęcia do egzekucji i zwrot tytułu wykonawczego skargę oddala


UZASADNIENIE

Rozpoznając niniejszą sprawę ustalono następujący przebieg postępowania administracyjnego:

Do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. jako organu egzekucyjnego wpłynął tytuł wykonawczy nr ... wystawiony przez ... Ośrodek Dla Osób Nietrzeźwych wobec zobowiązanego Z. N. z tytułu opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień za ...03.2002 r. w kwocie ... zł.

Do przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel dołączył kopertę zawierającą wystawione na zobowiązanego upomnienie z dnia ...11.2010 r. nr ..., które wierzyciel uznał za doręczone w sposób zastępczy (według koperty ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawierającej upomnienie, przesyłkę awizowano w dniach ...12.2010 r. oraz ...12.2010 r. i z uwagi na nieodebranie jej w terminie wskazanym w awizach, w dniu ...12.2010 r. zwrócono ją do nadawcy i pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia). W rubryce nr 49 tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał, iż upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu ...12.2010r.

W dniu ....03.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powołując się m.in. na art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie znak ... w przedmiocie "odmowy przyjęcia do egzekucji i zwrotu tytułu wykonawczego wystawionego na zobowiązanego N. Z. o numerze ... z powodu błędnej daty powtórnego awizowania doręczenia upomnienia". W uzasadnieniu organ egzekucyjny podał, iż z akt sprawy wynika, że próba doręczenia upomnienia w przedmiotowej sprawie podjęta została przez wierzyciela poprzez nadanie upomnienia za pośrednictwem poczty w dniu ...11.2010 r. Przesyłka awizowana została w dniu ...12.2010 r. i powtórnie w dniu ...12.2010 r. Organ podał, iż w jego ocenie powtórne awizo winno nastąpić w dniu ...12.2010 r. W tym stanie faktycznym zdaniem tego organu, upomnienie nie weszło do obrotu prawnego i nie rodzi skutków prawnych. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził również, iż nie może podjąć egzekucji, gdyż mogłoby to prowadzić do odpowiedzialności odszkodowawczej za niezgodne z prawem prowadzenie egzekucji. W przypadku naruszenia art. 44 i 57 K.p.a. czynność doręczenia musi zostać uznana za bezskuteczną. W ocenie organu egzekucyjnego w przypadku braku doręczenia upomnienia (gdy na wierzycielu ciąży obowiązek jego uprzedniego doręczenia) egzekucja jest niedopuszczalna.

Postanowienie doręczone zostało Stołecznemu Ośrodkowi Dla Osób Nietrzeźwych w dniu ...03.2011 r. następnie zażaleniem z dnia ...03.2011 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu ...03.2011 r.) zostało przez ten organ zaskarżone. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący stwierdził, iż daty podjęcia upomnień wskazane w pkt 49 tytułu wykonawczego są zgodne z wymogami art. 44 i 57 § 1 i 4 K.p.a. oraz, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. rażąco naruszył art. 44 § 1 - 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż do obliczenia terminu doręczenia oraz prawidłowości doręczenia upomnienia, prawidłowość daty złożenia drugiego awizo oraz nieprzyjęcie przez organ, że pierwszym dniem 14 - dniowego terminu winien być dzień pierwszego awizowania. Zaskarżone postanowienie, w ocenie Stołecznego Ośrodka, wydane zostało w mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał dnia ...04.2011 r. zażalenie Stołecznego Ośrodka Dla Osób Nietrzeźwych z dnia ...03.2011 r. do Izby Skarbowej do rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia ...08.2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia ...03.2011 r. Niniejsze postanowienie zostało doręczone w dniu ...09.2011 r.

... Ośrodek Dla Osób Nietrzeźwych nie godząc się z rozstrzygnięciem organu II instancji zaskarżył w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ...08.2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą.

W skardze z dnia ...09.2011 r. dotyczącej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ...08.2011 r. Strona oświadczyła, iż zaskarża wymienione postanowienie w całości, zarzucając mu mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 29 § 2 i art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 6, 7, 8, 12, 42, 43, 44 § 1, 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez przyjęcie, iż brak jest podstaw do uznania skutecznego doręczenia upomnienia oraz poprzez bezpodstawny zwrot tytułów wykonawczych do Stołecznego Ośrodka Dla Osób Nietrzeźwych a także przyjęcie, iż organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji należności za pobyt w ...m Ośrodku Dla Osób Nietrzeźwych jest Prezydent m. W.

Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi ... Ośrodek Dla Osób Nietrzeźwych podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione uprzednio w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. W ocenie Skarżącego stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest błędne i wydane zostało z obrazą przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżący stwierdził , iż wbrew stanowisku organów obu instancji upomnienie wskazane w tytule wykonawczym nr ... zostało doręczone skutecznie. To stanowisko oparł na treści art. 44 i art. 57 § 1 i 4 K.p.a. wskazał, że zgodnie z art. 42 i 43 K.p.a. i dwukrotnym awizowaniu zgodnie z art. 44 K.p.a. upomnienie należy uznać za doręczone z dniem upływu ostatniego dnia okresu wskazanego w art. 44 § 1 K.p.a. Pismo doręczane przez pocztę, w razie niemożności doręczenia w sposób wskazany w art. 42 i 43 K.p.a. poczta przechowuje przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Te 14 dni należy liczyć od dnia pozostawienia pierwszego awizo, zgodnie z art. 57 § 1 i 4 K.p.a. Zatem przedmiotowy tytuł wykonawczy spełnia warunki określone w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarżący w motywach wniesionej skargi przedstawił argumenty popierające jego zdaniem tezę, iż posiada status wierzyciela należności z tytułu opłat za pobyt w Izbie Wytrzeźwień poddanych egzekucji administracyjnej. Podkreślił ponownie tak jak w zażaleniu, iż brak podstaw prawnych dla uznania Prezydenta Miasta W. za organ właściwy dla prowadzenia egzekucji przedmiotowych należności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzja z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sad rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

W przedmiotowej sprawie koniecznym było przeanalizowanie formy prawnej na jakiej działa ... Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych.

Zgodnie z § 1 pkt 1, 2 Statutu w/w Ośrodka stanowiącego załącznik do Uchwały Nr LXVII/2101/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 listopada 2009 r., w sprawie zmiany nazwy i statutu Izby Wytrzeźwień w m.st. Warszawie, ... Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych jest jednostką organizacyjną miasta stołecznego Warszawy nie posiadającą osobowości prawnej, jednostką budżetową w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych.

W § 10 pkt 1 powyższy statut wskazuje, iż Ośrodek prowadzi gospodarkę finansową na podstawie przepisów dotyczących jednostek budżetowych, natomiast zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157 poz. 1240) jednostką budżetową jest jednostka organizacyjna sektora finansów publicznych nie posiadająca osobowości prawnej, która pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadza na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Na tej podstawie należy uznać, iż dochody ... Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych jako jednostki organizacyjnej m. W. prowadzącej gospodarkę finansową na podstawie przepisów dotyczących jednostek budżetowych, uzyskiwanych z tytułu opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień, stanowią dochód Miasta W.

Ważną stała się także ocena relacji administracyjnych i służbowych pomiędzy Prezydentem Miasta W. a Dyrektorem ... Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych. Z tego względu istotna była treść art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 08.03.1990, o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), który stanowi, iż w miastach powyżej 100 000 mieszkańców organem wykonawczym jest prezydent miasta. Dodatkowo zgodnie z § 37 pkt 1 Statutu Miasta Stołecznego Warszawy przyjętego uchwałą nr XXII/743/2008 Rady m.st. Warszawy z 10 stycznia 2008 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 18 sierpnia 2008 r., Nr 141 poz. 4977, prezydent wykonuje uchwały Rady Miasta i zadania miasta określone przepisami prawa, zarazem na podstawie § 39, powyższego statutu, posiada uprawnienia zwierzchnika służbowego kierowników jednostek organizacyjnych miasta, którą jest ... Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych.

Należy mieć także na uwadze, iż na podstawie § 3 Statutu Stołecznego Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych, może on świadczyć usługi na rzecz gmin, które powierzyły m.st. Warszawie realizację niektórych ich zadań z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi, pod warunkiem udziału tych gmin w kosztach realizacji powierzonego zadania. Jednocześnie w § 6 pkt 1, 2 Statutu wskazuje, iż Ośrodek jest kierowany i reprezentowany na zewnątrz jednoosobowo przez Dyrektora, który zatrudniany jest przez Prezydenta Miasta W. oraz działa na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez prezydenta miasta W. i ponosi odpowiedzialności za całokształt funkcjonowania ośrodka.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, iż Prezydent m. W. nie jest właściwy do prowadzenia egzekucji należności z tytułu pobytu w ...m Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych, ponieważ wysokość opłaty za pobyt w Izbie Wytrzeźwień ustala Rada miasta W., a zgodnie z art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organem egzekucyjnym jest właściwy organ gminy, który jest uprawniony do ustalania lub określania należności pieniężnych, zatem nie zachodzi powołana tożsamość organu. Sąd podobnie jak organ nie podziela tego poglądu. Zgodnie z brzmieniem art. 19 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, dla których ustalania lub określania i pobierania nie jest właściwy ten organ. Należy jednak mieć na uwadze, iż z treści w/w przepisu wynika, iż ustawodawca jako rodzaj obowiązku podlegającego egzekucji wskazał należności pieniężne. Należności pieniężne definiowane są zaś jako wynikłe z przeszłych zdarzeń uprawnienia podmiotu do otrzymywania określonego świadczenia pieniężnego od innych podmiotów. Jest to zatem indywidualny obowiązek pieniężny, którego wysokość jest określona lub ustalona przez właściwy organ po uwzględnieniu konkretnych zdarzeń w indywidualnie stwierdzonym stanie faktycznym. Zgodnie zaś z treścią uchwały Rady miasta W. w sprawie wysokości opłaty związanej z pobytem w Izbie Wytrzeźwień w m. W., Rada Miasta w drodze uchwały ustaliła wysokość opłaty związanej z pobytem w Izbie Wytrzeźwień na kwotę ... zł. Wobec tego uchwalona została stawka opłaty za pobyt – abstrakcyjna należność, która będzie miała zastosowanie do osób doprowadzonych do Ośrodka. Skonkretyzowana należność pieniężna wynikająca z pobytu w Ośrodku wynikać będzie ze stosownego orzeczenia Dyrektora Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych działającego z upoważnienia Prezydenta miasta W. Na wysokość określonej w ten sposób należności pieniężnej składać się może wiele czynników, jak choćby czas pobytu w ośrodku. Istotne jest, iż wykonanie uchwały, Rada Miasta powierzyła Prezydentowi m. W., podobnie jak choćby wykonanie uchwały w sprawach dotyczących określania stawek podatku do nieruchomości. Wysokość tych podatków w indywidualnych sprawach ustala i określa Prezydent m. W. i prowadzi ich egzekucję, co wiadomo tutejszemu organowi z urzędu.

Analiza przytoczonych regulacji wskazuje, iż ... Ośrodek dla Osób Nietrzeźwych to jednostka organizacyjna miasta, jednakże jej działalność jest bezpośrednio związana z kompetencjami Prezydenta (w przedmiocie realizacji zadań powierzonych miastu z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi), o czym świadczą w szczególności służbowa podległość Dyrektora Ośrodka Prezydentowi Miasta W., a także podejmowanie określonych działań przez Dyrektora Ośrodka w oparciu o pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta Miasta W.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności przesądzają, iż to Prezydent m.W. jest jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem w zakresie należności pieniężnych z tytułu opłat za pobyt w Izbie Wytrzeźwień.

W ocenie Sądu rozważania potwierdzające słuszność stanowiska przyjętego w zaskarżonym postanowieniu należy rozpocząć od analizy treści art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, § 2 tego artykułu wskazuje, że jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, nie będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie.

W orzecznictwie sadów administracyjnych wskazuje się, iż badanie dopuszczalności egzekucji powinno obejmować w szczególności ustalenie, czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy wystawiony został przez uprawniony podmiot i sporządzono go prawidłowo oraz czy doręczone zostało upomnienie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż badanie dopuszczalności egzekucji powinno obejmować w szczególności ustalenie, czy obowiązek oznaczony w tytule wykonawczym podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy wystawiony został przez uprawniony podmiot i sporządzono go prawidłowo oraz czy doręczone zostało upomnienie.

Obowiązek doręczenia upomnienia, jako warunek dopuszczalności egzekucji, określony został w art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

W badaniu dopuszczalności egzekucji, w ocenie Sądu mieści się ustalenie przez organ egzekucyjny, czy upomnienie zostało zobowiązanemu doręczone i czy zachowano wymogi prawne takiego doręczenia.

Słuszne jest zatem porównanie zakresu § 1 i § 2 art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uprawnia do wniosku, że zawarte w § 2 (stanowiącym o możliwości zwrotu tytułu wykonawczego do wierzyciela) sformułowanie "obowiązek, którego dotyczy tytuł nie podlega egzekucji administracyjnej" należy rozumieć szeroko, przyjmując, że obowiązek nie podlegający egzekucji administracyjnej to taki, który nie może być realizowany poprzez egzekucję administracyjną, z uwagi na jakikolwiek powód, dla którego jest ona niedopuszczalna.

W świetle powyższego uznać zatem należało, że w każdym przypadku stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji przed jej wszczęciem, organ egzekucyjny na podstawie art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej winien wydać postanowienie o zwrocie tytułu wykonawczego wierzycielowi.

Zatem Dyrektor Izby Skarbowej w W. zasadnie stwierdził, iż prawidłowym działaniem organu egzekucyjnego było zbadanie czy egzekucja administracyjna jest dopuszczalna oraz czy upomnienie dołączone do tytułu wykonawczego zostało prawidłowo doręczone.

Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, Sąd podkreśla, iż stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę § 2 wymienionego art. 44 wskazuje, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszania, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Natomiast w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, zgodnie z § 3 w/w artykułu pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4).

W tej sytuacji uznać należy, iż ponowne zawiadomienie zobowiązanego

o pozostawieniu przesyłki zawierającej upomnienie w urzędzie pocztowym nastąpiło zbyt wcześnie, co wpływa na negatywną ocenę prawidłowości spornego doręczenia, nie zostały spełnione wszystkie warunki z art. 44 K.p.a. Nietrafne zatem zarzuty naruszenia w zaskarżonym postanowieniu artykułów 42,43, 44 § 1 oraz art. 57 § 1 K.p.a.

W związku z tym, Sąd podkreśla, iż podniesienie przez organ egzekucyjny okoliczności braku prawidłowego doręczenia upomnienia jako skutkującej niedopuszczalnością prowadzenia egzekucji i dokonany w związku z tym zwrot tytułu wykonawczego do wierzyciela był zasadny i nie powodował naruszenia przez organ egzekucyjny norm wskazanych w art. 29 § 2 ustawy egzekucyjnej czy w art, 1 a pkt 13 tej Ustawy.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane po przeprowadzeniu postępowania, w którym organ podjął wszelkie czynności mające wyjaśnić i rozpoznać sprawę. Skarżący nie uzasadnił w swojej skardze na czym miałoby polegać naruszenie w zaskarżonym postanowieniu art. 6, 7, 8 oraz 12 K.p.a., wobec czego brak jest możliwości podjęcia merytorycznej polemiki z tymi zarzutami. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jako, iż treść przedmiotowego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie dotyczy prawa do pobierania opłat za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na podjęte decyzje. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

1.