Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 230/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1  pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca), Anna Błażejczyk, Protokolant, , po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A.C." S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 835/21 w sprawie ze skargi "A. C." S.A. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 23 marca 2021 r. nr FPII.310.2.2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 23 marca 2021 r. nr FPII.310.2.2021, 3) zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz "A. C." S.A. z siedzibą w S. kwotę 1360 (słownie: tysiąc trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 835/ 21 oddalił skargę A.C. S.A. w S. na interpretację indywidualną

Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 grudnia 2020 r. A. C. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: Burmistrz) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości - art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z. 2019 r. poz. 1170 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l."

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm.). Działalność gospodarcza, jaką prowadzi Wnioskodawca w kompleksie produkcyjnym położonym w Gminie, skoncentrowana jest na produkcji olejów, margaryn oraz pozostałych tłuszczów płynnych i jadalnych. Produkcja skoncentrowana jest w dwóch budynkach. Budynki te są solidnymi konstrukcjami na stałe związanymi z gruntem. Zostały one wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ściany) oraz posiadają fundamenty i dach.

Wewnątrz wspomnianych budynków znajdują się umieszczone pomiędzy posadzkami a stropodachami poziome, ażurowe pomosty. Tworzą one płaszczyzny, które zostały umieszczone na różnych poziomach. Ich głównym celem jest stworzenie drogi dostępu do znajdującego się wewnątrz budynku sprzętu i maszyn. Pomosty te zostały wykonane z ocynkowanych stalowych kratownic typu (...) i przymocowane do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku za pomocą tzw. klem. Ten rodzaj konstrukcji swym charakterem i cechami, pozwala na łatwy demontaż, który wynika z potrzeb pracowników lub Wnioskodawcy, bez uszczerbku dla konstrukcji.

W latach 2015-2020 opisane budynki były i są nadal przedmiotem podatku od nieruchomości z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z deklarowanymi powierzchniami Wnioskodawca wliczał: powierzchnię betonowych posadzek poziomu I (parter), powierzchnię zewnętrzną klatek schodowych i powierzchnię poziomych krat typu (...).

Oba budynki zostały ujęte jako budynki w ewidencji budynków i gruntów, przy czym jeden budynek oznaczono w kartotece numerem (...), a drugi z nich numerem (...). Budynek o numerze (...) opisany jako budynek przemysłowy, z jedną kondygnacją nadziemną i powierzchnią zabudowy wynoszącą 360 m2. Drugi z nich opisany został jako budynek przemysłowy, z jedną kondygnacją nadziemną i powierzchnią zabudowy wynoszącą 354 m2.

W związku z powyższym opisem Wnioskodawca zadał pytanie, czy powierzchnie wyżej scharakteryzowanych ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych z ocynkowanej stalowej kraty (...), stanowią część użytkową budynku ekstrakcji w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.?

W ocenie Wnioskodawcy opisane powyżej powierzchnie ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych z ocynkowanej stalowej kraty, nie stanowią części użytkowej ww. budynków w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 23 marca 2021 r. uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe.

Burmistrz wskazał, że opisane w stanie faktycznym, ażurowe pomosty, ułożone z kratownic (...) wypełniają definicję pojęcia "kondygnacja". Stanowią one bowiem zamkniętą przestrzeń o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania. Powierzchnia wyznaczona przez kratownice jest dostępna z ciągów komunikacyjnych i faktycznie umożliwia jej wykorzystanie na potrzeby prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe, zdaniem Burmistrza, Wnioskodawca dokonał błędnej wykładni pojęcia "kondygnacja". Wobec powyższego przyjąć należy, że powierzchnia ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic ze stalowej kraty, stanowi części użytkowe budynków w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Sąd oddalając skargę na przedmiotową interpretację indywidualną wskazał, że zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) kondygnacja to: każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedna z części czegoś składającego się z poziomów.

Z tego też względu uznał, za prawidłowy wniosek Burmistrza, że w tym przypadku chodzi o istnienie przestrzeni o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania ("da się użytkować"). Podstawowym zatem wyznacznikiem tak pojmowanej powierzchni nie jest jej zgodność z jakimikolwiek normami technicznymi, czy bezpieczeństwa, ale sama dostępność do niej przez ciągi komunikacyjne i faktyczna lub potencjalna możliwość korzystania z niej.

Dalej Sąd wskazał, że przedmiotowe poziome podesty należało uznać za kondygnacje będące częścią budynku, co oznacza, że stanowią one części powierzchni użytkowych tych obiektów.

Strona wniosła skargę kasacyjną w której zarzuciła naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o opłatach i opłatach lokalnych poprzez:

1. Błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że słowo "kondygnacja" z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

• oznacza przestrzeń o ograniczonych rozmiarach, która jest lub może być przeznaczona do praktycznego zastosowania ("da się użytkować") oraz która jest dostępna poprzez ciągi komunikacyjne - co stanowi efekt posłużenia się kryteriami faktycznej lub potencjalnej możliwości korzystania z przestrzeni oraz jej dostępności poprzez ciągi komunikacyjne, a więc kryteriami nie wynikającymi w żaden sposób ani ze znaczeń pojęcia "kondygnacja", zrekonstruowanych za pomocą językowych dyrektyw wykładni, ani z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz

• oznacza poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne poziomy/piętra budynku, a odkodowanie znaczenia zwrotu "strop" nie odgrywa przy określaniu tego czym jest "kondygnacja" przesądzającej roli, podobnie jak właściwości stropu — a to wskutek nieprawidłowego utożsamienia zwrotu "kondygnacja" z pojęciem "strop" - podczas gdy zgodnie z prawidłowym znaczeniem słowa "kondygnacja" — ustalonym z zastosowaniem językowych dyrektyw wykładni — jest to część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem, przez co na pierwszy plan w pojęciu kondygnacji wysuwa się niezbędność występowania stropu, będącego -stosownie do słownikowego znaczenia tego zwrotu konstrukcyjnym budynku, oddzielającym poszczególne jego kondygnacje, ściśle i trwale zintegrowanym z pozostałymi częściami konstrukcji obiektu, którego usunięcie wywołuje zniszczenie lub poważne uszkodzenie tej konstrukcji (lub fragmentów konstrukcji) oraz zniszczenie lub poważne uszkodzenie samego stropu, spełniającym określone zadania, jak zwiększanie sztywności obiektu, tworzenie bariery dla rozprzestrzeniania się ognia, przenikania ciepła, dźwięków, światła, przenoszenie na pionowe elementy konstrukcyjne (ściany, słupy, filary) obciążeń stałych i użytkowych,

2. niewłaściwe zastosowanie do pomostów technologicznych ułożonych z ażurowych, ocynkowanych stalowych płaskowników tzw. krat (...), znajdujących się wewnątrz Budynku ekstrakcji nr inw. (...) oraz Budynku ekstrakcji II nr inw. (...), które to pomosty są łatwo demontowalne, ich usunięcie nie spowoduje zniszczenia lub uszkodzenia ani konstrukcji budynków (części tych konstrukcji), ani samych kratownic - w tym poprzez uznanie, iż na to, że pomosty są kondygnacjami wskazuje ich metraż oraz przez przyjęcie, że okoliczność łatwego demontażu pomostów jest irrelewantna dla oceny pomostów - w rezultacie czego stwierdzono, iż powierzchnie pomostów powinny być wliczane do powierzchni użytkowych wymienionych budynków, podczas gdy przedmiotowe pomosty nie są stropami, a zatem nie wyznaczają kondygnacji we wzmiankowanych budynkach i tym samym ich powierzchnie nie stanowią i nie mogą być wliczane do powierzchni użytkowych budynków ekstrakcji.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.). Błędna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. doprowadziły w efekcie do niewłaściwego art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Przedmiotem sporu jest ocena czy znajdujące się wewnątrz budynków umieszczone pomiędzy posadzkami a stropodachami poziome, ażurowe pomosty stanowią część użytkową budynku w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. – powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy – podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji o wysokości w świetle od 1,4 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.).

Strona podała, że wskazane przez nią ażurowe pomosty tworzą płaszczyzny, które zostały umieszczone na różnych poziomach. Ich głównym celem jest stworzenie drogi dostępu do znajdującego się wewnątrz budynku sprzętu i maszyn. Pomosty te zostały wykonane z ocynkowanych stalowych kratownic typu (...) i przymocowane do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku za pomocą tzw. klem.

Na powierzchni kratek nie są umieszczone żadne maszyny i urządzenia. Kratki ażurowe oparte są na belkach zamontowanych w szynach montażowych na ścianach budynku, niektóre z nich są dodatkowo przykręcone śrubami. Wszystkie pomosty są łatwe do zdemontowania bądź przesunięcia bez zmiany lub uszkodzenia konstrukcji budynku, nie są bowiem elementem konstrukcyjnym budynku.

Sąd I instancji odwołując się do znaczenia semantycznego wskazał, że przez kondygnację należy rozumieć część budynku znajdującego się między sąsiednimi stropami lub między podłożem a najniższym stropem, każde piętro lub parter budynku, także piętra znajdujące się pod parterem budynku (por. Słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, T. II, Wydawnictwo Naukowe PWN 2006, str. 199). Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/) kondygnacja to: każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedna z części czegoś składającego się z poziomów. Dalej Sąd I instancji wskazał, że "odnosząc się do znaczenia słowa "strop" użytego w słowniku wikipedia.org/pl, gdzie wskazano, że kondygnacja to część budynku zawarta między bezpośrednio nad sobą położonymi stropami, należy wskazać, że z przytoczonych przez Sąd definicji wynika, że "kondygnacją" może być każde piętro budynku, każdy z poziomów, na jakie podzielona jest budowla, jedna z części czegoś składającego się z poziomów możliwych do użytkowania. Z powyższego wynika, że odkodowanie znaczenia "strop" nie ma w niniejszej sprawie przesądzającego znaczenia, albowiem na potrzeby wymiaru podatku "kondygnacje" należy rozumieć jako poziome elementy konstrukcyjne oddzielające poszczególne poziomy/piętra budynku. W ocenie składu orzekającego takie właśnie słownikowe rozumienie kondygnacji, należy przyjąć dla potrzeb rozstrzygnięcia badanej sprawy."

Z powyższego wynika, że Sąd I instancji przyjął, że pojęcie "kondygnacja" to jedna część czegoś położona nad lub pod inną. Ponadto nie ma znaczenia czy te części oddziela strop, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że powierzchnie ażurowych pomostów, ułożonych z kratownic wykonanych z ocynkowanej stalowej kraty stanowi powierzchnię użytkową budynku w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.ol

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie rozumienie powierzchni użytkowej w świetle art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. jest błędne.

Powołany przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zawiera definicję legalną powierzchni użytkowej. Jednocześnie w ustawie brak jest legalnej definicji "kondygnacji" na potrzeby opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości.

Zamieszczone w art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. odesłania do przepisów prawa budowlanego dotyczą wyłącznie definiowania określeń budynku i budowli. Brak jest zaś takiego odesłania w przypadku "kondygnacji", którym posługuje się art. 1a ust. 1 pkt. 5 u.p.o.l. Definicji kondygnacji nie zawierają także przepisy podstawowego dla przepisów prawa budowlanego aktu prawnego jakim jest ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Brak definicji legalnej "kondygnacji" nie stanowi przeszkody do rekonstrukcji na gruncie analizowanego przepisu jej znaczenia w oparciu o przyjęte w polskiej kulturze prawnej reguły wykładni.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przy wykładni znaczenia sformułowania "kondygnacja" użytego w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w pierwszej kolejności należy odwoływać się do jej językowego znaczenia. Interpretowanym zwrotom nie należy nadawać znaczenie odmiennego od przyjętego w języku potocznym, chyba że istnieją racje przemawiające za przypisaniem im znaczenia innego od literalnego, jeśli znaczenie to miałoby prowadzić do absurdalnych rezultatów wykładni prawa (zakaz stosowania wykładni ad absurdum). Sięganie do definicji słownikowych jest zresztą praktyką dominującą w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym zakresie, gdyż na tej podstawie dokonywano rekonstrukcji znaczenia tego zwrotu m.in. w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 1996 r. w sprawie FPK 6/96 (publ. ONSA 1996/3/106) oraz z dnia z dnia 19 sierpnia 1996 r. w sprawach FPK 11/96 (publ. LEX nr 57396) i FPK 12/96 ( publ. LEX nr 57404), dotyczących interpretacji obowiązującego wówczas art. 4 ust. 2 u.p.o.l., którego treść normatywna po części została zamieszczona w obowiązującym w 2010 r. art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

Z tego też względu będące przedmiotem sporu ażurowe kratownice umieszczone na różnych poziomach budynku oceniać trzeba przez pryzmat powołanej definicji słownikowej "kondygnacji".

Sięgając do znaczenia semantycznego, przez "kondygnację" należy rozumieć "część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem; piętro lub parter budynku" (por. Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, T. I, wyd. PWN 1984, str. 985), 1)"część budowli oddzielona stropem lub sklepieniem od części położonej pod nią lub nad nią; piętro lub parter budynku" 2) jeden z przedziałów, jedna część czegoś, położona nad lub pod nią" (por. Nowy słownik języka polskiego, pod red. E. Sobol, wyd. PWN 2002, str. 347). Do właściwego zrozumienia pojęcia "kondygnacja" należy wyjaśnić również znaczenie zwrotu "strop", gdyż wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, determinuje istnienie kondygnacji w budynku. Przez "strop" należy rozumieć poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku (internetowy Słownik języka polskiego); przegroda pozioma dzieląca budynek na kondygnacje (por. Nowy słownik języka polskiego, pod red. E. Sobol, wyd. PWN 2002, str. 966); poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku, przenoszący na elementy wspierające (ściany, słupy) ciężar własny i obciążenie użytkowe (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, T. 1 wyd. PWN 1984). Z kolei element konstrukcyjny budynku to "część składowa obiektu budowlanego, która spełnia zadania konstrukcyjne. Elementami konstrukcyjnymi budynku są m.in. poziome przegrody budowlane, a wśród nich: płyta fundamentowa, strop, dach, stropodach, płyta balkonowa, płyta spocznikowa (internetowy Słownik języka polskiego PWN). Tym samym strop jest elementem konstrukcji budynku, jest integralną częścią budynku.

Z tego też względu słusznie autor skargi kasacyjnej wskazuje, że strop wchodzi w skład konstrukcji budynku, a ustalenie czym jest ma kapitalny wpływ, decyduje o tym czy w budynku występują kondygnacje.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przez "kondygnację" należy rozumieć część budynku między sąsiednimi stropami lub między podłożem i najniższym stropem; piętro lub parter budynku. Zaś pod pojęciem stropu, należy natomiast rozumieć poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku. Z tego też względu stropem nie jest rzecz pozbawiona trwałego, nierozerwalnego połączenia z konstrukcją obiektu. Stropem nie jest przedmiot poddający się nieskomplikowanemu demontażowi, niewywołującemu zniszczenia lub uszkodzenia konstrukcji budynku lub poszczególnych jej części.

W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy interpretacji indywidualnej, a co za tym idzie przedstawiony we wniosku stan faktyczny wiąże organ. Strona przedstawiając stan faktyczny wskazała, że wewnątrz budynków znajdują się umieszczone pomiędzy posadzkami a stropodachami, poziome, ażurowe pomosty, które nie są elementem konstrukcyjnym budynku. Jednocześnie wskazała, że celem spornych pomostów jest stworzenie drogi dostępu do znajdujących się w budynku sprzętu i maszyn.

Odwołując się do znaczenia językowego pomost to platforma oparta na podporach lub podwieszona, umożliwiająca przejście ponad czymś na drugą stronę (internetowy Słownik języka polskiego PWN); stała lub przenośna konstrukcja w postaci kładki umożliwiająca przejście ponad czymś (por. Nowy słownik języka polskiego, pod red. E. Sobol, wyd. PWN 2002, str. 710).

Mając powyższe na uwadze, do przyjęcia czy przedmiotowe powierzchnia kratownic stanowi powierzchnię kondygnacji wbrew stanowisku Sądu I instancji jak i organu interpretacyjnego zasadnicze znaczenie ma to czy owe stalowe kratownice spełniają opisaną wyżej funkcję stropu oddzielającego poszczególne części budynku. Istotne znaczenie ma również fakt czy kratownice są elementem konstrukcyjnym budynku. Z przedstawionego we wniosku opisu kratownice służą de facto tylko do dotarcia do wyższych partii posadowionych na parterze budynku maszyn i urządzeń. Nie są rezultatem procesu budowlanego i nie są elementem konstrukcji budynku, ale sposobem jego wykorzystania. Jak wynika z opisu zawartego we wniosku o interpretację budynki w których znajdują się sporne kratownice w ewidencji gruntów i budynków wpisane są jako budynki jednokondygnacyjne.

Odwołując się do opisu jaki przedstawiła Strona we wniosku, sporne kratownice stanowią konstrukcję umożliwiającą przebywanie na pewnej wysokości, stanowią poziomą płaszczyznę między podłogą a dachem. Są to samonośne konstrukcje, które umożliwiają obsługę urządzeń i nie przenoszą one obciążeń budynku, zbudowane w sposób umożliwiający montaż i demontaż. Tak więc charakterystyczną cechą spornych kratownic jest to, że ich demontaż nie powoduje ingerencji w elementy nośne konstrukcji budynku. Wskazana konstrukcja pozwala na bieżącą obsługę maszyn.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie da się wyprowadzić tezy, że przedmiotowe kratownice są kondygnacjami w rozumieniu prawa podatkowego a nie pomostami technologicznymi będącymi wyposażeniem budynku (na co wskazuje Strona). Organ, a także Sąd I instancji skupił się drobiazgowo na zakresie pojęciowym terminów "powierzchni użytkowej" i "kondygnacji", nie odnosząc się w istocie do argumentacji Strony.

W świetle powyższego z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego nie można uznać za powierzchnię użytkową budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. poziomych płaszczyzny – stalowych kratownic, których celem jest stworzenie drogi dostępu do znajdującego się wewnątrz budynku sprzętu/maszyn i przymocowanych do stalowych poprzecznych belek konstrukcji budynku.

Podsumowując, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw.. z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. -uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku jak również zaskarżonej interpretacji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 §2 P.p.s.a.

|Sędzia WSA (del.) |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Anna Juszczyk-Wiśniewska |Sławomir Presnarowicz |Bogusław Dauter |