Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 118/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 października 2022 r., znak: SKO.ZP/415/439/2022 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. znak: AU-02-5.6732.557.2022.ASM, działając na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2022 póz. 503) w zw. z 162 § 1 pkt 1

i art. 104 § k.p.a. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził z urzędu wygaśnięcie decyzji nr AU-2/6730.2/1557/2014 z dnia 26 czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. "Nadbudowa na części garażu w celu zrównania z istniejąca częścią na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...]

w Krakowie". Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. P..

Decyzją z dnia 21 października 2022 r. znak: SKO.ZP/415/439/2022, działając na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej jako u.p.z.p.)

w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z kolei w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdza jej wygaśnięcie w przypadkach, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., o czym z kolei stanowi art. 65 ust. 3 ww. ustawy.

Organ zauważył, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 26 czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Nadbudowa na części garażu w celu zrównania z istniejącą częścią na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie". Obowiązuje również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. - rejon ulicy [...]" przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXXIV/2076/21 z dnia 1 grudnia 2021 r. Plan ten wszedł w życie w dniu 25 grudnia 2021 r., zaś jego granice obejmują teren przedmiotowej inwestycji. Ponadto na podstawie ww. decyzji o warunkach zabudowy z 2014 r. nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Mając na uwadze powyższe organ ustalił, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. - rejon ulicy [...]" teren inwestycji, objęty przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy, jest położony w obszarze o symbolu w planie [...], dla którego ustalono przeznaczenie terenów zabudowy usługowej lub mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej. Powyższe wynika z fragmentu rysunku planu, na którym oznaczone jest położenie dz. nr [...] obr. [...]. Ustalenia planu miejscowego są jednak inne niż wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Przeznaczeniem podstawowym terenów o symbolu w planie [...] jest zabudowa budynkami usługowymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Jednocześnie zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono maksymalną wysokość zabudowy: 20 m, jednak nie więcej niż do wysokości bezwzględniej zabudowy: 222 m n.p.m. W § 9 pkt 1 i 2 plan miejscowy wprowadził zasady kształtowania dachów, chyba że inny sposób kształtowania dachów zawarto w ustaleniach szczegółowych, ustalając w punkcie 1) geometrię i kształt dachów: a) nakaz stosowania dachów skośnych: dwuspadowych lub wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 35°, b) dopuszcza się stosowanie dachów płaskich, c) dopuszcza się stosowanie na budynkach innych niż frontowe dachów skośnych: jednospadowych o kącie nachylenia połaci do 40°; w punkcie 2 zaś w zakresie materiałów pokryć dachowych: a) nakaz realizacji dachów innych niż płaskie z: - dachówki ceramicznej w kolorze naturalnym, - blachy płaskiej w kolorze: naturalnym, ceramiki albo szarości, b) nakaz realizacji dachów płaskich ze wszelkich materiałów ustalając, że min. 50% ich powierzchni musi być urządzona jako teren biologicznie czynny. Plan ustala w ww. terenie [...] maksymalną wysokość zabudowy: 20 m, jednak nie więcej niż do wysokości bezwzględniej zabudowy: 222 m n.p.m. Natomiast w warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji ustalono wysokość do attyki - 3,8 m z tolerancją do 0,5 m. Ponadto plan dopuszcza stosowanie dachów płaskich, wprowadzając nakaz realizacji dachów płaskich ze wszelkich materiałów ustalając, że min. 50% ich powierzchni musi być urządzona jako teren biologicznie czynny. Tymczasem w decyzji o warunkach zabudowy z 26 czerwca 2014 r. określono jedynie geometrię dachu - jako dach płaski o kącie nachylenia połaci do 15°, bez wskazać co do wielkości terenu biologicznie czynnego. Wyżej opisane ustalenia planu w zakresie geometrii dachu są inne od dotyczących tych kwestii ustaleń przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że określona decyzją wysokość garażu do attyki na poziomie 3,8 m z tolerancją 0,5 m nie przewyższa maksymalnej wysokości zabudowy, ustalonej w planie miejscowym, jednak jest wartością i ustaleniem innym niż przewidziany w planie miejscowym. Podobnie rzecz ma się z wynikającym z planu nakazem realizacji dachów płaskich ze wszelkich materiałów, przy czym min. 50% ich powierzchni musi być urządzona jako teren biologicznie czynny - bowiem takiego nakazu nie przewiduje decyzja o warunkach zabudowy.

Nieuzasadniony, zdaniem Kolegium, jest również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osób nie będących stroną, tj. M. G., K. M. i A. P.. Interes prawny ww. osób do udziału w przedmiotowej sprawie podyktowany jest bowiem faktem, że byli oni stronami w sprawie zakończonej ww. decyzją o warunkach zabudowy z 26 czerwca 2014 r. jako właściciel lub użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i na który inwestycja oddziaływała.

Na powyższą decyzję M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 65 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że inwestorowi wydano decyzję o warunkach zabudowy z dnia 26 czerwca 2014 r. której ustalenia są sprzeczne z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą NR LXXIV/2076/21 z dnia 1 grudnia 2021 r., podczas gdy inwestycja została ukończona jeszcze 2012 r. jako remont dachu na garażu stanowiącego część budynku lewej oficyny o pow. 33 m2, którego połać została podniesiona o 80.00 cm celem zamontowaniu bramy wjazdowej i zrównanie połaci dachu do połaci dachu istniejącego części budynku. Nadto prowadzone jest postępowanie administracyjne w celu zalegalizowana samowolnego remontu część dachu lewej oficyny, ponieważ jak się okazało takie remont wymaga pozwolenia na budowę o które inwestor nigdy nie wystąpił. Postępowanie w sprawie legalizacji inwestycji skarżącego ciągnie się już prawie dziesięć lat. Nadto wytyczne przestrzennego planu zagospodarowania w kwestii dopuszczalności dachów płaskich, dotyczą całych dachów na całym wybudowanym budynku, a nie na części dachu budynku, tak jak jest to w przypadku inwestycji skarżącego. Podniesiony dach jest częścią dachu lewej oficyny co jest szczegółowo opisane w decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast 50% powierzchni urządzonej jako teren biologicznie czynny dotyczy dachu całego budynku a nie jego części i dotyczy inwestycji nie zrealizowanych lub jeszcze w realizacji;

- § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] przez przyjęcie, że wysokość zabudowy części budynku czyli garażu inwestora będącego częścią lewej oficyny w przedmiotowej nieruchomość o wysokość 3.8 m przekracza maksymalną wysokość zabudowy, podczas gdy ustawodawca określił maksymalną wysokość zabudowy w przedmiotowym obszarze do 20 m i określił bezwzględną wysokość zabudowy do 222 m n.p.m.;

- art. 162 §1 k.p.a. przez przyjęcie, że przedmiotowa decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji nakazują przepisy prawa w tym przypadku art. 65 ust 1 pkt.2 u.p.z.p. podczas gdy przedmiotowa decyzja nie jest bezprzedmiotowa, ponieważ toczy się postępowanie administracyjne w celu zalegalizowania samowolnie podniesionego dachu. Nadto żaden przepis prawny w tym art. 65 ust 1 ww. ustawy nie nakazuje stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ponieważ ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego nie są inne od ustaleń w wydanej decyzji. Błędna interpretacja ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego nie może być podstawą wydania z urzędu decyzji o wygaśnięciu decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. Nadto nie jest to w interesie społecznym a tym bardziej w interesie skarżącego;

- art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do osób niebędących stroną w sprawie. M. G. nie jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], ani nie jest współwłaścicielem garażu, który został zakupiony tylko przez skarżącego. Także K. M., jak i A. P. nie są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości i nie mają żadnego interesu prawnego aby uczestniczyli w przedmiotowym postępowaniu. Nie legitymują się żadnymi dokumentami na okoliczność jak wyżej. Skierowanie zaskarżonej decyzji do osób nieuprawnionych jak wyżej sprawia, że zaskarżona decyzja jest nieważna. Nadto M. G. nie legitymowała się nigdy jak i nie legitymuje pełnomocnictwem notarialnym umożliwiającym jej uczestnictwo w przedmiotowym postępowaniu. Nigdy również nie była właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i na który inwestycja oddziaływała. Takie same zarzuty dotyczą K. M. jak i A. P.. Zostali oni pozbawieni możliwości uczestniczenia w postępowaniach sadowych postanowieniem Sadu Rejonowego w sprawie zniesienia współwłasności w przedmiotowej nieruchomości. Nadto nie są ujawnieni w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości jak i nigdy nie byli wykazani w księgach wieczystych sąsiednich nieruchomości. To, że byli uczestnikami nie upoważnia ich do noszenia mandatu uczestnika przedmiotowego postępowania dożywotnio;

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, że wysokość podniesionego dachu jest przesłanką do wygaśnięcia decyzji, podczas gdy ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy przeczą takim ustaleniom i są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania, jak również poprzez ustalenie, że 50% powierzchni podniesionego dachu ma być urządzona jako teren biologicznie czynny, podczas gdy nakaz dotyczy całych dachów na budynkach i dotyczy inwestycji nie zrealizowanych i inwestycji, którym decyzja pozwolenia na budowę wygasła ,ponieważ nie zostało rozpoczęta przed upływem trzech lat. Natomiast postępowanie dotyczące legalizacji tak zwanej samowoli budowlanej toczy się nadal, a przewłoka tego postępowania wynika z winy opieszałości urzędników.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Po przeprowadzeniu postępowania w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zgodnie z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 65 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

W odniesieniu do przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy określonej w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. trzeba dostrzec, po pierwsze, że w świetle literalnego brzmienia tego przepisu istotnym temporalnym punktem odniesienia dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest moment uchwalenia planu miejscowego. Sąd w składzie obecnie orzekającym stoi na stanowisku, że wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy następuje jednak w dniu wejścia w życie planu miejscowego, nie zaś jego uchwalenia (zob. argumentacja w wyroku WSA w Krakowie z 28 lutego 2020 r., II SA/Kr 1489/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Data wygaśnięcia decyzji nie jest w niniejszej sprawie kwestią sporną.

Po drugie, jak wskazano wyżej, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w tym przypadku następuje, gdy ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są inne niż w uchwalonym planie miejscowym. Zdaniem Sądu trzeba przyjąć, że określenie "inne" nie ma tożsamego znaczenia, co przykładowo określenia "sprzeczne", "niezgodne". Jak słusznie wskazuje się w piśmiennictwie: "Ustalenia nie będą "inne" wówczas, kiedy nie będą się różniły od ustaleń planu miejscowego, a więc będą identyczne" (A. Despot-Mładanowicz, art. 65, w: A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, red., "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2021).

Po trzecie, jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 sierpnia 2010 r., II OSK 1207/09 (Lex nr 737693), przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące – stanowi podstawę dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Gdyby ustawodawca przepisu tego nie uchwalił, to i tak w sytuacji, w której po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu wszedłby w życie plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w tej decyzji, obowiązywałyby ustalenia tego planu, a nie decyzji.

Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że prawidłowo ustalono przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr AU-2/6730.2/1557/2014 z 26 czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego "Nadbudowa na części garażu w celu zrównania z istniejącą częścią na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. Ustalenia tej decyzji są bowiem inne niż w uchwale Nr LXXIV/2076/21 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 grudnia 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "W. – rejon ulicy [...]". W planie tym nieruchomość skarżącego znajduje się w terenie oznaczonym symbolem [...] Zgodnie z § 26 ust. 1 planu miejscowego jest to Teren zabudowy usługowej lub mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługami lub budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Zgodnie z § 26 ust. 2 planu, w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ustala się:

1) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 20%;

2) wskaźnik intensywności zabudowy: 0,1 – 2,8;

3) maksymalną wysokość zabudowy: 20 m, jednak nie więcej niż do wysokości bezwzględniej zabudowy: 222 m n.p.m.

4) zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, z dopuszczeniem

rozbudowy lub nadbudowy istniejącej, chyba że inne zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone w ust. 5-8.

Należało również wziąć pod uwagę przepisy ogólne planu miejscowego stanowiące Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i kształtowania zabudowy. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, w odniesieniu do budynków innych niż frontowe (istniejących i projektowanych) oraz terenów znajdujących się na obszarze planu ustala się możliwość prowadzenia wszelkich robót budowlanych pod warunkiem zgodności z ustaleniami planu. Z kolei, § 7 ust. 4 planu miejscowego stanowi, że w odniesieniu do nieruchomości, na których istniejący wskaźnik terenu biologicznie czynnego jest mniejszy niż wielkość określona w planie dla danego terenu: 1) dopuszcza się prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie oraz rozbudowie, jedynie w przypadku, gdy w wyniku ich realizacji zostanie przywrócony ustalony w planie wskaźnik terenu biologicznie czynnego; 2) dopuszcza się realizację innych robót budowalnych niewymienionych w pkt 1. Należało ponadto uwzględnić, że w § 9 określono zasady kształtowania dachów, z wyłączeniem przypadków, w których inne zasady zostały wyznaczone w ustaleniach szczegółowych, w tym: nakaz stosowania dachów skośnych: dwuspadowych lub wielospadowych o kącie nachylenia połaci dachowych od 20° do 35ş, dopuszczenie stosowania dachów płaskich, dopuszczenie stosowania na budynkach innych niż frontowe dachów skośnych: jednospadowych o kącie nachylenia połaci do 40° (pkt 1 lit. a-c). Wprowadzono tam również zasady w zakresie materiałów pokryć dachowych: nakaz realizacji dachów innych niż płaskie z: - dachówki ceramicznej w kolorze naturalnym, - blachy płaskiej w kolorze: naturalnym, ceramiki albo szarości, nakaz realizacji dachów płaskich ze wszelkich materiałów ustalając, że min. 50% ich powierzchni musi być urządzona jako teren biologicznie czynny (pkt 2 lit. a-b).

Zestawiając powyższe z treścią przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy słusznie organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji ustalono dla planowanej inwestycji jedynie wymogi co do maksymalnej wysokości do attyki – 3,8 m z tolerancją 0,5 m, a nadto wymóg dachu płaskiego, o kącie nachylenia połaci do 15ş. Niewątpliwie zatem ustalenia planu miejscowego i decyzji o warunkach zabudowy są inne, tak w zakresie wysokości, jak i wymogów co do geometrii dachu. Ponadto plan formułuje warunki, których nie ma w decyzji o warunkach zabudowy, a to w szczególności wskaźnik intensywności zabudowy, czy też wymogi co do materiałów pokryć dachowych, których w decyzji nie przewidziano. Nie ulega zatem wątpliwości, że ziściła się przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, o której stanowi art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., tj. uchwalony plan miejscowy obejmujący działkę nr [...] obr. [...] zawiera ustalenia inne niż w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 26 czerwca 2014 r., a tym samym wskazana decyzja o warunkach zabudowy stała się bezprzedmiotowa.

Odnosząc się już do zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd podkreśla, że dla stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nie miały znaczenia okoliczności wskazane w skardze, w szczególności fakt, że inwestycja, o której mowa w decyzji o warunkach zabudowy, została już zrealizowana, a toczy się w tej sprawie postępowanie przed organem nadzoru budowlanego. Zauważyć warto, że wykładnia planu miejscowego oraz decyzji o warunkach zabudowy dokonana na potrzeby tego postępowania nie wiąże w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego. Organy te niezależnie, odpowiednio do trybu postępowania, ustalają zgodność wykonanych robót budowlanych z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, jeszcze raz, w tym miejscu przypomnieć należy, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie następuje wtedy, gdy inwestycja, dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy, nie może być zrealizowana zgodnie z uchwalonym planem miejscowym, lecz wtedy, gdy ustalenia w planie miejscowym są inne niż w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie dopatrzył się również istotnych naruszeń prawa w zakresie ustalonego kręgu stron postępowania, a w szczególności nie stwierdził wady decyzji, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie). Organy słusznie przyjęły, że co do zasady stronami postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, powinni być adresaci decyzji o warunkach zabudowy.

Wobec przedstawionych okoliczności sprawy Sąd uznał, że decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy nie narusza przepisów prawa, wobec czego zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.

W tej sytuacji Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.