Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 47/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt i 2 i art. 89 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 227
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
article: art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 , art. 191
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151 ,  art. 133
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2019 r. sygn. akt III SA/Po 536/19 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 maja 2019 r. nr 3001-IOA.4246.74.2019 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 października 2019 r., sygn. akt III SA/Po 536/19, oddalił skargę Pi. De. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 29 maja 2019 r. nr 3001-IOA.4246.74.2019 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy: 14 września 2016 r. w toku czynności kontrolnych funkcjonariusze celni Urzędu Celnego w Kaliszu ustalili, że w lokalu znajdującym się przy ul. (...), w którym działalność gospodarczą prowadzi skarżący, znajdują się urządzenia o nazwa Black Horse (bez numeru) oraz Hot Spot Platinum (bez numeru), przypominające swoim wyglądem automaty, na których urządza się gry na automatach w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 471, dalej: u.g.h.). Znajdujące się w lokalu urządzenia były podłączone do sieci energetycznej, włączone i gotowe do gry. W trakcje przeprowadzania przez funkcjonariuszy wstępnych czynności kontrolnych urządzenie Black Horse (bez numeru) zostało prawdopodobnie zdalnie wyłączone i zablokowane, w związku z czym nie można było na nim przeprowadzić eksperymentu. Przeprowadzono eksperyment na urządzeniu Hot Spot Platinum (bez numeru), w wyniku którego stwierdzono, że gry na nim są grami w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, urządzanymi w sposób niezgodny przepisami. Oba automaty zostały zabezpieczone w celu poddania ich oględzinom biegłego sądowego. Automaty przebadano przez biegłego sądowego w zakresie badania automatów i urządzeń do gier W. K., który potwierdził hazardowe zastosowanie gier na urządzeniach Hot Spot Platinum (bez numeru) oraz Black Horse (bez numeru).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z 29 maja 2019 r., nr 3001-IOA.4246.74.2019, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu z 20 marca 2019 r., nr 398000-COP.4246.4.120.2017.KS, wymierzającej stronie karę pieniężną w wysokości 24 000,00 zł z tytułu urządzania gier na automatach do gier hazardowych o nazwach Black Horse (bez numeru) i Hot Spot Platinum (bez numeru), poza kasynem gry.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznając, że skarżący podejmował działania, pozwalające uznać go za urządzającego gry na przedmiotowych urządzeniach Hot Spot Platinum (bez numeru) i Black Horse (bez numeru).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł też o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania wskazując, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, chociaż postępowanie prowadzone przed organami administracji było dotknięte wadami wskazanymi przez skarżącego w skardze od decyzji Dyrektora Administracji Skarbowej w Poznaniu nr 3001-IOA.4246.74.2019 - co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie oddaleniu skargi (czym naruszono przepis art. 151 p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania w sprawie);

- art. 151 w związku z art. 133 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez sąd przy wydawaniu wyroku w rezultacie błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w tym opinii biegłego sądowego - niewłaściwego stanu faktycznego, w szczególności poprzez przyjęcie, że organ wykazał, iż skarżący był urządzającym grę na automatach.

- art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: o.p.) poprzez błędną ocenę stanu faktycznego polegają na uznaniu, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie nieuznania przez sąd, że nie można było urządzać gier na automacie, który w trakcie kontroli nie działał, a dokonana ocena jest oceną dowolną w rozumieniu art. 191 o.p. bowiem na podstawie zebranych dowodów, tj. oględzin zabezpieczonych automatów do gier nie jest uzasadnione stanowisko, że na obydwu tych automatach można było urządzać gry;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 o.p. oraz w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. poprzez uznanie, że organy ustaliły że ujawnione automaty faktycznie służyły do urządzania gier, podczas gdy znajdowały się w zamkniętym, a nie ogólnodostępnym pomieszczeniu.

II. przepisów prawa materialnego tj.

1. art. 89 ust. 1 pkt i 2 i art. 89 ust. 2 u.g.h. poprzez ich zastosowanie w stosunku do skarżącego i uznanie, że istnieją podstawy do stwierdzenia, że urządzał on gry na automatach podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że w/w automaty nie były ogólnodostępne przez co nie został spełniony warunek " urządzania gier" w rozumieniu ustawy.

W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty mające, w jego ocenie, wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa: COVID-19) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wobec zgłoszonego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec wydanego w sprawie zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na wstępie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Z tych względów skład orzekający NSA uznał rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawny za dopuszczalne i celowe.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie zachodzą też przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania na podstawie art. 189 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy ponownie - w jej całokształcie - lecz jedynie ocenia czy sąd pierwszej instancji uchybił przepisom wskazanym w ramach podstaw kasacyjnych i to w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a w razie naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla oceny czy są one usprawiedliwione. Pominięcie zatem w skardze kasacyjnej określonych zagadnień czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy lub ogólnikowy, skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez WSA.

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem przedstawionych reguł postępowania kasacyjnego skład orzekający NSA uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlega zatem oddaleniu.

Przede wszystkim usprawiedliwienia nie znajduje postawiony sądowi pierwszej instancji zarzut nieuwzględnienia skargi przez brak zastosowania art. 151 p.p.s.a. (pkt I. ppkt 1 i 2 podstaw kasacyjnych).

Wskazać mianowicie trzeba, że zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przepis ten - regulując sposób rozstrzygnięcia - ma zatem charakter wynikowy. W utrwalonym orzecznictwie NSA jednoznacznie wskazuje się, że prawidłowa konstrukcja zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. wymaga powiązania z naruszeniem innych przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego, czego w omawianej podstawie kasacyjnej skarżący kasacyjnie nie zrobił (por. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2022 r. I GSK 522/20).

Za usprawiedliwiony nie mógł być też uznany zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 powołanej ustawy przez wydanie wyroku opartego na błędnej ocenie materiału dowodowego. W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie kwestionować oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się skarżący. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Wynikający z art. 133 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach danej sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyroki NSA wyrok z dnia 18 listopada 2021 r. II GSK 1741/21, z dnia 1 marca 2022 r. III OSK 3921/21 - i powołane tam orzecznictwo).

Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej oraz z art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 tej ustawy - kwestionujący ustalenie, że ujawnione automaty faktycznie służyły do urządzania gier, a skarżący był urządzającym gry - pozostaje w ścisłym związku z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt i 2 i art. 89 ust. 2 u.g.h. Zarzuty te łącznie zmierzają do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, aprobującego ustalenia organów administracji, co do okoliczności, że skarżący był urządzającym gry na automatach poza kasynem gry - w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

Wskazać zatem trzeba, że jakkolwiek ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", to jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, co pozwala na ustalenie jego normatywnego zakresu treściowego. Przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych" stanowi ogół czynności i działań zabezpieczających swoiste zaplecze logistyczne działalności w zakresie gier hazardowych. Mieści się w tym pozyskiwanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie tego miejsca do danego rodzaju działalności, a w dalszej kolejności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, jak też wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu.

W świetle tych wskazówek interpretacyjnych sąd pierwszej instancji miał wystarczające podstawy do zaaprobowania stanowiska organu, który uznał, że pojęcie podmiot "urządzający" należy rozumieć szeroko, tj., że "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje nie tylko fizyczne jej prowadzenie, ale także inne zachowania aktywne, polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych.

Skarga kasacyjna przedstawionego rozumienia "urządzającego gry" nie kwestionuje. W ramach omawianych zarzutów autor skargi kasacyjnej - formułując tezę o niewłaściwym zastosowaniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w stosunku do skarżącego - wskazuje na wadliwe uznanie skarżącego za urządzającego gry jedynie na podstawie faktu "ustawienia urządzeń na zapleczu, które jest zamknięte i brak do niego dostępu nieograniczonej liczny osób, a dostęp do niego mają jedynie właściciel firmy i pracownicy". Zdaniem składu orzekającego NSA sąd pierwszej instancji - uznając za prawidłową ocenę, że skarżący był urządzającym gry na automatach poza kasynem - zasadnie przyjął, że twierdzenia o ustawieniu automatów w pomieszczeniu, które nie było ogólnie dostępne pozostają w sprzeczności z całokształtem materiału dowodowego oraz zasadami doświadczenia życiowego i logiki. Skarżący w skardze kasacyjnej nie wykazał żadnych okoliczności faktycznych, które prowadziłyby do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez organ a zaakceptowanych przez sąd, ograniczając się do próby podważenia wiarygodności świadków: S. . i H. A.. Podobnie jak słusznie uznał sąd pierwszej instancji w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, podnoszona przez skarżącego, jakoby na dzień przeprowadzenia kontroli nie miał już formalnie tytułu prawnego do zajmowania wynajmowanych pomieszczeń, w których prowadził działalność gospodarczą, skoro pomieszczenia te nadal znajdywały się w jego posiadaniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez organy administracji i zaakceptowana przez sąd pierwszej instancji ocena spełnienia przesłanek określonych w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., w zakresie odnoszącym się do skarżącego kasacyjnie, jest prawidłowa. Trzeba podkreślić, że hipoteza tej normy prawnej w pełni odpowiada roli skarżącego w organizowaniu omawianego przedsięwzięcia, co było przedmiotem trafnych ustaleń organów administracji.

Nie można podzielić twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że wadą postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji było ograniczenie się jedynie do analizy zeznań świadków pomijając okoliczność, że jeden z nich jest w ostrym konflikcie ze skarżącym a zeznania drugiego nie potwierdzają jego udziału w sprawie urządzania gier. Swoje ustalenia organy oparły o zebrany w sprawie materiał w postaci kserokopii protokołów przeszukania (z zał. umową najmu lokalu użytkowego i aneksami), eksperymentu procesowego i protokołu oględzin z 14 września 2016 r., dokumentacji fotograficznej, protokołów przesłuchań świadków ((...)), protokołu komisyjnego przeliczenia środków pieniężnych z 30 listopada 2016 r., ekspertyz biegłego z badania automatów Black Horse b/nr i Hot Spot Platin b/nr, pisma (...)z 10 stycznia 2017 r. z zał. umowami kupna-sprzedaży z 29 sierpnia 2016 r. i 10 września 2016 r. W zajętych automatach stwierdzono środki pieniężne pochodzące od osób grających i służące do wypłaty wygranych bezpośrednio z urządzenia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie - w szczególności wyniki eksperymentu procesowego przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, oględziny automatów, ekspertyzy biegłego sądowego, zeznania świadków - pozwalał stwierdzić, że gry urządzane na automatach o nazwach Black Horse (bez numeru) i Hot Spot Platinum (bez numeru) w lokalu użytkowanym przez skarżącego spełniają kryteria wymienione w art. 2 ust. 3-5 u.g.h.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zarzucić sądowi pierwszej instancji błędnego zaakceptowania naruszenia przez organy przepisów postępowania, co podniesiono w skardze kasacyjnej. Jest bowiem oczywiste, że ustalenia faktyczne w sprawie - w zakresie obejmującym działania skarżącego - oparte zostały zarówno na dowodach z dokumentów, tj. umowach najmu, zeznań świadków, protokołu kontroli i eksperymentu, dokumentacji fotograficznej, ekspertyzy biegłego, jak i okolicznościach stwierdzonych w trakcie kontroli lokalu skarżącego, które nie były w sprawie kwestionowane. Na podstawie analizy tych dowodów i zestawienia wynikających z nich okoliczności, organy wywiodły oczywisty wniosek, że wskazane umowy były przez strony wykonywane, skoro urządzenia będące własnością skarżącego zamontowano i eksploatowano w lokalu użytkowanym przez skarżącego. Trafnie WSA uznał, że w tym zakresie ustalenia organów były wystarczające i pozwalały na określenie rzeczywistej roli skarżącego kasacyjnie w procederze związanym z urządzaniem gier hazardowych.

W świetle powyższego za chybiony uznać należy zarzut wadliwego zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego.

Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował, iż sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. wynika z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach", jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Tylko wówczas bowiem system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji będzie realny, eliminując sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej.

Tak więc dokonana przez organy administracji celnej i zaakceptowana, jako prawidłowa przez sąd pierwszej instancji prawna ocena zachowania skarżącego odpowiada sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej odczytanej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., co innymi słowy oznacza, że dokonana przez organ subsumpcja ustalonego w sprawie stanu faktycznego – w odniesieniu do tych jego aspektów, które dotyczyły roli skarżącego w organizowaniu przedsięwzięcia hazardowego – w pełni uzasadniała przyjęcie, że był on urządzającym gry w rozumieniu u.g.h. Przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji kontrola prawidłowości tego procesu subsumpcji nie była zatem wadliwa. WSA zasadnie, szczegółowo rozważając tę kwestię, w pełni zaakceptował stanowisko organów. Należy przy tym podkreślić, że mając możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania, skarżący nie kwestionował, że jest właścicielem urządzeń, jak również nie kwestionował faktu podpisania umowy dzierżawy powierzchni lokalu pod sporne urządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez sąd pierwszej instancji ocenę, że zebrany materiał dowodowy, w tym ujawniona umowa kupna przedmiotowych urządzeń, czy umowa dzierżawy (co prawda wypowiedziana) dawały podstawy do twierdzenia, że skarżący był urządzającym gry. Skarżący kasacyjnie nie wskazał zaś żadnych dowodów, z których wynikałby inny podmiot urządzający gry na spornych urządzeniach.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 2 lit. b w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Na koniec wyjaśnienia wymaga, że uzasadnienie sporządzono z uwzględnieniem art. 193, zdanie drugie p.p.s.a. Przepis ten - wyłączając przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. - umożliwia odstąpienie od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy i ograniczenie uzasadnienia tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.