Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 141/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2023 r. sprawy ze skarg J. G. i Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję nr 522/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2022 r. nr WOB.7721.347.2022.AJAN w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku skargi oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg J. G. (dalej: skarżąca) i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. (dalej: spółdzielnia) jest decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 16 grudnia 2022 r. nr 522/2022 znak WOB.7721.347.2022.AJAN. Decyzją tą uchylono w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z 30 czerwca 2022 r. znak. ROIK I.5162.9.2022.PNI w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego i orzeczono nowy termin, zaś w pozostałym zakresie utrzymano tę decyzję w mocy.

W stanie faktycznym sprawy organ I instancji – po otrzymaniu korespondencji skarżącej i spółdzielni – pismem z 15 kwietnia 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. w związku ze zgłoszeniem zagrożenia mikologicznego w lokalu mieszkalnym nr [...]. W aktach sprawy organ zgromadził protokoły kontroli stanu technicznego elementów budynku i przewodów kominowych oraz książkę obiektu budowlanego. W toku postępowania skarżąca przedłożyła pisma wskazujące, że problem porusza już od wielu lat. 11 maja 2021 r. dokonano oględzin przedmiotowego mieszkania i klatki schodowej. Decyzją z 31 sierpnia 2021 r. organ I instancji, wobec ustalenia nieprawidłowego stanu technicznego budynku, tj. cyklicznego pojawiania się wykwitów i pleśni w przedmiotowym mieszkaniu nakazał spółdzielni, jako zarządcy budynku, przeprowadzenie kontroli stanu technicznego dachu, ścian zewnętrznych i wewnętrznych oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej zawierającej wskazanie koniecznych do wykonania robót w celu usunięcia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi bądź mienia oraz dostarczenie tej ekspertyzy do PINB. W odpowiedzi spółdzielnia dostarczyła ekspertyzę autorstwa inż. S. M..

Decyzją z 30 czerwca 2022 r. organ I instancji nakazał spółdzielni usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego poprzez wykonanie robót budowlanych określonych w ekspertyzie, tj.

1. Likwidację szczeliny w mieszkaniu poprzez jej oczyszczenie, wypełnienie klejem poliuretanowym PU700 w postaci pianki poliuretanowej zgodnie ze szczegółowym opisem w p. 3.2.1. ekspertyzy.

2. Likwidację pozostałości wykwitów grzyba pleśniowego na ścianach w mieszkaniu, ich odgrzybienie chemiczne oraz odbudowanie uszkodzonych tynków i powłok malarskich zgodnie z szczegółowym opisem w p. 3.2.2 ekspertyzy.

3. Zamontowanie dwóch nawiewników okiennych w kuchni i pokoju mieszkania o wydajności min. 100m3/h.

Organ wskazał, że czynności należy wykonać do 30 października 2022 r. Organ przytoczył ustalenia ekspertyzy, z której wynika, że zamontowanie nawietrzników w oknach spowoduje prawidłowe działanie wentylacji grawitacyjnej w mieszkaniu niezależnie od użytkownika oraz poprawę mikroklimatu w mieszkaniu. Organ jednocześnie zaznaczył, że inną kwestią jest wystąpienie wykwitów grzyba pleśniowego – na to użytkownik nie miał wpływu. Wizja w mieszkaniu i dokonane odkrywki ujawniły błąd wykonawczy popełniony w trakcie wznoszenia budynku. Uformowano go w trakcie murowania ściany zewnętrznej wypełniającej z bloczków z betonu komórkowego. Murując tę ścianę jako zewnętrzną prostopadłą do żelbetowej ściany poprzecznej budynku w miejscu wzajemnego przylegania ścian nie wypełniono spoiny łączącej obydwie ściany zaprawą murarską. Po wykonaniu odkrywki stwierdzono, że spoina jest pusta. Ukształtowaną szczelinę przerywa tylko warstwa tynku zewnętrznego i styropian termoizolacyjny. Pusta spoina nie jest ciągła na całej wysokości kondygnacji, lecz przebiega wycinkowo na wysokości pomieszczenia. Na intensywność zainfekowania tego obszaru niekorzystne oddziaływanie ma ponadto wbudowana na całej wysokości kondygnacji betonowa płyta – ściana poprzeczna od strony klatki schodowej – oraz betonowa belka wieńcząca na poziomie prefabrykowanego stropu. Ten rejon budynku ma znacznie mniejszą izolacyjność cieplną z uwagi na wbudowane wyroby oraz błąd wykonawczy. Organ skonstatował zatem, że stan techniczny budynku jest nieodpowiedni, a określając konieczne do wykonania roboty, organ powołał się na ekspertyzę. Organ wskazał, że stroną zobowiązaną w decyzji jest spółdzielnia, jako zarządca obiektu.

W odwołaniu spółdzielnia wskazała, że za ilość i sposób dostarczania właściwej ilości powietrza odpowiada użytkownik mieszkania. W ocenie spółdzielni zagrzybienie powstało wyłącznie z niewłaściwej eksploatacji mieszkania. Spółdzielnia zaznaczyła, że wykona punkt 1. decyzji, natomiast nie ma możliwości prawnych i faktycznych wykonania pozostałych punktów.

Z kolei skarżąca we wniesionym odwołaniu podkreśliła, że grzyb powstaje wyłącznie z powodu błędu budowlanego przy wznoszeniu budynku, co nie zostało wyjaśnione w ekspertyzie.

Decyzją z 16 grudnia 2022 r. organ odwoławczy orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku (do 30 kwietnia 2023 r.), zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ zaznaczył, że wyodrębniony lokal mieszkalny nie jest obiektem budowlanym, zatem organ nie może nałożyć obowiązków na właściciela lokalu. Ściany zewnętrzne, jako jeden z elementów konstrukcyjnych budynku należą do części wspólnych budynku i żaden właściciel nie ma do nich indywidualnego tytułu prawnego. Wady i uszkodzenia w obrębie lokalu mają wpływ na cały budynek poprzez możliwą degradację elementów konstrukcyjnych. Przeprowadzenie przez spółdzielnię wyłącznie prac określonych w punkcie 1. decyzji I instancji byłoby rozwiązaniem nielogicznym, które nie zapewniłoby prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania budynku jako całości. Organ zaznaczył, że nie bada kto ponosi odpowiedzialność za wystąpienie nieprawidłowości stanu technicznego obiektu. Kierując przedmiotowy nakaz organ nie rozstrzyga o sposobach finansowania robót. W razie konfliktu w tym zakresie strony mogą wystąpić na drogę przed sądem powszechnym.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca podniosła, że sformułowanie zawarte w decyzji i uzasadnieniu jest niezgodne ze stanem faktycznym, postępowanie jest stronnicze, decyzja wraz z uzasadnieniem jest sprzeczna z ekspertyzą budowlaną, a całość postępowania prowadzona jest z łamaniem KPA. Zaznaczyła, że decyzja nie określa faktycznej przyczyny powstawania od wielu lat grzyba w mieszkaniu. W ocenie skarżącej wina została zrzucona na nią, zaś to wada budowlana powstała przy wznoszeniu budynku jest powodem powstawania pleśni. Nawiewniki w oknach nie dają gwarancji, że grzyb nie będzie powstawał.

Z kolei spółdzielnia w swojej skardze podniosła zarzuty naruszenia:

1. art. 7 k.p.a., 7a k.p.a., 81a k.p.a. w zw. art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm.; dalej: P.b.) poprzez nieuzasadnione przyjęcie ze do istniejącego stanu faktycznego i występujących nieprawidłowości tylko w przedmiotowym lokalu mieszkalnym w postaci pojawiającej się na ścianie małego pokoju pleśni ma zastosowanie art. 66 P.b., gdy tymczasem ze względu na okresowość występowania i na niewielki rozmiar zmian ograniczający się do jednego pokoju lokalu mieszkalnego organ powinien zastosować art. 70 P.b.

2. art. 7 k.p.a. 7a k.p.a., 81a k.p.a. w zw. art. 66 P.b. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zobowiązanym do usunięcia nieprawidłowości jest spółdzielnia, a nie właściciel lokalu.

3. art. 7 k.p.a. art. 7a k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a. w zw. z art. 70 P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy powstałe nieprawidłowości są niewielkie i wynikają z nieprawidłowych działań właścicieli i użytkowników lokalu i mogą być przez nich usunięte w drodze prostych czynności nie wymagających specjalistycznych kwalifikacji.

4. art. 7 k.p.a. art. 7a k.p.a., art. 81a k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048) w zw. z art. 27 § 1 ustawy z dnia 15.12.2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1208) poprzez niezasadne przyjęcie, że do usunięcia nieprawidłowości zobowiązana jest spółdzielnia.

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że organ ten nie przeprowadził prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego celem ustalenia prawidłowych przyczyn powstania zagrzybienia.

Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem spółdzielni wada, która powstała przy wznoszeniu budynku (czyli ponad 60 lat temu), a została odkryta dopiero obecnie, w postaci 5 mm szczeliny nie spowodowała zainfekowania pleśnią naroża ściany zewnętrznej z sufitem pokoju. Użytkownicy tego lokalu nie zgłaszali bowiem jakichkolwiek usterek w okresie gwarancji budynku i przez następnych szereg lat. Dopiero w ostatnich latach takie zainfekowanie nastąpiło. Gdyby więc przyczyną była wykryta wada budowlana to znacznie wcześniej powstałyby istniejące obecnie problemy pokryciem ścian pleśnią. Spółdzielnia zaakcentowała, że w żadnym innym mieszkaniu, jak również w częściach wspólnych w przedmiotowym budynku, nie występuje zainfekowanie grzybem. Dokonana ekspertyza wykazała, że jedyną i w zasadzie główną przyczyną powstania wykwitów pleśni są panujące w mieszkaniu warunki mikroklimatyczne spowodowane brakiem doprowadzania do lokalu w sposób ciągły ilości powietrza zapewniającego normatywną ilość wymian. Przeprowadzane w lokalu w ostatnich latach kontrole przewodów kominowych zalecały zapewnienie stałego dopływu powietrza zewnętrznego do mieszkania w celu prawidłowego działania przewodów kominowych. Jak zaznaczyła spółdzielnia, problemy pojawiły się po wymianie przez właścicieli lokalu stolarki okiennej. Wymieniona stolarka okienna w przedmiotowym mieszkaniu nie spełnia bowiem wymogów technicznych i powoduje nieprawidłową wymianę powietrza w pomieszczeniach.

Likwidacja wykwitów pleśni, jak stwierdził rzeczoznawca, nie wymaga wcześniejszego przygotowania powierzchni pokrytych nalotem pleśni i sprowadza się do spryskania zainfekowanej powierzchni wewnętrznych ścian małego pokoju środkiem grzybobójczym, pozostawienia do działania na co najmniej jedną godzinę a następnie zneutralizowane naloty należy usunąć za pomocą miękkiej szczotki lub gąbki. Tak oczyszczone powierzchnie należy zmyć wilgotną szmatką lub gąbką (pkt 3.2.2. opinii). Wykonanie tych czynności nie wymaga działań wykwalifikowanych służb.

Zdaniem spółdzielni, pod pojęciem właściciela obiektu budowlanego o którym mowa w art. 3 pkt 1 P.b., należy rozumieć także właściciela części obiektu budowlanego, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tego obiektu samodzielnie nie stanowią obiektu budowlanego. A zatem obowiązki wynikające art. 66 P.b. związane z utrzymaniem należnego stanu technicznego obiektu budowlanego powinny być nałożone na podmiot zobowiązany do utrzymania części obiektu budowlanego, jeżeli tylko w tej części występują nieprawidłowości. W ocenie spółdzielni na obecnym etapie istniejące nieprawidłowości mogą spowodować jedynie zagrożenie zdrowia dla osób zamieszkałych w zainfekowanym mieszkaniu, a nie dla osób z całego obiektu budowlanego. Spółdzielnia mieszkaniowa może być tylko podmiotem praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali w zw. z art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że właściciele lokali w zakresie obejmującym przestrzeń wykorzystywaną do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych posiadają wyłączne kompetencje do decydowania o sprawach dotyczących lokali mieszkalnych stanowiących ich indywidualną własność. To właściciel lokalu ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu i jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie pozwalają ingerować organom nadzoru budowlanego w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest regulowane przepisami prawa cywilnego, lokalowego lub spółdzielczego. Zgodnie z regulaminem spółdzielni, użytkownik lokalu obowiązany jest utrzymywać mieszkanie w należytym stanie technicznym i estetycznym oraz wykonywać we własnym zakresie i na własny koszt między innymi: wymianę, naprawę i konserwację stolarki okiennej i drzwiowej (§ 7 pkt 4), naprawę ścian, sufitów, malowanie i uzupełnianie ubytków, tynku wewnętrznego zajmowanego lokalu mieszkalnego (§ 7 pkt 3), usunąć zagrzybienie w przypadku niewłaściwej eksploatacji mieszkania, co jest konsekwencją nieprzestrzegania odpowiedniego wietrzenia i utrzymania normatywnej temperatury w lokalu. Spółdzielnia zatem, wykonuje obowiązki, których przedmiotem nie jest lokal mieszkalny stanowiący indywidualną własność poszczególnych właścicieli lokali. Organ nie może nakładać na spółdzielnię obowiązków, których wykonanie w oparciu o obowiązujące regulacje prawne należy do innego ściśle określonego podmiotu.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o oddalenie skarg. Podkreślił, że przepisy art. 70 ust. 1 P.b. nie stanowią podstawy do wydania decyzji, lecz określają obowiązki m.in. zarządcy, które nie są nakładane decyzją, lecz wynikają wprost z ustawy.

W piśmie z 9 maja 2023 r. skarżąca podkreśliła, że jej sprawa prowadzona jest stronniczo. Usunięcie wad budowlanych należy do spółdzielni. Podkreśliła, że spółdzielnia ignoruje jej problemy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) wydanym na rozprawie w dniu 30 czerwca 2023 r. postanowieniem połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg skarżącej (II SA/Kr 141/23) oraz spółdzielni (II SA/Kr 147/23) i postanowił prowadzić sprawy dalej pod sygnaturą II SA/Kr 141/23.

Na rozprawie skarżąca oświadczyła, że cofa skargę w zakresie punktów I, II i III skarżonej decyzji, a przedmiotem skargi jest zaniechanie przez organ rozstrzygnięcia co do obowiązku usunięcia wady budowlanej budynku – stwierdzonej szczeliny niewypełnionej materiałem. Skarżąca wniosła o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i nakazanie spółdzielni usunięcia opisanej wady. Z kolei spółdzielnia na rozprawie podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten pozostaje w związku z art. 61 P.b., zgodnie z którym to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z odpowiednimi zasadami.

W stanie faktycznym sprawy organy w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły, że lokal skarżącej jest wyodrębnionym lokalem mieszkalnym w budynku wielorodzinnym. Nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem jest współwłasnością spółdzielni oraz właścicieli 37 wyodrębnionych lokali. Zarządcą budynku jest spółdzielnia, co jest okolicznością bezsporną i kluczową dla rozstrzygnięcia. Również niekwestionowaną okolicznością jest ustalony przez organy fakt wystąpienia nieprawidłowości stanu technicznego i zagrożenia zdrowia, życia lub mienia w postaci wykwitów pleśni i zawilgocenia na ścianach i suficie pokoju w lokalu skarżącej.

Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że wyodrębniony hipotecznie lokal mieszkalny w budynku wielorodzinnym nie jest obiektem budowlanym (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 kwietnia 2011 r. II SA/Kr 334/11). Wyodrębnione lokale mieszkalne nie są obiektami budowlanymi, tylko ich częściami. Skoro zaś obowiązki przewidziane w art. 66 ust. 1 P.b. organ może nałożyć na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, to nie może nałożyć tych obowiązków na właściciela samego lokalu. Na gruncie art. 66 P.b. brak jest podstaw prawnych do obciążania obowiązkami władającego częścią obiektu. Tak więc nawet w sytuacji gdy obowiązek dotyczy usunięcia nieprawidłowości w lokalu mieszkalnym, winien on być nałożony na zarządcę obiektu budowlanego lub wszystkich współwłaścicieli obiektu budowlanego. Jak zaznaczył WSA w Gliwicach w wyroku z 14 marca 2008 r. (II SA/Gl 656/05) Prawo budowlane nie reguluje w czytelny sposób przesłanek ustalenia adresata decyzji opartej na treści art. 66 P.b., gdy chodzi o wybór między właścicielem obiektu budowlanego i jego zarządcą. W tej zaś sytuacji nie można sformułować pod adresem organów orzekających zarzutu naruszenia tego przepisu w zw. z art. 61 P.b., gdy obowiązek ten nałożyły one na zarządcę, a swoje stanowisko w tym względzie uzasadniły bez naruszenia treści art. 80 K.p.a. W zaskarżonej decyzji zaakcentowano, że usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego wymaga usunięcia wady ściany zewnętrznej, do której żaden z właścicieli nie ma indywidualnego tytułu prawnego. Wobec powyższych wywodów nałożenie obowiązków na skarżącą, tak jak chciałaby tego spółdzielnia, nie było możliwe, zaś żadna ze stron postępowania nie miała wątpliwości, że obowiązki te nie powinny być nałożone na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Zdaniem Sądu art. 66 P.b. nie narusza przepisów innych, powołanych przez spółdzielnię ustaw, tj. ustawy o własności lokali i ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Również regulamin spółdzielni, jako wewnętrzna regulacja, nie może stanowić argumentu za niestosowaniem przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu nałożenie na spółdzielnię, jako zarządcę obiektu budowlanego, tj. budynku wielorodzinnego, obowiązków jest zatem zgodne z prawem.

Trafne jest również stanowisko organu, że w przedmiotowym rozstrzygnięciu nie bada się kto ponosi odpowiedzialność za wystąpienie nieprawidłowości stanu technicznego, jak również nie rozstrzyga się o sposobach finansowania robót. Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2006 r. (II OSK 1163/05), "ocena, który ze współwłaścicieli obiektu budowlanego ponosi winę czy odpowiedzialność za zaistniały stan, wyczerpujący dyspozycję art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (...), nie należy do materii regulowanej przepisami prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organów administracji". Z kolei w wyroku NSA z 15 marca 2006 r. (II OSK 637/05), stwierdzono, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego) na zarządcę obiektu budowlanego w żadnym wypadku nie oznacza stwierdzenia, iż uchybił on obowiązkom, jakie na zarządców nakłada Prawo budowlane. Nie przesądza też kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu". Z powyższego wynika, że ewentualne wzajemne roszczenia między skarżącą a spółdzielnią w przedmiotowej sprawie mogą być realizowane na drodze cywilnej, a nie administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 70 P.b. stwierdzić przychodzi, że przepis ten dotyczy obowiązków wynikających z treści normy ustawowej, tj. z samego prawa i do ich wykonania zbędne jest wydanie decyzji administracyjnej. Poza uregulowaną w art. 70 ust. 2 P.b. kontrolą obiektu budowlanego w celu potwierdzenia usunięcia stwierdzonych uszkodzeń oraz uzupełnienia braków, organ nadzoru budowlanego – dążąc do wyegzekwowania usunięcia zagrożenia życia lub zdrowia ludzi albo nieprawidłowości stanu technicznego – nie ma możliwości "zastosować" art. 70 P.b., tak jak suponuje to spółdzielnia. Wskazane w art. 70 P.b. podmioty są zobowiązane do podjęcia czynności bez odrębnego, indywidualno-konkretnego rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie tego przepisu. Obowiązki określone w art. 70 ust. 1 P.b. są sankcjonowane karnie na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 P.b., zgodnie z treścią którego: kto nie spełnia, określonego w art. 70 ust. 1, obowiązku usunięcia stwierdzonych uszkodzeń lub uzupełnienia braków, mogących spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska podlega karze aresztu albo karze ograniczenia wolności, albo karze grzywny. W ocenie Sądu nie sposób czynić uzasadnionego zarzutu organowi, że dążąc do usunięcia niekwestionowanego przez strony zagrożenia zdrowia, życia lub mienia w postaci wykwitów pleśni i zawilgocenia podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania w sposób bezpośredni obowiązków, zamiast oczekiwać aż ewentualnie nałożona sankcja karna w sposób pośredni skłoni do wykonania obowiązku.

Odnosząc się do ostatecznego stanowiska skarżącej należy stwierdzić, że zarzut zaniechania przez organ rozstrzygnięcia co do obowiązku usunięcia stwierdzonej szczeliny jest pozbawiony podstaw. Jednym z orzeczonych obowiązków jest bowiem likwidacja szczeliny (punkt 1. decyzji organu I instancji). Wykonanie orzeczonego przez organ obowiązku zostało sprecyzowane przez odwołanie do wykonanej w sprawie ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego. Skarżąca nie przedstawia żadnych argumentów podważających skuteczność przyjętego sposobu likwidacji stwierdzonej wady. Wywody skarżącej nie mogły zatem prowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy i szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego. Materiał ten pozwolił na poprawne ustalenie istotnych okoliczności sprawy, w nieprawidłowości stanu technicznego, stanu zagrażającego zdrowiu, życiu lub mieniu oraz podmiotu będącego zarządcą obiektu budowlanego. Poczynione ustalenia znalazły przy tym odzwierciedlenie w poprawnie zastosowanej normie prawnej i właściwie sporządzonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi, jako niezasadne, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.