Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 2011/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 53 ust. 4 pkt 6, pkt 9, ust. 5, art. 61
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 4 ust. 4, § 5, § 7, § 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. R. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 października 2023 r. nr SKO.415/414/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – skargę oddala –


UZASADNIENIE

II SA/Rz 2011/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 16 października 2023 r. nr SKO.415/414/2023

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania A.O., M.D., M.R. i E.G., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 25 sierpnia 2023 r. nr UG.6730.48.2022.DD w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 13 czerwca 2022 r. do Wójta Gminy [...] wpłynął wniosek A. i M.M. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w miejscowości G.

Decyzją z 19 sierpnia 2022 r. nr UG.6730.48.2022.DD Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W wyniku odwołania A.O., M.D., M.R. i E.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z 25 kwietnia 2023 r. nr SKO.415/387/2022 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy [...] decyzją z 25 sierpnia 2023 r. nr UG.6730.48.2022.DD ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] w miejscowości G.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli: A.O., M.D., M.R. i E.G. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa poprzez uchybienie art. 138 § 2 k.p.a., naruszenie przepisów poprzez wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami 80 k.p.a. Zdaniem Odwołujących doszło również do naruszenia art. 6, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., a także do naruszenia art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym"[pic]

SKO w Rzeszowie opisaną na wstępie decyzją z 16 października 2023 r., działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. 11. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalrj: k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. LI. z 2023 r. poz. 997 ze zm., dalej: u.p.z.p.), utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Kolegium, po przytoczeniu treści art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. podzieliło w całości ustalenia Organu I instancji, dotyczące spełnienia przez inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Teren inwestycji (działka nr [...] w miejscowości G.) jest niezabudowany. Na obszarze objętym analizą znajduje się czternaście budynków mieszkalnych, trzy budynki gospodarcze, cztery budynki garażowe, cztery budynki gospodarczo-garażowe, jeden budynek gospodarczo-garażowy z wiatą, jeden budynek gospodarczy z wiatą oraz dwie wiaty. Na terenie objętym analizą znajduje się także budynek w trakcie budowy, dla którego nie można w chwili obecnej ustalić ostatecznych gabarytów. Zabudowa działek sąsiednich położonych w obszarze analizowanym dostępnych z tej samej drogi publicznej i innych działek położonych w obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na strukturę przestrzenną miejscowości G. Zdaniem Kolegium zarzut odwołania, że planowana inwestycja odbiega w sposób znaczący od istniejącej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji jest niezasadny. Zarówno budynki jednorodzinne wolnostojące, jak i budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej realizują funkcję mieszkaniową. SKO po weryfikacji analizy urbanistycznej przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji stwierdziło, że organ I instancji sprostał wymogom z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i wykonał tym samym zalecenia zawarte w poprzedniej decyzji Kolegium nr SKO.415/387/2022 z 25 kwietnia 2023 r. W ramach analizy urbanistycznej organ pierwszej instancji ustalił dane pozwalające na określenie parametrów i wskaźników nowej zabudowy, wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., dalej: rozporządzenie).

W szczególności Kolegium wskazało, że wyznaczenie linii zabudowy odbyło się w zgodzie z regulacjami § 4 rozporządzenia. Organ pierwszej instancji ustalił linię zabudowy jako nieprzekraczalną linia zabudowy - 16,00 m od granicy z drogą powiatową dz. nr [...] oraz 10,00 m od granicy z drogą gminną dz. nr [...].

Odnośnie wskaźnika intensywności zabudowy Kolegium wskazało, że przeprowadzono bardzo dokładną analizę intensywności wykorzystania terenu w analizie urbanistycznej, biorąc pod uwagę kształtowanie się tego wskaźnika na 14 nieruchomościach sąsiednich, stwierdzając na podstawie ustalonych cech zabudowy, że w analizowanym terenie występują działki o zróżnicowanych wielkościach powierzchni zabudowy od 6% do 26%. Kolegium oceniło, że nie jest zgodne z prawdą stwierdzenie odwołania, że średnia wartość badanego wskaźnika obszarze analizowanym to 15%. Ze szczegółowych danych zawartych w tabeli analizy urbanistycznej wynika, że średnia wartość arytmetyczna wskaźnika to 16,5%. Wskazanie przez organ, że średnia to 17% jest do przyjęcia, biorąc pod uwagę zasady zaokrągleń. Kolegium wskazało przy tym, że wskaźnik ten uległ znacznemu pomniejszeniu w porównaniu do poprzedniej decyzji w niniejszej sprawie (21%).

SKO nie znalazło również podstaw do kwestionowania ustaleń w zakresie szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu. [pic]Ustalone parametry nie wpłyną negatywnie na ład przestrzenny w analizowanym obszarze. Spełniony został również warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej drogi powiatowej dz. nr [....]. SKO stwierdziło, że w aktach sprawy znajdują się: 1) Informacja [...] S.A. z dnia 14 czerwca 2022 r. o możliwości przyłączenia odbiorcy do sieci elektroenergetycznej, 2) Oświadczenie Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w [....] z dnia 8 czerwca 2022 r. o zapewnieniu dostawy wody i odbioru ścieków. Uznano wobec tego, że stwierdzenia organu pierwszej instancji co dostatecznego uzbrojenia terenu oparte są na prawidłowych zapewnieniach dostaw.

A.O. i M.R. wniosły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 16 października 2023 r. nr SKO.415/414, zarzucając naruszenia przepisów postępowania, tj.:

- art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, poprzez przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji wyłącznie wybranych czynności zamiast ponownego przeprowadzenia postępowania, pomimo uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr UG.6730.48.2022.DD w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej [pic]rozstrzygnięcie; prawidłowe było by uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy oraz że organ odwoławczy poprawnie zastosował przepisy prawa materialnego.

Postawiono również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zostały łącznie spełnione przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 53 ust. 4 pkt 6 i 9 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 106 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji bez podjęcia wymaganych prawem uzgodnień, lecz w oparciu o uzgodnienia dokonane w ramach innego postępowania zakończonego wydaniem decyzji, która została uchylona, co miało wpływ na wynik sprawy;

- art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieustalenie przez organ pierwszej instancji wskaźnika zabudowy dla wszystkich działek w obszarze analizowanym a tym samym błędne ustalenie średniego wskaźnika zabudowy, co wymaga ponownego przeprowadzenia analizy urbanistycznej i miało wpływ na wynik sprawy;

- § 9 ust. 2 rozporządzenia, poprzez niezałączenie do decyzji przez organ pierwszej instancji części tekstowej wyników analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a wyłącznie części graficznej, co miało wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o ww. zarzuty Skarżące wniosły o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 października 2023 r. oraz decyzji Wójta Gminy [...] z 25 sierpnia 2023 r. w całości oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania, a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu Skarżące rozszerzyły uzasadnienie do postawionych ww. zarzutów, jak również wskazały, że z treści decyzji nie wynika, w jaki sposób Wójt ustalił spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument świadczący o tym, że działka, na której ma zostać posadowiona inwestycja posiada odpowiednie uzbrojenie terenu. Nie zawarto również w aktach sprawy żadnego projektu przyszłego uzbrojenia, w szczególności, co do dostawy wody i prądu oraz odbioru ścieków. Nie ma również w aktach umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, o której mowa w art. 61 ust. 5.

W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna.

Na mocy zaskarżonej decyzji ustalono w sposób ostateczny warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budowy sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Należy podkreślić, że sprawa rozpoznawana była przez Organy dwukrotnie. W wyniku wydania przez SKO w Rzeszowie decyzji kasatoryjnej z 25 kwietnia 2023r. Organ I instancji przeprowadził ponowną analizę urbanistyczną wobec obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. – tj. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów (wobec szerokości frontu terenu 20m – przyjęto szerokość 61m). Z analizy urbanistycznej, zarówno z jej części tekstowej, jak i graficznej wynika bezspornie, że wokół działki inwestycyjnej znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne. Nie budzi więc wątpliwości, że został spełniony podstawowy warunek kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wyrażony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inwestor na działce planuje postawić budynki w zabudowie bliźniaczej, podczas gdy co do zasady na działkach sąsiadujących znajdują się budynki mieszkalne wolnostojące. Istotne jest bowiem, że w obszarze analizowanym występuje w sposób niewątpliwy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna a planowana inwestycja tę funkcję zabudowy kontynuuje. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza nawet tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Realizacja tej zasady służy powstrzymaniu zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na danym terenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Rację ma zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zarówno budynki jednorodzinne wolnostojące, jak i budynki jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej realizują funkcję mieszkaniową i są budynkami jednorodzinnymi. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przywołana definicja również potwierdza, że budynki mieszkalne jednorodzinne, czy to wolnostojąco, czy też w zabudowie bliźniaczej realizują tą samą funkcję zabudowy, co prowadzi do wniosku o spełnieniu wymogów, wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa.

Prawidłowo wyznaczono linię zabudowy - 16.00m od granicy z drogą powiatową dz. nr [...] oraz 10.00m od granicy z drogą gminną dz. nr [...]. Uwzględniono, że działka inwestycyjna graniczy z dwóch stron z drogami publicznymi. Linię zabudowy od strony drogi powiatowej wyznaczono w nawiązaniu do zabudowy istniejącej na dz. sąsiednich [...]. Sposób wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wynika z analizy urbanistycznej, co spełnia wymogi z § 4 ust. 4 rozporządzenia.

W odniesieniu do wyznaczenia kolejnych parametrów nowej zabudowy należy podkreślić, że sporządzona ponowna analiza urbanistyczna zawiera tabelę, w której w sposób szczegółowy przedstawiono dane dotyczące rodzaju zabudowy, wysokości górnej budynków w kalenicy i w okapie, kąta nachylenia dachu, szerokości elewacji frontowej, wskaźnika intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, jakie występują na działkach w obszarze analizowanym. Zakres przedstawionych danych, który dodatkowo został wsparty obszerną dokumentacją zdjęciową, obrazującą sposób zagospodarowania terenu na działkach sąsiednich z oznaczeniem parametrów zabudowy prowadzi wniosku, że w toku ponownego rozpoznania sprawy Organ w sposób wyczerpujący i szczegółowy zbadał, jakie parametry zabudowy występują już w obszarze analizowanym.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że poprawnie wyznaczono wskaźnik gęstości zabudowy, o którym mowa w § 5 rozporządzenia. Co do zasady przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje wyznaczenie tego wskaźnika na podstawie średniej wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (tak § 5 ust. 2). W analizie urbanistycznej wskazano, że średnia wskaźnika wynosi 17 % i w takiej też wielkości wyznaczono ten wskaźnik dla wnioskowanej inwestycji. Przyjmując nawet, że średnia arytmetyczna wynosi w rzeczywistości 16,5% przyjąć należy, że wyznaczenie wskaźnika gęstości zabudowy w wysokości przekraczającej średnią o 0,5 % nie narusza ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Nie budzi wątpliwości, że w wskaźnik 17% występuje już obszarze analizowanym – na dz. nr [....], [...], [....].

W przypadku szerokości elewacji frontowej parametr ten ustalono w wysokości nieco poniżej średniej (10m wobec średniej 11m) z uwagi na konieczność wykonania wewnętrznej drogi dojazdowej do budynków znajdujących się w drugiej i trzeciej linii zabudowy. Takie wyznaczenie wskaźnika mieści się w granicach odstępstwa przewidzianego w § 6 ust. 2 rozporządzenia i nie naruszy ładu przestrzennego, gdyż 10 – metrowa szerokość elewacji frontowej występuje już w obszarze analizowanym w przypadku budynków mieszkalnych [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się przypadki, w których wyznaczony parametr nieco odbiega od średniej, ale powiela wartości, występujące na danym terenie, nie przekraczając wartości minimalnej i maksymalnej obszaru analizowanego.

W przypadku określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przepis § 7 rozporządzenia wskazuje, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4).

Jak wynika z analizy urbanistycznej w istniejącej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej brak jest gzymsów lub attyk a jedynym elementem charakteryzującym wysokość elewacji frontowej jest kalenica i okap dachu. Średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do kalenicy wynosi 9m a do okapu wynosi 4m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczono tak jak dla średniej wysokości elewacji do okapu. Z analizy wynika również, że ww. wysokości na działkach sąsiednich są zróżnicowane z uwagi na współwystępowanie na nich budynków mieszkalnych, gospodarczo-garażowych, co potwierdza również obszerna dokumentacja zdjęciowa dołączona do analizy urbanistycznej. W tej sytuacji Organ był uprawniony aby na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia wyznaczyć wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na podstawie średniej.

Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość wyznaczenia parametrów dachu. Wysokość kalenicy dla budynku wyznaczono zgodnie ze średnią. Geometrię dachu ustalono zgodnie z występującą już w obszarze analizowanym, co spełnia wymogi § 8 rozporządzenia.

Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. bowiem teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – powiatowej. Odnośnie uzbrojenia terenu Inwestor przedstawił informację Operatora Dystrybucyjnego o możliwości przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, jak również oświadczenie Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w [....] o zapewnieniu dostawy wody i odbiorze ścieków, które to zapewnienia są wystarczające w świetle danych zawartych we wniosku, dotyczących infrastruktury technicznej. Wbrew twierdzeniom skargi inwestor na etapie ustalenia warunków zabudowy nie jest zobowiązany do przedstawienia umowy w przedmiocie wykonania uzbrojenia, czy też do przedstawienia projektu przyszłego uzbrojenia, które musi zostać przedstawione na etapie uzyskania pozwolenia na budowę.

Secyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 u.p.z.p. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej, ustalanie dostępności terenu do infrastruktury technicznej nie wymaga weryfikowania przez organy posiadania przez inwestora umowy zawartej z właściwą jednostką organizacyjną w zakresie wykonania przyłączenia budynków do istniejących sieci. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest bowiem uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest jednakże tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy, już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Działka inwestycyjna stanowi użytki rolne klasy V i VI a zatem nie wymagała zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (zgodnie z art. 7 ust. 1 – ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 z późn. zm.).

Wbrew zarzutom skargi przed wydaniem decyzji z 25 sierpnia 2023r. Organ I instancji dokonał uzgodnienia aktualnego projektu decyzji ze Starostą w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6, z Zarządem Zlewni w [....] w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. oraz z Zarządem Dróg Powiatowych w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Uzgodnień decyzji dokonano w trybie milczącym na podstawie art 53 ust. 5 u.p.z.p.

Skarżące zarzucały również, że do decyzji Organu I instancji nie dołączono części tekstowej wyników analizy a wyłącznie części graficzną, co miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać, należy, że jak wynika z akt sprawy, decyzja Wójta Gminy [...] z 25 sierpnia 2023r. została wydana wraz z trzema załącznikami: graficznym, na którym zaznaczono granice terenu inwestycji oraz nieprzekraczalną linię zabudową, wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną – stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia. Decyzję doręczono wszystkim stronom postępowania. Przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia nakłada obowiązek załączenia do decyzji "wyników analizy", o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierających część tekstową i graficzną, nie zaś "analizę" sensu stricto. Zatem załącznikiem do decyzji są tylko wyniki analizy, a nie analiza jako taka (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 31.01.2019 r., II SA/Po 782/18, LEX nr 2626554). Skarżącym przed wydaniem decyzji Organu I instancji doręczono natomiast zawiadomienie o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Stronom zapewniono więc możliwość zapoznania się z pełną analizą urbanistyczną.

W wyroku z dnia 10 lutego 2015r., II OSK 691/14 (LEX nr 1772504) uznano, co do zasady, że samo doręczenie decyzji o warunkach zabudowy bez dołączonych do niej prawidłowo sporządzonych załączników stanowi naruszenie przepisów postępowania, a nie przepisów prawa materialnego. Nie jest to jednak uchybienie, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji, jeżeli działanie organu w żaden sposób nie uszczupla praw strony, tj. gdy nie uniemożliwia jej wniesienia odwołania, a w tej sprawie Strony (również Skarżące) skutecznie wniosły odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Poza tym zawiadamiając o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym zapewniono Skarżącym czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się z pełną treścią analizy urbanistycznej. Z tego powodu nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy (zob. NSA w wyrokach z 17 lipca 2019r. II OSK 1859/18 , 14 września 2010r. II OSK 1368/09 i 27 lipca 2017r. II OSK 2927/15 opubl. w CBOSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.