Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 653/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 pkt 9, art.29 ust.1 pkt 19, art.29 ust.2 pkt 7, art.35 ust.3
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: §3 pkt 25
journal: Dz.U. 2022 poz 1225
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Ś na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2023 r., którą odmówiono stronie skarżącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych przy ulicy [...].

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Związek wyznaniowy [...] w dniu 7 listopada 2022 r. złożył w siedzibie organu I instancji wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie parkingu dla samochodów osobowych przy ul. [...] na działce nr [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię geotechniczną, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza z dnia [...] czerwca

2018 r. oraz decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. We wspominanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji stwierdzono między innymi, że określone w projekcie budowlanym usytuowanie parkingu musi uwzględniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz inne przepisy szczególne, ilość miejsc postojowych określono do 35, w tym minimum 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych, nawierzchnia drogi dojazdowej do miejsc postojowych ma być utwardzona z kostki betonowej lub granitowej, miejsca postojowe mają być o nawierzchni przepuszczalnej wody opadowe, udział powierzchni biologicznie czynnej określono na minimum 30%,

a dostęp do drogi publicznej ma zostać zapewniony od strony ulicy [...] poprzez działkę o nr [...] na zasadzie służebności oraz działkę nr [...] stanowiącej własność inwestora. W złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zamierzenie budowlane przewidziane do realizacji określono jako budowę parkingu dla samochodów osobowych. Nadto, jak już wskazano, do wniosku inwestor dołączył decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze objętym ochroną konserwatorską, obejmujących budowę parkingu dla samochodów osobowych przy zborze [...] na działce nr [...] przy ul. [...]. Strona przedłożyła także postanowienie Starosty z dnia [...] września 2022 r. w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w § 19 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na wykonaniu projektowanego parkingu składającego się z 23 stanowisk postojowych na działce [...], w odległości 1,50 metra od granicy tej działki od strony działki [...].

Po analizie złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów Starosta postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r. zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonej dokumentacji poprzez zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem jego zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiednich specjalnościach, wymaganego zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz dokumentu stwierdzającego, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na prowadzenie robót budowlanych na obszarze objętym ochroną konserwatorską jest ostateczna. Organ wyznaczył skarżącemu termin do złożenia powyższej dokumentacji do 31 stycznia 2023 r. W dniu 10 stycznia 2023 r. strona przedłożyła decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z potwierdzeniem, że decyzja ta jest ostateczna. Nadto oświadczyła, że wskazana we wniosku inwestycja nie wymaga przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego z potwierdzeniem jego zgodności z przepisami prawa budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. Starosta, powołując się na art. 35 ust.5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2000 ze zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wobec nie zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby posiadające stosowne w tym przedmiocie uprawnienia.

W ustawowym terminie strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie nałożył na stronę w sposób prawidłowy obowiązku dotyczącego zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Strona bowiem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie załączyła projektu architektoniczno-budowlanego, a tylko w przypadku takiego projektu wymagane jest zapewnienie sprawdzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nadto organ I instancji nie ustalił, czy inwestor ma obowiązek w niniejszej sprawie złożenia projektu architektoniczno-budowlanego, co w przypadku pozytywnej na to pytanie odpowiedzi obligowało organ do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia takiego dokumentu. Dalej Wojewoda stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy dołączyć projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, które wraz z projektem technicznym wchodzą w skład projektu budowlanego. Projekt techniczny nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W decyzji o pozwoleniu na budowę zatwierdzeniu podlega jedynie projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, co wynika z art.33 ust. 4 wskazanej ustawy. Tym samym, odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego, Starosta wydał decyzję z przekroczeniem kompetencji ustawowych, albowiem organ nie zatwierdza projektu budowlanego jako całości.

Po ponownym przeanalizowaniu przedłożonych przez stronę dokumentów Starosta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. zobowiązał stronę do uzupełnienia złożonej dokumentacji o:

- złożenie projektu architektoniczno-budowlanego wraz ze sprawdzeniem tego projektu pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności stosownie do art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, albowiem przedstawiony we wniosku do realizacji parking należy zaliczyć do obiektów budowlanych, a projektowane oświetlenie jest instalacją zewnętrzną, których nie można wbrew stanowisku strony zaliczyć do urządzeń budowlanych oraz podziemnych sieci uzbrojenia terenu i zastosować art. 34 ust. 3b ustawy Prawo budowlane,

- potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej (uzupełnienie) tj. 64 zł za budowę innych budowli (wniesiono 91 zł).

Organ zakreślił stronie termin wykonania nałożonych obowiązków do 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W dniu 16 maja 2023 r. strona przedłożyła pismo, którym wyjaśniła, że na stronie 3 projektu zagospodarowania terenu, projektowany parking traktuje się jako urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...] (obiekt użyteczności publicznej - miejsce zebrań), co jest zgodne z definicją art. 3 pkt. 9) ustawy Prawo budowlane, gdzie do urządzeń budowlanych zaliczono również place postojowe. Podkreśliła, że miejsca postojowe na działce nr [...] projektuje się jedynie w celu poprawy użytkowania w/w obiektu i nie planuje się ich niezależnego użytkowania. Całość problematyki związanej z budową parkingu została przedstawiona w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu, dlatego zgodnie z art. 34 ust 3b ustawy Prawo budowlane w takiej sytuacji nie jest wymagane sporządzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego. Wobec powyższego niezasadnym jest wymóg sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego. Nadto w piśmie tym skorygowano nieścisłości między treścią projektu zagospodarowania terenu

a wnioskiem o pozwolenie na budowę, w którym w pkt. 4 błędnie zaznaczono rodzaj zamierzenia budowlanego. Strona przedłożyła również skorygowany w tym zakresie wniosek o pozwolenie na budowę. W dalszej części tego pisma strona skorygowała w złożonym projekcie zagospodarowania terenu dalsze nieścisłości między treścią projektu zagospodarowania terenu a informacją zamieszczoną na stronie tytułowej oraz w punkcie Z.1. opisu projektu zagospodarowania terenu, gdzie omyłkowo wstawiono kategorię obiektu budowlanego. Przedłożyła projekt zagospodarowania terenu skorygowany w tym zakresie. Stwierdziła również, że zaprojektowane oświetlenie zewnętrzne należy zaliczyć do urządzeń budowlanych zgodnie z definicją art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Powołała się na art. 29 ust. 4 pkt 3d ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych. Ze względu na potrzebę skoordynowania rozwiązań projektowych, w projekcie zagospodarowania terenu uwzględniono w/w instalację oświetlenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. Starosta, powołując się na art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odmówił stronie zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego terenu i udzielenia pozwolenia na budowę parkingu. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że strona nie uzupełniła wniosku zgodnie z postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. Do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączono projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno- budowlanego sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego.

Strona w ustawowym terminie wniosła od powyższej decyzji odwołanie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wbrew temu co podniesiono w odwołaniu w sprawie nie mamy do czynienia z budową urządzenia budowlanego - miejsc postojowych, lecz z budową budowli - parkingu wraz z oświetleniem. Jako urządzenie budowlane w tym przypadku może zostać zaliczone projektowane oświetlenie, które jest związane z projektowanym parkingiem i będzie zapewniało użytkowanie tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ wskazał też, że pojęcie parkingu zdefiniowano w § 3 pkt 25 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2022. poz. 1225). W myśl zawartej tam definicji pod pojęciem parkingu należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W aktach sprawy znajdują się załączone przez inwestora dokumenty dotyczące budowy parkingu, jak choćby decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, czy też postanowienie Starosty udzielające zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dla inwestycji polegającej na budowie parkingu. Przyjmując stanowisko odwołującego się organ uznał, że żaden z tych dokumentów nie dotyczy budowy miejsc postojowych jako urządzenia budowlanego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę miejsc postojowych oraz chodników i drogi dojazdowej do projektowanych miejsc postojowych. Zakres inwestycji odpowiada legalnej definicji parkingu. Zasadnie zatem organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego, który nie został dołączony do wniosku. Projekt ten nie został przedłożony również w ramach uzupełnienia dokumentacji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyła strona - [...], wnosząc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. od organu zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1) mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji zawartej w odwołaniu, a dotyczącej błędnego przyjęcia przez organy obu instancji, że przedmiotem przedstawionego we wniosku zamierzenia budowlanego jest budowa parkingu, a nie jak przedstawiała to strona miejsc parkingowych będących urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane,

2) naruszenie art. 34 ust. 3b w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane polegające na pominięciu faktu, że projektowany parking wraz z oświetleniem jako urządzenia budowlane mają zapewnić możliwość użytkowania już istniejącego obiektu kultu religijnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany winien zawierać "projekt zagospodarowania działki, lub terenu" (art. 34 ust. 3 pkt 1), "projekt architektoniczno-budowlany" (art. 34 ust. 3 pkt. 2) oraz "projekt techniczny" (art, 34 ust. 3 pkt 3). Jednak zgodnie z art. 34 ust. 3b powołanej ustawy przepisów ust. 3 pkt 2 i 3 nie stosuje się do projektu budowlanego budowy lub przebudowy urządzeń budowlanych oraz podziemnych sieci uzbrojenia terenu, jeżeli całość problematyki może być przedstawiona w projekcie zagospodarowania działki lub terenu. Ponieważ projektowana inwestycja dotyczy właśnie budowy urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9), więc zgodnie z art. 34 ust. 3b, strona jako inwestor całość problematyki przedstawiła w projekcie zagospodarowania terenu. W rezultacie tego uiściła opłatę 91 zł, czyli opłatę należną, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, za budowę urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowalnym.

W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia [...] pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych przy ulicy [...]. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest kwalifikacja przedstawionego we wniosku przez stronę zamierzenia inwestycyjnego co do rodzaju. W ocenie skarżącego zamierzenie to polega na budowie miejsc postojowych, związanym z obiektem budowlanym, jakim jest już istniejący obiekt kultu nazywany [...], zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast zdaniem organów administracji obu instancji objęte wnioskiem zamierzenie budowlane należy zakwalifikować jako budowlę. W zależności od przyjętej kwalifikacji realizacja inwestycji podlega różnym reżimom prawnym określonym w ustawie Prawo budowlane, przy uwzględnieniu, że obiekt budowalny jakim jest miejsce kultu określane przez stronę [...] już istnieje i jest położony na sąsiedniej działce o nr [...].

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wbrew temu co wskazano w skardze objętej wnioskiem inwestycji nie można zakwalifikować jako urządzenia budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przepis ten zawiera zatem ustawową definicję urządzenia budowlanego. Z definicji tej wynika, że urządzenia budowlane są urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Związek urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym, o jakim mowa w powołanym przepisie, ma charakter funkcjonalny. Chodzi bowiem o zapewnienie właściwych warunków użytkowania obiektu budowlanego. Urządzenia budowlane stanowią część obiektu budowlanego wymienionego w art. 3 pkt 1, pełniąc wobec niego – technicznie rzecz ujmując – funkcję służebną. W pewnych przypadkach, jeśli są budowane jako obiekty odrębne, mieszczą się również w pojęciu obiektu budowlanego - w kategorii budowli. Jednocześnie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że urządzenia budowlane wznoszone wraz z obiektem budowlanym, z którym są związane funkcjonalnie, powinny być objęte tym samym pozwoleniem na budowę nawet w przypadku, gdy dla ich oddzielnego wzniesienia wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia. Natomiast w przypadku ich oddzielnej budowy, przed lub po wzniesieniu obiektu budowlanego, któremu ma służyć, traktowane są one jako odrębne obiekty budowlane, wymagające osobnego pozwolenia na budowę, a gdy są wymienione w art. 28 ust. 1 – jedynie zgłoszenia. Przepisy wspomnianej ustawy Prawo budowlane nie definiują pojęcia "plac postojowy" czy też pojęcia "parking". Ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzemieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji używa nadto pojęcia "stanowiska postojowe", nie definiując go zarówno w art. 29 ust. 1 pkt 19, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 włącznie, sytuowanych na obszarze Natura 2000 oraz w art. 29 ust. 2 pkt 7, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. Natomiast pojęcie "parking" występuje na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), w którym to akcie prawnym prawodawca w § 3 pkt 25 zdefiniował to pojęcie stwierdzając, że ilekroć w rozporządzeniu tym jest mowa o parkingu, należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy istnieją. Zdaniem Sądu powyższe pojęcia, a w szczególności pojęcie "plac postojowy", o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz pojęcie "parking" nie są pojęciami tożsamymi, mogącymi być używanymi zamiennie. Mówiąc o placu postojowym jako o urządzeniu budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane ustawodawca miał na uwadze miejsca pełniące służebną rolę, mające zaspokoić potrzeby w zakresie parkowania pojazdów osób korzystających z danego obiektu budowlanego, np. mieszkańców budynku mieszkalnego. Dlatego nie użył zwrotu parkingu. Natomiast parking, jako obiekt budowlany przeznaczony do parkowania, zaspokaja potrzeby w tym zakresie szerszego kręgu osób, niż tylko te, które korzystają z danego obiektu budowlanego. W każdym przypadku wobec braku definicji ustawowych pojęcia "placu postojowego" i "miejsca postojowego", pozwalających w sposób jednoznaczny odróżnić je od parkingu, należy dokonać indywidualnej oceny, która pozwoli na zakwalifikowanie danego zamierzenia budowlanego czy to jako urządzenia budowlanego czy też parkingu. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie z opisu obiektu przeznaczonego do realizacji przedstawionego przez stronę w przedłożonych dokumentach, przy uwzględnieniu postojowych o powierzchni wykonanej z płyt betonowych (24), wykonania dróg dojazdowych do miejsc postojowych z kostki betonowej, wykonania instalacji oświetleniowej oraz uwzględnienia usytuowania parkingu w odniesieniu do innych obiektów, w tym obiektu kultu należącego do strony wynika, że organy zasadnie przyjęły, iż parking objęty przedmiotowym wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane a samodzielnym obiektem budowlanym. Tym samym z uwagi na jego parametry wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a przedłożony projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno- budowlany i projekt techniczny. Nie ma w niniejszej sprawie zastosowanie przepis art. 34 ust. 3b powołanej ustawy, określający sytuacje, w których nie jest wymagane złożenie przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego i projektu technicznego. Zasadnie zatem organ I instancji przed wydaniem decyzji zastosował art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nakładając na stronę obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając jednocześnie termin ich usunięcia. Konsekwencją braku usunięcia nieprawidłowości przez stronę było wydanie przez organ decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom skargi organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia, wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, dokonały prawidłowej ich wykładni, a powyższe przedstawiły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiadającej warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Sam brak nie ustosunkowania się do niektórych z zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w odwołaniu przez organ odwoławczy, nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji w szczególności w sytuacji, gdy zarzuty te stanowią próbę polemiki z stanowiskiem organu znajdującym potwierdzenie w dokonanych ustaleniach faktycznych i zastosowanych następnie przepisach prawa materialnego. Zdaniem Sądu organy przeprowadziły poprzedzające wydanie decyzji postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest zgodna z zasadą swobody oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.