Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 273/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 28 ust. 1, art. 29, 30 ust. 1 i  art. 31 ust. 1, art. 48 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 49 ust. 2a i 2b, art. 3 pkt 1,3,4, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 11
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2024 r. sprawy ze skargi E. J. i M. J. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), dalej jako "u.p.b" oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej jako "K.p.a.", wstrzymał roboty budowlane, wykonane przez inwestora M. J., dalej jako ("Strona", "Skarżący"), zamieszkałego w miejscowości S. przy ul. [...], polegające na budowie kanału samochodowego o wymiarach 1 m x5 m i głębokości 1,40 m., na działce nr [...] w miejscowości S., opisanego w protokole z kontroli znak: [...] z dnia 13 lipca 2023 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jednocześnie organ I instancji poinformował Stronę, że odstępuje od nakazania zabezpieczenia obiektu i terenu budowy, ponieważ podczas kontroli nie stwierdzono stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, a także o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej i zasadach jej obliczania.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że w trakcie czynności kontrolnych ustalono, że na terenie ww. nieruchomości został wybudowany kanał samochodowy o wymiarach 1 m x 5 m x 1,40 m (szerokość, długość, głębokość). Współwłaściciele ww. nieruchomości oświadczyli, że nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani nie dokonali zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 u.b.p. ww. postanowieniem organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, na które wymagane było pozwolenie na budowę.

Na ww. postanowienie E. i M. J. wnieśli zażalenie, w którym podnieśli, że w trakcie kontroli prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 13 lipca 2023 r. wskazywali, że nie jest to kanał samochodowy.

W uzasadnieniu wyjaśnili, że faktem jest, że pod adresem przedmiotowej nieruchomości zgłosili prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odpłatnych przewozach autobusowych, a więc pojazdami, których niewątpliwie dopuszczalna masa całkowita przekracza 12 ton.

W ocenie Skarżących oznacza to, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów za kanał samochodowy służący do napraw lub kontroli pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, może zostać uznany obiekt o następujących wymiarach:

długość -12 m, szerokość - od 0,7 m do 1,0 m, głębokość - od 1,3 m do 1,8 m. Obiekt na działce [...] ma szerokość wynoszącą 1 m, długość 5 m, a głębokość 1,4 m i tym samym nie może zostać uznany za kanał samochodowy, a w konsekwencji podlegający procedurze uzyskania pozwolenia na budowę.

Zdaniem Skarżących obiekt będący przedmiotem zainteresowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego spełnia natomiast przesłanki obiektu małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i służy im wyłącznie do składowania okresowo żywności w niskich temperaturach, tj. poniżej strefy przemarzania gruntu, w szczególności warzyw i owoców.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, postanowieniem z dnia 22 lutego 2024 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 u.p.b., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że z dokumentacji fotograficznej, a także z treści odwołania wynika, że przedmiotowy obiekt jest de facto podziemnym silosem, mającym służyć do składowania okresowo żywności w niskich temperaturach (...) w szczególności warzyw i owoców, o wymiarach: szerokość: 1 m, długość 5 m, głębokość: 1,4 m.

W ocenie organu, taki obiekt nie nawiązuje swoim przeznaczeniem do funkcji jakie powinny pełnić typowe obiekty małej architektury (religijne, upiększania ogrodu, rekreacji, utrzymania porządku - śmietniki), o których mowa w art. 3 pkt 4 u.p.b.

Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy obiekt nie jest obiektem małej architektury. Obiektu tego nie można uznać również za urządzenie budowlane, które korzystałoby ze zwolnienia - o którym mowa w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit a u.p.b. - z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Po pierwsze, wskazane zwolnienie dotyczy wyłącznie instalowania na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m.

Po drugie, zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przedmiotowy obiekt nie został zainstalowany na innym obiekcie budowlanym i nie jest niezbędny do użytkowania jakiegokolwiek obiektu budowlanego na przedmiotowej nieruchomości zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowy obiekt jest samodzielnym obiektem budowlanym i mógłby bez przeszkód spełniać swoją funkcję, nawet gdyby na przedmiotowej nieruchomości nie znajdował się jakimkolwiek inny obiekt budowlany.

Skoro zatem przedmiotowy obiekt nie jest obiektem małej architektury, urządzeniem budowlanym, ani też budynkiem, to zdaniem organu należy go uznać za budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy.

W ocenie organu odwoławczego, w świetle ww. przepisów przedmiotowy podziemny silos do składowania okresowo żywności w niskich temperaturach jak najbardziej wpisuje się w ww. definicję budowli. Jednocześnie ze względu na zadeklarowane przez Skarżących w odwołaniu przeznaczenie przedmiotowego obiektu nie stanowi on jakiejkolwiek budowli, która korzystałaby ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Organ II instancji zaznaczył, że art. 29 u.p.b. nie przewiduje jakiegokolwiek zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budowli pełniącej funkcję zewnętrznej piwniczki, zaś zgodnie z ust. 1 pkt 9 tego artykułu, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jedynie takich silosów, które są obiektami gospodarczo związanymi z produkcją, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, tj.:

- naziemnych silosów na materiały sypkie, o pojemności do 250 mł i wysokości nie większej niż 15 m (art. 29 ust. 1 pkt 9 lit. c u.p.b.);

- silosów na kiszonkę (art. 29 ust. 1 pkt 9 lit. c u.p.b.).

Przedmiotowy obiekt nie spełnia żadnego z ww. wymogów - nie jest obiektem naziemnym i nie jest przechowywana w nim kiszonka, a przede wszystkim nie jest związany z produkcją rolną i nie uzupełnia zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych jest obligatoryjnym elementem postępowania legalizacyjnego, prowadzonego w trybie art. 48 i dalszych u.p.b., niezależnie od tego czy legalizowane roboty budowlane są nadal prowadzone, czy też zostały już (nawet dawno temu) zakończone.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnieśli E. J. i M. J.. Skarżący zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 7 ustawy z 14 kwietnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.),

2. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.).

Mając na uwadze powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący podnieśli, że w ich ocenie powyższe kwalifikacja przedmiotowego obiektu jako obiektu budowlanego - budowli, w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. jest błędna.

Zdaniem Skarżących, organ przed kwalifikacją obiektu znajdującego się na ich nieruchomości winien był w pierwszej kolejności w ramach zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 K.p.a. ocenić z jakich wyrobów powstał ten obiekt oraz czy te materiały posiadają odpowiednie deklaracje w rozumieniu art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011. W niniejszej sprawie organ poprzestał na ogólnych oględzinach dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zamiast przykładowo nakazać ponownej oceny szczegółowej oceny obiektu, z uwzględnieniem wyrobów z jakich został wybudowany.

W ocenie Skarżących, obiekt znajdujący się na ich nieruchomości nie spełnia również przesłanek "budynku", nie może też zostać zakwalifikowany jako budowla gdyż nie spełnia żadnej z przesłanek pozwalających na uznanie go za budowlę.

Dlatego też, w związku z brakiem przesłanek pozwalających na kwalifikację obiektu jako budowli, w ocenie Skarżących przedmiotowy obiekt może zostać za obiekt małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. c) u.p.b..

Skarżący podkreślili, że organ odwoławczy, utrzymując zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ogóle nie odniósł się do możliwości (albo braku) uznania przedmiotowego obiegu za obiekt małej architektury, który w ich ocenie spełnia właśnie przesłanki wynikające z art. 3 pkt 4 lit. c) u.p.b. W konsekwencji w trakcie jego powstawania nie byli zobowiązani do uprzedniego wystąpienia o wydanie decyzji zezwalającej na jego budowę. Skarżący oświadczyli nadto, że sporny obiekt był już na nieruchomości w momencie rozpoczęcia zabudowany posiadanej przez nich nieruchomości budynkiem jednorodzinnym na podstawie prawomocnej decyzji nr [...] z dnia 7 czerwca 2001 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, bowiem dokonana przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – j.t.), kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

` Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest postanowienie Zachodniopomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (ZWINB), którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (PINB) nakazujące Skarżącym wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową kanału samochodowego o wymiarach 1 m x 5 m i głębokości 1,40 m. na działce nr [...] w miejscowości S., opisanego w protokole z kontroli znak: [...] z dnia 13 lipca 2023 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga ustalenie obowiązków inwestora oraz organu na gruncie art. 28-30 u.p.b., dotyczących pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.b. stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy.

Zauważyć również trzeba, że ustawodawca przewidział realizację budowy w dwóch trybach. Pierwszym, podstawowym trybem, jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, drugim zaś, w sytuacjach ściśle określonych w przepisach u.p.b. - na podstawie zgłoszenia. Z cytowanego zapisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wynika zatem, że regułą jest konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (przed rozpoczęciem robót budowlanych), a wyjątkiem od tej reguły - prowadzenie robót budowlanych po dokonaniu zgłoszenia. Forma zgłoszenia jest trybem uproszczonym i może mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych w art. 29, 30 ust. 1 i 31 ust. 1 u.p.b..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił natomiast art. 48 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.b. Zgodnie z powyższym przepisem, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.

W myśl art. 48a ust. 1 u.p.b. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Przy czym zgodnie z art. 48b ust. 2 u.p.b. w przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą:

1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej;

2) dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, oraz dwa egzemplarze projektu technicznego.

Natomiast stosownie do art. 49 ust. 2a i 2b u.p.b., w przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości lub wykonania postanowienia o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej przysługuje zażalenie.

Na gruncie badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie posiadają pozwolenia na budowę opisanego wyżej obiektu budowalnego.

W niniejszej sprawie podstawowa kwestia sporna dotyczy kwalifikacji spornego obiektu. W ocenie Skarżących należało zakwalifikować go do kategorii obiektów małej architektury. Z kolei, organy obu instancji uznały, że sporny kanał użytkowany jako podziemny silos służący do składowania okresowo żywności w niskich temperaturach to obiekt budowlany, na budowę którego wymagane było uzyskać pozwolenie na budowę.

Odnosząc się do kwalifikacji prawnej spornego obiektu, wyjaśnić należy, że rodzaje obiektów budowlanych wymienia art. 3 pkt 1 u.p.b., dzieląc je na budynki, budowle i obiekty małej architektury. Zarówno katalog obiektów małej architektury, jak i budowli, ma charakter otwarty, a wyliczenia zawarte w art. 3 pkt 3 i pkt 4 Prawa budowlanego są przykładowe.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy pod pojęciem "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W myśl art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego pod pojęciem obiektu małej architektury - należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, a także posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej oraz użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Odmowa zakwalifikowania istniejącego na działce Skarżących przedmiotowego obiektu jako budynku czy obiektu małej architektury jest uzasadniona względami faktycznymi. Obiekt ten nie spełnia bowiem kryterium budynku, nie będąc wyodrębnionym z przestrzeni za pomocą pełnych przegród budowlanych, jest też niewielkim obiektem (ma wymiary 1m x 5 m i głębokości 1,40 m). W tej sytuacji zasadne jest rozważenie czy sporny obiekt mieści się w kategorii budowli, niewątpliwie najszerszej na gruncie Prawa budowlanego i najbardziej zróżnicowanej.

Budowlą jest bowiem, zgodnie z art. 3 pkt 3 ww. ustawy, każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Są nimi obiekty tak zróżnicowane pod względem funkcji, złożoności i wielkości, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

W każdym indywidualnym przypadku należy zatem rozstrzygać czy konkretny obiekt może być zakwalifikowany jako budowla w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jakkolwiek kanał samochodowy nie jest wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy, to taki rodzaju obiektu wymieniają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz.U. nr 40, poz. 275 - zwanego dalej rozporządzeniem), które z mocy art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należało mieć na uwadze w analizowanej sprawie, skoro jak Skarżący wyjaśnili w zażaleniu od postanowienia organu I Instancji faktem jest, że pod adresem przedmiotowej nieruchomości zgłosili prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na odpłatnych przewozach autobusowych, a więc pojazdami, których niewątpliwie dopuszczalna masa całkowita przekracza 12 ton.

Tym samym w ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżących, prawidłowa była ocena organów orzekających w sprawie, że przedmiotowy kanał użytkowany jako podziemny silos do składowania żywności nie jest obiektem małej architektury.

Prawidłowo zatem organy zastosowały art. 48 u.p.b. i poinformowały Skarżących o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu budowlanego.

Należy zaznaczyć, że stosownie do ww. przepisu nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu, że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Niezasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a. W realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a podjętym postanowieniom nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia w zakresie zastosowania normy prawnomaterialnej. Ponadto sporządzone uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ nadzoru kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.