Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 155/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149par. 1 pkt 3 i par. 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2023 r. sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w M. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej w M. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismami z dni 18 i 19 maja 2023 r. skarżący T. H. złożył skargę na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w M. (dalej: Komendant SM, organ administracji) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483, ze zm., dalej: Konstytucja RP) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 902, dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

W konsekwencji skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 22 kwietnia 2023r. oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 22 kwietnia 2023 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

- dlaczego mimo stwierdzenia podczas wielu interwencji Straży Miejskiej w roku 2022 nielegalności funkcjonowania ogródka piwno-gastronomicznego przy lokalu C, niezgodnego z prawem spożywania w nim alkoholu jaka ilość z tych interwencji nie była skuteczna, nie ukarano osób winnych mandatem, nie wszczęto procedury odebrania zezwolenia na sprzedaż alkoholu oraz nie podjęto żadnych innych, wymaganych prawem działań,

- dlaczego przez tak długi okres Straż Miejska sankcjonowała niezgodne z prawem funkcjonowanie tego procederu? Kto miał w tym interes? Dlaczego osobom poszkodowanym były przekazywane informacje niezgodne.

Wniósł również o informacje:

- na jakiej podstawie prawnej przekazano informacje z wrażliwymi danymi osobowymi skarżącego do Prezydenta Miasta M. D. W. w zakresie rzeczonych zgłoszeń - czy w tym zakresie nie obowiązywała Komendanta SM ustawa o danych wrażliwych z dnia 10 maja 2018 r. oraz 21 lutego 2019 r. (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz.U.UE.L.2016.119.1),

- o przesłanie korespondencji otrzymanej po skierowanym do Wydziału Spraw Obywatelskich UM M. piśmie z prośbą o podjęcie działań zgodnie z właściwością rzeczową w zakresie nielegalnego funkcjonowania ogródka przy lokalu C., M., ul. [...] - informacja przesłana przez Komendanta SM w dniu 8 lipca 2022 r. (nr pisma [...]),

- o przesłanie informacji jaki był status wszystkich Państwa zgłoszeń do UM M. w temacie rzeczonego nielegalnie funkcjonującego ogródka,

- o przesłanie informacji na jakiej podstawie i dlaczego w piśmie z dnia 14.06.2022r (nr pisma [...]) została przez Komendanta SM udzielona pisemnie niezgodna z prawdą i wydaną decyzją Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia 16 stycznia 2020 r. oficjalna odpowiedź, iż funkcjonowanie ogródka przy lokalu C. odbywa się na podstawie zezwolenia udzielonego przedsiębiorcy.

Skarżący wskazał, że w dniu 18 maja 2023 r. została mu udostępniona w formie elektronicznej informacja publiczna w postaci pisma nr [...]. Zostało to jednak zrealizowane dopiero po skierowaniu skargi na bezczynność (nieudzielenie odpowiedzi) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz po przekroczeniu już wymaganego prawem terminu do udzielenia odpowiedzi w trybie dostępu do opinii publicznej (tj. 14 dni). Jednakże uzyskana informacja nie była przedmiotem złożonego przez niego wniosku. Otrzymana w dniu 18 maja 2023 r. w formie elektronicznej informacja publiczna jest wymijająca i rozbieżna z wydaną decyzją Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia 16 stycznia 2020 r., informacją zawartą w piśmie o sygn. [...] z dnia 21 marca 2023 r. oraz obowiązującym stanem prawnym. Nadto, udzielona odpowiedź niezgodna jest również w zakresie dotyczącym przekazania danych wrażliwych skarżącego do Prezydenta Miasta M. D. W. i UM M. Potwierdzono to w Uchwale Rady Miasta M. nr [...] z dnia 30 marca 2023 r., gdzie jednoznacznie stwierdzono, iż: Prezydent Miasta zauważył, iż w 2022 r. do Straży Miejskiej wpłynęło 19 zgłoszeń skarżącego dotyczących zakłócania spokoju przez gości lokalu gastronomicznego, sprzedaży alkoholu niezgodnie z wydanym zezwoleniem, budowy parkingu oraz nieprzestrzegania przepisów z zakresu ochrony środowiska. Zaznaczył, iż treść zgłoszeń była powielana, a interwencje Straży Miejskiej okazywały się bezzasadne.

Wynika stąd jednoznacznie, iż przekazano nie tylko dane wrażliwe skarżącego, ale również treść całej korespondencji, co w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko niezgodne z prawem, ale również moralnie naganne.

Obecne twierdzenie Komendanta SM, iż nie przekazano danych zgodnie z ww. oświadczeniem Prezydenta Miasta M. i zawartymi w ogólnie dostępnej Uchwale Rady Miasta jest niezgodne z prawdą. Niezrozumiała jest również informacja udzielona przez Komendanta SM, że prowadzenie ogródka odbywa się na podstawie udzielonego przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie punktu sprzedaży gastronomicznej. Kwestią bezsporną wydaje się być twierdzenie, iż jeżeli zgodnie z informacją udzieloną w piśmie o sygn. [...] z dnia 21 marca 2023 r., jak również wydaną decyzją Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia 16 stycznia 2020 r. nie doszło do rozszerzenia obszaru oddziaływania i zgodnie z wydaną decyzją działalność mogła być prowadzona tylko i wyłącznie wewnątrz lokalu, nie było możliwe prowadzenie jakiejkolwiek działalności na zewnątrz lokalu, tym samym ogródka piwno-gastronomicznego.

Niezrozumiałym jest dla skarżącego, dlaczego Komendant SM mimo posiadanej wiedzy, oficjalnie w trybie dostępu do udzielania informacji publicznej informuje o zupełnie odmiennym stanie rzeczy. Wykładnia prawa prezentowana przez Komendanta SM wprowadza w mieście nowy ład i zasady funkcjonowania: zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych staje się dokumentem nadrzędnym obowiązującym w M. i całkowicie znosi postanowienia wszystkich wcześniej wydanych decyzji administracyjnych.

Konkludując swoją skargi poinformował, iż:

1. Postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia 26 lutego 2021 r. (nr [...]) jednoznacznie wskazuje w jakim charakterze i zakresie lokal może funkcjonować, a mianowicie:

- zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń na lokal gastronomiczny została zaprojektowana jedynie w obrębie fragmentu parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (bez ingerencji w garaż, wiatrołap oraz taras),

- kwestionowany hałas wykraczający obecnie poza granice nieruchomości inwestorów był przedmiotem analizy przeprowadzonej przez projektanta, który uznał, iż funkcjonowanie lokalu tylko i wyłącznie wewnątrz budynku nie spowoduje przekroczenia norm dopuszczalnych hałasu na sąsiednich działkach.

2. Pismo prezydenta Miasta M. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2021 r. nr [...] w którym stwierdzono że pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany nie obejmował budowy ogródka gastronomicznego.

3. MPZP - teren na którym znajduje się przedmiotowy lokal i ogródek gastronomiczny jest obszarem zabudowy jednorodzinnej z zielenią urządzoną (bez usług) - oznaczonym w MPZP symbolem 26 MN.

4. Pismo Prezydenta Miasta M. z dnia 21 marca 2023 r. sygn. [...] informujące o braku wydania jakiejkolwiek decyzji rozszerzającej obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji lokalu C, tym samym utrzymującą w mocy pierwotną decyzję Prezydenta Miasta M. nr [...] z dnia 16 stycznia 2020 r. uniemożliwiającą prowadzenie jakiejkolwiek działalności na zewnątrz lokalu, w tym również ogródka gastronomicznego.

Strona skarżąca wyjaśniła dalej, że doszło do udostępnienia informacji publicznej innej niż objętej zakresem przedmiotowym złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz wg wiedzy skarżącego niezgodnej z prawem i wydanymi decyzjami. Pomimo upływu terminu do udzielenia informacji podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, o której udostępnienie zwrócił się skarżący (bowiem została udostępniona informacja inna). W związku z tym, według skarżącego, organ administracji nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę z dnia 12 czerwca 2023 r. Komendant SM wniósł o odrzucenie w całości skargi w przedmiotowej sprawie, bądź oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm przepisanych, przedstawiając stan faktyczny sprawy. Podkreślił, że skarżący pismem z dnia 22 kwietnia 2023 r. zwrócił się do Komendanta SM z wnioskiem o udzielenie informacji:

- dlaczego żadna interwencji Straży Miejskiej w roku 2022 dotycząca lokalu C. nie była skuteczna,

- dlaczego nikt nie został ukarany mandatem,

- dlaczego nie wszczęto procedury odebrania zezwolenia na sprzedaż alkoholu, nie podjęto działań przewidzianych prawem,

- ponadto o udzielenie wyjaśnienia o wskazanie podstawy prawnej przekazania Prezydentowi Miasta zgłoszeń, o przesłanie korespondencji otrzymanej w związku z zawiadomieniem Wydziału Spraw Obywatelskich UM M.,

- wyjaśnienie dlaczego informacja udzielona przez Komendanta SM była w ocenie skarżącego niezgodna z prawdą.

Pismem z dnia 18 maja 2023 r. Komendant SM wystosował do skarżącego odpowiedź (vide: akta administracyjne sprawy) wyjaśniając, że Straż Miejska M. udostępnia dokumentację tylko odpowiednim instytucjom tj.: Sąd oraz Policja, zgodnie z przepisami prawa. Żadne dane wrażliwe co do osoby skarżącego nie zostały udostępnione. Odnośnie baru C., to posiada on stosowne zezwolenia na sprzedaż alkoholów, prowadzenie działalności, o czym skarżący został już poinformowany w piśmie z dnia 14 czerwca 2022 r. Natomiast prowadzenie ogródka odbywa się na podstawie udzielonego przedsiębiorcy zezwolenia, na prowadzenie punktu sprzedaży gastronomicznej, a takie zezwolenie ww. podmiot posiada od dnia 15 lipca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2024 r.

Ponadto organ administracji wyjaśnił, że podczas wszystkich zgłaszanych interwencji nie potwierdzono ani razu zakłócania spokoju i porządku publicznego oraz spożywania alkoholu w miejscu niedozwolonym.

Dalej Komendant SM wskazał, iż w związku z faktem, że jego zdaniem informacja żądana przez skarżącego nie mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p., skarga złożona w niniejszej sprawie powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, względnie oddalona. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że organ administracji pozostawał bezczynnym, wszakże poinformował skarżącego o niemożności przedstawienia wnioskowanych informacji i wyjaśnił okoliczności sprawy. Niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi należy podkreślić, że jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności.

Skarżący pismem z dnia 30 czerwca 2023 r. odnosząc się do odpowiedzi Komendanta SM na swoją skargę stwierdził, że niezrozumiałym jest twierdzenie organu administracji tym, że złożone pytania nie podlegają pod u.d.i.p., albowiem w tej ustawie jest mowa o prawie dostępu do informacji publicznej przysługującym każdemu. Komendant SM swoimi działaniami nie tylko nie respektował założeń wydanej przez Prezydenta Miasta M. wskazanej wyżej decyzji, a dodatkowo narzucił obywatelom całkowicie niezgodną z prawem formę jego funkcjonowania, działając z pełną premedytacją oraz w pełnej świadomości doprowadzając do możliwości nielegalnego funkcjonowania ogródka przez okres 2 lat. Mimo wielu zgłoszeń obywateli ignorował obowiązujący stan prawny. To właśnie kwestie związane bezpośrednio z brakiem poszanowania wskazanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta M. stanowią przedmiot zapytania, podlegają więc pod status zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej. Obywatel ma prawo otrzymać od organu rzetelną informację dlaczego organizacja powołana do pilnowania porządku i respektowania prawa nie tylko nie respektuje go, a dodatkowo tworzy niczym nie poparte opinie. Skarżący przypomniał, iż Straż Miejska jest jednostką podległą Prezydentowi Miasta i winna respektować wytyczne wydawanych przez niego decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanej ustawy).

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.).

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez przepisy prawa terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana. Bez znaczenia jest również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą go do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Natomiast na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Wskazać należy, że u.d.i.p. określa informację publiczną bardzo szeroko jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. U.d.i.p. nie definiuje pojęcia sprawy publicznej, zasadnym więc jest kierowanie się, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Są nią zarówno treści dokumentów i materiałów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z kolei w art. 6 u.d.i.p. ustawodawca zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu.

Wskazać dodatkowo należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Wyjaśniając dalej, Sąd wskazuje, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej rozpatrując wniosek skarżącego mógł:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność organu administracji na gruncie u.d.i.p. polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Szczególnego podkreślenia wymaga także to, że zakres podmiotowy i przedmiotowy wniosku oznacza wnioskodawca. Organ rozpoznając wniosek winien więc poruszać się tylko w realiach, jakie zakreślił wniosek oraz starać się go zrealizować w formie w nim oznaczonej.

Skarga rozpatrywana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należało dokonać oceny charakteru żądanej przez skarżącego informacji. Niezrozumiałym jest twierdzenie Komendanta SM o tym, że wniosek skarżącego w całości nie kwalifikuje się jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem tutejszego Sądu, treści oznaczone w omawianym wniosku strony, należy zakwalifikować jako informację publiczną. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że w świetle przepisów u.d.i.p. podmiot, do którego strona skierowała wniosek jest organem zobowiązanym do udzielenia żądanej informacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

W świetle zarzutów skargi, jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek skarżącego z dnia 22 kwietnia 2023 r. został prawidłowo i terminowo zrealizowany, ewentualnie, czy organ odniósł się do treści żądania w jeden ze sposobów dopuszczonych przez u.d.i.p. Przy czym podkreślenia wymaga okoliczność, iż odpowiedź na wniosek winna mieć charakter stanowczy, odnosić się wprost do żądania i opierać się na pełnej wiedzy organu administracji w zakresie tematyki oznaczonej we wniosku.

Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, iż wbrew wywodom zawartym w odpowiedzi na skargę, mówiących o braku kognicji sądu administracyjnego w sprawie, o braku kwalifikacji przedmiotowych informacji jako informacji publicznej, a końcowo o braku bezczynności organu administracji oraz o przesłankach uzasadniających odrzucenie skargi, sytuacja przedstawia się zgoła odmiennie. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi bowiem do konkluzji, iż organ dopuścił się bezczynności, udzielając odpowiedzi po ustawowo wyznaczonym terminie – wniosek z dnia 22 kwietnia 2023 r. załatwiony dopiero 18 maja 2023 r., a zatem po upływie 14 dni. Odnosząc się z kolei do merytorycznych żądań wniosku dotyczących żądania korespondencji z Wydziałem Spraw Obywatelskich UM M. po piśmie Komendanta SM o podjęcie działań dotyczących nielegalnego ogródka oraz podania statusu zgłoszeń do UM M. - zwrócić należy uwagę na to, że powyższe żądania skarżącego były sformułowane w sposób ścisły. Pismo organu administracji załatwiające wniosek z dnia 22 kwietnia 2023 r. zawiera ogólną odpowiedź o braku stwierdzenia podczas interwencji zakłócania spokoju i porządku publicznego oraz o fakcie udostępniania dokumentacji jedynie odpowiednim instytucjom typu Sąd, Policja, zgodnie z przepisami prawa oraz wskazującą na brak udostępnienia danych wrażliwych skarżącego. Natomiast odpowiedź ta nie zawiera żadnego stanowiska organu administracji odnośnie pozostałych pytań wskazanych powyżej.

Tutejszy Sąd doszedł też do przekonania, iż nieudzielenie wnioskodawcy stanowczej odpowiedzi na zgłoszone żądania w pełnym zakresie nie jawiło się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa. Należy mieć na względzie fakt, że całokształt sprawy nie wskazuje na intencję organu administracji ukrycia okoliczności objętych żądaniem wniosku. Pewnego rodzaju nieporadność organu może zaś być jedynie oceniana jako skutek niezamierzonego działania czy małego doświadczenia w rozpoznawaniu tego typu spraw.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) i § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie 1 sentencji, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie 2 sentencji, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 2 zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Natomiast orzekając co do kosztów postępowania sądowego, Sąd zasądził od Komendanta Straży Miejskiej w M. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów, stosownie do treści art. 200 p.p.s.a.