Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 65/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 86. ust. 1 i ust. 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 70 par 6 pkt 1, art. 70c
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 10 listopada 2023 r. nr 1001-IOV-2.4103.54.2022.29.UCS.U08.JG w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: DIAS lub organ odwoławczy) decyzją z dnia 10 listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi (dalej: NUCS lub organ I instancji) z dnia 22 sierpnia 2022 r. określającą A. J. (dalej: skarżący lub podatnik) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za poszczególne miesiące 2012 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotem działalności skarżącego prowadzącego w 2012 r. działalność gospodarczą pod nazwą J w G. przy ul. [...], była produkcja sprzętu pływającego, tj. łodzi żaglowych i motorowych. W toku badania dokumentów i ewidencji stwierdzono, że w 2012 r. firma J wystawiła szereg faktur VAT na rzecz kontrahenta zagranicznego: H di A. S.-N., R, [...],[...]R, Italy oraz N s.r.l. [...],[...]R, Italy, - dotyczących sprzedaży łodzi motorowych. Sprzedaż ta została opodatkowana 0 % stawką jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Według zgRdzonych dokumentów łodzie miały być wykonane przy wykorzystaniu form do produkcji łodzi, za dzierżawę których firma J była obciążana w okresie od stycznia do października 2012 r. przez Spółkę N2 Spółka z o.o., ul.[...], P. (po zmianie adresu [...], W.), a od listopada do grudnia 2012 r. przez Spółkę P Sp. z o.o., ul.[...], W.. Firma P Sp. z o.o. w dniu 12 marca 2014 r. zmieniła nazwę na P2 Sp. z o.o. P Sp. z o.o. powstała na mocy umowy Spółki z dnia 11 maja 2012 r. W dniu 29 sierpnia 2012 r. została wpisana do KRS prowadzonego przez Sąd Rejonowy w O. pod numerem [...]. Wspólnikami Spółki są N2 Sp. z o.o. oraz N s.r.l. posiadające udziały o łącznej wartości 50.000 zł.

W trakcie postępowania ustalono, że zarówno firmy: H di A S. -N., N s.r.l. (na które firma J wystawiała faktury sprzedaży), jak również firmy: N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. (od których Strona miała dokonywać nabyć) były powiązane osobowo. Funkcje nadzorujące sprawowali w nich A. S.-N. bądź A. N..

W trakcie przeprowadzonego postępowania stwierdzono w firmie J zawyżenie podatku naliczonego na łączną kwotę 2.212.909 zł.

Zawyżenie podatku naliczonego nastąpiło w związku z odliczeniami podatku naliczonego widniejącego na fakturach wystawionych przez: N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. mających dokumentować świadczenie przez te firmy na rzecz firmy J usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, a także sprzedaż licencji, silników do napędu łodzi, akcesoriów do łodzi oraz sprzedaż usług polegających na organizacji wspólnych imprez wystawienniczych.

Powyższe nieprawidłowości znalazły swoje odzwierciedlenie w decyzji NŁUCS z dnia 30 października 2018 r. Decyzja ta została uchylona przez DIAS decyzją z dnia 28 maja 2020 r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji kasacyjnej DIAS wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego w szczególności: zakupu przez firmę J usług promocji i organizacji targów mających mieć miejsce w marcu, we wrześniu i w październiku 2012 r., wykorzystania przez firmę J licencji przy produkcji łodzi, oraz zakupu motorów (silników) oraz akcesoriów wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, realizując zalecenia zawarte w decyzji z dnia 28 maja 2020 r., wydał w dniu 22 sierpnia 2022 r. decyzję, w której zakwestionował odliczenie przez skarżącego podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących nabycia: usług dzierżawy form, licencji, silników do łodzi motorowych, akcesoriów Osculati, napraw reklamacyjnych, zakupu kompletu form do produkcji łodzi serii N 700 model sloop, zakupu form Plana 1000, imprez promocyjnych i wystawienniczych.

Odnosząc się do kwestii zakupu usług dzierżawy form, organ I instancji stwierdził, że N2 Sp. z o.o. wystawiła w okresie styczeń - październik 2012 r. na rzecz podatnika 43 faktury na łączną wartość brutto 9.355.739,35 zł (wartość netto 7.606.292,12 zł, podatek VAT 1.749.447,23 zł). Faktury te zostały wymienione na str. 8-12 decyzji. Firma P2 Sp. z o.o. wystawiła w okresie listopad - grudzień 2012 r. na rzecz podatnika 9 faktur na łączną wartość brutto 2.478.509,47 zł (wartość netto 2.015.048,36 zł, podatek VAT 463.461,11 zł). Faktury te zostały wymienione na str. 12 decyzji. Wśród zakwestionowanych faktur wystąpiły faktury dokumentujące usługi dzierżawy form (wymienione na str. 39-40 decyzji).

Dla obydwu wystawców faktur na rzecz firmy J zostały wydane decyzje w zakresie podatku od towarów i usług.

Wobec N2 Sp. z o.o. zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do grudnia 2013 r., które zakończyło się wydaniem w dniu 22 kwietnia 2016 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie decyzji, w której określono m.in. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur VAT w okresie styczeń - październik 2012 r. dla firmy J przez N2 Sp. z o.o. Decyzja ta, po wniesionym odwołaniu, została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie - decyzją z dnia 29 września 2016 r. Decyzja DIAS została zaskarżona do WSA w Warszawie, który prawomocnym postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r. III SA/Wa 3690/16 odrzucił skargę złożoną przez N2 Sp. z o.o.

Również wobec firmy P Sp. z o.o. (która wystawiała faktury w listopadzie i w grudniu 2012 r. na rzecz skarżącego) została wydana decyzja w zakresie podatku od towarów i usług za okres sierpień 2012 r. - grudzień 2013 r. W dniu 22 września 2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wydał decyzję, w której m.in. określono, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych faktur w okresie listopad - grudzień 2012 r. dla firmy J. Od decyzji tej P sp. z o.o. nie złożyła odwołania, a zatem decyzja ta jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zakwestionował współpracę między skarżącym a firmą N2 Sp. z o.o. i firmą P Sp. z o.o. m.in. w zakresie nabycia usług dzierżawy form.

Organ I instancji podkreślił w zaskarżonej decyzji, że na usługi dzierżawy form wymienione w fakturach zostały zawarte pomiędzy N2 Sp. z o.o. jako wydzierżawiającym a firmą J jako dzierżawcą:

umowa dzierżawy z dnia 9 czerwca 2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii N 700, czynsz określono na kwotę 35.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 12 sztuk łodzi danego typu, do dnia 30 września 2010 r. z możliwością przedłużenia terminu,

umowa dzierżawy z dnia 6 lipca 2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii N 500, czynsz określono na kwotę 20.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 3 sztuk łodzi danego typu, do dnia 15 sierpnia 2010 r. z możliwością przedłużenia terminu,

umowa dzierżawy z dnia 19 lipca 2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi motorowej serii N 1000, czynsz określono na kwotę 200.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 3 sztuk łodzi danego typu, do dnia 30 kwietnia 2011 r. z możliwością przedłużenia terminu,

umowa dzierżawy z dnia 16 listopada 2010 r. dotycząca używania i pobierania pożytków z formy do produkcji łodzi otwarto pokładowej serii N 700 model 650, czynsz określono na kwotę 39.000 euro od każdej wyprodukowanej jednostki, umowa została zawarta na czas potrzebny do wyprodukowania 9 szt. łodzi danego typu, do dnia 30 kwietnia 2011 r. z możliwością przedłużenia terminu.

Następnie firma J zawarła z firmą P Sp. z o.o. (od 12 marca 2014 r. pod nazwą P2 Sp. z o.o.) porozumienie dotyczące kontynuacji ww. umów dzierżawy.

W decyzji podkreślono, że wyprodukowane przez firmę J łodzie były sprzedawane do włoskiej firmy H di A. S.-N. oraz do firmy N s.r.l. W decyzji tej wskazano również, że firma J była obciążana kosztami dzierżaw przez spółkę N2 Sp. z o.o. oraz przez firmę P Sp. z o.o. by następnie w momencie sprzedaży do włoskiej firmy H di A. S.-N. lub N s.r.l. mogła odzyskać poniesione nakłady z tytułu dzierżaw form. Państwo N. sami kreowali wysokie koszty dzierżaw, by w efekcie ustalić ceny zakupu gotowych łodzi też w wysokich cenach. Działanie Państwa N. organ uznał za nielogiczne i ekonomicznie nieuzasadnione. Organ podkreślił bowiem, że Państwo N. kreując wysokie koszty dzierżawy form (firma N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o.) sami sobie podwyższali cenę, za którą kupowali łódź już jako firmy H di A. S.-N. i N s.r.l. W momencie wystawiania faktury za dzierżawę form Państwo N. "odzyskują" poniesione rzekomo nakłady na ich wytworzenie, a następnie w momencie wystawienia faktury przez firmę J Państwo N. "oddają" koszty dzierżaw form firmie J w cenie gotowej łodzi.

Organ podkreślił, że rzeczywistym beneficjentem opisanych powyżej transakcji był skarżący, dla którego zafakturowane wysokie koszty dzierżaw łodzi (wyższy podatek naliczony) wpływały na wykazaną kwotę zwrotu podatku VAT. Łączna kwota zawyżenia podatku naliczonego przez firmę J z tytułu dzierżawy form do produkcji łodzi (faktury te zostały szczegółowo wymienione na str. 39-40 decyzji) wyniosła 693.211,23 zł.

W kwestii zakupu licencji, organ I instancji wskazał, że w 2012 r. N2 Sp. z o.o. wystawiła na rzecz skarżącego 10 faktur VAT z tytułu licencji LOGO A oraz licencji EA7. Faktury te zostały wymienione na str. 41 i 44 decyzji. Pomiędzy N2 Sp. z o.o. (licencjodawca) a firmą J (licencjobiorca) zostały zawarte: umowa licencyjna Linia Lina A Znak A Co z dnia 16 lutego 2012 r., umowa licencyjna Linia B Co z dnia 16 lutego 2012 r., umowa licencyjna Linia C z dnia 9 marca 2012 r.

Zdaniem organu I instancji firma J ponosiła wydatki z tytułu zakupu licencji, pomimo że spółka N2 nie była uprawniona do wyłącznego posługiwania się ww. znakami towarowymi, tj. ZNAK A CO i ZNAK B CO. Dlatego organ uznał, że faktury VAT wystawione przez N2 Sp. z o.o. z tytułu sprzedaży licencji stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Firma J odliczała podatek VAT w wysokości 23 % z faktur dokumentujących nabycie licencji i wystawionych przez N2 Sp. z o.o., a następnie wystawiała na rzecz włoskich firm H di A. S.-N. oraz N s.r.l. faktury dokumentujące sprzedaż łodzi, stosując zerową stawkę podatku VAT.

Ocena prawnopodatkowa sprzedaży rzeczonych licencji - podobnie jak w przypadku dzierżawy form do produkcji łodzi - znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji wydanej w dniu 22 kwietnia 2016 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie. Organ ten określił bowiem, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych przez N2 Sp. z o.o. na rzecz J faktur dokumentujących obrót znakami towarowymi.

Łączne zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tego tytułu stanowiło kwotę 395.550,79 zł.

Odnosząc się do zakupu silników do łodzi motorowych, organ I instancji wskazał, że w 2012 r. firma J dokonywała zakupu silników do produkowanych łodzi motorowych serii N, które następnie odsprzedawała wraz z łodzią. Zakupy były dokonywane od polskich spółek N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o., zaś sprzedaż następowała do włoskich firm H di A. S.-N. oraz N s.r.l. W 2012 r. N2 Sp. z o.o. wystawiła na rzecz skarżącego 13 faktur VAT a firma P Sp. z o.o. 1 fakturę dokumentującą sprzedaż silników. Faktury te zostały wymienione na str. 47-48 decyzji.

W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że silniki były sprowadzane z Włoch z firmy N3 s.r.l. i przewożone do G, do Stoczni Jachtowej J. Zdaniem organu I instancji, uzasadnienia nie znajduje fakt fakturowania dostaw silników przez Spółkę N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o., gdyż spółki te faktycznie nie brały żadnego udziału w transakcjach zakupu silników, nie były dealerem silników na Polskę. Ich rola sprowadzała się do wystawiania faktur VAT, na których widniał 23 % podatek VAT odliczany przez skarżącego. Następnie przy sprzedaży łodzi na rzecz włoskich firm H di A. S.-N. oraz N s.r.l. stosował on preferencyjną (0 %) stawkę podatku od towarów i usług.

Ocena prawnopodatkowa sprzedaży silników - podobnie jak w przypadku dzierżawy form do produkcji łodzi i zakupu licencji - znalazła swoje odzwierciedlenie w decyzji wydanej w dniu 22 kwietnia 2016 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie oraz w decyzji z dnia 22 września 2017 r. wydanej przez Naczelnika Warmińsko- Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie. Organy te określiły, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych przez N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. na rzecz J faktur dokumentujących obrót silnikami do łodzi.

Łączne zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tego tytułu stanowiło kwotę 595.857,89 zł.

W kwestii zakupu akcesoriów Osculati, organ I instancji wskazał, że skarżący ujął w rejestrze zakupu VAT za listopad 2012 r. fakturę VAT z dnia [...] r. Nr [...] (netto 8.605,08 zł, podatek VAT 1.979,16 zł) wystawioną przez P Sp. z o.o. z tytułu zakupu akcesoriów do łodzi N 500.

Źródłem pochodzenia osprzętu Osculati do łodzi N 500 miał być zakup dokonany przez P Sp. z o.o. od N2 Sp. z o.o. W celu potwierdzenia tej transakcji zostały przeprowadzone czynności sprawdzające w N2 Sp. z o.o. podczas których Spółka N2 oświadczyła, że osprzęt Osculati został nabyty od włoskiego podmiotu N3 s.r.l. na podstawie faktury z dnia 22 grudnia 2012 r. nr 157. Z faktury tej wynika jednocześnie, że osprzęt Osculati został dostarczony przez firmę spedycyjną A snc z P., tj. z siedziby firmy N3 s.r.l. do Stoczni Jachtowej J w G.. Organ I instancji uznał, że skoro firma J była bezpośrednim odbiorcą towaru z Włoch, to nie mogła nabyć tego towaru od P Sp. z o.o. Wystawianie zatem faktur na sprzedaż tego samego osprzętu Osculati najpierw pomiędzy firmą N2 Sp. z o.o. a firmą P Sp. z o.o., a następnie pomiędzy P Sp. z o.o. i J wydaje się być mało prawdopodobne lub nawet wykluczone.

Organ I instancji podkreślił również, że w decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionej przez N2 Sp. z o.o. na rzecz P Sp. z o.o. faktury dokumentującej m.in. obrót przedmiotowym osprzętem Osculati.

Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzętem Osculati stanowiło kwotę 1.979,16 zł.

Odnośnie napraw reklamacyjnych podatnik ujął w rejestrze zakupu za październik 2012 r. fakturę VAT z dnia 30 października 2012 r. Nr 051/2012 w kwocie netto 8.294,40 zł, podatek VAT 1.907,71 zł, wystawioną przez N2 Sp. z o.o. za przeprowadzenie naprawy łodzi N 700 z tytułu reklamacji. Organ I instancji kwestionując to odliczenie stwierdził, że przedłożone przez skarżącego dowody mające świadczyć o przeprowadzeniu naprawy łodzi N 700 przez N2 Sp. z o.o. nie potwierdzają tego faktu. Na przedłożonych jako dowód naprawy reklamacyjnej przez skarżącego zdjęciach prezentujących łódź i silnik z widocznymi uszkodzeniami nie jest bowiem widoczna nazwa łodzi. Nie sposób zatem stwierdzić, że zdjęcia prezentują właśnie łódź N 700, a zatem łódź która miała stanowić przedmiot naprawy. Ponadto - zdaniem organu I instancji - na podstawie przedłożonych zdjęć zawierających uszkodzoną łódź nie sposób stwierdzić, czy została ona poddana naprawie, przez kogo i w jakim miejscu.

Organ I instancji podkreślił również, że w decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionej przez N2 Sp. z o.o. faktury dokumentującej naprawę reklamacyjną.

Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego związanego z naprawą reklamacyjną stanowiło kwotę 1.907,71 zł.

Odnosząc się do kwestii zakupu kompletu form do produkcji łodzi serii N 700 model sloop, organ I instancji wskazał, że podatnik ujął w rejestrze zakupu fakturę VAT z dnia [...] r. Nr [...] w kwocie netto 304.437 zł, podatek VAT 70.020,51 zł wystawioną przez N2 Sp. z o.o. i dokumentującą zakup kompletu form do produkcji łodzi serii N 700 model sloop. Następnie firma J na podstawie faktury z dnia 31 maja 2012 r. Nr [...] dokonała sprzedaży tych form do firmy H di A. S.-N.. Co ważne, formy te ponownie stały się własnością firmy N2 Sp. z o.o., o czym świadczą wystawione przez tę firmę faktury dokumentujące zakup przez firmę J w lipcu 2012 r. usług dzierżawy form łodzi otwarto pokładowej N seria 700 typ sloop (gozo).

Kwestionując to odliczenie organ I instancji stwierdził, że według wyjaśnień skarżącego powodem zakupu form miał być zbyt (wyprodukowanych na bazie tych form) łodzi do Holandii. Organ I instancji nie dał jednakże wiary tym wyjaśnieniom gdyż jak ustalono firma J w okresie posiadania form do produkcji łodzi N 700 sloop (19.01.2012 r.-31.05.2012 r.) nie produkowała i nie sprzedawała tego typu łodzi. W związku z tym w decyzji stwierdzono, że faktura z dnia 19 stycznia 2012 r. Nr [...] dokumentowała czynności, które nie zostały dokonane.

W decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionej przez N2 Sp. z o.o. faktury z dnia 19 stycznia 2012 r. dokumentującej sprzedaż form do produkcji łodzi N 700 sloop.

Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu form stanowiło kwotę 70.020,51 zł.

W kwestii zakupu form Plana 1000, organ wskazał, że firma J ujęła w rejestrze zakupu za grudzień 2012 r. dwie faktury wystawione przez P Sp. z o.o. dotyczące form łodzi Plana 1000: faktura VAT z [...] r. Nr [...] na kwotę netto 817.980 zł, podatek VAT 188.135,40 zł za formę złożoną pokładu sportowej łodzi Plana 1000, faktura VAT z [...] r. Nr [...] na kwotę netto 408.990 zł, podatek VAT 94.067,70 zł za moduły wewnętrzne formy złożonej łodzi sportowej Plana 1000.

Następnie w tym samym dniu firma J wystawiła dwie faktury VAT sprzedaży do włoskiej firmy N s.r.l. dotyczące form łodzi PLANA 1000: faktura VAT z dnia 28 grudnia 2012 r. Nr [...] na kwotę 1.145.172 zł za formę pokładu do produkcji łodzi motorowej Plana 1000, faktura VAT z dnia 28 grudnia 2012 r. Nr [...] na kwotę 572.586 zł za formy modułów cz.l do produkcji łodzi motorowej Plana 1000.

Organ I instancji ustalił, że w krótkim czasie formy te były przedmiotem sprzedaży najpierw przez N2 Sp. z o.o. do P Sp. z o.o. na podstawie faktury z dnia 29 października 2012 r. Nr [...] , a następnie przez P Sp. z o.o. do firmy J według faktur z dnia 28 grudnia 2012 r. [...] i [...] oraz faktury VAT z 16 stycznia 2013 r. Nr [...]. W dalszej kolejności firma J wystawiła w dniu 28 grudnia 2012 r. dwie faktury VAT: Nr [...] i nr [...] oraz fakturę VAT Nr [...] z dnia 7 lutego 2013 r. z tytułu sprzedaży formy kadłuba do produkcji łodzi motorowej Plana 1000 spółce N s.r.l. za kwotę 1.295.831 zł. Jednocześnie z dokumentów CMR dotyczących przewozu form do firmy J w G. wynika, że formy Plana 1000 zostały dostarczone do G w dniu 6 sierpnia 2012 r. Jak zatem ustalono od 6 sierpnia 2012 r. do dnia 28 grudnia 2012 r. formy Plana 1000 znajdowały się w G.. Z zeznań A. J. i M. J. wynika, że w tym czasie nie były one wykorzystywane do produkcji łodzi. W okresie przechowywania tych form w G., tj. w dniu 29 października 2012 r. N2 Sp. z o.o. dokonała ich sprzedaży do P Sp. z o.o.

W decyzji podkreślono również, że zgodnie z wyjaśnieniami M. J. firma J dokonała w krótkim okresie odsprzedaży form do włoskiej firmy, gdyż w tym czasie Państwo N. uruchomili produkcję łodzi z wykorzystaniem form Plana 1000 i tym samym nie byli oni zainteresowani, aby firma J prowadziła produkcję z wykorzystaniem formy Plana 1000. Zatem z powyższego wynika zupełnie nieracjonalna teza, że włoska Spółka N s.r.l. uruchomiła produkcję łodzi racingowej Plana 1000, chociaż nie dysponowała w tym czasie formą (forma Plana 1000 znajdowała się w G.), a firma J dokonała jej zakupu, nie wiedząc czy będzie mogła produkować łodzie w oparciu o tę formę gdyż decyzja ta leżała w gestii Państwa N.. Organ podkreślił, że schemat przeprowadzonych transakcji zakupu i sprzedaży form w tym samym dniu (28.12.2012 r.) oznacza, że działania te miały na celu jedynie skorzystanie z odliczenia podatku naliczonego przez firmę J w oparciu o faktury VAT wystawione przez P Sp. z o.o. W związku z tym w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że faktury z dnia 28 grudnia 2012 r. dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane.

W decyzji z dnia 22 września 2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty wynikającą z wystawionych w dniu 28 grudnia 2012 r. przez P Sp. z o.o. faktur dokumentujących sprzedaż form Plana 1000.

Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu form stanowiło kwotę 282.203,10 zł.

Odnosząc się do kwestii imprez promocyjnych i wystawienniczych organ I instancji wskazał, że w 2012 r. firma J była obciążana przez N2 Sp. z o.o. z tytułu zagranicznych imprez wystawienniczych i promocyjnych. Do faktur wystawionych przez ww. podmiot zostały załączone kosztorysy zawierające kilkanaście pozycji kosztowych, składających się na wartość faktury. Zgodnie z przedłożonymi kosztorysami firma J miała ponosić 50 % wymienionych w kosztorysie kosztów.

Organ I instancji zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z 5 faktur dokumentujących zakup przez firmę J od firmy N2 Sp. z o.o. usług polegających na wspólnej organizacji imprez wystawienniczych. Są to następujące faktury:

z dnia [...] r. Nr [...] dotycząca obsługi i organizacji N4 16.03-21.03.2012 r. - według zlecenia),

z dnia [...] r. Nr [...] dotycząca organizacji wspólnej imprezy wystawienniczej 51 S (26.09-30.09.2012 r. - według kosztorysu),

z dnia [...] r. Nr [...] dotycząca organizacji wspólnej promocji podczas rozgrywek racingowych: F (24.08. - 26.08.2012 r.), E (15.09.-16.09.2012 r.) i M F 2 i F 1000 (22.09. -23.09.2012 r.),

z dnia [...] r. Nr [...] dotycząca organizacji wspólnej promocji podczas rozgrywek racingowych: F2 2012 (06.10. - 07.10.2012 r.) oraz rozgrywek racingowych: F2 2012 (06.10. - 07.10.2012 r.),

z dnia [...] r. Nr [...] dotycząca organizacji wspólnej imprezy wystawienniczej S2 (08.10 - 14.10.2012 r.).

W decyzji podkreślono, że z przedłożonych przez skarżącego dowodów dotyczących faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. nie wynika, aby spółka ta brała udział w zagranicznych imprezach targowych widniejących na ww. fakturach. Zdaniem organu I instancji zgRdzone w tej kwestii dowody potwierdzają, że podmiotem uczestniczącym w części imprez wystawienniczych nie był wystawca kwestionowanych faktur, lecz włoska spółka N s.r.l., która nie wystawiała z tego tytułu faktur dla firmy J. Skarżący nie przedstawił dowodów na poniesienie wydatków przez N2 Sp. z o.o. z tytułu udziału w zagranicznych imprezach targowych, które następnie mogłyby stanowić podstawę do wystawienia faktur dla firmy J.

W związku z tym stwierdzono, że wystawione przez N2 Sp. z o.o. w: marcu, wrześniu i październiku 2012 r. faktury dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane, wobec czego firmie J nie przysługuje odliczenie podatku naliczonego.

W decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie określił, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwotę podatku do zapłaty wynikającą z 5 wystawionych przez N2 Sp. z o.o. dla J faktur dotyczących usług promocji i organizacji targów.

Zawyżenie podatku naliczonego przez firmę J z tytułu odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych usług stanowiło kwotę 172.177,95 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji DIAS decyzją z dnia 10 listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w uzasadnieniu w całości ustalenia i argumentację organu I instancji. Ponadto, odniósł się szeroko do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne.

Na decyzję DIAS skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżając ją w całości i zarzucając:

- w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, mimo że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70c O.p. nie wywołało skutku prawnego.

art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a oraz art. 99 ust.12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) poprzez:

błędną interpretację wskazanych przepisów prawnych oraz nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego sprawy pod obowiązujące normy prawne, albowiem zgRdzony materiał dowodowy wskazuje na to, że Podatnik miał pełne prawo odliczenia podatku naliczonego od kwoty podatku należnego, bowiem dokonał rzeczywistych, należycie udokumentowanych transakcji w postaci wyprodukowania łodzi w oparciu o wydzierżawione formy i ich sprzedaży, zakwestionowane przez Organ faktury odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze.

błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjęcie, iż faktury VAT wystawione w 2012 r. przez N2 Sp. z o.o. i P2 Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tj. w ocenie Organu stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a wobec powyższego Skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur, mimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia w szczególności:

- zakupu przez Skarżącego licencji do używania znaku towarowego, co do którego według twierdzeń Organu kontrahent skarżącego nie miał uprawnień;

- zakupu przez Skarżącego silników od polskich spółek, które następnie były sprzedawane do Włoch, według organu - firmy N2 i P - nigdy nie były realnie dealerem silników na rynek polski, a silniki zostały Skarżącemu doręczone bezpośrednio z Włoch;

- w kwestii zakupów akcesoriów Osculati od polskiej spółki PS Sp. z o.o., według organu wskazana firma nigdy nie nabyła akcesoriów Osculati, a co za tym idzie nie mogła sprzedać ich Skarżącemu, gdyż do Skarżącego zostały one przywiezione bezpośrednio z Włoch;

- w kwestii reklamacji, uznanie przez Organ, że reklamacja nie miała miejsca z uwagi na to, że zdjęcia reklamowanej rzeczy przedstawiające popsutą łódź i silnik, lecz nie ukazują loga łodzi;

- w kwestii zakupu form Plana 1000 Organ kwestionuje nabycie przez Skarżącego form, ze względu na to, że formy te zostały przed sprzedażą ich skarżącemu sprzedane między N2 Sp. z o.o. a PS Sp. z o.o., w czasie tej transakcji znajdowały się one w G.;

- w zakresie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy:

3. art. 122 w związku z art. 191 w związku z art. 127 O.p. poprzez dokonanie przez Organ dowolnej oceny dowodów w ten sposób, iż Organ II instancji, który zobligowany jest do wszechstronnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego niezasadnie uznał, że:

- nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego w związku z odliczeniami podatku naliczonego VAT z faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, na podstawie faktur VAT;

- faktury VAT wystawione przez N2 Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form do produkcji łodzi stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o naliczony w nich ujęty;

- zapisy dokonane w księgach podatkowych za 2012 rok (w ewidencjach VAT) w zakresie faktur VAT wystawionych przez N2 Sp. z o.o. nierzetelne bowiem dowody, na podstawie których dokonano zapisów, były nierzetelne, w związku z czym stosownie do art. 193 § 4 O.p. nie mogą być uznane za dowód;

kwoty za dzierżawy form do produkcji łodzi nie miały ekonomicznego uzasadnienia biorąc pod uwagę wysokość cen dzierżawy w porównaniu z cenami sprzedaży łodzi wyrobu gotowego;

formy do produkcji łodzi nie były własnością N2 sp. z o.o.;

nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia ponoszenie kosztów dzierżawy form do produkcji łodzi przez Skarżącego;

dzierżawa form do produkcji łodzi nie funkcjonuje w praktyce rynkowej;

jedyną osobą mogącą odnieść korzyść z transakcji sprzedaży łodzi produkowanych w oparciu o dzierżawione formy był Skarżący;

Skarżący okazał się rzeczywistym Beneficjentem wzajemnych rozliczeń transakcji, dla której wyższe koszty dzierżawy form (wyższy podatek naliczony) przekładają się na wyższe kwoty zwrotu podatku VAT;

ceny, po których Skarżący dokonywał sprzedaży łodzi do firmy H di A S. -N. zostały kilkukrotnie zawyżone w stosunku do cen, jakie funkcjonowały na rynku włoskim;

Skarżący zawyżał ceny łodzi sprzedawanych do H di A S. -N. w celu uzyskania zwrotu podatku VAT zawartego w fakturach na dzierżawę form;

zakupu przez Skarżącego licencji do używania znaku towarowego, według Organu zakup ten był fikcyjny, gdyż kontrahent Skarżącego nie miał uprawnień do znaku towarowego, a co za tym idzie nie mógł udzielić licencji na jego korzystanie;

Skarżący winien przed udzieleniem przez kontrahenta licencji sprawdzić, czy firma N2 Sp. z o.o. jest uprawniona do wyłącznego posługiwania się znakiem towarowym;

zakupu przez Skarżącego silników od polskich spółek, które następnie były sprzedawane do Włoch, według organu - firmy N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. nigdy nie były realnie dealerem silników na rynek polski, a silniki zostały Skarżącemu doręczone bezpośrednio z Włoch;

w kwestii zakupów akcesoriów Osculati od polskiej spółki PS SP. z o.o. Organ stwierdził, że Skarżący nabył sprzęt bezpośrednio z Włoch, wobec czego nie mógł nabyć go od wskazanej spółki;

art. 2a, art. 121 § 1 w zw. z art. 122, art. 124 oraz art. 125 w zw. z art. 235 O.p. przez:

brak przeprowadzenia postępowania podatkowego w sposób wyczerpujący, w tym brak przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów mimo tego, że DIAS w decyzji z dnia 28 maja 2020 r. uchylając decyzję NŁUC-S z dnia 30 października 2018 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, co w całości zostało również zignorowane przez Organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego,

oparcie się w swoich ustaleniach faktycznych na materiale dowodowym niedotyczącym Skarżącego, a innych podmiotów niepowiązanych ani osobowo ani kapitałowo, obciążenie Podatnika odpowiedzialnością za zaniedbania lub zaniechania innych podmiotów;

nierozpatrzenie wątpliwości na korzyść Podatnika;

5. art. 121 oraz art. 180 w związku z art. 235 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do Organu, a w szczególności poprzez:

nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów wnioskowanych przez Podatnika mimo, że zostały zgłoszone one na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia;

nieprzetłumaczeniu wszystkich dokumentów obcojęzycznych włączonych w poczet materiału dowodowego niezbędne jest dokonanie tłumaczenia na język polski dokumentów przekazanych przez Biuro Wymiany Międzynarodowej dotyczących firmy G2) oraz firmy N3 w języku obcym, szczegółowo wymienionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji oraz piśmie Podatnika z dnia 20 września 2022 r.

pominięcie na etapie postępowania dowodowego dowodów korzystnych dla Podatnika w postaci szacunkowej wyceny uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek łodzi motorowych typu N 500, N 650, N 700, N 1000 sporządzonych przez mgr inż. D. H. Inspektora - rzeczoznawcy Morskiego Zespołu Technicznego PZŻ, na okoliczność rzeczywistych kosztów produkcji łodzi, zasadności wyceny łodzi przez Skarżącego;

art. 197 § 1 w związku z art. 235 O.p. polegający na niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłych rzeczoznawców w celu dokonania, w przypadku nie uznania wartości ustalonej przez strony w umowach dzierżawy, wyceny sporządzonej w formie pisemnej wartości form do produkcji łodzi N będących przedmiotem dzierżawy przez N2 Sp. z o.o. do J oraz możliwego do uzyskania czynszu dzierżawnego, wpływu wysokości czynszu dzierżawnego na cenę sprzedaży łodzi, mimo że dla ustalenia wartości czynszu dzierżawnego wymagane jest posiadanie wiadomości specjalnych;

art. 210 § 4 w związku z art. 235 O.p. polegający na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ nie wskazał w sposób dostateczny przyczyn, dla których pominął jako dowód w sprawie następujące dokumenty:

- szacunkową wycenę uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek łodzi motorowych typu N 500, N 650, N 700, N 1000 sporządzonych przez mgr inż. D. H. Inspektora - rzeczoznawcy Morskiego Zespołu Technicznego PZŻ, screenów ze stron internetowych z cenami łodzi o parametrach zbliżonych do produkowanych przez Podatnika, oświadczenia firmy N5, oświadczenia K.K. oświadczenia Z. S., zgłoszeń Intrastat za okres styczeń - grudzień 2012 na okoliczność dopełnienia przez Podatnika wszelkich obowiązków związanych z dostawami WDT, oświadczeń G. J. i A. T., dokumentu transportowego N3 SRL, dokumentacji z wystaw zagranicznych, ofert dotyczących dzierżaw z firm H, S3 Ldt., B3 Sp. z o.o., oświadczenia firmy P3, ofert łodzi Arctic, dokumentów przewozowych potwierdzających dostawę silników do firmy J, dokumentów CMR potwierdzających dostawę form złożonych do produkcji Plana 1000 do firmy J screenów ze strony internetowej Strona A, wyciągów z kont obrotowych z 2012 r.: zawierających dane odbiorców krajowych (12 odbiorców), dostawców materiałów podstawowych i pomocniczych (40 dostawców) oraz odbiorców zagranicznych (4 odbiorców), protokołów z kontroli podatkowych dotyczących zasadności zwrotu VAT oraz prawidłowości rozliczenia podatkowego VAT za lata 2010- 2013 wraz z załącznikami do protokołów włączonych w poczet materiału dowodowego, wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.06.2010 - 30.06.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika, załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.06.2010 - 31.09.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika, wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.10.2010 - 31.10.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika, wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.11.2010 - 30.11.2010 r. przeprowadzonej u Podatnika, dokumentów z kontroli krzyżowych odnośnie protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej u Podatnika w zakresie zasadności prawidłowości naliczania podatku VAT za okres 01.01.2010 - 30.12.2011 r., wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.03.2011 - 31.03.2011 r. przeprowadzonej u Podatnika, wszystkich załączników do protokołu kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za okres 01.07.2011 - 31.07.2011 r. przeprowadzonej u Podatnika,

art. 193 § 4 w związku z art. 127 O.p. poprzez nieuznanie przez Organ za dowód ksiąg podatkowych (rejestry zakupu VAT) za miesiące od stycznia do grudnia 2012 roku (w ewidencjach zakupu VAT) w zakresie faktur VAT wystawionych przez N2 Sp. z o.o. z uwagi na to, że w/w faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

art. 127 O.p. poprzez naruszenie przez Organ II instancji zasady dwuinstancyjności postępowania, co skutkowało utrzymaniem nieprawidłowej decyzji Organu I instancji w sytuacji gdy decyzja ta podlegała uchyleniu stosownie do art. 233 § 2 O.p., z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części;

art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów lub zlecenie przeprowadzenia tego postępowania Organowi I instancji, tj. dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów i wniosków:

1. zeznań świadka L . D. M. ([...], [...] Pescara) na okoliczność zakupu łodzi N od N SRL, sprzedaży i dostawy dla N2 Sp. z o.o. i P2 Sp. z o.o. części do wyposażenia łodzi firmy Osculati, udziału w targach wraz z N SRL, N2 Sp. z o.o. i P2 Sp. z o.o., transportu łodzi na w/w targi, na okoliczność tego czy i jakie łodzie (nowe czy używane) były sprzedawane przez N3 oraz podstaw ustalenia cen sprzedaży łodzi,

- zasad współpracy między w/w firmami, bowiem wbrew twierdzeniom Organu faktury firmy N3 nie posiadają żadnego zapisu świadczącego o tym czy łodzie były nowe czy używane jak również na okoliczność podstaw ustalenia cen sprzedaży łodzi, zasad współpracy między w/w firmami, możliwości posiadania wiedzy przez Świadka na temat sprzedaży lodzi z firmy H di A. S. N. do N s.r.l. celem rozstrzygnięcia wątpliwości jakie łodzie były kupowane przez firmę N3, okoliczność pośredniczenia przedstawicieli Podatnika w relacjach handlowych świadka i firm Państwa N., wiedzy i świadomości na temat cen, za jakie te łodzie budowane przez Podatnika były sprzedawane na rynku włoskim

zeznań świadków:

- Z. J. ul. [...], [...] G.

- H.B., ul.[...] , [...] G.

wszystkich na okoliczność produkcji przez firmę Podatnika łodzi N 500, N 650, N 700 i N 1000 z dzierżawionych form, w tym dodatkowo na okoliczność osoby właściciela form służących do produkcji lodzi N, dostawy form do siedziby Podatnika, okresu wykorzystywania przez Podatnika form do produkcji w/w łodzi

zeznań świadków:

- A. J. ul. [...] , [...]G.

na okoliczność montażu silników lub dopasowywania ich na łodziach produkowanych dla marki N przez firmę J wobec dalszego kwestionowania przez Organ faktur dotyczących zakupu silników jako fikcyjnych, zatem nie odzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych

zeznań świadków:

- M. M. ul. [...] ,[...] O., właściciela firmy T.

- D. D. ul. [...] ,[...] W., właściciela firmy M2

obu na okoliczność transportu łodzi z firmy J do Włoch, odbioru łódek z siedziby firmy J w G., wykonania usług przewozu łódek przez firmy w/w osób na trasie z G do Włoch dla firmy H, dostawy silników do firmy J, warunków zlecenia transportu łodzi, miejsca odbioru i dostawy łodzi, a następnie ustalenia dalszego obiegu tych lodzi na terenie Włoch, w tym z udziałem transportu świadczonego przez w/w firmy wobec dalszego kwestionowania przez Organ faktur dotyczących:

- nabycia silników - fakt ten potwierdzają dokumenty CMR od w/w firm transportowych a ich właściciele mogą potwierdzić, że dostawy miały miejsce,

- nabycia form złożonych do produkcji łodzi Plana 1000 - fakt ten potwierdzają dokumenty CMR firmy M2, a jej właściciel może potwierdzić, że dostawy miały miejsce,

- wystaw łodzi na targach żeglarskich - fakt dostaw łodzi na niektóre spośród tych imprez wystawienniczych mogą potwierdzić w/w firmy transportowe

- zeznań świadka K.K. [...] O., ul. [...] K. na okoliczność potwierdzenia występowania praktyki dzierżaw form do łodzi na rynku, posiadania wiedzy na temat wysokości czynszu dzierżawnego, sposobu jego oszacowywania i wysokości nakładów jakie trzeba ponieść na wdrożenie nowego modelu łodzi do produkcji, zawierania transakcji dzierżawy własnych form na rzecz innych podmiotów, posiadanej wiedzy na temat produkcji łodzi i wyroby z laminatów poliestrowo szklanych z form nie będących własnością producenta, w tym dzierżawionych lub wynajmowanych, konkretnych firm, które korzystają z dzierżaw form oraz zasad ustalania wysokości czynszu dzierżawnego, wycen wartości form oraz całego procesu wdrożenia nowego modelu łodzi do produkcji łodzi na rynek,

zeznań świadków:

- G. G., [...], [...] H., Niemcy (dot. oferty z firmy H);

- A. T., [...] , [...] K., Rosja (dot. oferty z firmy P4);

- K. J., [...], [...] C., Ukraina (dot. oferty z firmy B3);

wszystkich na okoliczność posiadania szczegółowej wiedzy na temat dzierżaw form do łodzi, zasad ustalania wysokości czynszu dzierżawnego, złożonych ofert na dzierżawę form oraz całkowitej wartości projektów związanych z wyprodukowaniem łodzi

zeznania świadka D. H. (aktualnie szefa Zespołu Nadzoru Technicznego w PZŻ) wezwanie dla świadka: ul. [...], [...]G., na okoliczność sporządzonych wycen kompleksowego procesu uruchomienia produkcji łodzi motorowych typu N 500, N 650, N 700 , N 1000, posiadanej wiedzy na temat ponoszonych nakładów na produkcję łodzi oraz etapów produkcji łodzi przy wykorzystaniu form własnych bądź będących własnością innego podmiotu niż wykonawca łodzi, wyceny wartości form do produkcji łodzi, posiadanej wiedzy na temat ponoszonych nakładów na produkcję łodzi oraz etapów produkcji łodzi przy wykorzystaniu form własnych bądź będących własnością innego podmiotu niż wykonawca łodzi, wyceny wartości form do produkcji łodzi, a następnie zwrócenie się przez Organ do Polskiego Związku Żeglarskiego Al. Ks.[...] , [...] W., [...] o wskazanie biegłego rzeczoznawcy ds. rynku produkcji jachtów, wyceny procesów uruchomienia produkcji nowego modelu jachtu, nakładów na ten cel, dzierżaw form, wyceny form do produkcji łodzi, a następnie dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii, która zostanie wykonana przez osobę wskazaną przez PZŻ jako niezależnego eksperta

zeznań świadka inż. A. S., zam. [...],[...] W., Inspektora Rzeczoznawcy PZŻ na okoliczność praktyki zawierania umów licencyjnych LOGO A w branży jachtowej, w tym posiadania wiedzy na temat wykorzystania licencji LOGO A w firmie J przy produkcji łodzi N

zeznań świadka W. K. właściciela B s.c. ul.[...], [...] Ł. na okoliczność rzetelnego prowadzenia ksiąg rachunkowych przez Podatnika, dokonywania weryfikacji kontrahentów krajowych pod kątem aktualnego statusu podatnika VAT czynnego, w VIES w zakresie podatników zagranicznych, zachowywania staranności przez Podatnika w zakresie weryfikacji kontrahentów i transakcji dokonywanych w szczególności z udziałem N2 sp. z o.o.,

zeznań świadka w osobie G.T. [...] , [...] D. Włochy na okoliczność sponsorowania przez firmę N wyścigów F 1000 i F 2 w 2012 roku, miejsca organizacji w/w imprez i ich przebiegu, wysokości kosztów poniesionych oraz zakresu i okoliczności współpracy między świadkiem a firmą N2 S.p. z o.o. i P2 Sp. z o.o., transportu łodzi serii N do F. oraz na okoliczność udziału w targach, w których brały udział N s.r.l., N2 Sp. z o.o. i P2 Sp. z o.o., zasad współpracy między w/w firmami, dostawy silników do firmy J, bowiem Organ uznał faktury dotyczące wyścigów F1000 i F 2 za fikcyjne, a zaś wiedza świadka dotycząca samych imprez i kosztów z nimi związanych, jak również dostawy silników do siedziby Podatnika, mogą mieć zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego;

11. zeznań świadków:

- A. S.-N.

- A, N.

wezwania na adres: ul. [...], [...] C.

w szczególności na okoliczność współpracy N2 Sp. z o.o. i P2 Sp. z o.o., N SRL, H z firmą J, w tym zlecenia produkcji łodzi na podstawie dzierżawionych form, wartości form i wysokości czynszu dzierżawnego, organizacji targów, imprez wystawienniczych i kosztów z tym związanych, zasad partycypacji w targach firmy Podatnika, transportu łodzi serii N, zasad współpracy dotyczących nabywania osprzętu do łodzi, w tym silników przez firmę J, zawartych umów licencyjnych SIAM z firmą J, posiadania uprawnień przez N2 Sp. z o.o. do wykorzystywania znaków N N LOGO A CO oraz ZNAK B CO, w tym udzielania licencji lub sublicencji firmie J bądź innych praw do korzystania z nazw i logo na podstawie zawartych umów, w tym ustalenia zasad wykorzystania licencji SIAM w firmie J przy produkcji łodzi N;

12 zwrócenie się do R. A. - właściciela biura rachunkowego K. -adres: [...] ul. [...] o wskazanie osób, które w imieniu biura rachunkowego prowadziły księgi rachunkowe Spółki N2 Sp. z o.o, a następnie przesłuchanie wskazanych osób w charakterze świadka na okoliczność prowadzenia ksiąg rachunkowych spółki N2, posiadania wiedzy na temat nakładów poniesionych przez spółkę N2 na wdrożenie projektu nowych łodzi motorowych, przygotowywania dokumentacji do aportu form ze spółki N2 do Spółki P2;

13. zwrócenie się przez Organ do Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego ul. [...], [...] S. (dawniej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie) o przesłanie kserokopii pisma z dnia 14 marca 2016 r. oraz pisma wskazanego w piśmie z dnia 9 lutego 2016 r. wraz ze wszystkimi załącznikami, w tym kserokopią w/w zawiadomienia oraz dopuszczenie dowodu z w/w dokumentów na okoliczność wiarygodności zeznań świadka K. C., w tym istnienia konfliktu pomiędzy świadkiem a Państwem A. N. i A. N. S. mającego wpływ na treść składanych przez świadka zeznań przy czym wskazuję, iż w/w pismo z dnia 14 marca 2016 r. bez załączników zostało dopuszczone jako dowód przez Organ w sprawie [...] (dawniej [...]);

14. zwrócenie się do włoskiej administracji podatkowej o udzielenie na piśmie informacji dotyczących tego czy i w jakim zakresie były weryfikowane wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT) wykonane przez firmę Podatnika na rzecz H i kiedy włoska administracja podatkowa stwierdziła, iż podejrzewa zaangażowanie Firmy H w oszustwo podatkowe VAT i za jaki okres oraz na podstawie jakich okoliczności to stwierdziła, jeśli prowadziła w tym zakresie czynności sprawdzające, kontrolę podatkową lub postępowanie podatkowe wnoszę o zwrócenie się o udostępnienie również tych dokumentów włącznie z decyzjami lub innymi orzeczeniami;

15. zwrócenie się bezpośrednio lub za pośrednictwem włoskiej administracji podatkowej do H di A. S.-N. ([...],[...]R Italy) o przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących zakupu łodzi od firmy J, faktur czarteru tych łodzi, jeżeli były czarterowane w okresie od zakupu do dalszej odsprzedaży oraz faktur dalszej odsprzedaży dotyczących w/w łodzi celem ustalenia przyczyn, dla których ceny zakupu łodzi od firmy J odbiegają od cen łodzi N widniejących na fakturach przetłumaczonych i znajdujących się w aktach sprawy oraz o zwrócenie się do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów źródłowych znajdujących się we wcześniejszych postępowaniach lub kontrolach przeprowadzonych z udziałem H di A. S. N. celem ustalenia drogi zbytu tych łodzi, podstawy objęcia we własność/posiadanie przez firmę N S.r.l. oraz stopnia udokumentowania przedmiotowych transakcji, używania łodzi przed ich zbyciem;

16. zwrócenie się przez Organ do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o przekazanie dokumentacji zdjęciowej form łodzi N 500,650, 700 i 1000 oraz dopuszczenie ich jako dowodu w sprawie w szczególności na okoliczność pozostawania form w dyspozycji Podatnika oraz wykorzystania ich do produkcji łodzi N;

17. zwrócenie się przez Organ do Zachodniopomorskiego Naczelnika Urzędu Celno- Podatkowego w Szczecinie, dawniej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie o nadesłanie kserokopii złożonych przez N2 Sp. z o.o. odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2016 r. oraz od decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2016 r. wraz z załącznikami i dopuszczenie ich jako dowodów w sprawie - na okoliczność tego, że brak jest dostatecznych danych w aktach sprawy co do prawidłowości w/w decyzji i ostateczności ustaleń w niej zawartych, ewentualnych zarzutów zgłoszonych w odwołaniu lub innym środku zaskarżenia od decyzji i dowodów na okoliczność sporu co do ustalonego stanu faktycznego i prawnego w w/w decyzjach;

18. w przypadku gdy w aktach postępowania UKS 3291.W2P3.42.0074.14.186.025 toczącego się wobec N2 Sp. z o.o. znajdujących się w dyspozycji Zachodniopomorskiego Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie nie znajduje się w/w skarga - o zwrócenie się o nadesłanie jej kserokopii wraz z załącznikami do DIAS w Warszawie lub do WSA w Warszawie;

19. dokonanie tłumaczenia na język polski dokumentów przekazanych przez Biuro Wymiany Międzynarodowej dotyczących firmy G2) oraz firmy N3 w języku obcym, tj:

Faktury wystawione przez N5: Faktura [...] z dnia [...] , Faktura [...] z dnia [...] .

Faktury wystawione przez I: Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , [...] nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] Faktura IBOAT [...} z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [....], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia[...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia[...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...], Faktura IBOAT nr [...] dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [..] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...]z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...] , Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...], Faktura IBOAT nr [...] (data nieczytelna), Faktura IBOAT nr [...] z dnia [...].

Faktury wystawione z N Srl do N3: Faktura z N Srl do N3 nr [...]z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 nr [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 [...] z dnia [...], Faktura z N Srl do N3 [...] z dnia [...]

d. Faktury N3: Faktura N3 nr [...] z dnia [...]; Faktura N3 nr [...] z dnia[...] ; Faktura N3 nr [...] z dnia [...]

- a następnie dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z w/w dokumentów celem ustalenia, czy nie dotyczą transakcji przedmiotem których są łodzie N pod zmienionymi nazwami zwłaszcza, że pośród tych faktur znajdują się faktury dotyczące podmiotów powiązanych z Państwem N, zatem ich treść może mieć istotny wpływ na dotychczasowe ustalenia faktyczne powzięte przez Organ I instancji

zwrócenie się przez Organ bezpośrednio lub za pośrednictwem właściwej włoskiej administracji podatkowej do Studio N2 di A. N. ([...] n [...] R ITALY, [...]) o przedłożenie dokumentów źródłowych dotyczących pochodzenia tych łodzi N 650, w tym faktur zakupu materiałów podstawowych do produkcji łodzi jeśli zostały one wyprodukowane przez Studio N celem ustalenia przyczyn dla których ceny w/w łodzi N 650 odbiegają od cen zakupu łodzi typu N 650 od firmy J oraz o zwrócenie się do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów źródłowych znajdujących się we wcześniejszych postępowaniach lub kontrolach przeprowadzanych z udziałem Studio N, bowiem nie ustalono drogi zbytu przedmiotowych łodzi, okoliczności wejścia w ich posiadanie przez N s.r.l. oraz stopnia udokumentowania ewentualnie zawieranych w tym zakresie umów, jak również używania łodzi przed ich zbyciem;

zwrócenie się przez Organ do właściwej włoskiej administracji podatkowej o nadesłanie dokumentów powiązanych z fakturami zakupu, sprzedaży łodzi N takich jak protokół odbioru/wydania łodzi, specyfikacja i opis stanu faktycznego, deklaracja zgodności (CE), które wydano w/w administracji lub zabezpieczono w związku z czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi u G2 oraz N3 S.r.l,, a w przypadku gdyby powyższe dokumenty nie znajdowały się w posiadaniu włoskiej administracji podatkowej - zwrócenie się bezpośrednio do T. L ( [...], [...] D. Włochy) oraz N3 (M. ([...], [...] P.) o przekazanie w/w dokumentów - celem ustalenia podstaw i przyczyn obniżenia cen oraz tego czy zachodzą okoliczności uzasadniające różnice w cenie sprzedaży łodzi dostarczonych przez J, bowiem nie ustalono typu i stanu wyposażenia łodzi ani tego czy były nowe czy używane;

powołanie biegłych rzeczoznawców w celu dokonania, w przypadku nieuznania wartości ustalonej przez strony w umowach dzierżawy, wyceny sporządzonej w formie pisemnej wartości form do produkcji łodzi N będących przedmiotem dzierżawy przez N2 Sp. z o.o. do J oraz możliwego do uzyskania czynszu dzierżawnego, wpływu wysokości czynszu dzierżawnego na cenę sprzedaży łodzi;

zwrócenie się do Naczelnika Urzędu Celno Skarbowego w G. - poprzednio Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o nadesłanie całej korespondencji związanej z kontrolami krzyżowymi u kontrahentów Podatnika, N2 Sp. z o.o., P2 Sp. z o.o. w toku kontroli podatkowych oraz czynności sprawdzających u Podatnika na okoliczność ustaleń poczynionych przez Naczelnika oraz inne właściwe organy podatkowe i organy kontroli skarbowej w związku z wnioskami Podatnika o zwrot podatku od towarów i usług, uzasadnionego przekonania Podatnika o rzetelności transakcji przeprowadzonych z w/w podmiotami oraz kopii korespondencji związanej z kontrolami krzyżowymi w firmach H oraz N SRL, w tym dokumentacji potwierdzającej dokonanie ustaleń w aspekcie wywiązywania się w/w z obowiązku składania deklaracji związane z WNT oraz dopuszczenie dowodu z przedmiotowej dokumentacji na okoliczność możliwości powzięcia wiedzy przez Podatnika o nieprawidłowościach związanych z działalnością w/w firm oraz stopnia staranności koniecznego do uzyskania takich informacji;

zwrócenie się do Naczelnika Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie - poprzednio Naczelnika Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie - o nadesłanie brakujących załączników do protokołu kontroli podatkowej P2 Sp. z o.o. z dnia 9 grudnia 2016 r. oraz brakujących pism skierowanych do firm M3., O. i D w odpowiedzi na które w/w firmy udzieliły odpowiedzi załączonych do akt postępowań toczących się z udziałem Podatnika;

Wobec faktu, że Organ nadal kwestionuje możliwość odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych na rzecz firmy J i odmawia przesłuchania świadków na te okoliczności Podatnik wnosi dodatkowo o zwrócenie się do następujących organizatorów targów i imprez wystawienniczych (kompleksowo za lata 2012- 2013) z zapytaniem w zakresie uczestnictwa w latach 2012-2013 w imprezach wystawienniczych, targach podmiotów N SRL, N2 Sp. z o.o., P2 Sp. z o.o. oraz Podatnika firmę J, a nadto o przekazanie Organowi kopii uczestnictwa (zgłoszeń) w/w podmiotów oraz dokumentów księgowych w postaci faktur i not obciążeniowych dotyczących wszystkich opłat ponoszonych za udział w tych imprezach bądź targach: 1) B, B.; 2), L.; 3)G, P4, Włochy, 4) D.- B2, [...] D., Niemcy, 5) P.- S3, [...], Francja; 6) Hiswa - Holandia- H., [...], A., 7) S. - GB- S4, Wielka Brytania; 8) C. - C, [...] , C., Francja; 9) N6 , N. –N7, C2, P5, Via [...], C, [...]) L2, [...]18, V., P., W; 11) AB, [...],[...]N., Niemcy,

art. 179 § 1 i 2 O.p. przez niezasadną odmowę przez Organ i uniemożliwienie zapoznania się przez Skarżącego z całym i niezanonimizowanym w znacznej części wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 maja 2021 r. w sprawie A. S. A, N. i bezpodstawne przyjęcie, że wyrok wskazany powyżej zawiera dane innych podmiotów, które nie są związane ze sprawą, pomimo tego, że organ wielokrotnie w uzasadnieniu decyzji opera się na kwestiach związanych ze skazaniem małżeństwa N., odwołując się do spraw karnych, które toczyły się z ich udziałem, przy tym odmowa dostępu do pełnej treści wyroku nie nastąpiła w formie przewidzianej w O.p., tj. z naruszeniem art. 179 § 2 O.p.;

art. 122, art. 181, art. 187 w zw. z art. 127 O.p. przez nieprzeprowadzenie przez Organ odwoławczy mimo takiego obowiązku wynikającego z przywołanych przepisów O.p. żadnego z wnioskowanych przez Podatnika dowodów, w tym dowodów dodatkowo zgłoszonych na etapie postępowania odwoławczego w pismach z dnia 25 września 2023 r. oraz z dnia 2 października 2023 r., co w konsekwencji skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji z dnia 10 listopada 2023 r., w której Organ wadliwie ustalił stan faktyczny, w tym bezzasadnie odmówił Skarżącemu prawa do odliczenia podatku VAT.

W konkluzji postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji NŁUCS w Łodzi z dnia 22 sierpnia 2022 r. w całości, jak również zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję DIAS w sprawie rozliczenia VAT za poszczególne miesiące 2012 r. W związku z tym w pierwszej kolejności oceny wymaga dopuszczalność wydania decyzji w tej sprawie z uwagi na przedawnienie.

Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności VAT przypada 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 103 ust. 1 ustawy o VAT). W związku tym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za okresy od stycznia do listopada 2012 r. upływał z końcem 2017 r., a za grudzień 2012 r. – z końcem 2018 r.

Jednakże ustawa przewiduje sytuacje, w których bieg terminu przedawnienia ulega zatamowaniu.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin ten po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 O.p.).

Powiadomienia podatnika, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. dotyczy art. 70c tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Na tle tych przepisów NSA podjął kilka uchwał, z których następujące mają związek z zarzutami skargi.

Jak wynika z uchwały NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., I FPS 1/18 (ONSAiWSA 2018, nr 6, poz. 96), "Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy.".

Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 (ONSAiWSA 2019, nr 4, poz. 55), "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.".

I wreszcie, jak przyjęto w uchwale NSA z dnia 24 maja 2021 r., I FPS 1/21 (ONSAiWSA 2021, nr 5, poz. 69), "W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1-3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. ocena przesłanek zastosowania przez organy podatkowe przy wydawaniu decyzji podatkowej art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. mieści się w granicach sprawy sądowej kontroli legalności tej decyzji.".

Sad stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, w rozpoznanej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi wszczął śledztwo o przestępstwo skarbowe, mające miejsce w okresie od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. w G., polegające na wystawieniu przez firmę J A. J. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nierzetelnych faktur VAT na rzecz innych podmiotów gospodarczych, tj.: B3 Sp. z o.o., E2 Sp. z o.o., H A. S.-N., Studio N2 D di A. N., oraz przyjmowaniu nierzetelnych faktur VAT wystawionych na jej rzecz przez firmę N2 Sp. z o.o. w efekcie czego firma J, podała w złożonych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. deklaracjach VAT-7 za wskazany okres, dane niezgodne ze stanem rzeczywistym co do faktycznych rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej oraz wykonania czynności wskazanych na wystawionych przez nią fakturach, w wyniku czego nastąpił nienależny zwrot podatku VAT za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r., w łącznej kwocie co najmniej 7.193.775 zł, co stanowi dużą wartość, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 61 § 1 kks w zb. z art. 62 § 2 kks i art. 76 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks, art. 7 § 1 kks i art. 38 § 2 pkt 1 kks.

Pismem z dnia 12 października 2015 r. NUS w G. zawiadomił skarżącego o zawieszeniu z dniem 31 sierpnia 2015 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. Miało ono następującą treść: "z dniem 31.08.2015 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2013 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe" i zostało doręczone skarżącemu 15 października 2015 r..

Sąd stwierdza, że zawiadomienie to było prawidłowe, wywołując przewidziane w ustawie skutek, gdyż odpowiadało warunkom wynikającym z uchwały I FPS 1/18.

Prawidłowo też organ doręczył je skarżącemu, gdyż w dacie doręczenia nie był ustanowiony pełnomocnik. Pismo w sprawie ustanowienia pełnomocnika wpłynęło do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi dopiero 17 listopada 2015 r., do tego pisma było załączone pełnomocnictwo z dnia 13 listopada 2015 r. Organ - wbrew zawartym w skardze zarzutom - nie był zatem zobligowany do doręczenia tego pisma ustanowionemu później pełnomocnikowi skarżącego. Dlatego też nie doszło do uchybienia zasadom opisanym w uchwale I FPS 3/18.

Wreszcie, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził, by wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało charakter instrumentalny.

Świadczą o tym argumenty przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji, w tym okoliczność wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia (w aktach sprawy), sporządzonego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł.-P. w dniu 29 sierpnia 2023 r. Jak wynika z jego treści, sformułowano w nim szereg zarzutów popełnienia przestępstw skarbowych (odliczenie podatku naliczonego wynikającego z 235 faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. z tytułu usług dzierżawy form, zakupu osprzętu i wyposażenia łodzi oraz organizacji imprez wystawienniczych), które skutkowały zawyżeniem kwoty do zwrotu VAT i uszczupleniem tego podatku w okresie od czerwca 2010 r. do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 6.503.724 zł. W świetle orzecznictwa NSA, fakt skierowania aktu oskarżenia do sądu karnego potwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było związane z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa przez podatnika (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2023 r., I FSK 79/23, CBOSA).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie budzi ona najmniejszych nawet zastrzeżeń Sądu.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 ust. 1 lit. a ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a tej ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W rozpoznanej sprawie organy podatkowe zgodnie uznały, że skarżący nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o.

Sąd podzielając to stanowisko podkreśla już na wstępie, że okoliczność ta została udowodniona dowodami o charakterze dokumentów urzędowych (m.in. w postaci decyzji wydanych na podstawie art. 108 ustawy o VAT dla kontrahentów skarżącego, aktu oskarżenia wobec skarżącego, wyroku sądu karnego skazującego państwa N., czy wyroków WSA w Łodzi dotyczących rozliczenia VAT skarżącego w latach 2010 i 2011). Będzie o nich mowa dalej, natomiast już teraz należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 194 § 1 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Mają zatem one wyższą moc dowodową i na okoliczności w nich stwierdzone nie prowadzi się już innych dowodów. Z tych m.in. powodów niezasadne były zarzuty skargi dotyczące rzekomych braków w materiale dowodowym, czy wnioski o przeprowadzenie dowodów na okoliczności już stwierdzone dokumentami urzędowymi.

Jak wynikało z poczynionych przez organy ustaleń, zakupy od N2 i P związane były z produkcją łodzi motorowych, które skarżący sprzedawał włoskim podmiotom H di A. S.-N. oraz N s.r.l.

Wobec N2 i P (podmiotów powiązanych z A. N. lub A. S.-Ni), zostały przeprowadzone postępowania podatkowe w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług m.in. za okres styczeń - grudzień 2012 r., które zakończyły się wydaniem decyzji dla tych podmiotów. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie wydał dla N2 decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, która została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 29 września 2016 r. Skarga na tę decyzję wniesiona do WSA w Warszawie została prawomocnie odrzucona (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3690/19). W decyzji tej – która jest ostateczna i prawomocna - określono, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych w miesiącach styczeń 2012 r. – grudzień 2013 r. przez N2 faktur VAT, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród wystawionych faktur znalazły się również faktury wystawione na rzecz skarżącego. Faktury te obok sprzedaż usług dzierżawy form dokumentowały również sprzedaż licencji, silników, osprzętu, wyposażenia łodzi oraz organizacji wspólnych imprez wystawienniczych.

Organy przedstawiły szczegółowy opis funkcjonowania N2 został, zrekonstruowany m.in. na podstawie zeznań osób tam zatrudnionych. Z zeznań tych wynika, że działalność spółek zarządzanych przez państwa N., w tym N2, była ukierunkowana na wyłudzanie VAT. Świadczą o tym opisane przez świadków decyzje i polecenia wydawane przez A. S.-N., dotyczące wystawiania faktur i innych dokumentów, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych, czy fakt przekazywania dużych kwot pieniężnych z rachunków firmowych na prywatne rachunki bankowe państwa N.. A. S.-N. jako pełnomocnik Spółki N2 oraz A. N. jako jej udziałowiec prowadzili nierzetelnie działalność gospodarczą poprzez wystawianie fikcyjnych faktur sprzedaży, które pozwoliły odbiorcom na nieuprawnione obniżenie podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty, tj. do faktur tych zastosowanie ma przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

W dniu 22 września 2017 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie wydał decyzję na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT dla P2. Decyzja ta jest decyzją ostateczną. W decyzji tej określono, na wspomnianej podstawie kwoty podatku do zapłaty wynikające z wystawionych

w miesiącach listopad 2012 r. - grudzień 2013 r. przez P2 faktur VAT,

które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród wystawionych faktur znalazły się również faktury wystawione na rzecz skarżącego.

Również w tym przypadku organy przedstawiły opis funkcjonowania powstałej w dniu 11 maja 2012 r. spółki wskazując, że faktury wystawione dla skarżącego (które obok sprzedaży usług dzierżawy form miały dokumentować także sprzedaż form łodzi Plana 1000, silników, osprzętu) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich ujęty.

Ustalono ponad wszelką wątpliwość, że A. S.-N., K. N. (córka A. i A.N.) oraz A. N., prowadzili nierzetelnie działalność gospodarczą w spółkach powiązanych: P Sp. z o.o., N2 Sp. z o.o. oraz N s.r.l., poprzez: wystawianie fikcyjnych faktur sprzedaży, fałszowanie dokumentacji księgowej, wystawianie faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, kompensatę zobowiązań między firmami, wykazywanie wysokich wartości form i ich dzierżaw (w celu stworzenia w firmach pozoru wysokiego kapitału i majątku umożliwiającego staranie się o dofinansowanie ze środków z Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości).

Wskutek tej "współpracy" skarżący zawyżył podatek naliczony w 2012 r. o 2.212.909,00 zł, w tym: w kwocie 1.749.447,23 zł z faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. i w kwocie 463.461,11 zł z faktur wystawionych przez P Sp. z o.o. Faktury dla skarżącego były od stycznia 2012 r. do października 2012 r. wystawiane przez firmę N2 Sp. z o.o., a w listopadzie i w grudniu 2012 r. przez firmę P Sp. z o.o.

Działalność A, N. i Anny S.-N. została objęta śledztwem przez Prokuraturę Okręgową w S., kontynuowanym następnie przez Prokuraturę Regionalną. Prokuratura Regionalna w S. sporządziła w dniu 14 lutego 2018 r. akt oskarżenia sygn. akt [...] , w którym zarzucono m.in. A. S- N. N. (a także innym osobom) udział w 2010 r. i w 2011 r. (a także w latach wcześniejszych) w grupie przestępczej popełniającej przestępstwa skarbowe polegające na wystawianiu faktur VAT dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W akcie tym m.in. stwierdzono, że większość z działających w grupie przestępczej podmiotów nie prowadziła faktycznie żadnej działalności gospodarczej, celem ich funkcjonowania był jedynie obrót nierzetelnymi fakturami VAT, który miał służyć wyłudzaniu nienależnego zwrotu podatku VAT. W ramach tej działalności funkcjonował m.in. podmiot N2 Sp. z o.o. Jedynymi środkami pieniężnymi, którymi dysponowała grupa przestępcza były kwoty pochodzące z wyłudzonych zwrotów podatku VAT. Oskarżenie A. S.-N. i A, N. - przy czym A, N., jako Prezesa Zarządu N2 Sp. z o.o. (poprzednia nazwa N2 Koncesjonowany Dystrybutor w Polsce Sp. z o.o.) oraz A. S.-N., jako pełnomocnika Spółki i osobę faktycznie zajmującą się jej sprawami gospodarczymi) dotyczyło wystawiania i przyjmowania w okresie od 15 października 2009 r. do 25 października 2011 w imieniu N2 Sp. z o.o. nierzetelnych faktur VAT, w tym od czerwca 2010 r. do października 2011 r. nierzetelne faktury były wystawiane na rzecz skarżącego. W aktach sprawy znajduje się nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Karny z dnia 24 maja 2021 r. sygn. [...] , którym Sąd uznał oskarżonego A, N. i oskarżoną A. S.-N za winnych zarzucanych im czynów.

Sąd aprobuje stanowisko organów, że choć wyrok ten dotyczył wcześniejszych okresów rozliczeniowych aniżeli objęte zaskarżoną decyzją, to jednak okoliczności w nim wskazane należy uznać za udowodnione z uwagi na ciągłość procederu wystawiania pustych faktur w latach następnych, tj. w 2012 r. i w 2013 r. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokumenty urzędowe w postaci decyzji wydanych dla N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o.

Materiał ten dowodzi, że istniały pełne podstawy do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakupy w postaci: usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych, licencji uprawniających do wyłącznego posługiwania się znakiem towarowym

następujących typów łodzi: Linia Lina A Znak A Co, Linia B Co i Linia C, motorów (silników), akcesoriów osculati do łodzi, kompletu form do produkcji łodzi, form Plana 1000, usług napraw z tytułu reklamacji, usług w postaci organizacji wspólnych imprez wystawienniczych i promocyjnych.

Zakupy usług dzierżawy form wykorzystywanych do produkcji łodzi motorowych były pozbawione ekonomicznego sensu, o czym świadczy przykładowe wyliczenie udziałów procentowych kosztów dzierżawy poszczególnych modeli łodzi w cenach sprzedawanych do firm państwa N. w latach 2012-2013 (przedstawione w zaskarżonej decyzji). Wynika z nich, że skarżący najpierw nabywał usługi dzierżawy form do produkcji łodzi motorowych po znacznie zawyżonych cenach aby następnie fakturować sprzedaż wyprodukowanych przez siebie łodzi do włoskiej firmy H di A. S.-N. (firma należąca do A. S. - N.) lub N s.r.l. (spółką należąca do A, N.) również po znacznie zawyżonej cenie w ramach wykazanej WDT, tj. po cenie odbiegającej od cen obowiązujących na tego typu sprzęt pływający na rynku włoskim (na który ostatecznie trafiały wyprodukowane przez skarżącego łodzie). Działając w powyższy sposób skarżący, z uwagi na wysokie ceny wyprodukowanych łodzi, byłaby firmą niekonkurencyjną na rynku włoskim. Natomiast jak ustalono, przy współpracy włoskich służb podatkowych, wyprodukowane przez skarżącego i zafakturowane po znacznie zawyżonych cenach na rzecz firmy H i N s.r.l. łodzie występowały ostatecznie na rynku włoskim w "normalnych", tj. rynkowych cenach. Ceny łodzi sprzedawanych przez firmę J były kilkukrotnie zawyżone w stosunku do ich wartości rynkowej na rynku włoskim. Co istotne jak ustalono, pomimo fakturowania ich sprzedaży przez skarżącego na rzecz H di A. S.-N. i N s.r.l. nie były one dostarczane do tych firm (firmy te nie deklarowały ich wewnątrzwspólnotowego nabycia od skarżącego) lecz były bezpośrednio dostarczane do włoskich dealerów łodzi motorowych mających siedziby swoich firm na terenie Włoch, tj. do firmy G2 (działającej pod nazwą handlową N8) i do firmy N3 s.r.l.

Fakt, że łodzie N nie były transportowane do firmy H został potwierdzony przez M. J. (córkę skarżącego zatrudnioną w firmie J). W toku przesłuchania w dniu 17 marca 2015 r. zeznała ona, że ze strony państwa N. nikt nie dokonywał odbioru gotowych łodzi, które po spakowaniu były przewożone do włoskich dealerów, np. do firmy I z okolic M., do firmy z P. (nazwy której świadek nie pamiętała).

Jak z tego wynika, skarżący dokumentował fakturowo dostawy łodzi w ramach WDT na rzecz H i N s.r.l. które z kolei nie wykazywały nabyć tych łodzi od skarżącego. Łodzie N produkowane przez skarżącego i "sprzedawane" do firm H di A. S. N. i N s.r.l. były w rzeczywistości bezpośrednio przewożone do włoskich dealerów (adresy włoskich dealerów, tj. firmy G.L.T. snc di T. G. e T. L. i N3 s.r.l. widniały na dokumentach CMR – jako miejsca przeznaczenia). Firmy te z kolei dokumentowały zakup łodzi (w cenach dużo niższych od cen sprzedaży stosowanych przez skarżącego) na podstawie faktur wystawionych przez spółkę N s.r.l. należącą do A, N., bądź firmę N2 di A. N.. Jednocześnie firmy N s.r.l. i N2 di A. N. nie przedstawiły dowodów, na podstawie których weszły

w posiadanie łodzi, czy też nabyły prawo do dysponowania łodziami jak właściciel i to

w cenach kilkukrotnie niższych od cen sprzedaży stosowanych na te łodzie przez skarżącego.

Fakturowa dostawa towarów dokonywana przez skarżącego następowała po bardzo wysokich cenach. Jednocześnie ten sam przedmiot sprzedaży, tj. łodzie typu N były następnie zbywane na rynku włoskim po cenach rynkowych, które były kilkukrotnie niższe aniżeli ceny stosowane przez skarżącego.

Dowodzi to, że ceny łodzi były sztucznie zawyżane przez skarżącego (poprzez uwzględnienie kosztów rzekomej dzierżawy form), tylko w stosunkach z H di A. S.-N. i N s.r.l.

Słuszny był w związku z tym wniosek organu, że transakcje opisane na fakturach miały "sztuczny" charakter i były zawierane pomiędzy podmiotami świadomymi uczestnictwa w ww. procederze.

Potwierdzają to inne ustalenia organów. I tak, świadek M. J. zeznała w dniu 17 lipca 2016 r., że w przypadku gdy firma J pracowała na formach powierzonych od zlecającego produkcję łodzi, to wówczas nie ponosiła żadnych opłat za używanie form. Praktyka "dzierżawy form" miała więc miejsce jedynie w przypadku współpracy handlowej z firmami w których występowała A. S.-N. bądź A. N.. Również skarżący w dniu 20 września 2016 r. zeznał, że na rynku bardzo rzadko praktykuje się wytwarzanie łodzi na podstawie dzierżawionych form. O tym, że powszechną praktyką jest brak dzierżawy form poinformowali również inni producenci łodzi motorowych (tj. "M3." Sp. z o.o.z O., D K. Sp. J. z O. , czy też "O." Sp. z o.o. z O). Świadczą o tym także ustalenia poczynione na podstawie opinii biegłego K. K., który m.in. odniósł się do opracowań rzeczoznawców PZŻ J. M i K. M., którzy wykonali opracowania na zlecenie N2: "Szacunkowa wycena procesu uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek rekreacyjnej łodzi motorowej N 500, N 650, N 700 i N 1000" ( wyceny datowane na grudzień 2010 r.). W dokumencie "Wycena wartości form modeli N z dnia 11.09.2020 r. rzeczoznawcy mgr inż. K. K." jej autor (rzeczoznawca z zakresu żeglarstwa) stwierdził, że wartości form wniesionych aportem do P Sp. z o.o. zostały znacznie zawyżone. Wycena rzeczoznawców J. i K. M. dotyczyła całego procesu uruchomienia produkcji i wprowadzenia na rynek rekreacyjnych łodzi motorowych, którego częścią składową była m.in. wartość form. Spółka N2 Sp. z o.o. jako wartość wniesionego aportu przyjęła kwotę wynikającą z wyceny J. K. M., tj. 15.361.800 zł, którą wykazała w fakturze nr [...] z dnia 29 sierpnia 2012 r. wystawionej na rzecz P. Z kolei, jak zauważył K. K. , z wyceny dokonanej przez J. i K. M. wynika, że wartość samych form to kwota 8.558.187,16 zł. Obie kwoty to wartości szacunkowe, niepotwierdzone żadnymi dowodami zakupu. Zdaniem K. K. na wartość formy do produkcji łodzi składają się wszystkie koszty od wykreowania pomysłu aż do wyprodukowania pierwszego wyrobu gotowego. Koszty te mogą zawierać koszty konsultacji, projektowania, przygotowania dokumentacji rysunkowej, wykonywanych modyfikacji, poprawek, uzgodnienia z projektantem, wykonanie form oraz prototypu, aż do uzyskania pierwszego reprezentacyjnego kadłuba. Wartość przyjętych do kalkulacji form powinna opierać się na rzeczywiście poniesionych kosztach na jej wytworzenie, a nie na podstawie szacunkowych kosztów wyliczonych przez rzeczoznawców.

Wszystko to dowodzi, że skarżący ułożył swoje stosunki handlowe z firmami należącymi do państwa N. w sposób znacznie odbiegający od powszechnie obowiązujących na rynku obrotu łodziami motorowymi. Ceny łodzi fakturowanych przez skarżącego na rzecz H di A. S.-N. i N s.r.l. uwzględniają w całości koszty wykonanych usług dzierżawy i państwo N. byli nimi obciążani w momencie zakupu łodzi. Jednakże nakłady te były odzyskiwane przez państwa N. w momencie wystawienia przez firmę N2 Sp. z o.o. i przez firmę P Sp. z o.o. faktur za dzierżawę form. Analogicznie było w przypadku skarżącego, która w chwili otrzymania faktury dokumentującej dzierżawę form ponosił nakłady na tę dzierżawę, a w momencie wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż łodzi nakłady te odzyskiwał.

Stworzony w ten sposób mechanizm dokumentowania fikcyjnych usług dzierżawy form, a następnie obrotu przedmiotowymi łodziami w zawyżonych cenach powstał w celu wykazania przez skarżącego zwrotu podatku VAT zawartego w fakturach za dzierżawę form. Rzeczywistym beneficjentem na rynku krajowym tych był skarżący, dla którego wyższy podatek naliczony (wygenerowany na skutek rzekomej dzierżawy form do produkcji łodzi) przekładał się na wyższe kwoty zwrotu podatku VAT.

Dlatego też faktury wystawione przez spółki N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. z tytułu dzierżaw form do produkcji łodzi stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, a czego skarżący miał pełną świadomość.

Twierdzenie o fikcyjności wystawionych faktur zostało zaaprobowane również w wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] r. sygn. akt [...] , którym uznano państwa N. za winnych szeregu zarzucanych im czynów. Sąd wskazał, że zawarcie powyższych umów (dzierżawy form) miało na celu stworzenie fikcji funkcjonowania umów dzierżawy w celu wstawiania faktur VAT i wyłudzania nienależnego zwrotu podatku. Z kolei odnosząc się do zeznania skarżącego w charakterze świadka o rzekomej konieczności dzierżawy form, których właścicielami byli N., aby produkować dla nich łodzie, Sąd stwierdził, że był to włącznie zabieg, który miał skutkować wystawieniem faktury (z tytułu dzierżaw form były wystawiane dla skarżącego faktury), a następnie uzyskaniem zwrotu nadwyżki podatku VAT. Sąd wskazał, że z analizy kryminalistycznej w zakresie przepływu środków na rachunkach bankowych wynika, że w przypadku transakcji ze skarżącym dochodziło do obrotu tych samych środków pieniężnych.

Podobny wniosek znalazł się w wyrokach WSA w Łodzi z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 207/20 (Sąd oddalił skargę w sprawie dotyczącej VAT za poszczególne miesiące 2010 r.) oraz z dnia 7 października 2021 sygn. akt I SA/Łd 211/20 (Sąd oddalił skargę w sprawie dotyczącej VAT za poszczególne miesiące 2011 r.).

Sąd orzekający w sprawie rozpoznanej podziela też stanowisko organów co do zakupu licencji na podstawie zawartych w dniu 16 lutego 2012 r. i w dniu 9 marca 2012 r. pomiędzy skarżącym a N2 Sp. z o.o. umów licencyjnych (umowa licencyjna Linia A Co z dnia 16.02.2012 r., umowa licencyjna Linia B Co z dnia 16.02.2012 r. i umowa licencyjna Linia C z dnia 9.03.2012 r.). N2 Sp. z o.o. oświadczyła w nich, że jest uprawniona do wyłącznego posługiwania się znakiem towarowym Znak A Co oraz ZNAK B Co oraz ma prawo używać logotyp marki LOGO A i E A a także motywy modowe tych marek na łodziach żaglowych. Jednocześnie w umowach tych zawarto zapis, że przez korzystanie przez licencjobiorcę z prawa licencyjnego należy rozumieć oznaczenie nim łodzi żaglowych J oraz wprowadzenie ich tak oznakowanych do sprzedaży, a także stosowanie tego oznaczenia w reklamach tych łodzi prowadzonych w jakiejkolwiek formie. Oznaczenie graficzne miało mieć postać: logo LOGO A, logo ZNAK A Co, logo Logo B, logo N EA& Co, nadruki zdjęć odzieży z kolekcji męskiej i damskiej.

Na ten temat zeznawała M. J. (przesłuchanie w dniu 29 stycznia 2021 r.) i sam skarżący (przesłuchanie w dniu 9 marca 2021 r.). Oboje przyznali, że nie sprawdzili, czy firma N2 Sp. z o.o. była uprawniona do wyłącznego posługiwania się znakiem towarowym ZNAK A Co (N-LOGO A Collection) i ZNAK B CO oraz czy miała prawo używać logotyp marki LOGO A oraz motywy modelowe tej marki na łodziach żaglowych (linia Linia A) oraz na łodziach motorowych (linia Linia B), a także logotyp marki Logo B oraz motywy modowe tej marki na łodziach żaglowych (linia LINA A). Mimo to, skarżący poniósł wydatki na podstawie faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. z tytułu zakupu licencji w łącznej kwocie brutto 2.115.336,79 zł (podatek VAT 395.550,79 zł).

W piśmie z dnia 30 grudnia 2020 r. Urząd Patentowy, w odpowiedzi na pytanie organu podatkowego, wyjaśnił, że w bazach, do których posiada dostęp nie odnaleziono znaków towarowych, gdzie w nazwie uprawnionego wystąpiłoby wyrażenie A. J. lub N2 Sp. z o.o., W. Nie odnaleziono również znaków towarowych: ZNAK A CO (N - LOGO A COLLECTION), LOGO A, ZNAK BCO oraz LINA A.

Oznacza to, że N2 Sp. z o.o. - wbrew złożonemu oświadczeniu - nie była uprawniona do wyłącznego posługiwania się znakiem towarowym ZNAK A CO i ZNAK B CO, a zatem nie mogła zawrzeć (w charakterze licencjodawcy) umowy na udzielenie licencji na posługiwanie się ww. znakami towarowymi przez skarżącego. Skarżący kwestionując to ustalenie nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wyłączne uprawnienie do posługiwania się znakiem towarowym ZNAK A CO oraz ZNAK B Co przez Spółkę N2 Sp. z o.o.

Prawidłowe były też ustalenia organów co do zakupu silników do łodzi motorowych. Otóż, jak wynika z faktur zakupowych, w 2012 r. skarżący dokonywał zakupu silników do produkowanych łodzi motorowych serii N, które następnie odsprzedawał wraz z łodzią. Zakupy były dokonywane od polskich spółek N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o., zaś sprzedaż następowała do włoskich firm H di A. S.-N. oraz N s.r.l. Silniki były sprowadzane z Włoch z firmy N3 s.r.l., o czym świadczą dokumenty transportowe załączone do faktur zakupu silników a także zeznania świadków i skarżącego. Jednakże, podobnie jak w przypadku dzierżaw i licencji, w transakcjach zakupu i sprzedaży silników fakturowo uczestniczyły spółki zarządzane przez państwa N.. Skarżący korzystał z firm pośredniczących - polskich spółek N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o., jednak transakcje te były tylko "na papierze", a dzięki nim skarżący korzystał z odliczeń podatku VAT naliczonego, a dokonując wewnątrzwspólnotowych dostaw łodzi z silnikiem stosował 0% stawkę VAT.

Spółki N2 Sp. z o.o. i P Sp. z o.o. nie brały więc żadnego udziału w transakcjach zakupu silników, nie były dealerem silników na Polskę. Ich rola sprowadzała się wyłącznie do wystawiania faktur VAT, na których widniał 23 % podatek VAT odliczany przez skarżącego. Następnie przy sprzedaży łodzi na rzecz włoskich firm H di A. S.-N. oraz N s.r.l. skarżący stosował preferencyjną (0 %) stawkę VAT. Dlatego też faktury dokumentujące nabycie silników wystawione przez N2 Sp. z o.o. oraz P Sp. z o.o. należało uznać za stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, o czym skarżący wiedział.

To samo dotyczy zakupu akcesoriów Osculati na podstawie faktury wystawionej przez P Sp. z o.o. Jak ustaliły organy, źródłem pochodzenia osprzętu Osculati do łodzi N 500 miał być zakup dokonany przez P Sp. z o.o. od N2 Sp. z o.o. W celu potwierdzenia tej transakcji zostały przeprowadzone czynności sprawdzające w N2 Sp. z o.o., podczas których Spółka N2 oświadczyła, że osprzęt Osculati został nabyty od włoskiego podmiotu N3 s.r.l. na podstawie faktury z dnia 22 grudnia 2012 r. Nr 157 za kwotę 1.232,47 euro. Faktura nr 157 została przesłana przez włoską administracje podatkową w odpowiedzi na wniosek SCAC o przeprowadzenie czynności kontrolnych w firmie N3 s.r.l. Z faktury Nr 157 wynika, że osprzęt Osculati został dostarczony w dniu 21 listopada 2012 r. przez firmę spedycyjną A snc z P., tj. z siedziby firmy N3 s.r.l. do firmy skarżącego w w G.. Skarżący był bezpośrednim odbiorcą towaru z Włoch, w związku z czym nie mógł nabyć tego towaru od P Sp. z o.o. O tym, że bezpośrednim dostawcą sprzętu Osculati do firmy skarżącego nie była firma P Sp. z o.o. lecz włoska firma świadczą także zeznania M. J. i samego skarżącego, którzy przyznali, że współpracowali z firmą Osculati z Włoch. Zatem faktura dokumentująca nabycie osprzętu Osculati od firmy P Sp. z o.o. stwierdza czynności, które nie zostały dokonane, o czym skarżący wiedział.

Tak samo należało zakwalifikować fakturę z tytułu naprawy reklamacyjnej łodzi N 700, wystawioną przez N2 Sp. z o.o. Organ słusznie zauważył, że wykonanie tej usługi nie zostało poparte żadnymi dowodami i nie można za takowe uznać przedłożonego przez pełnomocnika skarżącego zdjęcia przedstawiającego łódź i silnik z widocznymi uszkodzeniami, bo nie sposób stwierdzić, że na zdjęciach tych widnieje łódź N 700, a także nie jest to dowód na okoliczność, że ta łódź w ogóle została naprawiona.

Nierzeczywisty charakter miał także rzekomy zakup kompletu form do produkcji łodzi serii N 700 model sloop. Organy podkreśliły, że skarżący miał nabyć te formy w styczniu 2012 r. od firmy zarządzanej przez państwa N., tj. od N2 Sp. z o.o., aby następnie sprzedać je w maju 2012 r. również do firmy zarządzanej przez państwa N., tj. do firmy H di A. S.-N.. Co więcej, formy te ponownie stały się własnością firmy N2 Sp. z o.o., o czym świadczą wystawione przez tę firmę faktury dokumentujące zakup przez skarżącego w lipcu 2012 r. usług dzierżawy form łodzi otwartopokładowej N seria 700 typ sloop (gozo). Na ten temat zeznania złożył skarżący, który stwierdził, że powodem zakupu tych form miał być potencjalny zbyt łodzi do Holandii. Organy słusznie uznały to za nieprawdopodobne, gdyż w okresie posiadania tych form, tj. od dnia 19 stycznia 2012 r. do dnia 31 maja 2012 r. firma skarżącego nie produkowała i nie sprzedawała łodzi N 700 sloop. Co więcej, po kilku miesiącach od zakupu firma skarżącego odsprzedała formy z powrotem do jednej z firm należących do państwa N., tj. do firmy H di A. S.-N., aby te z kolei ponownie stały się własnością firmy N2 Sp. z o.o.

Wszystko to dowodzi, że celem transakcji zakupu form do produkcji łodzi N 700 sloop była możliwość skorzystania przez skarżącego z odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej przez polską spółkę, które następnie mogła odsprzedać włoskiej firmie, przy zastosowaniu 0% stawki opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ten sam cel towarzyszył transakcji zakupu form Plana 1000 na podstawie 2 faktur wystawionych w dniu 28 grudnia 2012 r. przez P Sp. z o.o. Organy ustaliły, że w tym samym dniu skarżący wystawił 2 faktury VAT dokumentujące sprzedaż do włoskiej firmy N s.r.I. form łodzi Plana 1000. Jak się okazało, formy były przedmiotem sprzedaży najpierw w dniu 29 października 2012 r. przez N2 Sp. z o.o. do P Sp. z o.o., a następnie w dniu 28 grudnia 2012 r. i w dniu 16 stycznia 2013 r. przez P Sp. z o.o. do firmy skarżącego, a następnie skarżący wystawił w dniu 28 grudnia 2012 r. (czyli w dniu nabycia) dla N s.r.I. 2 faktury VAT z tytułu sprzedaży form łodzi Plana 1000 oraz w dniu 7 lutego 2013 r. 1 fakturę VAT z tytułu sprzedaży formy kadłuba do produkcji łodzi motorowej Plana 1000. Jednocześnie ze zgromadzonych w sprawie dokumentów (w tym dokumentów CMR dotyczących przewozu form do firmy skarżącego w G.) wynika, że formy Plana 1000 zostały dostarczone do G już w dniu 6 sierpnia 2012 r. i znajdowały się tam do dnia 28 grudnia 2012 r., tj. do dnia ich sprzedaży przez firmę skarżącego do Włoch. Z zeznań skarżącego i M. J. wynika, że w tym czasie nie były one wykorzystywane do produkcji łodzi.

Słusznie więc organy stwierdziły, że schemat przeprowadzonych transakcji zakupu i sprzedaży form w tym samym dniu (28 grudnia 2012 r.) oznacza, że działania te miały na celu jedynie skorzystanie z odliczenia podatku naliczonego przez firmę skarżącego w oparciu o fakturę VAT wystawioną przez P Sp. z o.o.

Jednocześnie z decyzji Naczelnika Warmińsko - Mazurskiego Urzędu Skarbowego w Olsztynie z dnia 22 września 2017 r. wydanego dla firmy P Sp. z o.o. wynika, że sprzedaż formy Plana 1000 nie mogła nastąpić w okresie, w którym wystawiono faktury, ponieważ forma miała powstawać etapami. Pierwsze elementy (kadłub) miały powstać dopiero w grudniu 2013 r., a końcowe elementy miały powstać do marca 2015 r. Projekt ten miał zostać sfinansowany z dotacji udzielonej przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości.

Nierzeczywisty charakter miały też transakcje zakupu usług związanych z obsługą i organizacją wspólnych imprez wystawienniczych i wspólnej promocji podczas rozgrywek racingowych, co miało dokumentować 5 faktur wystawionych w dniu 29 marca 2012 r., 19 września 2012 r., 16 października 2012 r. i 30 października 2012 r. przez N2 Sp. z o.o. Do faktur zostały załączone kosztorysy zawierające kilkanaście pozycji kosztowych, składających się na wartość faktury. Zgodnie z nimi skarżący miał ponosić 50 % wymienionych w kosztorysie kosztów. Jednakże, jak stwierdziły organy, przedłożone przez skarżącego dowody dotyczące faktur wystawionych przez N2 Sp. z o.o. nie wskazują, aby spółka ta brała udział w zagranicznych imprezach targowych widniejących na zakwestionowanych fakturach. Dowody potwierdzają, że podmiotem uczestniczącym w części imprez wystawienniczych nie była firma N2 Sp. z o.o., lecz włoska spółka N s.r.l. Co więcej, skarżący nie przedstawił dowodów na poniesienie wydatków przez N2 Sp. z o.o. z tytułu udziału w zagranicznych imprezach targowych, które następnie mogłyby stanowić podstawę do refakturowania poniesionych kosztów na jego rzecz. Nie stanowią takich dowodów przedłożone przez pełnomocnika skarżącego ogólnikowe informacje obejmujące koszty, które składają się na każdą imprezę targową (m.in. transport, zarówno do dealera łodzi, jak również wewnętrzny na targi, przygotowanie łodzi do targów, rozładunki na targach i po targach, wpisowe na targi, powierzchnia wystawiennicza, namioty wystawiennicze, koszty obsługi targów, meble, banery, standy, ulotki, wizytówki, materiały promocyjne – filmy). Nie wynika z nich, w tym również ze zdjęć, kto i gdzie brał udział w tych imprezach. Słusznie organy uznały, że dowody osobowe, o dopuszczenie których wnosił skarżący, nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia tej kwestii (art. 180 § 1 O.p.) – mogłoby tak być tylko wtedy, gdyby istniały jakieś dokumenty wskazujące na poniesienie wydatków z tego tytułu.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd stwierdza, że organy nie dopuściły się naruszeń prawa – ani procesowego, ani materialnego – uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, Sąd stwierdza, że materiał dowody jest kompletny, a poczynione w postępowaniu ustalenia i wyciągnięte na tej podstawie wnioski – logiczne. Wnioski dowodowe skarżącej były bezzasadne z przyczyn, które organ omówił w zaskarżonej decyzji, a które Sąd w pełni akceptuje. Zarzuty skargi należało w związku z tym uznać za bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 151 p.p.s.a.).

P.C.