Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 566/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 69
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 23 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1995 nr 86 poz 433
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art. 151, 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odprawy mieszkaniowej w związku z odejściem ze służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący D. B. pełnił zasadniczą służbę wojskową w okresie od [...] sierpnia 1995 r. do [...] czerwca 1997 r., po czym zawodową służbę wojskową od [...] czerwca 1997 r. do [...] października 2003 r. (łącznie 8 lat 1 miesiąc i 21 dni), a następnie od [...] października 2003 r. do [...] grudnia 2010 r. pełnił służbę w Straży Granicznej i nabył uprawnienia do emerytury policyjnej.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. wniósł on o przyznanie mu odprawy mieszkaniowej w trybie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając to faktem, że został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, posiada łączną wysługę 18 lat i uprawnienia emerytalne, nigdy nie otrzymał decyzji o prawie zamieszkania w jakimkolwiek lokalu znajdującym się w zasobach WAM i jego stan rodzinny wynosi 4 osoby (on, żona i dwoje dzieci).

Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 13 ust. 6 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), odmówił przyznania D. B. odprawy mieszkaniowej w związku z odejściem ze służby. W uzasadnieniu podano, że nie zasługuje na uznanie pogląd, iż fakt ciągłości w różnych formacjach mundurowych, obejmujący także służbę wojskową, determinuje prawo do odprawy mieszkaniowej, wynikające z art. 23 cytowanej już wyżej ustawy. Prawo podmiotowe do zakwaterowania, a zatem i do odprawy mieszkaniowej, zostało określone w art. 69 ustawy pragmatycznej i tym samym wyłącznym podmiotem uprawnionym do odprawy mieszkaniowej jest żołnierz, zaś skarżący takiego statusu w dniu odejścia ze służby w Straży Granicznej nie posiadał. Wskazano również, że w dacie zwolnienia ze służby wojskowej skarżący miał 8 lat 1 miesiąc i 21 dni służby, a zatem nie przysługiwała mu emerytura wojskowa i podstawą zwolnienia było wypowiedzenie przez niego stosunku służbowego.

W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej skarżący D. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie prawa do odprawy mieszkaniowej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając naruszenie norm prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.) w związku z art. art. 32 lit. c ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 z późn. zm.) oraz art. 31 a ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej, a tym samym przyjęcie, iż żołnierzowi zawodowemu, który po zwolnieniu ze służby pełnił służbę w formacjach Straży Granicznej, gdzie okres ten zalicza się do zawodowej służby wojskowej jako równorzędny, nie przysługuje odprawa mieszkaniowa.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację organu pierwszej instancji – podał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Odprawa mieszkaniowa przysługuje również żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy (art. 23 ust. 1 pkt 1) lit. b). Natomiast w myśl art. 32 c ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 666 z późn. zm.) i na który to przepis powołuje się skarżący, ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów zawodowej służby wojskowej lub służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej następuje na wniosek emeryta zgłoszony po zakończeniu tej służby. Z kolei zgodnie z przywołanym przez skarżącego art. 31 a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, funkcjonariusz Policji, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Straży Granicznej, jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia (ust. 1). Funkcjonariusz Policji, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Straży Granicznej zachowuje ciągłość służby (ust. 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący pełnił służbę wojskową w okresie od [...] sierpnia 1995 r. do [...] października 2003 r., przy czym od [...] czerwca 1997 r. jako zawodową służbę wojskową i w sumie pełnił służbę wojskową przez 8 lat 1 miesiąc i 21 dni. Natomiast z dniem [...] października 2003 r. podjął służbę w Straży Granicznej i zakończył ją w dniu [...] grudnia 2010 r. Razem zatem wysługa skarżącego wyniosła 16 lat 4 miesiące i 5 dni, co wynika z przedstawionego przez zainteresowanego załącznika [...] numer akt: [...]. Ponadto uzyskał on prawo do emerytury policyjnej, przy czym przy ustaleniu wysokości tej emerytury uwzględniono wysługę emerytalną określoną w odrębnym szczegółowym obliczeniu (ww. załącznik [...]) będącym integralną częścią niniejszej decyzji, tj. decyzji o ustaleniu prawa do emerytury policyjnej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr ewid.: [...] i przyznanie emerytury policyjnej stronie nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Wobec ustalenia prawa do emerytury przysługującej skarżącemu na podstawie przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), nie ma do niego zastosowania art. 32 c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 7) ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) pod pojęciem wysługi emerytalnej rozumie się okresy służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej lub Służbie Więziennej, z wyjątkiem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych, a także okresy im równorzędne. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, jako równorzędną ze służbą w Straży Granicznej traktuje się m in. służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej. Wskazano dalej, że zgodnie z art. 12 powyższej ustawy, emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu zwolnienia posiada 15 lat służby m. in. w Straży Granicznej. Taką przesłankę spełnił skarżący zwolniony w dniu [...] grudnia 2010 r. ze Straży Granicznej, a do wysługi w tej formacji doliczony został mu okres służby wojskowej. Potwierdza to zatem, że – wbrew twierdzeniu skarżącego – w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania przywołany przez stronę art. 32c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (...), który umożliwia ponowne ustalenie wysokości emerytury wojskowej poprzez doliczenie nieuwzględnionych okresów m.in. służby w Straży Granicznej. Emerytura wojskowa przysługuje bowiem, zgodnie z art. 12 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (...), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby wojskowej w Wojsku Polskim, zaś skarżący nie jest emerytem wojskowym. Dla potrzeb ustalenia prawa skarżącego do odprawy mieszkaniowej nie ma również zastosowania art. 31a ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej, bowiem regulacja zawarta w ww. przepisach odnosi się do zachowania ciągłości służby przez funkcjonariusza Policji, Biura Ochrony Rządu, Służby Celnej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Natomiast, jak wynika z rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] października 2003 r., [...] B. D. pełnił służbę w Grupie Kierowania [...] w [...] Ośrodku [...] (WLOP) i w tej sytuacji nie był funkcjonariuszem, o którym mowa w art. 31a ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wskazano, że odprawa mieszkaniowa przysługuje w sytuacji spełnienia przez podmiot wszystkich przesłanek określonych powyższą ustawą. Po pierwsze więc zainteresowany wypłatą przedmiotowego świadczenia powinien być żołnierzem zawodowym zwalnianym z zawodowej służby wojskowej, który uzyskał prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy, zaś – jak już wyżej wykazano – D. B. nie uzyskał prawa do emerytury wojskowej, tylko do emerytury policyjnej, co potwierdzają przywoływane powyżej dokumenty. Zbadano również, czy skarżący jest żołnierzem służby stałej, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Tymczasem z rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] października 2003 r. wynika, że podstawą prawną zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej jest art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7) w zw. z art. 78 ust. 1 i art. 79 ust. 6 oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 38 z późn. zm.). Analiza przywołanych w rozkazie personalnym przepisów wykazuje więc, że skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na skutek dokonanego przez siebie wypowiedzenia. Reasumując, skarżący nie spełnia przesłanki warunkującej przyznanie odprawy mieszkaniowej w trybie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem nie jest żołnierzem zawodowym zwalnianym z zawodowej służby wojskowej, który uzyskał prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Na marginesie dodano, że uprawnienia mieszkaniowe funkcjonariuszy Straży Granicznej uregulowane są w Rozdziale 12 ustawy o Straży Granicznej, jak również w Dziale III ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji wskazał, że prawo podmiotowe do zakwaterowania, a zatem i do odprawy mieszkaniowej zostało określone w art. 69 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym wyłącznym podmiotem uprawnień określonych ustawą są żołnierze pełniący służbę w ramach Sił Zbrojonych Rzeczypospolitej Polskiej, zaś skarżący w dniu odejścia ze służby w Straży Granicznej nie posiadał takiego statusu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzucając jej naruszenie norm prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1767 ze zm.) w związku z art. 32c ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz art. 31a ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej, a tym samym przyjęcie, iż żołnierzowi zawodowemu, który po zwolnieniu ze służby pełnił służbę w formacjach Straży Granicznej, gdzie okres ten zalicza się do zawodowej służby wojskowej jako równorzędny, nie przysługuje odprawa mieszkaniowa. W uzasadnieniu zaś powołał się na argumenty zawarte we wniosku z dnia [...] września 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 69 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierz zawodowy ma prawo do zakwaterowania oraz innych świadczeń z tym związanych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast według art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej:

a) zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy,

b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Z kolei na podstawie art. 12 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 666 z późn. zm), emerytura wojskowa przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który w dniu zwolnienia z tej służby posiada 15 lat służby wojskowej w Wojsku Polskim, z zastrzeżeniem art. 12a, z wyjątkiem żołnierza, który ma ustalone prawo do emerytury określonej w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obliczonej z uwzględnieniem okresów służby wojskowej w Wojsku Polskim i okresów równorzędnych z tą służbą. Natomiast według art. 32 c, ponowne ustalenie wysokości emerytury przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów zawodowej służby wojskowej lub służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej następuje na wniosek emeryta zgłoszony po zakończeniu tej służby. Przepisy art. 15 i 15a albo art. 18f stosuje się odpowiednio. Zatem – co należy podkreślić – przepis ten dotyczy osoby uprawnionej lub pobierającej emeryturę wojskową, a nie – wbrew stanowisku skarżącego – innej emerytury, jak w przedmiotowej sprawie emerytury policyjnej.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący D. B., pełnił zasadniczą służbę wojskową w okresie od [...] sierpnia 1995 r. do [...] czerwca 1997 r., po czym zawodową służbę wojskową od [...] czerwca 1997 r. do [...] października 2003 r., tj. łącznie 8 lat 1 miesiąc i 21 dni, a następnie od [...] października 2003 r. do [...] grudnia 2010 r. pełnił służbę w Straży Granicznej i nabył uprawnienia do emerytury policyjnej, co wynika z decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. Zatem, po pierwsze, w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, skarżący nie zamieszkiwał w kwaterze. Po drugie nie posiadał on 15 lat służby wojskowej i w tym czasie nie podlegało ponowne ustalenie, o czym mowa w art. 32c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i o czym wskazano już wyżej, wysokości emerytury wojskowej poprzez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów zawodowej służby wojskowej lub służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, bowiem dopiero po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął on służbę w Straży Granicznej. Stąd też nie nabył on w tym czasie prawa do emerytury wojskowej i wobec powyższego nie spełnił on jednej kolejnej z przesłanek, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Po trzecie nie została spełniona inna przesłanka z tegoż przepisu, a mianowicie skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, jednakże nie w sytuacji wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy, lecz – jak wynika z rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] października 2003 r. nr [...] – na skutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza zawodowego. Dodać w tym miejscu należy, że nie została też spełniona przesłanka z art. 23 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy, bo – wprawdzie do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał on decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego – to jednak i o czym wspomniano już wyżej, nie nabył prawa do emerytury wojskowej i nie został zwolniony przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy.

Reasumując, skarżący D. B. w dniu odejścia ze służby, nie pełnił jej w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i nabył on uprawnienia do emerytury policyjnej, a nie wojskowej. Zatem w myśl powołanych wyżej przepisów, nie należy mu się odprawa mieszkaniowa przyznawana na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.