Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 558/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 1, art. 14h, art. 169 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi "M" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 maja 2023 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.862.2022.2.BS w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 marca 2023 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.862.2022.1.MF; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor KIS"), działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Spółka", "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora KIS z dnia 3 marca 2023 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku nr 2, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. W dniu 23 grudnia 2022 r. do Dyrektora KIS wpłynął wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. ustalenia, (pytanie nr 2 wniosku) czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."), opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości zysku netto ustalony zgodnie z ustawą o rachunkowości uwzględniający koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki trwałe, wypracowany w okresie opodatkowania ryczałtem, w oparciu o zatwierdzone roczne sprawozdanie finansowe jednostki, przeznaczony do podziału między wspólników (stanowiąc dochód z tytułu podzielonego zysku), bądź na pokrycie strat powstałych w okresie poprzedzającym opodatkowanie ryczałtem (stanowiąc dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat)?

2.2. Organ pismem z dnia 2 lutego 2023 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku, m.in. poprzez przeformułowanie zadanego we wniosku pytania nr 2 w aspekcie podatkowym, aby odnosiło się do działań w sferze prawa podatkowego, tj. ewentualnych praw i obowiązków podatkowych opartych na przepisach ustaw podatkowych, adekwatnie do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i stanowiska w tym zakresie, a także o przeformułowanie własnego stanowiska adekwatnie do nowo sformułowanego pytania nr 2, w taki sposób, aby stanowisko było skorelowane z opisem sprawy i jego uzupełnieniem, przeformułowanym pytaniem, stanowiły jednoznaczną odpowiedź na postawione pyt. Nr 2 oraz odnosiło się do przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.

2.3. Pismem z dnia 14 lutego 2023 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na zadane jej w wezwaniu do uzupełnienia braków pytania, wskazując, że jej zdaniem pyt. Nr 2 oraz stanowisko w zakresie tego pytania spełnia wymogi w zakresie materii sprawy podlegającej interpretacji przez organy podatkowe. Istotą pytania jest ustalenie, czy podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości może i powinna zawierać koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki trwałe. Spółka pyta się o obowiązki wynikające z u.p.d.o.p. Chociaż regulacja art. 28m u.p.d.o.p. odwołuje się do ustawy o rachunkowości, to Spółka powinna uzyskać odpowiedź, gdyż przedmiotem wniosku są regulacje u.p.d.o.p. Spółka doprecyzowała pytanie nr 2 oraz stanowisko w tym zakresie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż zgodnie z orf. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., podstawą opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek jest dochód odpowiadający wysokości zysku netto ustalony zgodnie z ustawą o rachunkowości uwzględniający koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki trwałe o charakterze mieszkalnym, wypracowany w okresie opodatkowania ryczałtem, ustalony w oparciu o zatwierdzone roczne sprawozdanie finansowe jednostki, przeznaczony do podziału między wspólników (stanowiąc dochód z tytułu podzielonego zysku), bądź na pokrycie strat powstałych w okresie poprzedzającym opodatkowanie ryczałtem (stanowiąc dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat)?

Na tak zadane pytanie, zdaniem Spółki, należy udzielić odpowiedzi twierdzącej.

2.4. Postanowieniem z dnia 3 marca 2023 r. Dyrektor KIS pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania oznaczonego nr 2, bowiem nie uzupełniła ona braków formalnych wniosku, co uniemożliwiło wydanie interpretacji.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z treści przeformułowanego pytania nr 2 oraz stanowiska dot. tego pytania wynika, że Spółka oczekuje nadal wydania interpretacji w zakresie sposobu ustalenia zysku netto zgodnie z ustawą o rachunkowości. Art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się do sposobu ustalenia zysku netto ustalanego zgodnie z ustawą o rachunkowości. W związku z tym, zagadnienie, którego interpretacji Spółka oczekuje, jako nie uregulowane w u.p.d.o.p., nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b O.p., bowiem dotyczy ono oceny kwestii regulowanych przez przepisy niebędące przepisami prawa podatkowego (tj. przepisy ustawy o rachunkowości). Natomiast przedmiotem interpretacji indywidualnej mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Zatem pytanie oraz stanowisko powinno odnosić się do przepisów prawa podatkowego mających podlegać wykładni w przedmiotowej sprawie.

3. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącą zażalenia, Dyrektor KIS postanowieniem z dnia 5 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii dotyczącej pytania nr 2.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka w odpowiedzi na wezwanie nie przeformułowała pytania nr 2 ani stanowiska do niego, w aspekcie podatkowym, aby odnosiło się ono do jej działań w sferze prawa podatkowego, tj. ewentualnych praw i obowiązków podatkowych opartych na przepisach ustaw podatkowych. Pytanie nr 2, przez pryzmat którego dokonuje się oceny prezentowanego stanowiska, jest nadal pytaniem niepodatkowym, opierającym się na wykładni zasad określonych w ustawie o rachunkowości, tj. prawidłowości ustalenia zysku netto. Z treści przeformułowanego pytania nr 2 oraz stanowiska dot. tego pytania nadal wynika, że Spółka oczekuje wydania interpretacji indywidualnej w zakresie sposobu ustalenia zysku netto zgodnie z ustawą o rachunkowości. Powołany przepis u.p.d.o.p. ma charakter wtórny. Wskazany w pytaniu Nr 2 i w prezentowanym stanowisku art. 28m ust. 1 u.p.d.o.p. w żadnym miejscu nie odnosi się natomiast do sposobu ustalenia zysku netto na zasadach wynikających z ustawy o rachunkowości.

Zagadnienie, którego interpretacji Spółka oczekuje, jako nieuregulowane w u.p.d.o.p., nie może być przedmiotem interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b O.p., bowiem dotyczy ono oceny kwestii regulowanych przez przepisy niebędące przepisami prawa podatkowego (tj. przepisy ustawy o rachunkowości). Natomiast przedmiotem interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b O.p. mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego.

Organ nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości i nie może sankcjonować w drodze indywidualnej interpretacji przyjętego przez podatnika sposobu ustalenia zysku netto zgodnie z ustawą o rachunkowości. Ocena prawidłowości ustalania zysku netto na gruncie prawa bilansowego jest domeną postępowania podatkowego, bądź kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy.

Treścią pytania nr 2 nie było zatem zagadnienie sensu strico związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie związane ze sposobem ustalenia zysku netto zgodnie z ustawą o rachunkowości. Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach przepisów prawa podatkowego nie wskazuje sposobu postępowania podatnika w zakresie ustalenia zysku netto zgodnie z ustawą o rachunkowości, informacja taka jest niepodlegającym ocenie przez organ elementem opisu sprawy.

Organ wskazał, że przedstawiona w pytaniu nr 2 i stanowisku do tego pytania kwestia nie jest zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 169 § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 O.p. poprzez niedokonanie interpretacji na wniosek Strony, pomimo że organ był do tego zobowiązany, gdyż wniosek dotyczył materii regulowanej u.p.d.o.p.

Skarżąca podniosła, że ustawodawca zdecydował się w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania w art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. do użycia kategorii opisywanych ustawą o rachunkowości (zysk netto), a tym samym u.p.d.o.p. w przedmiotowym zakresie odwołuje się do innego aktu prawnego, który to akt prawny ma wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego. Przedmiotem interpretacji mogą być przepisy prawa bilansowego (ustawy o rachunkowości), jeżeli przepisy te mają wpływ na kształtowanie się obowiązków podatkowych podatnika. Skoro zgodnie z u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania jest zysk netto, to Skarżąca ma prawo wnioskowania o potwierdzenie swojego stanowiska, iż zysk netto ustalony zgodnie z ustawą o rachunkowości uwzględnia koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki trwałe, wypracowany w okresie opodatkowania ryczałtem. Koszt amortyzacji budynków jako istotna pozycja kosztów podatkowych Skarżącej, w sposób istotny wpływa na kształtowanie się zobowiązania podatkowego, a tym samym organ powinien wypowiedzieć się co do prawidłowości stanowiska Skarżącej. Skoro przedmiotem opodatkowania jest zysk netto, to Skarżąca ma prawo upewnić się, że koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki trwałe jest elementem składowym tego zysku netto podlegającego opodatkowaniu.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ wskazał, że w dniu 2 marca 2023 r. wydał interpretację indywidualną, w które stanowisko Spółki dotyczące kwestii objętej pytaniami nr 1 i 3 we wniosku zostało uznane za prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

6.1. Skarga jest zasadna.

6.2. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym, z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest postanowienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. przepisów, Sąd uznał, że zawierają one wady, powodujące konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.

6.3. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do zasadności uznania przez organ, iż skoro zadane przez Skarżącą pytanie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odnosi się do przepisów ustawy o rachunkowości, które nie są przepisami prawa podatkowego, to nie mogą one stanowić przedmiotu interpretacji indywidualnej.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii będzie determinowało prawidłowość dokonanego przez organ wezwania Skarżącej do przeformułowania zadanego przez nią pytania nr 2 i zajętego w jego zakresie stanowiska, poprzez ujęcie ich "w aspekcie podatkowym, aby odnosiło się do działań w sferze prawa podatkowego, tj. ewentualnych praw i obowiązków podatkowych opartych na przepisach ustaw podatkowych" oraz następczego pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego pytania nr 2.

Zdaniem Sądu, za błędne należy uznać stanowisko organu, że zagadnienie wyliczenia wskazanej w art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. podstawy opodatkowania ryczałtem dochodu odpowiadającego wysokości zysku netto ustalonego zgodnie z ustawą o rachunkowości, uwzględniającego koszt amortyzacji budynków i inwestycji w obce środki, nie jest regulowane przepisami prawa podatkowego, a tym samym nie podlega weryfikacji w postępowaniu interpretacyjnym.

Wskazać należy, że stosownie do art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 2 O.p. przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast według art. 3 pkt 1 O.p. ustawami podatkowymi są ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Przepis art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., do którego odnosiło się zadane przez Skarżącą pytanie, stanowi, iż opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości zysku netto wypracowanego w okresie opodatkowania ryczałtem w części, w jakiej zysk ten został uchwałą o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto przeznaczony: a) do wypłaty udziałowcom, akcjonariuszom albo wspólnikom (dochód z tytułu podzielonego zysku) lub, b) na pokrycie strat powstałych w okresie poprzedzającym okres opodatkowania ryczałtem (dochód z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat).

Mając na względzie treść powyższego przepisu, wskazać należy, że Sąd nie ma wątpliwości, iż podstawa opodatkowania ryczałtem oparta jest na wyniku obliczonym na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości i pozostałych dochodach określonych ustawą (tak też Przewodnik do ryczałtu od dochodów spółek z 23 grudnia 2021 r., wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Lu 48/23, publ. CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, w ramach pkt 6 ustępu pierwszego powyższego przepisu, ustawodawca wprost – expressis verbis – odniósł się do "przepisów o rachunkowości". Wobec tego uznać należy, iż odkodowanie pełnej treści normy prawnej na podstawie przepisu art. 28m ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., w celu udzielenia odpowiedzi na zadanie przez Skarżącą we wniosku pytanie nr 2, wymaga odniesienia się do przepisów ustawy o rachunkowości.

Rozpatrując zatem zagadnienie, czy organ interpretacyjny jest zobowiązany do dokonywania wykładni przepisów, które co prawda składają się na definicje zawarte w ustawach podatkowych, lecz zostały ulokowane poza ich obrębem – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - należy odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym przedmiocie wielokrotnie stanowisko zajmowały sądy administracyjne stwierdzając, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 O.p. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 345/18; z 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2201/18; z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1603/15). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że interpretacja może odnosić się nie tylko do aktów, których rodzaje wprost wymienione zostały w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 O.p. Niejednokrotnie więc interpretacja będzie odnosiła się do innych dziedzin - np. interpretacja co do podatku od nieruchomości może powoływać się na rozumienie przepisów Prawa budowlanego, interpretacja co do podatku od czynności cywilnoprawnych - prawa zobowiązań ujętego w Kodeksie cywilnym, interpretacja co do podatku dochodowego od osób prawnych - Kodeksu spółek kapitałowych, interpretacja co do podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczącego możliwości skorzystania z tzw. ulgi IP BOX – Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce itp. Nie ulega jednak wątpliwości, że odniesienia te mają charakter pomocniczy, służący właściwej interpretacji przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Organ nie dokonuje bowiem wykładni np. Prawa budowlanego, a jedynie ocenia, jakie skutki wykładnia Prawa budowlanego ma dla określenia przedmiotu czy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i to przepisów prawa podatkowego dotyczy w konsekwencji jego interpretacja. Oznacza to, że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w pytaniu, czy też w stanowisku wnioskodawcy mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa niż prawo podatkowe, ale zawsze istotą sprawy ma być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Podobnie i organ nie może pominąć tych kwestii, jeśli służą one celowi, jakim jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p.

Reasumując, dopuszczalne jest w postępowaniu interpretacyjnym dokonanie wykładni innych aniżeli przepisy prawa podatkowego przepisów prawa, jeśli współtworzą one normę konstrukcyjną dotyczącą danego podatku.

Podobne stanowisko, co do konieczności przeprowadzenia wykładni przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego, zawartej w art. 3 pkt 2 O.p., a niezbędnych do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił w wielu swoich orzeczeniach (por. wyroki NSA z 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II FSK 1062/22; z 5 listopada 2019 r. sygn. akt II FSK 1122/19; z 15 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 475/15; z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2524/12; z 27 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 27/12; z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 1465/11).

Uwzględniając powyższe rozważania, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie odesłanie do przepisów ustawy o rachunkowości ma charakter pomocniczy, jednakże wykładnia tych przepisów jest ściśle związana z interpretacją przepisów materialnego prawa podatkowego. Nie da się bowiem dokonać interpretacji art. 28m ust. 1 u.p.d.o.p. i oceny prawidłowości wskazanego przez Skarżącą sposobu wyliczenia podstawy opodatkowania bez odniesienia się do przepisów ustawy o rachunkowości. Tym samym – wbrew stanowisku wyrażonemu w postanowieniach organów obu instancji – organ interpretacyjny zobowiązany był do oceny opisanego we wniosku stanu faktycznego i udzielenia merytorycznej odpowiedzi dotyczącej wątpliwości prawnych Skarżącej przedstawionych w pytaniu nr 2. Wobec tego nie znajdowało uzasadnienia wzywanie Skarżącej do przeformułowania postawionego pytania nr 2 oraz odnoszącego się do niego stanowiska poprzez odniesienie ich do przepisów ustaw podatkowych. To zaś czyni bezzasadnym pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego we wniosku pytania nr 2.

Działanie organu uznać należało za nieprawidłowe w świetle funkcji, jakie ma pełnić indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, tj. funkcji gwarancyjnej i informacyjnej. W sytuacji skomplikowanych i niejasnych regulacji podatkowych, instytucja ta ma służyć podatnikom w prawidłowym stosowaniu obowiązujących przepisów w prowadzonej przez nich działalności. Zatem w sytuacji, gdy problem podatnika ma charakter realny, organ powinien przede wszystkim rozważyć możliwość udzielenia merytorycznej odpowiedzi. Wobec powyższego za zasługujące na uwzględnienie należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 169 § 4 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 O.p. Organ interpretacyjny bezpodstawnie wydając postanowienie o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia w zakresie pytania oznaczonego nr 2, w istocie uchylił się od obowiązku dokonania merytorycznej odpowiedzi na to pytanie poprzez wydanie interpretacji indywidualnej.

W świetle powyższych rozważań, za nieprawidłowe uznał Sąd zapadłe w niniejszej sprawie postanowienie organu I instancji w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zadanego przez nią pytania nr 2, a także utrzymujące je w mocy postanowienie Dyrektora KIS. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

6.4. Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi okazały się zasadne, toteż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora KIS z dnia 5 maja 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 597 zł, w tym kwotę 100 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687).