Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 589/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 71 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 marca 2022 r. nr S-V.8641.8.2022.RM w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. nr 141/klaole6433/02/22 Prezydent Miasta [...] uznał G.G. za osobę bezrobotną z dniem 3 lutego 2022 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca spełnia przesłanki o jakich mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm. – zwana dalej: "ustawą"). Natomiast odmowa przyznania prawa do zasiłku nastąpiła z uwagi na niespełnienie warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku, w wymiarze co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania.

W odwołaniu od tej decyzji G.G. wniósł o zmianę niekorzystnej dla niego decyzji. Wyjaśnił, że 3 sierpnia 2021 r., za pośrednictwem poczty, przesłał do Urzędu Pracy w [...] prośbę o rejestrację i przyznanie należnych świadczeń. Odpowiedź otrzymał dopiero po 7 miesiącach. Do dokumentów załączył pismo pracodawcy z 30 maja 2020 r. o zmniejszeniu czasu pracy na mocy art. 15g ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ustawa COVID-19). Jego zdaniem organ winien zaliczyć obniżony czas pracy.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia 15 marca 2022 r. nr S-V.8641.8.2021.RM, działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - zwanej dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach organ wskazał, że w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych decydujące znaczenie ma okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji osoby bezrobotnej, w którym to okresie organ zatrudnienia bada spełnienie wymogu posiadania co najmniej 365 dni okresów wymienionych w art. 71 ust.1 i ust.2 ustawy. W przypadku G.G. okres ten przypadał na przedział czasowy od 2.08.2020 r. do 2.02.2022 r., kiedy to bezrobotny:

- od 2.08.2020 r. do 30.11.2020 r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2600 zł (121 dni),

- 1.02.2021 r. do 28.01.2021 r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (28 dni),

- od 21.04.2021 r. do 31.05.2021 r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (41 dni),

- od 1.06.2021 r. do 31.07.2021 r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, osiągając wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (61 dni).

Jak wyjaśnił Wojewoda ustalenia te potwierdzone zostały przez organ zatrudnienia raportami ZUS-U1Prawo. W aktach sprawy znajduje się także pismo pracodawcy z 30 maja 2020 r. skierowane do G.G., informujące o obniżeniu wymiaru czasu pracy do ¾ etatu, co skutkowało obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego. Jako podstawę tego działania wskazano art.15g ustawy COVID-19. W piśmie tym zawarto także informację, że za miesiące luty-maj 2020 zleceniobiorca uzyskiwał wynagrodzenie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, natomiast od czerwca 2020 r. wynagrodzenie to będzie poniżej minimalnego wynagrodzenia, przy czym nie będzie to stanowić przeszkody w zaliczeniu tego okresu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

W ocenie Wojewody stanowisko organu I instancji odmawiające przyznania prawa do zasiłku jest prawidłowe. Wyjaśnił, że obowiązujące w tym zakresie przepisy nie pozostawiają organowi zatrudnienia możliwości działania uznaniowego. Organ zatrudnienia nie może poddać badaniu innego okresu niż ten, przypadający na 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. To dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ma decydujące znaczenie dla wyznaczenia przedziału czasowego w którym bezrobotny musi wykazać okresy wymienione w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy w liczbie minimum 365 dni. Przedmiotowe okresy zostały ściśle określone w obowiązujących przepisach i tylko takie organ zatrudnienia może zaliczyć bezrobotnemu. To organ zatrudnienia decyduje na podstawie obowiązujących przepisów, które okresy można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Uprawnień takowych nie posiada pracodawca. Wojewoda wskazał, że zapisy poczynione przez pracodawcę na wystawionych dokumentach mogą mieć znaczenie jedynie informacyjne. Podana pracownikowi w piśmie z dnia 30 maja 2020 r. informacja nie miała podstaw prawnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że pkt 10 ust. 2 art. 71 ustawy nie mógł znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten został dodany ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1068) z mocą obowiązującą od dnia ogłoszenia tj. 21.06.2020 r. W przepisie tym mowa jest o zatrudnieniu, które należy rozumieć tak, jak definiuje to ustawa o promocji zatrudnienia w art. 2 ust. 1 pkt 43, tj. zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Świadczenie pracy na podstawie umowy zlecenia nie mieści się w zakresie tej definicji. Z tej przyczyny organ zatrudnienia nie mógł do okresu od którego zależy prawo do zasiłku zaliczyć okresu świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenia, gdy uzyskiwane wynagrodzenie mniejsze było od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Właściwym przepisem do oceny w tym zakresie sytuacji G.G. był art. 72 ust. 1 pkt lit. c ustawy, zgodnie z którym świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpraca przy wykonywaniu tych umów, może zostać zaliczone do okresu od którego zależy prawo do zasiłku jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2. W zakresie przyznawania prawa do zasiłku ustawodawca wyróżnił trzy zasadnicze formy świadczenia pracy: na podstawie umowy o pracę (lit. a), na podstawie umowy o pracę nakładczą (lit. b), umów cywilnoprawnych takich jak umowa zlecenia, umowa agencyjna, umowy oświadczenie usług ( lit. c), wiążąc je dodatkowymi warunkami, których spełnienie pozwala na zaliczenie okresu świadczenia pracy w danej formie do okresu, od którego uzależnione jest prawo do zasiłku.

Wojewoda wskazał także na brak podstaw by przy odczytywaniu normy zawartej w art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy odwoływać się do definicji ustawowych sformułowanych w innych aktach prawnych, w tym ustawie COVID-19. Jeżeli w tym przepisie jest mowa o zatrudnieniu, to znaczy, że nie obejmuje on także świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenia.

Organ wskazał także, że powoływany w odwołaniu wyrok sądu administracyjnego dotyczył innego stanu faktycznego. Reasumując stwierdził, że odwołujący wykazał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jedynie 61 dni z wymaganego minimum 365 dni.

Jako nieuzasadniony ocenił zarzut odwołującego, że próbę rejestracji jako bezrobotny podjął już w dniu 3.08.2021 r. (data nadania wniosku), zaś odpowiedź na wniosek uzyskał dopiero po 7 miesiącach. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się wezwanie z dnia 11 sierpnia 2021 r. wystosowane przez organ zatrudnienia do rejestrującego się, informujące o konieczności osobistego stawiennictwa w wyznaczonym terminie, celem dokończenia procesu rejestracji. Poinformowano wówczas, że brak stawiennictwa spowoduje, że rejestracja nie zostanie skutecznie dokonana. Przedmiotowe pismo pomimo dwukrotnego awizowania nie zostało podjęte przez adresata.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie G.G. wniósł o uchylenie decyzji odmawiającej mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych pomimo, że spełnia warunki określone w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Zwrócił się o przyznanie zasiłku od dnia złożenia wniosku tj. 3 sierpnia 2021 r. wraz z odsetkami ustawowymi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dnia 3 sierpnia 2021 r. po ustaniu zatrudnienia złożył dokumenty w Urzędzie Pracy w [...] (a nie jak twierdzą organy dopiero 3 lutego 2022 r.). Po złożeniu dokumentów uległ wypadkowi i przebywał w szpitalu. Wobec braku odpowiedzi na zgłoszenie z 3 sierpnia 2021 r., skarżący w dniu 3 lutego 2022 r. udał się do Urzędu Pracy. Wówczas w wyniku "manipulacji" został zarejestrowany jako bezrobotny. Zdaniem skarżącego pomijanie faktu złożenia w 2021 r. dokumentów jest świadome i działa na jego szkodę. Podtrzymał argumentację odwołania. Podkreślił spełnienie wymogu z art. 15g ustawy Covid-19.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 lutego 2022 r. w części orzekającej o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych.

Istotny jest fakt, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 lutego 2022 r. w części orzekającej o uznaniu G.G. za osobę bezrobotną z dniem 3 lutego 2022 r. z uwagi na niezaskarżenie jej odwołaniem, z upływem terminu do jego wniesienia stała się ostateczna i prawomocna.

W związku z tym wszelkie zarzuty skargi wskazujące na inną, wcześniejszą datę jego rejestracji jako osoby bezrobotnej są bezskuteczne.

Na marginesie tylko Sąd podziela w tym zakresie także stanowisko Wojewody, iż nieuzasadniony jest także zarzut odwołującego się, iż próbował zarejestrować się jako bezrobotny już w dniu 3 sierpnia 2021 r. (data nadania wniosku), jednakże odpowiedź na swój wniosek rejestracyjny (przesłany do PUOP za pośrednictwem operatora pocztowego) uzyskał dopiero po 7 miesiącach. W aktach sprawy znajduje się bowiem wezwanie z dnia 11 sierpnia 2021 r. wystosowane przez organ zatrudnienia do rejestrującego się, informujące o konieczności osobistego stawiennictwa w wyznaczonym terminie, celem dokończenia procesu rejestracji. W piśmie tym poinformowano G.G., iż brak stawiennictwa spowoduje, że rejestracja nie zostanie skutecznie dokonana. Przedmiotowe pismo pomimo dwukrotnego awizowania nie zostało podjęte przez adresata.

Odmowa przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych przez organy jest prawidłowa, gdyż na dzień rejestracji bezrobotnego nie spełnia on wymogu posiadania co najmniej 365 dni okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w 18 miesięcznym okresie bezpośrednio poprzedzającym dzień zarejestrowania, co oznacza niespełnienie warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji.

W sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych decydujące znaczenie ma okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji osoby bezrobotnej, w którym to okresie organ zatrudnienia bada spełnienie wymogu posiadania co najmniej 365 dni okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia (...). W przypadku Pana G.G. okres ten przypadał na przedział czasowy od 02.08.2020r. do 02.02.2022r., kiedy to bezrobotny:

- od 02.0S.2020r. do 30.11.20.20r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając Wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzeni a za pracę, którego wysokość wynosiła 2600 zł (121 dni),

- od 01.02.2021r. do 28.01.2021r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (28 dni),

- od 21.04.2021r. do 31.05.2021r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, nie osiągając wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (41 dni),

- od 01.06.202lr. do 31.07.2021 r. świadczył pracę na podstawie umowy zlecenia, osiągając wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, którego wysokość wynosiła 2800 zł (61 dni).

Powyższe ustalenia potwierdzone zostały przez organ zatrudnienia raportami ZUS-U1Prawo. W aktach sprawy znajduje się także pismo pracodawcy z dnia 30.05.2020r. skierowane do Pana G.G., informujące o obniżeniu wymiaru czasu pracy do 34 etatu, skutkujące obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego. Jako podstawę tego działania wskazano art. 15g ustawy COVlD-19. W przedmiotowym piśmie zawarto także informację, iż za miesiące luty-maj 2020 zleceniobiorca uzyskiwał wynagrodzenie powyżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, natomiast od czerwca 2020r. wynagrodzenie to będzie poniżej minimalnego wynagrodzenia, przy czym nie będzie to stanowić przeszkody w zaliczeniu tego okresu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

Obowiązujące w tym zakresie przepisy są jasne i nie pozostawiają organowi zatrudnienia tzw. luzu decyzyjnego, czyli możliwości działania uznaniowego. Po pierwsze, nie może organ zatrudnienia poddać 'badaniu innego okresu niż ten, przypadający na 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Tak więc to dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ma decydujące znaczenie dla wyznaczenia przedziału czasowego w którym bezrobotny musi wykazać okresy wymienione w art. 71 ust.1 i ust.2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) w liczbie minimum 365 dni. Po wtóre, również przedmiotowe okresy zostały ściśle określone w obowiązujących przepisach i tylko takie organ zatrudnienia może zaliczyć bezrobotnemu. Zdecydowanie podkreślić trzeba, iż tylko organ zatrudnienia decyduje na podstawie obowiązujących przepisów, które okresy można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku. Uprawnień takowych nie posiada pracodawca, a zapisy poczynione przez niego wystawionych dokumentach mogą mieć znaczenie jedynie informacyjne.

Rację ma Wojewoda stwierdzając, że informacja podana pracownikowi w piśmie z dnia 30.05.2020r. nie miała podstaw prawnych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy są to okresy kiedy bezrobotny:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za prace w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne Z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności łub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kąty pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granią u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art, 1 ust, 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9.75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą i przytył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Dodatkowo na mocy art. 71 ust. 2 tejże ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojsko wy cli. okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin;

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy łub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego łub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków I świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowań i e z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2021 r. poz. 75);

7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku Opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana;

10) zatrudnienia z wynagrodzeniem poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie w przypadku osób, którym na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 1842 z późn. zm.) obniżono wymiar czasu pracy skutkujący obniżeniem wysokość! wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięcznie wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia m pracę.

Punkt 10 cyt. przepisu dodany został ustawą z dnia 19.06.2020r. o dodatku solidarnościowym przyznawanym w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 (Dz.U. z 2020r. poz. 1068) z mocą obowiązującą od dnia ogłoszenia, tj. 21 czerwca 2020 r. Mowa w nim jest o zatrudnieniu, które należy rozumieć tak, jak definiuje to ustawa o promocji zatrudnienia (...) w art 2 ust i pkt 43, tj. zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Świadczenie pracy na podstawie umowy zlecenia nie mieści się w zakresie tej definicji, stąd też przepis art 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia nie mógł znaleźć zastosowania do Pana G.G.. W konsekwencji organ zatrudnienia nie mógł do okresu od którego zależy prawo do zasiłku zaliczyć okresu świadczenia pracy na podstawie mowy zlecenia, gdy uzyskiwane wynagrodzenie mniejsze było od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Właściwym bowiem przepisem do oceny w ty m zakresie sytuacji Pana G.G. był przepis art. 72 ust. 1 pkt lit. c przywołanej ustawy, zgodnie z którym świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpraca przy wykonywaniu tych umów, może zostać zaliczone do okresu, od którego zależy prawo do zasiłku jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust 2. Należy przy tym zauważyć, iż w zakresie przyznawania prawa do zasiłku ustawodawca wyróżnił trzy zasadnicze formy świadczenia pracy: na podstawie umowy o pracę (lit. a), na podstawie umowy o pracę nakładczą (lit. b), umów cywilnoprawnych takich jak umowa zlecenia, umowa agencyjna, umowy oświadczenie usług ( lit. c), wiążąc je dodatkowymi warunkami, których spełnienie pozwala na zaliczenie okresu świadczenia pracy w danej formie do okresu, od którego uzależnione jest prawo do zasiłku. Brak jest też podstaw do tego, by odczytując normę zawartą w przepisie art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia (...) odwoływać się do definicji ustawowych sformułowanych w innych aktach prawnych, w tym w ustawie COVID-19. Jeżeli więc w tym przepisie mowa jest o zatrudnieniu, to znaczy, że nie obejmuje on także świadczenia pracy na podstawie umowy zlecenia.

Konsekwencją powyższego jest także to, iż przywołany w odwołaniu wyrok WSA w Krakowie nie może być uznany za wydany w identycznej sprawie. Wyrok ten bowiem dotyczył innego stanu faktycznego, gdzie skarżąca pozostawała zatrudnioną na podstawie umowy o pracę, a kwestia sporną była długość okresu, który może zostać zaliczony do okresu od którego uzależnione jest prawo do zasiłku (tzn. czy okres ten może być dłuższy niż 3 miesięczny okres, w którym pracodawca uzyskiwał świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i dofinansowanie wynagrodzeń pracowników). W niniejszej sprawa kwestia ta nie podlega dyskusji, gdyż — jak już wspomniano wyżej - skarżący nie może skorzystać z zapisu art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia.

W tym zakresie Sąd w całości przychyla się do stanowiska organu. Skarżący wykazał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jedynie 61 dni z wymaganego minimum 365 dni.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.