Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 898/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 473/21 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r, nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 473/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...] o ustaleniu, na wniosek J. M. i J. M., warunków zabudowy dla rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zmiany sposobu użytkowania poddasza na pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. D. zarzucając naruszenie art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z urzędu w postaci sporządzenia odpowiedniej dokumentacji zdjęciowej analizowanego terenu, mimo że dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania, a brak jego przeprowadzenia spowodował ustalenie błędnego stanu faktycznego oraz pozbawił stronę możności obrony praw.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.

W skardze kasacyjnej zawarto także wniosek pełnomocnik skarżącego – adwokat M. J. o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości wynikającej z odpowiednich przepisów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył J. M. domagając się jej oddalenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej przedstawiono tylko jeden zarzut, obejmujący naruszenie art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. Art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wedle art. 133 § 1 P.p.s.a.: "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony. Po pierwsze zaznaczyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy, zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Nie wywiedziono w szczególności zarzutów naruszenia przepisów postępowania po stronie organów, które powinien był dostrzec Sąd pierwszej instancji (wymagałoby to podniesienia zarzutów naruszenia procedury administracyjnej w powiązaniu z odnośnymi przepisami P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest przyjąć ustalenia Sądu pierwszej instancji, dotyczące administracyjnego postępowania dowodowego, za niezakwestionowane. Podniesiony zatem zarzut naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. może być rozpatrzony jedynie w takim oto kontekście – czy zaistniała sytuacja, w której określony dowód był niezbędny do wyjaśnienia sprawy przez sąd administracyjny, przed wydaniem wyroku?

W skardze kasacyjnej znajduje się wyjaśnienie, że zaprezentowana przez skarżącego dokumentacja fotograficzna pozwoliłaby na przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości dokonanej analizy urbanistyczno-architektonicznej. Zdaniem skarżącego z kolei jej brak uniemożliwia dokonanie takiej kontroli, czy to przez organy administracji czy też sąd administracyjny. W konsekwencji doprowadziło to do nieprawidłowego rozpoznania sprawy i braku możliwości obrony stanowiska skarżącego.

Powyższe stwierdzenia nie dają dostatecznych podstaw do uwzględnienia zarzutu i nie są przekonujące. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z akt sprawy wynika, że skarżący usiłował przekonać organ do dokonania pewnych ustaleń dotyczących funkcji zabudowy na podstawie dokumentacji fotograficznej. Dowód taki nie został przeprowadzony – uznano, że nie można fotografii konfrontować z danymi analizy urbanistycznej. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tym aspekcie nie dopatrzył się naruszeń po stronie organów.

Jeżeli na obecnym etapie skarżący chciał zakwestionować ocenę Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości postępowania dowodowego organów, powinien wywieść w tym zakresie stosowne zarzuty naruszenia prawa, czego nie uczynił. Skarga kasacyjna sprowadza się do akcentowania potrzeby przeprowadzenia dodatkowego, uzupełniającego dowodu, który powinien zdaniem Z. D. przeprowadzić Sąd, jednak w jej uzasadnieniu nie sprecyzowano jakich konkretnie okoliczności dowód miałby dotyczyć, jakie okoliczności podważać (np. przyjęte w analizie urbanistycznej), względnie jakie fakty okoliczności ujawniać. Z tych powodów skargę kasacyjną należy uznać za nieprzekonującą i niezasadną.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut za nieusprawiedliwiony, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.

Końcowo, odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku pełnomocnik skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy (na etapie kasacyjnym), o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną (art. 250 P.p.s.a.) należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postepowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Z tego powodu nie zawarto w niniejszym wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii.

Nie rozstrzygano o kosztach postępowania dla uczestnika postępowania J. M. Orzeczenie takie byłoby zbędne, jako że po stronie wymienionego koszty takie w ogóle nie powstały. J. M. złożył odpowiedź na skargę osobiście, nie uiszczając żadnych opłat. Nie ustanowił też profesjonalnego pełnomocnika. Skądinąd zaznaczyć należy, że przepisy art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania.

Niniejszy wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.