Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 25/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1524
law: Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na bezczynność Muzeum [...] w przedmiocie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego I. zobowiązuje Muzeum [...] do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z dnia 19 kwietnia 2023 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Muzeum [...] w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Muzeum [...] na rzecz Fundacji [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. oddala wniosek o wymierzenie Muzeum [...] grzywny.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lutego 2024 r. Fundacja [...] (dalej także jako "skarżąca" lub "Fundacja") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Muzeum Narodowego w Lublinie (dalej także jako "organ" lub "Muzeum") w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. W treści skargi Fundacja zwróciła się o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazała, że pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r., złożonym za poprzez platformę ePUAP, wystąpiła do Muzeum z wnioskiem o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego w zakresie: 1) rejestru umów, 2) rejestru zarządzeń, 3) rejestru pełnomocnictw i upoważnień, 4) rejestru skarg i wniosków, 5) rejestru kontroli. Skarżąca zaznaczyła, że w związku z "ułomnością" platformy ePUAP, w nagłówku wniosku, jako adresat widniał Urząd Miasta Lublin. Fundacja podkreśliła, że jest to element, którego wnioskodawca nie może samodzielnie modyfikować i zostaje nadany przez system. Treść wniosku wskazywała jednak nazwę podmiotu zobowiązanego jako Muzeum Narodowe w Lublinie. Wniosek został ponadto przesłany na adres ePUAP Muzeum.

Decyzją z dnia 29 maja 2023 r. organ odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie ww. informacji sektora publicznego. Przy czym Muzeum nie miało wątpliwości, czy jest adresatem wniosku, ani też jakich danych ów wniosek dotyczy. Na skutek odwołania Fundacji, decyzja Muzeum została uchylona decyzją Ministra Cyfryzacji z dnia 18 sierpnia 2023 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Również organ odwoławczy nie miał wątpliwości, kto jest adresatem wniosku Fundacji, ani jaki jest jego zakres przedmiotowy.

W dniu 4 września 2023 r. Muzeum skierowało na adres ePUAP Fundacji wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, poprzez wskazanie adresata wniosku oraz wskazanie informacji sektora publicznego objętych wnioskiem. Tego samego dnia Fundacja uzupełniała braku wniosku zgodnie z wezwaniem. Skarżąca zwróciła przy tym uwagę, że wszystkie żądane informacje znajdowały się we wniosku, a zatem wezwanie było bezpodstawne. Pomimo uzupełnienia braków, Fundacja do dnia sporządzenia skargi do nie otrzymała odpowiedzi na wniosek.

W ocenie skarżącej, mając na uwadze przedłużanie postępowania przez organ m.in. poprzez wydanie decyzji odmownej w sprawie oczywistej oraz przesyłanie wezwań do podania informacji, które były zawarte we wniosku, a także wobec braku rozpatrzenia wniosku do dnia dzisiejszego, uzasadnione jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ oraz wymierzenie mu grzywny.

W odpowiedzi na skargę Muzeum wniosło o jej oddalenie w całości.

Organ wskazał, że uchylając decyzją z dnia 29 maja 2023 r. o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji, i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, Minister Cyfryzacji zwrócił uwagę, że wniosek z dnia 3 kwietnia 2023 r., złożony przez K. K., powinien pozostać bez rozpoznania w związku z niewykonaniem przez wnioskodawcę wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych. Za wniosek inicjujący postępowanie w sprawie ponownego wykorzystanie informacji sektora publicznego należało natomiast uznać wniosek skierowany do organu w dniu 20 kwietnia 2023 r.

Wobec treści decyzji organu odwoławczego Muzeum ponownie przeanalizowało wniosek złożony w dniu 20 kwietnia 2023 r. i uznało, że w celu jego realizacji niezbędne jest uzupełnienie jego braków formalnych w szczególności poprzez sprecyzowanie adresata wniosku oraz wskazanie zakresu żądanej informacji. W dniu 4 września 2023 r. Muzeum wezwało skarżącą do uzupełnienia wniosku w powyższym zakresie. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 4 września 2023 r. wskazała, że adresatem wniosku jest Muzeum Narodowe w Lublinie, zaś jako przedmiot wniosku ponownie wskazała udostępnienie rejestru umów, zarządzeń, pełnomocnictw i upoważnień, rejestru skarg i wniosków oraz rejestru kontroli.

Wobec braku wskazania zakresu żądanej informacji organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, o czym poinformował Fundację pismem z dnia 5 października 2023 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi Muzeum podtrzymało stanowisko, iż Fundacja nie określiła w treści wniosku zakresu żądanych informacji, uniemożliwiając tym samym jego realizację. Wniosek nie odnosi się bowiem do żadnej konkretnej informacji publicznej, ani tematu, który pozyskać i wykorzystać chce wnioskodawca. Fundacja nie wskazała żadnych ram czasowych, ani nie sprecyzowała, jakich konkretnie informacji żąda. Wobec tak określonego żądania organ nie w stanie przeprowadzić postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie, czy wszystkie żądane informacje mają charakter informacji publicznych, oraz czy nie zachodzą przesłanki wskazujące na konieczność ograniczenia prawa do informacji. Organ podkreślił, że ustawa o ponownym przetwarzaniu informacji sektora publicznego nie może służyć do kompleksowej kontroli działalności podmiotu publicznoprawnego jednocześnie we wszystkich jej obszarach. Do takich działań uprawnione są odpowiednie organy państwowe.

W piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2024 r. skarżąca - odnosząc się do argumentów przedstawionych w odpowiedzi na wniosek - podniosła, że Minister Cyfryzacji, działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., szczegółowo określił kroki, jakie powinno podjąć Muzeum ponownie rozpatrując wniosek. Mianowicie wskazał, że należy określić prawidłowy stan faktyczny sprawy w zakresie określenia właściwej strony tego postępowania i daty wszczęcia wobec Fundacji [...] postępowania w sprawie przekazania w celu ponownego wykorzystywania wnioskowanych informacji sektora publicznego, co Muzeum uczyniło. Ponadto organ odwoławczy nakazał określić prawidłowy stan prawny sprawy i wnioskowane przez Fundację [...] informacje przekazać, przy czym przez prawidłowy stan sprawy organ odwoławczy miał na myśli uznanie wnioskowanych informacji za podlegające ponownemu wykorzystaniu. Minister Cyfryzacji nie wskazał by konieczne było doprecyzowanie wniosku.

W ocenie skarżącej, Muzeum nie zrealizowało wytycznych organu drugiej instancji, zaś domagając się doprecyzowana wniosku, choć jego treść jest oczywista, szczegółowo określona i jasna, podejmuje działania na rzecz przedłużania sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Mając na względzie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność, Sąd - korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") - rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność, decyzja o rozpoznaniu sprawy w tym trybie pozostawiona jest sądowi i nie jest zależna ani od złożenia przez którąkolwiek ze stron wniosku w tym przedmiocie, ani też od ewentualnego żądania przez którąkolwiek ze stron przeprowadzenia rozprawy.

Skarga jest zasadna. Muzeum Narodowe w Lublinie pozostaje bowiem bezczynne w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 19 kwietnia 2023 r. (data wpływu: 20 kwietnia 2023 r.) w przedmiocie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego.

Zasady i tryb udostępniania i przekazywania informacji sektora publicznego w celu ich ponownego wykorzystywania określa ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524 ze zm., dalej jako "u.o.d.p.w.i.s.p."). Wyjaśnić należy, że powołana ustawa implementuje dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 z 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego oraz zastąpiła ustawę z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Wskazana dyrektywa 2019/1024 zastąpiła natomiast poprzednią dyrektywę 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego.

Zgodnie z art. 3 u.o.d.p.w.i.s.p. podmiotami zobowiązany do udostępniania lub przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania są (m.in.) jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.). Do jednostek tworzących sektor finansów publicznych należą natomiast m.in. państwowe i samorządowe instytucje kultury (art. 9 pkt 13 ustawy o finansach publicznych). Jak wynika z treści § 2 Statutu Muzeum Narodowego w Lublinie, nadanego zarządzeniem Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 23 grudnia 2020 r. poz. 20, Muzeum Narodowe w Lublinie jest państwową instytucją kultury wpisaną do rejestru instytucji kultury pod nr RIK 122/2020. Tym samym nie budzi wątpliwości, że Muzeum jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.o.d.p.w.i.s.p. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 u.o.d.p.w.i.s.p., przepisów tej ustawy nie stosuje się do informacji sektora publicznego będących w posiadaniu państwowych instytucji kultury, samorządowych instytucji kultury oraz innych podmiotów prowadzących działalność kulturalną, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194), jednak wyłączenie to nie dotyczy m.in. muzeów państwowych i muzeów samorządowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2022 r. poz. 385).

W konsekwencji takiej kwalifikacji Muzeum na gruncie u.o.d.p.w.i.s.p., uznać też trzeba, że informacje, których udostępniania w celu ponownego wykorzystywania domaga się Fundacja, co do zasady (pomijając ocenę konieczności doprecyzowania ich zakresu, do której Sąd odcienie się w dalszej części rozważań) są informacjami sektora publicznego w rozumieniu ww. ustawy. Jak bowiem wynika z jej art. 2 pkt 8, informacja sektora publicznego to każda treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Do tej kategorii niewątpliwie więc należą prowadzone przez Muzeum rejestry.

Z art. 40 ust. 1 wynika, że rozpatrzenie przez podmiot zobowiązany wniosku o udostępnianie lub przekazanie informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, winno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Sposoby merytorycznego rozpatrzenia wniosku określa natomiast art. 41 ust. 1 u.o.d.p.w.i.s.p., stanowiąc, że podmiot zobowiązany po rozpatrzeniu wniosku, z wyjątkiem wniosku, o którym mowa w art. 39 ust. 2:

1) przekazuje informacje sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania bez określania warunków ponownego wykorzystywania;

2) informuje o braku informacji sektora publicznego wskazanych we wniosku;

3) informuje o braku warunków ponownego wykorzystywania w przypadku posiadania informacji sektora publicznego przez wnioskodawcę;

4) składa ofertę zawierającą warunki ponownego wykorzystywania lub informację o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie, lub w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 4, informację o przyczynach braku możliwości przekazania informacji sektora publicznego i wskazanie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacje sektora publicznego mogą zostać przekazane;

5) odmawia, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego.

Wprawdzie powyższy katalog sposobów rozpatrzenia wniosku ma charakter zamknięty, jednak rozpatrzenie wniosku może zakończyć się nie tylko merytorycznym rozstrzygnięciem, ale i czynnością materialno-techniczną. Taka forma zakończenia postępowania jest dopuszczalna m.in. w przypadku niespełnienia przez wnioskodawcę wymogów formalnych wniosku i niewykonania w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych. W takiej sytuacji wniosek podlega bowiem pozostawieniu bez rozpoznania (art. 39 ust. 5 u.o.d.p.w.i.s.p.).

W okolicznościach niniejszej sprawy ocena, czy Muzeum dopuściło się zarzucanej mu bezczynności w sprawie wniosku Fundacji z dnia 19 kwietnia 2023 r. o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, w istocie sprowadza się do oceny, czy ów wniosek spełniał wymogi formalne niezbędne dla jego merytorycznego rozpoznania, czy też zasadnie został przez Muzeum pozostawiony bez rozpoznania jako obarczony brakami formalnymi, które nie zostały usunięte mimo wezwania.

Niezbędne elementy wniosku o udostępnienie lub przekazania informacji sektora publicznego celem ponownego wykorzystywania określa art. 39 ust. 3 u.o.d.p.w.i.s.p. Zgodnie z tym przepisem wniosek zawiera w szczególności:

1) nazwę podmiotu zobowiązanego;

2) informacje o wnioskodawcy, w tym imię i nazwisko albo nazwę oraz adres umożliwiający dostarczenie odpowiedzi do wnioskodawcy albo pełnomocnika tego wnioskodawcy w sposób lub w formie wskazanych we wniosku;

3) wskazanie informacji sektora publicznego, które będą ponownie wykorzystywane, a jeżeli są już udostępniane lub zostały przekazane, warunki ponownego wykorzystywania, na jakich mają być ponownie wykorzystywane, oraz źródło udostępniania lub przekazania;

4) wskazanie celu ponownego wykorzystywania, w tym określenie rodzaju działalności, w której informacje sektora publicznego będą ponownie wykorzystywane, w szczególności wskazanie dóbr, produktów lub usług;

5) wskazanie formy przygotowania informacji sektora publicznego, a w przypadku postaci elektronicznej - także wskazanie formatu danych;

6) wskazanie:

a) sposobu przekazania informacji sektora publicznego, o ile nie są udostępniane lub nie zostały przekazane w inny sposób, albo

b) sposobu i okresu dostępu do informacji gromadzonych i przechowywanych w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 2.

Wniosek wnosi się w postaci papierowej albo elektronicznej (art. 39 ust. 4 u.o.d.p.w.i.s.p.).

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Muzeum, wniosek Fundacji z dnia 19 kwietnia 2023 r. odpowiadał wymogom formalnym określonym w powyższym przepisie i jako taki nadawał się do merytorycznego rozpatrzenia w jeden ze sposobów określonych w art. 41 ust. 1 u.o.d.p.w.i.s.p. Wezwanie Fundacji pismem z dnia 4 września 2023 r. do uzupełniania braków formalnych przedmiotowego wniosku, a następnie pozostawienie go bez rozpoznania, było zatem bezzasadne i jako takie świadczy o zaistnieniu po stronie organu bezczynności.

Zauważyć należy, że wskazując na konieczność uzupełniania wniosku poprzez wskazanie jego adresata oraz wskazanie (doprecyzowanie) zakresu żądanych informacji publicznych, Muzeum powołało się na wytyczne zawarte w decyzji kasatoryjnej Ministra Cyfryzacji z dnia 18 kwietnia 2023 r., którą uchylono decyzję Dyrektora Muzeum z dnia 29 maja 2023 r. o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Tymczasem z treści powołanej decyzji organu odwoławczego, której uwierzytelniona kopia znajduje się w przekazanych Sądowi aktach sprawy, wynika jednoznacznie, że zastrzeżenia organu odwoławczego co do zachowania wymogów formalnych nie odnosiły się do wniosku Fundacji z dnia 19 kwietnia 2023 r., lecz do wniosku złożonego w dniu 3 kwietnia 2023 r. przez K. K.. To w odniesieniu do wniosku z dnia 3 kwietnia 2023 r. Minister Cyfryzacji wskazał na niedopuszczalność jego merytorycznego załatwienia spowodowaną nieuzupełnieniem, pomimo wezwania, jego braków formalnych. Wniosek Fundacji z dnia 19 kwietnia 2023 r. Minister zakwalifikował natomiast jako odrębny względem wniosku K. K. z dnia 3 kwietnia 2023 r. Jednocześnie wprost wskazał, że wniosek z dnia 19 kwietnia 2023 r. winien zostać załatwiony poprzez przekazanie żądanych informacji bez określania warunków ich ponownego wykorzystywania (art. 41 ust. 1 pkt 1 u.o.d.p.w.i.s.p.) ewentualnie z określeniem warunków ponownego wykorzystywania (art. 41 ust. 1 pkt 4 u.o.d.p.w.i.s.p.).

Zatem w świetle oceny zawartej w ww. decyzji kasatoryjnej, brakami formalnymi uniemożliwiającymi merytoryczne rozpatrzenie obarczony było wniosek K. K. z dnia 3 kwietnia 2023 r. Z kolei będący przedmiotem rozpoznawanej skargi wniosek Fundacji z dnia 19 kwietnia 2023 r., który – jako złożony przez inny podmiot – mimo, że dotyczył tożsamych informacji, wszczął odrębne postępowanie o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, wbrew twierdzeniu organu był już wolny od braków formalnych, w tym zawierał wszystkie elementy wskazane w art. 39 ust. 3 u.o.d.p.w.i.s.p. W pkt 1 wniosku jednoznacznie wskazywano Muzeum Narodowe w Lublinie jako podmiot zobowiązany. W tej sytuacji, nawet jeżeli w nagłówku wniosku pozostawione były dane Urzędu Miasta Lublin (co – jak wyjaśniła Fundacja – wynikało z ograniczeń technicznych portalu ePUAP, przekładających się na brak możliwości zmiany przez wnioskodawcę tego oznaczenia), wniosek nie pozostawiał wątpliwości co do tego, kto jest jego adresatem, zwłaszcza przy uwzględnieniu dodatkowo faktu, że został przesłany na adres skrzynki ePUAP Muzeum. Z kolei w pkt 3 wniosku precyzyjnie określono zakres informacji sektora publicznego, których wniosek dotyczy, poprzez wskazanie kategorii rejestrów, których udostępniania w celu ponownego wykorzystywania domaga się Fundacje. Wobec braku zakreślenia jakichkolwiek ram czasowych informacji ze wskazanych rejestrów, w ocenie Sądu, obowiązkiem organu było przyjęcie, że żądanie to obejmuje wszystkie dane zgromadzone we wskazanych rejestrach.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że wezwanie Fundacji do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. poprzez wskazanie jego adresata oraz wskazanie informacji objętych wnioskiem, nie znajdowało uzasadnionych podstaw. W konsekwencji Muzeum bezzasadnie również wniosek ten pozostawiło bez rozpoznania, popadając przez to w bezczynność. Mając na względnie, że stan ten nie ustał do czasu rozpoznania skargi, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała takiego charakteru, albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie wniosku skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję jego wadliwej oceny pod kątem formalnym, wynikającej z niezasadnego utożsamiania tego wniosku z odrębnym wnioskiem złożonym w dniu 3 kwietnia 2023 r. Wobec jednak zbliżonego zakresu przedmiotowego obu tych wniosków i opisanych wcześniej okoliczności ich złożenia, błędowi organu nie sposób przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa.

W konsekwencji takiej kwalifikacji zaistniałej w sprawie bezczynności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w zakresie zawartego w niej wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Podkreślić należy, że z literalnej wykładni art. 149 § 2 p.p.s.a. wynika, że wymierzenie grzywny, które może nastąpić w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, zależy od uznania sądu, a więc ma charakter fakultatywny. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skoro bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, to brak jest podstaw do zastosowania wobec organu – poza zobowiązaniem do rozpatrzenia wniosku – dodatkowo środka o charakterze dyscyplinująco-represyjnymi, jakim jest wnioskowana grzywna z art. 149 § 2 p.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawia orzecznictwo sądowe, w którym podkreśla się, że środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w sytuacjach, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20; z dnia: 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1842/17; z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17; z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15; opubl. w CBOSA). Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie ograniczają się do uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w sentencji wyroku.