Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2642/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103  ust. 1 pkt 5 i 6 ,art. 104 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 594
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] września 2015 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594) po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. w [...] – utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 6 000 zł. w związku ze stwierdzeniem prowadzenia działalności w barze gastronomicznym "[...]" przy ul. [...] w [...]niezgodnie z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] z dnia [...] marca 2014 r. [...] o zatwierdzeniu zakładu oraz wbrew decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazującej zawieszenie działalności gastronomicznej – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.

Organ podał, że [...] marca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w m. [...] wydał decyzję zatwierdzającą zakład - bar gastronomiczny przy ul. [...] w [...] do prowadzenia działalności gastronomicznej w zakresie podawania w naczyniach jednorazowego użycia napojów zimnych i gorących, napojów alkoholowych, hamburgerów przygotowywanych w oparciu o półprodukty i produkty gotowe.

W dniu [...] maja 2015 r. przeprowadzono kontrolę, która wykazała, że w ww. obiekcie prowadzona jest działalność wbrew decyzji organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazującej zawiesić działalność gastronomiczną w ww. barze do czasu usunięcia uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli sanitarnej w dniu [...] kwietnia 2015 r.; zgłoszenia do organu usunięcia uchybień; przeprowadzenia kontroli sprawdzającej przez PPIS w m. [...].

Organ wskazał, że z ustaleń kontroli wynika, iż w ww. zakładzie rozszerzono działalność o przygotowywanie potraw na bazie warzyw i owoców wymagających obróbki wstępnej brudnej, przy braku warunków do przeprowadzania takich działań (mycie i czyszczenie odbywało się w zlewie do mycia sprzętu kuchennego). Stwierdzono ponadto uchybienia w zakresie wymagań higieniczno-sanitarnych, szczegółowo opisane w protokole.

Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest m.in. art. 103 ust. 1 pkt 6 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega m.in. ten, kto prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością wbrew decyzji o czasowym zawieszeniu działania lub zamknięciu całego lub części zakładu.

Prowadzenie działalności wbrew decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie budzi wątpliwości, jak wynika z protokołu kontroli sanitarnej z [...] maja 2015 r.

Organ podniósł, że rozszerzenie produkcji lub obrotu żywnością powinno być zgłoszone właściwemu terenowo państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, który w stosownych przypadkach wydaje decyzję zatwierdzającą nowy zakres działalności zakładu, co wynika z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. U. UE. L. 04. 139. 1).

Organ wskazał, że pomimo twierdzeń strony, iż zaprzestała już zamawiania warzyw wymagających obróbki wstępnej, to jest to okoliczność łagodząca, którą uwzględniono wymierzając karę w niższej wysokości. Nie uzasadnia to natomiast odstąpienia od wymierzenia kary za uchybienie, które prawidłowo udokumentowano i nie jest kwestionowane przez stronę.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 5 i 6 ww. ustawy przedsiębiorca, który prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością wbrew decyzji o czasowym zamknięciu zakładu oraz niezgodnie z decyzją o zatwierdzeniu zakładu podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

W ocenie organu kara 6 000 zł. uwzględnia przesłanki określone w art. 104 ust. 2 cyt. ustawy i jest bardzo niska, biorąc pod uwagę wysokość ustawowego zagrożenia za każde ze stwierdzonych uchybień. Organ powiatowy zasadnie uwzględnił wysoki stopień zawinienia i wysoką szkodliwość społeczną czynu, gdyż strona prowadziła działalność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu. Miała więc świadomość naruszenia, a przy tym nie zapewniła odpowiednich warunków sanitarno-higienicznych. Świadomie przy tym kontynuowała działalność wbrew decyzji nakazującej unieruchomienie zakładu, pomimo licznych i poważnych naruszeń warunków sanitarno-higienicznych stwierdzonych w wyniku kontroli, stanowiących istotne zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Działalność zakładu stwarzała zatem bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia konsumentów.

Odnosząc się do odwołania organ podkreślił, że stronie przysługiwały przewidziane prawem środki zaskarżenia decyzji nakazującej unieruchomienie zakładu. Do środków tych nie należy odmowa wykonania ww. decyzji, w sytuacji gdy nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Takie postępowanie strony świadczy o świadomym i umyślnym naruszeniu prawa żywnościowego i wskazuje na wysoki stopień zawinienia.

Zgodnie z art. 55 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 119 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, ze zm.) kara pieniężna powinna realizować również pewien skutek prewencyjny, zapobiegając popełnianiu podobnych uchybień w przyszłości. Kara pieniężna nie może mieć więc charakteru wyłącznie symbolicznego. Organ zaznaczył, że na Spółkę nałożono już drugą karę pieniężną w trybie art. 103 ust. 1 pkt 5 (decyzja PWIS [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r. wymierzająca karę pieniężną - 2 000 zł). Wobec powyższego kara niższa niż 6 000 zł nie odzwierciedlałaby wagi naruszenia i nie odniosłaby zamierzonego skutku.

Organ stwierdził, że powoływana w odwołaniu trudna sytuacja materialna nie jest przesłanką, która w świetle art. 104 ust. 2 cyt. ustawy mogłaby uzasadniać dodatkowe obniżenie kary, czy odstąpienie od wymierzenia. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ww. ustawy do kar pieniężnych mają zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Co do zasady szczególnie trudna sytuacja osobista lub majątkowa może być uznana za ważny interes, uzasadniający zastosowanie jednej z ulg z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Jednak organem właściwym rzeczowo jest właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny. W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem prywatnym lub interesem publicznym (traktowanej w tym wypadku jak podatek lub zaległość podatkowa), rozłożyć jej płatności na raty albo umorzyć karę w odrębnym postępowaniu administracyjnym, wszczynanym na wniosek osoby zobowiązanej.

Skargę na ww. decyzję złożyła spółka [...] Sp. z o.o. w [...], zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a nadto w sposób niewyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego, nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, skutkującego błędnym stwierdzeniem, że:

a) prowadzono działalność w barze gastronomicznym "[...]" w [...] niezgodnie z decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m. [...] o zatwierdzeniu zakładu,

b) doszło do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi (bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia konsumentów) podczas, gdy z materiału dowodowego wynika, że doszło wyłącznie do naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych nie powodujących przy tym bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi (bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia konsumentów),

c) odmowa podpisania przez osobę uprawnioną protokołu kontroli sprawdzającej nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. jest równoznaczne z nie wniesieniem uwag i zastrzeżeń do ww. protokołu,

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez zaniechanie ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość kary, z pominięciem pisma Skarżącego z dnia [...] czerwca 2015 r. i załączonych dowodów z pominięciem okoliczności wskazanych w odwołaniu, co skutkowało wymierzeniem kary nie uwzględniającej podstaw wymiaru określonych w art. 104 ust. 2 cyt. ustawy tj. rodzaju winy, stopnia zawinienia, stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia i wielkości zakładu. Spółka podała, że w piśmie z [...] czerwca 2015 r. wskazała, że nie miała zamiaru rozszerzyć działalności gastronomicznej, a rozszerzenie było jednorazowe i niezamierzone. Kara nie jest też powiązana z wielkością produkcji zakładu, nie uwzględnia zasady proporcjonalności.

Biorąc powyższe pod uwagę m.in. wniesiono na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji a podstawie art. 135 ppsa o rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji.

Strona również wniosła, na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 ppsa, o zawieszenie postępowania ze względu na fakt, iż rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od wyniku rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi [...] na decyzję PWIS dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymującą w moc decyzję PPIS z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazującą zawieszenie działalności gastronomicznej w barze skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa.

Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 6 000 zł za prowadzenie działalności w barze gastronomicznym skarżącej niezgodnie z decyzją z dnia [...] marca 2014 r. o zatwierdzeniu zakładu oraz wbrew decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazującej zawieszenie działalności gastronomicznej.

Zaznaczyć trzeba, że na mocy decyzji z dnia [...] marca 2014 r. z-d - bar gastronomiczny przy ul. [...] w [...] uzyskał pozwolenie na prowadzenie działalności gastronomicznej w zakresie podawania w naczyniach jednorazowego użycia napojów zimnych i gorących, napojów alkoholowych, hamburgerów przygotowywanych w oparciu o półprodukty i produkty gotowe.

W okolicznościach niniejszej sprawy w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, iż ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.), w art. 1 ust. 1 określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463). Natomiast w art. 1 ust. 2 ww. ustawa określa wymagania zdrowotne żywności, wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, właściwość organów w zakresie przeprowadzania urzędowych kontroli żywności, wymagania dotyczące przeprowadzania urzędowych kontroli żywności.

Zgodnie z art. 6 – kontrole urzędowe, rejestracja i zatwierdzenie – rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, ust. 1 podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze współpracują z właściwymi organami zgodnie z innym, mającym zastosowanie, prawodawstwem wspólnotowym, lub, jeżeli takie nie istnieje, z prawem krajowym. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu przedsiębiorca działający na rynku spożywczym powiadamia właściwy organ o każdym przedsiębiorstwie (zakładzie) pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji lub dystrybucji żywności oraz zapewnia aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie dotyczącej prowadzonej działalności w zakresie produkcji lub obrotu żywnością.

Z przytoczonej regulacji wynika zatem, że każde przekształcenie lub rozszerzenie działalności prowadzonej na rynku spożywczym w obszarze produkcji lub obrotu żywnością wymaga zgłoszenia do terenowo właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, który w stosownych przypadkach wydaje decyzję zatwierdzającą nowy profil działalności zakładu. Podmioty działające na rynku spożywczym powinny zapewnić, aby właściwe władze posiadały zawsze aktualną informację o zakładach, w tym przez powiadamianie o istotnych zmianach w zakresie prowadzonej działalności.

W związku z planowanym wprowadzeniem zmian w działalności zakładu, przedsiębiorca obowiązany jest do złożenia wniosku o dokonanie zmian w rejestrze zakładów. Zmiana zakresu działalności jest możliwa dopiero po uzyskaniu przez przedsiębiorcę zatwierdzenia zakładu lub warunkowego zatwierdzenia, w odniesieniu do planowanej działalności, wydana przez właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Oznacza to, że w związku z planowanym wprowadzeniem zmian w działalności zakładu, przedsiębiorca ma obowiązek złożenia wniosku o zatwierdzenie nowego (rozszerzonego) zakresu działalności. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy, podmioty działające na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składają wniosek o wpis do rejestru zakładów albo o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów, zgodnie natomiast z ust. 1a, w przypadku zmiany danych podmiot działający na rynku spożywczym lub na rynku materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością składa wniosek o dokonanie zmian w rejestrze zakładów. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 64, wniosek zawiera określenie rodzaju i zakresu działalności, która ma być prowadzona w zakładzie, w tym rodzaju żywności, która ma być przedmiotem produkcji lub obrotu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że prowadząca ww. bar skarżąca spółka nie dopełniła wskazanych obowiązków i nie poinformowała o zmianie polegającej na rozszerzeniu działalności o przygotowywanie potraw na bazie warzyw i owoców wymagających obróbki wstępnej brudnej, przy braku warunków do przeprowadzania takich działań (mycie i czyszczenie odbywało się w zlewie do mycia sprzętu kuchennego). Stan ten organ ustalił przeprowadzając dwie kontrole. Pierwszą w dniu [...] kwietnia 2015 r. po której została wydana decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r. nakazująca zawiesić działalność gastronomiczną w ww. barze do czasu usunięcia uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli sanitarnej. Oraz drugą kontrolę w dniu [...] maja 2015 r. - kontrola sprawdzającą wykonanie decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., która wykazała, że w ww. obiekcie prowadzona jest działalność, pomimo zakazu nałożonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Zasadnie zatem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję wymierzającą karę pieniężną w wysokości 6 000 zł, skoro skarżąca prowadziła działalności w barze gastronomicznym "[...]" w [...] niezgodnie ze wskazanymi decyzjami.

Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy administracji miały podstawy do zastosowania przepisów wymierzających karę pieniężną w związku z produkcją i wprowadzaniem do obrotu żywności w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu. Stosownie bowiem do art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, kto produkuje lub wprowadza do obrotu żywność w zakresie niezgodnym z decyzją o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 62 ust. 1 pkt 2, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Nie może być kwestionowane, że decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nie uprawniała strony do przygotowywania potraw na bazie warzyw i owoców wymagających obróbki wstępnej brudnej, skoro ograniczała się wyłącznie do prowadzenia działalności gastronomicznej w zakresie podawania w naczyniach jednorazowego użycia napojów zimnych i gorących, napojów alkoholowych, hamburgerów przygotowywanych w oparciu o półprodukty i produkty gotowe.

Co do zarzutów dotyczących wysokości kary, wyjaśnić należy, że ustalając jej wysokość organ uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu. Stosownie do art. 104 ust. 3 tej ustawy, do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że organowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują uprawnienia organu podatkowego.

W dziale VIII ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia – Przepisy karne i kary pieniężne, w rozdziale 1 – Przepisy karne, w art. 100 ust. 1 ustawodawca zdecydował, że popełnienie czynów określonych w pkt 1-16 podlega karze grzywny, zgodnie zaś z ust. 2, jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w stosunku do środków spożywczych po upływie ich terminu przydatności do spożycia, o znacznej wartości, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Bez wątpienia w niniejszej sprawie stopień szkodliwości czynu należało uznać za znaczny, skoro w barze skarżącej przygotowywano potrawy na bazie warzyw i owoców wymagających obróbki wstępnej brudnej, przy braku warunków do przeprowadzania takich działań - mycie i czyszczenie odbywało się w zlewie do mycia sprzętu kuchennego. Produkcja żywności w oparciu o m.in. te surowce oraz jej wprowadzanie do obrotu, jest niezgodna z decyzją zatwierdzającą, a przy nie spełnieniu odpowiednich wymagań sanitarnych, może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo produkowanej i oferowanej żywności, jak również może negatywnie wpływać na zdrowie i życie ludzi.

Sąd podzielił stanowisko organu, że wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 6 000 zł. jest adekwatne do warunków wymienionych w ustawie, a więc kara w tej wysokości odpowiada szkodliwości czynu, stopniowi zawinienia, zakresowi naruszenia, zakresowi działalności oraz wielkości produkcji. Zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia za niniejszy czyn kara nie może być mniejsza niż 500 zł. Zdaniem Sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wysokość kary jest proporcjonalna i nienadmiernie represyjna wobec zachowania strony, która dopuściła się czynu wyżej opisanego. Należy również mieć na uwadze, co podkreślił organ administracji, że obecnie nałożona kara jest drugą karą nałożoną na spółkę [...]. Wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. wymierzono bowiem karę 2 000 zł. w trybie art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ponieważ jedną z funkcji kary pieniężnej jest funkcja odstraszania od popełniania kolejnych naruszeń, obecnie nałożona kara powinna być wyższa niż poprzednia, która nie spełniła funkcji odstraszającej.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić trzeba, że są one skierowane przede wszystkim do decyzji z dnia [...] marca 2014 r. i [...] kwietnia 2015 r., a wiec decyzji dotyczących zakresu działania zakładu i jego unieruchomienia. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca poddała kontroli Sądu decyzje wydane w przedmiocie wymierzenia podmiotowi kary pieniężnej zapadłe w konsekwencji nierespektowania nakazów i zakazów wynikających z ww. decyzji. Stąd zarzuty wskazane w skardze w pkt I.1. lit a-c okazały się chybione.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 104 ust. 2 cyt. ustawy poprzez zaniechanie ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość kary, z pominięciem pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r. i załączonych dowodów oraz z pominięciem okoliczności wskazanych w odwołaniu co skutkowało wymierzeniem kary nie uwzględniającej podstaw jej wymiaru z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia tj. rodzaju winy, stopnia zawinienia, stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia i wielkości zakładu. Powtórzyć bowiem trzeba wysokość nałożonej kary odzwierciedla zarówno charakter, jak i rozmiar naruszenia, a ponadto uwzględnia okoliczność, że jest to kolejne nie respektowanie przez skarżącą przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i wydanych decyzji.

Zdaniem Sądu postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Należy również nadmienić, że złożony w skardze wniosek o zawieszenie postępowania sądowego został rozpoznany w dniu [...] marca 2016 r. Mocą postanowienia z tego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji.