Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 189/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 i art. 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4 , art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 118 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 742
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Gdańskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 maja 2023 r. J. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność Rektora Uniwersytetu Gdańskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że w dniu 23 lipca 2023 r., powołując się na brzmienie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej

w skrócie: "u.d.i.p.", J. K. wystąpił do Uniwersytetu Gdańskiego z wnioskiem

o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytanie: "czy pracownik Uniwersytetu Gdańskiego prof. dr hab. A. B. jest spokrewniona lub spowinowacona z Rektorem Uniwersytetu Gdańskiego lub którymkolwiek innym z Prorektorów Uniwersytetu Gdańskiego?".

W piśmie z dnia 2 sierpnia 2023 r. wysłanym zgodnie z żądaniem wniosku

na adres ePUAP wnioskodawcy, Rektor Uniwersytetu Gdańskiego wskazał, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Pomimo, że nauczyciele akademiccy są osobami pełniącymi funkcje publiczne

w rozumieniu art. 5 ust. 2 ww. ustawy, to żądane informacje nie mają związku

z pełnieniem tych funkcji publicznych przez poszczególne osoby, o których mowa we wniosku. Żądane informacje stanowią dane osobowe wymienionych nauczycieli, które to dane nie mogą podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rektor również jako pracodawca, nie może żądać od pracowników informacji w wskazanych we wniosku skarżącego, z wyjątkiem sytuacji, gdy wymagają tego szczególne przepisy, w tym art 118 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce czy Kodeksu pracy (art. 22 1 pkt 3).

Ponadto, Rektor jako pracodawca nie może żądać od pracowników uczelni informacji wskazanych we wniosku z dnia 23 lipca 2023 r., z wyjątkiem sytuacji gdy wymagają tego szczególne przepisy prawa. Organ zwrócił też uwagę na pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt

K 20/03, że już "samo ujawnienie pokrewieństwa, czy jego braku, w pewnych sytuacjach może naruszać prywatność zarówno funkcjonariusza, jak i osoby mu bliskiej", bowiem na przykład publiczne wiązanie osiągnięć określonych osób "z faktem pozostawania w związkach rodzinnych z funkcjonariuszem może być odczytane jako dyskredytowanie ich własnej pozycji".

Jednocześnie organ zaznaczył, że żądanie prywatnych informacji dotyczących poszczególnych osób wymienionych we wniosku może być uznane za nadużycie prawa do informacji publicznej oraz kontynuację działań, ze względu na które wnioskodawca został zawieszony w prawach studenta decyzją z dnia 10 lipca 2023 r., znak 0400.0091.5.2023.

W skardze na bezczynność Rektora Uniwersytetu Gdańskiego J. K. wniósł o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 23 lipca 2023 r., przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 34.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organowi uczelni naruszenie przepisów:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej

na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej

jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania polegający

na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pomimo upływu terminu

z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ nie udzielił mu odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie zasłaniając się stwierdzeniem, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Organ w swojej odpowiedzi próbuje również skarżącego zastraszyć wskazując,

że żądanie prywatnych informacji dotyczących poszczególnych osób wymienionych

we wniosku może być uznane za nadużycie prawa do informacji publicznej.

Skarżący nadmienił w związku z tym, że przedmiotowy wniosek stanowi jedyny wniosek, jaki złożył do Uniwersytetu Gdańskiego w 2023 r. W tym kontekście skarżący zarzucił organowi nieznajomość przepisów, na podstawie których działa.

Zgodnie bowiem z art. 188 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:

"W uczelni nie może powstać stosunek bezpośredniej podległości służbowej między małżonkami oraz osobami: [...] pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa do drugiego stopnia albo w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.". Co prawda nie stosuje się tego przepisu do Rektora, natomiast ze względu na to, że Rektor Uniwersytetu Gdańskiego przed objęciem stanowiska zajmował inne stanowisko, gdzie był przełożonym, wniosek dotyczy również jego osoby, a w związku

z wymogiem ustawowym dotyczącym zachowania takiego stanu prawnego mam prawo do informacji, czy przepis prawa jest zastosowany na Uniwersytecie Gdańskim,

a na Rektorze ciąży obowiązek udzielenia informacji w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Gdańskiego wniósł o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 2 sierpnia 2023 r. J. K. zostało przekazane pismo informacyjne, sporządzone w odpowiedzi na jego wniosek z dnia 23 lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismo zostało przekazane wnioskodawcy przed upływem terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W treści pisma Rektor Uniwersytetu Gdańskiego wyjaśnił, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej i nie mogą podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku gdy informacja, o której udostępnienie ubiega się wnioskodawca, nie ma charakteru informacji publicznej, organ do którego został skierowany wniosek nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, itp. Organ podtrzymał zatem wyrażone stanowisko, że żądanie prywatnych informacji dotyczących poszczególnych osób można uznać za nadużycie prawa do informacji publicznej. W opinii organu, wskazane nadużycie wiąże się z kontynuacją działań skarżącego, ze względu na które został zawieszony w prawach studenta, to jest: działań wyczerpujących znamiona tzw. stalkingu, tj. przestępstwa z art 190a § 1 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1138

ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

O ile przepisy prawa nie definiują pojęcia bezczynności to w piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas,

gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub

też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania

w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.". Skarżący J. K. zarzucił bowiem Rektorowi Uniwersytetu Gdańskiego bezczynność

w udzieleniu, na jego wniosek, informacji w trybie przewidzianym przepisami właśnie ww. ustawy.

Wyjaśnienia w tym kontekście wymaga zatem, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, iż informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium,

jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2

(art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje

w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie

z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał też, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z powołanych przepisów wynika zatem wprost, że organ do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku (udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialonotechnicznej)

albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub w ten sam sposób umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

W pozostałych natomiast przypadkach, tj. gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną odmowa realizacji żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje (tak jak

to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) w formie zwykłego pisma (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulegało wątpliwości, że Rektor Uniwersytetu Gdańskiego, jako organ uczelni wyższej, a więc jako podmiot wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Stanowisko w tym przedmiocie zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 31 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7514/21).

Natomiast zasadniczą kwestię dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy stanowiła ocena, czy wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informacji publicznej podlegające udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przed udzieleniem odpowiedzi na tak postawione pytanie należy wskazać,

że pojęcie "informacji publicznej" zgodnie z przepisami art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., oznacza każdą informację o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana

w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana

do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Z kolei sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów.

Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji

i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych

(art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej,

w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt. I OSK 851/10).

Takie rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy

o dostępie do informacji publicznej przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2

w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja,

która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1514/16;

z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04.).

Podzielając zaprezentowane poglądy, zdaniem Sądu, zawarte we wniosku zapytanie - jedynie - o pokrewieństwo lub powinowactwo jednego z pracowników uniwersytetu z rektorem lub którymkolwiek z prorektorów uniwersytetu nie może być uznane za żądanie dotyczące udzielenia informacji publicznej w rozumieniu przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ocenie Sądu, wnioskowane informacje odnoszą się w sposób oczywisty do indywidualnych kwestii prywatnych i osobistych, nie zaś kwestii publicznych. Przedmiotowe pytanie w żaden sposób nie odnosi się do organizacji organu, zasad jego funkcjonowania, ani innych tym podobnych okoliczności, mających znaczenie dla funkcjonowania wskazanej uczelni, czy wykonywania przez organ uczelni zadań władzy publicznej i gospodarowania publicznym mieniem. Przedmiot pytania odnosi się natomiast do kwestii należących bezpośrednio do sfery intymnej wymienionych w pytaniu osób (pokrewieństwo wynika z więzów biologicznych, powinowactwo zaś z małżeństwa). Wymienione kategorie należą więc do aspektów życia osobistego, a nie publicznego. Można tylko dodać, że z tego względu zasługują na ochronę. Konkludując sam charakter stosunków łączących poszczególne osoby funkcjonujące wewnątrz podmiotu publicznego (w uczelni), co do zasady, nie może więc stanowić przedmiotu informacji publicznej.

Dokonanej konstatacji nie może zmienić powołanie się we wniesionej skardze przez skarżącego na przepis art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 742). Skarżący wadliwie wskazał na "art. 188". Powyższy przepis statuując zakaz powstania podległości służbowej między osobami bliskimi stanowi, że w uczelni nie może powstać stosunek bezpośredniej podległości służbowej między małżonkami oraz osobami:

1) prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe;

2) pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa do drugiego stopnia albo w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

Należy w tym miejscu odnotować, że zacytowany przepis art. 118 ust. 1 ustawy nie wprowadza zakazu występowania związków opartych o pokrewieństwo,

czy powinowactwo pomiędzy osobami w obrębie uczelni. Przepis ten dotyczy natomiast niedopuszczalności wystąpienia stosunku "bezpośredniej podległości służbowej"

na uczelni, związanego z pokrewieństwem lub powinowactwem. Podkreślenia

w tym kontekście wymaga, że postawione we wniosku pytanie nie wskazywało

na zamiar skarżącego w uzyskaniu informacji odnośnie tego, czy zabroniony przepisem ustawy szczególnej stosunek bezpośredniej podległości służbowej między wymienionymi w pytaniu osobami występuje. Nie może bowiem ujść uwadze, że wniosek skarżącego w żaden sposób nie odwołuje się do tej kwestii.

Brzmienie wniosku skarżącego jest jednoznaczne i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości. Tak sformułowany wniosek był też wiążący dla organu.

W tym też aspekcie sprawy, trzeba podkreślić, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest udostępniana na wniosek. Oznacza, że - gospodarzem postępowania - o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskodawca i to wyłącznie on określa, czego dotyczy jego żądanie. Organ będący adresatem wniosku nie został upoważniony do dokonywania interpretacji treści, modyfikowania lub zmiany żądania.

Nadto, wskazanie wnioskowanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, by przedmiot oraz zakres wniosku nie budził wątpliwości. Dotyczy to szczególnie podania danych, które pozwolą jednoznacznie przesądzić, że przedmiotem żądania jest informacja publiczna (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 263) Jeżeli wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę w sposób pozwalający odczytać jego wolę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2023 r., II OSK 763/22).

Co prawda ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, co z jednej strony nakazuje podmiotowi, do którego kierowane jest żądanie, rozpoznanie wniosku zgodnie z jego treścią, z drugiej zaś zakazuje doprecyzowywania żądania.

Wniosek musi spełniać minimalne wymogi pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, umożliwiające jego prawidłowe załatwienie. Można dodać, że za niezbędne elementy, które powinien zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznaje się: wskazanie zakresu żądanej informacji publicznej oraz określenie miejsca i sposobu udostępnienia jej wnioskodawcy (tak też: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., I OSK 468/17). Przy czym, nawet fakt wystąpienia pokrewieństwa czy powinowactwa nie oznacza w żadnej mierze, że automatycznie dochodzi do wyczerpania hipotezy przepisu art. 118 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zapytanie, jak już zaznaczono, tylko o występowanie powinowactwa, czy pokrewieństwa wykracza zatem poza sferę wewnętrznej organizacji organu, i jako takie nie może stanowić zapytania o informację publiczną. Nie ma ono bowiem - waloru - informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego, zauważyć dodatkowo można, że przepis art. 118 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wskazuje, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do rektorów. Mając na uwadze pozycję prorektora w strukturach uczelni, który występuje na uczelni jako zastępca rektora w powierzonym mu zakresie spraw, przyjąć należy, że zarówno w przypadku rektora, jak i prorektorów mamy do czynienia z odstępstwem od reguły wyznaczonej w art. 118 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. To zaś oznacza, że w przypadku osób pełniących wymienione funkcje i osób pozostających z nimi w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa do drugiego stopnia stosunek bezpośredniej podległości służbowej może już powstać. Nie można przy tym nie zauważyć, że organ udzielił odpowiedzi skarżącemu poprzez również pryzmat przedmiotowego przepisu. W tej sytuacji uprawniony jest wniosek, że zapytanie o stosunek łączący rektora lub prorektorów z pracownikiem uczelni nie może stanowić w realiach niniejszej sprawy informacji publicznej w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. Także próba modyfikowania przez skarżącego wniosku na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może odnieść skutku ("Rektor Uniwersytetu Gdańskiego przed objęciem stanowiska zajmował inne stanowisko, gdzie był przełożonym, wniosek dotyczy również jego osoby").

Mając zatem na uwadze, że w sprawie nie została spełniona przesłanka przedmiotowa dostępu do informacji publicznej, co wynika ze stwierdzenia, iż wniosek J. K. z dnia 23 lipca 2023 r. nie dotyczył informacji publicznej, a w wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie Rektor Uniwersytetu Gdańskiego poinformował o tym pisemnie wnioskodawcę, Sąd rozpoznający sprawę stwierdził, że Rektor Uniwersytetu Gdańskiego nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności.

Z uwagi na powyższe Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: "orzeczenia.nsa.gov.pl".