Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 238/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 6a, art. 5 b ust. 1 pkt 1,  art. 18 ust. 4a i b, art, 92a ust. 1, art. 92a ust. 6, art. 92a ust. 7
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 88 art. 1 ust. 1-3, art. 2 pkt 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do  międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Tekst mający znaczenie dla  EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant asystent sędziego Anna Zapała po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 408/20 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2700 zł (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 9 września 2020 r., sygn. akt. II SA/Ke 408/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. D. (skarżący, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie (organ odwoławczy, organ II instancji, GITD) z dnia 28 stycznia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego.

II. Stan sprawy, której dotyczy kontrolowany wyrok.

W dniu 17 maja 2019 r. w Kielcach funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego (ITD) zatrzymali do kontroli samochód osobowy o nr rej. [...], którym kierował K. P. (kierowca). W toku kontroli stwierdzono, że kierowca wykonywał odpłatnie przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz skarżącego. Kierowca okazał na żądanie funkcjonariuszy ITD prawo jazdy, orzeczenie psychologiczne, orzeczenie lekarskie, umowę zlecenia oraz kserokopię licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną na rzecz podmiotu: S. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w W. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. W związku z powyższym, Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ I instancji) stwierdził w toku wszczętego postępowania, że skarżący wykonywał – za pośrednictwem zatrudnionego na podstawie umowy zlecenia kierowcy – transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji oraz przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.).

Decyzją z dnia 1 lipca 2019 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d. w zw. z lp. 1 (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) i lp. 2.11 (wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.) załącznika nr 3 do u.t.d., wymierzył skarżącemu kary w wysokości 12.000 zł oraz 8.000 zł, przy czym na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. nałożoną karę łączną ograniczono do wysokości 12.000 zł.

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2020 r. organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że w sprawie bezsporne jest, iż kierowca w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w imieniu i na rzecz skarżącego będącego przedsiębiorcą. Jak wskazał organ odwoławczy, istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy było ustalenie, że odpłatną usługę przewozu osób zamówioną przez pasażerów za pośrednictwem aplikacji Bolt zrealizował kierowca działający na zlecenie skarżącego. W ocenie tego organu, powyższe ustalenia potwierdziły protokół kontroli drogowej podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, protokół przesłuchania pasażera kontrolowanego pojazdu oraz protokół przesłuchania kierowcy. Odnośnie do okazanej kserokopii licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, organ odwoławczy wskazał, że taki dokument "nie może stanowić dowodu w sprawie", ponieważ "pozbawiony jest mocy dowodowej". Niewskazanie przez skarżącego jakichkolwiek innych dowodów na potwierdzenie, że przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz innego podmiotu, powoduje, że odpowiedzialność za wykonanie usługi została przypisana temu podmiotowi, który zlecił wykonanie przewozu kierowcy. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. i to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że skarżący prowadził w dniu kontroli działalność gospodarczą, co potwierdza Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej, zaś czynności przez niego podejmowane mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zatem nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w u.t.d. Końcowo organ drugiej instancji wyjaśnił, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 20.000 zł, jednak z uwagi na art. 92a ust 3 u.t.d. została ona zredukowana do 12.000 zł.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez stronę do WSA w Kielcach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę strony, uznając ją za niezasadną. Sąd ten stwierdził, że okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości i zostały ustalone na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. WSA uznał – wobec stwierdzenia, że czynności wykonywane przez skarżącego nosiły znamiona przewozu okazjonalnego – za bezzasadny zarzut dotyczący wyłączenia stosowania przepisów u.t.d. Ustalone okoliczności faktyczne sprawy – zdaniem WSA – jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny. Zastosowanie w sprawie ma zatem przepis art. 18 ust. 4a u.t.d., zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W ocenie Sądu I instancji, z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że zatrudniony na podstawie umowy zlecenia kierowca przewoził odpłatnie na rzecz skarżącego w dniu 17 maja 2019 r. pasażerów udostępnionym przez skarżącego pojazdem, przystosowanym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Stanowisko organu, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny osób samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., jest więc prawidłowe. Zdaniem WSA, w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające uznanie ww. przewozu za dopuszczalny, mimo niezachowania wymogów konstrukcyjnych. Skoro skarżący wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa pod poz. 1.1 i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d., to tym samym na podstawie art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z art. 92a ust. 3 u.t.d. podlegał karze pieniężnej.

III. Skarga kasacyjna i stanowisko strony przeciwnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu naruszenie:

I) prawa materialnego w zakresie:

1) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11, "art. 18 ust 4a b ustawy o transporcie drogowym" w zw. z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, "podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt/Taxify, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym";

2) art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegającego na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

3) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 oraz "art. 18 ust 4 a b" ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ww. ustawy, polegającego na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt/Taxify, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy;

4) niewłaściwego zastosowania art. 92 a ust 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, "w zw. z 4 pkt. 6a" ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego;

II) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie:

5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi "skierowanej do" decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 stycznia 2020 roku, przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w kontekście niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:

a) zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

b) zaniechania ustalenia, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, oraz w jaki sposób odbyła się płatność;

c) braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

d) "poprzez uznanie, że" płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; jednocześnie wskazano, że ww. naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż WSA w Kielcach pominął podczas rozpoznawania sprawy podniesione wyżej okoliczności, zaś gdyby okoliczności te nie zostały pominięte, rozstrzygnięcie wydane w sprawie mogło być odmienne;

6) "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a." poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepisów art. 7, 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności:

a) zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, "takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej";

b) zaniechania ustalenia, "w jaki sposób doszło do skojarzenia" kierującego z pasażerem, oraz w jaki sposób odbyła się płatność;

c) braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, "dzięki której doszło do wspólnego przejazdu";

d) "poprzez uznanie, że" płatność za przejazd miała nastąpić na rzecz skarżącego, a więc przewóz miał charakter odpłatny, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Organ odwoławczy nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Na rozprawie strona skarżąca kasacyjnie i strona przeciwna podtrzymały stanowiska zajęte w toku postępowania sądowego.

IV. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.

Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji zarzutów kasacyjnych w odniesieniu do pełnego zakresu rozstrzygnięcia w związku z zaskarżeniem wyroku niższej instancji w całości.

2. Weryfikacja zasadności postawionych zarzutów jest konieczną podstawą do stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

Po pierwsze, formalnemu oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi", w tym do zarzutów naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Zarzut ten w warstwie opisowej został skonstruowany błędnie. Autor skargi kasacyjnej oczekiwał od Sądu kasacyjnego, aby ten – w ramach kontroli spełnienia warunków formalnej prawidłowości uzasadnienia zaskarżonego wyroku – badał również prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności proceduralnej zakwestionowanej decyzji, w tym w zakresie oceny zachowania wymogów wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowości zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Tymczasem, zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest dopuszczalne kwestionowanie za pośrednictwem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. merytorycznej prawidłowości ocen prawnych lub wytycznych procesowych sądu administracyjnego, albowiem tego rodzaju zarzuty zmierzają do podważenia procesu lub rezultatu sądowoadministracyjnej oceny legalności wykładni lub stosowania prawa przez kontrolowane organy. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być natomiast wskazywany jako przedmiot zarzutu kasacyjnego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego: 1) nie zawiera co najmniej jednego z ustawowych elementów formalnych; 2) nie zawiera stanowiska sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia; 3) nie zawiera oceny prawnej sądu co do istoty sprawy, której dotyczy skarga; 4) zawiera istotne wady konstrukcyjne (np. istotne sprzeczności treściowe, niejasność, niepełność lub nielogiczność wywodu), które sprawiają, że orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. W sprawie, której dotyczy skarga kasacyjna, Sąd pierwszej instancji zrealizował w stopniu dostatecznym obowiązek sporządzenia prawidłowego formalnie i konstrukcyjnie uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., a w szczególności w sposób wystarczający wyjaśnia znaczenie i sposób zastosowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również odnosi się do zarzutów naruszenia przez skarżony organ przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Odrębnym zagadnieniem jest natomiast szczegółowość i wyczerpujący charakter oceny tych zarzutów, jej moc argumentacyjna lub siła perswazyjna. Problemy te nie podlegają jednak weryfikacji na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Po drugie, jako bezzasadny oceniono zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)" p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez "nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia" powyższych przepisów przez skarżony organ, polegającego na "niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności oraz braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego" w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.

Bez względu na oczywisty błąd konkretyzacji podstawy kasacyjnej (w zakresie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazano również lit. a, co jest sprzeczne z treścią opisową zarzutu), należy stwierdzić, że ocena legalności proceduralnej zaskarżonej decyzji oraz prawidłowości ustalenia jej podstawy faktycznej została dokonana przez Sąd Wojewódzki w sposób zgodny z prawem, a podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty kwestionujące niepełność wyjaśnienia lub ustalenia stanu faktycznego sprawy przez kontrolowane organy sprowadzają się do pozbawionej racjonalnego uzasadnienia polemiki. Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że zarówno skarżony organ, jak i Sąd pierwszej instancji, w sposób dostatecznie przekonujący wyjaśniły przesłanki, na podstawie których przyjęto, że ustalenia faktyczne w sprawie są wystarczające do uznania, że skarżący, zlecając zatrudnionemu na podstawie umowy cywilnoprawnej kierowcy wykonywanie przewozu osobowego przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej Bolt (w zakresie pozyskania klientów oraz obsługi płatności), faktycznie wykonywał czynności z zakresu działalności gospodarczej w dziedzinie krajowego transportu drogowego, o którym mowa art. 4 pkt 1 u.t.d., a dla tego rodzaju kwalifikacji prawnej nie miały prawnego znaczenia okoliczności związane z trwałym, ciągłym lub zorganizowanym charakterem tej działalności lub uzyskaniem odpowiedniego wpisu ewidencyjnego lub rejestrowego (por. np. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, LEX nr 478526), albo zasadami działania aplikacji mobilnej, która została wykorzystana do złożenia i przyjęcia oferty przewozu oraz odpłatności za dokonany przewóz. Podstawa dowodowa jest ponadto wystarczająca do przyjęcia zaakceptowanych przez Sąd Wojewódzki ustaleń faktycznych kontrolowanych organów. W szczególności jednoznaczne w swej treści i niepodważone przez stronę skarżącą dowody z dokumentów (w tym umowy zlecenia nr 1/2019 z dnia 8 maja 2019 r., wypisu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP z dnia 17 maja 2019 r.) oraz przesłuchania świadków (kierowcy oraz pasażera spornego przewozu z dnia 17 maja 2019 r.) dowodzą, że kontrolowane organy zachowały konieczne wymogi legalności administracyjnego postępowania dowodowego i wyjaśniającego. Nie miała natomiast samoistnego i istotnego znaczenia w sprawie przedłożona przez skarżącego kasacyjnie kopia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu samochodem osobowym, udzielona innemu podmiotowi (spółce z o.o. w organizacji), albowiem strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że zatrudniony przez nią na podstawie umowy zlecenia kierowca wykonywał sporny przewóz w imieniu i na rzecz podmiotu powyższej licencji.

Po trzecie, pozbawione uzasadnionych podstaw są wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 11, art. 18 ust. "4 a b" u.t.d. w zw. z poz. 1.1 oraz poz. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z poz. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. i w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. podlegały – po przeprowadzeniu ich łącznej oceny – oddaleniu.

W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie pozytywnej oceny legalności ustalonej w postępowaniu administracyjnym podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, jak również nie zakwestionowano prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej jako wzorce kontroli. W tej sytuacji – na tle stanu faktycznego sprawy oraz wykładni prawa materialnego, wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – jako oczywiście bezzasadne należy uznać zarzuty błędnej subsumpcji lub wadliwej konkretyzacji wskazanych wyżej przepisów. Nie jest zatem możliwy do uwzględnienia zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 11, i art. 4 pkt 6a u.t.d. przez przyjęcie, że strona skarżąca kasacyjnie wykonywała – za pośrednictwem działającego w jej imieniu i na jej rzecz kierowcy – krajowy transport drogowy bez wymaganej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób oraz przewóz drogowy okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.), skoro – w świetle niezakwestionowanej wykładni powyższych przepisów na tle ustalonego i niepodważonego skutecznie stanu faktycznego sprawy – strona ta niewątpliwie wykonywała czynności z zakresu przewozu osób (art. 4 pkt 1 u.t.d.) za pośrednictwem kierowcy, któremu zlecała przewozy osób samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.), a wykonany w jej imieniu i na jej zlecenie przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., albowiem nie stanowił on – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, niezależnie od tego, że był to nielegalny przewóz okazjonalny, podjęty wbrew nakazowi, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. (przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), do którego nie miało zastosowanie wyłączenie z art. 18 ust. 4b u.t.d. W sensie szerokim i technicznym był to również przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 6a u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 4 pkt 1 u.t.d., zakresowo należący do definicji krajowego transportu drogowego, której zastosowanie w przedmiotowej sprawie zostało już pozytywnie zweryfikowane.

Wadliwie skonstruowany i pozbawiony w zasadniczej części prawnej relewancji w przedmiotowej sprawie jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 92a ust. 1 i art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z poz. 1.1. i 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej błędnie powiązał przepis art. 92a ust. 1 z art. 92a ust. 6 u.t.d., podczas gdy ten pierwszy przepis – w zakresie podstawy nałożenia kary pieniężnej na skarżącego – jest powiązany z przepisem art. 92a ust. 7 u.t.d. oraz załącznikiem nr 3 do u.t.d. W tym zakresie podniesiony zarzut podlega więc formalnemu oddaleniu. Nie mógł zostać również poddany analizie merytorycznej zarzut naruszenia art. 18 ust. "4 a b" u.t.d., ponieważ w rozważanym tekście prawnym nie ma tego rodzaju jednostki redakcyjnej. Związek z art. 4 pkt 11 u.t.d. wykazują w przedmiotowej sprawie przepisy art. 18 ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 4a u.t.d.

Pozbawiony zasadności jest także zarzut naruszenia art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (wersja przekształcona: Dz.U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 88 ze zm.) przez uznanie, ze "przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów" wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób).

Stawiając powyższy zarzut, strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzegła, że ww. rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 ma zastosowanie do międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty (UE) przez przewoźników zarobkowych lub pracujących na potrzeby własne, mających siedzibę w państwie członkowskim zgodnie z jego ustawodawstwem, przy użyciu pojazdów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim, które nadają się, ze względu na swoją konstrukcję i wyposażenie, do przewozu więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę, i które są do tego celu przeznaczone, oraz do ruchu tych pojazdów pustych w związku z takim przewozem (art. 1 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 1 ust. 2-3), a także do krajowego zarobkowego przewozu drogowego osób, wykonywanego tymczasowo przez przewoźnika niemającego siedziby w danym państwie członkowskim, zgodnie z rozdziałem V tego rozporządzenia (art. 1 ust. 4). W związku z powyższym sformułowane w tym akcie definicje terminów: "usługi regularne", "szczególne usługi regularne" lub "usługi okazjonalne", jako odnoszące się do przewozu grupowego (zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia: przewozu więcej niż dziewięciu osób, włączając kierowcę), nie mają zastosowania do przewozów okazjonalnych w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. w zakresie, w jakim przewozy te nie są przewozami okazjonalnymi w autobusowym i autokarowym przewozie osób na terytorium UE.

3. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).