Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 407/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek, Sędzia NSA Halina Kremis (spr.), Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 13 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Decyzją Nr [...] z dnia 24 marca 2010 r., przywołując w podstawie prawnej art. 59 ust. I, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) Burmistrz Miasta D. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji rozbudowy i nadbudovvy istniejącego obiektu usługowego pawilonu handlowego w granicach działki nr [...] obręb N.M. w D..

Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa w D.. Zarzuciła naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa przez brak kontynuacji funkcji oraz na zbyt małą ilość miejsc parkingowych.

Decyzją z dnia 13 maja 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania od opisanej decyzji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję.

Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta D. decyzją z dnia 3 września 2008 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji rozbudowy i nadbudowy pawilonu handlowego przeznaczonej na funkcję mieszkaniową w zabudowie wolnostojącej wraz z zagospodarowaniem terenu, na działce nr [...] obręb N. M. w D.. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, ze dla zamierzenia nie ma możliwości ustalenia kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy w obszarze analizowanym. Ponadto brak pozytywnego uzgodnienia uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli inwestorzy. Odwołujący podnieśli, że organ pierwszej instancji, błędnie przyjął, ze planowana inwestycja narusza zasady dobrego sąsiedztwa poprzez brak kontynuacji funkcji. Ponadto zdaniem strony stanowisko zarządcy drogi, co do możliwości zbliżenia do krawędzi jezdni poniżej 6 m jest możliwe, gdy zachodzą szczególne okoliczności. Jednakże w uzasadnieniu decyzji nie wskazano dlaczego nie zachodzi wspomniana okoliczność.

Decyzją Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia 16 października 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na brak uzasadnienia dla odmowy możliwości zbliżenia do krawędzi jezdni poniżej 6 m. zamierzenia, błędną interpretację art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wady uzasadnienia.

Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę decyzją Nr [...] z dnia 30 grudnia 2008 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że nie spełnia ono wymagań dotyczących zgodności z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1, brak tzw. ,,dobrego sąsiedztwa ze względu na brak zgodności funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy (brak rozbudów i nadbudów), sprzeczności z przepisami szczególnymi (niezachowanie minimalnej odległości parkingu od pomieszczeń mieszkalnych), brak możliwości zbliżenia zamierzenia poniżej 6 m od krawędzi jezdni.

Po rozpatrzeniu odwołania E. K.-M. i M. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją Nr [...] z dnia 11 lutego 2009 r. uchyliło zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Kolegium ponownie wskazało na brak uzasadnienia, na tym etapie postępowania, dla odmowy możliwości zbliżenia do krawędzi jezdni poniżej 6 m zamierzenia, oraz na błędną interpretację art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji.

Kolejną decyzją (Nr [...] z dnia 24 marca 2010 r.) Burmistrz Miasta D. ustalił warunki zabudowy dla rzeczonej inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w D.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy skarżoną decyzję wskazało, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygając sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r. SA/Wr 1996/95 NSA podkreślił: Istota administracyjnego toku postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (...)" Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z treścią przepisów zawartych w art. 59 ust. 1 powołanej ustawy, zmiana sposobu zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Taką decyzję wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na podstawie projektu sporządzonego przez uprawnionego urbanistę lub architekta (art. 60 ust. 1 i 4 ustawy).

Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sposób ustalania warunków zabudowy wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, pz. l588), które określa zasady i tryb przeprowadzenia analizy funkcjonalno przestrzennej obszaru analizowanego w granicach ustalonych w myśl § 3 pkt 2 tegoż rozporządzenia. Decyzja o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ustawy. powinna zawierać 1) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. 2) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Jednocześnie w myśl zasady wynikającej z art. 56 ustawy w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt, sporządzona dla wnioskowanych działek i terenów sąsiednich analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, ze projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5, i nie jest niezgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja odpowiada także treści art. 54 ustawy i zawiera warunki jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymagane klauzule wynikające z art. 63 ust. 2 ustawy, zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego architekta, co czyni zadość wymaganiom zawartym w art. 60 ust. 4 ustawy.

Powyższe ustalenia oznaczają, że zarzuty odwołania są niezasadne.

Kolegium ponownie zauważa, ze znaczenie kontynuacji funkcji należy traktować szeroko, z uwzględnieniem wykładni systemowej tak, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu wyrażona w art. 6 tejże ustawy. Skład orzekający podziela pogląd komentatora ustawy prof. Zygmunta Niewiadomskiego, że ..." przyczyną. odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko planowana inwestycja sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, czyli nie dająca się z nią w praktyce pogodzić"... Przy czym nie oznacza to, że kontynuacja funkcji to możliwość zrealizowania obiektu tego samego rodzaju co już istniejące. Innymi słowy podstawą odmowy wydania decyzji nie może być brak tożsamości projektowanej rozbudowy z istniejącymi obiektami, co do ich kształtu i gabarytów. Zdaniem Kolegium celem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zachowanie ładu przestrzennego, (art. 1 ustawy) jako podstawa działań organów administracji publicznej, a nie ograniczanie możliwości wznoszenia obiektów budowanych.

W badanym przypadku w obszarze analizowanym występuje mieszana zabudowa; mieszkaniowa i usługowa. W tej sytuacji zarzut braku kontynuacji funkcji planowanego zamierzenia należy uznać za chybiony.

W myśl § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z pózn. zm.) liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają. osoby niepełnosprawne. Zaskarżona decyzja w niniejszym zakresie określiła wymagania.

Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa w D.. W skardze podniesiono zarzuty zbieżne z tymi, wcześniej ujętymi w odwołaniu. Skarżąca uważa, że decyzja narusza interes prawny poprzez rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przyjęciu przez organy kontynuacji funkcji analizowanego obszaru oraz nienaruszeniu interesu osób trzecich, a także przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. We wnioskach skarga zmierza do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Autor pisma argumentuje (między innymi), że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oparło się na stanowisku komentatora Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prof. Zygmunta Niewiadomskiego w zakresie definicji ,,dotychczasowej funkcji terenu". SKO stwierdza, iż w obszarze analizowanym występuje mieszana zabudowa mieszkaniowa i usługowa. Kontynuacja funkcji to możliwość zrealizowania obiektu tego samego rodzaju co już istniejące, a więc podstawą odmowy wydania decyzji nie może być brak tożsamości projektowanej rozbudowy z istniejącymi obiektami, co do ich kształtu i gabarytów. Ponadto SKO nie dopatrzyło się nieprawidłowości decyzji w zakresie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Spółdzielnia Mieszkaniowa w D. działając w imieniu członków Spółdzielni oraz współwłaścicieli nieruchomości budynkowych usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie budynku usługowego, których zarząd sprawuje w trybie Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a który ma być rozbudowany i nadbudowany, nie może podzielić poglądu SKO. Przedmiotowa decyzja narusza interes prawny członków Spółdzielni i współwłaścicieli budynków sąsiednich, co było wyrażone wielokrotnie w toku konsultacji społecznych, o czym Urząd Miasta w D. był informowany, wbrew twierdzeniom zawartych w decyzji [...]. Funkcja usługowa dla mieszkańców pobliskich budynków w tym w zakresie kształtu i gabarytów obiektów była uzasadniona. Przedmiotowy obiekt usługowy oraz podobne usytuowane w pobliż, są otoczone budynkami czterokondygnacyjnymi, wieloklatkowymi. W przypadku rozbudowy i nadbudowy na funkcję mieszkalną tych pawilonów handlowych, zmieni się w sposób drastyczny otoczenie i spowoduje iż wokół budynków wielorodzinnych, w bezpośrednim sąsiedztwie powstaną domy jednorodzinne z funkcją usługową. Jest to niewątpliwe sytuacja braku kontynuacji funkcji. Zasada wolności zagospodarowania nie może być szeroko rozumiana jako powodująca pogorszenie sytuacji mieszkańców sąsiednich budynków co w sposób rażący naruszy zasadę dobrego sąsiedztwa, oraz spowoduje również pogorszenie sytuacji mieszkańców w zakresie ilości miejsc postojowych natężenia ruchu do obiektu, w którym prowadzona będzie rozszerzona działalność gospodarcza.

Zdaniem skarżącego zarówno w postępowaniu o wydanie decyzji [...] jak również w postępowaniu odwoławczym nie zostały uwzględnione okoliczności dotyczące stanowiska osób zamieszkujących w budynkach usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania.

Wobec powyższego organ administracyjny nie ustalił, a następnie nie ocenił w sposób prawidłowy, zebranego w sprawie materiału przed rozstrzygnięciem sprawy.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestnicy postępowania wnieśli także o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, a co za tym idzie podlega oddaleniu.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego; (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwana dalej w skrócie "u.p.p.s.a." - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z czym mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Należy przede wszystkim podnieść, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", sąd był uprawniony i zobligowany do zbadania prawnych podstaw wydania zaskarżonej decyzji, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na orzeczenia wydane na podstawie norm ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów wykonawczych do niej. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Przedmiotem badania legalności jest decyzja ustalająca warunki zabudowy - zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie zagospodarowania terenu w zakresie realizacji rozbudowy i nadbudowy istniejącego obiektu usługowego pawilonu handlowego w granicach działki nr [...] obręb N.M. w D..

Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych strona skarżąca zwróciła się do Burmistrza D. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji szczegółowo opisanej wcześniej.

Orzekające w sprawie organy dokonały, w myśl przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, analizy projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i doszły do przekonania, ze wniosek winien zostać uwzględniony.

Materialnoprawną podstawę ich działań stanowią w rozpoznawanej sprawie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do jej art. 1 ust. 1 ustawa określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej; a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (ust. 2). Ta podstawowa zasada kształtowania polityki przestrzennej, wynikająca wprost ze wskazanego przepisu, znalazła wyraz w poglądach zawartych w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych. Dla przykładu można przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r. (IV SA/Wa 1847/05- Lex 196465) w którym wyrażono godny pełnej akceptacji pogląd, że 1. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego - określonego w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - jest takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej".

Z kolei w wyroku z dnia 24 lutego 2005 r. (IV SA/Wa 950/04, LEX 171198) Sąd wyjaśnił, że "przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy’.

Zdaniem sądu kompetentne organy, rozpoznając sprawę w toku instancji i stwierdzając, że planowana inwestycja spełnia wymogi normatywne (także w zakresie ustalenia niezbędnych dla niej miejsc parkingowych) zrobiły to zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nadto, jak pisze sama strona skarżąca, teren zabudowany jest budynkami wieloklapkowymi, czyli w terenie mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Z tych okoliczności wynika jednoznacznie, że kontynuacją funkcji w zakresie funkcji mieszkaniowej, będzie zagospodarowanie działki o cechach mieszkalno-usługowych, niż wyłącznie usługowych.

Trzeba także jeszcze dodać, że jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie II SA/Lu 751/08 w wyroku z dnia 28 maja 2009 r., opublikowanym w LEXsie nr 558385 "Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Niedopuszczalne jest przyjęcie, że organ ma prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, np. chroniącymi ład przestrzenny czy walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.) i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organ, wydając decyzję odmowną, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie".

Skoro zatem organ lokalizacyjny nie wskazał jaki konkretnie przepis mógłby stanowić przeszkodę w uwzględnieniu wniosku, był zobligowany wydać decyzję korzystną dla inwestora.

Na koniec trzeba także podnieść, że organy, a za nimi sąd, nie mogły wziąć także pod uwagę, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, tzw. zasad współżycia społecznego, co jako okoliczność decydującą wydaje się wskazywać skarga. Inaczej mówiąc, w zakresie normatywnych przesłanek decydujących o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie mieści się przesłanka uwzględniania "stanowiska osób zamieszkujących w budynkach usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania". W konsekwencji sąd nie podzielił także poglądu braku ustaleń organu, co miało mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy

Reasumując, prawidłowe wykorzystanie prawa materialnego z poprawnym zastosowaniem procedury administracyjnej powoduje, że skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 ppsa.