Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 245/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, 2 i 3, art. 39 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c. art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz T. P. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją personalną Nr [...] z dnia 18 grudnia 2009 roku wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 i art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) Dyrektor Zakładu Karnego Nr 2 w Ł. zwolnił z dniem 18 grudnia 2009 roku młodszego chorążego T. P. ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż w dniu 1 marca 2008 roku T. P. został mianowany funkcjonariuszem Służby Więziennej na okres służby przygotowawczej. W dniu 27 listopada 2009 roku funkcjonariusz zapoznał się z opinią służbową, w której stwierdzono nieprzydatność do służby. Od powyższej opinii T. P. nie złożył odwołania, co obligowało organ do zwolnienia funkcjonariusza ze służby stosownie do treści art. 39 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej.

Od powyższej decyzji T. P.i złożył odwołanie, w którym podniósł zarzut naruszenia § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 roku w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 138, poz. 643) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieostatecznej opinii służbowej z dnia 27 listopada 2009 roku, która została doręczona w sposób umożliwiający zapoznanie się z jej treścią dopiero w dniu 14 grudnia 2009 roku i od której złożył odwołanie. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Dyrektora Zakładu Karnego Nr 2 w Ł., w dniu 27 listopada 2009 roku nie posiadał możliwości zapoznania się z treścią opinii służbowej. W dniu 27 listopada 2009 roku opinia została mu przedstawiona, jednakże przebywał na zwolnieniu lekarskim i był po zażyciu leków. Nie był w stanie zapoznać się z treścią opinii, ani jej podpisać. Skarżący wskazał, iż w dniu 14 grudnia 2009 roku opinia służbowa została mu doręczona za pośrednictwem poczty, od której w terminie 14 dni złożył odwołanie. Podkreślił, iż przed upływem terminu do wniesienia odwołania oraz w okresie jego rozpatrywania opinia służbowa nie może stanowić podstawy do wydania decyzji personalnej, która uzależniona jest od treści tej opinii.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień 5 stycznia 2010 roku. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 39 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do niej, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W niniejszej sprawie, w opinii służbowej z dnia 27 listopada 2009 roku jednoznacznie stwierdzono nieprzydatność młodszego chorążego T. P. do służby w Służbie Więziennej, co stanowiło obligatoryjną przesłankę zwolnienia funkcjonariusza ze służby, o której mowa w art. 39 ust. 2 pkt. 2 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wskazał, iż z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że w dniu 27 listopada 2009 roku T. P. został zapoznany przez swojego przełożonego z opinią służbową, której podpisania odmówił. Osobą uczestniczącą w tej czynności był Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego Nr 2 w Ł., który na tę okoliczność sporządził na niniejszej opinii stosowną adnotację. Stosownie bowiem do treści § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej, przełożony, który sporządził opinię służbową, zapoznaje z nią funkcjonariusza w terminie 14 dni od jej sporządzenia. Fakt oraz termin zapoznania się z opinią funkcjonariusz potwierdza podpisem. W razie odmowy funkcjonariusza zapoznania się z opinią służbową - a taki przypadek miał miejsce w rozpatrywanej sprawie - zgodnie z § 6 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia, przełożony, który sporządził opinię, dokonuje na niej odpowiedniej adnotacji. W niniejszej sprawie, jak wskazał organ przyjąć zatem należało, że skuteczne doręczenie opinii nastąpiło w dniu 27 listopada 2009 roku tj. w dacie w której nastąpiła odmowa przyjęcia i podpisania dokumentu, a termin na wniesienie odwołania biegł od 27 listopada 2009 roku i upłynął w dniu 12 grudnia 2009 roku. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Zakładu Karnego Nr 2 w Ł. określił datę ustania stosunku służbowego na dzień 18 grudnia 2009 roku, czym naruszył art. 110 k.p.a. Decyzja administracyjna jest bowiem aktem zewnętrznym będącym oświadczeniem władczym woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatom rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. Decyzja administracyjna rozpoczyna więc swój byt prawny z chwilą jej doręczenia adresatowi. Od tego momentu wiąże ona organ, który ją wydał, a adresatowi wskazuje w jaki sposób będzie wpływać na jego prawa i obowiązki. W niniejszej natomiast sprawie zwolnienie funkcjonariusza nastąpiło zanim skarżący zapoznał się z treścią decyzji personalnej organu I instancji. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem NSA datą wydania decyzji jest dzień jej doręczenia. Nawet nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie zmienia daty wprowadzenia jej do obrotu prawnego, która w tym przypadku nastąpiła dnia 5 stycznia 2010 roku.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. P. zarzucił zaskarżonej decyzji brak wszechstronnej analizy sprawy i naruszenie art. 9, art. 10 § 1, art. 12, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z § 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż w toku postępowania uniemożliwiono mu, przed sporządzeniem opinii, przedstawienia stanowiska w sprawie, nie udostępniono materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i nie poinformowano o zamiarze przedstawienia opinii. Wskazał, iż dniu 27 listopada 2009 roku stawił się w zakładzie karnym w celu przedstawienia kontynuacji zwolnienia lekarskiego. Był pod działaniem zażytych leków. Nie zapoznał się wówczas z treścią opinii, nie został nawet pouczony o możliwości i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Doręczenie opinii służbowej wraz z pouczeniem nastąpiło za pośrednictwem poczty dopiero w dniu 14 grudnia 2009 roku. W terminie 14 dni od dnia jej doręczenia skarżący złożył odwołanie, jednakże Dyrektor Zakładu Karnego Nr 2 w Ł. stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, a w konsekwencji uznał opinię służbową za ostateczną, która następnie stała się podstawą decyzji personalnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie 17 czerwca 2010r. skarżący podniósł, iż w dniu 27 listopada 2009r. był po zażyciu leków antydepresyjnych. Nie był w stanie zapoznać się z opinią i nie czytał jej. W głosie do protokołu rozprawy podniósł, iż tego dnia był pod wpływem silnych leków antydepresyjnych Wellbutrinu XR oraz Seronilu. Miał zaburzoną zdolność koncentracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga T. P. jest uzasadniona.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. nr 207 z 2002r. poz.1761 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 listopada 1996r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 138 poz.643).

Zgodnie z treścią art.33 ust.1 i 2 wymienionej ustawy funkcjonariusz Służby Więziennej podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż co 4 lata. Zapoznaje się on z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia. Funkcjonariusz może w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

W myśl art.39 ust.2 pkt.2 wymienionej ustawy funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

Zgodnie z treścią § 4 ust.2 rozporządzenia z 21 listopada 1996r. przed sporządzeniem opinii przełożony przeprowadza z funkcjonariuszem rozmowę w której dokonuje oceny jego pracy oraz wysłuchuje stanowiska funkcjonariusza w tej sprawie.

W myśl § 7 ust.1 wymienionego rozporządzenia odwołanie od opinii służbowej wnosi się w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią, do wyższego przełożonego za pośrednictwem przełożonego, który wydał opinię.

Zgodnie z treścią § 7 ust.2 cytowanego rozporządzenia przed upływem terminu do wniesienia odwołania oraz w okresie rozpatrywania odwołania opinia służbowa nie może stanowić podstawy do wydania decyzji personalnej, której wydanie uzależnione jest od treści tej opinii.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Kwestią sporną jest czy decyzja o zwolnieniu została wydana na podstawie ostatecznej opinii służbowej a więc czy nie został naruszony przepis § 7 ust.2 rozporządzenia z 21 listopada 1996r. Organy administracji uznały, iż opinia ta była ostateczna gdyż T. P. w dniu 27 listopada 2009r. zapoznał się z nią i w ciągu 14-u dni (tzn. do 11 grudnia 2009r.) nie wniósł od niej odwołania. Natomiast, w ocenie skarżącego, w dniu 27 listopada nie zapoznał się on z opinią gdyż przebywał na zwolnieniu lekarski z powodu schorzeń psychiatrycznych, był po spożyciu leków, towarzyszyły mu lęki i miał zaburzoną zdolność koncentracji. W związku z czym nie był w stanie zapoznać się logicznie z opinią i nie czytał jej. W przekonaniu sądu kwestia czy w dniu 27 listopada 2009r. skarżący zapoznał się z opinią służbową nie została dokładnie wyjaśniona.

Z przepisu art.33 ust.3 ustawy z 26 kwietnia 1996r. i § 7 ust.1 rozporządzenia z 21 listopada 1996r. wynika, iż odwołanie od opinii wnosi się w terminie 14 dni od zapoznania się funkcjonariusza z opinią. Przez sformułowanie "zapoznać się" należy rozumieć: dowiedzieć się, zaznajomić się z czymś (Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją S.Dubisza, Wydawnictwo PWN Warszawa 2003r. tom 4 str.859).

Organy administracji uznały, iż w dniu 27 listopada skarżący zapoznał się z opinią. Na okoliczność tą sporządzona została notatka służbowa, z której wynika, iż T. P. przedstawiono opinię, z którą się zapoznał (osobiście kilkakrotnie ją przeczytał), po czym odmówił jej podpisania i przyjęcia (k.36 akt administracyjnych). Okoliczność tę potwierdzają również adnotacje pod opinią sporządzone przez bezpośredniego przełożonego i Zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego nr 2 (k.35 akt administracyjnych). Organy administracji nie wyjaśniły jednak dokładnie czy stan zdrowia skarżącego w dniu 27 listopada umożliwiał mu zapoznanie się z opinią. Należy zaznaczyć, iż fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie wyklucza możliwości zapoznania się z opinią. Istotne jest natomiast to z powodu jakiego schorzenia skarżący przebywał na zwolnieniu oraz czy zażywane leki nie uniemożliwiły mu zapoznanie się z opinią w dniu 27 listopada. Jak wynika z treści zaświadczenia lekarskiego w tym dniu T. P. był niezdolny do pracy z powodu schorzeń psychiatrycznych. Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010r. skarżący oświadczył, iż zażywał leki antydepresyjne lecz nie wiedział czy były też leki psychotropowe. W głosie do protokołu rozprawy podniósł, iż tego dnia był pod wpływem silnych leków antydepresyjnych Wellbutrinu XR i Seronilu. Po zażytych lekach miał zaburzoną zdolność koncentracji i nie był w stanie zapoznać się logicznie z opinią ani jej przeczytać. W związku z czym powstaje wątpliwość czy w dniu 27 listopada ze względu na stan zdrowia doszło do zapoznania się skarżącego z opinią służbową.

Należy zaznaczyć, iż wpływ zażywania leków psychotropowych na możliwość kierowania swoim postępowaniem była już przedmiotem rozważań przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 marca 2006r. w spr. I OSK 639/05. W sprawie tej sąd uznał, iż leki te mogą powodować zaburzenia w funkcjonowaniu umysłu a tym samym mogą sprawiać, iż osoba nie jest w stanie pokierować swoim postępowaniem ani przewidzieć konsekwencji swojego zachowania(nie publikowany).

W rozpoznawanej sprawie skarżący w odwołaniu podniósł, iż w dniu 27 listopada był po zażyciu leków i ze względu na stan zdrowia nie mógł zapoznać się z przedstawioną mu opinią. Skoro okoliczność ta została podniesiona przez T. P. to organ odwoławczy winien dokładnie wyjaśnić tę kwestię. Należało ustalić na jakie schorzenie psychiatryczne chorował skarżący, jakie leki zażywał oraz czy leki te mogły powodować zaburzenia w funkcjonowaniu umysłu zdolności koncentracji. Następnie należało ocenić czy stan zdrowia T. P. umożliwiał mu zapoznanie się z opinią służbową. Organ odwoławczy w ogóle nie zajął się tą kwestią. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań na ten temat. Oznacza to, iż organ odwoławczy nie odniósł się do istotnej kwestii podniesionej w odwołaniu. Organ II instancji oparł się na treści notatki urzędowej z 27 listopada, z której wynika, iż T. P. przedstawiono opinię i skarżący zapoznał się z nią lecz odmówił jej przyjęcia. To, że tego dnia skarżącemu przedstawiono opinię służbową jest okolicznością niesporną. Natomiast ustalenie organów, iż T. P. zapoznał się z nią w tym dniu, w świetle okoliczności podniesionych w odwołaniu i w skardze, budzi wątpliwości. Obowiązkiem organu odwoławczego było dokładne wyjaśnienie tych wątpliwości lecz organ II instancji tego nie uczynił. Pominięcie tej kwestii przez organ odwoławczy uniemożliwia ocenę zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu i w skardze, iż ze względu na schorzenie na które chorował skarżący oraz zażyte leki, w dniu 27 listopada nie był on w stanie zapoznać się z przedstawioną opinią. Organ administracji nie ustalił nawet na jakie konkretnie schorzenie psychiatryczne chorował skarżący. Brak rozważań w tym zakresie powoduje, iż trudno odnieść się do zarzutów podnoszonych przez T. P. w tej kwestii.

Okoliczność czy w dniu 27 listopada doszło do zapoznania się skarżącego z opinią służbową ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji gdyby uznać, iż w tym dniu T. P. zapoznał się z opinią to oznaczałoby, iż opinia stała się ostateczna w dniu 12 grudnia 2009r. i istniały podstawy do wydania w dniu 18 grudnia decyzji o zwolnieniu ze służby. W przypadku natomiast gdyby przyjąć, iż skarżący ze względu na stan zdrowia i przyjęte leki, w dniu 27 listopada nie był w stanie zapoznać się z opinią, to należałoby przyjąć, iż do zapoznania doszło w dniu doręczenia opinii za pośrednictwem poczty czyli 14 grudnia 2009r. W takiej sytuacji decyzja o zwolnieniu ze służby z dnia 18 grudnia 2009r. zostałaby wydana przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a więc naruszony zostałby przepis § 7 ust.2 rozporządzenia z 21 listopada 1996r. Okoliczność czy 27 listopada skarżący faktycznie zapoznał się z opinią nie została jednak dokładnie wyjaśniona.

Faktem jest, iż postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2010r. w spr. III SA/Łd 105/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. P. na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od opinii służbowej. W sprawie tej sąd uznał, iż opiniowanie służbowe należy do spraw związanych z podległością służbową między podwładnym a przełożonym i zgodnie z treścią art.5 pkt.2 ppsa, nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. To, że w wymienionej sprawie skarga została odrzucona nie oznacza, iż w niniejszej sprawie sąd nie jest uprawniony do badania czy opinia służbowa jest ostateczna. Przesłanką zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej jest nieprzydatność do służby stwierdzona w opinii służbowej przy czym opinia ta musi być ostateczna. Skoro treść opinii służbowej przesądza o zwolnieniu funkcjonariusza to obowiązkiem sądu jest wyjaśnienie czy opinia ta stała się ostateczna. W związku z czym uzasadnione jest wyjaśnienie kwestii czy w dacie wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby opinia służbowa była bądź nie była ostateczna.

Reasumując sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie czy w dniu 27 listopada 2009r., ze względu na chorobę i zażyte leki, skarżący był w stanie zapoznać się z przedstawioną mu opinią służbową. Organy administracji naruszyły przepisy art.7, 77 § 1 i 80 kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 ustawy z 30 sierpnia 200r. w związku z § 18 ust.1 pkt.1c.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.) sąd zasądził od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na kwotę tę złożył się: 240 zł – koszty zastępstwa procesowego, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy wyjaśnić okoliczności w jakich w dniu 27 listopada 2009r. przedstawiono skarżącemu opinię służbową. Przede wszystkim należy ustalić na jakie schorzenie chorował w tym dniu T. P. oraz czy zażycie leków antydepresyjnych takich jak Wellbutrin XR oraz Seronil miało wpływ na funkcjonowanie jego umysłu oraz zdolność koncentracji. Następnie należy ocenić czy ze względu na chorobę i zażyte leki skarżący w tym dniu był w stanie zapoznać się z przedstawioną mu opinią służbową. W zależności od wyników tych ustaleń należy podjąć dalsze czynności w sprawie. Należy również odnieść się do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze.

a.ł.