Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2483/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; z 2014 r. poz. 183; z 2015 r. poz. 211), określanej dalej jako K.p.a., w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 388), powoływanej dalej jako ustawa, po rozpatrzeniu odwołania K.S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], orzekającej o odmowie wymeldowania A.R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymeldowaniu A.R. z pobytu stałego z tego lokalu.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnioskami z dnia 4 lutego 2014 r. K.S. wystąpiła o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego swojej pasierbicy A.R. i jej małoletniej córki A.D. Wnioskodawczym wskazała, że wymienione osoby z pewnością nie zamieszkują pod adresem stałego zameldowania, ponieważ wygląd lokalu, w którym zameldowane są na pobyt stały, świadczy o wieloletnim stanie opuszczenia. Na poparcie swoich twierdzeń przedłożyła rachunek za wykonanie usługi otwarcia lokalu przez ślusarza w dniu 21 stycznia 2014 r., wydruki wykonanych tego samego dnia fotografii przedstawiających wyglądające na nieużytkowane od dawna wnętrze i wyposażenie mieszkania oraz odręcznie spisany protokół z jego otwarcia, z którego wynika, że przedmiotowy lokal pozbawiony jest mediów (prądu i gazu), pokoje są zagracone starymi, zniszczonymi meblami i sprzętem, które pokrywa gruba warstwa kurzu. Sąsiedzi z lokali nr [...] i [...] poinformowali, że nikt tu nie zamieszkuje od kilkunastu lat.

W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej wymeldowania małoletniej A.D. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., w związku z przemeldowaniem jej przez przedstawiciela ustawowego do miejsca faktycznego zamieszkania. Natomiast w stosunku do A.R. organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] orzekł o odmowie wymeldowania z pobytu stałego spod powyższego adresu. W ocenie organu orzekającego, zebrany materiał dowodowy nie pozwalał przyjąć, że A.R. opuściła miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się K.S., wnosząc odwołanie. Zarzuciła organowi I instancji brak wszechstronności i błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów, a także niewykorzystanie wszystkich środków dowodowych w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...] stwierdził, że w trakcie postępowania międzyinstancyjnego doszło do zmiany przepisów prawa materialnego, bowiem w dniu 1 marca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, która uchyliła dotychczasową ustawę z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jednakże zgodnie z art. 69 nowej ustawy postępowania wszczęte na podstawie uchylonej ustawy i niezakończone przed dniem wejścia w życie obowiązującej ustawy, w sprawach indywidualnych o wymeldowanie prowadzi się na podstawie tej ustawy.

Organ II instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia w trybie art. 136 K.p.a. dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W tym celu m. in. zwrócił się do Prezydenta W. o przesłuchanie kolejnych świadków. Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od wezwania i przesłuchania w charakterze świadka W.M. (odwołująca podała błędne nazwisko [...]), gdyż nie zamieszkuje i nie jest zameldowany w budynku przy ul. [...] w W.

Organ wskazał, że pismem z dnia 26 lutego 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] poinformowała, że nie zna personaliów osoby lub osób faktycznie zamieszkujących w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Do 31 października 2009 r. opłaty naliczane były za dwie osoby, a od 1 listopada 2009 r. za jedną.

Zawiadomiona o wszczęciu postępowania A.R. sprzeciwiła się wymeldowaniu jej i swojego dziecka z miejsca pobytu stałego, ponieważ stanowi ono jej centrum życiowe. Wskazała, że nigdy nie opuszczała miejsca stałego zameldowania na okres dłuższy niż 3 miesiące; czasem wyjeżdża do rodziny w G., u której przebywa maksymalnie przez 3 tygodnie. Wymieniona szeroko opisała też kwestie majątkowe dotyczące lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały. Dodała, że razem z córką nie ma innego miejsca do zamieszkania. Z kolei K.S. podniosła, że A.R. stale zamieszkuje w G. przy ul. [...] m. [...], ponieważ tym adresem posługuje się od wielu lat w prowadzonej z nią i w sprawach sądowych korespondencji. Ponownie powołała się na fakty ustalone na podstawie załączonych do wniosku o wymeldowanie materiałów.

W dniu 7 maja 2014 r. organ I instancji przesłuchał w charakterze świadka I.R. (lok. 45), która zeznała, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. od śmierci W.R. - ojca A.R. nikt nie zamieszkuje. Wymieniona wraz z mężem i córką jedynie przyjeżdżała czasem do przedmiotowego lokalu, zarówno za życia, jak i po śmierci swojego ojca i wówczas zatrzymywała się w nim razem z rodziną na kilka dni. Świadek nie była w stanie podać, kiedy widziała córkę sąsiadów po raz ostatni. Potwierdziła, że w styczniu 2014 r. dwóch mężczyzn i kobieta rozwiercali zamki w drzwiach omawianego mieszkania. Przedstawili się jako właściciele. O tym zdarzeniu poinformowała telefonicznie A.R., która stwierdziła wówczas, że przyjedzie wymienić zamki. Świadek nie zauważyła jednak, aby do tego doszło, ponieważ do dnia przesłuchania nie spotkała wymienionej (k: 128-129).

A.R. podtrzymała swoje stanowisko odnośnie do braku podstaw do wymeldowania jej z miejsca pobytu stałego. Ustosunkowując się do zebranego materiału dowodowego w piśmie z dnia 6 czerwca 2014 r. zakwestionowała: treść przedłożonego do akt administracyjnych przez wnioskodawczynię protokołu otwarcia przedmiotowego lokalu wskazując, że usunęła założony przez właścicielkę zamek w drzwiach wejściowych oraz dokumentację fotograficzną) poprzez przedłożenie własnych zdjęć.

Z kolei w piśmie z dnia 31 lipca 2014 r. A.R. wskazała, że fakt jej zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. mogą potwierdzić świadkowie, których oświadczenia dołączyła do powyższego pisma. Wyraziła także sprzeciw w sprawie wymeldowania jej małoletniej córki, ponieważ wolą jej zmarłego ojca było zameldowanie wnuczki w ww. lokalu i w przyszłości przekazanie jej mieszkania. Wskazała, że K.S. nie była pod powyższym adresem od 35 lat, toteż nie ma wiedzy na temat zamieszkiwania pasierbicy w miejscu stałego zameldowania. Podała, że przestała płacić czynsz, kiedy dowiedziała się, że macocha złożyła wniosek o przyznanie prawa do omawianego lokalu, choć nigdy na niego nie łożyła (z załączonego upomnienia z 18 maja 2009 r. wynika, że zadłużenie powstało w 2009 r.). Dodała, że nie może zostać wymeldowania, ponieważ chce najpierw rozliczyć się z K.S. z przysługujących jej po zmarłych rodzicach udziałów w mieszkaniu i poniesionych na nie kosztów. W odrębnym piśmie zażądała przyznania jej lokalu zastępczego w przypadku wymeldowania z obecnego miejsca pobytu stałego.

I.R. na piśmie z 21 lipca 2014 r. oświadczyła, że A.R. mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W czasie przesłuchania w Urzędzie W. miała na myśli córkę wymienionej – A.D. Fakt zamieszkiwania A.R. potwierdził sąsiad z dołu K.K. (oświadczenie z dnia 27 lipca 2014 r.), teściowa W.D., zam. przy ul [...] w W., która dodała, że jej syn A.D. mieszka na stałe w G. razem z córką A.D. i wspólnie przyjeżdżają do W. (oświadczenie z dnia 29 lipca 2014 r.) oraz mąż A.D. (oświadczenie z dnia 25 lipca 2014 r.).

W zaistniałej sytuacji organ I instancji postanowił [...] września 2014 r. przesłuchać ww. osoby w charakterze świadków. Zeznania złożył wówczas tylko K.K. (lok. 42), który zamieszkuje piętro niżej, bezpośrednio pod lokalem nr [...] przy ul. [...] w W. Zeznał on, że w lokalu tym od trzech dni słyszy odgłosy i kroki, które prawdopodobnie należą do A.R. Widuje ją co jakiś czas, ale nie częściej niż raz w tygodniu, a ostatnio - ok. miesiąca wcześniej, na klatce schodowej. W przedmiotowym lokalu świadek był ostatnio 13 lat temu, jeszcze za życia ojca wymienionej, który wkrótce potem zmarł. Kilka miesięcy po wymianie zamka przez pełnomocnik właścicielki omawianego lokalu, która miała miejsce w styczniu 2014 r., mąż A.R. zdemontował ten zamek. Jednocześnie W.K. nie był w stanie jednoznacznie potwierdzić zamieszkiwania wymienionej w miejscu stałego zameldowania.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że przesłuchany A.D. stwierdził, że jego żona A.R. mieszka sama w W. przy ul. [...] m [...], gdzie posiada rzeczy osobiste i dysponuje kluczami do drzwi. Lokal ten opuszcza tylko na czas świąt i wakacji, ale nie dłużej niż na miesiąc. Wyjaśniał, że żona mieszka w W. z uwagi na reumatyzm, który dokucza jej nad morzem. Ponadto utrzymuje kontakt z jego matką i siostrą, które także zamieszkują w [...]. Ponadto w W. A.R. pomaga mu prowadzić firmę spedycyjną. Z powodu braku klucza do skrzynki pocztowej w miejscu zameldowania, świadek przywozi żonie do W. adresowaną do niej korespondencję. W miejscu zameldowania A.R. A.D. ostatnio był 9-10 września 2014 r.

Z protokołu przeprowadzonych oględzin wynika, że mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w W. składa się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki z wc. A.R. oświadczyła, że korzysta z jednego pokoju, położonego po lewej stronie od wejścia. Znajdują się w nim łóżko z rozłożoną na nim pościelą, 2 fotele, stolik, mały regał z książkami i pianino oraz niedziałąjący z powodu braku prądu telewizor. Strona jako miejsce przechowywania swoich rzeczy wskazała także stojącą w przedpokoju szafę, w której na górnej półce leżały książki, albumy ze zdjęciami, kosmetyki zapakowane w reklamówkę, na kolejnych trzech pólkach: bielizna, bluzki, swetry, obuwie, a na ostatniej - zapakowany karton. W kontrolowanym lokalu stwierdzono brak energii elektrycznej oraz gazu (wg oświadczenia A.R. przynajmniej od stycznia 2014 r.). Z tego powodu w lokalu tym nie można gotować, dlatego strona pije tu tylko napoje butelkowane, a posiłki jada na mieście lub u teściowej. Drugi pokój z balkonem, należący do zmarłego W.R. jest nieużytkowany (stoją tam meble, np. złożone łóżko polowe, stół itp.). Obecna przy przeprowadzaniu dowodu D.S. - pełnomocnik K.S. oświadczyła, że obecny stan mieszkania jest inny niż zastany przez nią 21 stycznia 2014 r., ale zauważyła, że w pokoju, który zajmował zmarły, nadal znajdują się ptasie odchody. Wymieniona poinformowała również, że w dniu oględzin wezwała patrol policji z powodu otwartego okna, który jednak odstąpił od interwencji. Potwierdziła to A.R., która poinformowała, że jej córka mieszka z ojcem w G.

Organ podał również, że w pisemnym wystąpieniu z dnia 15 września 2014 r. K.S. zwróciła uwagę na nieuprawnione wejście pasierbicy do stanowiącego jej własność lokalu w celu udaremnienia działali organu administracyjnego i w związku z wysuwanymi wobec niej roszczeniami finansowymi. Wskazała, że wymieniona nie miała wiedzy co do stanu i sposobu korzystania z omawianego mieszkania w okresie, w którym jak utrzymuje stałe zamieszkiwała.

Dalej organ wyjaśnił, że na wniosek właścicielki lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. organ I instancji wystąpił do RWE Stoen Operator Sp. z o.o. i do Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. z prośbą o informacje w sprawie dostarczania mediów do powyższego lokalu oraz do Komendy Rejonowej Policji w W. w sprawie interwencji pod omawianym adresem. PGNiG pismem z dnia 15 października 2014 r. poinformowało, że umowa na dostawy gazu do ww. lokalu zawarta była z W.R. Z powodu zadłużenia umowa ta została rozwiązana 6 stycznia 2010 r. i od tego czasu nie zawierano nowej umowy. Jednocześnie usługodawca nie mógł stwierdzić, czy A.R. nie występowała o przywrócenie dostaw paliwa, ale w systemach bilingowych dotyczących tego lokalu nie zarejestrowano wystąpień. Natomiast Komenda Rejonowa Policji w W. wskazała, że w wyniku kontroli przedmiotowego lokalu nawiązano kontakt z A.R., która oświadczyła, że aktualnie w nim zamieszkuje. W okresie od 1 stycznia 2013 r. do 20 października 2014 r. przeprowadzono jedną interwencję, zakończoną pouczeniem.

W.D. (zam. W., ul. [...]) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. po raz ostatni była dwa lata temu, ale w jej ocenie synowa A.R. mieszka tam, ponieważ prawie codziennie przychodzi w odwiedziny do świadka.

Częstotliwość wizyt synowej wynika z problemów z mediami w miejscu jej stałego zameldowania, np. powodu braku prądu ładuje u teściowej komórkę. Natomiast jej wnuczka i syn stale mieszkają w G.

A.R. odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego ponownie oświadczyła, że nieprzerwanie, od urodzenia zamieszkuje pod adresem zameldowania na pobyt stały. Stwierdziła, że dostęp do omawianego mieszkania odzyskała, po wezwaniu fachowca, 23 stycznia 2014 r. Gaz był dostarczany, pomimo rozwiązania umowy, do stycznia 2014 r., a energia elektryczna została odłączona w 2013 r. Wyjaśniła, że czynsz przestała opłacać w listopadzie 2009 r., po tym jak Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] bezprawnie, drastycznie podniosła jego wysokość. Na koniec zaprzeczyła, jakoby wcześniej twierdziła, że w miejscu stałego zameldowania zamieszkuje razem z córką A.D.

Na prośbę organu II instancji w charakterze świadka ponownie została przesłuchana I.R., która zeznała, że czasami widuje A.R. na klatce schodowej; ostatnio przed Wielkanocą. Świadek nie potrafiła jednoznacznie stwierdzić, czy wymieniona zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania, ale nie zauważyła również, aby się wyprowadzała. Zaznaczyła, że sama często bywa poza miejscem zameldowania. Nie wie, kiedy i w jakich okolicznościach A.R. uzyskała dostęp do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podała, że rozbieżności pomiędzy zeznaniami świadek z dnia 7 maja 2014 r., a jej pisemnym oświadczeniem z dnia 21 lipca 2014 r. wynikają z tego, że pomyliła matkę z córką. E.G. (administrator budynku mieszczącego się przy ul. [...] w W.) spotkała A.R. tylko raz, w związku ze śmiercią jej ojca. Zmarły leżał w swoim mieszkaniu przez jakiś czas, o jego zgonie poinformowali sąsiedzi. Córka zmarłego przyszła wówczas dowiedzieć się o klucze do mieszkania nr [...] (posiadała je policja). Świadek nie potrafiła stwierdzić, czy wymieniona zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. T.M. nie stawił się na przesłuchanie wyjaśniając, że zamieszkuje poza W., a jego matka J.M. cierpi na chorobę [...].

Na pytanie dotyczące stanu zużycia wody i ciepła w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. na przestrzeni lat 2009-2015, Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] odpowiedziała, że od 2006 r. ww. mieszkanie nie było udostępniane pracownikom Spółdzielni celem dokonania odczytów wodomierzy, ani w związku z wymianą starych wodomierzy na wodomierze z odczytem radiowym (wymiana w budynku miała miejsce w kwietniu 2014 r.). Opłaty za zużycie wody, jej podgrzanie i odprowadzanie ścieków od 2006 r. naliczane są ryczałtowo, a opłaty za ogrzewanie - za metr kwadratowy powierzchni użytkowej lokalu (pismo z dnia 3 marca 2015 r.).

A.R. podała, że nie przechowuje starych rachunków. Jako nieaktualną wyrzuciła też zawartą na jej nazwisko umowę z [...] Spółką Gazownictwa dotyczącą dostaw gazu. Natomiast rachunki za energię elektryczną przez cały okres opłacania wystawiane były na nazwisko jej ojca W.R. Podkreśliła, że K.S. nie opłacała żadnych rachunków za mieszkanie nr [...] przy ul. [...] w W. (poza czynszem od czerwca 2013 r.). Z załączonego przez stronę przykładowego rachunku za prąd (RWE Stoen, z 16 sierpnia 2007 r.), obejmującego rozliczenie za okres od 31 stycznia do 31 lipca 2007 r., wynika minimalne zużycie energii obliczone na kwotę 161 zł, podobnie jak w prognozie na okres następny, tj. od sierpnia 2007 r. do stycznia 2008 r. na sumę 45 zł. Natomiast w wezwaniu Stoen z 27 września 2004 r. do zapłaty zaległej faktury z 28 lipca 2004 r. jest 119 zł, w kolejnym wezwaniu z 4 czerwca 2003 r. za zaległość z 12 maja 2003 r. - 81 zł, a w następnym z 16 kwietnia 2012 r. z tytułu nieuiszczonych należności za faktury zaliczkowe z 1 sierpnia 2011 r. i 1 lutego 2012 r.- łącznie 57 zł.

Organ wskazał, że stosownie do art. 35 ustawy, właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję, w której orzeka o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce zameldowania na pobyt stały lub czasowy i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowali innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które bez wątpienia wyraża wolę osoby opuszczającej miejsce dotychczasowego pobytu co do skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Z kolei trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem, w którym dotychczas zamieszkiwała. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz trzeba go określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Innymi słowy dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego.

Organ wywodził, że biorąc pod uwagę całokształt obszernie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dyspozycję art. 35 ustawy, Wojewoda [...] uznał odwołanie za uzasadnione. W ocenie organu II instancji A.R. opuściła miejsce pobytu stałego w sposób uzasadniający jej wymeldowanie.

Dochodząc do powyższego wniosku organ odwoławczy oparł się na dowodach z zeznań świadek I.R. złożonych w Urzędzie W. w dniu 7 maja 2014 r., przeprowadzonej w dniu 10 września 2014 r. kontroli meldunkowej w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., częściowo zeznaniach świadek E.G., pełniącej funkcję administratora budynku, w którym położony jest ww. lokal, informacjach otrzymanych z PGNiG i ze Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz na wyjaśnieniach wnioskodawczym K.S. W szczególności z zeznań najbliższej sąsiadki I.R. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że A.R. od wielu lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Świadek jasno i zdecydowanie stwierdziła wówczas, że od śmierci W.R. lokal nr [...] przy ul. [...] w W. jest niezamieszkały. Ponadto wskazała, że wymieniona jedynie przyjeżdżała wraz z mężem i córką do tego lokalu w okolicach świąt i wakacji, przed, jak i po śmierci w 2001 r. jej ojca i wówczas spędzała w nim wraz z rodziną kilka dni. Wprawdzie w pisemnym oświadczeniu oraz podczas kolejnego przesłuchania w Urzędzie W. w dniu 8 kwietnia br. I.R. usiłowała tłumaczyć, że poprzednio pomyliła matkę z córką (tj. A.R. z małoletnią A.D.), to zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia te nie brzmią przekonywująco. Zeznania świadek z dnia 7 maja 2014 r. są bowiem jednoznaczne, konkretne i pewne w przeciwieństwie do tych złożonych w dniu 8 kwietnia 2015 r., gdy próbowała się z nich wycofać (prawdopodobnie – jak dalej wskazał organ - pod wpływem jednej ze stron postępowania i niechęci do obecnej właścicielki mieszkania). Organ uznał, że nie można przyjąć jako dowodu na zamieszkiwanie przez A.R. w omawianym mieszkaniu zeznań K.K. Świadek ten w dniu przesłuchania powiedział jedynie, że dopiero od trzech dni słyszy dochodzące z położonego nad jego lokalem mieszkania odgłosy i kroki osoby, ale nie był tam od 13 lat. Również z informacji Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia 26 lutego 2014 r. nie można – w ocenie organu - wyprowadzać wniosku o zamieszkiwaniu A.R. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ponieważ przekazała ona tylko, że od 1 listopada 2009 r. nalicza opłaty od jednej osoby i nie zna personaliów osób zamieszkujących.

Organ II instancji jako niewiarygodne potraktował zeznania A.D. i W.D., ponieważ pochodzą od członków rodziny A.R., w sposób naturalny zainteresowanych korzystnym dla niej zakończeniem sprawy. W ocenie organu dowodzą tego, np. rozbieżności w zeznaniach świadka i oświadczeniach strony dotyczące podejmowania korespondencji w G. (A.D. zeznał, że osobiście przywoził żonie do W. korespondencję, a A.R., że jeździła po nią sama z W. do G.). Z kolei W.D. nie była w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. od dwóch lat, wobec czego nie ma obiektywnych spostrzeżeń na temat miejsca zamieszkania synowej.

W ocenie Wojewody [...] przeciwko niezmiennemu zamieszkiwaniu A.R. w miejscu stałego zameldowania (wbrew stanowisku Prezydenta W.) przemawiają wyniki oględzin przedmiotowego mieszkania. Wprawdzie pracownicy Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] dokonujący czynności dowodowych potwierdzili, że w kontrolowanym lokalu znajdują się rzeczy osobiste (ubrania, meble, sprzęt itp.), A.R. posiada do niego swobodny dostęp, to jednocześnie stwierdzili brak prądu i gazu oraz na wniosek pełnomocnik K.S. zaprotokołowali, że jeden z pokoi nie został dokładnie oczyszczony z ptasich odchodów. Przedłożona przy wniosku o wymeldowanie dokumentacja fotograficzna przedstawiała rzeczywisty stan i obraz wnętrza lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w styczniu 2014 r. Dodatkowo z protokołu oględzin w dniu 10 września 2014 r. wynika, że A.R. pozostawiła kosmetyki w reklamówce w szafie, która stanowi jej jedyne miejsce przechowywania ubrań i obuwia (brak odzieży wielosezonowej).

Organ stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny prowadzi do wniosku, że A.R. dąży jedynie do zachowania fikcyjnego wpisu o zameldowaniu w rodzinnym mieszkaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 4 tej ustawy, zameldowanie w lokalu ma charakter tylko porządkowo-ewidencyjny i służy potwierdzeniu rzeczywistego i aktualnego miejsca zamieszkania (adresu) osoby. W żadnym wypadku na podstawie zameldowania nie można wywodzić praw majątkowych do lokalu, czy też uprawnienia do przebywania w nim. Analogicznie wymeldowanie nie spowoduje utraty przysługujących osobie praw do lokalu. Zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych o miejscu pobytu określonej osoby (urzędowym stwierdzeniem, że określona osoba w danym miejscu przebywa lub nie). Decyzja o wymeldowaniu nie wywołuje zatem trudnych do odwrócenia skutków prawnych i ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencję ludności do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że A.R. poprzez zachowanie zameldowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie nabędzie do niego żadnych praw, podobnie jak w wyniku wymeldowania nie utraciłaby ich. Zameldowanie nie stanowi także źródła jakichkolwiek roszczeń majątkowych.

W skardze z 27 maja 2015 r. A.R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniosła następujące zarzuty: wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 156 § 1 K.p.a. (odrębnie formułując zarzut nieważności decyzji), wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, jak również z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy, poprzez wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania. Podniosła ponadto naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. i w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez oparcie wydanej decyzji na nieistniejących w sprawie dowodach mających świadczyć o tym, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu oraz poprzez wybiórcze i nie wyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iż skarżąca nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, podczas gdy skarżąca ma w ww. lokalu centrum życiowe, zamieszkuje w nim od urodzenia, posiada w lokalu swoje rzeczy osobiste, wszystkie meble, sprzęt AGD, dokumenty, posiada klucze do lokalu. Poniosła ponadto dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że przesłuchani świadkowie jednoznacznie potwierdzają przebywanie A.R. w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w W. w swoich zeznaniach, jak i w swoich oświadczeniach podpisanych przez nich znajdujących się w aktach sprawy. I.R. w zeznaniach złożonych w dniu 8 kwietnia 2015 r. wyraźnie potwierdziła swoje oświadczenie złożone wcześniej do urzędu oraz jednoznacznie potwierdziła, że w zeznaniach wcześniejszych miała na myśli A.D. córkę A.R. I.R. potwierdziła, że widuje A.D., a ostatni raz przed Świętami Wielkanocnymi, czyli kilka dni przed przesłuchaniem w dniu 8 kwietnia 2015 r. Zamieszkiwanie A.R. potwierdziło też postępowanie toczące się przed organem I instancji. Za bezsporne więc – w ocenie skarżącej - trzeba uznać, że postępowanie przed organem II instancji toczyło się z niewykorzystaniem wszystkich dowodów w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Z akt sprawy wynika jasno, że A.R. zamieszkuje w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w W.

Zarzuciła, że organ odwoławczy nie przyjmuje do wiadomości protokółu sporządzonego przez organ I instancji sporządzonego przez wykwalifikowanych, doświadczonych pracowników Urzędu Miasta W. Delegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich, który zgodnie ze stanem faktycznym opisuje stan faktyczny mieszkania w obecności pracowników urzędu oraz obydwu stron postępowania, a mylnie opiera swoją decyzję na protokole sporządzonym przez jedną zainteresowaną stronę postępowania, bez potwierdzenia podpisów uczestniczących tam rzekomo osób, sporządzonym w obecności tylko jednej zainteresowanej strony

Skarżąca argumentowała, że jeżeli organ odwoławczy miał wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia oględzin nic nie stało na przeszkodzie dokonaniu ponownych oględzin przez ten organ. Zdaniem skarżącej wskazywane w uzasadnieniu decyzji odwoławczej argumenty mające uzasadniać pogląd, iż dokonane przez organ pierwszej instancji oględziny były nierzetelne są nietrafne.

Podała, że uważa lokal nr [...] przy ul. [...] w W. za swoje wyłączne centrum życiowe w którym faktycznie przebywa, mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy osobiste, miejsce robienia zakupów i korzystania z usług i koncentruje swoje miejsce opieki medycznej.

W ocenie skarżącej nieporozumieniem jest powoływanie się przez organ odwoławczy, że zgromadzone w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. rzeczy nie służą do zamieszkiwania A.R. i jest to niezgodne ze stanem faktycznym.

Skarżąca podniosła ponadto, że K.S. nigdy nie zamieszkiwała w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w W. i była w nim zaledwie trzy razy ostatni raz na początku lat 80-tych i w związku z tym nie może posiadać żadnej wiedzy na temat zamieszkiwania A.R. w ww. lokalu. K.S. nie utrzymywała żadnych kontaktów z W.R. od ponad 20 lat przed jego śmiercią. Nigdy się nie interesowała W.R., ani jego córką A.R.

Podniosła również, że utrzymanie decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2015 r. w mocy niesie za sobą poniesienie bardzo dużych finansowych strat przez A.R. K.S. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie zawiadomili w ogóle A.R. spadkobierczyni po W.R. w części XA oraz w całości po G.R. o przekazaniu lokatorskiego prawa do lokalu K.S. K.S. złożyła wniosek o wymeldowanie z lokalu w którym mieszkała A.R. i dopiero wtedy dowiedziała się ona o przekazaniu macosze lokatorskiego prawa do lokalu. Następnie na podstawie Wyroku Sądu [...] z dnia [...] maja 2009 r. sygn. [...] bez stosownej zapłaty drugiej spadkobierczyni K.S. wystąpiła o odrębną własność lokalu, a po otrzymaniu jej założyła księgę wieczystą dotyczącą tego lokalu, przejmując jednostronnie lokal na własność. K. S. nie powiadomiła o tym drugiej spadkobierczyni. A.R. uważa, że przejęcie lokalu przez K.S. nastąpiło z naruszeniem prawa oraz nastąpiło bezpodstawne wzbogacenie się K.S. względem drugiej spadkobierczyni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], uchylającej decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], orzekającej o odmowie wymeldowania A.R. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i orzekająca o wymeldowaniu A.R. z pobytu stałego z tego lokalu, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ustawy, ewidencja ludności polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego ma obowiązek dokonać wymeldowania, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku, zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy na wniosek strony lub z urzędu zobligowany jest do wydania decyzji w tym przedmiocie. Z uwagi na to, że przesłanką wymeldowania jest stwierdzenie faktu nieprzebywania w lokalu, to zaskarżona decyzja o wymeldowaniu skarżącego stanowi potwierdzenie faktycznego stanu rzeczy. Skoro zameldowanie pod danym adresem ma na celu potwierdzenie faktu pobytu i jeżeli fakt pobytu pod danym adresem nie zachodzi, utrzymywanie wpisu o zameldowaniu jest fikcją. Istnieniu takiej fikcji w sprawie niniejszej zaskarżone orzeczenie o wymeldowaniu zapobiega.

Uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch warunków: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych (tak NSA w wyroku z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1376/14, CBOSA). Powyższa interpretacja koresponduje z wynikami wykładni systemowej. Zważywszy bowiem na to, że warunkiem wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy jest ustalenie niedopełnienia przez stronę obowiązku wymeldowania w sytuacji faktycznego opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu, nie można zasadnie twierdzić, że zameldowanie na pobyt stały nie jest związane z fizycznym przebywaniem meldującego w miejscu zameldowania na pobyt stały. W przypadku sprawy o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego konieczne jest ustalenie, że osoba fizyczna nie przebywa w danym lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Tym samym przebywanie w rozumieniu faktycznego pobytu w miejscu zameldowania, ewentualnie wykazanie, że istnieje zamiar takiego stałego przebywania i koncentrowania spraw życiowych stanowią obligatoryjne, pozytywne przesłanki czynności zameldowania. Za miejsce stałego pobytu danej osoby należy uznać miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (tak NSA w wyrokach z 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2151/13, z 8 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1708/14, CBOSA). Dany lokal tylko wówczas jest stałym miejscem pobytu przebywających w nim osób, gdy stanowi dla nich wyłączne centrum życiowe, w którym w szczególności koncentrują swoje miejsce pracy, nauki, opieki medycznej, koncentrują się ich codzienne sprawy, gdzie osoby te przebywają, prowadzą gospodarstwo domowe (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 360/08; wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 139/09, LEX nr 553622, z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1417, opubl. w Lex 555261, wyrok WSA w Łodzi z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 164/14, wyrok WSA w Poznaniu z 2 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 647/09, CBOSA).

Co więcej - zamiar zamieszkania w danym lokalu na stałe i skoncentrowanie tam swoich spraw życiowych powinny być stwierdzone na podstawie obiektywnie istniejących okoliczności faktycznych, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić (tak NSA w wyroku z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1308/14, CBOSA). W utrwalonym orzecznictwie administracyjnym wskazuje się, że sam fakt pozostawienia rzeczy i przedmiotów, nawet codziennego użytku w określonym lokalu nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych osoby zameldowanej i nie dowodzi stałego przebywania w nim właściciela tych rzeczy.

Kierując się tymi wskazanymi interpretacyjnymi, za uprawnione należy uznać twierdzenie, że Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, że skarżąca nie posiada w przedmiotowym lokalu miejsca stałego pobytu i zastosował przepisy ustawy, bowiem przedmiotowy lokal nie jest takim miejscem dla skarżącej.

Po pierwsze w przedmiotowym lokalu nie stwierdzono dostaw mediów i w takim ilości, które odpowiadałoby zapotrzebowaniu osoby tam mieszkającej. Zasadnie organ nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej odnośnie do nieprzerwania dostaw gazu do miejsca jej stałego zameldowania do początku 2014 r., pomimo faktu rozwiązania umowy w dniu 6 stycznia 2010 r., ze względu na zadłużenie, argumentując że względy racjonalne przemawiają za tym, że rozwiązanie umowy z usługodawcą z powodu nieuregulowanych przez usługobiorcę należności w praktyce jest równoznaczne z zaprzestaniem świadczenia usługi. Skarżąca potwierdziła (co odpowiada treści pisma PGNiG z dnia 15 października 2014 r.), że nie zawarła z tą firmą nowej umowy na dostawy paliwa gazowego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podobnie zasadnie organ zwrócił uwagę, że analiza przesłanych przez wymienioną przykładowych rachunków za pobór energii elektrycznej w ww. mieszkaniu wykazała minimalny poziom jej zużycia, a porównanie powyższych faktur z różnych okresów wskazuje na znacznie wyższy stopień wykorzystania energii elektrycznej za życia W.R. i bardzo niski w następnych latach, już po jego śmierci (np. zużycie prądu w wezwaniu do zapłaty faktury z 12 maja 2003 r. opiewa na kwotę 81 zł, a w wezwaniu do zapłaty faktur zaliczkowych z 1 sierpnia 2011 r. i 1 lutego 2012 r. - łącznie na sumę 57 zł). Brak prądu i gazu stwierdzony również został przez pracowników Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] dokonujących czynności dowodowych. Organ zasadnie zwrócił uwagę, że strona nie była zainteresowana udostępnieniem omawianego lokalu pracownikom Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w celu dokonania odczytów wodomierzy, czy wymiany starych wodomierzy na nowe.

Tym ustaleniom organu, podobnie jak przyjętemu przez Wojewodę stanowisku, że brak mediów nie świadczy o zamieszkiwaniu w lokalu, nie sposób zarzucić niedokładności, braku logiki czy niezgodności z doświadczeniem życiowym.

Zasadnie organ wziął pod uwagę, że trudno uznać za wiarygodne twierdzenia A.R., że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. stanowi jej główne siedlisko i centrum życiowe, w sytuacji gdy jej rodzina - mąż i córka mieszkają na stałe w G.

Ponadto organ odwoławczy oparł się na innych dowodach, niż informacje otrzymane z PGNiG, tj. zeznaniach świadek I.R. złożonych w Urzędzie W. w dniu 7 maja 2014 r., przeprowadzonej w dniu 10 września 2014 r. kontroli meldunkowej w przedmiotowym lokalu, częściowo zeznaniach świadek E.G., pełniącej funkcję administratora budynku, w którym położony jest przedmiotowy lokal., informacjach ze Spółdzielni Mieszkaniowej [...].

W szczególności organ podniósł, że z zeznań najbliższej sąsiadki I.R. złożonych dnia 7 maja 2014 r. wynika, że A.R. od wielu lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Świadek jasno i zdecydowanie stwierdziła, że od śmierci W.R. lokal nr [...] przy ul. [...] w W. jest niezamieszkały. Ponadto wskazała, że skarżąca jedynie przyjeżdżała wraz z mężem i córką do tego lokalu w okolicach świąt i wakacji, przed, jak i po śmierci w 2001 r. jej ojca i wówczas spędzała w nim wraz z rodziną kilka dni (zasadnie organ wywodził przy tym, że zeznania te są jednoznaczne, konkretne i pewne w przeciwieństwie do tych złożonych w dniu 8 kwietnia 2015 r., gdy próbowała się z nich wycofać). Organ zwrócił również uwagę, że jeden z pokoi w przedmiotowym lokali nie został dokładnie oczyszczony z ptasich odchodów, a fakt ten pozwala stwierdzić, że przedłożona przy wniosku o wymeldowanie dokumentacja fotograficzna przedstawiała rzeczywisty stan i obraz wnętrza lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w styczniu 2014 r. Dodatkowo z protokołu oględzin w dniu 10 września 2014 r. wynika, że A.R. pozostawiła kosmetyki w reklamówce w szafie, która stanowi jej jedyne miejsce przechowywania ubrań i obuwia (a brak jest odzieży wielosezonowej).

Z danych wynikających z tych środków dowodowych można wnosić, że skarżąca nie koncentruje swojego centrum życiowego w tym lokalu. Dają one podstawy do uznania, że informacje z nich wynikające, pochodzące wszak z kilku niezależnych do siebie źródeł, dają obiektywny obraz sytuacji.

Jednocześnie skarżąca, mając zapewniony czynny udział w postępowaniu, zgodnie z art. 10 K.p.a. nie podważyła powyższych informacji i nie wykazała, że przedmiotowy lokal jest miejscem, w którym stale realizuje ona swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję, koncentruje swoje miejsce pracy, opieki medycznej, prowadzi codzienne sprawy, prowadzi gospodarstwo domowe.

Ponadto Wojewoda, realizując dyspozycję z art. 107 § 3 K.p.a., wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a wywód w tym zakresie spełnia kryterium racjonalności. Organ wskazał bowiem, że nie można przyjąć jako dowodu na zamieszkiwanie przez skarżącą w omawianym mieszkaniu zeznań K.K., bowiem świadek ten w dniu przesłuchania powiedział jedynie, że dopiero od trzech dni słyszy dochodzące z położonego nad jego lokalem mieszkania odgłosy i kroki osoby, ale nie był tam od 13 lat organ II instancji, podzielając pogląd Prezydenta m. W., jako niewiarygodne godne potraktował zeznania A.D. i W.D., ponieważ pochodzą od członków rodziny A.R., w sposób naturalny zainteresowanych korzystnym dla niej zakończeniem sprawy. Dowodzą tego, np. rozbieżności w zeznaniach świadka i oświadczeniach strony dotyczące podejmowania korespondencji w G. (A.D. zeznał, że osobiście przywoził żonie do W. korespondencję, a A.R., że jeździła po nią sama z W. do G.). Prawidłowo Wojewoda [...] również przyjął, że W.D. nie była w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. od dwóch lat, wobec czego nie ma obiektywnych spostrzeżeń na temat miejsca zamieszkania synowej.

Z powyższego wynika, że organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie przebywa w lokalu, w którym była zameldowana na pobyt stały, a twierdzenia skarżącej o braku podstaw do uznania za wiarygodne zeznań K.S., która nigdy nie zamieszkiwała w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w W. i była w nim zaledwie trzy razy ostatni raz na początku lat 80-tych, podobnie jak braku przesłanek do uznania za obiektywny protokołu stanu lokalu, sporządzonego przez osobę prywatną nie mogą stanowić podstawy do obalenia wniosków organu i uznania zaskarżonej decyzji za podlegająca uchyleniu na podstawie art. 145 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Istotny wpływ na wynik sprawy stwierdzonego uchybienia jest zatem koniecznym warunkiem do uznania, że zaskarżony akt podlega uchyleniu (poza przesłankami wznowieniowymi).

W odniesieniu do twierdzeń K.S. należy stwierdzić, że w świetle wyżej wskazanych zeznań innych osób i okoliczności przez nią podniesione nie były przesądzające dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyżej przytoczone informacje i dane w sposób przekonujący świadczą o prawidłowości wnioskowania organu. Podobnie protokół sporządzony przez osobę prywatną na okoliczność stanu mieszkania 21 stycznia 2014 r. nie stanowił wyłącznego dowodu, a stwierdzony w nim stan lokalu został częściowo potwierdzony w trakcie późniejszych oględzin, o czym była wyżej mowa. Argumentacja dotycząca braku wiarygodności zeznań K.S. czy protokołu z oględzin nie może – z uwagi na istnienie innych dowodów i wynikający z tego brak istotnego wpływu na wynik sprawy - odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Sądu, organ podjął wszystkich kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopuścił dowody z oględzin, zeznań świadków, pism i ocenił je, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Nie można w tej sytuacji skutecznie zarzucić organom, że z naruszeniem art. 7 i art. 77 K.p.a. przeprowadziły postępowanie dowodowe. Zdaniem Sądu organ nie przekroczył również granicy swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), a wnioski wyciągnięte przez organ nie sąd podważalne w kontekście wymogów statuowanych przez K.p.a.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie przebywa w lokalu, w którym była zameldowana na pobyt stały.

Tym samym zasadnie organy ustaliły, że zarówno stan lokalu, jaki i sytuacja skarżącej wskazuje, że przedmiotowy lokal nie stanowi dla niej centrum życiowego.

Z tych względów, Sąd nie znalazł podstaw, aby zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w opisanym wyżej rozumieniu, tym bardziej nie stwierdził wystąpienia pozytywnych przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., o którym mowa w skardze. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd uznał za zasadne wnioski, jakie wyciągnął organ odnośnie do jej twierdzeń, że opuszczenie lokalu pozbawione było cech dobrowolności.

Odnosząc się do okoliczności wskazanej w skardze, dotyczącej skutków wymeldowania na gruncie cywilnoprawnym i majątkowym, Sąd wskazuje, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie nie są kwestie majątkowe, stąd organ nie odnosił się do stanu własnościowego przedmiotowego lokalu, a kwestie związane z prawami rzeczowymi do niego nie mieszą się w zakresie kognicji Sądu w tej sprawie. Interpretując przepisy zawarte w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy bowiem zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt. K 20/01 z którego to wynika, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. Uregulowania we wskazanych wyżej przepisach mają charakter wyłącznie ewidencyjny. W konsekwencji, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, instytucja meldunku ma aspekt wyłącznie ewidencyjny i sąd administracyjny, dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych w tym przedmiocie nie może brać pod uwagę innych okoliczności (tak również NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1050/10, Lex nr 1083504). Instytucja zameldowania nie przesądza o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim, które to uprawnienie jest pochodną tytułu prawnego do lokalu. Uprawnień tych można dochodzić w razie sporu na drodze postępowania przed sądem powszechnym. W rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych meldunek ma bowiem charakter jedynie rejestracyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu. Na etapie czynności zameldowania i wymeldowania nie bada się więc w żadnym razie tytułu prawnego do lokalu. Wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania nie następuje w ramach uznania administracyjnego, lecz stanowi obowiązek organu w przypadku zaistnienia okoliczności opuszczenia miejsca pobytu stałego.

W związku z tym, że organ zasadnie uznał, że w niniejszym postępowaniu udowodnione zostało, że miejscem pobytu stałego skarżącej nie jest przedmiotowy lokal, to jego obowiązkiem było doprowadzenie zapisów w zbiorach ewidencji ludności do stanu zgodnego z rzeczywistością. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.