Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 130/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 30 grudnia 2019 r., nr 2201-IEW-1.4120.70.2019/MP, 2201-IEW-1.4121.236-239.2019/MP w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 grudnia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej: Naczelnik US) z dnia 26 września 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego J.S., jako członka zarządu "S." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu pełnienia przez Spółkę funkcji płatnika za styczeń, luty, kwiecień i czerwiec 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione określone w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) pozytywne przesłanki orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu Spółki od dnia 5 maja 2015 r. i pełni je nadal, a zatem pełnił te obowiązki również w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych będących przedmiotem niniejszego postępowania. Egzekucja prowadzona z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, co znalazło potwierdzenie w postanowieniu Naczelnika US o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, nie wystąpiły przesłanki uwalniające skarżącego od odpowiedzialności. Spółka nie uregulowała płatności z faktury VAT z dnia 15 września 2015 r. wystawionej przez B. na kwotę 91.300,00 zł z terminem płatności 6 października 2015 r. (Spółka dopiero w dniu 6 listopada 2015 r. zapłaciła kwotę 82.170,00 zł - brakująca kwota: 9.130,00 zł) oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2015 r. z terminem płatności 20 października 2015 r.. Tak więc Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań począwszy od dnia 21 października 2015 r., z tym bowiem dniem zaprzestała regulowania drugiego z kolei zobowiązania. W związku z tym zarząd Spółki winien był w 14-dniowym terminie wskazanym ustawą z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r., poz. 233, ze zm.; dalej P.u.n.), tj. licząc od dnia 21 października 2015 r., podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości Spółki. Tymczasem złożony przez Spółkę wniosek z dnia 29 stycznia 2016 r. o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego, ogłoszenie upadłości, wpłynął do Sądu w dniu 2 lutego 2016 r.. Ponadto postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt VI GRp 2/16 Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku Wydział VI Gospodarczy umorzył przyspieszone postępowanie układowe, gdyż z zachowania dłużnika wynikało, że układ nie zostanie wykonany oraz postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt VI GU 211 /16 ww. Sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powołując się na art. 13 ust. 1 P.u.n.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że nie zgłoszono we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Podniósł, iż skarżący nie wskazał żadnego majątku Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja

W wyroku z dnia 16 września 2020 r. w sprawie I SA/Gd 255/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dla ustalenia mającego zastosowanie w niniejszej sprawie stanu prawnego decydująca jest data powstania zaległości objętych decyzją, przy czym zaległość powstaje z upływem terminu płatności danego zobowiązania (art. 51 O.p.). Termin płatności wskazanych w decyzji zobowiązań upływał po dniu 1 stycznia 2016 r., tj.: termin płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r. przypadał na dzień 31 marca 2016 r., natomiast termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, kwiecień i czerwiec 2016 r. w odniesieniu do najwcześniejszej zaległości przypadał na dzień 22 lutego 2016 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się ze skarżącym, że w sprawie zastosowanie miały przepisy art. 116 O.p. w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2016 r.. Natomiast odnośnie do oceny stanu niewypłacalności Spółki i terminu zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości, Sąd za miarodajny uznał stan prawny obowiązujący w październiku 2015 r.. Co do przesłanek orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki, Sąd w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniósł skarżący.

Wyrokiem z 29 listopada 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 p.u.n. w zw. z art. 116 § 1 O.p..

Po dokonaniu interpretacji tych przepisów, Sąd wskazał, że na skutek błędnej ich wykładni nie dokonano analizy materiału dowodowego i zaakceptowano stanowisko odnośnie terminu, w którym Spółka powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Wskazując właściwe kryteria, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził konieczność rozważenia czy w dacie wskazanej przez organy Spółki była zobowiązana do złożenia przedmiotowego wniosku.

Sąd uznał także za zasadny zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.. Uznał, że konieczna jest odpowiedź na pytanie, jak powinien być liczony termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jak też w jakiej dacie wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego uwalnia od odpowiedzialności członka zarządu.

Za niezasadne natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 i 197 O.p. oraz co do kręgu osób odpowiedzialnych za zaległości podatkowe Spółki.

W tym zakresie wskazano, że prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skoro termin płatności zaległości podatkowych objętych decyzją przypadał w 2016 r., kiedy H.C. nie pełniła już obowiązków członka zarządu, to nie ma podstaw prawnych, aby orzekać o jej odpowiedzialności za te zaległości podatkowe Spółki. Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki obejmuje zaległości, których termin płatności przypadał w okresie pełnienia przez niego tej funkcji (art. 116 § 2 O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił opinii skarżącego, iż "rozumowanie Sądu zawarte w uzasadnieniu jest niekonsekwentne i wewnętrznie sprzeczne", bo WSA przyjął, że do objętych zaskarżoną decyzją zaległości podatkowych znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowe obowiązujące od 1 stycznia 2016 r., a do ustalenia czasu właściwego dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, będą miały zastosowanie przepisy Prawa upadłościowego i naprawczego sprzed 1 stycznia 2016 r. Skarżący nie podważa przy tym, iż termin płatności zaległości podatkowych przypadał w 2016 r..

Co do zasady przyjmuje się, że zdarzenia wywołujące skutki materialnoprawne oceniane są na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wystąpienia tych zdarzeń. W niniejszej sprawie termin płatności zaległości podatkowych przypadał w 2016 r., więc słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej obowiązujące w tym czasie. Natomiast przyjęcie przez ten Sąd, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być złożony w październiku 2015 r. skutkowało zastosowaniem przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego obowiązującego właśnie w tym okresie. Nie ma tu ani niekonsekwencji, ani sprzeczności. Odmienna kwestią jest, czy prawidłowe jest stanowisko , iż wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być złożony w czasie przezeń wskazanym, ale jak już wcześniej powiedziano, ta kwestia wymaga zbadania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Obowiązujący od 1 stycznia 2016 r. art. 11 ust. 1a p.u.n., którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, będzie mógł mieć zastosowanie w sprawie tylko wówczas, gdy analiza materiału dowodowego lub poczynione ustalenia (jeśli będzie taka konieczność), doprowadzą do konstatacji, iż wniosek powinien być złożony w 2016 r..

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności Sąd ponownie rozpoznając sprawę wskazuje, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wyroku z 29 listopada 2023 r. w sprawie III FSK 3231/21 Sąd kasacyjny przedstawił dwie kwestie, które spowodowały konieczność uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji.

W ocenie Sądu, ponownie rozpoznającego skargę kwestie te powodują, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Pierwszą z nich jest prawidłowa interpretacja Prawa upadłościowego i układowego w brzmieniu obowiązującym w październiku 2015 r. W niniejszej sprawie analizie należy poddać art. 11 ust. 1 według jego brzmienia w tym czasie. Przepis ten stanowił, że dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Według wykładni cytowanego przepisu, niespełnienie w terminie ciążących na podmiocie gospodarczym obowiązków wobec wierzycieli wymaga interwencji w postaci wszczęcia postępowania upadłościowego.

Zdaniem Sądu, wykładnia art. 11 ust. 1 powinna uwzględniać racjonalność ustawodawcy, która w sposób oczywisty musi wykluczać założenie, iż wprowadzając tę regulacją miał on w zamiarze postawienie w stan upadłości firmy posiadające zadłużenie w minimalnej wysokości. Sąd podziela w niniejszej sprawie prezentowane w wyroku NSA stanowisko, iż treść art. 11 ust. 1 p.u.n. oraz jego cel i funkcja jednoznacznie wskazują, że krótkotrwałe wstrzymanie płacenia długów wskutek przejściowych trudności nie jest podstawą ogłoszenia upadłości, gdyż o niewypłacalności w rozumieniu tego przepisu można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik z braku środków przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań. Wskazuje na to użycie określenia "nie wykonuje" swoich wymagalnych zobowiązań, oznaczające pewną ciągłość "niewykonywania" oraz użycie liczby mnogiej "zobowiązań". Wskazuje się, że- jak to podkreślono w wyroku NSA wydanego w niniejszej sprawie- niewątpliwie celem ustawodawcy nie było ogłaszanie upadłości w sytuacji niespłacenia z jakichkolwiek przyczyn jednego długu. Z tego wynika, że krótkotrwałe powstrzymanie płacenia długu, wskutek przejściowych trudności, nie jest podstawą ogłoszenia upadłości, gdyż o niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik z braku środków przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań. W takim przypadku można mówić o tzw. trwałym, a nie krótkotrwałym zaprzestaniu spłacania długów. Przyjmuje się również, że –i także na tę okoliczność uwagę zwrócił NSA- same występujące opóźnienia w płatnościach zobowiązań, ich przeterminowanie, nie jest równoznaczne z niewypłacalnością, gdy jednocześnie podmiot ten ma zdolność płatniczą, zobowiązania mają pokrycie w majątku spółki, istnieje możliwość spłaty zobowiązań w przyszłości. Oceny w tym zakresie należy dokonywać przy uwzględnieniu obiektywnych kryteriów dotyczących sytuacji finansowej spółki, gdyż czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ustalany jest w oparciu o okoliczności faktyczne konkretnej sprawy i musi za każdym razem odnosić się do stanu finansowego, majątkowego konkretnej spółki (m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2016 r., III UK 13/16 i powołane tam orzecznictwo, z dnia 19 stycznia 2011 r., CSK 211/10, z dnia 4 października 2011 r., I UK 113/11, z dnia 19 marca 2010 r., II UK 258/09 - publ. LEX oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z dnia 25 czerwca 2014 r., II FSK 1743/12, z dnia 16 kwietnia 2014 r., I GSK 1062/12, z dnia z 18 listopada 2020 r., II FSK 627/19 i z dnia 2 grudnia 2020 r., II FSK 2077/18 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl -CBOSA). Podobny pogląd jest prezentowany w literaturze przedmiotu, gdzie stwierdzono-podobnie jak w niniejsze sprawie- że nie każde zaprzestanie płacenia długów można uważać za dostateczną podstawę do ogłoszenia upadłości, lecz tylko takie, które świadczy o niemożności płacenia. Podstawa do ogłoszenia upadłości zajdzie dopiero wtedy, gdy dłużnik z powodu braku środków płatniczych nie płaci przeważającej części swych wymagalnych długów (P. Janda, Prawo upadłościowe. Komentarz, wyd. II -LEX).

Sąd zwraca uwagę, że organy w zaskarżonej decyzji przyjęły, że Spółka nie uregulowała płatności z "faktury VAT z dnia 15 września 2015 r. (...) wystawionej przez B. na kwotę 91.300,00 zł z terminem płatności 6 października 2015 r. (Spółka dopiero w dniu 6 listopada 2015 r. zapłaciła kwotę 82.170,00 zł - brakująca kwota: 9.130,00 zł)" oraz "zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2015 r. z terminem płatności 20 października 2015 r." Organy natomiast pominęły okoliczność, na którą także zwrócił uwagę NSA , że wykazana na fakturze kwota 91.300,00 zł została uregulowana w znacznej części (32.170,00 zł) ze stosunkowo niedużym opóźnieniem i że do zapłaty pozostała kwota 9.130,00 zł. Nie badano też jaka była kwota zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za wrzesień 2015 r., gdyż nie miało znaczenia, czy zaległość wynosiła około 10.000 zł, czy trochę więcej, stwierdzono, że należało złożyć wniosek o upadłość Spółki, która mogłaby doprowadzić do zakończenia jej działalności z powodu zaległości w rzeczywiście niewielkiej kwocie. Wystąpiło to w sytuacji gdy obie niezapłacone należności wystąpiły w zbieżnym czasie, bo w październiku 2015 r.. W ocenie Sądu, organ także nie badał, czy niedochowanie terminu płatności nastąpiło na skutek przejściowych trudności, czy Spółka miała zdolność płatniczą, tj. czy zobowiązania Spółki miały pokrycie w jej majątku. Natomiast według sprawozdania finansowego za 2015 r., co wskazał także NSA, Spółka posiadała aktywa w wysokości 1.815.023,91 zł oraz zobowiązania i rezerwy na zobowiązania w wysokości 1.593.257,34 zł. Pomimo braku analizy tych wszystkich czynników organ uznał, że zaległości w niewielkiej w kwocie czyniły zasadnym złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w 14-dniowym terminie, licząc od dnia 21 października 2015 r..

Podkreślić należy, że prawidłowość stanowiska organów co daty złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki powinna być badana na dzień podany przez organy, a nie poprzez pryzmat zdarzeń, które nastąpiły po tej dacie. Późniejsze zdarzenia mogą co najwyżej potwierdzać lub podważać prawidłowość przyjętej daty, w której należało złożyć wniosek, ale nie mogą same w sobie o niej przesądzać.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji na skutek błędnej wykładni art. 11 ust. 1 p.u.n. organ nie dokonał analizy materiału dowodowego i przedwcześnie przyjął stanowisko odnośnie do terminu, w którym Spółka powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki.

Sąd uznał natomiast za niezasadny zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p.. Zgodnie z nim za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. -Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne.

W rozpoznanej sprawie istotne znaczenie ma zapis przytoczonego przepisu dotyczący postępowania restrukturyzacyjnego, gdyż skarżący utrzymuje, że wniosek Spółki z dnia 30 stycznia 2016 r. o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego został złożony we właściwym czasie. Organ w zaskarżonej decyzji uznał, że wniosek nie został złożony we właściwym czasie, ponieważ postanowieniem z dnia 5 maja 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku Wydział VI Gospodarczy umorzył przyspieszone postępowanie układowe.

Zauważenia wymaga, że w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. ustawodawca powiązał zgłoszenie wniosku we właściwym czasie z otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzeniem układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w tej ustawie. Są zatem dwie odrębne przesłanki, których wystąpienie powinno być badane w świetle przepisów Prawa restrukturyzacyjnego. Warto wspomnieć, że zgodnie z art. 2 ww. ustawy restrukturyzację przeprowadza się w następujących postępowaniach restrukturyzacyjnych: 1) postępowaniu o zatwierdzenie układu; 2) przyspieszonym postępowaniu układowym; 3) postępowaniu układowym; 4) postępowaniu sanacyjnym. Moment otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego nie jest jednakowy dla każdego z wymienionych postępowań. W myśl postanowień art. 189 ust. 1 P.r. dzień wydania postanowienia o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego, postępowania układowego lub postępowania sanacyjnego jest dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, zaś według ust. 2 tego artykułu w postępowaniu o zatwierdzenie układu uznaje się, że skutki otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego powstają z dniem układowym, o którym mowa w art. 211. Co do zasady otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego następuje w formie postanowienia. Art. 233 ust. 1 P.r. stanowi, że uwzględniając wniosek o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego, sąd wydaje postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego. Z kolei zgodnie z art. 234 ust. 1 P.r. postanowienie o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zauważenia wymaga, że umorzone może być otwarte postępowanie restrukturyzacyjne. Z kolei art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. powiązał czas na zgłoszenie wniosku z otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego, o czym była już mowa. Konieczna jest więc odpowiedź na pytanie, czy ów czas powinien być liczony do otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego i wystarczające jest dla dochowania tego czasu wydanie postanowienia o otwarciu przyspieszonego postępowania układowego, na co wskazuje skarżący w skardze, twierdząc że art. 116 O.p. nie uzależnia zwolnienia z odpowiedzialności od sposobu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku co do jego zasadności.

Sąd stwierdza, że stanowisko skarżącego w tej kwestii jest nieprawidłowe. Zdaniem Sądu, istotne dla skuteczności przesłanki egzoneracyjnej członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki jest podjęcie działań poprzez złożenie wniosku, w czasie gdy istniały uzasadnione prognozy na zrealizowanie celu takiego wniosku i na poprawę sytuacji ekonomicznej, czyli we właściwym dla takiego efektu czasie. Dlatego też tak czas złożenia jak i sposób rozstrzygnięcia przez Sąd takiego wniosku ma istotne znaczenie dla oceny przesłanek określonych w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p..

Należy bowiem pamiętać, że przypadku dłużnika niewypłacalnego, spełnienie przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 O.p. wymagało złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. W przeciwieństwie do wniosku o ogłoszenie upadłości, wniosek restrukturyzacyjny nie ma charakteru obligatoryjnego, a w perspektywie należy mieć dotkliwe skutki związane z niedopełnieniem obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez członka zarządu w czasie określonym w przepisach prawa. Na kwestię tę zwraca się również uwagę w doktrynie, w tym w komentarzu do art. 299 § 2 Kodeksu spółek handlowych autorstwa M. Rodzynkiewicza (Lex/el), w którym wskazano, że z uwagi na to, że postępowanie restrukturyzacyjne można prowadzić wobec dłużnika już niewypłacalnego i zagrożonego niewypłacalnością, w sytuacji niewypłacalności możliwe jest złożenie równolegle wniosków: restrukturyzacyjnego i o ogłoszenie upadłości, zaś w sytuacji zagrożenia niewypłacalnością - wniosku restrukturyzacyjnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli przed wydaniem postanowienia sytuacja spółki pogorszy się na tyle, że stanie się niewypłacalna, zarząd, chcąc uwolnić się od osobistej odpowiedzialności, musi złożyć wniosek upadłościowy.

Reasumując i mając na uwadze ocenę dokonaną na wstępie Sąd uznał ,że zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i dokonania ponownej oceny czy w niniejszej sprawie zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki art. 116 § 1 O.p..

Mając to na uwadze Sąd orzekł w myśl art. 145 § 1 a) i c) oraz art. 200 i 205 p.p.s.a..