Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 55/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skarg J. C., Z. C.1, K. C., J. S. oraz M. C., A. C., A. P. i Z. C.2 na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 października 2022 r. nr DO.4.7613.28.2022.RF w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 13 października 2022 r., nr DO.4.7613.28.2022.RF po rozpatrzeniu wniosku J. C.1, K. C., M. C., Z. C., J. C.2, J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r., nr Dudekoraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r., nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej na obszarze wsi [...], gm. [...] pow. [...] o pow. 12 ha 4248 m2, w części dotyczącej nieruchomości stanowiących własność K. C. i F. S.,

- umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r.

Jak wynika z akt sprawy:

orzeczeniem z 30 lipca 1952 r. nr [...] Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położone na obszarze wsi [...], gm. [...] pow. [...] o łącznej powierzchni 12 ha 4248 m2. Wywłaszczeniem objęto m.in. część nieruchomości o całkowitej pow. 8 ha 7962,40 m2, stanowiącej własność K. C., oraz część nieruchomości o całkowitej pow. 1 ha 7937,90 m2, stanowiącej własność F. S.

Decyzją z 5 kwietnia 1966 r. nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania K. C. i F. S., złożonego w 1959 r., utrzymała w mocy ww. orzeczenie z 30 lipca 1952 r. nr [...].

Pismem z 2 października 2012 r. J. C.1, K. C., M. C., Z. C., J. C.2, J. S., reprezentowani przez adwokata, złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności ww. z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z 30 lipca 1952 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiących własność K. C. i F. S.

Decyzją z 3 lutego 2017 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził nieważność ww. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. Decyzją z 2 stycznia 2018 r. nr DO.4.6613.27.2017.KB, po rozpoznaniu wniosków P. S.A. w W. oraz J. C.1, K. C., Z. C., J. C.2, M. C. i J. S., Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyrokiem z 5 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 765/18 WSA w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyrokiem z 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4434/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Inwestycji i Rozwoju od wyroku WSA w Warszawie z 5 lipca 2018 r.

Wskutek wydania ww. wyroków pozostał do rozpatrzenia wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r.

Minister Rozwoju i Technologii ponownie analizując sprawę wskazał na wejście w życie, z dniem 16 września 2021 r., przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491; dalej: "nowelizacja k.p.a."). Organ wskazał, że w myśl art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. przewidziano, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Poza tym ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustanowił nową przesłankę umorzenia postępowania, tj. upływ ponad 30 lat od doręczenia decyzji do wszczęcia postępowania nadzorczego, przewidując jednocześnie, że w tych wypadkach umorzenie następuje z mocy prawa.

W ocenie Ministra art. 2 ust. 2 nowelizacji K.p.a. znajduje zastosowanie tylko do postępowań administracyjnych, które były w toku w dniu 16 września 2021 r. Przedmiotowa sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną, albowiem - jak wskazano na wstępie - prawomocnym wyrokiem z 5 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 765/18 WSA w Warszawie uchylił ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 3 lutego 2017 r. Wyroku WSA w Warszawie IV SA/Wa 765/18 wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 22 listopada 2021 r., a więc po wejściu wżycie nowelizacji k.p.a. Tym samym przedmiotowe postępowanie nie było w toku w dniu wejścia w życie nowelizacji (16.09.2021 r.) i nie ma do niego zastosowania art. 2 ust. 2 nowelizacji. Ewentualne umorzenie ww. postępowania może zatem nastąpić tylko w drodze decyzji, nie zaś z mocy prawa.

Minister wskazał, że dodany ww. ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. art. 158 § 3 K.p.a. znajduje zastosowanie m.in. do przedmiotowego postępowania zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania "prawa nowego". Przepis ten przewiduje zakaz wszczynania postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadku złożenia wniosku wszczynającego postępowanie po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Zgodnie z wiążącą w sprawie oceną wyrażoną w prawomocnym wyrokiem NSA z 1 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4434/18 orzeczenie Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostało skutecznie doręczone stronom 7 listopada 1959 r. (patrz str. 23 uzasadnienia ww. wyroku). Jednocześnie z prezentaty widniejącej na kopii egzemplarza decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. załączonej do wniosku z 2 października 2012 r., wynika, ww. decyzja została doręczona wnioskodawcy wywłaszczenia – D. w W. – 15 kwietnia 1966 r. W tych okolicznościach, nie budzi wątpliwości, że trzydziestoletni termin wskazany w art. 158 § 3 K.p.a., w stosunku do orzeczenia z 30 lipca 1952 r. upłynął z dniem 7 listopada 1989 r., zaś w stosunku do ww. decyzji z dnia 5 kwietnia 1966 r. upłynął najpóźniej z dniem 15 kwietnia 1996 r.

Z akt sprawy wynika, że wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z 30 lipca 1952 r. został złożony pismem - 2 października 2012 r., które wpłynęło do organu naczelnego w dniu 10 października 2012 r., a więc ponad 52 lata od doręczenia orzeczenia wywłaszczeniowego z 30 lipca 1952 r. oraz ponad 46 lat od doręczenia ww. decyzji z 5 kwietnia 1966 r.

W świetle powyższego Minister wskazał, iż brak jest możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tj. dokonania oceny legalności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., albowiem nie budzi wątpliwości, że wniosek skarżących, dotyczący oceny ich legalności w trybie art. 156 i nast. K.p.a., został wniesiony do organu ze znacznym przekroczeniem terminu wskazanego w art. 158 § 3 k.p.a. Tym samym, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji stało się bezprzedmiotowe, albowiem w oparciu o przedmiotowy wniosek złożony do organu naczelnego 10 października 2012 r., brak jest obecnie, po wejściu w życie nowelizacji k.p.a., możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny legalności ww. decyzji oraz utrzymanego nią w mocy ww. orzeczenia wywłaszczeniowego, a postępowanie wszczęte należy umorzyć. Na gruncie art. 158 § 3 K.p.a. niedopuszczalne jest wydawanie, po dniu 15 wrześniu 2021 r., rozstrzygnięć merytorycznych w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności po upływie ww. terminu 30 lat.

J. C.2, K. C. oraz J. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra z 13 października 2022 r.

Powyższej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 35 K.p.a. poprzez niezachowanie przez Ministra terminów administracyjnych na wydanie decyzji merytorycznej a tym samym wydanie decyzji po wejściu w życie ustawy o zmianie Kodeksu postępowania administracyjnego;

2. art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 3 i art. 156 § 2 K.p.a. przez uznanie w okolicznościach niniejszej sprawy, że przepisy te mają zastosowanie a tym samym istniały podstawy prawne do umorzenia postępowania, dokonanie własnej interpretacji tego przepisu do spraw wszczętych przed wejściem w życie przepisów zmieniających art. 158 K.p.a. i przyjęcie, że reguła lex posterori derogat legi priori w przypadku zmiany art. 158 K.p.a. nie ma wpływu na prawa jednostki co w okolicznościach sprawy jest ewidentnym błędem logicznym bo zmiana pozbawia skarżących ich dotychczasowych praw i narusza zasadę lex retor non agit,;

3. art. 158 § 2 K.p.a. przez brak zastosowania normy przewidzianej w tym artykule co do decyzji będącej przedmiotem postępowania nadzorczego a wymienionych we wniosku inicjującym to postępowanie.

Poza tym wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP przez zamknięcie skarżącym drogi sądowej co do stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia, że decyzje, co do których był wniosek o stwierdzenie ich nieważności tj. decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostały wydane z naruszeniem prawa naruszając tym samym zasady demokratycznego państwa prawa i zamykając skarżącym drogę do dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.

Wobec powyższych naruszeń wniesiono o:

1. dokonanie przez WSA rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz.1491),

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra,

3. na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego od Organu na rzecz skarżących wg norm przepisanych,

4. rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Strona skarżąca podniosła także, że mając na uwadze wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich złożony do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa - w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa: 1/ jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, 2/ jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, 3/ jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP - przez to, że pozbawia prawnej ochrony prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym – wnosi o zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że postępowanie w sprawie wniosku skarżących toczyło się przewlekle, o czym orzekł WSA w Warszawie wyrokiem z 10 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 206/16 i zobowiązał do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazali, że w momencie zainicjowania postępowania nieważnościowego przez skarżących obowiązujące prawo nie określało żadnych terminów co do wystąpienia z wnioskiem. W związku z tym przewlekle postępowanie Ministra, które łącznie trwało 10 lat doprowadziło do pozbawienia skarżących jakiegokolwiek rekompensaty za wydane ww. wymienione decyzje wywłaszczeniowe dotknięte rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie sprawy po wejściu w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. nowelizacji kpa i zastosowanie art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 3 K.p.a. doprowadza do sytuacji, że skarżący zostali nie tylko pozbawieni możliwości odzyskania nieruchomości, ale też zostali pozbawieni ewentualnego dochodzenia odszkodowania za wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Poza tym zwrócono uwagę, że wprowadzone przez nowelizację kpa zmiany przepisów nie spełniają wymogu umożliwienia dostosowania się adresatów zmienionych przepisów do nowej sytuacji prawnej, a wręcz ich zaskakują tak jak skarżących zmianą przepisów i właściwie brakiem vacatio legis ustawy.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. pełnomocnik skarżących, odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania oświadczył, że cofa wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów, mimo stwierdzonych uchybień, Sąd uznał skargę za niezasadną.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że bezspornie 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491), która w art. 1 zmieniła art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z obecnie obowiązującą treścią tego przepisu, nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Ustawa ta, do art. 158 k.p.a. dodała również § 3, zgodnie z którym, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2).

W kontrolowanej sprawie Minister uznał, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 158 k.p.a., bowiem w dacie wejścia w życie 16 września 2021 r. przepisów ustawy o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego Minister nie prowadził postępowania z wniosku skarżących z 2 października 2012 r. o stwierdzenie nieważności.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Budownictwa i Infrastruktury z 2 stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 3 lutego 2017 r., a prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, po rozpoznaniu jeszcze przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 1 grudnia 2021 r., I OSK 4434/18) wraz z aktami sprawy wpłynął do organu w dniu 6 czerwca 2022 r. Z tego powodu organ uznał, że brak jest podstaw do zastosowania artykułu 2 ust. 2 nowelizacji kpa, natomiast zaistniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie artykułu 105 § 3 k.p.a.

Sąd stwierdził, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy umorzenie postępowania było zasadne, ale organ powołał niewłaściwą podstawę prawną. Mianowicie organ nieprawidłowo uznał, że w dacie 16 września 2021 r. nie prowadził postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wniosek skarżących wpłynął do organu w 2012 r. W dacie 16 września 2021 r. nie istniała już w obrocie prawnym decyzja organu nadzoru z 2 stycznia 2018 r. i poprzedzająca ją decyzja z 3 lutego 2017 r., bowiem zostały one uchylone wyrokiem WSA w Warszawie 5 lipca 2018 r. w sprawie IV SA/Wa 765/18, który to stał się prawomocny po wydaniu wyroku przez NSA z 1 grudnia 2021 r. I OSK 4434/16. Fakt zwrotu do organu akt sprawy z przedmiotowym wyrokiem przez NSA 6 czerwca 2022 r. nie ma prawnego znaczenia dla ustalenia, czy toczyło się postępowanie przed organem w sprawie, czy też nie. Niewątpliwie w tej dacie cały czas pozostawał do rozpoznania wniosek skarżących z 2012 r. o stwierdzenie nieważności. W przedmiotowym postępowaniu wniosek inicjujący postępowanie został złożony przed nowelizacją kpa i w dacie jej wejścia w życie postępowanie nie zostało zakończone ostateczną decyzją.

Wobec tego wynika, że zostały spełnione przesłanki określone w artykule 2 ust. 2 ustawy zmieniającej uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie. Jak prawidłowo ustalił Minister w aktach sprawy orzeczenie Prezydium [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z 30 lipca 1952 r. zostało skutecznie doręczone stronom 7 listopada 1959 r. (potwierdził to też NSA w wyroku na str. 23 uzasadnienia). Jednocześnie z prezentaty widniejącej na kopii egzemplarza decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z 5 kwietnia 1966 r. załączonej do wniosku z 2 października 2012 r., wynika, że ww. decyzja została doręczona wnioskodawcy wywłaszczenia – D. w W. – 15 kwietnia 1966 r.

Powyższe świadczy, że wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności z 2012 r. został złożony ponad 30 lat po doręczeniu kwestionowanych orzeczeń z 30 lipca 1952 r. i decyzji z 5 kwietnia 1966 r., w związku z tym brak jest możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa, a zaskarżona decyzja jedynie potwierdza powyższą okoliczność.

Dodać też trzeba, że uwzględniając treść art. 153 p.p.s.a. obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyrokach WSA i NSA może być wyłączony w sytuacjach istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu orzekającego z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z powyższych względów organ nie był związany wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA i NSA. Utracił kompetencje do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie oraz wydania w nim decyzji co do istoty.

Należy podnieść, że na gruncie regulacji stanowiącej obecnie przedmiot kontrowersji pomiędzy organem a stroną istniała jasna i potwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku TK P 46/13 pilna potrzeba uregulowania kwestii możliwości eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przed wieloma laty w konfrontacji z obowiązującą na gruncie k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Nie są zatem trafne zarzuty skargi co do tego, że umorzenie postępowania w tej sprawie skutkuje naruszeniem przywołanych w skardze przepisów rangi konstytucyjnej, tj. z art. 2, art. 45 ust.1 i art. 77 ust. 1 i 2, czy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Poza tym należy wyjaśnić, że co do zasady nie jest rzeczą organów i sądu analiza procedury uchwalania aktu normatywnego. Generalnie bowiem do badania zgodności ustaw z Konstytucją powołany jest w Polsce Trybunał Konstytucyjny. Odnosząc się natomiast do wyrażonego w art. 8 Konstytucji zasady bezpośredniego jej stosowania, podzielając poglądy, że sąd może dokonywać oceny konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie w tym sensie, że będąc przekonany o niekonstytucyjności aktu normatywnego, odmawia jego zastosowania, w tym wypadku Sąd nie widzi podstaw do pominięcia art. 2 ust. 2 w zakresie w jakim umarza się z mocy prawa postępowania w toku.

Jednocześnie należy podnieść, że z uwagi na to, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, sprawa o sygn. 2/22, o stwierdzenie, że art. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. w zakresie w jakim uniemożliwia wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP (dotyczy przyjętego rozwiązania intertemporalnego), to w sytuacji stwierdzenia niekonstytucyjności, strona będzie uprawniona do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego – art. 145a k.p.a. Jak na razie – jak już wyżej wskazano - zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktu normatywnego, brak jest podstaw do podzielenia przez Sąd naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji.

Co do kwestii prowadzenia przez Organy postępowania w sposób niebudzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, w szczególności celowe i zamierzone przedłużanie postępowania administracyjnego, to wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności, czy przewlekłości może być dochodzone w odrębnym trybie, po uprzednim wniesieniu ponaglenia. W tym postępowaniu Sąd do tych okoliczności się nie odnosi, nie są one przedmiotem sprawy.

Wobec powyższych uwag Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.