Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 478/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 i 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr./ WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012r. sprawy ze skargi M. O., T. O. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2009r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę P. T. K. C. Sp. z o. o. dla inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej systemu [...] obejmującej wieżę antenową wysokości 50m, kontener technologiczny, 3 anteny sektorowe [...], 3 anteny [...] oraz 1 antenę radioliniową w miejscowości D., gmina O., na działce oznaczonej nr ewid. gruntów [...] . Kat. obiektu [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskodawca (P. T. K. C. Sp. z o.o.) złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym w sentencji decyzji. Do wniosku dołączył decyzję Wójta Gminy O. Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, decyzję Wójta Gminy O. Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2008 r., projekt budowlany z kwalifikacją przedsięwzięcia, oraz wykazał prawo do dysponowania terenem na cele budowlane w postaci oświadczenia.

Dalej organ podniósł, iż sprawdził, że przedłożony projekt został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i przepisami wykonawczymi w szczególności: zgodny jest z decyzją Wójta Gminy O. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spełnia też wymagania określone przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Posiada określone przepisami opinie i uzgodnienia. Został sporządzony przez uprawnionych projektantów.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli H. i M. G. oraz M. i T. O..

W odwołaniu M. i T. O. podnieśli, iż odwołali się od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz, iż w ich miejscowości jest już jedna wieża. Odwołujący podnieśli również, iż są bezpośrednimi sąsiadami, a dojazd do planowanej inwestycji jest terenem wspólnym i nie wyrażają zgody aby jakikolwiek ciężki sprzęt poruszał się po części ich działki.

Pismem z dnia 5 lutego 2009 r. Wojewoda W. poinformował H. i M. G., iż odwołanie pozostawiono bez rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] Wojewoda W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sytuacji kwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne postępowania głównego w rozpoznawanej sprawie nie może ono być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 Kpa . Nie wyłącza to jednak możliwości późniejszego wzruszenia w stosowym trybie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, gdy również w odpowiednim trybie zostanie zmienione wcześniejsze rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne.

Organ wyjaśnił, iż z załączonych akt sprawy wynika, że decyzję tę poprzedziła procedura przewidziana przepisami art. 50 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), który realizację przedsięwzięcia uzależnia od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakim jest przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej; w tej sprawie w obrocie prawym znalazła się ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy O. Nr [...] z dnia [...]kwietnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla P. T. K. C. Sp. z o.o. polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ podniósł, iż inwestor uzyskał również na podstawie art. 46 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2008 r. Nr 25 poz. 150 z późn. zm.) decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydaną przez Wójta Gminy O. (znak: [...]), która stała się ostateczna [...] lutego 2007 r. W dalszej części organ stwierdził, iż wobec faktu, że obie decyzje ostateczne znalazły się w obrocie prawnym Starosta (po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tych decyzji, a także kompletności projektu i wymaganych opinii i uzgodnień oraz jego wykonania i sprawdzenia przez osoby uprawnione, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego), dołączenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożenia na wezwanie organu I instancji niezbędnych dokumentów, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda podniósł ponadto, iż decyzja została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem określonym ustawą. W aktach sprawy są dowody zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania, o przysługującym im prawie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony w toku postępowania nie sprzeciwiły się wobec realizacji przedmiotowej inwestycji. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na nieruchomości nr ewid. działki [...] w D. gmina O.. Najbliższe zabudowanie znajduję się w odległości 50 m, są to zabudowania niskie, których wysokość nie przekracza 10 m. W bezpośrednim otoczeniu stacji znajdują się tereny rolnicze, niezabudowane.

W tej sprawie głównym kryterium spornym jest, czy planowana stacja bazowa stwarza jakiekolwiek zagrożenie dla zdrowia ludzi. Istotne w tej sytuacji jest ustalenie, czy gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi nie przekracza wartości dopuszczalnej. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że za miejsca dostępne dla ludzi należy uznać wszelkie miejsca (zarówno mieszkania położone na najwyższej kondygnacji budynku, strychy budynków, a czasami także i dach, na którym montowane są konstrukcje z antenami), za wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. Można uznać za najmniej uciążliwe dla otoczenia są te stacje, których anteny instalowane są na specjalnie budowanych wieżach. W takim przypadku obszar promieniowania w całości znajduje się w miejscach niedostępnych dla ludzi (bezpośrednie otoczenie anteny zainstalowane na wieży stalowej kratowej typu TPMF o wysokości 50 m., można uznać za miejsce, w którym przypadkowe znalezienie się osoby postronnej jest niemożliwe). Mając na uwadze powyższe zarzuty wyjaśnia się, że promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące nie pokrywa się z miejscami przebywania ludzi, a nowoczesne rozwiązania wykorzystujące najnowsze osiągnięcia techniczne i technologie stosowane przez operatora sieci nie odbiegają od rozwiązań stosowanych we wszystkich krajach gdzie eksploatowane są systemy telefonii komórkowej standardu GSM.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli M. i T. O. wskazując, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływu na ocenę trafności podjętego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 177/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie, które zostało podjęte na mocy postanowienia z dnia 3 lipca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody W. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy Prawa budowlanego, a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi.

Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskodawca do wniosku załączył wszelkie wymagane dokumenty takie jak decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wskazać należy, iż projekt budowlany został sporządzony przez osoby do tego uprawnione, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.

Również przedłożony projekt budowlany nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego.

W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji.

Odnosząc się natomiast do kwestii, podniesionej w skardze, a dotyczącej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wskazać należy, iż na mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 897/09 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu został uchylony, a sprawa przekazano do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 602/10 oddalił skargę skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 392/11.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decyzja Wójta Gminy O. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla P. T. K. C. Sp. z o.o. polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest decyzją ostateczną i prawomocną.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.