Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 39/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wygaszającej zezwolenie na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).


UZASADNIENIE

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z takim przypadkiem mamy odczynienia w rozpoznawanej sprawie. Strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła bowiem skargę, co wynika z pisma z dnia 24 kwietnia 2023r. precyzującego jej przedmiot, na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SOC-LPI.6151.1.4179.2020.PO wygaszającej zezwolenie na pobyt czasowy i pracę udzielonego stronie skarżącej. Składając tak sformułowaną skargę, pełnomocnik wniósł m.in. o zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem zachodziła przesłanką do jej wygaszenia. Zgodnie natomiast z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej zwana K.p.a."), właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Stosownie zatem do treści powołanego przepisu K.p.a. właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej powyższej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 czerwca 2022 r. jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie zaś Wojewoda Dolnośląski. Tym samym w skardze wskazano organ, który nie mógł pozostawać bezczynny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2022 r., zaś ocena na podstawie art. 149 P.p.s.a. działań Wojewody Dolnośląskiego staje się w tym przypadku niemożliwa. Stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało skargę odrzucić jako niedopuszczalną, co uczyniono w punkcie pierwszym sentencji.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że pismem z dnia 12 sierpnia 2022 r. Nr SOC-PCII.6151.1.2072.2019.PO (znajdującym się w aktach sprawy) Wojewoda Dolnośląski zwrócił się do Urzędu do Spraw Cudzoziemców o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 czerwca 2022 r., wskazując, iż w/w decyzja została podjęta na podstawie art. 9 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.) w wyniku błędnego obiegu materiału dowodowego. W dniu wydania przedmiotowej decyzji organ I instancji nie uwzględnił dostarczonego z zachowaniem terminu w dniu 28 marca 2022 r. oświadczenia dotyczącego powierzenia cudzoziemcowi pracy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. W nawiązaniu do powyższego pisma pracownik Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z dnia 28 października 2022 r. (dołączonym do skargi a doręczonym również do wiadomości pełnomocnikowi strony skarżącej) wyjaśnił organowi, iż zgodnie z treścią art. 9 ust. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, wojewoda wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę tylko w przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 10 pkt 2 ww. ustawy, tj. jeżeli warunki wykonywania pracy wskazane w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, są niezgodne z ust. 1 pkt 1 lub 2. Natomiast jeżeli cudzoziemiec nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w ust, 1 pkt 3, zezwolenie na pobyt czasowy i pracę wygasa z mocy prawa i nie wymaga od organu wydania decyzji administracyjnej. Na gruncie przedmiotowej sprawy, jak zauważono, pismem z dnia 24 marca 2022 r. pełnomocnik cudzoziemca dostarczył organowi oświadczenie dotyczące powierzenia cudzoziemcowi pracy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, i winno ono być przedmiotem oceny pod kątem spełnienia warunków, o których mowa w ww. ustawie. Mając na uwadze powyższe, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa powyżej.

Rozstrzygnięcie w punkcie drugim sentencji wynika z konieczności zastosowania przepisu art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.