Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 621/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, 8 i 9
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 r. w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda (zwanego dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") decyzją z dnia 14 lipca 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą" lub "organem I instancji") z dnia 10 marca 2023 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwanej dalej "inwestorem") dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej, napowietrznej, jednotorowej linii 110 kV R.-G. na działkach wskazanych w sentencji decyzji organu I instancji.

Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne oraz prawne.

Dnia 15 września 2022 r. do Starostwa Powiatowego w R. wpłynął wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Do wniosku dołączono wszystkie wymagane załączniki graficzne, kopię umowy dzierżawy działek objętych inwestycją wraz z prawem do dysponowania nimi na cele budowlane, akt notarialny – umowę o ustanowienie służebności przesyłu, wyciąg z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zaświadczenia o posiadaniu kompetencji przez wszystkich projektantów, którzy sporządzili projekt budowlany. Pismem z dnia 10 listopada 2022 r. inwestor zwrócił się do Starosty z prośbą o nadanie przyszłej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie inwestor usunął braki formalne.

Decyzją nr [...], znak: [...] z dnia 10 marca 2023 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenie na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji Starosta podniósł, że na obszarze realizacji inwestycji obowiązują plany miejscowe przyjęte:

1) uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego napowietrznej linii elektroenergetycznej WN 110 kV relacji GPZ R. -GPZ G. , na terenie obrębu C. i S. , Gmina B. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2017 r. poz. 5164, zwanej dalej "uchwałą nr [...]");

2) uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy R. z dnia 21 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji GPZ R. -GPZ G. na terenie R. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2017 r. poz. 5163, zwanej dalej "uchwałą nr [...]");

3) uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Gminy R. z dnia 23 września 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ł. ", gminy R. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2020 r. poz. 7466, zwanej dalej "uchwałą nr [...]") oraz;

4) uchwałą nr [...] z dnia 26 maja 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R. -S. " w obrębach geodezyjnych R. oraz S., gmina R. (Dz. Urz. Woj. W.. z 2021 r. poz. 4836, zwanej dalej "uchwałą nr [...]").

Na terenach, dla których obowiązują ww. plany rady gmin ustanowiły zakaz zabudowy budynkami oraz miejsc do parkowania. Realizować można tylko urządzenia służące budowie linii elektroenergetycznej. Inwestor już w 2019 r. uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Projekt budowlany, zdaniem Starosty, miał odpowiadać postanowieniom wynikającym z decyzji środowiskowej.

Starosta uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał, iż chodzi o zachowanie ciągłości dostaw energii oraz o zmniejszenie ryzyka powstania ewentualnych awarii. Starosta stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania, o których mowa w art. 32 ust. 1 i 4, art. 34 ust. 1-3 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., zwanej dalej "p.b.").

E. L. (dalej również jako "Skarżąca" lub "Strona") wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa. W ocenie Skarżącej organ I instancji błędnie zastosował przepis art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a."), gdyż organ nie skorzystał z wezwania stron do zapoznania się z aktami sprawy, a przepis art. 10 § 2 k.p.a. wskazuje jasne przesłanki, kiedy można zrezygnować z zastosowania § 1 tegoż przepisu. Organ I instancji miał także naruszyć przepis art. 8 k.p.a. poprzez swoje nieprecyzyjne ustalenia.

Ustalenia Starosty, zdaniem strony, są bardzo lakoniczne, ponieważ nie ma żadnego odniesienia do jakiegokolwiek z planów miejscowych, a uzasadnienie dotyczące nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest w ogóle nieprzekonujące.

Wskazaną na wstępnie decyzją z dnia 14 lipca 2023 r., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazując, że warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest złożenie niezbędnych dokumentów wraz z oświadczeniami wszystkich osób, które brały udział w projektowaniu inwestycji. Jeżeli dokumentacja jest prawidłowa, a organ administracji architektoniczno-budowlanej pozytywnie zweryfikuje wniosek, nie można odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda nadmienił, że inwestycja będzie położona na terenie obowiązywania czterech planów miejscowych. Analiza każdego z nich pozwala na konstatację, że zostały one uchwalone właśnie dla realizacji przedmiotowej inwestycji. We wszystkich planach dopuszcza się lokalizację sieci infrastruktury technicznej, a działki objęte inwestycją znajdują się w wyznaczonym w planach pasie technologicznym projektowanego odcinka napowietrznego i/lub kablowego linii elektroenergetycznej 110 kV.

Wojewoda stwierdził, że bez znaczenia ma to, że w sprawie domagano się ograniczenia prawa własności do nieruchomości objętych inwestycją. W sprawie zapadł wyrok przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – I OSK [...]. Skarga kasacyjna skarżącej została wówczas oddalona.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Skarżąca wskazując, iż pełnomocnik przedsiębiorstwa przesyłowego składa rozliczenie wnioski o wydanie różnych pozwoleń pomimo, iż sprawy administracyjne dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie nieruchomości są w toku. Dodatkowo wnioskodawca nie dokonał skutecznego wpisu stosownego ograniczenia w księdze wieczystej, a z treści decyzji można wnioskować, iż takie oświadczenia na potrzeby wydania decyzji pozwolenia na budowę złożył.

W ocenie Skarżącej swoimi działaniami, organ naruszył art. 7 i 8 oraz art. 9 k.p.a.. Uzasadniając powyższe strona podniosła, iż zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażona w art. 7 k.p.a. zdanie ostatnie nakazującym, by organ załatwiający sprawę miał na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zdaniem Skarżącej decyzja nie może zostać utrzymana w mocy, albowiem przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogów ustalonych w przepisach prawa i decyzji o warunkach zabudowy oraz narusza interesy osób trzecich.

Zauważyć w tym zakresie należy, że wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, lecz i stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organ ma bowiem obowiązek ustalić zgodność inwestycji zarówno z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ bardzo lakonicznie odniósł się do rzeczonych wymagań wskazując, iż np. na przedmiotową inwestycję inwestor uzyskał decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach znak [...] z dnia 29.11.2019r. wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. . Storna ma wątpliwości czy projektowana inwestycja uwzględnia wszystkie wskazane w ww. decyzji warunki. Planowana inwestycja dotyczy linii 110 kV trudno zatem czynić założenia, że nie wpłynie ona negatywnie na środowisko w okolicy jej posadowienia.

W ocenie skarżącej inwestor nie przedłożył informacji jak np. będzie monitorował oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Z uzasadnienia wynika, że inwestor zobowiązany jest unikać i zapobiegać takiemu oddziaływaniu. Przesłanki te nie są spełnione. Budowa tak dużej linii, posadowienie stanowić słupowych ją podtrzymujących jest olbrzymią ingerencją w środowisko.

Ponadto strona wskazała, iż organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę każdorazowo, gdy tylko projekt budowlany nie jest zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2023 r. o sygn. akt II SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd".

W związku z tym, że w sprawie bierze udział 68 podmiotów prawa, zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2024 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując, jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."]). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy mających wpływ na wynik sprawy, również tych, których strona skarżąca nie podniosła w skardze.

Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję Starosty w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej, napowietrznej, jednotorowej linii 110 kV R.-G..

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia są przepisy p.b. oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Procedura uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została określona w art. 32 i następnych p.b. Szczególnie istotny jest przepis art. 32 ust. 1 i 4 p.b., gdyż ustawodawca wskazuje na konieczność uzyskania uprzednich zezwoleń, w zależności od tego, co jest przedmiotem procesu inwestycyjnego. W niniejszej sprawie inwestor uzyskał decyzję środowiskową, w oparciu o którą mógł rozpocząć starania o udzielenie jemu pozwolenia na budowę. Ponadto, w myśl art. 32 ust. 4 p.b., inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. Wśród nich była odpowiednia ilość egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane (kopia umowy dzierżawy w aktach sprawy). Pod tym względem, nie da się postawić Wojewodzie żadnych zarzutów. Organ II instancji dysponował niezbędnymi dokumentami, które dopuszczały procedowanie wniosku inwestora.

Postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę obejmuje kilka elementów, które zostały wskazane w art. 34 i art. 35 p.b. Sąd w składzie orzekającym przeanalizował dołączony do decyzji organu I instancji projekt budowlany i stwierdził, że zawiera on wszystkie wymagane prawem elementy. Projekt ten jest więc kompletny, czego zresztą skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do zweryfikowania zgodności wniosku i projektu z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, przepisami techniczno-budowlanymi oraz środowiskowymi. Kompletność projektu budowalnego, a także złożone oświadczenia projektantów, nie budzą wątpliwości. Planowana inwestycja będzie położona w kilku wsiach gminy R. oraz gminy B. . Starosta, a po nim Wojewoda, zweryfikował zagadnienie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami obowiązujących planów miejscowych. Każdy z planów miejscowych został uchwalony w celu realizacji inwestycji, którą właśnie zamierzył inwestor. Rada Gminy R. oraz Rada Miejska w B. przyjęły wspólne rozwiązania planistyczne dla realizacji inwestycji energetycznej, ustanawiając przy tym "korytarze technologiczne", na terenie których będzie można wykonać linię elektroenergetyczną. W § 21 uchwały nr [...] wskazano jasno, że wyznacza się korytarz technologiczny, w którym obowiązuje zakaz zabudowy i lokowania miejsc postojowych. W tym miejscu (tereny oznaczone literą E) można posadowić jedynie obiekt liniowy – napowietrzną linię WN 110 kV. Analogiczne rozwiązanie przyjęto w § 20 uchwały nr [...], § 17 uchwały nr [...] oraz § 22 uchwały nr [...] Wszystkie powołane regulacje prawa miejscowego są ze sobą spójne, a planowana inwestycja jest zgodna z nimi. Z tego też względu nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b.

Sąd już sygnalizował to, że inwestor uzyskał decyzję środowiskową dla zaplanowanej przez siebie inwestycji. Przedłożony projekt budowlany został sporządzony z zachowaniem wymagań określonych w tejże decyzji. Z kolei projektanci, tj. osoby z wykształceniem z zakresu architektury, sporządzili projekt z zachowaniem wymagań określonych przez przepisy techniczno-budowlane.

W tym miejscu odnosząc się do argumentacji skargi o obowiązku organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wskazać należy, iż strona poza wskazaniem na powyższy obowiązek w żadnym stopniu nie wykazała na czym owa ewentualna niezgodność miałaby polegać. Natomiast Sąd dokonując powyższej oceny, co zostało opisane wyżej, podziela w tym zakresie stanowisko organu, iż projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jak i wydanej w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji.

Wszystkie cztery miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego regulują spójnie możliwość posadowienia inwestycji, którą następnie przygotował do realizacji inwestor. Zdaniem Sądu, zachodzi zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa miejscowego.

Warto w tym miejscu zauważyć również należy, iż Skarżąca poddając w wątpliwość zgodność planowanej inwestycji z decyzją środowiskową wskazała, że nie wie, czy planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego wskazać należy, że wszelkie wątpliwości związane z oddziaływaniem inwestycji na środowisko należało wyjaśniać w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, tj. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zapadła decyzja środowiskowa ma charakter ostateczny i prawomocny, a więc należy przyjąć, że jest dokładnie tak, jak w niej stwierdzono. Postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest właściwym etapem procesu inwestycyjno-budowlanego do tego, aby podnosić zarzuty natury prawnośrodowiskowej (por. wyrok NSA z dnia: 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 248/08, 2 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1512/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do poniesionej w skardze argumentacji co do naruszenia art. art. 7, 8 oraz art. 9 k.p.a. wskazać należy, iż w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. Najpierw Starosta, a następnie Wojewoda, dysponowali kompletnym materiałem dowodowym. Jako, że inwestor przedłożył kompletny wniosek, a gdy wystąpiły braki formalne, wniosek był uzupełniany, organ administracji architektoniczno-budowlanej, po zweryfikowaniu zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa miejscowego, techniczno-budowlanymi oraz środowiskowymi, nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Nie było takiego stanu rzeczy, w którym organy administracji publicznej nie dysponowałyby kompletnym materiałem dowodowym. Obydwa organy oceniły projekt budowlany, który, jak Sąd już stwierdził, był kompletny.

Skarżąca błędnie uznała, że art. 7 k.p.a. nawiązuje do słusznego interesu obywatela w odniesieniu do niej, bowiem postępowanie administracyjne zostało zainicjowane nie z jej wniosku, a z wniosku inwestora. Starosta zasadnie zwrócił uwagę na wagę planowanej inwestycji. Inwestor, składając wniosek wskazał, że z jednej strony realizacja przedsięwzięcia jest zbieżna z jej osobistym interesem, a ponadto z interesem publicznym. Inwestor jako dostawca energii elektrycznej, jest podmiotem zapewniającym bezpieczeństwo energetyczne w kraju. Sąd nie dostrzega w tym miejscu kolizji interesu społecznego z interesem jakiegokolwiek podmiotu indywidualnego. Ponieważ pozwolenie na budowę nie jest decyzją administracyjną o charakterze uznaniowym, należy skonstatować, że organy nie miały innej możliwości, jak wydać decyzję pozytywną dla inwestora.

Zdaniem Sądu, zarzuty skarżącej są bardzo nieprecyzyjne. Skarżąca wyjaśnia w uzasadnieniu swojej skargi czym jest zasada z art. 8 k.p.a., ale jednocześnie nie odnosi tego do konkretnych postaw organów (rozpoznawczego i odwoławczego). Mowa jest tylko o nieprecyzyjnych ustaleniach organu II instancji, ale nie wiadomo czego te ustalenia miałyby dotyczyć szczególnie, że postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę jest wielowątkowe. Tak czy inaczej, Sąd w składzie orzekającym uznał, że organy działały z zachowaniem standardów wynikających z art. 8 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił w zaskarżonej decyzji dlaczego podjął takie rozstrzygnięcie, a nie inne. Czyniąc jednocześnie zadość art. 9 k.p.a., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono wszystkie okoliczności, jakie były niezbędne do wyjaśnienia zasadności udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie doszło także do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Skarżąca ponownie bardzo ogólnikowo podniosła rozważania o naruszeniu jej interesu. Nie skonkretyzowała tego w żaden sposób, a więc trudno jest się domyślać, w jaki sposób miałoby do tego dojść. Inwestor posiada tytuł prawny w zakresie dysponowania wszystkimi nieruchomościami na cele budowlane. Uzyskał decyzję środowiskową, która korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w art. 16 § 1 i 3 k.p.a. Nie może być zatem mowy o naruszeniu interesu prawnego skarżącej, co najwyżej interesu faktycznego. Nie będzie oddziaływania inwestycji w rozmiarach przekraczających dopuszczalne poziomy, ponieważ w przeciwnym wypadku, inwestor nie uzyskałby takiej decyzji środowiskowej. Dysponując tytułem prawnym do działek, na których ma stanąć przedmiotowa inwestycja, a także wykazując kompletność dokumentacji budowalnej, nie dało się odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Warto w tym miejscu wskazać, odnosząc się jednocześnie do argumentacji skargi, wskazać należy, iż niewątpliwie inwestor posiadał tytuł prawny do nieruchomości Skarżącej. Fakt, iż prawo to nie zostało ujawnione w księdze wieczystej nie ma w sprawie istotnego znaczenia. Istotne natomiast jest, iż Starosta R. decyzja z 12 listopada 2019 r. nr [...] ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr: [...], [...], [...], [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] przez zezwolenie na przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji R. – G.. Następnie decyzją z 14 października 2020 r. udzielił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie opisanej wyżej nieruchomości oraz wykonanie czynności związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji R. – G..

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z 4 lutego 2021 r. nr [...], od której to skargę oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. I SA/Po [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2023 r., sygn. akt I OSK [...], na który to powołał się również organ, oddalił skargę kasacyjna Skarżącej.

Z powyższych względów nie ulega wątpliwości, iż inwestor legitymował się ostateczną i prawomocną decyzją udzielającą zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Odnosząc się do kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zauważyć należy, iż nie może być argumentem na rzecz odmowy nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności to, że od kilkunastu lat planuje się realizację inwestycji. To, że przez lata inwestor nie przystępował do realizacji ww. inwestycji, jest jego osobistą sprawą. Skoro teraz uznał to za stosowne, należy przychylić się do argumentacji Starosty i Wojewody, że realizacja takiej inwestycji powinna być sprawna i niczym niezakłócona. Budowa linii, z którą częstokroć wiąże się demontaż poprzedniej, może spowodować przerwy w dostawie energii. Wystarczy więc argumentacja taka, jaką przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Inwestor nie musi udowadniać swoich racji, aby organ nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 756/20, dostępny w CBOSA).

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.