Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2534/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust 1 pkt 3 i ust.5
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2023 r. znak KOC/633/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej A. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "SKO") decyzją z dnia 10 sierpnia 2023 r. znak: KOC/633/Ar/23, działając na podstawie art. 17 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] – orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej także "organ I instancji") z [...] grudnia 2022 r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla terenu oznaczonego literami A-B-C-D-E-F-G-A na mapie skali 1:1000 stanowiącej załącznik graficzny nr 1, który jest integralną częścią decyzji organu I instancji, dla inwestycji polegającej na budowie 34 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 55 szamb szczelnych na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].

Do wydania decyzji Kolegium doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.

W dniu 10 listopada 2021 r. [...] Sp. z o.o. Sp. k. (dalej: "inwestor" lub "skarżąca") złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 34 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 55 szamb szczelnych na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].

Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] grudnia 2022 r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Organ I instancji wskazał m.in., że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się poza zasięgiem miejskiej sieci kanalizacyjnej i nie posiada możliwości odprowadzania ścieków do sieci miejskiej, nadto właściwa w sprawach sieci wodno-kanalizacyjnych jednostka organizacyjna [...] i S.A. (dalej: "[...] w m. [...] S.A.") pismem z dnia 24 maja 2022 r. wskazało, że planuje rozbudowę ww. sieci we wskazanej części miasta w latach 2027-2029, jednakże z uwagi na złożoność procesu inwestycyjnego wskazane terminy realizacji mogą ulec zmianie. Jednocześnie między inwestorem a operatorem sieci nie została zawarta umowa gwarantująca wykonanie takiej sieci, jak również inwestor nie udzielił gwarancji, że umowa taka zostanie zawarta w przyszłości. W ocenie organu I instancji oznacza to, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie został spełniony warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 3 u.p.z.p., a tym samym ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w czasie orzekania nie jest możliwe. Bowiem zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w sytuacji łącznego spełnienia wszystkich wskazanych tym przepisem warunków.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po przeanalizowaniu akt sprawy, wspomnianą na wstępie decyzją z 10 sierpnia 2023 r. SKO utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium w pierwszej kolejności zwróciło uwagę, że w myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

SKO przywołało następnie treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że ostatni z powołanych przepisów określa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja nie ma zagwarantowanego dostępu do kanalizacji, a jej realizacja przewidziana jest dopiero w planach inwestycyjnych MPWiK w [...] S.A., przy czym terminy realizacji tej inwestycji przewidzianej na lata 2027-2029 mogą jeszcze ulec zmianie. Nadto inwestor nie przedłożył gwarancji wyrażonej formie umowy zawartej pomiędzy inwestorem a MPWiK w [...] S.A., że w przyszłości uzyska dostęp do infrastruktury kanalizacyjnej. W tej sytuacji inwestor zadeklarował wybudowanie szczelnych 55 szamb. Niemniej jednak, zdaniem SKO, w sprawie znajdzie zastosowanie przesłanka z art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p., dotycząca dążenia do planowania i lokalizowania nowej zabudowy na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej, w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy, a na innych obszarach wyłącznie w sytuacji braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy, przy czym w pierwszej kolejności na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

W tym względzie Kolegium wskazało, że na stronie 71 powszechnie dostępnego "Atlasu ekofizjologicznego [...] ", który stanowi Opracowanie ekofizjologiczne do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, znajduje się mapa potwierdzająca, iż teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarem o zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w obszarze ujęć wód ze zbiorników wód podziemnych piętra czwartorzędowego (GZWP 2222, [...]). Dodatkowo na terenie planowanej inwestycji występuje zwierciadło wód zalegających płycej niż 2,0 m p.p.t. (strona 27 ww. opracowania). Z tych powodów plan wybudowania 55 szamb koliduje z wyrażoną w opracowaniu opinią, że zasoby wód podziemnych zgromadzonych w Głównych Zbiornikach Wód Podziemnych nr 222 [...] i nr 215 [...] podlegają ochronie prawnej. Ochrona ta dotyczy przede wszystkim ograniczeń w zagospodarowaniu, które mogłyby wpływać na ich jakość, a zatem eliminacji możliwości dopływu zanieczyszczeń. Dodatkowo głębokość zalegania pierwszego poziomu wód podziemnych jest istotnym czynnikiem wpływającym na sposób zagospodarowania terenu. Szczególnie wpływ ten dotyczy fazy realizacji nowych inwestycji, ale nie jest też bez znaczenia na etapie eksploatacji budynków. Odnosi się to głównie do możliwości zagospodarowania wód opadowo-roztopowych a także głębokości posadowienia instalacji do infiltracyjnego wprowadzania tych wód do gruntu. Dlatego też w ocenie SKO z przedstawionych powodów skoro przedmiotowa inwestycja jest planowana na terenie wrażliwym, to wybudowanie 55 szamb koliduje z obowiązkiem ochrony zasobów wód podziemnych.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej nie uwzględnienia planowanego przez inwestora uzbrojenia zastępczego, które jest dopuszczone zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, dalej "r.w.t."), Kolegium wskazało na treść § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zbiorniki na nieczystości ciekle mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, a zarazem nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Według Kolegium, powyższa regulacja wprost zakazuje stosowania szamb na obszarach podlegających ochronie środowiska.

SKO w konkluzji uzasadnienia decyzji stwierdziło, że skoro nie jest spełniona przesłanka konieczna przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., to ze względu na zasadę ekonomiki (szybkości i prostoty) postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. bezcelowe jest prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, celem rozstrzygnięcia pozostałych kwestii, w tym wyznaczanie obszaru analizowanego i badanie spełnienia pozostałych przesłanek w przedmiotowej sprawie.

Z takim rozstrzygnięciem Kolegium nie zgodziła się [...] Sp. z o.o. Sp. k., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do tutejszego Sądu.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na pobieżnej i dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w tym również dokonania przedmiotowej oceny bez uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, opierając się co do zasady wyłącznie na ustaleniach i rozstrzygnięciu organu I instancji zawartym w decyzji, przy zaniechaniu własnej analizy faktycznej i prawnej przedmiotu niniejszej sprawy, a w szczególności bez zachowania równowagi pomiędzy interesem publicznym, względnie prawnie chronionym interesem osób trzecich, a interesem i prawami skarżącej w niniejszym postępowaniu;

2) art. 107 § 3 k.p.a, polegające na lakoniczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przejawiające się w braku samodzielnej pogłębionej analizy, ograniczeniu uzasadnienia faktycznego i prawnego jedynie do utrzymania w mocy decyzji i powielenia co do zasady zawartego w decyzji stanowiska organu I instancji;

3) art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a) i b) w związku z art. 10 ust. 5 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż ww. art. 1 ust. 4 pkt. 4 lit. a) i b) u.p.z.p. może stanowić samodzielną podstawę prawną do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której:

- brak jest przepisów prawnych jednoznacznie regulujących sposób wyznaczania "obszarów o zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej", wykorzystywanych zgodnie z art. 10 ust. 5 u.p.z.p. dla celów bilansowania terenów przeznaczonych pod zabudowę w ramach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej również jako "studium"), a fakt określenia takiego obszaru w "Atlasie ekolizjograficznym [...]", będącym wyłącznie opracowaniem ekofizjograficznym do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy - nie może być uznany za normę prawną;

- ww. przepis art. 1 ust. 4 pkt. 4 lit. a) i b) u.p.z.p. stanowi jedynie klauzulę generalną, zawartą w art. 1 u.p.z.p., definiującym cele i zakres tejże ustawy, stanowiąc jedynie określenie w jakim kierunku organy planistyczne powinny dążyć przy kształtowaniu nowej zabudowy;

4) art. 9 ust. 1 oraz ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 72 ust.1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 2556 ze zm., dalej także: "p.o.ś.") w związku z postanowieniami rozporządzania Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. 2002, poz. 1298) oraz w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zapisy "Atlasu ekofizjograiczego [...]", będącego wyłącznie opracowaniem ekofizjograficznym do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, mogą stanowić podstawę prawną do wydania zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji SKO, w sytuacji, w której:

- przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania, co wynika również z powołanego w uzasadnieniu decyzji SKO Atlasu

ekofizjograficznego [...], a tym samym opracowanie ekofizjograficzne samo w sobie nie stanowi źródła prawa mogącego być podstawą do wydania decyzji administracyjnej, szczególnie że są to wytyczne dla celów opracowania studium, które nie jest aktem prawa miejscowego, a tym samym skoro organ w sprawie rozpoznawania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest związany postanowieniami studium, to tym bardziej nie jest związany zapisami opracowania powstałego dla celów sporządzenia studium;

5) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, iż organ I instancji był uprawniony orzec w decyzji, że w sytuacji braku możliwości odprowadzenia ścieków do miejskiej sieci kanalizacyjnej należy stwierdzić brak spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. i odmówić ustalenia warunków zabudowy - w sytuacji, w której prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów nakazuje uznać ww. warunek za spełniony w sytuacji, w której w ramach planowanej inwestycji ma być zastosowane tzw. "uzbrojenie zastępcze" w postaci szamb szczelnych, które zostały wskazane w treści wniosku;

6) art. 2, art. 7, art. 21, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 1, art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie będącego elementem prawa własności, prawa do swobodnego zagospodarowania własnej nieruchomości, poprzez dokonanie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, w sytuacji, w której projektowana inwestycja nie narusza interesu publicznego lub prawem chronionego interesu osoby trzeciej, szczególnie w sytuacji, w której aktualna zabudowa terenów sąsiednich w stosunku do terenu planowanej inwestycji obejmuje ten sam rodzaj zabudowy również obsługiwany poprzez uzbrojenie zastępcze w postaci szamb, co stanowi także naruszenie zasady równości wobec prawa i obciążenia skarżącej (będącej wnioskodawcą) odpowiedzialnością za brak ww. miejskiej infrastruktury kanalizacyjnej;

7) art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez uznanie, że organ I instancji był uprawniony do jego niezastosowania i niewyznaczenia obszaru analizowanego, a następnie nie przeprowadzenia analizy w tym obszarze, w sytuacji w której zastosowanie ww. przepisu, tj. wyznaczenie obszaru analizowanego, powinno być obligatoryjnym działaniem organu nawet w postępowaniu, w którym w ocenie organu zachodzi brak którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Skarżąca podniosła ponadto zarzut braku rozpoznania istoty sprawy, wynikający w szczególności z okoliczności, iż zarówno decyzja SKO jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane w oparciu o ustalenia niestanowiących źródeł prawa materiałów w postaci Ekofizjografii Gminy [...] z 2001 r. oraz "Atlasu ekofizjograficznego [...]" z 2018 r., a tym samym przy całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności z uwagi na brak wyznaczenia obszaru analizowanego, w którym to obszarze inwestycje już zrealizowane lub aktualnie realizowane w zakresie odprowadzania ścieków funkcjonują w oparciu o uzbrojenie zastępcze i które to inwestycje również uzyskały wydane przez organ I instancji decyzje o warunkach zabudowy w sytuacji, w której było już sporządzone wyżej powołane opracowanie ekofizjograficzne.

Poza tym, skarżąca wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego i dopuszczenie dowodu z kopii nast. dokumentów:

- decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. oraz nr [...] z [...] lutego 2021 r., każda z osobna ustalających warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegających na budowie 14 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 28 szamb szczelnych na działkach ewidencyjnych o wskazanych numerach w obrębie [...], położonych w rejonie ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w [...];

- decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z [...] grudnia 2020 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 24 zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, na działce ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w [...];

- decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z v marca 2023 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 16 szamb szczelnych, na działkach ewidencyjnych o numerach: [...] [...], [...] [...], z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...], na terenie Dzielnicy [...];

a wszystkie powyższe na okoliczność, iż organ I instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji a następnie podtrzymanym w decyzji SKO, na działkach sąsiednich w stosunku do terenu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, tj. działkach ewidencyjnych położnych w rejonie ulic [...] i [...] - wydał co najmniej 4 decyzje o warunkach zabudowy ustalających warunki zabudowy dla domów jednorodzinnych, wszystkie wraz z 96 zbiornikami bezodpływowymi na nieczystości ciekłe (szambami) – tym samym na okoliczność, że w stosunku do skarżącej, bez podstawy prawnej, naruszona została konstytucyjna zasada równości wobec prawa oraz prawa do zabudowy.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy w całości, oraz o obciążenie SKO kosztami postępowania, w tym także kosztami zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 10 sierpnia 2023 r. znak: KOC/633/Ar/23, przeprowadzona z uwzględnieniem wspomnianych wyżej reguł, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ww. decyzja oraz utrzymane nią w mocy rozstrzygnięcie Zarządu Dzielnicy [...] z [...] grudnia 2022 r. nr [...], naruszają prawo.

Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w niniejszej sprawie, wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, ale tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza bowiem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym "nowych" dowodów. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest zatem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz Sąd dokonuje oceny, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok. NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05, ONSA WSA 2006/2, poz. 45).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wnioski zawarte w skardze, dotyczące dopuszczenia dowodów z decyzji Zarządu Dzielnicy [...] ustalających warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jako dowodów z dokumentów, mogły zostać uwzględnione, gdyż nie spowodowało to przedłużenia postępowania w sprawie, a pozwoliło Sądowi na ocenę, czy wszystkie okoliczności sprawy zostały należycie wzięte pod uwagę i wyjaśnione przez organy.

Kontrolowanymi decyzjami odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla terenu oznaczonego literami A-B-C-D-E-F-G-A na mapie skali 1:1000 stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do decyzji organu I instancji, dla inwestycji polegającej na budowie 34 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz 55 szamb szczelnych na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w rejonie ul. [...] na terenie Dzielnicy [...].

Stanowisko organów wyrażone w niniejszej sprawie budzi uzasadnione wątpliwości przynajmniej z dwóch powodów.

Po pierwsze, w ocenie tutejszego Sądu, na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące obrazy przepisów prawa procesowego, a to w szczególności zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Przypomnieć trzeba, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest działanie praworządne i zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej, w sposób budujący zaufanie obywateli do władzy publicznej (m.in. art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.). W ramach tego obowiązku na organie ciąży powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Rozwinięciem tej zasady jest obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Wyżej wymienione przepisy obowiązują również w postępowaniu odwoławczym (art. 140 k.p.a.). Organ odwoławczy co do zasady, jak wynika to z art. 138 § 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a., jest obowiązany do ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji.

Zaprezentowane rozważania w kontekście rozumienia powołanych wcześniej zasad procedury administracyjnej, doprowadziły Sąd do wniosku, że organy naruszyły w niniejszej sprawie reguły z art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., przy czym w przypadku SKO, odczytywane w kontekście art. 15 k.p.a. Wyrażona w tym ostatnim przepisie zasada dwuinstancyjności ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania, że jej sprawa zostanie dwukrotnie, merytorycznie rozpoznana przez organa dwóch instancji. Merytoryczne rozpoznanie zaś sprawy wyklucza w postępowaniu odwoławczym ograniczenie się organu drugoinstancyjnego wyłącznie do kontroli poprawności zaskarżonej odwołaniem decyzji. Organ odwoławczy ma nie tylko ponownie (ab initio) przeprowadzić postępowanie w sprawie objętej żądaniem strony, ale również we własnym zakresie ustalić stan faktyczny i dokonać jego oceny w sposób określony w art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Ma też obowiązek sporządzenia takiego uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), które będzie obrazowało zarówno owo ponowne ustalenie stanu faktycznego, jak i własne – czytelne i zrozumiałe dla stron postępowania – wywody prawne organu odwoławczego. Jak wskazał poza tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 lutego 1981 r. (sygn. akt SA 910/80, ONSA 1981/1, poz. 7) pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy, Sąd w składzie tu orzekającym stwierdził, że organy obu instancji w sposób niejasny i wątpliwy, a przy tym niepełny przedstawiły w uzasadnieniu skarżonej decyzji motywy, które legły podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W myśl ust. 5 art. 61 u.p.z.p., warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W rozpoznawanej sprawie sporne okazało się spełnienie przez inwestora warunku dostępu do sieci kanalizacyjnej. Skarżąca - jak słusznie dostrzegły organy - nie przedłożyła bowiem dokumentów, z których wynikałoby, że posiada ona gwarancję uzyskania dostępu do tego rodzaju uzbrojenia terenu - miejskiej sieci kanalizacyjnej, chociażby w przyszłości.

Niemniej jednak, skarżąca wskazała, że w ramach planowanej inwestycji zamierza zrealizować 55 szamb szczelnych, które zapewnią gromadzenie i wywóz nieczystości. W tym względzie Skarżąca powołała się na możliwość przewidzianą w § 26 ust. 3 r.w.t., który stanowi, że w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka budowlana może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Dopiero gdy ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.

Takie rozwiązanie, zdaniem organów, nie jest jednak dopuszczalne w badanym przypadku, z uwagi na treść § 34 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że zbiorniki na nieczystości ciekle mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych.

Mając na uwadze powyższe, tutejszy Sąd dostrzegł, że zarówno Kolegium, jak i organ I instancji, nie wskazały oparcia prawnego dla twierdzenia, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze "podlegającym szczególnej ochronie środowiska". W zasadzie wyłącznym oparciem dla argumentacji organów stanowiło odwołanie się do zapisów pochodzącego z 2018 r. "Atlasu ekofizjograficznego W", stanowiącego opracowanie ekofizjograficzne do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...]. Skarżąca słusznie podnosi, że tego rodzaju dokumentacja nie jest obowiązującym źródłem prawa mogącym stanowić samodzielną podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Organy nie wskazały natomiast konkretnego aktu prawnego ustanawiającego środowiskową ochronę przedmiotowego obszaru.

Nie podważając ustaleń, że teren inwestycji znajduje się w obszarze ujęć wód ze zbiorników wód podziemnych, a ponadto, że na tym terenie występuje zwierciadło wód zalegających płycej niż 2,0 m p.p.t., Sąd zobowiązany jest zauważyć, że obszary podlegające szczególnej ochronie zdefiniowano w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1336), zgodnie z którym, formami ochrony przyrody są:

1) parki narodowe;

2) rezerwaty przyrody;

3) parki krajobrazowe;

4) obszary chronionego krajobrazu;

5) obszary Natura 2000;

6) pomniki przyrody;

7) stanowiska dokumentacyjne;

8) użytki ekologiczne;

9) zespoły przyrodniczo-krajobrazowe;

10) ochrona gatunkowa roślin, zwierząt i grzybów.

Organy nie wykazały, którą z wymienionych form ochrony przyrody został objęty teren wskazany we wniosku skarżącej.

Poza tym, organy w żaden sposób nie dowiodły, że teren inwestycji stanowi obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi, bądź też, że został zaliczony do terenów zalewowych.

Stosownie do treści art. 16 pkt 33 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm.), pod pojęciem obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi rozumie się obszary, na których istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi.

Jednocześnie z przepisu art. 169 ust. 2 Prawa wodnego wynika, że do obszarów, dla których sporządza się mapy zagrożenia powodziowego, zalicza się w szczególności:

1) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2% lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego;

2) obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

3) obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia: wału przeciwpowodziowego, wału przeciwsztormowego, budowli piętrzącej.

Oznacza to, że obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia wału przeciwpowodziowego, choć nie stanowią obszarów szczególnego zagrożenia powodzią (zob. art. 169 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a Prawa wodnego), to stanowią obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi i powinny być objęte mapami zagrożenia powodziowego.

W kontrolowanej sprawie, brak jest jednak ustaleń organów pozwalających ocenić, czy teren inwestycji został - w świetle przywołanych wyżej przepisów - uznany za obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi, bądź też, że został zaliczony do terenów zalewowych.

Po drugie, stanowisko organów pomija podnoszoną przez skarżącą okoliczność postępującej urbanizacji terenu inwestycji i faktu wydania przez Zarząd Dzielnicy [...] szeregu decyzji ustalających warunki zabudowy dla inwestycji w gruncie rzeczy o tym samym charakterze dla nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzenia skarżącej.

Kolegium nie bez racji wskazało, że w myśl art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p., w przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, walorów przyrodniczych przestrzeni, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje m.in. poprzez dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy:

a) na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1443), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy,

b) na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione w lit. a, wyłącznie w sytuacji braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych na obszarach, o których mowa w lit. a; przy czym w pierwszej kolejności na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

Jednakowoż, jak wynika z załączonych do skargi dowodów, Zarząd Dzielnicy [...] w ostatnim czasie wydał co najmniej kilka decyzji (nr [...] z [...] marca 2019 r.; nr [...] z [...] lutego 2021 r., nr [...] z [...] grudnia 2020 r. oraz nr [...] z [...] marca 2023 r.), ustalających warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z szambami szczelnymi na działkach sąsiadujących z terenem będącym przedmiotem niniejszego postępowania, tj. działkach położnych w rejonie ulic [...] i [...].

Wobec powyższego, obowiązkiem organów było odniesienie się do przedmiotowej kwestii, jako mającej znaczenie w kontekście zasad wynikających z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., tj. zasady równości wobec prawa, zaufania do władzy publicznej i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji brak jakichkolwiek rozważań w tym względzie, co stanowi oczywiste naruszenie wskazanych wyżej reguł ogólnych postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium w zasadzie w ogóle nie odniosło się do tych kwestii, całkowicie ignorując przedłożoną przez inwestora dokumentację mogącą wskazywać, że w oparciu o te same uregulowania prawne organy uprzednio zaakceptowały rozwiązania projektowe, które – zdaniem skarżącej – nie odbiegają w żaden sposób od tych przyjętych obecnie przez inwestora.

Nie przesądzając w żadnym razie oceny przyjętych przez inwestora rozwiązań w przedmiotowym zakresie, Sąd uznał, że brak odniesienia się do spornej kwestii przez organy stanowi poważne zaniechanie. Trzeba bowiem pamiętać, że organ administracji musi w równym stopniu respektować interesy stron tego postępowania, jak również jest ograniczony wydanymi przez siebie decyzjami w innych sprawach indywidualnych, co powoduje, że rozstrzygając w kolejnej sprawie podobnej do spraw wcześniejszych, nie może bez wyraźnie uzasadnionej przyczyny rozstrzygnąć jej w sposób odmienny od spraw wcześniejszych, bowiem naruszyłby zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.). Zasada równości nie oznacza rzecz jasna, że organ administracji, dostrzegając podobieństwo załatwianej sprawy do spraw załatwianych wcześniej, zawsze musi wydać decyzję analogiczną do decyzji wydanych wcześniej, bowiem respektowanie zasady równości polega jedynie na stosowaniu tych samych kryteriów do oceny zagadnienia, którego dotyczy wniosek strony i przedmiot sprawy (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 2979/18). Niemniej jednak, nie będzie sprzyjać realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej podejmowanie w tej samej sprawie przeciwstawnych działań przez organy państwa (por. wyrok NSA z 26 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 978/99, LEX nr 49942), dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji (zob. np. wyrok NSA z 3 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 370/97, LEX nr 38664), jak również zmienność rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie przez organy administracji (zob. np. wyrok NSA z 23 czerwca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 98/94, POP 1996, nr 1, poz. 3; teza druga wyroku NSA z 28 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 895/97, LEX nr 47186; zob. też P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opubl.: LEX/el. 2021). Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie konsekwentnie podkreśla, że w demokratycznym państwie prawnym jedną z podstawowych zasad określających stosunki między obywatelem a państwem jest zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Jest to niekwestionowana cecha charakterystyczna demokratycznego państwa prawnego. Zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa opiera się na pewności prawa, a więc takim zespole cech przysługujących prawu, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne; umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie jej działania mogą pociągnąć za sobą. Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny (zob. m.in. wyrok TK z 14 czerwca 2000 r., P 3/00, OTK 2000/5, poz. 138). Dlatego też np. WSA w Gliwicach w wyroku z 4 lipca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Gl 223/17, LEX nr 2325034) zasadnie stwierdził, że organ wydając odmienne decyzje w zbliżonym stanie prawnym i faktycznym dopuszcza się naruszenia zasady wynikającej z art. 8 k.p.a.

Fundamentalną rolę z punktu widzenia realizacji zasady równości, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasady pewności prawa, spełnia zatem uzasadnienie decyzji (postanowienia). Nie może być ono niejasne, ogólnikowe i odwoływać się do pozaustawowych sformułowań (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 2278/99, LEX nr 49948).

Podzielając w pełni zaprezentowane poglądy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie, uzasadnienie decyzji Kolegium – wobec zarzutów i argumentacji przedstawionej w sprawie przez skarżącą – zadaniu temu nie sprostało. Organ odwoławczy nie wyjaśnił bowiem należycie, czy w podobnych sprawach (dotyczących inwestycji znajdujących się na obszarze objętym tożsamymi regulacjami prawnymi) były wydawane decyzje ustalające warunki zabudowy, a jeśli tak, to dlaczego organy odstąpiły od takiej praktyki w odniesieniu do przedsięwzięcia planowanego na nieruchomościach skarżącej. Innymi słowy, organ odwoławczy powinien odnieść się do powyższej kwestii i wyjaśnić, ewentualnie jakie różnice przemawiały za odmiennym rozpoznaniem wniosków innych inwestorów w tych sprawach, jeżeli takowa sytuacja w ogóle miała miejsce, tzn. że organ ocenił pozytywnie inwestycje o takim samym charakterze przewidziane do realizacji na działkach sąsiadujących z nieruchomościami skarżącej.

W konsekwencji stwierdzić przyjdzie, że zgromadzony w rozpoznawanej sprawie przez organy materiał dowodowy oraz ocena sprawy dokonana przez nie w uzasadnieniach skarżonych decyzji nie były wystarczające do prawidłowego zastosowania norm ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Należy tym samym uznać, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisy art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., zaś Kolegium dopuściło się także naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. i wynikającej z niej powinności ponownej analizy sprawy w całości, które to naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie wypada bowiem podkreślić, że zadaniem organu odwoławczego jest sprawdzenie, czy organ stopnia podstawowego prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Jeśli organ II instancji takiej weryfikacji nie przeprowadził należycie i samemu nie poczynił niezbędnych ustaleń, a jednocześnie nie uchylił kontrolowanego rozstrzygnięcia i nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, w sytuacji gdy zakres takich ustaleń tego wymagał z uwagi na dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a., to sam dopuszcza się naruszenia wynikających z powołanych wyżej przepisów reguł postępowania, w tym w szczególności zasady dwukrotnego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Takie bowiem postępowanie nakazuje obowiązek organu odwoławczego wszechstronnego ponownego rozpoznania sprawy, zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organy związane wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną, zobowiązane będą zatem do wszechstronnego wyjaśnienia wskazanych wątpliwości i dokonania ich wyczerpującej analizy w uzasadnieniu wydanej decyzji, ustosunkowując się przy tym do zarzutów i dowodów wskazywanych przez skarżącą. Organy przede wszystkim zobowiązane będą ustalić i wskazać podstawy prawne dla uznania terenu zamierzonej inwestycji za obszar objęty "szczególną ochroną środowiska" i jako teren narażony na niebezpieczeństwo powodzi lub teren zalewowy. Poza tym, organy powinny wyczerpująco odnieść się w motywach wydanych rozstrzygnięć do podnoszonej przez skarżącą kwestii nierównego traktowania inwestorów występujących o warunki zabudowy dla przedsięwzięć budowlanych planowanych na przedmiotowym terenie

Sąd pragnie jednocześnie zaznaczyć, że stwierdzając naruszenie przepisów postępowania i nienależyte wyjaśnienie istotnych dla wyniku sprawy zagadnień, w żadnym razie nie przesądził o merytorycznej ocenie spornych kwestii.

Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając od Kolegium na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składają się: uiszczony wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).