Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 998/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant asystentka sędziego Katarzyna Malinowska, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 848/22 w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 27 września 2022 r., nr SKO.4140.985.2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz A.R. kwotę 5.259 (słownie: pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 10 maja 2023 r., I SA/Sz 848/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A.R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 27 września 2022 r., nr SKO.4140.985.2022, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Skarżący w 2020 r. posiadał na terenie Gminy C. niezabudowane nieruchomości i z tego tytułu był podatnikiem podatku od nieruchomości, rolnego oraz leśnego. Strona, poza posiadanym na terenie Gminy C. gospodarstwem rolnym, prowadziła koncesjonowaną pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu torfu, jako Zakład T. Działalność ta wykonywana była w oparciu o koncesję na wydobywanie metodą odkrywkową kopaliny stanowiącej torf ze złoża "Ł." położonego w rejonie miejscowości C. na terenie działki [...] obr. Ł. Na podstawie złożonej przez podatnika informacji Burmistrz C. dokonał ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2020 r. Następnie organ powziął informację o licznych zmianach uzyskanej w 2003 r. koncesji na wydobywanie torfu ze złoża "Ł.", w tym zmianie z 2012 r. polegającej na zwiększeniu obszaru górniczego i terenu górniczego z uprzednio wyznaczonego na 108.506,00 m2 do 561.519,80 m2. W związku z tym postanowieniem z 27 lipca 2021 r. organ wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego Burmistrz C. wydał 18 marca 2022 r. decyzję, w której uchylił ostateczną decyzję z 29 stycznia 2020 r. i ustalił łączne zobowiązanie pieniężne za 2020 r. Decyzją z 27 września 2022 r. SKO w Koszalinie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że decyzja SKO w Koszalinie odpowiada przepisom prawa. W ocenie sądu, istniały pełne podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Zdaniem sądu, słusznie organy podatkowe uznały, że grunty zajęte na prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu torfu, to powierzchnia wynikająca z decyzji Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego z 18 maja 2012 r. w przedmiocie zmiany koncesji na wydobywanie torfu. Na tej powierzchni w 2020 r. odbywało się wydobycie torfu, bądź wydobycie takie było możliwe. Okoliczność ta wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym uzyskanych w wyniku przeprowadzonych oględzin z 21 maja 2020 r. i 18 sierpnia 2021 r., bogato ilustrowanych materiałem zdjęciowym. O zajęciu przedmiotowego gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej świadczy nie tylko samo wydobycie torfu w czasie wynikającym z ww. dowodów, lecz także podjęte czynności takie jak zagospodarowanie obszaru górniczego między innymi przez wybudowanie i rowów odwadniających zlokalizowanych na terenie całego obszaru górniczego, istnienie na tym obszarze otworów wiertniczych czy dróg wykorzystywanych przez sprzęt wydobywczy i transportujący wydobytą kopalinę.

Organy w sposób prawidłowy wyjaśniły także podnoszoną przez podatnika okoliczność prowadzenia na spornym gruncie działalności rolniczej mającej polegać na ugorowaniu. Zdaniem sądu sama w sobie okoliczność zgłaszania do płatności rolnośrodowiskowych gruntów nie przesądza o braku zajęcia tychże gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem z przedstawionych powyżej dowodów jednoznacznie wynika, że w 2020 r. grunty te nie mogły być przedmiotem prowadzenia wyłącznie działalności rolniczej, nawet jeśli działalność ta miała polegać na ugorowaniu.

W konkluzji sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego co do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170, z późn.zm., dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP, art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Zastosowanie stawki jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest bowiem konsekwencją zasadnego przyjęcia, że obszar objęty koncesją na wydobywanie torfu jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie sądu, organy w sposób prawidłowy wywiodły i uzasadniły, że obszar objęty koncesją jest zajęty na prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu torfu.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Skarżącego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. - poprzez przyjęcie, że fakt, iż grunty objęte są koncesją, powoduje, że podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatkowej określonej wart. 5 ust. 1 lit. a u.p.o.l., podczas gdy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według powyższej stawki podlegają wyłącznie grunty faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej;

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez przyjęcie, że grunty będące, przedmiotem zaskarżonej decyzji są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy Skarżący nie wykorzystuje ich faktycznie do prowadzenia działalności gospodarczej;

- art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. - poprzez przyjęcie, że ugorowanie nie mieści się w definicji działalności rolniczej, a w konsekwencji ugorowane grunty podlegają podatkowi od nieruchomości, podczas gdy ugorowane grunty są użytkami rolnymi, a istotnym dla opodatkowania gruntów pozostaje wyłącznie fakt czy grunty stanowią użytki rolne i czy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej;

b) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 133 § 1 p.p.s.a i art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez nierozpoznanie istoty sprawy wskutek pominięcia faktu, że organ opodatkował podatkiem od nieruchomości grunty, które zostały już (w okresie, którego dotyczy decyzja) zrekultywowane, a w konsekwencji — bezpodstawne przyjęcie, że cała powierzchnia nieruchomości wskazana przez organy była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo przeprowadzenia przez organy nierzetelnej analizy sprawy i objęcia podatkiem od nieruchomości również gruntów już zrekultywowanych w kierunku rolnym;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z poźn. zm., dalej: "o.p.") - poprzez wadliwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy ani organ I instancji ani organ II instancji nie ustaliły, jaka powierzchnia nieruchomości jest faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a błędy te skutkowały nieuzasadnionym ustaleniem dla Skarżącego łącznego zobowiązania pieniężnego w zawyżonej wysokości.

W oparciu o te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Ponadto wniósł o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Powstały w tej sprawie spór, odzwierciedlony treścią zarzutów kasacyjnych, dotyczy tego, czy wszystkie posiadane przez Skarżącego grunty, sklasyfikowane jako użytki rolne i jednocześnie objęte koncesją na wydobywanie torfu w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W rozstrzygnięciu tego sporu kluczowa jest wykładnia art. 2 ust. 2 u.p.o.l., z którego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez użytki rolne i lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy te korespondują z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333), a także z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 888), z których wynika odpowiednio, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, natomiast opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają lasy, rozumiane jako grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna.

Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że grunty mogą być opodatkowane jednym z trzech podatków: od nieruchomości, rolnym lub leśnym, a zasadniczym kryterium wyboru sposobu opodatkowania jest rodzaj gruntu, na który wskazuje ewidencja gruntów i budynków. Jeżeli zatem określony grunt sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny (art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l.), to co do zasady nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że jest "zajęty" na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W zrozumieniu czym jest "zajęcie" użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej osadza się też istota powstałego w tej sprawie sporu.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że "zajęcia" użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie można utożsamiać z pojęciem gruntu "związanego" z prowadzeniem działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W świetle aktualnego orzecznictwa, w tym przywołanych przez sąd pierwszej instancji wyroków Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 oraz z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, "związek" nieruchomości z działalnością gospodarczą, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, może być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia "związku" nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (zob. wyrok NSA z 4 marca 2021 r, III FSK 895/21).

Istnienie "związku" nieruchomości gruntowej z prowadzaną działalnością gospodarczą nie oznacza jednak "zajęcia" tego gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej. W piśmiennictwie wskazuje się, że o "zajęciu", o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., można mówić jedynie wtedy, gdy dany przedmiot opodatkowania faktycznie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, na którym faktycznie realizuje się czynności powodujące osiągnięcie zamierzonych celów lub konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. "Zajęcie" gruntów na działalność gospodarczą oznacza rzeczywiste, obiektywne i empirycznie weryfikowalne wykorzystywanie gruntów rolnych na tę działalność, a nie tylko samo ich posiadanie albo podejmowanie pewnych czynności przygotowawczych mających za przedmiot tenże grunt. Konieczną przesłanką uznania gruntu rolnego za zajęty na potrzeby działalności gospodarczej będzie brak możliwości prowadzenia działalności rolnej. Chodzi więc o działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny. Zwraca się przy tym uwagę, że ograniczenie przez prawodawcę opodatkowania użytków rolnych i lasów najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości do gruntów "zajętych" skutkuje tym, że w każdym przypadku, gdy mamy do czynienia z tą kategorią gruntów, należy ustalić ich rzeczywistą powierzchnię wykorzystywaną do celów prowadzonej działalności gospodarczej (zob. R. Dowgier, komentarz do art. 2 u.p.o.l. [w:] R. Dowgier i in, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021).

Podobnie w orzecznictwie wskazuje się, że "związanie" gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie" gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok NSA z 7 lutego 2024 r., III FSK 1084/23). Przez "zajęcie" gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (wyrok NSA z 12 lipca 2023 r., III FSK 1106/22).

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie, co do zasady podziela przywołane poglądy, akcentując w szczególności to, że o "zajęciu" użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym o opodatkowaniu ich podatkiem od nieruchomości (a nie podatkiem rolnym), nie przesądza posiadanie tych gruntów przez przedsiębiorcę oraz możliwość ich wykorzystania w działalności gospodarczej tego podmiotu. Okoliczności te mogą co najwyżej wskazywać na "związanie" gruntów z działalnością gospodarczą, ale w przypadku użytków rolnych jest to niewystarczające do opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości. W art. 2 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca wskazuje bowiem na wymóg "zajęcia" użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej, które zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy rozumieć jako fizyczne wykorzystanie tego rodzaju gruntów do prowadzonej działalności gospodarczej. O zajęciu użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej w żadnym razie nie przesądza zaprzestanie prowadzenia na tych użytkach działalności rolniczej. Nie może również o tym przesądzać fakt objęcia takich gruntów koncesją na wydobywanie kopalin, czy też zobowiązanie się podmiotu, który je posiada, że będzie je wykorzystywał do prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Jedynie fizyczne zajęcie użytków rolnych na wydobywanie kopalin może być traktowane jako "zajęcie" ich na prowadzenie działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że elementem takiej działalności jest też proces rekultywacji gruntów pokopalnianych. Stąd objęcie takiego gruntu procesem rekultywacji stanowi zajęcie go na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. np. wyroki NSA z: 19 stycznia 2007 r., II FSK 75/06; 14 lipca 2010 r., II FSK 2002/09; 13 stycznia 2016 r., II FSK 2815/13; 7 września 2022 r., III FSK 939/21). Jeżeli jednak proces rekultywacji gruntu został zakończony i grunt ten, jako użytek rolny, nie jest już fizycznie wykorzystywany do działalności gospodarczej, to przestaje być "zajęty" na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Odnosząc te uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie można przyjąć, jak to uczyniły organy oraz sąd pierwszej instancji, że powierzchnia użytków rolnych zajęta na prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej, to powierzchnia wynikająca z decyzji w przedmiocie zmiany koncesji na wydobywanie torfu. W tym zakresie nieprzekonujący jest argument, że na tej powierzchni "odbywało się wydobycie torfu, bądź wydobycie takie było możliwe". Sama możliwość wydobycia torfu na gruncie stanowiącym użytki rolne nie jest wystarczająca do uznania, że jest on "zajęty" na prowadzenie działalności gospodarczej. Chybiony jest też argument, że Skarżący wydzierżawił sporny grunt od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w celu prowadzenia na nim działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin i że na tych gruntach nie była prowadzona działalność rolnicza. Dzierżawa gruntu w celu prowadzenia na nim działalności gospodarczej, podobnie jak uzyskanie, czy też rozszerzenie koncesji na wydobywanie kopalin, może świadczyć o "związaniu" gruntu z prowadzaną działalnością gospodarczą, nie przesądza to jednak o jego "zajęciu" na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak już wyżej stwierdzono, o "zajęciu" użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej nie świadczy też zaprzestanie wykonywania na nim działalności rolniczej. Organy powinny wykazać, że sporne grunty (użytki rolne) w danym roku podatkowym faktyczne były "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej. Chodzi przy tym o ustalenie rzeczywistej powierzchni zajętej na eksploatację złoża, rekultywację terenów, a także na służące tej działalności drogi dojazdowe oraz rowy odwadniające. Wynika to z charakteru tych gruntów (użytków rolnych), które co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Mogą być one opodatkowane podatkiem od nieruchomości tylko wówczas i tylko w takim zakresie, w jakim są "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z tych względów zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p., a także art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Sąd pierwszej instancji nie dokonał właściwej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego przez pryzmat prawidłowej wykładni wskazanego przepisu prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjnym odstąpił od zasądzenia pełnej wysokości opłaty za zastępstwo prawne, ograniczając wielkość tej opłaty do jednej trzeciej stawki. O powyższym zdecydował znacznie mniejszy nakład pracy pełnomocnika Skarżącego, wynikający z faktu, że złożona w tej sprawie skarga kasacyjna stanowi powielenie skarg kasacyjnych złożonych w podobnych sprawach III FSK 1038/22 i III FSK 999/23, a także rozpoznanie tych spraw z udziałem pełnomocnika Skarżącego na jednej rozprawie.

SWSA (del.) Mirella Łent SNSA Wojciech Stachurski SNSA Anna Dalkowska