Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1013/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 w zw. z art. 193
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. C. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1287/22 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 10 października 2022 r. nr 328000-COP.4105.1.1.2022.29.AD w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec i lipiec 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r., I SA/Gd 1287/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. C. na decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 10 października 2022 r. przedmiocie podatku akcyzowego za marzec i lipiec 2016 r.

Wraz z wniesioną od powyższego wyroku skargą kasacyjną A. C. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę dla jej bytu oraz w jej majątku, z uwagi na wysokość dochodzonej przez organ kwoty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). W myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten, na podstawie art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.

Za ugruntowany w orzecznictwie należy uznać - akceptowany przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu - pogląd kładący nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. przykładowo postanowienia NSA: z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18; z 14 listopada 2018 r., I FSK 1223/17; z 20 listopada 2018 r., II FZ 638/18; z 21 października 2020 r., I GSK 1277/20). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących

z wykonania kwestionowanego aktu. Uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zatem zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej. Hasłowe jedynie powoływanie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może prowadzić do uwzględnienia wniosku strony. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może przy tym oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość jego uwzględnienia.

Trzeba zaznaczyć, że skarżąca już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powoływała się wówczas na swoją ciężką sytuację majątkową i zdrowotną. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 2 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 543/21, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów obrazujących jej rzeczywistą sytuację finansową i majątkową, jak również nie podała żadnych szczegółów odnoszących się do jej stanu zdrowia.

Wraz ze skarga kasacyjną skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni. Uzasadnienie tego wniosku jest lakoniczne i ogólnikowe. Skarżąca ograniczyła się

w istocie do wskazania, jakich kwot "domaga się" od niej organ podatkowy

i stwierdziła, że sama wysokość tych kwot uzasadnia możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jej majątku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w oparciu o tak umotywowany wniosek nie można stwierdzić, czy rzeczywiście w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazana przez skarżącą, znaczna wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji organu, tj. łącznie 129.448 zł, sama w sobie nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej skarżącej

i zestawieniu tej sytuacji z wysokością zobowiązania podatkowego. Dokonanie takiej oceny, wobec braku stosownych twierdzeń i dowodów, jest niemożliwe.

Ogólnie sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i lakoniczna argumentacja skarżącej nie dawały podstaw do uwzględnienia jej żądania

o przyznanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3

w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.