Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 920/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a-b
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 14b § 3, art. 14j § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Specjalista Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi "F" Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 16 sierpnia 2023 r., nr WBMiP.III.3120.469.2023.KK w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Prezydenta Miasta Gdańska na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu koszów postępowania.


UZASADNIENIE

F. Sp. z o.o. (dalej zwana Spółką) wraz z P. S.A. (dalej zwani Wnioskodawcami) złożyły w dniu 9 czerwca 2023 r. na podstawie art. 14j § 1 w zw. z 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) wspólny wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie.

W przedmiotowym wniosku Wnioskodawcy przedstawili następujący stan faktyczny:

F. Sp. z o.o. została powołana do realizacji procesu rewitalizacji otoczenia Targu [...] i Targu [...] w G. w kwartale ulic: [...] - zwanego dalej we wniosku Spółki jako Kompleks Urbanistyczny. Spółka została zawiązana przez międzynarodową grupę kapitałową M. oraz Miasto G. Miasto G. w ramach pokrycia udziałów w Spółce wniosło aportem nieruchomości gruntowe położone w rejonie Targu [...] i Targu [...] o 26 działek (dalej - Nieruchomości Spółki).

W celu realizacji inwestycji budowy Kompleksu Urbanistycznego Wnioskodawcy zawarli w formie aktu notarialnego umowę (dalej - Umowa), dotyczącą ustanowienia służebności gruntowej na nieruchomościach Skarbu Państwa będących przedmiotem prawa użytkowania wieczystego P. S.A. położonych pomiędzy wiaduktem w ciągu ul. [...], ul. [...], wiaduktem Alei [...] i terenem w rejonie Targu [...] i [...] na 15 działkach (dalej - Nieruchomości P.).

W granicach ustalonej służebności gruntowej Spółce przysługuje m.in. prawo do wykonania na ww. Nieruchomości P. prac budowlanych, zagospodarowania terenu, a także korzystania i pobierania pożytków z obiektów wykonanych w ramach tych prac. Istotą tego prawa jest możliwość przykrycia torowiska kolejowego obiektem inżynieryjnym w formie przejścia nad torami oraz następnie oparcie na tej budowli części jednego z budynków Kompleksu Urbanistycznego (tj. Zabudowy Płyty).

W latach 2013-2016 Spółka realizowała inwestycję polegającą na budowie obiektu inżynieryjnego przykrywającego tory kolejowe stanowiące przejście nad torami w rejonie Targu [...] i Targu [...] w G. na odcinku od wiaduktu w ciągu ul. [...] i ul. [...]. Ten obiekt Spółka nazwała Zabudową Torów. Zabudowa Torów powstała w związku z podjętą Uchwałą Nr XXXIX/1325/05 Rady Miasta Gdańska z dnia 30 czerwca 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowej uchwale wskazano, że w "granicach przedmiotowego obszaru znajdują się tereny kolejowe zamknięte (w wykopie), które docelowo mają być przykryte płytą, dzięki której zwiększyłaby się powierzchnia pod ww. inwestycję. (...) W punktu widzenia Miasta Gdańsk będzie przedłużenie linii SKM i realizacja planowanego przystanku Gdańsk - Śródmieście co wzmocni funkcjonalnie rolę planowanego centrum usługowo-handlowego usprawniając jednocześnie powiązania Śródmieścia z komunikacją górnego tarasu Gdańska - Południe".

Plan zagospodarowania przestrzennego zakładał, że w celu umożliwienia dalszego prawidłowego prowadzenia ruchu kolejowego w obliczu planowanej inwestycji, konieczne było przeprowadzenie inwestycji polegającej na budowie Zabudowy Torów. Zabudowa Torów miała również stanowić punkt trwałego oparcia dla budynków Kompleksu Urbanistycznego - na podstawie służebności opisanej w Umowie.

Powstały obiekt Zabudowy Torów składa się z żelbetonowych ścian podporowych, na których oparto monolityczną żelbetową płytę stanowiącą dach konstrukcji. Całość Zabudowy Torów posadowiono na fundamentach liniowych. Wewnątrz Zabudowy Torów znajduje się infrastruktura kolejowa składająca się na część linii kolejowej nr [...] o nazwie W. – G. oraz linii kolejowej nr [...] G. - R. Infrastruktura ta obejmuje instalacje i urządzenia niezbędne do prowadzenia ruchu kolejowego, takie jak urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, na stacjach, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności, światłowody, system detekcji pożaru, dźwiękowy system rozgłaszania, system oddymiania, system CCTV, system łączności SOS, instalacje zwiększenia zasięgu dla służb kolejowych P1 S.A. (dalej – P1 S.A.) i P2 (dalej – P2), instalacje zwiększenia zasięgu dla PSP, instalacje oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego, system BMS odpowiadający za wizualizacje stanów systemów. Systemy te są powiązane z infrastrukturą kolejową. Zarządcami infrastruktury kolejowej są P1 S.A. i P2. Podmioty te są zobowiązane do udostępniania infrastruktury przewoźnikom kolejowym. Ponadto przewoźnicy kolejowi P3 S.A., P2, P4 S.A. oraz P5 Sp. z o.o. wykorzystują przedmiotową infrastrukturę.

W kolejnym etapie budowy Kompleksu Urbanistycznego na Zabudowie Torów posadowiono część jednego z budynków Kompleksu Urbanistycznego (dalej - Zabudowa Płyty). Znacząca część budynku usytuowana jest bezpośrednio na Nieruchomościach Spółki, na odrębnych względem Zabudowy Torów fundamentach, niemniej jednak, Zabudowa Płyty posadowiona została na Zabudowie Torów w sposób uniemożliwiający jej fizyczne odłączenie bez uszkodzenia każdego z obiektów.

W myśl zawartej Umowy, Zabudowa Torów pozostaje własnością każdoczesnego użytkownika wieczystego Nieruchomości P. Niemniej jednak w trakcie trwania Umowy, w związku tym, że to Spółka poniosła nakłady na budowę przedmiotowego obiektu, Spółka jest uprawniona do przyjęcia Zabudowy Torów jako inwestycji w obcym środku trwałym.

W Umowie stwierdzono, że docelowo Zabudowa Torów miała stać się własnością P, zaś Zabudowa Płyty własnością Spółki. W jednym z punktów umowy potwierdzono, że Zabudowa Torów pozostaje własnością użytkownika wieczystego Nieruchomości P., a Zabudowa Płyty zgodnie z zasadą integralności budynku stanie się własnością Spółki. Wnioskodawcy wskazują, iż w tej części budynku, która posadowiona jest na Zabudowie Torów w Zabudowie Płyty zlokalizowany jest zabudowany parking, klatki schodowe, szyby windowe oraz pomieszczenia techniczne, w tym takie, w których znajduje się szeroko rozumiana infrastruktura służąca obsłudze ruchu kolejowego powiązana technicznie i funkcjonalnie z urządzeniami znajdującymi się wewnątrz Zabudowy Torów. Budynek ten jest wykorzystywany w części przez Spółkę a w części przez Zarządców infrastruktury kolejowej, którzy mają możliwość korzystania z pomieszczeń, w których zlokalizowane zostały systemy bezpieczeństwa powiązane z obsługą i zabezpieczeniem ruchu kolejowego (m.in. monitoring, urządzenia sygnalizacyjne, system BMS, system CCTV, system oddymiania). Pomieszczenia, w których znajdują się ww. urządzenia zlokalizowane zostały na Nieruchomościach P.

W dniu 1 stycznia 2017 r. weszły w życie przepisy dotyczące nowelizacji zwolnienia z opodatkowania obiektów składających się na infrastrukturę kolejową. Następnie, od stycznia 2022 r., w związku z możliwością wykorzystywania przedmiotowego zwolnienia w stosunku do majątku prywatnego ustawodawca znowelizował po raz kolejny przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zwana dalej "u.p.o.l.".

W związku z powyższym stanem faktycznym Wnioskodawcy zadali następujące pytania:

Czy P. S.A. jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do obiektu Zabudowy Torów?

Czy obiekt Zabudowy Torów podlegał w latach 2017-2021 zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) i lit. b) u.p.o.l. ?

Czy obiekt Zabudowy Torów podlega od stycznia 2022 r. zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 lit a) u.p.o.l.?

Czy Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do obiektu Zabudowy Płyty?

W ocenie Wnioskodawców, w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku nr 1. biorąc pod uwagę fakt, że Zabudowa Torów jest własnością

P. S.A. oraz fakt, iż obiekt posadowiony jest na gruntach będących w użytkowaniu

wieczystym P. S.A. za podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do Zabudowy Torów należy uznać P. S.A.

W odniesieniu do pytania nr 2. Wnioskodawcy uznali, że z uwagi na fakt, iż Zabudowa Torów wchodzi w skład infrastruktury kolejowej, która była w latach 2017-2021 udostępniana uprawnionym przewoźnikom wykonującym na niej przewóz osób, to w latach 2017-2021 korzystała ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) i lit. b).

W odniesieniu do pytania nr 3. Wnioskodawcy uznali, że z uwagi na fakt, iż Zabudowa Torów wchodzi w skład infrastruktury kolejowej, która jest udostępniana uprawnionym przewoźnikom wykonującym na niej przewóz osób, to od roku 2022 korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a).

Natomiast, w odniesieniu do pytania nr 4. Wnioskodawcy wskazali, że z uwagi na okoliczność, iż Zabudowa Płyty stanowi własność Spółki oraz stanowi integralną część nieruchomości władnącej (Kompleksu Urbanistycznego) za podatnika podatku od nieruchomości w zakresie Zabudowy Płyty należy uznać Spółkę.

Prezydent Miasta Gdańska w interpretacji indywidualnej z dnia 16 sierpnia 2023 r. stwierdził, że ocena prawna w zakresie uznania, że:

1. podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do obiektu Zabudowa Torów jest P. S.A. jest prawidłowa,

2. obiekt Zabudowa Torów podlegał w latach 2017-2021 zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) oraz lit b) u.p.o.l. jest nieprawidłowa,

3. obiekt Zabudowa Torów podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. jest nieprawidłowa.

4. Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do obiektu Zabudowa Płyty jest prawidłowa.

W uzasadnieniu, ustosunkowując się do stanowiska przedstawionego przez Wnioskodawców odnośnie pytania nr 1. Prezydent, wskazując na treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., uznał je za zasadne i wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do Zabudowy Torów będzie P. S.A., jako właściciel tej nieruchomości.

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2. organ interpretacyjny, przywołując treść przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2017 - 2021 a także art. 4 pkt 1, 1a i 2, art. 4 pkt 10, art. 5 ust. 1, art. 4 pkt 9 ustawy dnia 28 marca 2013 r. o transporcie kolejowym (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1923) – dalej jako "u.t.k." wskazał, że przesłankę "udostępniania infrastruktury kolejowej" należało zatem rozpatrywać zgodnie z jej dosłownym brzmieniem, uwzględniając powszechnie przyjęte w języku polskim znaczenie słowa "udostępnić". Użyty w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. zwrot "jest udostępniana przewoźnikom kolejowym" oznaczało więc faktyczne umożliwienie korzystania z infrastruktury przez przewoźnika kolejowego. Podobnie powinna być analizowana przesłanka "wykorzystywania do przewozu osób", o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. "Wykorzystać" oznacza użyć (używać) czegoś do osiągnięcia jakiegoś celu, pożytku (...)" Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN pod red. Prof. S. Dubisza, tom IV, str. 609. Tak jak w przypadku pojęcia "udostępniać" przesłanka "wykorzystywania do przewozu osób" oznaczała również faktyczne wykorzystywanie danego obiektu do przewozu osób.

Z wskazanych powyżej przepisów wynika, że aby obiekt, zakwalifikowany uprzednio jako budynek lub budowla, mógł korzystać w latach 2017-2021 ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.o.l. po spełnieniu łącznie następujących przesłanek:

- musiał stanowić infrastrukturę kolejową w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym tzn. zostać wymienionym w Załączniku Nr 1 do u.t.k.;

- musiał być udostępniany licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub być wykorzystywany do przewozu osób.

Wyliczenie obiektów w Załączniku Nr 1 do u.t.k. ma charakter zamknięty. W związku z powyższym literalna wykładnia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.o.l., prowadziła do wniosku, że zwolnieniu podlegały po spełnieniu przesłanki "udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym" lub "wykorzystywania do rzewozu osób" wymienione w tym załączniku obiekty, zakwalifikowane uprzednio jako budowle lub budynki, które tworzyły część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej albo były przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania.

Zdaniem organu dokonując oceny, czy obiekt Zabudowy Torów mógł w latach 2017-2021 korzystać ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.o.l. w pierwszej kolejności należy ustalić, czy był on wymieniony w Załączniku Nr 1 do u.t.k. Zdaniem Wnioskodawców obiekt Zabudowy Torów został wymieniony w pkt 4) jako obiekt inżynieryjny: przejścia nad i pod torami.

W ocenie Prezydenta obiekt Zabudowy Torów nie stanowi obiektu wymienionego pkt 4) Załącznika Nr 1 do u.t.k. tj. przejścia nad torami. Świadczą o tym zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 1998 r. poz. 987 ze zm.), jak i opisany przez Wnioskodawców stan faktyczny. Z przepisu 1 § 101 rozporządzenia wyraźnie wynika, że jedynym celem budowy przejść nad torami jest konieczność wykonywania bezkolizyjnych dojść do peronów oraz prowadzenia ruchu bagażowego. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego nie wynika natomiast, aby budowa Zabudowy Torów spełniała powyższy cel. Obiekt Zabudowy Torów składa się z żelbetowych ścian podporowych, na których oparto monolityczną żelbetową płytę stanowiącą dach konstrukcji. Wnioskodawcy wyjaśnili, że istotą prawa służebności gruntowej działek będących w użytkowaniu wieczystym P. S.A. było pokrycie torowiska kolejowego obiektem inżynieryjnym, a następnie oparcie na nim części jednego z budynków Kompleksu Urbanistycznego. Zabudowa Płyty została posadowiona na Zabudowie Torów w sposób uniemożliwiający jej fizyczne odłączenie bez uszkodzenia każdego z tych obiektów. Cel w jakim wybudowano obiekt Zabudowy Torów wynika również z treści uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 30 czerwca 2005r., Nr XXXIX/1325/05, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której wskazano, że w granicach przedmiotowego obszaru znajdują się zamknięte w wykopie tereny kolejowe, które docelowo miały być przykryte płytą, dzięki której zwiększyłaby się powierzchnia przeznaczona pod wskazaną inwestycję. Takie działanie miało umożliwić funkcjonalne połączenie Targu [...] i Targu [...] z terenami położonymi po zachodniej stronie [...], które przeznaczone były na cele usługowe m.in. rozbudowę Urzędu Miejskiego o Centrum Administracji i Biznesu. Z opisanego stanu faktycznego wynika także, że Wnioskodawcom w ramach zawartej umowy przysługiwało prawo wykonywania na działkach będących w użytkowaniu wieczystym P. S.A. prac budowlanych, zagospodarowanie terenu oraz pobieranie pożytków z obiektów wykonanych w ramach tym prac.

Zdaniem organu z powyższego bezsprzecznie wynika, że celem powstania obiektu Zabudowy Torów było oparcie się na jego konstrukcji jednego z budynków kompleksu handlowo-usługowego, jak również stworzenie infrastruktury towarzyszącej funkcjonowaniu takiego kompleksu (np. parkingu, windy) oraz funkcjonalne połączenie terenów znajdujących się w pobliżu obiektu. Bez wątpienia, gdyby nie zamiar wybudowania kompleksu, nie byłoby potrzeby zakrycia torów kolejowych. Z opisanego stanu faktycznego nie wynika również, aby Obiekt Zabudowy Torów służył w jakimkolwiek stopniu mieszkańcom G. jako przejście nad lub pod torami.

W ocenie organu argumentu za przyjęciem oceny Wnioskodawców nie może stanowić również okoliczność, iż w budynku powstałym na Zabudowie Torów znajdują się pomieszczenia techniczne, w których znajdują się m.in. różnego typu urządzenia i systemy niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ruchu kolejowego. Po pierwsze .oznacza to, iż z racji bezpieczeństwa mogą wchodzić do takich pomieszczeń wyłącznie ściśle wyznaczone osoby, co tym bardziej potwierdza, że obiekt ten nie stanowi przejścia nad torami dla pasażerów. Ponadto Zabudowa Torów stanowi odrębny od tych urządzeń obiekt i okoliczność, iż tego typu urządzenia mogą stanowić infrastrukturę kolejową nie może stanowić podstawy do uznania, że tym samym Zabudowa Torów stanowi również obiekt infrastruktury kolejowej. Analogicznie organ ocenił także fakt, iż wewnątrz Zabudowy Torów znajduje się infrastruktura kolejowa składająca się m.in. na część linii kolejowych Nr [...] i Nr [...].

Zdaniem Prezydenta, z opisanego przez Wnioskodawców stanu faktycznego nie wynika również, aby obiekt Zabudowy Torów był udostępniany licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, czy wykorzystywany do przewozu osób. Obiekt Zabudowy Torów posiada jedynie funkcje szczegółowo opisane powyżej. Organ nie kwestionuje, iż wymienieni w stanie faktycznym sprawy przewoźnicy spełniają określone w przepisach prawa przesłanki, jednakże wykorzystują oni do swojej działalności jedynie tory kolejowe i infrastrukturę służącą bezpiecznemu ruchowi kolejowemu, taką jak systemy bezpieczeństwa powiązane z obsługą i zabezpieczaniem ruchu kolejowego (m.in. monitoring, urządzenia sygnalizujące, system BMS, system CCTV, system oddymiania).

W rezultacie, mając na uwadze brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.o.l. organ interpretacyjny uznał, że w latach 2017-2021 obiekt Zabudowy Torów nie spełniał przesłanek do uznania go za udostępnianą licencjonowanym przewoźnikom kolejowym/przeznaczoną do przewozu infrastrukturę kolejową zwolnioną z podatku od nieruchomości.

Za nieprawidłowe uznał także organ interpretacyjny stanowisko wnioskodawców w zakresie pytania nr 3. Dokonując analizy przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od stycznia 2022 r., art. 4 pkt 1, 9 i 9b, art. 29 ust. 1, art. 29 a u.t.k. a także na treść ust. 1 Załącznika Nr 2 do u.t.k. organ interpretacyjny wskazał, że do zastosowania przedmiotowego zwolnienia niezbędne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:

- grunty, budynki i budowle należące do podatnika muszą stanowić infrastrukturę kolejową w rozumieniu przepisów u.t.k.;

wsadzane obiekty muszą być zajęte wyłącznie na cele wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k.;

infrastruktura kolejowa powinna być udostępniona przewoźnikowi kolejowemu w rozumieniu rozdziałów 6-6b u.t.k. lub wykorzystywana do przewozu osób.

Odnosząc się do pierwszej z przestanek organ wyjaśnił, że analogicznie jak w przypadku stanu prawnego z lat 2017-2021 o posiadaniu statusu obiektu infrastruktury kolejowej świadczy fakt wpisania do Załącznika Nr 1 do u.t.k. Tym samym argumentacja organu w tym zakresie, opisana w odpowiedzi na pytanie Nr 2 wniosku o wydanie interpretacji, pozostaje w mocy. Obiekt Zabudowy Torów nie stanowi infrastruktury kolejowej.

Kolejną przesłanką konieczną do uzyskania zwolnienia podatkowego jest zajęcie gruntów, budynków i budowli, uznanych wcześniej za infrastrukturę kolejową, wyłącznie na cele wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. Prezydent wskazał, że w odpowiedzi do pytania Nr 2 wniosku o wydanie interpretacji szczegółowo wyjaśnił, iż wyłącznym celem powstania obiektu Zabudowy Torów było oparcie się na jego konstrukcji jednego z budynków kompleksu handlowo- usługowego, jak również stworzenie infrastruktury towarzyszącej funkcjonowaniu takiego kompleksu (np. parkingu, wind) oraz funkcjonalne połączenie terenów znajdujących się w pobliżu obiektu. Obiekt Zabudowy Torów nie spełnia zatem warunku zajęcia wyłącznie na cele kolejowe.

W ocenie organu celem powstania obiektu Zabudowy Torów było oparcie się na jego konstrukcji jednego z budynków kompleksu handlowo- usługowego, jak również stworzenie infrastruktury towarzyszącej funkcjonowaniu takiego kompleksu (np. parkingu, windy) oraz funkcjonalne połączenie terenów znajdujących się w pobliżu obiektu. Z uwagi na lokalizację obiekt ten przykrył tory kolejowe znajdujące się na tym terenie. Obiekt Zabudowy Torów nie stanowi infrastruktury kolejowej i nie jest wykorzystywany do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury kolejowej. Obiekt ten nie jest udostępniany licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, jak również nie służy do wykonywania przewozów kolejowych. Nie może zmienić tego okoliczność, iż wewnątrz obiektu Zabudowy Torów znajduje się infrastruktura kolejowa (w tym tory kolejowe), jak również to, że w budynku kompleksu handlowego, umiejscowionym częściowo na Zabudowie Płyty znajdują się pomieszczenia techniczne z urządzeniami i systemami bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

W konsekwencji, mając na uwadze treść art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od stycznia 2022 r. organ interpretacyjny uznał, że obiekt Zabudowy Torów nie spełniał przesłanek do uznania go za udostępnianą licencjonowanym przewoźnikom kolejowym/przeznaczoną do przewozu infrastrukturę kolejową zwolnioną z podatku od nieruchomości.

Za prawidłowe uznał organ podatkowy stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 4. Wskazując na treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Prezydent wyjaśnił, że skoro Spółka jest właścicielem Zabudowy Płyty, to jest również podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do Zabudowy Płyty.

Końcowo Prezydent wyjaśnił, że podzielając pogląd Spółki w odniesieniu do pytania Nr 1 i Nr 4 zadanego we wniosku a wydanie interpretacji prawa podatkowego, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej odstąpił od uzasadnienia prawnego w interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka zaskarżyła interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Gdańska w części, w której uznano stanowisko skarżącej za nieprawidłowe i wniosła o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 14 C § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w latach 2017-2021 poprzez brak zawarcia prawidłowego stanowiska organu podatkowego w zaskarżonej interpretacji i jej wadliwe uzasadnienie, cechujące się niespójnością i lakonicznością, a także niezawierające wyczerpującego opisu stanu faktycznego oraz oceny stanowiska skarżącej wraz z uzasadnieniem prawnym, a w konsekwencji naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasad sporządzania interpretacji indywidualnej;

art. 14 C § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wybiórcze potraktowanie faktów przedstawionych przez skarżącą we wniosku z 11 kwietnia 2023 r. oraz poczynienie założeń sprzecznych z treścią tego wniosku, prowadzących do błędnego przyjęcia przez organ podatkowy, że:

- Zabudowa Torów nie stanowiła w latach 2017-2023 i nie stanowi infrastruktury kolejowej, udostępnianej przewoźnikom kolejowym i wykorzystywanej do przewozu osób;

- jedynym celem wybudowania Zabudowy Torów było oparcie na tym obiekcie jednego z budynków Kompleksu Urbanistycznego;

- Zabudowa Torów nie służy pasażerom jako przejście nad torami;

- Zabudowa Torów stanowi obiekt odrębny od urządzeń i systemów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania ruchu kolejowego zlokalizowanych w rym obiekcie;

- Zabudowa Torów nie służyła w latach 2022-2023 wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury kolejowej,

a w konsekwencji oparcie swoich ustaleń o domniemany stan faktyczny i sporządzenie nieadekwatnego uzasadnienia w świetle stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku przez skarżącą.

Ponadto, Spółka zarzuciła interpretacji, w zaskarżonej części naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2017-2021 w zw. z pkt 4 Załącznika nr 1 do ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym w zw. z § 101 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania poprzez wadliwe przyjęcie, że:

- przejściami kolejowymi w rozumieniu pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. są obiekty, których jedynym celem budowy była konieczność wykonywania bezkolizyjnych dojść do peronów oraz prowadzenia ruchu bagażowego;

- zakwalifikowanie budowli jako przejścia kolejowego w rozumieniu pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. wymaga stwierdzenia, że do urządzeń umieszczonych w pomieszczeniach technicznych znajdujących się w budynku usytuowanym częściowo na Zabudowie Torów, służących do obsługi ruchu kolejowego zlokalizowanych w tej budowli powinna mieć dostęp nieograniczona liczba osób, w tym pasażerowie kolei;

co doprowadziło w konsekwencji do nieuprawnionego stwierdzenia, że obiekt Zabudowy Torów nie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości w latach 2017-2021, a w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów;

2. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2017-2021 w zw. z pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez wadliwe przyjęcie, że:

- budowla wymieniona wprost w pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. służąca do bezpiecznego wykonywania ruchu kolejowego, wewnątrz której znajduje się inna infrastruktura kolejowa z nią połączona, sama w sobie nie stanowi infrastruktury kolejowej według u.p.o.l.;

- o udostępnianiu ww. budowli licencjonowanym przewoźnikom kolejowym i wykorzystywaniu jej do przewozu osób świadczy cel, w jakim ta budowla została wybudowana;

co doprowadziło w konsekwencji do nieuprawnionego stwierdzenia, że obiekt Zabudowy Torów nie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości w latach 2017-2021, a w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu;

3. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, 1a i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 4, art. 29a ust. 1 i pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. poprzez błędną wykładnię tego przepisu i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania poprzez wadliwe przyjęcie, że:

- budowla wymieniona wprost w pkt 4 Załącznika nr 1 do u.t.k. służąca do bezpiecznego wykonywania ruchu kolejowego, wewnątrz której znajduje się inna infrastruktura kolejowa z nią połączona, sama w sobie nie stanowi infrastruktury kolejowej według u.p.o.l.;

- o udostępnianiu infrastruktury kolejowej licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, wykorzystywaniu jej do przewozu osób i wykonywania zadań zarządcy infrastruktury kolejowej w rozumieniu u.t.k. świadczy cel, w jakim budowla została wybudowana;

co doprowadziło w konsekwencji do nieuprawnionego stwierdzenia, że obiekt Zabudowy Torów nie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości od 2022 r., a w konsekwencji dopuszczenie się niewłaściwego zastosowania przepisów.

Prezydent Miasta Gdańska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2023 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżąca podtrzymała zarzuty i twierdzenia wyrażone w skardze i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych orzeczeń z prawem.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ stwierdził, że nie jest prawidłowe stanowisko wnioskodawcy dotyczące zwolnienia w latach 2017-2021 z opodatkowania na podstawie art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a i b. u.p.o.l. Zabudowy Torów oraz stanowisko o zwolnieniu Zabudowy Torów z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.

W stanie prawnym obowiązującym zarówno w latach 2017-2021 jak również od 1 stycznia 202 r. zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym było poddane warunkom określonym w stawie.

W latach 2017-2021 warunkiem było udostępnienie infrastruktury przewoźnikom kolejowym lub wykorzystanie do przewozu osób, natomiast w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. zwolnieniu podlegają, m. in. grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.k.

Należy dostrzec, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.k. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w Załączniku nr 1 tej ustawy. Istotny w rozpoznawanej sprawie pkt 4 Załącznika nr 1 nie uległ zmianie również po 1 stycznia 2022 r. Nie jest sporne, że elementem infrastruktury kolejowej są obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp, pod warunkiem, że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowe lub są przeznaczone do zarzadzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania.

Przedstawiony we wniosku o interpretację indywidualną prawa podatkowego stan faktyczny przedstawia chronologicznie etapy procesu rewitalizacji otoczenia Targu [...] i Targu [...] w G. Skarżąca w latach 2013-2016 realizowała inwestycję, która we wniosku o interpretację została opisana jako Zabudowa Torów, czyli obiekt inżynieryjny przykrywający tory kolejowe, stanowiący przejście nad torami w rejonie Targu [...] i Targu [...] w G. na odcinku od wiaduktu w ciągu ul. [...] i ul. [...]. Wskazany w Uchwale Rady Miasta Gdańska nr XXXIX/1325/05 z 30 czerwca 2005 r. cel to funkcjonalne połączenie "wyspy" Targu [...] i Targu [...] z terenami położonymi po zachodniej stronie ulicy [...].

W uchwale podkreślano zarówno znaczenie inwestycji dla możliwości przedłużenia linii kolejowej, planów realizacji celów usługowych na terenach po zachodniej stronie ul. [...], jak również kolejowej inwestycji, dla której Zabudowa Torów miała stanowić punkt stałego oparcia. Kolejny etap budowy to Zabudowa Płyty – zakończona w 2018 roku budowa Kompleksu Urbanistycznego.

W opisie stanu faktycznego wskazano, że na Zabudowie Torów posadowiono część jednego z budynków Kompleksu Urbanistycznego, w pozostałej części budynek jest usytuowany na odrębnych względem Zabudowy Torów fundamentach.

Powtórzenie opisu stanu faktycznego jest konieczne, albowiem uzasadnieniem stanowiska prawnego organu w odniesieniu do pytania 2. i 3. jest stwierdzenie, że Zabudowa Torów nie stanowi obiektu wymienionego w pkt 4 Załącznika Nr 1, nie jest bowiem przejściem nad torami, gdyż celem postawienia tego obiektu było oparcie na jego konstrukcji jednego z budynków kompleksu handlowo-usługowego.

W ocenie Sądu wniosek organu, że "bez wątpienia, gdyby nie zamiar wybudowania kompleksu, nie byłoby potrzeby zakrycia torów kolejowych" nie znajduje potwierdzenia w treści powoływanej przez stronę uchwały Rady Miasta Gdańska nr XXXIX/1325/05 z 30 czerwca 2005 r. Kompleksowość kolejnych działań inwestycyjnych nie stanowi dostatecznego potwierdzenia wskazanego celu inwestycji Zabudowa Torów. Należy podkreślić, że inwestycja była realizowana w kolejnych etapach. Pierwszy etap to Zabudowa Torów, etapem wtórnym jest Zabudowa Płyty.

Sposób faktycznego zagospodarowania płyty Zabudowy Torów wymaga oceny z uwzględnieniem definicji infrastruktury kolejowej.

W ocenie Sądu zasadny jest zarzut, że nie dokonano oceny czy Zabudowa Torów służy pasażerom jako przejście nad torami lub stanowi obiekt odrębny od urządzeń i systemów niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania ruchu kolejowego zlokalizowanych w tym obiekcie nie dokonano również oceny, czy Zabudowa Torów służyła w latach 2022-2023 wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury kolejowej.

Powoływany przez organ przepis § 102 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (omyłkowo wskazano § 101 ust. 1) odnosi się do "przejść dla pieszych" a nie przejść wyłącznie dla podróżnych w celu dojścia do peronów.

Wbrew stanowisku organu z treści powołanego przepisu rozporządzenia nie wynika, że zarówno przejścia pod torami, jak i przejścia nad torami realizują wyłącznie cel zapewnienia bezkolizyjnych dojść do peronów oraz prowadzenia ruchu bagażowego.

Kwalifikator "w szczególności" dotyczący takiego celu realizowanego w odniesieniu do przejścia pod torami wyklucza uznanie wyłączności takiego celu. Realia rozwoju urbanistycznego wymagają uwzględnienia, że funkcja przejścia ma znaczenie komunikacyjne istotne nie tylko dla pasażerów, lecz wszystkich użytkowników przejścia przemieszczających się bezpiecznie, bezkolizyjnie pomiędzy strefami miejskimi rozgraniczonymi trakcją kolejową.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu kluczowe znaczenie ma definicja przejścia na torach, które w warunkach nowoczesnego rozwoju miast mogą mieć formę odbiegającą od tradycyjnego traktu pieszego.

Pytania zostały sformułowane w prosty sposób, jako dotyczące zwolnienia od podatku od nieruchomości Zabudowy Torów. W istocie jednak zaoferowany opis Zabudowy Torów dotyczy części wykorzystanej jako podstawa Zabudowy Płyty z uwagi na założenie strony, że trwałe połączenie z Zabudową Torów oraz zamieszczenie w części Zabudowy Płyty elementów obsługi i bezpieczeństwa trakcji uzasadnia traktowanie również tej części jako infrastruktury kolejowej.

Kwestia zwolnienia jest zatem wtórna w odni3esieniu do kluczowego problemu, czy opisana budowla stanowi infrastrukturę kolejową. Powyższe wyjaśnia stanowisko prawne strony uzasadnione twierdzeniem, że Zabudowa Torów stanowi przejścia będące infrastrukturą kolejowa oraz twierdzeniem, że w Zabudowie Płyty posadzonej na Zabudowie Torów znajdują się pomieszczenia z infrastrukturą kolejową udostępnione wyłącznie licencjonowanym operatorom.

W interpretacji organ nie uwzględnił opisu stanu faktycznego, z którego wynika, że Zabudowa Torów została udostępniona, jako infrastruktura kolejowa, licencjonowanym przewoźnikom kolejowym. Strona wnioskująca jednoznacznie wskazała, że zarówno obiekt Zabudowy Torów, jak i budynek zlokalizowany częściowo na tej płycie, w którym znajdują się urządzenia do obsługi linii kolejowej i przewozu osób, zostały faktycznie udostępnione zarządcy infrastruktury kolejowej – licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu oraz podmiotowi autoryzowanemu certyfikatem bezpieczeństwa. Strona skarżąca zasadnie wywodzi, że kwalifikacja budowli jako infrastruktury kolejowej jest dokonywania z uwzględnieniem powiązań funkcjonalnych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa komunikacji kolejowej. Twierdzenie organu, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. warunkiem zwolnienia jest zajęcie budowli lub jej części wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury potwierdza prawne stanowisko strony.

Rozważania organu, że z opisu stanu faktycznego wyraźnie wynika wykorzystywanie Zabudowy Torów do prowadzenia działalności handlowej, nie odzwierciedlają treści powołanego opisu na stronie 5. wniosku o interpretację. Strona wskazała we wniosku, że w budynku Zabudowy Płyty w części posadowionej na Zabudowie Torów jest zlokalizowany m.in. zabudowany parking, klatki schodowe, szyby windowe, pomieszczenia techniczne, również służące obsłudze ruchu kolejowego. W opisie stanu faktycznego strona nie wskazała, aby budynek w tej części był wykorzystywany do prowadzenia działalności handlowej.

Możliwość czerpania przez wnioskodawcę zysku z działalności handlowej prowadzonej w budynkach posadowionych na przejściu kolejowym nie wpływa na prawną kwalifikację obiektu jako infrastruktury kolejowej. Połączenie w jednym budynku funkcji handlowych i funkcji związanych z realizacją, w części udostępnionej wyłącznie licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, obsługującym ruch kolejowy, wymaga ewentualnego ustalenia w postępowaniu wymiarowym powierzchni faktycznie udostępnionej przewoźnikom w celu określenia zakresu zwolnienia. Twierdzenie strony zawarte we wniosku odnośnie udostępnienia obiektu posadowionego częściowo na Zabudowie Torów licencjonowanemu przewoźnikowi nie było przedmiotem żądania sprecyzowania.

Przedstawiony przez stronę we wniosku stan faktyczny dotyczy twierdzenia, że wewnątrz Zabudowy Torów znajduje się opisana szczegółowo infrastruktura obejmująca urządzenia sterowania ruchem kolejowym, udostępniona wskazanym zarządcom licencjonowanym, natomiast w posadowionym częściowo na Zabudowie Torów budynku Zabudowy Płyty infrastruktura powiązana technicznie i funkcjonalnie z urządzeniami znajdującymi się wewnątrz Zabudowy Torów wykorzystywana przez zarządców infrastruktury kolejowej w ramach systemów bezpieczeństwa i zabezpieczenia ruchu.

Dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie dokonuje własnych ustaleń. Zgodnie z art. 14 b § 3 w zw. z art. 14j § 3 Ordynacji podatkowej wnioskujący o wydanie interpretacji jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Organ nie ocenia zgodności opisu stanu faktycznego opisanego we wniosku z rzeczywistością, nie ustala z urzędu stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1629/07, LEX nr 686703). Wnioskodawca bierze na siebie ryzyko przedstawienia określonego zdarzenia i jego kwalifikacji. W razie wystąpienia okoliczności innych niż zawarte we wniosku albo wykazania w postępowaniu podatkowym odmiennych okoliczności niż wskazane przez stronę, interpretacja nie będzie spełniała roli ochronnej, co wprost nie zwalnia organu z jej wydania (por. wyrok NSA z 14 października 2021 r. sygn. akt II FSK 236/19).

Organ dokonujący interpretacji jest obowiązany do ewentualnego wezwania do usunięcia braków wniosku interpretacyjnego w opisie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 26 maja 2022 r. sygn. akt I FSK 295/22).

Z tych względów, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm – dalej p.p.s.a..) orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 par. 1 i 2 p.p.s.a..