Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 672/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1, ust. 7, art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 30 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...]i [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 736/18 w sprawie ze skargi [...]i [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. II SA/Lu 736/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] i [...] na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...]WINB) w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 10 stycznia 2018r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) miasta [...] przeprowadził kontrolę działek nr ew.192 i 193/1 zlokalizowanych przy ul. [...] w [...] będących własnością skarżących, w wyniku czego stwierdził, że został podwyższony poziom terenu na tych działkach o minimum 2 m poprzez nawiezienie ziemi pomieszanej z gruzem. Ponadto wykonano ogrodzenie działek od strony ul. [...]. Na podstawie ustaleń poczynionych w toku kontroli, organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie budowy ogrodzenia działek. W dniu 15 lutego 2018 r. przeprowadzono oględziny, które potwierdziły ustalenia dokonane podczas kontroli. Od strony ulicy wykonano ogrodzenie o długości 39,30 m i wysokości 170 cm, ze słupków stalowych z wypełnieniem z siatki (gotowych paneli ogrodzeniowych) z podmurówką z elementów prefabrykowanych. Wykonano także ogrodzenia wewnętrzne na działce nr ew. [...] o długości: od strony wschodniej - 62,40 m, od strony południowej - 18,90 m i wysokości 175 cm. Ogrodzenie to wykonano z siatki ogrodzeniowej, mocowanej do słupków stalowych z podmurówką z elementów prefabrykowanych. Zostało ono wykonane po październiku 2015r. Skarżący uzgodnili w październiku 2015 r. lokalizację ogrodzenia od strony ulicy oraz bram wjazdowych z Zarządem Dróg Miejskich. W grudniu 2015 r. wystąpili do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] Oddział w [...] o zgodę na wykonanie ogrodzenia. Z informacji udzielonych przez Urząd Miasta [...] wynika, że działki nr [...] i [...] są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]grudnia 2001 r. i znajdują się na terenie oznaczonym symbolem E2. Rz-16 przeznaczonym pod użytki zielone, dolinę rzeki [...], zaś fragment działki nr [...]leży w terenie oznaczonym symbolem Cl. MN-36 przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Urząd stwierdził, że budowa ogrodzenia narusza postanowienia planu, w szczególności te, które nakazują zachowanie istniejącego użytkowania terenu przewidziane dla obszaru E2.RZ-16. Ponadto lokalizowanie ogrodzeń na tych działkach jest sprzeczne z zapisami planu, z których wynika konieczność zachowania ciągłości i drożności przestrzennej głównych korytarzy ekologicznych i wentylacyjnych miasta oraz z zapisami, zgodnie z którymi tereny gruntów rolnych oznaczone symbolem RZ podlegają ochronie przed zmianą użytkowania. Organ I instancji uznał natomiast , że lokalizacja ogrodzenia od strony ul. [...] jest zgodna z planem miejscowym, ponieważ jest usytuowane na pograniczu terenów o różnych zapisach w miejscowym planie, poza tym brak jest przesłanek, aby stwierdzić naruszenie postanowień planu dotyczące zachowania ciągłości i drożności przestrzennej głównych korytarzy ekologicznych i wentylacyjnych miasta. Zdaniem organu I instancji, w odniesieniu do realizacji przedmiotowego ogrodzenia inwestorzy nie byli zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Uwzględniając powyższe ustalenia, PINB miasta [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ("p.bud."), decyzją z 21 maja 2018r. nakazał skarżącym (inwestorom) rozbiórkę ogrodzeń wewnętrznych wybudowanych na działce nr [...], jako niezgodnych z miejscowym planem. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2018r. [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że ogrodzenie mieści się w pojęciu budowli, a więc w kategorii obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.bud. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 23 tej ustawy z obowiązku uzyskania pozwolenia zwolniona jest budowa ogrodzenia. Jeśli ogrodzenie nie byłoby obiektem budowlanym, przepis ten nie miałby żadnej treści normatywnej, bo brak konieczności uzyskania pozwolenia wynikałby z faktu, że ogrodzenie nie jest obiektem budowlanym. Ponadto, przy przyjęciu argumentacji zawartej w skardze, podważającej kwalifikowanie wykonania ogrodzenia do robót budowlanych, nie da się logicznie wyjaśnić, dlaczego wymagane jest dokonanie zgłoszenia robót budowlanych w postaci wykonania ogrodzeń, których wysokość przekracza 2,20 m (art. 30 ust. 1 pkt 3 p.bud.). Argumentacja skargi prowadziłaby do nieakceptowalnego z punktu widzenia racjonalnej wykładni wniosku, że ogrodzenie poniżej wysokości objętej obowiązkiem zgłoszenia nie jest już w ogóle obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji podnoszona w skardze kwestia uzgodnienia budowy ogrodzenia od strony ulicy [...] z Zarządem Dróg Miejskich w [...] jest okolicznością irrelewantną z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze, budowa tego fragmentu ogrodzenia nie została zakwestionowana przez organy nadzoru budowlanego. Po drugie, rolą ZDM nie była ocena inwestycji z punktu widzenia planu miejscowego.

Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że argumenty podniesione w skardze, w tym zwłaszcza odnoszące się do umiejscowienia działek w sąsiedztwie ulicy oraz ogródków działkowych, nie są w stanie podważyć podstawowych argumentów organu, wynikających z analizy zapisów w planie miejscowym. Prawidłowo organy wskazały, że budowa ogrodzenia jest sprzeczna z postanowieniami planu, które zakazują zmiany użytkowania i nakazują zachowanie istniejącego użytkowania terenu jako użytki zielone, jedynie z dopuszczeniem uzupełniającej funkcji rekreacyjnej (§ 10). W ocenie Sądu pierwszej instancji budowa ogrodzenia naruszała również § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b) planu, tj. nakaz zachowania ciągłości i drożności przestrzennej głównych korytarzy ekologicznych i wentylacyjnych miasta. O ile można jeszcze zaakceptować twierdzenie skargi, że sposób wykonania ogrodzenia nie wpływa na kwestie zachowania drożności korytarzy wentylacyjnych miasta, to już niewątpliwie jego istnienia nie da się pogodzić z nakazaniem zachowania ciągłości i drożności m.in. głównych korytarzy ekologicznych miasta. Nie zmieniają tej oceny akcentowane w skardze okoliczności istnienia innych obiektów, które w ocenie pełnomocnika stanowią swoiste bariery w drożności tego korytarza, w postaci ogródków działkowych od strony południowo-wschodniej oraz ulicy [...], stanowiącej jednocześnie drogę krajową nr 12. Obiekty te istniały bowiem już wcześniej. Budowa ogrodzenia wewnętrznego na spornych działkach stanowi barierę drożności korytarza ekologicznego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy trafnie wyjaśniły, że w przypadku ogrodzenia zewnętrznego, które zostało zbudowane na granicy obszarów, dla których w planie miejscowym ustalono różne przeznaczenie (z jednej strony tereny komunikacyjne – ulica główna w sieci dróg krajowych, TDKG-II, z drugiej użytki zielone, RZ-16), oceniając zgodność tej inwestycji z planem, należy brać pod uwagę zapisy odnoszące się do obydwu obszarów.

W skardze kasacyjnej [...]i [...]zarzucili powyższemu wyrokowi naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sposób podważający zaufanie do organów władzy publicznej oraz z pominięciem ich słusznego interesu, a także z naruszeniem okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza zaś tego, że niewymagające zgłoszenia wzniesienie ogrodzenia na działce [...] zostało uzgodnione z Zarządem Dróg Miejskich w [...], w części przylegającej równolegle do ulicy [...], zaś ogrodzenie wewnętrzne nie wykracza ponad długość odcinka od ulicy [...], a także zupełne pominięcie usytuowania ogrodzenia położonego na południe - od działki gruntu nr [...] w stosunku do nabrzeża rzeki [...], jak również graniczy od północy z będącą krajową drogą publiczną ulicą [...]wraz z mostem nad [...];

2) art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 p.bud. poprzez wadliwą wykładnię tych przepisów i błędne przyjęcie, że roboty budowlane wykonane przez skarżących na działce nr [...] przy ulicy [...] w [...] w postaci ogrodzenia wewnętrznego na tej działce, stanowią budowę niezależnej części kwestionowanego ogrodzenia, podczas gdy obiektem budowlanym, na którym roboty zostały wykonane, jest całość ogrodzenia zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego i w związku z tym zgodność tych robót z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] powinna dotyczyć całego obiektu, co wyklucza możliwość, aby budowa tego ogrodzenia była niezgodna z § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 10 planu miejscowego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się, tak jak w niniejszej sprawie, zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do kontroli procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z lektury zarzutów procesowych i ich uzasadnienia, skarżący kasacyjnie w istocie nie kwestionują ustaleń faktycznych. Zarzucają naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7 i art. 8 k.p.a. wskazując na podważenie zasady zaufania stron do organów władzy publicznej, pominięcie słusznego interesu stron, pominięcie, że niewymagające zgłoszenia wzniesienie ogrodzenia na działce nr [...] zostało uzgodnione z Zarządem Dróg Miejskich w [...] w części przylegającej do ul. [...], zaś ogrodzenie wewnętrzne nie wykracza ponad długość odcinka od ul. [...], a nadto brak reakcji organu na usytuowanie innych ogrodzeń położonych na południe od działki nr [...]. Jednocześnie wskazują, że Sąd pierwszej instancji nie kwestionuje ww. okoliczności faktycznych przytoczonych przez skarżących.

Istotnie, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w zakresie ustaleń faktycznych zachodziła sprzeczność między tym, co przyjął za podstawę orzekania Sąd pierwszej instancji, a tym co twierdzą skarżący kasacyjnie. Wojewódzki Sąd Administracyjnie jedynie doszedł, w niespornym stanie faktycznym, do odmiennych konkluzji w zakresie subsumcji tego stanu faktycznego pod przepisy prawa materialnego. Postępowanie prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, odczytywane w powiązaniu z zasadą legalizmu i praworządności, to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne. Kontrola sądowa rozstrzyganych przez organy władzy publicznej spraw realizowana jest wyłącznie wedle kryterium zgodności danego rozstrzygnięcia z prawem, a przyjęta w art. 8 § 1 k.p.a. zasada zaufania do organów władzy publicznej nie może chronić i usprawiedliwiać niezgodnych z prawem konkretnych rozstrzygnięć. Utrwalony w aktach sprawy przebieg postępowania nie wskazuje, aby zostało przeprowadzone niestarannie i merytorycznie niepoprawnie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. jest więc niezasadny.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w z. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej "p.bud." W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej zakwestionował pogląd, że ogrodzenie wewnętrzne wybudowane na działce nr [...] stanowi odrębną budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.bud. Podniósł, że ogrodzenie działki nr [...], wraz z ogrodzeniem sąsiadującej działki nr [...] stanowi wielobok, z którego bok o długości 39,30 m, będący zewnętrzną częścią ogrodzenia, znajduje się od strony ul. [...] i sąsiaduje z pasem drogi krajowej, zaś pozostałe boki, w tym bok od strony wschodniej o długości 62,40 m i od strony południowej o długości 18,90 m stanowią "ogrodzenie wewnętrzne". Skarżący podniósł, że ogrodzenie wewnętrzne, w głębi działki, nie jest szersze od niekwestionowanego ogrodzenia zewnętrznego, równoległego i przylegającego bezpośrednio do ul. [...]. Ogrodzenie zewnętrzne nie stanowi żadnej dodatkowej bariery przestrzennej, utrudniającej drożność korytarzy ekologicznych wzdłuż rzeki [...]i, ponieważ rzeka ta płynie prostopadle do ul. [...], a zatem szerokość korytarza ekologicznego jest wyznaczana na terenie działki nr [...] przez szerokość ogrodzenia od tej ulicy uzgodnionego z Zarządem Dróg Miejskich w [...]. W konsekwencji, roboty budowlane, związane ze wzniesieniem ujmowanego jako całość, będącego budowlą ogrodzenia, zostały wykonane zgodnie z postanowieniami § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b i § 10 planu miejscowego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wykonanie decyzji doprowadziłoby do absurdalnego rozwiązania, przy którym ogrodzenie przestałoby pełnić zupełnie swoją funkcję i pozostałby tylko jeden jego bok o długości 39,30 m, który żadnym ogrodzeniem nie jest.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.bud. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 4 p.bud., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający m.in. od ustaleń i warunków określonych w przepisach. W myśl art. 51 ust. 7 p.bud. przepis m.in. ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.bud. nakazy powinny być wydane w przypadku, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 2023/17; z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 3786/19; powoływane orzeczenia dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 p.bud. budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, ale w przypadku ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymagane jest uprzednie zgłoszenie. W rozpoznawanej sprawie zakwestionowane przez organy nadzoru budowlanego ogrodzenie nie przekracza 2,20 m - ma wysokość 1,75 m. Jego budowa jest jednak niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] (Dz.Urz. Woj. Lubel. z 2002 r., Nr 2, poz. 255 ze zm.). W wypadku wybudowania obiektu budowlanego wbrew ustaleniom planu miejscowego, odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.bud. (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2020 r., sygn. II OSK 2191/18).

Działki nr ew. [...] i [...]znajdują na terenie oznaczonym symbolem E2.RZ-16. Jak wynika z "grafiki" ujętej w § 11 ww. uchwały, teren E2.RZ-16 to "użytki zielone, dolina rzeki [...]." Zasady zagospodarowania terenu określono jako: zachowanie istniejącego użytkowania terenu, dopuszczenie realizacji ścieżki rowerowej, ochronę doliny rzeki zgodnie z § 3 ust. 2 ustaleń ogólnych, zachowanie istniejącego piaskownika na kanalizacji deszczowej. W § 3 ust. 2 planu miejscowego wskazano korytarze powiązań przyrodniczych. Doliny rzek: [...],[...] i [...] jako tereny zielone o znaczeniu ekologicznym, klimatycznym, krajobrazowym rekreacyjno-wypoczynkowym. Zgodnie z pkt 1 w obszarach dolin rzecznych ustalono: a) użytkowanie terenu głównie jako użytki zielone z dopuszczeniem funkcji rekreacyjnej w dolinie rzeki [...], b) zachowanie ciągłości i drożności przestrzennej głównych korytarzy ekologicznych i wentylacyjnych miasta, c) budowę tras komunikacyjnych przecinających doliny z zachowaniem drożności ciągów zielonych (słupy, przepusty itp). W pkt. 2 ustalono ochronę walorów przyrodniczych i krajobrazowych dolin rzecznych poprzez: a) zachowanie w stanie naturalnym wilgotnych torfiastych łąk w dolinie [...] i [...] (północna część miasta) z cennymi gatunkami fauny i flory, b) zakaz usuwania zarośli i zadrzewień łęgowych ze strefy brzegowej rzek, c) tworzenie biologicznych osłon (zadrzewienia pasmowe, zakrzewienia, zadarnienia) wzdłuż obrzeży dolin, ograniczających spływ zanieczyszczeń (biogenów) z terenów rolniczych, d) zakaz eksploatacji torfu i piasku, e) zakaz odprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód i gruntu. Według pkt. 3) w obrębie dolin rzecznych dopuszczono: a) lokalizację niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, b) realizację urządzeń melioracyjnych i przeciwpowodziowych; w wyjątkowych przypadkach dopuszcza się regulację odcinków koryta rzeki na podstawie ekspertyz ekologiczno-hydrologicznych, c) w dolinie rzeki [...] dopuszczono realizację urządzeń turystyczno-rekreacyjnych (ścieżki rowerowe, ciągi piesze, kładki, oświetlenia, sanitariaty publiczne, ławki itp.), d) lokalizację zbiorników wodnych.

Powyższe regulacje, przede wszystkim nakaz zachowania istniejącego zagospodarowania terenu, wskazują jasno, że budowa ogrodzeń na tym obszarze jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. W § 3 ust. 2 ustaleń ogólnych nie dopuszczono realizacji jakichkolwiek ogrodzeń. Przepis § 10 "Rolnictwo, leśnictwo" stanowi z kolei, że tereny gruntów rolnych oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami RP, RO, RZ oraz grunty leśne oznaczone symbolem RL podlegają ochronie przed zmianą użytkowania. Jeśli chodzi o zasady ochrony gruntów rolnych (ust. 1), to: 1) Na terenach gruntów rolnych w obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego, poza granicami obszaru górniczego położonego w strefie F2 polityk przestrzennych, dopuszcza się lokalizację: a) zabudowy rolniczej, b) urządzeń infrastruktury technicznej; 2) Na terenach gruntów rolnych, w granicach terenu górniczego położonego poza obszarem górniczym w strefie F2 polityk przestrzennych, dopuszcza się lokalizację inwestycji wymienionych w p. 1), pod warunkiem uzgodnienia z organem nadzoru górniczego - Okręgowym Urzędem Górniczym w [...]; 3) Na terenach gruntów rolnych, w granicach obszaru górniczego położonego w strefie F2 polityk przestrzennych, ustala się zakaz zabudowy. Również z tej regulacji nie wynika, aby dopuszczona była realizacja ogrodzeń.

W świetle powyższego, wobec jednoznacznego nakazu zachowania istniejącego zagospodarowania terenu, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje ocena, czy na skutek budowy przedmiotowego ogrodzenia doszło do naruszenia ciągłości i drożności przestrzennej głównych korytarzy ekologicznych i wentylacyjnych miasta. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje też ocena, czy ogrodzenie wewnętrzne stanowi odrębną budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.bud. Żaden przepis Prawa budowlanego nie wprowadza zakazu orzekania o rozbiórce części budowli. Trudno nie zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że przedmiotowe ogrodzenie, razem z częścią północną, od strony ul. [...], stanowi jedną inwestycję. Organy nie zakwestionowały jednak ogrodzenia od strony ul. [...], więc tym bardziej nie mógł ich zakwestionować sąd administracyjny. Realizacja ogrodzenia od strony wschodniej i południowej ("wewnętrznego") jest natomiast w świetle ustaleń planu miejscowego ewidentnie niedopuszczalna na przedmiotowych działkach.

W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.