Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 158/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 19 ust. 2
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia 3 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania premii na zalesienie gruntów na rok 2020 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 158/23

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 stycznia 2023 roku, nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2022 roku, poz. 2000 ze zm. dalej jako kpa) po rozpatrzeniu odwołania T. O. od decyzji nr [...] z dnia 6 października 2022 roku wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. ( dalej jako organ pierwszej instancji) w sprawie odmowy wypłaty premii zalesieniowej na rok 2020 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu 22 lipca 2011 roku w Biurze Powiatowym ARiMR w K. T. O. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie PROW 2007 – 2013 na rok 2011 rok.

W dniu 15 czerwca 2020 roku T. O. złożył w organie kolejny wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie na rok 2020 roku, w którym wnioskowano o wypłatę premii zalesieniowej w ramach PROW 2007 – 2013. Powierzchnia deklarowana do wypłaty pomocy wynosiła 4,25 ha.

W dniu 5 października 2020 roku organ pierwszej instancji wystosował do strony wezwanie do złożenia wyjaśnień. Pismem z dnia 19 października 2020 roku skarżący złożył wyjaśnienia.

W dniu 24 lutego 2021 roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], którą zgodnie z art. 19 ust.2 rozporządzenia(UE) nr 640/2014 odmówiono przyznania premii zalesieniowej oraz naliczono karę administracyjną w wysokości 6 715 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. ( dalej organ odwoławczy) w dniu 19 lipca 2021 roku uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W dniu 29 września 2021 roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] którą odmówiono wypłaty premii zalesieniowej oraz naliczono karę administracyjną w wysokości 4 550,40 zł.

W dniu 8 grudnia 2021 roku organ odwoławczy decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 roku, syg. akt VIII SA/Wa 178/22 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd zarzucił organom brak rozważenia kwestii wystąpienia przesłanki nie nakładania sankcji biorąc pod uwagę art. 64 ust.2 pkt b rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku, iż niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust.6.

W dniu 6 października 2022 organ pierwszej instancji wydał ponownie decyzję nr [...], którą zgodnie z art. 19 ust.2 rozporządzenia(UE) nr 640/2014 odmówiono wypłaty premii zalesieniowej oraz naliczono karę administracyjną w wysokości 4 550,40 zł.

W dniu 2 listopada 2022 roku T. O. złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że tryb składania wniosków o przyznanie pomocy na zalesienie reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania ,, Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesiania innych gruntów niż rolne ‘’ objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013( DZ.U z 2016 roku, poz. 153 ze zm. dalej jako rozporządzenie), a także ustawa z 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnictwa na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 -2013( DZ.U z 2020 roku, poz. 1371, dalej ustawa EFRROW).

Zgodnie z § 4 ust.1 rozporządzenia pomoc na zalesienie przyznaje się rolnikowi jeżeli:

- 1) został wpisany do ewidencji producentów

-2) zobowiązał się do:

- a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust.1 lit.c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady(WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady(WE) nr 73/2009, zgodnie z normami w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

-b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia – zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach,

-3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit.b), przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie,

-4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady(UE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 roku w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich( EFRROW),

-5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia – w przypadku gdy zalesienie planowane jest przedsięwzięciem, które wymaga decyzji środowiskowej.

Zgodnie zaś z § 4 ust.2 rozporządzenia, pomoc na zalesienie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi do gruntów:

-1) stanowiących grunty orne lub sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu gdy zalesienie nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

-2) stanowiących własność lub współwłasność rolnika albo własność jego małżonka,

-3) o powierzchni większej niż 0,5 ha i szerokości większej niż 20 m, przy czym wymagań tych nie stosuje się jeżeli grunty graniczą z lasem, a ich powierzchnia wynosi co najmniej 0,1 ha,

-4) położonych poza:

-a) obszarami Natura 2000 lub obszarami znajdującymi się na liście znajdującymi się na liście, której mowa w art. 27 ust.3 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody( Dz.U z 2015 roku, poz. 1936) chyba, że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z planami ochrony albo planami zadań ochronnych tych obszarów,

-b) obszarami rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, parków narodowych lub obszarami ich otulin, chyba, że planowane zalesienie nie jest sprzeczne z celami ochrony tych obszarów.

Zgodnie z § 8 ust.1 rozporządzenia pomoc na zalesienie obejmuje:

-1) wsparcie na zalesienie – stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia,

-2) premię pielęgnacyjną – stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia,

-3) premię zalesieniową – stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia.

Przy ustalaniu wysokości pomocy na zalesienie gruntów rolnych uwzględnia się deklarowaną przez rolnika powierzchnię tych gruntów, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust.1 lit.b) rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych.

W niniejszej sprawie strona w myśl § 13 ust.4 rozporządzenia złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie na rok 2020. Żądała wypłaty płatności do zadeklarowanej powierzchni wynoszącej 4,25 ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z dnia 27 września 2021 roku odmówił wypłaty T. O. premii zalesieniowej oraz naliczył sankcje w wysokości 4 550,40 zł. Z płatności została wykluczona powierzchnia 2,88 ha.

Z uzasadnienia wynika, że podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności( zalesiona w ramach PROW 2007 – 2013) jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na 2020 rok. Kontrolę wykonano w oparciu o powierzchnię ewidencyjno – gospodarczą – obszar zalesiony po 2008 roku oraz wyniki przeprowadzonych w gospodarstwie kontroli na miejscu. Organ stwierdził, że na działce nr 15 położonej w obrębie Wysokie Koło, gmina Gniewoszów powierzchnia zalesiona wynosi 1,37 ha. Organ odwoływał do ustaleń dotyczących powierzchni zalesionej określonej w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy przez Dyrektora [...] OR ARiMR decyzją z 24 października 2019 roku, nr [...]. Następnie WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 roku, oddalił skargę( wyrok prawomocny). Tym samym kwestia powierzchni zalesionej została przesądzona i wynosi 1,37 ha.

W sprawie o wypłatę premii zalesieniowej na 2020 rok zachodzą wskazania do zastosowania § 13 ust.5 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli przed dokonaniem wypłaty premii pielęgnacyjnej lub premii zalesieniowej zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca dokonanie zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, w szczególności zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa w art. 16 i art. 19 rozporządzenia nr 640/2014, organ w drodze decyzji ustala wysokość tych premii za rok kalendarzowy, w którym stwierdzono te nieprawidłowości, dokonując odpowiednich zmniejszeń lub wykluczeni, a jeżeli jest konieczne dokonanie wykluczenia, o którym mowa w art. 19 ust.2 rozporządzenia 640/2014, to w tej decyzji ustala również kwotę podlegającą odliczeniu na podstawie art. 19 ust.3 rozporządzenia nr 640/2014. Różnica między obszarem zadeklarowanym 4,25 ha i stwierdzonym – 1,37 ha wynosi 2,88 ha – 210,21 %, co na mocy art. 19 ust.2 rozporządzenia nr 640/ 2014 skutkowało odmową wypłaty pomocy oraz nałożenie dodatkowych kary równej kwocie pomocy odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku a zatwierdzonym obszarem. Uwzględniając stawkę pomocy na premię zalesieniową 1 580 zł /ha kara administracyjna wyniosła 4 550,40 zł. Kwota ta będzie odliczona zgodnie z art. 19 ust.3 rozporządzenia nr 640/2014.

Zgodnie z art. 64 ust.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy:

-a) niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej;

-b) niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust.6;

- c) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu, w przypadku gdy błąd mógł być w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna;

- d) dana osoba może dowieść w sposób zadawalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust.1 lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby;

- e) niezgodność jest nieznaczna, w tym również gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez komisję zgodnie z ust.7 lit.b);

-f) zachodzą inne przypadki, w których nie jest właściwe nakładanie kary, które mają zostać ustalone przez Komisję zgodnie z ust. 7 lit.b).

W rozpatrywanym przypadku siła wyższa nie została zgłoszona przez rolnika. Stwierdzone niezgodności nie były wynikiem błędu samego organu, a błędem rolnika, który zadeklarował do płatności zbyt dużą powierzchnię, a nie wykazał że nie jest winny nieprawidłowej deklaracji.

Okoliczności o których mowa w punkcie e) art. 64 ust.2 rozporządzenia nr 1306/2014 zostały uwzględnione w przepisach art. 18 i 19 rozporządzenia UE nr 640/2014. Inne przypadki określone przez komisję w których nie jest właściwe nakładanie kary administracyjnej określono w art. 15 ust.1 rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba, że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność.

Strona w niniejszym przypadku nie zgłosiła zaś zmiany do wniosku podając właściwą powierzchnię użytkowaną rolniczo, przed poinformowaniem jej przez organ o stwierdzonych nieprawidłowościach.

Odnośnie uznania popełnionego we wniosku błędu za błąd oczywisty należy wskazać, że zgodnie z art. 4 rozporządzenia(UE) 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 roku wnioski o przyznanie płatności złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent dział w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać za oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych we wniosku i dołączonych do niego wymaganych dokumentów.

Przedeklarowanie powierzchni deklarowanej do płatności co do zasady nie stanowi błędu oczywistego. W złożonym wniosku rolnik jest zobowiązany podać dokładną powierzchnię użytkowaną rolniczo stanowiącą powierzchnię działki.

Należy zauważyć, iż skarżący składał wniosek o przyznanie pomocy finansowej w 2010 roku do powierzchni 4,30 ha jako działki zalesionej jako inna niż rolna – poprzez zalesienie przez sukcesje naturalną.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia pomoc na zalesianie gruntów innych niż rolne obejmuje wyłącznie wsparcie na zalesienie i premię pielęgnacyjną( nie obejmuje premii zalesieniowej). Mając to na uwadze skarżący nie mógł w 2020 roku wnioskować o wypłatę premii zalesieniowej w ramach wniosku z 2010 roku, ponieważ taka premia do gruntów zalesionych jako inne nie przysługuje. Natomiast pięcioletni okres na wnioskowanie o wypłatę premii pielęgnacyjnej już się zakończył – w 2015 roku. Deklaracja powierzchni 4,3 ha do uzyskania premii zalesieniowej w roku 2020 nie może dotyczyć programu rozpoczętego w roku 2010 i dotyczącego zalesienia gruntu innego niż rolny. Organ podkreślił, iż postępowanie w sprawie wypłaty premii zalesieniowej jest postępowaniem wnioskowym i to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podania właściwej powierzchni, co do której ubiega się o wypłatę premii.

Zdaniem organu nie zachodzą okoliczności o których mowa we wskazanych wyżej przepisach prawa unijnego umożliwiające odstąpienie w takiej sytuacji od zastosowanych kar administracyjnych bądź potraktowanie błędu w deklaracji jako błędu oczywistego i uznanie deklaracji 2 ha, zamiast 4,25 ha. Należy podkreślić, iż przepisy art. 19 rozporządzenia UE nr 640/2014 nie rozróżniają błędów popełnionych nieumyślnie i celowo. Ten przepis ma zastosowanie w każdym przypadku stwierdzenia różnicy między powierzchnią zadeklarowaną, a zatwierdzoną i przewidzianą przepisami art. 64 ust.2 rozporządzenia UE nr 1306/2014 przypadki, w których organy mogą odstąpić od nałożenia kary administracyjnej.

Skarżący mógł maksymalnie wykonać zalesienie na powierzchni 1,37 ha. T. O. składając wniosek w dniu 15 czerwca 2022 roku o wypłatę premii zalesieniowej na rok 2020 znał rozstrzygnięcie znał rozstrzygnięcie o przyznanie pomocy na zalesienie, na rok 2011, dysponował wynikami przeprowadzonych kontroli. Co prawda wyrok w sprawie VIII SA/Wa 912/19 z dnia 7 lipca 2020 roku, w którym oddalono jego skargę stał się prawomocny w dniu 3 października 2020, ale skarżący nie wycofał wniosku o wypłatę, ani nie złożył zmiany do tego wniosku wskazując właściwą powierzchnię zalesienia, mimo, że znał rozstrzygnięcia organów i wyrok sądu.

Zdaniem organu nieusprawiedliwione są zarzuty iż nieprawidłowość wniosku wynika z błędu systemu informatycznego. Rolnik przed wysłaniem wniosku w aplikacji e -wniosek winien sprawdzić, że wniosek został wypełniony prawidłowo. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów mogących potwierdzić, iż wystąpiły błędy systemu informatycznego.

Żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania, a organ jest związany żądaniem. Tak więc zgodnie z art. 61 kpa organ był zobowiązany rozpatrzyć wniosek z dnia 15 czerwca 2020 roku, w którym strona wnioskowała o wypłatę pomocy na zalesienie do powierzchni 4,25 ha. Zgodnie z art. 27 ust.2 ustawy PROW strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą.

Zgodnie z art. 15 ust.1 rozporządzenia nr 640/2014 beneficjent może poinformować właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba, że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Organ powiadomił skarżącego o nieprawidłowościach w złożonym wniosku o wypłatę płatności na zalesienie na 2020 rok. W rozpatrywanym przypadku skarżący nie powiadomił organu o błędach we wniosku przed tym, jak został o tym poinformowany przez organ.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. O.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący w sposób opisowy przedstawił kwestie wydawanych przez organy decyzji i wyroki sądów administracyjnych w zakresie rozpoznawania jego wniosków o płatności związane z zalesieniem jego gruntów. W zakresie jego wniosku o premię zalesieniową na 2020 rok, podnosił, że w dniu 19 października 2020 roku złożył pisemne wyjaśnienia i deklarację na 2 ha powierzchni celem wypłaty premii zalesieniowej. Podtrzymywał swoje stanowisko, iż dokonał zalesienia gruntu o powierzchni 2,00 ha i do takiej powierzchni powinien otrzymać premię zalesieniową. W tym zakresie powoływał się na uchylenia decyzji wydawanych przez organy przez WSA w Warszawie. Powoływał się, że organy nieprawidłowo obliczały powierzchnię zalesioną.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325,dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się

z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż organy w niniejszej sprawie orzekały po uprzednim uchyleniu decyzji w przedmiocie premii zalesieniowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 czerwca 2022 roku, syg. akt VIII SA/Wa 178/22. We wskazaniach uzasadnienia Sądu organy miały dokonać oceny ewentualnego wystąpienia przesłanek nie nakładania sankcji biorąc pod uwagę art. 64 ust.2 pkt b) rozporządzenia nr 1306/2013, iż niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust.6.

W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. 153 p.p.s.a.

Faktycznie należy zauważyć, iż kwestie związane z wypłatą płatności za zalesienie, jego powierzchnią były przedmiotem wcześniejszych rozstrzygnięć zarówno organów administracji publicznej jak sądu administracyjnego.

Ostatecznie kwestia powierzchni dokonanego przez skarżącego zalesienia gruntu rolnego została rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2020 roku w sprawie VIII SA/Wa 912/19. Powierzchnia została ustalona w wysokości 1,37 ha.

Tak więc zupełnie niezrozumiałym i nieuprawnionym było złożenie wniosku przez skarżącego o przyznanie premii zalesieniowej w dniu 15 czerwca 2020 roku do powierzchni zalesionej - 4,25 ha.

W określonych sytuacjach można zezwolić beneficjentom na skorygowanie i poprawienie oczywistych błędów we wnioskach oraz we wszystkich dokumentach uzupełniających, dostosowywanie po ich złożeniu( motyw 3 i 14 oraz art.1 lit.h), art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji(UE) nr 809/2014, a także art. 59 ust.6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej. Warunkiem dokonywania korekt i poprawek, w dowolnym czasie po złożeniu wniosku i dokumentów, jest stwierdzenie oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze.

Należy zgodzić się z organem, iż deklarowana powierzchnia we wniosku z dnia 15 czerwca 2020 roku nie mogła być zaliczona do kategorii ,,oczywistego błędu’’ ponieważ deklarowana powierzchnia korelowała z załącznikiem graficznym. Tak więc z dokumentów złożonych do wniosku jednoznacznie wynikało, że skarżący wnioskuje o przyznanie mu premii zalesieniowej do powierzchni 4,25 ha.

Z oczywistym błędem w rozumieniu wyżej powołanych przepisów będziemy mieć do czynienia jedynie wtedy gdy z treści samego wniosku i niebudzących okoliczności towarzszących wynika, że jego treść powinna być inna. Ów dyssens, niezgodność sporządzonego tekstu z rzeczywistą wolą strony musi być widoczny już na skutek pobieżnej lektury wniosku, jego załączników i pozostałych dokumentów ,, na pierwszy rzut oka ‘’. Jego wykrycie nie powinno zatem wymagać pogłębionej analizy merytorycznej żądania strony. Merytoryczne wady wniosku nie da się usunąć w tym trybie( por. wyrok NSA z 18 stycznia 2023 roku, I GSK 945/22).

Tak więc różnica między obszarem deklarowanym 4,25 ha, a obszarem stwierdzonym 1,37 ha wynosiła ponad 210 %, co na mocy art. 19 ust.2 rozporządzenia Komisji(UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 roku skutkowało odmową wypłaty pomocy oraz nałożeniem na beneficjenta dodatkowej kary równej kwocie pomocy odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym we wniosku a zatwierdzonym obszarem. W ocenie Sądu poczynione ustalenia faktyczne i dokonana ocena prawna zaprezentowana przez organ zasługuje na uwzględnienie.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.