Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1128/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 października 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2011r. sygn. akt IV SA/Po 1007/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1007/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku firma [...] S.A. złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań na działkach o nr ew. [...] w R. Mając na względzie obowiązek nałożony przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz w postanowieniu z dnia [...] marca 2007r. nr [...] do ww. wniosku załączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez zespół: inż. R. M., mgr M. M., mgr M.Z.

Uwzględniając pozytywne uzgodnienia zawarte w postanowieniu Starosty Poznańskiego z dnia [...] maja 2007r. nr [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz w dniu [...] czerwca 2007r. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. W postanowieniu Starosty Poznańskiego wskazano, iż dla terenu objętego opiniowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...].

Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi [...] reprezentowane przez J.K. pismem z dnia [...].03.2010r., wniosło o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz i dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nieważnościowym. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem nr [...] z dnia [...].05.2010r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Gminy Swarzędz znak [...] z dnia [...] czerwca 2007r. oraz dopuściło Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 104, art. 156 §1, art. 157 §1 i art. 158 §1 kpa oraz art. 49 ust. 4 i art. 52 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Gminy Swarzędz. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wskazało, iż Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz był organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie decyzja oparta została o przepisy ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu przed 15.11.2008r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008.r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że organ I instancji słusznie zastosował przepis art. 56. ust. 1, art. 56 ust. 1b pkt 1 -3, art. 56 ust. 2 pkt 1 -6, art. 56 ust. 3, art. 56 ust. 4, art. 56 ust. 8 ustawy o ochronie środowiska. Oceniając całość postępowania wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 47 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym przed 15.11.2008r., organ określił, przeanalizował i ocenił bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. czynnikami, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i wymagany zakres monitoringu. Kolegium stwierdziło również, iż raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z art. 52 ustawy o ochronie środowiska, jak również wymagania organów opiniujących i uzgadniających. Mając więc na uwadze treść decyzji, jak i całe postępowanie, stwierdzono, iż organ I instancji nie naruszył rażąco żadnych przepisów prawa.

Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców wsi [...] reprezentowane przez J. K. złożyło wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zarzuciło, iż organ nie wyjaśnił, czy przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, można wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zdaniem skarżących nie wyjaśniono czy należy stwierdzić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z decyzją o warunkach zabudowy, a może zgodność ze studium uwarunkowań. Skarżący wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji Burmistrza brak jest informacji dotyczących konieczności wykonania analizy porealizacyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak [...], utrzymało w mocy własną decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż uwzględniając treść ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym przed 15.11.2008r. , Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz zobowiązany był do zastosowania przepisu art. 56 ustawy o ochronie środowiska, który określa kiedy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana, a także wskazuje, co organ musi uwzględnić wydając taką decyzję. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, jeżeli plan ten został uchwalony. Mając powyższe na uwadze uwzględniając, że w czasie wydawania decyzji dla terenu objętego inwestycją nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz mógł wydać decyzję środowiskową uwzględniając w tej decyzji uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane oraz wyniki przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa postępowania, o którym mowa w art. 53 ustawy. Zdaniem Kolegium, powyższe warunki zostały dochowane. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego analizy porealizacyjnej, Kolegium wskazało, iż według art. 56 ust. 4 ustawy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki dotyczące m.in. przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia. Z powyższego wynika, iż nie jest obowiązkiem organu wydającego decyzję środowiskową nakładanie obowiązków związanych z przedstawieniem analizy środowiskowej. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, nie stwierdzając również innych przesłanek do stwierdzenia nieważności zawartych w przepisie art. 156 k.p.a. uznało, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań na działkach o nr ew. [...] w R.

Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi [...] reprezentowane przez radcę prawnego G. W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił wydanym decyzjom naruszenie art. 56 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy o ochronie środowiska, polegające na wydaniu pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy istnieniu ewidentnych okoliczności do wydania decyzji odmownej realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 48 ust. 3 w związku z art. 11 ustawy polegające na przedłożeniu przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełniającego wymogów art. 52 ustawy oraz wypisu i wyrysu z nieważnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze wskazano również na naruszenia art. 56 ust. 8 ustawy o ochronie środowiska polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu decyzji obligatoryjnie wymaganej informacji dotyczącej konieczności wykonania analizy porealizacyjnej. Skarżący wskazał, że organ może, a nie musi nałożyć obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, ale obowiązkiem ustawowym jest swój wybór uzasadnić, a tego Burmistrz ewidentnie nie uczynił. Skarżący zarzucił także naruszenia art. 158 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz przy istnieniu ewidentnych okoliczności wynikających z art. 156 par 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w związku z art. 11 ustawy o ochronie środowiska. W skardze zarzucono również naruszenie art. 81 ust. 1 w związku z art. 81 ust. 4 pkt 5, art. 53 i art. 71 ust. 3 ustawy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy administracji publicznej uczestniczące w procesie decyzyjnym związanym z przygotowywaniem inwestycji nie uwzględniły rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Wielkopolskiego uchylającego uchwałę Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 14 lutego 2007r. Nr V/25/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca wskazała, iż brak w uzasadnieniu decyzji Burmistrza informacji dotyczących wykonania analizy porealziacyjnej stanowi o ewidentnym naruszeniu przepisów ustawy i ochronie środowiska. Zdaniem skarżącego, Kolegium nie wyjaśniło kiedy i w jakim trybie dokonano podziału działek, Kolegium nie dostrzegło ewentualnej możliwości wznowienia postępowania.

Samorządom Kolegium Odwoławczego w Poznaniu odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis art.156 § 1 pkt 7 k.p.a. otwiera drogę do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek istnienia wady powodującej jej nieważność z mocy prawa na podstawie odrębnych przepisów. Przykładem takiego przepisu odrębnego był art. 11 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji środowiskowej, stanowiący o nieważności decyzji wydanej "z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska". Wymienione w art. 11 ustawy naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska nie może być jednak rozumiane jako jakiekolwiek naruszenie przepisów tej ustawy, bez względu na jego wagę. Dla zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 11 ustawy konieczne jest ustalenie skali naruszeń przepisów dotyczących ochrony środowiska, która będzie uzasadniała stwierdzenie nieważności konkretnego orzeczenia (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/WA 476/08, LEX nr 508418). Brak jakiegokolwiek dookreślenia wad skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego czyni trudnym jego stosowanie w praktyce (tak K. Gruszecki [w:] Prawo ochrony środowiska, Komentarz, Warszawa 2007, str. 48). Dlatego też należy odwołać się do ułatwiającego rozeznanie w kwestii stosowania tego przepisu stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 62/08 (Lex nr 516231) wskazał, iż przepis art. 11 Prawa ochrony środowiska nie może być interpretowany w oderwaniu od postanowień art. 156 k.p.a., określającego podstawy nieważności decyzji administracyjnych. Celem działania ustawodawcy ustanawiającego sankcje nieważności decyzji w art. 11 ustawy było zwiększenie ciężaru gatunkowego wady decyzji i wzmocnienie jej skutków, ze względu na ochronę pewnych dóbr lub wartości w ściśle określonym i nietypowym przypadku. Do wad decyzji, powodujących na podstawie powyższego przepisu nieważność decyzji, należy zatem zaliczyć wszystkie te wady, których naruszenie może mieć istotny wpływ na stan środowiska. W niniejszej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły. Nie doszło do takiego naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska, które powodowałoby nieważność decyzji środowiskowej z mocy prawa.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, iż w dniu wydawania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności dla terenu inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż Burmistrz Miasta Swarzędz mógł na mocy art. 56 ust. 1 b ustawy o ochronie środowiska wydać decyzję środowiskową uwzględniając uzgodnienia zawarte w postanowieniu Starosty Poznańskiego z dnia [...] maja 2007r. nr [...] i postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 ustawy, co jak wynika z analizy akt sprawy organ uczynił. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2007r. (k. 87 akt) o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz, o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań. Jak wynika z adnotacji na tym zawiadomieniu wywieszono je na tablicy ogłoszeń UMiG i umieszczono na stronie internetowej w dniu 10.04.2007r. Stosowne zawiadomienie wywieszono również u Sołtysa w dniu 13.04.2007r. W aktach znajduje się również obwieszczenia z dnia 19 czerwca 2007r. (k. 114 akt) informujące o wydaniu w dniu 19 czerwca 2007r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań. Z adnotacji zawartych na obwieszczeniu wynika, że wywieszono je na tablicy ogłoszeń UMiG i umieszczono na stronie internetowej w dniu 20 czerwca 2007r. i zdjęto z tablicy ogłoszeń dniu 27.07.2007r. Obwieszczenie wywieszono również u Sołtysa w okresie 20.06 – 4.07.2007r. Oznacza to, wbrew zarzutom skargi, iż Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz dochował wymogów wynikających z art. 53 oraz art. 32 ust. 2 i 3 w zw. z art. 3 pkt 19 ustawy. Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz wywieszając wskazane wyżej zawiadomienie i obwieszczenie na tablicy ogłoszeń, na stronie internetowej i u sołtysa spełnił wymogi podania powyższych informacji do publicznej wiadomości zgodnie z art. 3 pkt 19 prawa ochrony środowiska.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającego na podjęciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym na terenach rolniczych, Sąd wskazał, iż z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2007r. nr [...] teren działek o nr geod. [...] przeznaczony jest pod obiekty produkcyjne i składowe. Mając więc na uwadze wcześniejsze rolnicze przeznaczenie tych działek oraz uchylenie przez Wojewodę Wielkopolskiego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego teren tych działek jako teren aktywizacji gospodarczej stwierdzić należy, iż teren tych działek uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia z gruntów rolnych na nierolnicze. Zostało to stwierdzone w uzasadnieniu wskazanej powyżej decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, iż zarzut wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności z naruszeniem ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 56 ust. 8 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji wymaganej informacji dotyczącej konieczności wykonania analizy porealizacyjnej Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, iż powyższa informacja stanowi element uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając jednak na uwadze fakt, iż zgodnie art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może ale nie musi w decyzji nałożyć obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej, stwierdzić należy iż pominięcie w uzasadnieniu decyzji argumentacji co do braku nałożenia obowiązku przedłożenia analizy nie stanowi wady usadawiającej stwierdzenie nieważności decyzji

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi [...], zaskarżając tenże wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także o zasądzenie od SKO w Poznaniu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia niezbędnych kosztów postępowania w kwocie 560 zł.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżące kasacyjnie stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

1. art. 141 § 4, art. 113 § 1 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych tj. naruszenie przez WSA w Poznaniu przepisów postępowania polegające na nie rozważeniu i na nie wyjaśnieniu wszystkich zarzutów podniesionych w skardze - sporządzeniu uzasadnienia wyroku niezawierającego odniesienia się przez WSA w Poznaniu do wszystkich zarzutów skarżącego Stowarzyszenia, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty;

2. art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 4 pkt 5 p.o.ś. w aspekcie art. 4 pkt 5 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 14 ust. 3 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni ww. przepisów prawa;

3. art. 145 § 1 pkt 1 a, art. 145 § 1 pkt 1c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11 i art. 56i art. 53 p.o.ś. tj. naruszenie przepisów polegające na nie uwzględnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma to, iż kontrolowana decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, którego celem jest ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięte jest jedną z wad uzasadniających jej wyeliminowanie w trybie nadzwyczajnym. Organ wszczynając postępowanie w sprawie nieważności decyzji ostatecznej uruchamia je w nowej sprawie, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Tym samym nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi które nie wskazywały na tego rodzaju naruszenia które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji w trybie nadzwyczajnym.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia poza wymienionymi w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego określa również art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, że decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie z którym przepis art. 11 p.o.ś. nie może być jednakże interpretowany w oderwaniu od postanowień art. 156 k.p.a., określającego podstawy nieważności decyzji. (por. wyrok NSA z 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 62/08, LEX nr 516231). Tym samym naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska będzie powodowało nieważność postępowania tylko wówczas gdy naruszenie to będzie miało charakter rażącego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca w sposób skuteczny nie wykazała, że decyzja Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz z dnia [...] czerwca 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ochrony środowiska uzasadniających jej wyeliminowanie w trybie nadzwyczajnym.

Podkreślić należy, że decyzja ta wydana została na podstawie art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został ustalony. Jeżeli natomiast w chwili wydania decyzji plan taki nie obowiązywał to jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz mógł wydać decyzję środowiskową uwzględniając w tej decyzji uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane oraz wyniki przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa postępowania, o którym mowa w art. 53 ustawy.

Wskazać również należy, że stosownie do art. 56 ust. 4 ustawy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki dotyczące m.in. przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia. Tym samym nałożenie obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej ma charakter uznaniowy, a więc w zasadzie nie ma podstaw podważenia w trybie nadzwyczajnym decyzji organu który nie przekraczając granic uznania administracyjnego obowiązku tego na stronę nie nałożył.

Jak niewadliwie wskazano w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśniając zarówno kwestie związane z art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, czy też art. 56 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jednocześnie wbrew zarzutom skarżącego uzasadnienie wyroku zawiera ocenę prawną o której mowa w art. 153 p.p.s.a. albowiem w uzasadnieniu tym w sposób jednoznaczny wskazano, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska które powodowałyby nieważność decyzji środowiskowej.

Reasumując podkreślić po raz kolejny należy, że strona skarżąca kasacyjnie w sposób skuteczny nie wykazała zaistnienia jednej z podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zaś zarzuty zmierzające do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym.

Mając na uwadze powyższe i uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.