Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2306/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21e ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151,  art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] z siedzibą w [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Rektor [...]Wyższej Szkoły [...] (zmienionej później na [...] Wyższą Szkołę [...] z siedzibą w [...]), decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 21a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przyznał [...] K. C. uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu podał, że wzięto pod uwagę:

a) doświadczenie w samodzielnym kierowaniu zespołami badawczymi nabyte w kraju i zagranicą,

b) dorobek i osiągnięcia naukowe wypracowane w wyniku realizacji krajowych i zagranicznych projektów badawczych,

c) znaczące wyniki pracy dydaktycznej,

d) zaangażowanie w rozpowszechnianie wiedzy z zakresu nauki o zarządzaniu,

e) wdrażanie wyników badań własnych do praktyki gospodarczej.

O powyższej decyzji powiadomiono Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów pismem z dnia [...] września 2014 r. nr [...], zwróciła się do Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] o uzupełnienie dokumentacji w związku z powyższą decyzją.

Rektor [...] Wyższej Szkoły [...] za pismem z dnia [...] września 2014 r. przesłał dokumentację:

– aneks nr [...] do umowy o pracę zawarty [...] sierpnia 2014 r., w którym strony ([...] Wyższa Szkoła [...] i [...] K. C.) oświadczyły, że łączy je umowa o pracę z dnia [...] października 2005 r. i do powyższej umowy wprowadzono zmianę: Pracownik od dnia [...] sierpnia 2014 roku jest zatrudniony jako pracownik naukowo – dydaktyczny na stanowisku [...] na kierunku "[...]" zamiast na stanowisku wykładowcy,

– szczegółowy opis pracy badawczej w zagranicznych jednostkach naukowo – badawczych [...] K. C.,

– decyzję Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], którą uzupełniono w § 1 decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. o zapis "uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego w obszarze nauk społecznych, dziedzinie nauk ekonomicznych, w zakresie dyscypliny naukowej: [...]".

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 21a ust. 3 cytowanej już wyżej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję nr [...] Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie nabycia przez [...] K. C. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W uzasadnieniu podano, że Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z decyzją Rektora Szkoły, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uznaniu nabycia przez [...] K. C. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (wynik głosowania: za – 0 głosów, przeciw – 16 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). W tej sytuacji Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z zawiadomieniem Rektora podjęło decyzję o wyrażeniu sprzeciwu i uchyleniu decyzji Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] w sprawie nabycia przez [...] K. C. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego (wynik tajnego głosowania: za wyrażeniem sprzeciwu i uchyleniem decyzji Rektora – 10 głosów, przeciw – 0 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja uznała, iż decyzja Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] w sprawie nabycia przez [...] K. C. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki na podstawie decyzji rektora uczelni osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Przesłanki te winny być spełnione kumulatywnie. Dostarczona dokumentacja nasuwa wątpliwości co do spełniania przez kandydatkę pierwszego wymogu ustawy z dnia 14 marca 2003 r., tj. samodzielnego kierowania zespołami badawczymi podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat. W uzasadnieniu do decyzji nr [...] Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] stwierdza się m.in. w § 1 pkt a), w sposób zresztą bardzo ogólny, iż kandydatka posiada doświadczenie w samodzielnym kierowaniu zespołami badawczymi nabyte w kraju i zagranicą. Z dołączonego do dokumentacji autoreferatu (tab. 1 i tab. 3) przygotowanego przez kandydatkę, w kontekście wymogu ustawowego, taki wniosek nie wynika. Nie wynika on również z uzupełniającej dokumentacji nadesłanej przez Rektora [...] Wyższej Szkoły [...], przygotowanej przez kandydatkę pt. szczegółowy opis pracy badawczej w zagranicznych jednostkach naukowo – badawczych wraz z 15 załącznikami, a zwłaszcza z kluczowymi dla sprawy danymi zawartymi w tab. 1 i 3 autoreferatu. Otóż z informacji zamieszczonych w tych tabelach wynika, że kandydatka, podobnie jak i Rektor [...] Wyższej Szkoły [...], nie rozróżniają terminu pracy w innym państwie i podczas tej pracy kierowania samodzielnie tam przez 5 lat zespołem badawczym (wymóg art. 21a ustawy) od terminu współpracy z zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi, jaka faktycznie w wykonaniu kandydatki miała miejsce. Nadesłana dokumentacja nie zawiera formalnych dokumentów (poza dokumentem z Uniwersytetu w [...], za rok 2008) potwierdzających, że kandydatka pracowała w innym państwie i kierowała tam projektem naukowym, a nie zespołem badawczym. Niewątpliwie kandydatka w kooperacji z zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi, kierowała w Polsce projektami badawczymi i w tym znaczeniu pewnie i zespołami badawczymi, w ramach których część badań (informacji) była pozyskiwana/realizowana podczas krótkich pobytów kandydatki za granicą. W żadnym przypadku, w rozumieniu zapisów art. 21a ustawy, dowodów na łączny czas pracy za granicą w ilości 8 lat i samodzielnego kierowania tam zespołami badawczymi (który kandydatka wymienia w tab. 1, s. 5 i tab. 3 na s. 17 autoreferatu) w nadesłanej dokumentacji nie dostarczyła. Tym samym nie dostarczono dokumentów potwierdzających, iż wymóg ustawowy dotyczący pracy w innym państwie i samodzielnego kierowania tam przez pięć lata zespołem badawczym został spełniony. Reasumując, na podstawie przedstawionej dokumentacji, nie można uznać, iż kandydatka spełniła pierwszy wymóg ustawy, aby uzyskać uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Posiadanie znacznego dorobku i osiągnięć naukowych, stanowi, obok kierowania zespołami badawczymi podczas pracy w innym państwie, drugie istotne kryterium przyznania uprawnienia równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Dorobek publikacyjny [...] K. C. wskazuje wyraźny jej profil naukowy, w którym specjalizuje się jako dydaktyk i badacz. Opierając się na informacjach zawartych w autoreferacie przygotowanym przez kandydatkę, jej zainteresowania naukowe oscylują wokół takich zagadnień, jak: [...]. Oceniając znaczenie dorobku i osiągnięć kandydatki z perspektywy dokonań naukowych, ów dorobek przez nią zgromadzony po roku 2005, czyli po przejściu do pracy dydaktyczno – naukowej i badawczej (tj. w ciągu 9 lat), ogólnie uznać należy za ilościowo (ok. 31 publikacji) odpowiedni, zwłaszcza, że znaczna jego część przygotowana jest w języku angielskim, oraz że jest pokłosiem realizowanych kilku ciekawych prac/projektów badawczych. Choć wnioskodawca nie dostarczył Centralnej Komisji do oceny konkretnych publikacji, to jednak – patrząc na ich spis, a także m.in. na miejsca publikacji, na tytuły oraz sugerowany nimi ich zakres problemowy, sporo publikacji wydanych jest za granicą – robi on generalnie wrażenie ciekawego poznawczo i przygotowanego na poziomie potencjalnie poprawnym pod względem naukowym. Na dorobek ten składają się zarówno książki (monotematyczne), podręczniki, rozdziały w monografiach, artykuły w czasopismach oraz referaty na konferencjach krajowych i zagranicznych – w przeważającej mierze o charakterze naukowym, o zasięgu zarówno lokalnym, jak i szerszym, krajowym i międzynarodowym (w tym także wydawanych w języku angielskim czasopismach wydawanych przez [...] Wyższą Szkołę [...]). Opiniodawca Centralnej Komisji odnosi jednak wrażenie, że publikacje kandydatki są w mniejszym stopniu teoriotwórcze, a w większym bardziej opisowe i opisujące, a także rekomendujące praktyki działania menedżerskiego. Rozwój naukowy kandydatki po przejściu do pracy w sektorze szkolnictwa wyższego, realizowany jest dość dynamicznie. Podkreślono, że kandydatka osiągnęła pewną dojrzałość naukową i twórczą w obszarze problemowym prowadzonych badań. Jej publikacje cechuje utylitarność i możliwości implementacyjne (aplikacja [...]). Dorobek naukowy kandydatki obecny w naukowym obiegu krajowym i międzynarodowym nauki, jest cytowany w Polsce i za granicą. W ocenie Centralnej Komisji dorobek kandydatki na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie poważnego i metodycznie ugruntowanego, lecz kandydatka do dokumentacji nie dołączyła żadnych publikacji, aby wrażenie to można było zweryfikować. Reasumując, w oparciu o przedstawioną dokumentację, kandydatka nie posiada dorobku naukowego i osiągnięć na poziomie naukowym, który możnaby określić jako znaczny. Tym samym osiągnięcia kandydatki nie spełniają sugerowanego przez zapisy art. 21a ust. 1 posiadania znacznego dorobku i osiągnięć naukowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Rektor wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności powołane w treści uzasadnienia skargi oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podano, że nie sposób zgodzić się z wywiedzioną przez Komisję oceną przedłożonych dokumentów dotyczących pracy [...] C. świadczonej dla uczelni zagranicznych, tj. [...] ([...]), [...] ([...]), [...] ([...]), [...] – [...] [...] ([...]). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja nie kwestionowała stażu pracy [...] C. dla uczelni w [...]. Pominięto natomiast znaczenie dokumentów opisujących jej pracę dla ośrodków naukowych w [...]: [...] i [...] – [...]oraz w [...] – [...]. Tymczasem z dokumentów tych wynika, iż [...] C. samodzielnie kierowała zespołami badawczymi pracującymi nad projektem "[...]" – lider projektu naukowego (współpraca z [...]), samodzielne kierowanie zespołem złożonym m.in. z [...] P. F. podczas pracy nad projektem na uczelni w [...]. Istotne jest, iż w realizację wskazanego projektu zaangażowani byli pracownicy wymienionych ośrodków zagranicznych oraz studenci (np. przy wypełnianiu ankiet). Osoby te faktycznie tworzyły międzynarodowy zespół badawczy podlegający samodzielnemu kierownictwu [...] C. Opis innych zespołów badawczych (projektowych) kierowanych przez [...] C. został zawarty również m.in. w monografii "[...]" o czym była mowa w autoreferacie przekazanym wraz z zawiadomieniem o przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. W opisach zespołów projektowych [...] C. jest wymieniana jako kierowniczka projektu (KP), do zadań której należało m.in. koordynowanie pracy innych osób. Następnie złożono dokumenty oraz wyciąg z monografii "[...]" oraz "[...]", które przybliżają szczegóły obu projektów międzynarodowych kierowanych przez [...] C., a to:

1) dokument z [...] września 2014 r. – potwierdzenie współpracy [...] C. z [...] oraz [...],

2) oświadczenie P. F. (koordynatora badań w dziedzinie turystyki [...]),

3) umowa współpracy z [...],

4) umowa wymiany z [...],

5) porozumienie z [...],

6) wyciąg z monografii "[...]",

7) wyciąg z monografii "[...]".

Są to dowody na okoliczność wykazania pracy [...] C. za granicą i okresu pracy polegającej na samodzielnym kierowaniu zespołami badawczymi. Natomiast pierwotnie dokumenty wymienione powyżej pod nr 1 – 5 nie były przetłumaczone na język polski, jednakże Komisja najwyraźniej nie traktowała tego jako przeszkody w ocenie złożonych dowodów. Stwierdzono, iż w myśl przepisu art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z powyższego wynika zatem, iż złożone dokumenty prywatne obejmujące oświadczenia osób reprezentujących zagraniczne uczelnie lub ośrodki badawcze zostały bezpodstawnie zdeprecjonowane i pominięte przez Komisję, jako niemające rangi "formalnego dokumentu" co w rozumieniu Komisji najwyraźniej nie pozwala na ich ocenę jako dowodów w sprawie. Działanie Komisji narusza zatem wskazane przepisy postępowania co miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiło podstawę do uchylenia decyzji Rektora. Ponadto Komisja bezpodstawnie różnicuje pojęcie pracy i współpracy w celu kierowania zespołem badawczym. Zauważono, iż z przepisu art. 21a ust. 1 ustawy nie wynika, iż kandydat dla uzyskania uprawnień musiał być związany z zagranicznym pracodawcą stosunkiem pracy (w rozumieniu polskiego Kodeksu pracy). Specyfika pracy pracownika naukowego nie wymaga by ten przebywał na miejscu w danej uczelni (ośrodku badawczym) w ściśle określonym czasie pod kierownictwem przełożonego. Przeciwnie, zwrot zawarty w przedmiotowym przepisie art. 21a ust. 1 kładzie nacisk na "samodzielne kierowanie zespołem badawczym" co wprowadza element braku podległości służbowej niezbędnej dla zaistnienia stosunku pracy. Odnosząc się do drugiego zarzutu podniesionego w zaskarżonej decyzji, Komisja bezpodstawnie przyjęła, iż obowiązkiem Rektora było przedłożenie publikacji naukowych [...] K. C. w celu zweryfikowania "wrażenia" Komisji co do wagi dorobku naukowego wymienionej. Z przepisu art. 21a ust. 2 przedmiotowej ustawy wynika, iż rektor szkoły wyższej przekazuje Centralnej Komisji wraz z zawiadomieniem również decyzję określoną w ust. 1 (o przyznaniu uprawnień) oraz opis kariery zawodowej i wykaz publikacji osoby, o której mowa w ust. 1. Nie ma tu mowy o obowiązku dołączania samych publikacji. Wymóg taki byłby zresztą zbędny, gdyż publikacje są powszechnie dostępne. Poza tym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż Komisja pozytywie wyraża się o dorobku naukowym [...] C., stąd też zaskakująca jest ostateczna konkluzja o braku możliwości zweryfikowania "pozytywnego wrażenia" odniesionego przez Komisję, a takie sprzeczne działanie Komisji stanowi naruszenie art. 21a ust. 1 i 2 ustawy. Ponadto wobec podniesionych wątpliwości co do dorobku naukowego, Komisja mogła wezwać stronę do przedłożenia konkretnych publikacji co umożliwiłoby ich ocenę. Decyzja Komisji narusza tu zatem dodatkowo ogólne zasady postępowania administracyjnego z art. 7 i 8 k.p.a., w myśl których organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a w toku postępowania organy z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że zgodnie z procedurą przewidzianą przez przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz statutu Centralnej Komisji, sprawa wniosku była rozpatrywana przez właściwą Sekcję. Sekcja po zapoznaniu się z dokumentacją przewodu i wszechstronnym rozpatrzeniu wszystkich aspektów sprawy, wypowiedziała się negatywnie co do nabycia przez [...] K. C. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z opinią Sekcji w rozpatrywanej sprawie, zatwierdziło stanowisko Sekcji. Uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] września 2013 r. zawierało szczegółową motywację, dlaczego Komisja uznała, że dostarczona dokumentacja nie zawierała dowodów co do spełniania przez kandydatkę podstawowego wymogu ustawy z dnia 14 marca 2003 r., tj. samodzielnego kierowania zespołami badawczymi podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat. Skarżąca polemizuje z ustaleniami Centralnej Komisji, że wymóg ustawowy kierowania podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat samodzielnie zespołami badawczymi, nie został wykazany. Jednak dopiero na tym etapie odwoławczym skarżący przedstawił uzupełniającą dokumentację z tłumaczeniem na język polski, mimo że wymóg przedstawiania wszystkich dowodów sporządzonych w językach obcych z uwierzytelnionym tłumaczeniem tłumacza wynika z przepisów art. 4 pkt 4 i art. 5 ustawy o języku polskim. Kandydatka, podobnie jak i skarżący Rektor [...] w [...] nadal nie rozróżniają terminu "pracy" w innym państwie i podczas tej pracy kierowania samodzielnie tam przez 5 lat zespołem badawczym od terminu "współpracy z zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi", jaka faktycznie w ocenie CK miała miejsce. Niewątpliwie kandydatka w ramach kooperacji z zagranicznymi uczelniami i ośrodkami naukowymi kierowała w Polsce projektami badawczymi (czy zespołami badawczymi), w ramach których część badań była realizowana podczas pobytów kandydatki za granicą. W żadnym przypadku, w nadesłanej dokumentacji do Centralnej Komisji nie dostarczono dowodów na wymagany łączny czas pracy za granicą i samodzielnego kierowania tam zespołami badawczymi zgodnie z tezami autoreferatu kandydatki w rozumieniu zapisów art. 21a ustawy. Zatem Centralna Komisja podtrzymuje swoje stanowisko, że wnioskodawca nie przedłożył dokumentów potwierdzających, iż został spełniony wymóg ustawowy dotyczący pracy w innym państwie i samodzielnego kierowania tam przez pięć lat zespołem badawczym. Nie do przyjęcia jest stanowisko skarżącego wywodzące, że praktycznie pojęcie "praca" i "współpraca w celu kierowania zespołem badawczym" są pojęciami zbieżnymi. Ustawodawca w art. 21a ust. 3 ustawy świadomie wskazał, że pozytywną przesłanką decyzji rektora uczelni o przyznaniu uprawnienia jest kierowanie samodzielnie zespołami badawczymi "podczas pracy w innym państwie" w prawnym rozumieniu "zatrudnienia" w innym państwie, a nie na podstawie bliżej nieokreślonej formuły "współpracy naukowej". Stosunek pracy jak i pojęcie "zatrudnienie" nie jest instytucją właściwą tylko dla polskiego systemu prawnego, gdyż są to pojęcia powszechnie przyjęte w systemach prawnych innych państw. Istotne jest w przedmiotowej sprawie, że kandydatka nie wykazała, iż spełniła wymóg ustawowy dotyczący pracy w innym państwie i samodzielnego kierowania tam przez co najmniej pięć lat zespołami badawczymi. Co do zasady, droga do uzyskania uprawnień w trybie art. 21a ust. 3 ustawy dotyczy osób, które generalnie swoją karierę zawodową realizowały za granicą, gdzie obowiązują różne systemy uzyskiwania stopnia doktora. Nie jest natomiast celem powyższego przepisu, aby osoby, które pracowały w kraju, uzyskiwały teraz uprawnienia ułatwioną drogą, niejako "kuchennymi drzwiami", poza normalnym trybem uzyskiwania stopnia naukowego w Polsce w drodze postępowania habilitacyjnego. Mylne jest założenie, że uzyskanie uprawnień równoważnych polskiemu doktorowi habilitacyjnemu z mocy art. 21a ust. 3, jest ułatwionym i wysoce uproszczonym postępowaniem dla polskich naukowców, którzy wykazują się prowadzeniem projektów badawczych jedynie w ramach formuły współpracy naukowej. Podtrzymano również stanowisko, że w przedstawionej CK dokumentacji kandydatka nie wykazała posiadania dorobku naukowego i osiągnięć na poziomie naukowym, który dałby się określić jako znaczny. Tym samym osiągnięcia kandydatki nie spełniają ustawowego posiadania "znacznego dorobku i osiągnięć naukowych". Dorobek naukowy kandydatki był oceniany przez recenzenta Centralnej Komisji oraz przez właściwą Sekcję i Prezydium Centralnej Komisji na tyle wszechstronnie, na ile pozwalał ustawowy termin 3 – miesięczny od dnia doręczenia CK zawiadomienia Rektora, a trzeba tu jeszcze brać pod uwagę specyfikę procedowania organów kolegialnych, jakimi są Sekcje i Prezydium Centralnej Komisji (posiedzenia Sekcji i Prezydium odbywają się w cyklu miesięcznym). Konkludując, zarzuty skargi są bezpodstawne. W zakresie meritum zagadnienia podstawowego Centralna Komisja ocenia, że czynności składające się na postępowanie Komisji przeprowadzone zostały prawidłowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 21a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji Rektora [...] Wyższej Szkoły [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. przyznającej [...] K. C. uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora. Dodać w tym miejscu należy, że wszystkie przesłanki winny być spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że K. C. legitymuje się stopniem naukowym [...] i była zatrudniona w [...] Wyższej Szkole [...] (aktualnie uczelnia zmieniła nazwę na [...] Wyższą Szkołę [...] z siedzibą w [...]) jako pracownik naukowo – dydaktyczny na stanowisku [...].

Jednakże poza powyższymi przesłankami, [...] K. C. według opinii z dnia [...] października 2014 r. sporządzonej przez [...] B. N., nie posiada znacznego dorobku i osiągnięć naukowych. Zatem nie spełniła ona kolejnej przesłanki z wskazanego już wyżej przepisu art. 21a ust. 1 ustawy. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych, cechuje odrębność postępowania związana ze specyfiką tych spraw. Mianowicie zakres kontroli sądu administracyjnego w zakresie znacznego dorobku i osiągnięć naukowych kandydata jest ograniczony, bowiem nie ma on uprawnień do badania merytorycznego powyższej kwestii.

Niezależnie od powyższego rację należy przyznać Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, że [...] K. C. nie pracowała w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierując samodzielnie zespołami badawczymi. Nie wynika to ani z tab. 1 i tab. 3 autoreferatu, ani ze szczegółowego opisu pracy badawczej w zagranicznych jednostkach naukowo – badawczych, bowiem nie sposób się tam doszukać elementu zatrudnienia w innym państwie, a jedynie przebywania w innym państwie na zasadach współpracy, o czym świadczy również rubryka "Podstawy współpracy" i "Dokument potwierdzający" w szczegółowym opisie pracy badawczej w zagranicznych jednostkach naukowo – badawczych. Wszak również dokumenty załączone do skargi wskazują jednoznacznie na umowę współpracy. Zatem zaakcentować należy w ślad za organem, że pojęcie "praca" w żadnym stopniu nie jest tożsame z pojęciem "współpracy w celu kierowania zespołem badawczym".

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.