Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1037/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 234
journal: Dz.U. 2022 poz 2625
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
article: art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr SKO.4171/11/2023 w przedmiocie naruszenia stanu wody na gruncie I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 17 stycznia 2023 r. nr RGR.6331.17.2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej A. P. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. SKO.4171/11/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: "Kolegium"/"organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm., dalej: "P.w."), po rozpoznaniu odwołania A.P. (dalej: "Skarżąca") od decyzji Burmistrza [...] ("Burmistrz"/"organ I instancji") z dnia 17 stycznia 2023 r., znak RGR.6331.17.2021 w sprawie naruszenia stanu wody na gruncie obejmującym położone w miejscowości [...] działki o nr [...[ i [...] będące własnością Skarżącej, ze szkodą dla działki nr [...] należącej do M.K. (dalej: "Wnioskodawczyni") - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że decyzją z dnia 17 stycznia 2023 r. Burmistrz nakazał Skarżącej, jako właścicielce działki nr [...], wykonanie szczegółowo opisanych w treści ww. decyzji urządzeń zapobiegających szkodom, w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. Rozpoznając ponownie sprawę ustalił, że w efekcie prowadzonej przez Skarżącą od 2018 roku budowy doszło do zmiany stosunków wodnych na działkach nr [...] i [...] ze szkodą dla działki Wnioskodawczyni (nr [...]). Działka ta od czasu zakończenia budowy przez Skarżącą została wielokrotnie zalewana, co spowodowało szkody w postaci wypłukiwania ziemi pod murkiem ogrodzeniowym, usuwania się ziemi, niszczenia nasadzeń i trawnika. W odwołaniu Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 234 ust. 2, 3 i 4 P.w. oraz art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 97 § 1 pkt 4 i art. 62 K.p.a.

Kolegium odwołania nie uwzględniło i zacytowało art. 234 ust. 1 i 3 P.w. oraz wskazało na poglądy orzecznictwa dotyczące tych regulacji prawnych. Uznało, że Burmistrz po przeanalizowaniu materiału dowodowego, uzupełnionego o opinię hydrologiczną biegłego z września 2022 r. oraz wydane do niej opinie uzupełniające prawidłowo ustalił, że na działce Wnioskodawczyni doszło do wystąpienia szkód w rozumieniu art. 234 ust. 1 P.w. Z opinii hydrologicznej i dokonanych przez biegłego wyliczeń wynika, szkody spowodowane zostały działaniami przeprowadzonymi na sąsiednich działkach, tj. utwardzeniem powierzchni parkingu na działce nr [...] (zastosowanie tłucznia) oraz budową podjazdu pod garażu i chodnika prowadzącego do drzwi wejściowych do domu na działce [...]. W efekcie powyższego doszło do zmniejszenia się wchłanialności powierzchni skutkującego zmianą natężenia odpływu wód z utwardzonej części działek nr [...] i [...]. Z opinii biegłego wynika jednoznacznie, że wskazane wyżej prace spowodowały obliczony i wskazany w opinii wzrost natężenia odpływu wód z analizowanego terenu, będący czynnikiem powodującym szkodę na działce nr [...]. Według Kolegium brak jest podstaw do kwestionowania wniosków opinii wydanej przez biegłego, z uwzględnieniem całościowego materiału dowodowego. Pozostały materiał dowody, w tym zeznania świadków wskazują, że negatywne zmiany ze szkodą dla działki Wnioskodawczyni pojawiły się po zabudowaniu i zagospodarowaniu przedmiotowych działek sąsiednich nr [...] i [...]. Zatem organ I instancji prawidłowo ocenił zebrane dowody i doszedł na ich podstawie do słusznych i uzasadnionych wniosków. Kolegium podkreśliło, że opinia biegłego jasno wskazuje, że przyczyną szkód na działce Wnioskodawczyni są wskazane prace wykonane na działkach nr [...] i [...]. Nie są natomiast trafne zarzuty odwołania oparte na sugestii, że z opinii wynika, że źródłem szkód nie są przeprowadzone prace, lecz inne źródło, tj. zwiększony napływ wody z ul. [...]. Ta okoliczność może być oceniana jedynie w aspekcie ewentualnego intensyfikowania szkody powodowanej przez prace dokonane na działce Skarżącej. Kolegium podkreśliło, że odwołanie polemizuje ze stanowiskiem opinii biegłego co do wpływu opisanego utwardzenia terenu na wzrost szkodliwego natężenia odpływu wód. Zatem podważenie prawidłowości specjalistycznych wyliczeń zawartych w powyższym dokumencie wymaga przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z opinii, która wykazywałaby wady lub błędy opinii kwestionowanej). Kolegium uznało także, że bez znaczenia w sprawie pozostaje podnoszony w odwołaniu fakt zrealizowania inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Przedmiotem postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę nie było zagadnienie zmiany kierunku lub natężenia odpływu wód na analizowanych gruntach, lecz prawidłowość procesu budowlanego. Burmistrz nie naruszył także art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 62 K.p.a. w sposób wskazany w zarzutach odwołania. W konkluzji Kolegium uznało, że skoro doszło do zmiany stanu wody na gruncie, a jak wynika z opinii biegłego, wskazane w niej działania doprowadziły do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla działki Wnioskodawczyni, tym samym aktualizował się prawny obowiązek organu nakazania właścicielowi tego gruntu działań, o których mowa w ar. 234 ust. 3 in fine P.w.

W skardze Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego, zaskarżyła w całości decyzję Kolegium, zarzucając:

a. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. poprzez zupełne pominięcie dowodu z opinii hydrologicznej biegłego, w sytuacji, gdy opinia ta powinna stanowić podstawę do dokonania przez Organ odmiennych ustaleń faktycznych poprzez uznanie, iż w wyniku innego źródła niż zabudowa wykonana przez Skarżącą dochodzi do zmiany kierunku i natężenia odpływu znajdujących się wód opadowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, tj. dla działek o nr [...], [...], a w dalszej konsekwencji dla działki o nr [...]; .

II. art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, jak i dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego m.in. w postaci opinii hydrologicznej biegłego, jak i stanowisk (zeznań) stron postępowania oraz dowodów, przedstawionych przez strony w toku postępowania – co spowodowało poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie i zauważenia kluczowej przyczyny zmiany stanu wody na gruncie będącym własnością Wnioskodawczyni, a mianowicie innego źródła pomimo, iż zgromadzony materiał dowodowy przeczy poczynionym ustaleniom Organu wskazanym w zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności zeznaniom Skarżącej i zawnioskowanych przez nią świadków oraz opinii biegłego;

III. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wszelkich dowodów celem dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. nie wzięcie pod uwagę żadnych wniosków dowodowych Skarżącej, tj.: dokumentów dewelopera, wpływu dewelopera na okoliczność naruszenia stanu wody na gruncie, braku powołania zarządu dróg powiatowych do wzięcia udziału w przedmiotowej sprawie, braku połączenia spraw do wspólnego rozpoznania, braku zawieszenia postępowania, co implikowało błędną ocenę stanu faktycznego, a kolejno błędnego przyjęcia, że zabudowa wykonana przez Skarżącą prowadzi do zmiany natężenia odpływu znajdujących się wód opadowych lub roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, tj. dla działek położonych w [...] o nr [...], [...];

IV. art. 62 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o wezwanie zarządu dróg powiatowych jako uczestnika, co miało podstawy z uwagi na treść opinii biegłego;

V. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do pełnego i rzetelnego wyjaśnienia, a następnie rozpatrzenia sprawy, a co za tym idzie dokonanie fragmentarycznej, niepełnej, częściowo nielogicznej oceny materiału dowodowego w sprawie, a kolejno błędnego przyjęcia, że w wyniku zabudowy wykonanej przez Skarżącą dochodzi do naruszenia stanu wody polegającej na zmianie natężenia odpływu wód opadowych lub roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, tj. dla działek położonych w [...] o nr [...], [...].

b. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 234 ust. 2, 3 i 4 P.w. poprzez nakazanie Skarżącej wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, przy jednoczesnym braku występowania kumulatywnie spełnionych przesłanek w postaci naruszenia stosunków wodnych na gruncie, wynikłej stąd szkody na działce sąsiedniej oraz związku przyczynowego pomiędzy wyżej wymienionymi.

Na tych podstawach sformułowano wnioski o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 17 stycznia 2023 r., ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z opinią hydrologiczną sporządzoną przez biegłego, na działce nr [...] doszło do wystąpienia szkód w myśl art. 234 P.w., jednakże naruszenie stosunków wodnych nie było związane z działaniami Skarżącej, tj. z podniesieniem terenu działki o nr [...] Skarżącej (co wiązało się z budową domu) oraz zmianą jej nachylenia. W świetle wydanej opinii biegłego, której organy obu instancji zupełnie nie biorą pod uwagę budynek usytuowany na działce [...] został wyposażony w system rynnowy odprowadzający wodę opadowo - roztopową do zbiornika na wodę z rozsączalnikiem skierowanym na teren działki nr [...], toteż nie może być uznany za jedną z przyczyn występowania szkód na działce [...]. Naprowadzono, że całkowicie pominęło istotne okoliczności w sprawie przedstawiane przez Skarżącą oraz zawnioskowanych przez nią świadków. Nie wzięto pod uwagę przy ustalaniu przyczyn powstania szkód wskazywanych w toku postępowania innych przyczyn, które mogły te szkody powodować, np. muru oporowego na działce nr [...]. Organy bezzasadnie przyjęły, że teren utwardzony tłuczniem powoduje zmiany stanu wody na gruncie, pomimo że tłuczeń jest kruszywem przepuszczalnym umożliwiającym wsiąkanie wód opadowych i roztopowych w grunt. Wskazano, że biegły w opinii podaje, że zastosowanie tłucznia zamiast planowanej kostki należy ocenić za działanie pozytywne, gdyż tłuczeń posiada większe zdolności wchłanialności, niż kostka. Ponadto działka o nr [...] jest działką drogową, co uniemożliwia umieszczenie na niej odwodnienia. Działką zaś o nr [...] równolegle do działki o nr [...] biegnie wodociąg i jest ona posadowiona wyżej w stosunku do działki o nr [...], co faktycznie uniemożliwia skierowanie na nią rozsącznika. Podkreślono, że kierunek spływu wód podyktowany jest naturalnym ukształtowaniem terenu, co potwierdza zarówno mapa załączona do decyzji o warunkach zabudowy, jak i płyta CD, na której umieszczona jest dokumentacja, w tym dokumentacja fotograficzna z etapu rozpoczęcia budowy. Nieprawidłowo wydane decyzje potwierdza również fakt, że wprowadzono w decyzji Organu I instancji wykluczające się rozwiązanie. Nie można jednocześnie rozsączać wody na działkach [...], [...], [...] przy jednoczesnym stosowaniu zbierania wody do zbiornika. Końcowo wskazano, że Wnioskodawczyni nie przedłożyła organom prowadzącym sprawę żadnych dowodów na potwierdzenie zalewania działki i przelewania wody, pomimo wyraźnej prośby ze strony biegłego (w momencie pojawienia się deszczu, aby mógł on naocznie stwierdzić stan wody na gruncie). Natomiast Skarżąca takie dowody przedłożyła w związku z wlewającą się wodą z ulicy [...], co raz jeszcze potwierdza wątpliwości co do powstania szkód.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona.

I. Stan sprawy jest następujący. W związku z wnioskiem z 7 lipca 2021 r. Burmistrz przeprowadził postępowania i decyzją z 29 grudnia 2021 r. nakazał Skarżącej, jako właścicielce działek nr [...] i [...], wykonanie odwodnienia w sposób szczegółowo opisany w decyzji. Na skutek odwołania Kolegium, decyzją z 24 marca 2022 r., uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i sprawę przekazało organowi I instancja do ponownego rozpatrzenia.

Procedując ponownie Burmistrz dopuścił dowód z opinii biegłego hydrologa i jednocześnie wyznaczył rozprawę administracyjną na gruncie z udziałem biegłego. Wykorzystując zgromadzony materiał dowodowy biegły sporządził opinię datowaną [...]., wrzesień 2022 r., którą następnie na żądanie Skarżącej i Wnioskodawczyni uzupełnił w opracowaniach z października 2022 r. oraz listopada 2022 r. Na podstawie zgormadzonych dowodów Burmistrz, decyzją z 17 stycznia 2023 r., nakazał Skarżącej wykonać na działce nr [...] korytka odwadniające szczegółowo opisując ich usytuowanie i określając dane techniczne tego odwodnienia, nakazał dokonać likwidacji niecki na rogu parkingu z jednoczesnym wykonaniem otworu w skrajnym krawężniku ze skierowaniem wody rurą spustową oraz nakazał wykonać zbiornik na wodę deszczową na działce nr [...] o pojemności 2 m3 z rozprowadzeniem nadmiaru wody na teren działki nr [...]. Termin wykonania nałożonych obowiązków ustalił do 30 czerwca 2023 r. Kolegium, rozpoznając odwołanie Skarżącej, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja Kolegium z 20 kwietnia 2023 r. stanowi przedmiot skargi.

II. Materialnoprawna podstawa orzeczonego nakazu wraz z poglądami orzecznictwa dotyczącymi przepisu art. 234 ust. 3 P.w. została prawidłowo wskazana przez Kolegium w zaskarżonej decyzji i dlatego nie wymaga ponownego przedstawienia.

III. W zakresie stanu faktycznego Kolegium zgodziło się z ustaleniami organu I instancji i przyjęło, że szkody na działce Wnioskodawczyni nr [...] spowodowane zostały działaniami na działkach sąsiednich, tj. utwardzeniem powierzchni parkingu na działce nr [...] oraz budową podjazdu pod garaż i chodnika prowadzącego do drzwi wejściowych do domu wybudowanego na działce nr [...]. Ustalenia te opierają się przede wszystkim na opinii biegłego, który dokonując stosownych obliczeń doszedł do takich wniosków.

Opinia biegłego hydrologa a więc osoby posiadające wiedzę specjalistyczną niezbędną w rozpoznawanej sprawie, pomimo dwukrotnego uzupełnienia, nie daje jednak zdaniem Sądu podstaw do takich jednoznacznych ustaleń.

O ile stanowisko biegłego co do tego, że budowa domu mieszkalnego na działce nr [...] nie jest czynnikiem, który spowodował zmianę stosunków wodnych nie budzi wątpliwości (vide: opinia i jej uzupełnienie z listopada 2022 r.), o tyle kategoryczne twierdzenie, że przyczyną negatywnych skutków na działce Wnioskodawczyni jest zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej przez budowę chodnika i dojazdu z tłucznia, jest co najmniej przedwczesne, co najmniej z trzech powodów.

Po pierwsze. Jest poza sporem, że działki Skarżącej nr [...] (zabudowana domem posiadającym prawidłowe odwodnienie) i działka nr [...] będąca w części utwardzoną tłuczniem drogą dojazdową, od strony południowej przylegają do ulicy [...]. Ulica ta, co wynika z opinii biegłego, jest źródłem wlewania się "obcej" wody na teren działki nr [...] (obrazują to także zdjęcia).

Zauważyć w tym miejscu należy, że naturalny kierunek spławu wód w tym rejonie to kierunek północno- wschodni a więc od ul. [...] na działki Skarżącej. Brak jednoznacznych danych co do różnicy poziomów pomiędzy ul. [...] a działkami Skarżącej, w szczególności w stosunku do dgr [...] pozostawia otwartą kwestię ilości "obcej" wody, która wlewa się na tę działkę i w dalszej kolejności – na działkę Wnioskodawczyni. Woda "obca" może również powodować szkody.

Po drugie. Z działką nr [...] (drogą Skarżącej), od strony wschodniej graniczy działka nr [...]; na działce tej wybudowane jest przedszkole. Działka ta położona jest poniżej działki drogowej (nr [...]), przy czym biegły wskazuje, że pomiędzy tymi działkami (nr [...] i nr [...]), na dgr [...] znajduje się mur oporowy. Jest oczywiste, że mur oporowy stanowi przeszkodę w naturalnym spływie wód z działki nr [...] w kierunku północno-wschodnim (uniemożliwia też przesiąkanie wody).

Okoliczność ta (istnienie muru oporowego) ma istotne znaczenie, bowiem zgromadzony materiał dowodowy (m.in. zdjęcia) wskazuje, że utwardzony kruszywem szlak drożny kończy się na wysokości północno-zachodniego rogu działki nr [...], a więc na końcu muru oporowego. Dalej, w kierunku północnym, działka nr [...] nie jest już utwardzona, natomiast na wschód od tej części działki (nieutwardzonej) położona jest działka Wnioskodawczyni. Zatem koniec utwardzonej kruszywem drogi sięga do granicy działek nr [...] (z murem oporowym) i nr [...].

Istnienie muru oporowego, jako przeszkody uniemożliwiającej swobodny spływ wód z działki drogowej w kierunku północno- wschodnim, nie zostało w opinii w żaden sposób omówione. Biegły nie wyjaśnił też co się dzieje z wodami, które w ograniczony sposób wsiąkają w tłuczeń wysypany na działce nr [...] a z uwagi na mur oporowy, nie mają możliwości spływu i wsiąkania w kierunku naturalnego spławu wód. W szczególności nie jest wiadome czy wody te nie spływają wzdłuż wykonanego muru oporowego na niżej położoną działkę nr [...].

Po trzecie. Osiedle domów jednorodzinnych znajdujących się na północ od przedszkola położone jest kaskadowo, zgodnie z opadającym na północny-wschód terenem. Za działką nr [...] w kierunku północnym, jako pierwsza jest działka Wnioskodawczyni nr [...], która graniczy od zachodu z działką nr [...]. Z akt wynika, że na całej długości tej granicy teren działki Wnioskodawczyni został obniżony (wg opinii biegłego o ok. 90 cm). Istniej więc skarpa, na której wykonane zostały w 2018 roku zasadzenia.

Obniżenie zachodniej części działki nr [...] i wykonanie wzdłuż granicy z działką nr [...] skarpy powoduje, że każda większa ilość wody zgromadzonej powyżej, będzie w naturalny sposób spływać po skarpie na działkę nr [...]. Przy intensywnych opadach, spływająca woda utworzy bruzdy na skarpie i spowoduje zamulenia działki nr [...].

Istnienie skarpy na działce Wnioskodawczyni i jej wpływ na zmianę stosunków wodnych biegły pominął w swoich opracowaniach. Tymczasem jest oczywiste, że utworzenie skarpy na zachodniej części działki nr [...] na całej długości granicy z działką nr [...] nie może być obojętne dla naturalnego spływu wód nawet z terenu nieutwardzonego położonego wyżej.

Reasumując: niedostatki opinii wyżej wskazane mają ten skutek, że nie może być zaakceptowana konkluzja biegłego, jakoby wystąpienie szkód na działce nr [...] spowodowane było brakiem odprowadzenia wód opadowych w zakresie podjazdu pod garaż i chodnika prowadzącego do drzwi wejściowych do domu wybudowanego na działce nr [...] oraz zmianą rodzaju nawierzchni działki nr [...] (zastosowanie tłucznia). Zaznaczyć też należy, że jako trzecią przyczynę wystąpienia szkód na działce nr [...] biegły wskazał wlewanie się dodatkowej wody z ulicy [...] na teren działki nr [...], niezależnie od woli właścicieli (str. 12 opinii z września 2022 r.), co całkowicie zostało pominięte przez organy obu instancji.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że brak jest materiału dowodowego, który uzasadniałby nałożenie obowiązku polegającego na wykonaniu zbiornika na wodę deszczową na działce nr [...], którego pojemność określona została arbitralnie na 2 m3 , z rozprowadzeniem nadmiaru wody na teren działki nr [...]. Z opinii biegłego może wynikać jedynie obowiązek rozprowadzenia nadmiaru wody za pomocą rury spustowej na działki Skarżącej.

Z opinii biegłego wynika, że jedną z przyczyn wystąpienia szkód na działce nr [...] jest wlewanie się dodatkowej wody z ulicy [...] na teren działki nr [...], niezależnie od woli właścicieli. Okoliczność ta wymaga dodatkowego rozważenia pod kątem rozszerzenia kręgu stron postępowania w rozpoznawanej sprawie. Nie jest bowiem możliwe fragmentaryczne orzekanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych w sytuacji, gdy czynnik powodujący szkodę występuje na działce, której właściciel (zarządca) nie bierze udziału w postępowaniu. W takim przypadku organy nie są związane wnioskiem co do stron postępowania i mogą skorzystać z uprawnień wynikających z art. 62 K.p.a.

Z przyczyn wyżej wskazanych zasadne okazały się zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., bowiem naruszenie tych przepisów nastąpiło w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W konsekwencji doszło do naruszenia prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną orzeczonego nakazu (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a.).

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.