Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 98/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: par. 10
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski, Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 19 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 5 lutego 2007 r. nr [...].


UZASADNIENIE

III SA/Gd 98/08

U z a s a d n i e n i e

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 9 listopada 2006 r. nr [...] uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 11 września 2006r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia 5 lutego 2007r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] po raz kolejny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. Z. choroby zawodowej – obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że obustronne odbiorcze upośledzenie słuchu typu pozaślimakowego nie spełnia wymaganego kryterium do rozpoznani choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż nie znajduje się w wykazie chorób zawodowych - załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

W. Z. złożyła od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o ponowne sprawiedliwe rozpoznanie sprawy.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 26 marca 2007r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W. Z. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. Sygn. akt IIISA/Gd 237/07 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

W takim stanie rzeczy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 19 lutego 2008 r. nr [...] ponownie rozpatrzył odwołanie W. Z. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 lutego 2007 r. i orzekł o utrzymaniu tej decyzji w mocy. Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy i treści złożonego przez stronę odwołania, organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Stwierdził, że wywiady środowiskowe zostały sporządzone przez osoby upoważnienie i nie budzą zastrzeżeń, nadto organ powołał się na znajdujące się w aktach sprawy orzeczenia lekarskie. W konkluzji organ stwierdził, że charakter pozaślimakowy niedosłuchu występującego u skarżącej nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Skargę na powyższą decyzję złożyła W. Z. Skarżąca stwierdza, że nie zgadza się ze stanowiskiem lekarskich jednostek orzeczniczych oraz organu, jakoby progresja niedosłuchu wystąpiła u niej po ustaniu narażenia na hałas. Jej zdaniem utrata słuchu nastąpiła wyłącznie w związku z wykonywana pracą. Skarżąca już po roku 1991 leczyła się z swojej przychodni i została wtedy skierowana do poradni chorób zawodowych w G., gdzie były wykonywane audiogramy, których jej nie okazano. Nieprawdziwe jest również zdaniem skarżącej twierdzenie, że wtryskarka, na której pracowała w domu służyła tylko do produkcji drobnych elementów i pomiary hałasu nie była w związku z tym konieczne. Wtryskarka była dostosowana do produkcji zarówno małych, jak i dużych elementów i przy produkcji oby rodzajów hałas był taki sam.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Nadto, w myśl art. 135 ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Orzekając w niniejszej sprawie Sąd był związany poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2007 r. Sygn. akt III SA/Gd 237/07. Zgodnie z art. 153 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że orzekając w sprawie ponownie stwierdził, że Zastępca Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] wydając zaskarżoną decyzję posiadał do tego stosowne upoważnienie.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż tych podniesione w skardze.

Postępowanie w sprawie chorób zawodowych prowadzone jest w oparciu o wydane na mocy art. 237 § 1 Kodeksu pracy przepisy określające wykaz chorób zawodowych i szczegółowe zasady postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w tych sprawach, jak również na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z dniem 3 września 2002r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), które zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z treścią § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia jego przepisów w życie należało stosować przepisy dotychczasowe.

W niniejszej sprawie podstawową kwestią jest ustalenie czy orzekając w sprawie organy właściwie przyjęły do jej rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.

Na kwestię tę zwrócił uwagę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] w swojej decyzji z dnia 9 listopada 2006 r. nr [...], gdzie stwierdził, że: "z akt sprawy wynika, że PPIS [...] wydając zaskarżoną decyzję oparł się na wywiadzie środowiskowym z dn.28.04.1999r., dokumencie właściwym dla spraw rozpatrywanych wg Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 18.11.1983r., czyli niewłaściwym w przedmiotowej sprawie(...)." Organ wskazał w związku m.in. z powyższym, że zachodzi konieczność usunięcia tych uchybień proceduralnych. Do powyższej kwestii organ pierwszej instancji w swojej decyzji z dnia 5 lutego 2007 r. w ogóle się nie ustosunkował, nie powrócił też do niej organ odwoławczy utrzymując tę decyzję w mocy, nie zwracając uwagi na fakt jej niewyjaśnienia, wbrew wskazań zawartych w decyzji z dnia 9 listopada 2006 r. Tymczasem istotnie w aktach sprawy znajduje się Wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 28 kwietnia 1999r. w związku ze zgłoszeniem przypadku choroby zawodowej (podejrzenia). W pkt 14 Wywiadu: "Nazwa i adres placówki służby zdrowia, która rozpoznała chorobę zawodową, wpisano Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...]. Nadto, wydając w dniu 12 czerwca 2006 r. orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy [...] powołał się na treść w/w wywiadu. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wprawdzie w 1999r. nie przeprowadzało się już w toku postępowania w prawie stwierdzenia choroby zawodowej wywiadu środowiskowego, wymienia je bowiem jeszcze wcześniej obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 listopada 1974 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 45, poz. 271), to jednak nie zmienia to faktu, że z treści w/w wywiadu wynika, że doszło do zgłoszenia choroby zawodowej.

Powyższe znajduje potwierdzenie również w treści skargi, gdzie skarżąca stwierdza, że już po roku 1991 leczyła się z swojej przychodni i została wtedy skierowana do poradni chorób zawodowych w G., gdzie była badana.

Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że już wcześniej tj. w 1999 r. mogło dojść do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, na skutek czego musiałaby ona zostać rozpatrzona w oparciu o przepisy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Z tych przyczyn Sąd nie mógł się odnieść do merytorycznych zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd działając na mocy art. 145 § 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję organów obu instancji.

Wobec uchylenia rozstrzygnięcia orzekającego o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przepis art. 152 powołanej ustawy nie miał zastosowania.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien w pierwszej kolejności ustalić datę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, co pozwoli na - nie budzące wątpliwości - wskazanie przepisów prawa na podstawie, których dojdzie do jej rozpatrzenia.