Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 388/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy z wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 388/17 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: – odmówić uzupełnienia wyroku –


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 388/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. oddalił skargę. Odpis sentencji wyroku doręczony został skarżącemu w dniu 18 października 2017 r.

Wnioskiem z dnia 19 października 2017 r., jak wynika z jego treści, skarżący wystąpił do Sądu o uzupełnienie wyroku.

Skarżący uznał bowiem, iż treść wyroku wskazuje na pominięcie uwidocznionego w skardze zarzutu naruszenia art. 32 i 45 ustawy zasadniczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 157 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).

Jak wynika z ww. przepisu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W pierwszym przypadku zatem wyrok może zostać uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej). W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi.

Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie orzeczenia podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie K. J. w skardze w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, które postanowienie i jakiego organu zaskarża.

Podkreślić należy, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem ww. postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r., i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., oddalił skargę na ww. postanowienie uznając, że nie narusza ono prawa. Skoro zaś skargę oddalił, to jest to równoznaczne z tym, że wypowiedział się co do wszystkich wniosków procesowych i wszystkich zarzutów uwidocznionych w skardze. To zaś z kolei świadczy niezbicie o tym, że orzekł o całości żądania zawartego w skardze.

Wyjaśnić należy również skarżącemu, iż Sąd rozpoznając skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. związany był w swym orzekaniu przedmiotem sprawy. Ten zaś dotyczył jedynie materii proceduralnych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania. Sąd administracyjny mógł więc wypowiadać się wyłącznie co do ww. problematyki. Nie mógł zaś dokonywać weryfikacji merytorycznej potrzeby wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści.

W ocenie Sądu wniosek strony o uzupełnienie wyroku wykracza więc poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania jego treści, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może stanowić skutecznej polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w wydanym orzeczeniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.