Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 346/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 § 1 pkt 2, art. 71a § 9
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 21 grudnia 2022 r. nr 2401-IEE.711.1108.2022.2.DJ UNP: 2401-22-287323 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022r. nr 2401-IEE.711.1108.2022.2.DJ UNP: 2401-22-287323 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ egzekucyjny) z dnia 28 października 2021r. nr [...] o oddaleniu skargi J. C. (dalej: skarżący, zobowiązany) dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego zastosowano czynność egzekucyjną.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 238 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 775, dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 556 ze zm., dalej: u.p.e.a.).

Stan sprawy.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 14.05.2021r., nr 2412-723.393742.2021 obejmującego zaległości w podatku dochodowym z kapitałów pieniężnych i odpłatnego zbycia praw majątkowych za 2020 rok w wysokości 1.895.163,00 zł. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 17.05.2021r. zajął inną wierzytelność pieniężną w Kancelarii Notarialnej Notariusza S. O. w S. oraz dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i rentowego zobowiązanego. Odpis tytułu wykonawczego wraz z egzemplarzami zawiadomień doręczono skarżącemu dnia 31.05.2021 r.

W odpowiedzi na p arii Notarialnej (dalej: notariusz) odmówił realizacji rzeczonego zajęcia uzasadniając, iż owyższe zajęcie pismem z dnia 21.05.2021 r. notariusz S. O. z Kancel na dzień sporządzenia pisma na koncie depozytowym kancelarii nie znajdowały się już żadne środki pieniężne przyjęte do depozytu notarialnego. Notariusz wyjaśnił, że środki zostały uprzednio zajęte przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w D. – P. K. (dalej: komornik). Zaznaczono, iż sporne środki pieniężne przyjęte do depozytu zostały wypłacone komornikowi.

Następnie dnia 31.05.2021r. organ egzekucyjny zajął inną wierzytelność pieniężną w Sądzie Rejonowym w D.. Zajęcie odebrał skarżący dnia 22.06.2021 r.

W odpowiedzi na powyższe pismem z 15.06.2021 r. Prezes Sądu Rejonowego wyjaśnił, iż nie posiada dokumentów umożliwiających weryfikację czy skarżący jest uprawniony i na jakich warunkach do odbioru depozytu notarialnego. Dalej podniósł, że treść dokonanego zajęcia nie pozwala na przekazanie zajętej kwoty do organu egzekucyjnego.

Zawiadomieniem z dnia 23.06.2021 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelność u Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w D. P. K.. Zajęcie odebrał skarżący dnia 7.07.20021 r.

W odpowiedzi Komornik Sądowy P. K. wskazał, że nie istnieje wierzytelność dla której byłby trzeciodłużnikiem względem skarżącego.

Natomiast drugi z dłużników zajętej wierzytelności, czyli Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. pismem z 27.05.2021 r. odpowiedział organowi egzekucyjnemu, że od czerwca 2021 roku będzie realizował zajęcie wierzytelności. ZUS wskazał, że zobowiązanemu przysługuje świadczenie w wysokości 12 464,78 zł.

Pismem z dnia 7.06.2021 r. w terminie prawem przewidzianym skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego dotyczącą zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, to jest zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Skarżący podkreślił, że jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wskazał organowi egzekucyjnemu, że należna kwota znajduje się w depozycie notarialnym notariusza S. O., gdzie miała znajdować się kwota 10.215.500,00 zł. W rezultacie skarżący wyraził przekonanie, iż zajęcie emerytury zostało dokonana niepotrzebnie, gdyż skoro jedna czynność powinna przynieść zaspokojenie całej należności w jednym terminie, organ egzekucyjny nie miłą żadnej potrzeby, aby zajmować również emeryturę należną zobowiązanemu.

Postanowieniem z 22.06.2021 r., nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. oddalił skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną.

W zażaleniu z dnia 5 lipca 2021r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty dodając, że organ egzekucyjny winien był zająć wierzytelność zobowiązanego o zwrot kwoty wpłaconej do depozytu przez komornika. Poinformowano ponadto, że postanowienie o zabezpieczeniu roszczenia przez komornika jest nieprawomocne, a w przypadku uchylenia zabezpieczenia zobowiązany otrzymał kwotę, która umożliwi całkowite zabezpieczenie zobowiązania podatkowego.

Dyrektor izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowieniem z 11.08.2021 r. nr 2401-IEE.711.707.2021.2.MK uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu DIAS podkreślił, że odpowiedź Sądu Rejonowego w D. na zajęcie innej wierzytelności pieniężnej nie może być uznane jako odpowiedź negatywna dłużnika zajętej wierzytelności. Ponadto wskazano na konieczność ustalenia w jakiej dacie Komornik Sądowy P. K. otrzymał depozyt od notariusza S. O..

Następnie organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 2.09.2021r. zajął prawa majątkowe skarżącego w Sądzie Rejonowym w D..

Prezes Sądu Rejonowego w D. pismem z 20.10.2021 r. nr [...] poinformował, że brak podstaw do przekazania zajętej kwoty administracyjnemu organowi egzekucyjnemu. Zajęcie nie może zostać zrealizowane, gdyż pieniądze znajdują się w depozycie egzekucyjnym o charakterze technicznym. Sąd ma przechowywać przekazane przez komornika środki, a w razie uzyskania przez wierzyciela tytułu wykonawczego przekazać (zwrócić) komornikowi.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem z 25.11.2021r. zajął przekazane na rachunek depozytowy prowadzony przez Prezesa Sądu Rejonowego w D. pieniądze zabezpieczone przez komornika w sprawach o sygnaturze akt [...], [...], [...] oraz [...].

Postanowieniem z 9.12.2021 r. o sygn. akt [...],[...] komornik odrzucił wnioski organu egzekucyjnego o uwzględnienie roszczeń zawartych w dokonanych zajęciach pozostałych praw majątkowych skarżącego.

Organ egzekucyjny pismem z 17.12.2021 r. wniósł skargę na komornika do Sądu Rejonowego w D. na zaniechanie dokonania przez komornika sądowego czynności umożliwiających administracyjnemu organowi egzekucyjnemu prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze składnika majątkowego objętego jego zabezpieczeniem.

Sąd Rejonowy w D. postanowieniem z 12.10.2022 r. o sygn. akt [...] oddalił skargę Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na komornika sądowego.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z 28.10.2022 r., nr [...], oddalił skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną, dotyczącą zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Jak podniósł organ egzekucyjny w uzasadnieniu do powyższego postanowienia, uzyskano od notariusza S. O. informację, iż wszelkie wierzytelności dotyczące depozytu notarialnego objętego aktem notarialnym z dnia 30 sierpnia 2017r., Rep. [...] zostały przelane w wyniku zajęcia dokonanego przez Komornika Sądowego P. K., w sprawach o sygn.: [...], [...] i [...]. Przekazanie kwot następowało w okresie od 6 sierpnia 2021r. do 15 lutego 2021r., a więc wcześniej od dokonanych przez organ egzekucyjny zajęć.

Organ egzekucyjny wyjaśnił, iż dokonane zajęcia innych wierzytelności a także pozostałych praw majątkowych zarówno w Sądzie Rejonowym w D. jak i u komornika nie doprowadzą do zaspokojenia zobowiązań podatkowych skarżącego. Tym samym w przekonaniu organu, nie można uznać, iż zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego może być uznane w tej sytuacji za zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. Zaznaczono ponadto, że o zastosowaniu najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego można mówić jedynie wówczas, gdy istnieje w tym względzie możliwość wyboru. Wysokość dochodzonej kwoty powoduje, że w spornych okolicznościach należy zastosować wszystkie dostępne środki egzekucyjne pozostając w zgodzie jedynie z zasadą poszanowania minimum egzystencji, o której w niniejszej sprawie nie ma mowy.

Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie.

Skarżący domagał się, aby organ egzekucyjny egzekwował jego zaległości od komornika, po wydaniu postanowienia o określeniu nieprzekazanej kwoty.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 28 października 2022r. o oddaleniu skargi dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

W uzasadnieniu do powyższego postanowienia wskazano, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 25.11.2021r. usiłował zająć przekazane na rachunek depozytowy prowadzony przez Prezesa Sądu Rejonowego w D. pieniądze zabezpieczone przez komornika w sprawach o sygnaturze akt [...], [...], [...] oraz [...].

Podkreślono, że Sąd Rejonowy w D. postanowieniem z 12.10.2022 r. o sygn. akt [...] oddalił skargę Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na komornika sądowego. W konsekwencji DIAS uznał, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do określenia komornikowi wysokości nieprzekazanej kwoty. Jak wyjaśnił DIAS, organ egzekucyjny mógłby wydać żądane postanowienie wobec komornika w przypadku, gdyby komornik uchylał się od zajęcia bezpodstawnie. Jako własny DIAS przyjął pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wyrażony w uzasadnieniu wyroku z 24.03.2022 r. o sygn. akt I SA/Ke 619/21, iż do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a., niezbędne jest łączne zrealizowanie dwóch przesłanek: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać się od przekazania organowi egzekucyjnemu środków płatniczych oraz jednocześnie, to uchylanie się musi mieć charakter działania bezpodstawnego. Zdaniem DIAS w niniejszej sprawie nie zachodzi druga ze wskazanych przesłanek.

Skoro organ egzekucyjny nie miał możliwości zaspokojenia zaległości skarżącego ze wskazywanego przez niego składnika majątku, nie ma podstaw by organ ten zrezygnował z zajęcia świadczeń w ZUS Oddział Z.. DIAS podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z 6.05.2021 r. o sygn. akt III FSK 3404/21, zgodnie z którym, organ egzekucyjny powinien zrezygnować ze stosowania tych środków, które są bardziej uciążliwe dla zobowiązanego jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu niektórych środków egzekucyjnych. Może zrezygnować ze środków mniej dokuczliwych, gdy nie przyczynią się one do wyegzekwowania obowiązku

Podkreślono, iż zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego będzie mogło mieć miejsce jedynie wówczas, gdy w ogóle istnieje wybór w tym zakresie. Co więcej, przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela.

Zdaniem DIAS dla oceny uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego znaczenie na również, że zaległości skarżącego znacznie przekraczają kwotę 2.000.000,00 zł (na dzień 16.12.2022r. wyniosły 2.418.707,56 zł). Z kolei zastosowane przez organ egzekucyjny środki egzekucyjne (w tym zaskarżone zajęcie świadczeń w ZUS Oddział Z.) pozwoliły wyegzekwować kwotę 201.492,21 zł (na dzień 16.12.2022 r.).

Na powyższe postanowienie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do tut. Sądu.

Postanowieniu DIAS skarżący zarzucił naruszenie art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz naruszenie art. 71 a§ 9 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w przypadku gdy zaistniały przesłanki do jego zastosowania wobec bezpodstawnego uchylania się przez komornika od realizacji zajęcia z dnia 25.11.2021 r.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze podkreślono, iż podstawą uchylenia przez DIAS postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 22 czerwca 2021r. o oddaleniu skargi zobowiązanego był brak podjęcia skutecznych czynności egzekucyjnych w celu wyegzekwowania należności z ceny sprzedaży należnej skarżącemu zdeponowanej pierwotnie u notariusza Saturnina, a następnie na rachunku depozytowym Ministra Finansów - przez komornika.

Zdaniem skarżącego organ egzekucyjny ponownie rozpoznając sprawę nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków, aby uzyskać zaspokojenie ze środków pieniężnych znajdujących się na rachunku depozytowym Ministra Finansów i wskutek tego zwolnić zajęte świadczenie emerytalne. W skardze wskazano, iż pismami z dnia 25.11.2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. zawiadomił o zajęciu praw majątkowych wskazując Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w D. jako dłużnika zajętej wierzytelności. Skarżący zarzucił, iż organ egzekucyjny po doręczeniu komornikowi zajęć wierzytelności winien był wydać postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a., a następnie wystawić tytuł wykonawczy przeciwko komornikowi i wyegzekwować od niego zajętą wierzytelność.

Zamiast tego organ egzekucyjny skierował do Sądu Rejonowego w D. skargę na czynności komornika. Zdaniem skarżącego w przypadku zajęcia wierzytelności u komornika będącego trzeciodłużnikiem nie działa on jako organ egzekucyjny, ale jako dłużnik zajętej wierzytelności. W związku z tym wszelkie działania i zaniechania komornika występującego w tej roli nie mogą być zwalczane za pomocą skargi na czynności komornika. W takim przypadku według zobowiązanego nie występuje on w roli komornika. Egzekucja ze środków zgromadzonych na rachunku depozytowym Ministra Finansów winna więc zostać przeprowadzona przez administracyjny organ egzekucyjny - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko Komornikowi w trybie przytoczonych wyżej przepisów.

Powołując się na art. 808 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 289 ze zm.) skarżący stwierdził, że dopóki kwota zabezpieczonych środków znajduje się na rachunku depozytowym Ministra Finansów, na który wpłacił je komornik, dopóty sposobem na przeprowadzenie skutecznej egzekucji jest wskazane wyżej wystawienie tytułu wykonawczego i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, poczynione przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. kroki przy ponownym rozpoznawaniu skargi nie spełniły wytycznych zawartych w postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2021 r., którym uchylono poprzednie postanowienie organu egzekucyjnego. W przekonaniu skarżącego komornik uchylił się od przekazania środków organowi egzekucyjnemu, a uchylenie to było bezpodstawne.

W skardze wskazano również, że organ egzekucyjny nie powinien był składać skargi na czynności komornika, ale we własnym zakresie zastosować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dalej zaznaczono, że nie ma żadnego znaczenia, że skarga na czynności komornika została oddalona przez Sąd Rejonowy w D., gdyż skarga ta była niedopuszczalna. Ponadto według skarżącego, w związku z obecnym modelem rozstrzygania skarg - Sąd w osobie referendarza wydał niezaskarżalne w dalszym toku instancji postanowienie, którego nie musiał uzasadniać. Nie wiadomo więc z jakich przyczyn skarga została oddalona.

W przekonaniu skarżącego wątek wniesienia skargi na czynności komornika jest w niniejszej sprawie obojętny, gdyż komornik nie występował jako organ egzekucyjny, ale jako trzeciodłużnik. W rezultacie w ocenie skarżącego organ egzekucyjny winien był ocenić, że odmowa przekazania środków w związku z dokonanym zajęciem jest bezpodstawna w rozumieniu art. 71a § 9 u.p.t.u. Jak podkreślono, komornik powoływał się odpowiedzi na zajęcie (w postanowieniu z 9.12.2021 r.) na to, że zakończył już postępowanie zabezpieczające i złożył środki pieniężne do depozytu. Jednak zdaniem skarżącego Komornik miałby rację, gdyby zakończył już postępowanie egzekucyjne i przekazał środki wierzycielowi. Natomiast środki złożone w depozycie w związku z zajęciem zabezpieczającym nie stanowią własności uprawnionego (wierzyciela), ale obowiązanego (dłużnika), tym samym zajęcie zabezpieczające nie prowadzi do przeniesienia własności środków z obowiązanego na uprawnionego.

Końcowo stwierdzono, że skoro administracyjny organ egzekucyjny mógłby prowadzić egzekucję nawet gdyby wystąpił zbieg z prowadzonym równolegle postępowaniem zabezpieczającym, to tym bardziej środki zdeponowane na rachunku depozytowym w postępowaniu zabezpieczającym powinny być przekazane na poczet egzekucji administracyjnej. Nie ma żadnej podstawy do twierdzenia, że środki w depozycie powinny podlegać wyższej ochronie, niż podlegałyby w przypadku równoległego prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji i sądowego zabezpieczającego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi zobowiązanego na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego dotyczy zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, to jest zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego dokonanego zawiadomieniem z dnia 17 maja 2021r. Zdaniem skarżącego jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego wskazał on, że należna kwota znajduje się w depozycie notarialnym notariusza S. O., gdzie miała znajdować się kwota 10.215.500,00 zł.

Stosownie do postanowień art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:

1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;

2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Zgodnie z § 2 powyższej normy skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. Według art. 54 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie.

Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Ponadto utrwalił się pogląd, że celem postępowania egzekucyjnego jest zapobieżeniem sytuacji, w której zobowiązany mógłby poprzez dowolne wnioskowanie odraczać rozpoczęcie przymusowego ściągania należności (i w tym okresie wyzbywać się podlegającego egzekucji majątku) lub przerywać prowadzone już przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne (zob. wyrok NSA z dnia 9 marca 2016 r., sygn. II FSK 259/14 ).

W realiach rozpoznanej sprawy podkreślić należy, iż organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 25 listopada 2021r. usiłował zająć przekazane na rachunek depozytowy prowadzony przez Prezesa Sądu Rejonowego w D. pieniądze zabezpieczone przez komornika w sprawach o sygn. akt [...], [...], [...] oraz [...]. Następnie komornik prowadzący wobec skarżącego postępowanie zabezpieczające, odrzucił wnioski organu o uwzględnienie roszczeń zawartych w dokonanych zajęciach pozostałych praw majątkowych skarżącego. Co istotne, Sąd Rejonowy w D. postanowieniem z dnia 12 października 2022r. o sygn. akt [...] oddalił skargę Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na komornika sądowego. W rezultacie w rozpoznanej sprawie organ egzekucyjny prawidłowo ocenił, iż uchylenie się komornika od zajęcia, nie miało charakteru bezpodstawnego. Zdaniem Sądu powyższej konstatacji nie zmienia fakt, iż powyższe postanowienie Sądu Rejonowego w D. nie zostało przez Sad uzasadnione, gdyż organ egzekucyjny jest związany sentencją wspomnianego postanowienia.

W tym miejscu podkreślić należy, iż stosownie do postanowień art. 71a § 1 u.p.e.a. organy egzekucyjne uprawnione są do przeprowadzania u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, z zastrzeżeniem § 2. Według § 9 powyższej normy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie.

W rezultacie, w rozpoznanej sprawie brak było podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. wobec komornika, gdyż jak podkreślono powyżej, komornik nie uchylał się od zajęcia bezpodstawnie.

Sąd zauważa, iż zastosowanie środka najmniej uciążliwego możliwe jest jedynie wówczas, gdy w ogóle istnieje wybór w tym zakresie. Tymczasem wobec oddalenia skargi na komornika sądowego przez Sąd Rejonowy w D., należy przyjąć, iż w niniejszej sprawie organ egzekucyjny mógł zastosować wyłącznie środek w postaci zajęcia świadczeń w ZUS Oddział Z.. Tym samym, jak zasadnie przyjęły organy, organ egzekucyjny prawidłowo zastosował środek egzekucyjny, który najlepiej i najprościej realizuje zakładany cel to jest egzekucję ze świadczeń skarżącego z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS Oddział w Z..

Sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku.