Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 972/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], odmawiającą przyznania pomocy finansowej.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił L. S. przyznania pomocy finansowej na zapłatę za użytkowanie lokalu w kwocie [...] zł i spłatę odsetek w wysokości [...] zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, L. S. wniósł odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2015 r. uchyliło powyższą decyzję Prezydenta [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że pracownik socjalny, którego wyłączenia ze sprawy domagał się odwołujący, brał udział w podejmowanych przez organ I instancji czynnościach wyjaśniających postępowania administracyjnego, w tym w sporządzaniu korespondencji kierowanej do strony, a przede wszystkim przeprowadził rodzinny wywiad środowiskowy i dokonał oceny sytuacji wnioskodawcy. Przy czym w aktach sprawy brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wyłączenie tego pracownika. Nierozpoznanie przez organ I instancji wniosku odwołującego się o wyłączenie pracownika socjalnego od udziału w załatwieniu sprawy stanowi uchybienie uzasadniające uchylenie decyzji Prezydenta z dnia [...] lipca 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ.

Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy finansowej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że L. S. oświadczył podczas wywiadu środowiskowego w dniu [...] czerwca 2015 r., że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, lecz zamieszkują z nim B. C. i ich niepełnoletni syn. B. C. prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe z synem, pracuje jako [...] i zarabia [...] zł miesięcznie. Dochód L. S. stanowi [...] w wysokości [...] zł miesięcznie, [...] w wysokości [...] zł, dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł. Wnioskodawca oświadczył, że rachunki za gaz, energię elektryczną i internet opłaca B. C., a żywność i środki czystości dla domowników kupuje L. S. z własnych środków. Podczas kolejnego wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w dniu [...] września 2015 r. wnioskodawca wskazał, że nie osiąga żadnego dochodu, utrzymywał się z kredytu, jednak nie ma już żadnych środków na utrzymanie. Ma zaległe zobowiązania [...]. Obecna zaś B. C. wskazała, że jest osobą bezrobotną, pracuje dorywczo, osiągając dochód w wysokości [...] zł. W dniu [...] października 2015 r. L. S. oświadczył, że jest na utrzymaniu zamieszkałej z nim B. C. W tej sytuacji organ uznał, że wnioskodawca oraz B. C. i ich syn prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, bowiem między domownikami istnieje zależność ekonomiczna i emocjonalna. Z powyższego wynika, że dochód tych osób należy traktować jako dochody rodziny. Organ I instancji podniósł, że nie mógł ustalić dochodu L. S., gdyż ten składał sprzeczne oświadczenia o zaciągniętych kredytach. Takie działanie organ I instancji ocenił jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym. Uprzednio wskazane dochody przekraczają natomiast kwotę kryterium dochodowego, określonego w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. z 2015 r. Dz. U. poz 163, ze zm.). Przy czym rozważając udzielenie świadczeń określonych w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, Prezydent wskazał, że oczekiwanie spłaty zaległości czynszowych w wysokości ok. [...] zł wykracza poza możliwości ośrodka, z uwagi na ograniczoność zasobów przeznaczonych na zasiłki. Wnioskodawca w 2014 r. na poczet zaległości dokonał tylko jednej wpłaty w wysokości [...] zł, natomiast w 2015 r. w okresie od stycznia do września dokonał kilku wpłat na łączną kwotę [...] zł. Tymczasem zdaniem organu dokonywanie systematycznych wpłat, choćby w mniejszej niż ustalona wysokości, byłoby objawem odpowiedzialności za swoje bezpieczeństwo mieszkaniowe i świadczyłoby, że domownikom zależy na poprawie funkcjonowania w tym aspekcie. Na osobach posiadających prawo do zamieszkania w lokalu ciąży bowiem obowiązek ponoszenia opłat z tego tytułu. Jednocześnie L. S. nie chce współpracować z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji, czego przejawem jest składanie m.in. sprzecznych oświadczeń na temat swojej sytuacji rodzinnej i dochodowej.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, L. S. wniósł odwołanie. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że przyznanie zasiłku celowego w ramach pomocy społecznej odbywa się w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że spełnienie przesłanek dochodowych, warunkujących otrzymanie świadczenia z pomocy społecznej nie skutkuje ich automatycznym przyznaniem. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji właściwie wyłożył swoje stanowisko, przekonująco je uzasadnił, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Twierdzenia odwołującego, dotyczące prowadzenia odrębnego gospodarstwa domowego, w ocenie organu II instancji stoją w sprzeczności z materiałem dowodowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego wyniósł [...] zł, a zatem w sprawie zostało przekroczone kryterium dochodowe. Ponadto organ II instancji wskazał, że możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej są niewystarczające dla udzielenia pomocy w wysokości żądanej przez stronę. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie stronie specjalnego zasiłku celowego, gdyż w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, czyli sytuacja życiowa nienależąca do zdarzeń codziennych. W sprawie nie wystąpił żaden szczególnie uzasadniony przypadek.

Organ II instancji podzielił także stanowisko Prezydenta, że wnioskodawca swoim działaniem narusza art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, z uwagi na brak współdziałania z pracownikiem socjalnym, gdyż wielokrotnie składał sprzeczne oświadczenia w przedmiocie dochodu.

Odnosząc się do kwestii wyłączenia pracownika socjalnego, organ stwierdził, że analiza dokumentów nie wskazała na konieczność jego wyłączenia. Tym samym zasadne jest postanowienie organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r. w tym przedmiocie, bowiem w stosunku do pracownika socjalnego nie zachodzi przesłanka z art. 24 § 1 i § 3 kpa.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. S. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie zgadza się w całości z przedstawionym stanowiskiem organu i wniósł o zmianę, uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że przez wiele lat korzystał z pomocy społecznej jako osoba samotnie gospodarująca i uważa, że kontynuowanie tej pomocy jest konieczne. W ocenie skarżącego spełnia on wszystkie warunki do przyznania wnioskowanej pomocy i współpracuje z organem I instancji. Podtrzymał również swój wniosek o wyłączenie pracownika socjalnego od przygotowywania do rozpatrzenia jego wniosków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1769, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 11 ust. 2 tej ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym, w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w jakiej znalazła się osoba wnioskująca o pomoc. Celem współdziałania jest bowiem "wyjście" z systemu pomocy społecznej i umożliwienie samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest konieczne z uwagi na to, że wsparcie nie może sprowadzać się tylko do rozdawnictwa świadczeń. Odnowa przyznania pomocy społecznej nie jest sankcją, lecz następstwem nieposiadania przez organ należytych informacji o sytuacji wnioskującego. W tym miejscu wskazać należy, że w przypadku objęcia osoby pomocą społeczną istnieje konieczność sporządzenia wywiadu środowiskowego, jako obligatoryjnego elementu postępowania, poprzedzającego wydanie decyzji. Tym samym w przypadku uniemożliwienia sprawdzenia faktycznych warunków życiowych wnioskodawcy i określenia jego sytuacji osobistej oraz majątkowej, w określonych sytuacjach faktycznych takie działanie może, a nawet powinno, zostać zakwalifikowane jako odmowa współdziałania. Wywiad środowiskowy to szereg czynności jak przesłuchanie strony i jej rodziny, wykorzystanie wskazanych dokumentów, a także przeprowadzenie własnych obserwacji w celu zweryfikowania informacji uzyskanych z innych źródeł dowodowych, a w szczególności z oświadczenia o stanie majątkowym, złożonego przez stronę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w przypadku skarżącego odmowa przyznania prawa pomocy nastąpiła z powodu braku współdziałania skarżącego z pracownikiem socjalnym, które uniemożliwiło ustaleniem rzeczywistego dochodu osiągniętego przez skarżącego. W trakcie wywiadów środowiskowych, przeprowadzanych przez organ w dniach [...] czerwca 2015 r., [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r., skarżący składał oświadczenia, że utrzymuje się z [...], po czym, że jest na utrzymaniu konkubiny, jeszcze innym razem wskazywał, że nie posiada zaciągniętych kredytów. W istocie oświadczenia te są tak oczywiście sprzeczne, że uniemożliwiają określenie rzeczywistej sytuacji materialnej wnioskodawcy. Organ prawidłowo skonfrontował składane w sprawie oświadczenia z innymi dokumentami będącymi w jego posiadaniu i ocenił je pod kątem ich wiarygodności. W wyniku powyższego zasadnie stwierdził, że skarżący składał sprzeczne oświadczenia o swoich dochodach. Raz twierdzi bowiem, że do niedawna utrzymywał się z [...], a innym razem podał, że od 1997 r. nie [...]. Mimo próśb pracowników socjalnych o udostępnienie dokumentów potwierdzających sporne fakty, skarżący odmawiał udzielenia informacji, stwierdzając, że [...] nie są jego dochodem.

Oznacza to, że organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy sprawy, wskazujący jednoznacznie, że L. S. odmówił współdziałania z organem pomocy społecznej. W tych okolicznościach organ nie mógł wyjaśnić sytuacji dochodowej skarżącego i członków jego rodziny. Podkreślić należy, że odmowa przyznania pomocy społecznej nastąpiła z powodu braku współdziałania skarżącego, polegającego na uchylaniu się skarżącego od poinformowania organu pomocowego o faktycznie uzyskiwanych dochodach oraz jego sytuacji życiowej, a tym samym uniemożliwienia organowi ustalenia wszystkich źródeł utrzymania skarżącego i jego rodziny oraz sprawdzenie faktycznych warunków życiowych i majątkowych skarżącego. Wybiórcze i niepełne udzielanie informacji, które jedynie mnożą występujące wątpliwości odnośnie źródeł utrzymania czy też odmowa ich udzielenia, słusznie zostały zakwalifikowane jako jedna z postaci braku współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Skarżący, korzystający ze świadczeń pomocy społecznej od wielu lat, musiał mieć świadomość, że niepełne przedstawianie swojej sytuacji może narazić go na wydanie negatywnego rozstrzygnięcia.

Subsydiarny charakter świadczeń z zakresu pomocy społecznej przesądza o tym, że w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku nie współdziała z organami, nie może korzystać z pomocy społecznej. Przy czym odmowa świadczenia w sytuacji braku współdziałania nie jest sankcją, lecz wynika z faktu nieposiadania przez organ należytych informacji o sytuacji wnioskującego o pomoc społeczną. Skarżący ma bowiem obowiązek udzielenia organowi wszelkich informacji na temat uzyskiwanych dochodów oraz sytuacji życiowej i majątkowej. Raz jeszcze podkreślić należy, że obowiązkiem osób korzystających z pomocy społecznej jest współdziałanie w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ustawy o pomocy społecznej). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2204/16 wyjaśnił, że skoro to właśnie postawa skarżącego, jego zachowanie i wypowiedzi spowodowały, że nie można było ustalić zasadniczych elementów stanu faktycznego spraw, to w tym zakresie organowi nie można zarzucić takich uchybień w procesie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.). Takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2389/16. Stanowisko to podziela także Sąd orzekający.

Jednocześnie prawidłowo, w ocenie Sądu orzekającego, organy uznały, że skarżący nie spełniał przesłanek do przyznania mu specjalnego zasiłku celowego. Decyzja wydawana w oparciu o ten przepis prawa ma charakter decyzji uznaniowej, a zgłoszona potrzeba, o zaspokojenie której ubiega się strona, winna być oceniana przez organ pomocy społecznej przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku, a więc sytuacji życiowej osoby lub rodziny, wynikającej z faktu zaistnienia nadzwyczajnych, wyjątkowo negatywnych, niecodziennych, okazjonalnych zdarzeń, którym strona nie była w stanie zapobiec. Rosnące zadłużenie czynszowe, w ocenie Sądu, takiego charakteru nie posiada, gdyż jest następstwem trwającej przez pewien okres nieporadności rodziny. O istnieniu szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 41 ustawy o pomocy społecznej decydują okoliczności indywidualnej, konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, tym szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym stanowi art. 41 pkt 1 powołanej ustawy, może być sytuacja osoby, której okoliczności życiowe ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwalają stwierdzić, że jest nadzwyczaj drastyczna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Należą do nich zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11; z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1485/15). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności. W przypadku skarżącego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek warunkujący przyznanie specjalnego zasiłku celowego. Sytuacja materialna wnioskodawcy w zbiegu z koniecznością zaspokojenia potrzeby zakupu żywności czy środków czystości lub opłat za mieszkanie nie stanowi sytuacji wyjątkowej, losowej. Rosnące zadłużenie czynszowe, jako następstwo trwającej przez pewien czas nieporadności rodziny, nie ma charakteru zdarzenia nagłego, będącego efektem wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności i jako takie nie może stanowić przesłanki do przyznania wnioskodawcy specjalnego zasiłku celowego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod tym kątem postawionego w skardze zarzutu dotyczącego nie wyłączenia pracownika socjalnego (P. K.) od udziału w rozpatrywaniu wniosku skarżącego o przyznanie pomocy finansowej Sąd uznał ten zarzut za niezasadny. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z treści powyższego przepisu wynika, że obowiązek wyłączenia pracownika z mocy prawa dotyczy jedynie przypadków, gdy ta sama osoba uczestniczy w wydaniu decyzji zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy; a także, kiedy zaskarżenie decyzji ostatecznej realizowane jest w trybach nadzwyczajnych (wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Takie rozumienie przytoczonego wyżej przepisu uzyskane według reguł wykładni językowej znajduje potwierdzenie również na gruncie wykładni celowościowej; ratio legis nakazu wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu decyzji, ma bowiem na uwadze zapewnienie realizacji zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 kpa (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2017, LEX komentarz do art. 24). Brzmienie powołanego art. 24 § 1 pkt 5 nie daje natomiast podstaw do takiej wykładni, która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. To samo dotyczy organu I instancji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 kpa, sprawa zostaje mu przekazana do ponownego rozpatrzenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1760/15; z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 1699/11; z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1993/14). Zaprezentowaną w uzasadnieniu zarzutu skargi odmienną interpretację postanowień art. 24 § 1 pkt 5 kpa, która zasadza się na stwierdzeniu, że wyłączenie pracownika od udziału w dalszym postępowaniu winno nastąpić także wówczas, gdy uczestniczył on uprzednio w postępowaniach zakończonych wydaniem innych kwestionowanych przez skarżącego decyzji, należy zatem uznać za nietrafną i nie znajdującą oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Na zakończenie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Nie ulega więc wątpliwości, że pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Celem pomocy społecznej nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania, na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej oraz zwrot wszelkich poniesionych wydatków, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Wobec tego nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Z kolei duża liczba osób oczekujących wsparcia finansowego powoduje konieczność bardzo racjonalnego gospodarowania przyznanymi na ten cel środkami przez organy pomocy społecznej, w celu zapewnienia koniecznej pomocy wszystkim tym, którym jest ona niezbędna.

W tej sytuacji Sąd orzekający stanął na stanowisku, że żaden z postawionych w złożonej skardze zarzutów nie był w rozpatrywanej sprawie zasadny. Kwestionowane decyzje wydane zostały w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym oraz w granicach uznania administracyjnego, jakie powołana wyżej ustawa pozostawia organom orzekającym w sprawach dotyczących przyznania pomocy finansowej ze środków Skarbu Państwa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w sentencji.