Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 193/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 133 § 1 w zw. zart. 106 § 3, art. 105, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 220 ust. 2 pkt 2 b
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 421/12 w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; [...] w przedmiocie kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 421/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę Ro. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] października 2009 r. A. Sp. z o.o. w G., działając w ramach udzielonego przez R. F. upoważnienia, zgłosiła celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisując go w polu 31 dokumentu SAD jako "stalowe elementy ogrodzeń – groty" deklarując kod Taric – 7308 90 99 00, obejmujący "pozostałe konstrukcje i części konstrukcji, z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach, z żeliwa lub stali" ze stawką celną 0% i stawką podatku VAT w wysokości 22%. Zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod numerem OGL/321070/00/012148.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r., skierowaną do R. F., Naczelnik Urzędu Celnego w G., określił:

1. klasyfikację taryfową spornego towaru: - stalowe elementy kute do bram i ogrodzeń - groty do kodu Tatic 7326 19 90 00;

2. określił niezaksięgowaną kwotę cła (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.944 zł;

3. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.);

4. określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z ww. zgłoszeniem celnym w wysokości 16.267 zł.

W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in.: art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 Prawa celnego, art. 20 ust. 1, ust. 3, ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1 ze zm.; dalej: WKC), Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 291 z dnia 31 października 2008 r., str. 1; dalej: Rozporządzenie Nr 1031/2008).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w zgłoszeniu celnym dla importowanych towarów zadeklarowano kod TARIC z pozycji 7308 obejmującej: "Konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, wieże, maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i okna oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice, balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach, z żeliwa lub stali".

Z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego, tj. faktury handlowej, packing list, oświadczenia importera z dnia [...] października 2009 r., organ wywiódł, że przedmiotem importu były stalowe elementy ogrodzeń. Szczegółowej identyfikacji dokonano porównując symbole cyfrowe zawarte w fakturach i w dokumentach packing list z symbolami zamieszonymi w katalogu firmy P. Z porównań tych organ wywiódł, że importowane towary ozdobne to ozdobne elementy metalowe - groty.

W ocenie organu kod towaru zastosowany przez stronę w zgłoszeniu celnym był kodem niewłaściwym, gdyż wyroby tego typu nie spełniają wymogów towarów mogących być klasyfikowane jako konstrukcje lub ich części. Nie zostały również ujęte w żadnej z kolejnych pozycji działu 73, należało zatem zakwalifikować je do pozycji 7326 jako pozostałe artykuły z żeliwa lub stali. W oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2011r. skarżący wskazał, że elementy są wykonane ze stali, poprzez skręcanie, zwijanie, walcowanie lub kucie, nadającej się do spawanie i cynkowania. Dodatkowo w złączniku nr 3 do protokołu kontroli doprecyzował, że groty wykonane zostały metodą odkuwania na gorąco.

Mając zatem na uwadze postanowienia reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, opis kodów CN z podpozycji 7326, a także Noty Wyjaśniające do Taryfy celnej oraz analizę dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego i zgromadzonych w toku kontroli, Naczelnik Urzędu Celnego w G. uznał, że stalowe elementy kute do bram i ogrodzeń – groty winny być zaklasyfikowane do kodu TARIC 7326 19 90 00 ze stawką celną 2,7 % od wartości.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w G., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i argumentację w niej zawartą podkreślając, że sprowadzone wyroby nie posiadają otworów, zaczepów wskazujących na ich przeznaczenie do konkretnej konstrukcji i wykazują cechy dekoracyjne, a nie konstrukcyjne. Nie mają na celu łączenia konstrukcji, lecz stanowią jej wykończenie lub ozdobę. Nie mogą być zatem klasyfikowane do pozycji 7308 Wspólnej Taryfy Celnej.

Organ odwoławczy wskazał również, że strona w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego i objęcia towarów wnioskowaną procedurą nie naliczyła cła (stawka 0%), a więc nie dokonała jego zapłaty. Ponieważ cło takie zostało naliczone w późniejszej decyzji organu pierwszej instancji i zaksięgowane retrospektywnie w związku z ustaloną prawidłową klasyfikacją taryfową sprowadzonych towarów, organ celny pierwszej instancji pobrał odsetki wynikające z art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniósł R. F.

Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270.; dalej: p.p.s.a.), wskazał, że w sprawie sporne było przede wszystkim to, do jakiej pozycji kodu TARIC należy klasyfikować listwy zębate do bram przesuwanych, ujęte w zgłoszeniu celnym. Skarżący twierdził mianowicie, że towar ten powinien być klasyfikowany w całości do pozycji 7308 90 99 00, a organy celne uznały, że towar ten należy kwalifikować do kodu TARIC 7326 19 90 00.

Z Wyjaśnień do Taryfy celnej (Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, M.P. Nr 86, poz.880) Sąd I instancji wywiódł, że pozycja 7308 obejmuje kompletne lub niekompletne konstrukcje metalowe, jak również ich części. Konstrukcje te charakteryzują się tym, że raz zmontowane zwykle pozostają w tym położeniu. WSA podzielił ocenę organów, że sporny towar nie może być klasyfikowany w tej pozycji, bowiem nie można go uznać za część konstrukcji w rozumieniu tej pozycji. Za część konstrukcji należy uznać tylko takie elementy, które po poprawnym połączeniu tworzą daną konstrukcję, które do utworzenia konstrukcji są niezbędne.

Stalowe elementy kute - elementy ogrodzeń groty - nie zostały wprost wymienione w żadnym miejscu Nomenklatury Scalonej. Natomiast pozycja 7326 obejmuje pozostałe artykuły z żeliwa lub stali. Importowane groty uzyskane zostały w procesie kucia, co organy ustaliły w oparciu o wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania kontrolnego i co wynika z katalogu z ofertą firmy.

Stalowe elementy kute - groty - są elementami wykończeniowymi, ozdobnymi, które nie są niezbędne do utworzenia konstrukcji. Elementy te nie pełnią roli niezbędnego elementu nośnego, czy też łączącego, bez którego dana konstrukcja nie będzie spełniała swego zadania lub której brak wpłynie na jej wytrzymałość. Pełnienie funkcji dodatkowej, poza ozdobną tj. funkcji ochronnej przed dostaniem się do środka profilu wody, nie oznacza, że są one niezbędne do utworzenia danej konstrukcji. To dekoracyjny charakter tych elementów stanowi kryterium klasyfikacji, a nie przeznaczenie, tj. możliwość użycia tych elementów wraz z innymi do konstrukcji z metalu.

Sąd nie uznał za prawidłowe twierdzenia, że przedmiotem importu były niewykończone odkuwki, a zatem importowany towar podlegał wyłączeniu z pozycji 7326 Nomenklatury Scalonej. Z zebranego materiału dowodowego wywiódł bowiem, że skarżący zgłaszał do odprawy elementy wykończone i takie oferował do sprzedaży odbiorcom, co potwierdza zamieszczona w skardze ilustracja importowanego grotu. Z akt nie wynikało zdaniem WSA, że sporny produkt wymaga dalszej obróbki. Sąd nie podzielił również poglądu, że elementami konstrukcyjnymi są wszystkie elementy, które są na stałe montowane do konstrukcji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził brak podstaw do uznania, by doszło do naruszenia art. 20 ust. 1 WKC.

Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organy art. 220 ust. 2 lit. b) WKC, wskazując, że przewidziana prawem możliwość weryfikacji danych ujętych w zgłoszeniu celnym po zwolnieniu towarów (art. 78 ust. 2 i 3 WKC) oznacza, że to na importerze spoczywa obowiązek dbałości o prawidłowość danych w tym zgłoszeniu zawartych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. F., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez przeprowadzenie na rozprawie dowodu z zeznań strony, mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji i oparcie wyroku na ustaleniach stanu faktycznego sprawy dokonanego przez Sąd nie na podstawie akt sprawy,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się do podniesionych w skardze zarzutów:

a) naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 o.p.,

b) naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisu art. 210 § 4 o.p. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności stanowiących zgodnie z art. 65 § 5 Prawa celnego podstawę naliczania odsetek od kwoty długu celnego,

c) braku rozważenia przez organ przesłanek określonych w art. 220 ust. 2 WKC dotyczących niedokonywania retrospektywnego księgowania długu celnego,

II. przepisów prawa materialnego, przez błędną interpretację:

1. art. 20 ust. 1 WKC przez pominięcie przy ustalaniu kwalifikacji taryfowej importowanych towarów treści Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego (HS),

2. art. 220 ust. 2 WKC przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 220 ust. 2 WKC mimo wykazania, że przez 6 lat organy celne przyjmowały zgłoszenia celne w których stalowe elementy bram i ogrodzeń były klasyfikowane do kodu TARIC 7308 90 99 00,

3. art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez uznanie, że zgodne z tym przepisem jest nałożenie obowiązku zapłaty odsetek mimo braku wskazania nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu celnym.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśniono m.in., że skoro Sąd I instancji ustalił, że sporne wyroby stanowią część bram przesuwanych, to zgodnie z Notą Wyjaśniającą części te powinny zostać zakwalifikowane do pozycji 7308 90 HS, do której klasyfikowane są bramy. Sąd I instancji podtrzymując stanowisko organu, że części bram przesuwanych powinny być zakwalifikowane do innego kodu, naruszył art. 20 ust. 1 WKC.

Uzasadniając naruszenie art. 220 ust. 2 WKC podniesiono, że powołane w sprawie wyroki potwierdzają, że od lat organy celne nie kwestionowały prawidłowości zaliczania wszystkich elementów stalowych do bram i ogrodzeń do kodu TARIC 7308 90 99 00 - więc zarzut powoływania się przez skarżącego na ogólnikowe fakty jest sprzeczny z dowodami znajdującymi się w aktach.

Ponadto podniesiono, że art. 65 ust. 5 Prawa celnego nie przewiduje automatycznego naliczania odsetek w każdym przypadku retrospektywnego księgowania długu celnego. Importer ma obowiązek zapłaty odsetek tylko gdy w zgłoszeniu zostały podane nieprawdziwe lub niekompletne dane. Sąd I instancji rozstrzygając sprawę ustalił, że przedmiotem importu były listwy zębate do bram przesuwanych, potwierdzając prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu. Oznacza to, że w zgłoszeniu nie podano danych nieprawdziwych lub niekompletnych. Poza tym, jeżeli złożenie zgłoszenia celnego zostało powierzone profesjonalnej agencji celnej, to podmiotem zobowiązanym do zapłaty odsetek powinna być agencja celna a nie importer. Podstawą takiej odpowiedzialności jest art. 201 ust. 3 WKC.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania z przyczyn wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 ustawy bierze pod uwagę z urzędu. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku podstaw do przyjęcia by zachodziła nieważność postępowania w rozumieniu powołanego przepisu, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku dokonywana była więc pod kątem oceny czy sformułowane zarzuty uzasadniały wniosek o jego uchylenie.

Podkreślenia wymaga przy tym, że związanie podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w niej konkretnego/konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, które zostały naruszone i wyjaśnienia na czym naruszenie to polegało. To autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej. Tym samym podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie muszą być nie tylko jasne i precyzyjne, ale i muszą odnosić się do realiów konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny natomiast nie tylko nie ma obowiązku, ale i nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów, czy stawiania hipotez w tym obszarze, celem sanowania zaistniałych braków. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wykładni zakresu i kierunków zaskarżenia. Skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Powyższe w świetle orzecznictwa NSA nie ulega kwestii (por. np. wyroki NSA z dnia 7 marca 2012 r. II GSK 193/11, z dnia 15 czerwca 2012 r. I FSK 193/11, z dnia 6 września 2012 r. I FSK 1536/11 i z dnia 22 stycznia 2013 r. II GSK 205/11).

Mając na względzie dotychczasowe rozważania na tle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy skargi kasacyjnej nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim nietrafne są zarzuty naruszenie przez Sąd I instancji art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów zasadą jest, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z treści regulacji trafnie wywodzi się, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. byłby zasadny, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy, w istocie oznacza zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach. Istotnie, sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito a jedynie kontroluje zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Zgodzić należy się z tym, że kontroli takiej można dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego ustalonego w czasie wydawania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2014 r. II OSK 2546/12, z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, z dnia 17 maja 2012r. II OSK 425/11).

Art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza wprawdzie możliwość przeprowadzenia (z urzędu lub na wniosek strony) uzupełniającego postępowania dowodowego - ale tylko z dokumentu i wyłącznie jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości a ponadto nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle orzecznictwa NSA nie budzi przy tym wątpliwości, że celem postępowania dowodowego - prowadzonego ewentualnie przez sąd w trybie tego przepisu - nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Sąd nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem (por. np. wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2013 r., I OSK 3082/12 i z dnia 7 czerwca 2013 r., II GSK 2251/11).

Jednakże w rozpatrywanym przypadku - jak wynika to z protokołu rozprawy przed Sądem I instancji - brak podstaw by przyjąć, że Sąd ten prowadził postępowanie dowodowe. Świadczy o tym przede wszystkim brak postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodów.

Jeżeli - mimo braku formalnego postanowienia - Sąd prowadziłby postępowanie dowodowe to uchybienie to nie może być przedmiotem skutecznych zarzutów w postępowaniu kasacyjnym, co wynika wprost z regulacji zawartej w art. 105 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem jednoznacznie, że strony mogą w toku posiedzenia, a jeżeli nie były obecne, na najbliższym posiedzeniu, zwrócić uwagę sądu na uchybienia przepisom postępowania, wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Stronie, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo gdy strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy.

Zauważyć jednak można, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku przeczy temu, by WSA przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w szczególności z zeznań skarżącego. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej wyrokując w sprawie Sąd oparł się na ustaleniach stanu faktycznego poczynionych przez organy i nie dokonywał własnych ustaleń. Zwrócenia uwagi wymaga zaś, że procedura sądowoadministrcayjna przewiduje prawo stron do składnia wyjaśnień (art. 106 § 2 p.p.s.a.) - których nie można utożsamiać z dowodem w postaci zeznań.

W tym stanie rzeczy oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mogło wywołać oczekiwanego skutku.

Odnosząc się do postawionego Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skład orzekający zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 wyraził zasługujący na aprobatę pogląd, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Istotnie, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku winno zawierać określone w nim elementy, w tym przedstawienie zarzutów, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zauważyć należy jednak, że omawiany przepis jest przepisem postępowania, stąd - zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - może być uznany za skuteczną podstawę kasacyjną tylko gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Na stronie wnoszącej skargę kasacyjną spoczywa przy tym nie tylko obowiązek wykazania, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale także, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. Skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. np. wyrok NSA z dnia 13 września 2013 r. I FSK 1174/12).

Powyższego, w ocenie składu orzekającego, nie wykazano. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika tymczasem jednoznacznie, że Sąd nie dopatrzył się uchybienia przepisom o.p. z zakresu postępowania dowodowego, stąd też – co już podniesiono - orzekając przyjął ustalenia faktyczne poczynione przez organy. Nie ma podstaw by uznać, że pisemne motywy wyroku uniemożliwiły stronie wdanie się w spór.

Usprawiedliwienia nie znajdują też zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W podstawach kasacyjnych wskazano na naruszenie art. 20 ust. 1 WKC.

Zgodnie z tym przepisem w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

Nie budzi tymczasem wątpliwości, że orzekając w sprawie zarówno organy jak i Sąd I instancji stosowały Taryfę Celną Wspólnot Europejskich. Spór dotyczył zaś prawidłowości taryfikacji. Wprawdzie - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - jej autor nie zgadza się z zasadnością zmiany zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu TARIC 7308 90 99. Podnieść należy jednak, że powyższe było wynikiem ustaleń faktycznych sprawy - które skargą kasacyjną nie zostały zakwestionowane. W podstawach skargi kasacyjnej nie podniesiono mianowicie w tym zakresie stosownych zarzutów. Ewentualne naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 (bez wskazania jednostki redakcyjnej) o.p. powiązano jedynie z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez nieustosunkowanie się do tych zarzutów (skuteczność którego to zarzutu była już przedmiotem rozważań). Nie można też nie zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu - polemizując z dokonanymi ustaleniami faktycznymi - kwestionuje taryfikację list zębatych do bram. Tymczasem z akt wynika, że poza sporem zgłoszenie celne dotyczy stalowych elementów ogrodzeń - grotów. Wprawdzie także WSA w jednym ze zdań pisemnych motywów błędnie określił zgłoszony towar (str. 6 akapit 4) - jednak wadliwości uzasadnienia w tym zakresie strona nie kwestionuje.

Kolejna podstawa skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 220 ust. 2 WKC. Zarzut jest nieprecyzyjny - nie wskazano bowiem której jednostki redakcyjnej przepisu dotyczy. Wadliwość ta nie wyklucza jednak możliwości odniesienia się do zarzutu - gdyż jego uzasadnienie jednoznacznie świadczy o tym, że kwestionowana jest prawidłowość zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b, zdanie pierwsze. Autor skargi kasacyjnej podnosi mianowicie, że - w jego ocenie - wykazano przesłanki odstąpienia od retrospektywnego księgowania długu celnego.

Zgodnie z tym przepisem /.../ zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego.

Poza sporem jest, że błąd - o którym mowa w przytoczonej regulacji - może polegać także na powtarzającym się akceptowaniu przez organy celne błędów zgłaszającego, polegających przykładowo na niewłaściwym zastosowaniu klasyfikacji taryfowej, gdy organy celne mogły łatwo ten błąd wykryć na podstawie danych zawartych w deklaracji celnej. Wykazanie powyższego spoczywa jednak na stronie postępowania celnego - a ustalenie czy taka okoliczność miała miejsce jest kwestią faktu. Jak już tymczasem podniesiono, bez skutecznego podważenia ustaleń faktycznych sprawy zastosowanie prawa materialnego - także art. 220 ust. 2 pkt b WKC - nie może być skutecznie kwestionowane.

Podstawami skargi kasacyjnej objęto ponadto art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Stanowi on, że organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie.

Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji - czego Sąd ten nie kwestionował - fakt podania w zgłoszeniu celnym niewłaściwego kodu taryfy celnej uznano za przesłankę określoną przytoczonym przepisem. Takie rozumienie przepisu skargą kasacyjną podważane nie jest. W omawianej podstawie kasacyjnej wskazano, że naruszenie przepisu nastąpiło poprzez uznanie, że zgodne z tym przepisem jest nałożenie obowiązku zapłaty odsetek mimo braku wskazania nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych w zgłoszeniu. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że autor skargi kasacyjnej - choć wbrew wymogom nie wskazał wprost formy naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) - w istocie zarzuca wadliwe zastosowanie przepisu. Wobec faktu, że sprawie stwierdzono podanie w zgłoszeniu celnym nieprawidłowego kodu taryfy celnej - zarzut uznać należy za nietrafny. Podzielić należy przy tym pogląd, że w sytuacji gdy w postępowaniu celnym dochodzi do retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności wynikającej z długu celnego, będącego następstwem uprzedniego zaksięgowania długu celnego na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego opartego na nieprawidłowych lub niekompletnych danych, konieczne jest rozstrzygnięcie przez organ celny również o obowiązku uiszczenia odsetek za zwłokę lub o jego braku (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r. I GSK 360/10).

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Żadna z podstaw kasacyjnych nie mogła być bowiem uznana za usprawiedliwioną.

Wobec powyższego Naczelny Sad Administracyjnym, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a, orzekł jak w wyroku.