Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1118/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 zzzzzn2
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 58 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr 2201-IEE.711.91.186.2022.DW w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pruszczu Gdańskim (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 28 czerwca 2022 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia A. M. (dalej "Skarżąca") terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w mBank S.A. dokonaną zawiadomieniem z dnia 8 marca 2022 r.

2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

2.1. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku Skarżącej, organ egzekucyjny – Naczelnik US – dokonał w dniu 8 marca 2022 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w mBanku S.A. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 25 marca 2022 r.

2.2. Pismem z 1 kwietnia 2022 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 4 kwietnia 2022 r.) Skarżąca wniosła do organu egzekucyjnego skargę na ww. czynność egzekucyjną.

Pismem z dnia 26 maja 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej) Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. czynność egzekucyjną, wskazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy na skutek nieprawidłowego doręczenia korespondencji, co wprowadziło ją w błąd odnośnie początkowej i końcowej daty biegu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca była przekonana, że przesyłka została odebrana w dniu 28 marca 2022 r., a na uchybienie miał wpływ również jej zły stan zdrowia wynikający z problemów osobistych i ogólnej sytuacji związanej z epidemią, wojną i inflacją.

2.3. Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w mBank S.A. dokonaną zawiadomieniem z 8 marca 2022 r.

Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na ww. czynność egzekucyjną.

Postanowienia te doręczono Skarżącej w dniu 15 lipca 2022 r.

2.4. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącą zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Skoro wydruk zawiadomienia z 8 marca 2022 r. Skarżąca odebrała w dniu 25 marca 2022 r., to siedmiodniowy termin do wniesienia skargi na w/w czynność egzekucyjną rozpoczął swój bieg 26 marca 2022 r. i upłynął w dniu 1 kwietnia 2022 r. Skargę na czynność egzekucyjną Skarżąca wniosła pismem z 1 kwietnia 2022 r. nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego dopiero 4 kwietnia 2022 r., tj. 3 dni po upływie terminu przewidzianego do zgłoszenia tego środka zaskarżenia.

Organ egzekucyjny zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 15zzzzzn2 ustawy z 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, pismem z 29 kwietnia 2022 r. poinformował Skarżącą o tym, że wnosząc pismem z 1 kwietnia 2022 r. skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, uchybiła 7-dniowemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności, jak też zawiadomił o możliwości złożenia w terminie 30 dni (od dnia otrzymania tego pisma) wniosku o przywrócenie tego terminu.

W konsekwencji, taki wniosek Skarżąca złożyła pismem z 26 czerwca 2022 r. Zdaniem organu, Skarżąca nie uprawdopodobniła w nim jednak braku winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek niezależnych od niej okoliczności. Natomiast samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu, nie skutkuje obligatoryjnym przywróceniem tego terminu.

Obowiązkiem Skarżącej było uprawdopodobnienie we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, że pomimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niego niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musiała przy tym istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności procesowej. Tego jednak Skarżąca nie uczyniła.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka została prawidłowo wysłana przez organ egzekucyjny na adres zamieszkania Skarżącej i prawidłowo została jej doręczona. Przesyłkę tę odebrano osobiście podpisując się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru własnoręcznie. Fakt doręczenia Skarżącej (jako adresatowi) przesyłki potwierdził także doręczyciel pocztowy. Powyższe dowodzi, że data doręczenia w/w przesyłki nie budzi żadnych wątpliwości. Stąd też podniesione przez Skarżącą argumenty nie znajdują zastosowania. W piśmie z 26 maja 2022 r. Skarżąca nie uprawdopodobniła również, że uchybienie terminu w sprawie nastąpiło z przyczyn przez nią niezawinionych. Wskazała jedynie, że uchybienie nastąpiło bez jej winy na skutek nieprawidłowego doręczenia korespondencji. Przy czym nie sprecyzowała, na czym miałyby polegać nieprawidłowości.

Dyrektor IAS zauważył, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z 30 sierpnia 2022 r. poinformował o uchyleniu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "K.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 dalej "u.p.e.a."), art. 58 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – poprzez niewłaściwe zastosowanie.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie uchyla się w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 p.p.s.a. jest to dopuszczalne, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.

5.3. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi ziszczenie się określonych przepisami prawa przesłanek uzasadniających przywrócenie Skarżącej terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w mBank S.A. dokonaną zawiadomieniem z dnia 8 marca 2022 r.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i 2 k.p.a. – znajdujących odpowiednie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a. – w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie dopełniając czynności, dla której określony był termin. Stosownie jednakże do art. 15zzzzzn2 ust. 1-3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095) w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Analiza powyższych regulacji nie pozostawia więc wątpliwości, że w razie uchybienia terminu właściwy organ powinien przywrócić uchybiony termin, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy; 3) wniosek ten został wniesiony w ciągu trzydziestu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu bądź od dnia doręczenia zawiadomienia organu o wyznaczeniu terminu, oraz 4) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesienie skargi na czynność egzekucyjną).

Przez uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy podmiotu, który uchybił terminowi, rozumieć należy wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli skarżącego i uniemożliwiało mu dopełnienie czynności procesowej w sprawie. Podkreślić przy tym należy, że przy braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie tego terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 586/17 - przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kolejną przesłanką, która musi obligatoryjnie zaistnieć, jest wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w okresie trzydziestu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu bądź od dnia doręczenia zawiadomienia organu o wyznaczeniu terminu. Ustanie przyczyny uchybienia terminu, to ustanie przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności. Ocena, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdza, że bezsporne jest ziszczenie się trzech z czterech przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.

Organ egzekucyjny pismem z 29 kwietnia 2022 r. poinformował Skarżącą, iż wnosząc pismem nadanym w dniu 4 kwietnia 2022 r. skargę na przedmiotową czynność egzekucyjną uchybiła siedmiodniowemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności i jednocześnie wyznaczył 30-dniowy termin (od dnia otrzymania tego pisma) na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Skarżąca zawiadomienie to odebrała w dniu 18 maja 2022 r. W związku z tym pismo z dnia 26 maja 2022 r., nadane w placówce pocztowej w dniu 26 maja 2022 r., w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, zostało wniesione z zachowaniem ww. 30-dniowego terminu.

Ostatnia przesłanka – uprawdopodobnienia braku winy Skarżącej w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną – jest kwestią sporną w niniejszej sprawie.

Zdaniem organu Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w złożeniu skargi na czynność egzekucyjną po terminie, bowiem ani okoliczność błędnego przekonania o odmiennej od faktycznej dacie doręczenia przesyłki ani zły stan zdrowia wynikający z problemów osobistych i ogólnej sytuacji związanej z epidemią, wojną i inflacją, nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu, a Skarżąca nie przedstawiła okoliczności świadczących o zachowaniu przez nią należytej staranności w dbałości o własne interesy.

W niniejszej sprawie Sąd w składzie orzekającym przyznał rację organowi.

Sąd wskazuje bowiem, że w postępowaniu o przywrócenie terminu, to na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 648/12). Wskazuje się także, że przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2210/13). Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (np. postanowienie NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 354/08). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić, gdy strona nie mogła dopełnić tego obowiązku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z przywołanych orzeczeń wynika, że miernik staranności do wykonywania czynności procesowych został określony wysoko, nawet lekkie niedbalstwo oceniane jest jako zawinione.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Wprawdzie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie prawdopodobieństwo twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z 19 maja 2006 r. (sygn. akt III CZ 28/06, LEX nr 188379), według którego chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, Sąd stwierdza, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.

Skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu wskazała okoliczność nieprawidłowego doręczenia korespondencji, co wprowadziło ją w błąd odnośnie początkowej i końcowej daty biegu terminu do wniesienia skargi, gdyż Skarżąca była przekonana, że przesyłka została odebrana w dniu 28 marca 2022 r., a także na jej zły stan zdrowia wynikający z problemów osobistych i ogólnej sytuacji związanej z epidemią, wojną i inflacją.

W ocenie Sądu podniesione okoliczności wskazują, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy.

Odnosząc się do argumentu zaistniałych nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, Sąd stwierdza, iż Skarżąca nie wskazała, na czym owe nieprawidłowości polegały, ani co spowodowało uznanie przez nią odmiennej, aniżeli faktyczna, daty doręczenia przesyłki.

Wskazać w tym miejscu należy, że słusznie organ podniósł, że przedmiotowa przesyłka została skierowana na właściwy adres zamieszkania Skarżącej oraz prawidłowo doręczona. Przesyłkę tę Skarżąca odebrała osobiście, o czym świadczy jej własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tejże przesyłki. Okoliczności te zostały również potwierdzone przez doręczyciela pocztowego. Nie ma zatem wątpliwości, że doręczenie przesyłki zawierającej zawiadomienie o zajęciu nastąpiło w dniu 25 marca 2022 r. na ręce Skarżącej.

Sąd zauważa, że Skarżąca nie wskazała charakteru ani okresu trwania dolegliwości zdrowotnych, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy i w jakim terminie miała możliwość złożenia skargi na czynność egzekucyjną. Nie uprawdopodobniła zatem, że okoliczności te były nie do przezwyciężenia przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Skarżąca będąc stroną toczącego się postępowania powinna liczyć się z otrzymywaniem korespondencji urzędowej, jak również koniecznością dokonywania czynności procesowych w tym postępowaniu, dla których przepisy przewidują określone wymogi prawne, w tym m.in. dotyczące terminów ich dokonywania. Dbając należycie o własne interesy winna była podjąć stosowne działania, które umożliwiłyby jej dokonanie określonych czynności procesowych w terminie. Przy czym zauważyć należy, iż możliwym było powierzenie nadania przesyłki zawierającej środek zaskarżenia osobie trzeciej, co do której istnieje pewność, że czynność tę dokona we właściwym terminie.

Skarżąca nie dochowała zatem należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw i nie wykazała, że podjęła wszelkie możliwe w danych okolicznościach kroki celem wniesienia przedmiotowej skargi na czynność egzekucyjną w terminie.

W związku z powyższym, należało przyjąć, że z przedstawionych okoliczności wynika, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z przyczyn, za które Skarżąca ponosi winę, a co najmniej – wynikających z jej niedbalstwa.

Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie i Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu.

Ustalenie winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej nawet na lekkim niedbalstwie – powoduje, że organ nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu, zaś czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie pozostaje bezskuteczna.

Skoro zatem w niniejszej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, to zasadnie organ odmówił przywrócenia Skarżącej tego terminu.

Z tych też względów zarówno postanowienie organu odwoławczego, jak i organu I instancji zdaniem Sądu nie naruszają prawa. Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, postanowienia te zawierają wszystkie niezbędne elementy składowe postanowienia, a także uzasadnienie faktyczne i prawne. Za niezasadne wobec tego uznano podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 58 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., bowiem w niniejszej sprawie przepisy te zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane do ustalonego stanu faktycznego.

Sąd stwierdza w tym miejscu, że nie jest możliwym rozpatrzenie w ramach rozpatrywanej przez Sąd sprawy, w przedmiocie przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Sąd zauważa, iż są to dwa odrębne postępowania. W toku postępowania dotyczącego kwestii ściśle proceduralnych, jaką jest przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, nie może dojść do rozpatrzenia kwestii merytorycznych będących przedmiotem badania w innym postępowaniu. Podnoszone przez Skarżącą zagadnienia dotyczące postępowania egzekucyjnego, nie podlegały rozpatrzeniu w niniejszej sprawie, jako niewchodzące w zakres kognicji Sądu w sprawie toczącej się w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienia te odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

5.4. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.