Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 2789/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 306/20 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 24 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 306/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") oddalił skargę P. P.(dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "DIAS") w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. W przypadku gdyby NSA uznał, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1.) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., przez oddalenie skargi na skutek błędnej oceny, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 7 k.p.a., w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: "u.p.e.a."), poprzez utrzymanie w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, który nie odpowiada stanowi faktycznemu, gdyż w materiale dowodowym brak dowodów wskazujących na zastosowanie czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej: "o.p."), w postaci pobrania należności u podatnika dnia 29 października 2011 r., 11 stycznia 2012 r., 5 grudnia 2013 r., 15 maja 2015 r., 10 czerwca 2016 r., 7 września 2016 r.; za zgodne z przepisami prawa pokwitowanie odbioru pieniędzy nie sposób uznać znajdujących się w aktach kwitów zatytułowanych "pokwitowanie", gdyż wbrew stanowisku WSA nie spełniają one wymogów ustawowych;

2.) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przez oddalenie skargi na skutek błędnej oceny, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane w sposób arbitralny i dowolny, bowiem w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodów wskazujących na zastosowanie czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 4 o.p. w postaci pobrania należności u podatnika dnia 29 października 2011 r., 11 stycznia 2012 r., 5 grudnia 2013 r., 15 maja 2015 r., 10 czerwca 2016 r., 7 września 2016 r.; za zgodne z przepisami prawa pokwitowanie odbioru pieniędzy nie sposób uznać znajdujących się w aktach kwitów zatytułowanych "pokwitowanie", gdyż nie spełniają one wymogów ustawowych;

3.) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) w zw. z art. 70 § 4 o.p. w związku z art. 80 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla skutecznego zajęcia rachunków bankowych wystarczające jest zawiadomienie przesłane do centrali banku a nie do właściwego oddziału wbrew jednoznacznemu brzmieniu przepisu, co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 2005 r. do 2007 r. uległy przedawnieniu z uwagi na nieskuteczność zajęć rachunków bankowych;

4.) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) w zw. art. 70 § 4 o.p. w związku z art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 154 § 7 u.p.e.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 2005 r. do 2007 r. uległy przedawnieniu z uwagi na niewywołanie skutku materialnoprawnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia w związku z zajęciami rachunków bankowych dokonanych w toku postępowania zabezpieczającego, następnie przekształconych w zajęcia egzekucyjne z uwagi na brak poinformowania Skarżącego o przekształcenie zajęcia zabezpieczenia w egzekucyjne;

5.) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w o.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo przedstawienie zarzutów Skarżącemu jest wystarczającą przesłanką do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy zobowiązania podatkowe Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 2005 r. do 2007 r. uległy przedawnieniu z uwagi na okoliczność nieskutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego w związku z niezawiadomieniem Skarżącego o skutkach wszczęcia tego rodzaju postępowania, co potwierdził TK w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, jak i niedoręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania pełnomocnikowi Skarżącego;

6.) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a w związku z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na pominięciu normy prawnej wynikającej z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek w zakresie dotyczącym odsetek za zwłokę został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, tj. art. 54 § 1 pkt 2 o.p., co doprowadziło do wadliwego wskazania wysokości odsetek poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu;

7.) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a w związku z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na pominięciu normy prawnej wynikającej z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek w zakresie dotyczącym odsetek za zwłokę został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, tj. art. 24 § 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 8, poz.

65, dalej: "u.k.s.") w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 127, poz. 858), co doprowadziło do wadliwego wskazania wysokości odsetek poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Strony wyraziły zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia prawidłowości stanowiska WSA w ocenie rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, dotyczącego odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do Skarżącego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązanie pieniężne z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2005 – 2007.

Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje zarzuty naruszenia przez WSA przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) w zw. art. 70 § 4 o.p., w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w o.p., w związku z art. 154 § 4 pkt 1 u.p.e.a. oraz w związku z art. 154 § 7 u.p.e.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - z uwagi na brak poinformowania Skarżącego o przekształcenie zajęcia zabezpieczenia w egzekucyjne, jak również niedoręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego pełnomocnikowi Skarżącego.

Należy przypomnieć, że stosownie do postanowień przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., obowiązującym w spornym okresie, postępowanie umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jako przyczynę wygaśnięcia obowiązku można wskazać przedawnienie, które wiąże się z działaniem czasu. Instytucja ta ma zastosowanie zasadniczo w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym. Przedawnienie zobowiązań podatkowych reguluje art. 70 o.p. Zaznaczyć należy, że zgodnie z przepisem art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Oznacza to, że zastosowanie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienie o tym podatnika są to dwie przesłanki, które muszą wystąpić, aby nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia [(zob. L. Etel, [w:] C. Kosikowski i L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz LEX, Warszawa 2013, s. 528 i n.)]. Natomiast zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 października 2013 r., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 o.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ani w orzecznictwie sądowym, ani w doktrynie prawa podatkowego nie budzi wątpliwości fakt, że wyrok ten ma charakter zakresowy i nie eliminuje z systemu prawnego normy prawnej z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący wiedział o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe, gdyż postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało mu ogłoszone w dniu 3 lutego 2011 r. Nastąpiło to przed upływem terminu przedawnienia najwcześniej wymagalnego zobowiązania podatkowego objętego tytułami wykonawczymi, w oparciu o które prowadzone jest w sprawie postępowanie egzekucyjne. Ani z przytoczonego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., ani jego uzasadnienia nie wynika, aby dla skutku prawnego z przepisu art. 70 § 6 pkt 1 o.p., podatnik musiał być poinformowany, że "przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego".

Również za niezasadny należy uznać zarzut, niedoręczeniem postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego pełnomocnikowi Skarżącego. W chwili wszczęcia postępowania karnego skarbowego, w ordynacji podatkowej nie obowiązywał przepis art. 70c. W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej przed upływem terminu przedawnienia tj. w dniu 14 grudnia 2010 r. wszczął przeciwko podatnikowi śledztwo o przestępstwo skarbowe. Z treścią postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnik (Skarżący) zapoznał się dnia 2 marca 2011 r., co potwierdził swoim podpisem. W kontekście wcześniejszych wywodów, ogłoszenie tego postanowienia podatnikowi powodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań określonych w decyzjach podatkowych za lata 2005-2007, albowiem podatnik o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe został tym postanowieniem zawiadomiony. W tej sytuacji wymóg powiadomienia pełnomocnika podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w trybie określonym przepisem art. 70c o.p., nie miał w okolicznościach faktycznych sprawy istotnego znaczenia, również z tego względu, że jak zauważył organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu, przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w zmienionym brzmieniu i art. 70c tej ustawy, weszły w życie dopiero z dniem 15 października 2013 r. (na mocy art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2013 r., o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne, Dz. U. z 2013 r. poz. 1149).

Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.) w zw. z art. 70 § 4 o.p. w związku z art. 80 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla skutecznego zajęcia rachunków bankowych wystarczające jest zawiadomienie przesłane do centrali banku a nie do właściwego oddziału banku. Zasadnie bowiem przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zajęcie dokonane na podstawie art. 80 u.p.e.a. obejmuje wszystkie rachunki bankowe zobowiązanego (rachunki rozliczeniowe bieżące, rachunki rozliczeniowe pomocnicze, rachunki lokat terminowych, rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, rachunki terminowych lokat oszczędnościowych oraz rachunki powiernicze) w danym banku, chyba, że organ egzekucyjny wyraźnie wskazał jeden z nich." (zob. D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym, Komentarz, Wrocław 2011, s. 834). Stosownie do art. 81 § 1 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest skuteczne w odniesieniu do rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, niezależnie od tego, czy organ egzekucyjny wskazał w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 80 § 1, numery tych rachunków. Zatem, zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez bank, do którego skierowano zawiadomienie o zajęciu, jest skuteczne w stosunku do wszystkich rachunków bankowych zobowiązanego prowadzonych przez dany bank (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 983/12 oraz wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; opublikowane w: CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że funkcjonowanie oddziałów banków jest tylko odzwierciedleniem jego struktury w ramach której wyróżnia się najczęściej centralę i jednostki terenowe funkcjonujące w formie oddziałów. Tym samym należy przyznać rację WSA, że skierowane zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego do centrali banku nie przesądza o wadliwym zastosowaniu środka egzekucyjnego, tylko z tego powodu, że rachunek bankowy Skarżącego był założony i prowadzony przez konkretną miejscową placówkę banku, zwaną oddziałem.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a w związku z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na pominięciu normy prawnej wynikającej z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.), co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy postanowienia DIAS w Lublinie w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek w zakresie dotyczącym odsetek za zwłokę został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, tj. art. 54 § 1 pkt 2 o.p., oraz art. 24 § 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tj. Dz.U. z 2004 r., nr 8, poz. 65, dalej: "u.k.s.") w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o kontroli skarbowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 127, poz. 858), co doprowadziło do wadliwego wskazania wysokości odsetek poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu. Z analizy skargi skierowanej w rozpatrywanej sprawie do WSA oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA, nie wynika aby wyżej sformułowane zarzuty wadliwego wskazania wysokości odsetek poprzez nieuwzględnienie przerw w ich naliczaniu, były przedmiotem uprzedniej skargi do WSA i oceny na tym etapie postępowania sądowego. W tej sytuacji, nie mogą one być również przedmiotem oceny przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasługujący na uwzględnienie uznaje także zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., przez oddalenie skargi, na skutek błędnej oceny za zgodne z przepisami prawa pokwitowanie odbioru pieniędzy, gdyż nie sposób uznać znajdujących się w aktach kwitów zatytułowanych "pokwitowanie", jako spełniające wymogi ustawowe. WSA w sposób uprawniony przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ słusznie uznał, że "pokwitowania" pobranych należności są wystarczającym potwierdzeniem dokonanych przez Skarżącego wpłat. Przecież potwierdzenia te (tzw. pokwitowania) zawierają imię i nazwisko zobowiązanego, jego adres oraz NIP, pieczęć naczelnika urzędu skarbowego wraz z podpisem poborcy, pobraną kwotą oraz datą pobrania. Posiadają one również numerację ułatwiającą przyporządkowanie danej wpłaty. W tej sytuacji nie podstaw aby kwestionować, iż są dowodem potwierdzającym dokonane wpłaty.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 184 p.p.s.a.

Jacek Pruszyński Bogusław Dauter Sławomir Presnarowicz