Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 372/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. M., P. M. wspólników spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "[...]" S,C, M. M. P. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 25 kwietnia 2023 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ( dalej jako: "SKO") z dn. 25 kwietnia 2023 r. znak [...], na podstawie którego, działając na podstawie art. 134 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz U z 2022 r. poz.2000, dalej jako: "kpa"), po rozpoznaniu odwołania M. M. wspólnika P.H.U. "[...]" s.c. od decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dn. 8 lutego 2023 r. o odmowie przyznania podmiotowi Przedsiębiorstwo Usługowe "[...]" s.c. M. M. P. M. z siedziba w Z. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika B. K. – SKO stwierdziło wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu do złożenia odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia SKO wskazało, że decyzją Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia 08.02.2023r. znak: [...], nie przyznano podmiotowi: Przedsiębiorstwo Usługowe "[...]" spółka cywilna M. M. P. M., ul. [...], [...], dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika: B.K. urodzonego [...] sierpnia 2004 roku w [...], zamieszkałego [...].

Odwołanie od tej decyzji (pismo z dnia 14.03.2023r" data złożenia 17.03.2023r.) wniosła Pani M. M. wspólnik P.H.U. "[...]" S.C. - zwana dalej "Skarżąca".

Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenie odbioru ww. decyzji wynika, że została ona doręczona Skarżącej w dniu 13.02.2023r.

Art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego określa, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o czym pouczono w zaskarżonej decyzji z dnia 08.02.2023r. Zatem termin do wniesienia odwołania przez Skarżącą od tej decyzji upływał w dniu 27.02.2023r. Odwołanie Skarżącej od tej decyzji zostało złożone w organie pierwszej instancji w dniu 17.03.2023r.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że przedmiotowe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

Zgodnie z art. 129 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, nie może być przedłużany ani skracany przez organ. Upływ terminu ustawowego organ odwoławczy bierze pod uwagę z urzędu. Gdy odwołanie zostanie złożone po terminie, organ odwoławczy jest obowiązany stwierdzić uchybienie terminu, a odwołanie w takiej sytuacji nie podlega rozpoznaniu (art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego).

Mając powyższe na względzie SKO wskazało, że na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowiono o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem ustawowego terminu.

Skargę na powyższe postanowienie pismem z dn. 17 maja 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. M. i P.M. wspólnicy Przedsiębiorstwa Handlowego – Usługowego "[...]" s.c. z siedzibą w Z.( dalej jako: "Skarżący")

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów:

1/ Art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszystkich czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przed wydaniem decyzji przez Wójta Gminy P., nie zastosowanie dyspozycji art. 10 § 1 k.p.c., a który to fakt umknął uwadze SKO, co skutkowało przeprowadzenie postępowania przez Organ II instancji w sposób naruszający zaufanie skarżących do władzy publicznej;

2/ Art. 80 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez zaniechanie wyjaśnienia, kiedy młodociany zdał egzamin i został mu wydany dyplom, oraz termin w którym skarżący dowiedzieli się o wynikach egzaminu zawodowego i wręczenia dyplomu młodocianemu pracownikowi;

3/ Art. 15 zzzzz n2 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. (Dz. U. 2020 poz. 2255) o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw - poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przywrócenia terminu skarżącym przez Organ I instancji do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, co umknęło uwadze Kolegium;

4/ Art. 122 ust. 6 i ust. 7 ustawy Prawo oświatowe - poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nieprzyznaniem skarżącym dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

5/ Art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w odesłaniu do art. 126 k.p.a. - poprzez wadliwie wyrażony pogląd zawarty w zaskarżonym postanowieniu i utrzymania w mocy decyzji Organu I instancji pomijając ustawę COVID-19, i nie respektując warunku dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co skutkowało nie wykazaniem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia kwalifikacji dowodowej ustawy COVID-19.

Mając powyższe na względzie, skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium z dnia 25 kwietnia 2023 r. i poprzedzającą decyzję Wójta Gminy P. z dnia 08 lutego 2023 r.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyeksponowali, że Kolegium, nie rozpoznało właściwie odwołania, w wyniku czego nie tylko nie przedstawiło ale też nie wyjaśniło podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia w świetle przepisów ustawy COVID-19.

Zdaniem skarżących Kolegium zaniechało przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia stanu prawnego, poprzez dokonanie wykładni obowiązujących przepisów ustawy COVID-19 oraz dokonać oceny ich zastosowania w sprawie w związku z art. 122 ust. 7 ustawy Prawo Oświatowe i art. 129 § 2 k.p.a.

Kolegium nie rozważyło zastosowania instytucji przewidzianych w obowiązującej od 16 grudnia 2020 r, ustawie COVID-19 przepisach art. 15 zzzzz n2 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2, które nakazują aby w przypadkach stwierdzenia uchybienia przez stronę terminu, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).

W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w [...] z dn. 25 kwietnia 2023 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zapadło w postępowaniu przed organem odwoławczym, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Wskazać trzeba, że zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Warunkiem bowiem przystąpienia do merytorycznej oceny zarzutów odwołania jest pozytywne zakończenie postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, czyli stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie oraz, że jest dopuszczalne.

Wobec powyższego, kognicja Sądu w niniejszej sprawie ogranicza się do oceny czy odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy jest zatem obowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Podkreślić przy tym trzeba, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i niezależną od uznania organu odwoławczego. W razie bowiem jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydać postanowienie o uchybieniu terminu przewidziane w art. 134 k.p.a.

Art. 129 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika zatem, że rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji jest uzależnione od doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie tego postępowania.

W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji Wójta Gminy P. z dn. 8 lutego 2023 r. została doręczona skarżącym w dniu 13 lutego 2023 r. ( okoliczność bezsporna).

Termin na wniesienie odwołania wynosił wobec tego – zgodnie z art. 129 § 2 kpa – 14 dni i upływał w dn. 27 lutego 2023 r.

W wymaganym terminie ustawowym strona nie wniosła odwołania. Odwołanie Skarżącej od tej decyzji zostało złożone w organie I instancji w dn. 17 marca 2023 r. ( okoliczność bezsporna). W tej sytuacji zasadnie Kolegium stwierdziło w zaskarżonym postanowieniu z dn. 25 kwietnia 2023 r., że przedmiotowe odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu.

Wobec powyższego za niezasadne należało uznać wszystkie zarzuty podniesione w skardze odnoszące się do naruszenia przepisów kpa.

Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi dot. Naruszenia przepisów ustawy z dn. 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 - wskazać należy jednak, że nie doszło do naruszenia - art. 15 zzzzzn2 ust. 1-3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, albowiem przepis ten obowiązywał jedynie w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan ten został zniesiony z dniem 16 maja 2022 r. – od tej daty obowiązuje jedynie stan zagrożenia epidemicznego.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku – o oddaleniu skargi jako niezasadnej.