Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1803/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 5a i § 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2023 r. w Rzeszowie sprawy ze skargi M. K. na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia wicedyrektorowi pełnienia obowiązków dyrektora szkoły - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej M. K. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1803/23

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] z [...] sierpnia 2023r nr [...] w przedmiocie powierzenia wicedyrektorowi pełnienia obowiązków dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w [...]. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia.

W uzasadnieniu skargi podała, że zaskarżone zarządzenie narusza jej interes prawny, wszak w drodze postępowania konkursowego to ona miała zostać powołana na stanowisko dyrektora szkoły.

W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559) przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28), stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt. OSK 476/04, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też, nawet ewentualna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem samodzielnie nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeśli uchwała lub zarządzenie nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01).

Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą lub zarządzeniem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes prawny lub uprawnienie. O dopuszczalności skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być aktualny, bezpośredni i realny oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej jego osoby. Poza tym musi to być interes o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu powinno przysługiwać skonkretyzowane prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą lub zarządzeniem. Interes prawny musi bowiem wynikać z obowiązującej normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 268/16).

Przedmiotem skargi M. K. jest zarządzenie Burmistrza Miasta [...] o powierzeniu W. I. – wicedyrektorowi SP [...] w [...] pełnienia obowiązków dyrektora szkoły do czasu powierzenia stanowiska dyrektora tej szkoły nie dłużej niż na okres 10 miesięcy.

Zaskarżone zarządzenie zostało wydane na podstawie art. 63 ust. 1 i ust. 13 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 900 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 63 ust. 1 tej ustawy stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę.

Jak stanowi art. 63 ust. 13 ww. ustawy, do czasu powierzenia stanowiska dyrektora zgodnie z ust. 10 lub 12 organ prowadzący może powierzyć pełnienie obowiązków dyrektora szkoły wicedyrektorowi, a w szkołach, w których nie ma wicedyrektora, nauczycielowi tej szkoły, jednak nie dłużej niż na okres 10 miesięcy.

Zaskarżone zarządzenie dotyczy więc powierzenia stanowiska dyrektora szkoły wyłącznie na czas określony, do czasu powierzenia stanowiska dyrektora wyłonionemu w drodze konkursu (ust. 10) lub też w porozumieniu z organem sprawującym nadzór pedagogiczny (ust. 12).

Zaskarżone zarządzenie nie dotyczy bezpośrednio uprawnień lub obowiązków samej skarżącej. Co do powołanego przez Skarżącą argumentu, że to ona miała zostać powołana na stanowisko dyrektora szkoły w drodze konkursu należy wskazać, że zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie nie rozstrzyga konkursu, lecz jest aktem o charakterze tymczasowym, który ma służyć zapewnieniu, by na okres wakatu na stanowisku dyrektora szkoły została wyznaczona osoba, która będzie pełnić obowiązki dyrektora szkoły. Jak argumentował Organ w odpowiedzi na skargę, wskazanie osoby pełniącej obowiązki było konieczne z uwagi na rozpoczęcie roku szkolnego i unieważnienie wcześniejszego konkursu.

Skarżąca dysponuje uprawnieniem do zaskarżenia zarządzenia w przedmiocie konkursu, w którym brała udział. Strona z tej możliwości skorzystała i wniosła skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta [...] nr [...] w przedmiocie unieważnienia konkursu na dyrektora szkoły. Kwestie dotyczące prawidłowości unieważnienia konkursu, w którym uczestniczyła będą podlegały badaniu w odrębnym postępowaniu, toczącym się pod sygn. II SA/Rz 1804/23.

Zdaniem Sądu zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie o powierzeniu pełnienia obowiązków dyrektora do czasu objęcia stanowiska przez dyrektora, jednak nie dłużej niż na okres 10 miesięcy nie naruszyło interesu prawnego Skarżącej. Wynika to z tymczasowego charakteru zaskarżonego zarządzenia, mającego umocowanie w treści art. 63 ust. 13 www. ustawy. Zaskarżone zarządzenie dotyczy bezpośrednio sytuacji prawnej W. I., której powierzono pełnienie obowiązków dyrektora a nie Skarżącej. Brak jest podstaw do uznania, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy naruszeniem interesu prawnego Skarżącej a zaskarżonym zarządzeniem.

Naruszenie interesu prawnego następuje, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. postanowienie NSA z 20 lutego 2020 r., sygn. I OSK 1919/18). Zarządzenie o powołaniu innej osoby na stanowisko dyrektora nie dotyczy praw ani obowiązków Skarżącej. Zaskarżone zarządzenie nie było bowiem adresowane do Skarżącej i w żaden sposób nie kreuje jej sytuacji prawnej. Zaskarżone zarządzenie dotyczy jedynie praw tej innej osoby, do której adresowano zarządzenie i której sytuację prawną uregulowano (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 22 września 2021 r. III SA/Lu 516/21). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca ma więc wyłącznie interes faktyczny, ale niepoparty interesem prawnym. Jest to za mało by na podstawie art. 101 u.s.g. doprowadzić do zainicjowania sądowej kontroli zaskarżonego zarządzenia (por. postanowienie NSA z 19 lutego 20202r. II OSK 3538/19, postanowienie WSA w Gdańsku z 12 kwietnia 2023r., III SA/Gd 94/23, por. także postanowienie WSA w Poznaniu z 1 kwietnia 2022r. II SA/Po 132/22, dost., baza CBOSA na stronie – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 200 złotych Sąd postanowił, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.