Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 357/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2023-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 121 par. 1, art. 191, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. cart. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach decyzją z 3 sierpnia 2023 r. nr 2601-IOV-1.603.1.2023, po rozpatrzeniu odwołania R. P., od wydanej po wznowieniu postępowania decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

w Kielcach z 7 lutego 2022 r. nr 2604-SPV.603.1.2021, odmawiającej uchylenia

w całości ostatecznej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 25 września 2014 r. nr PPII/4400-15/14 w przedmiocie określenia R. P. w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2011 r. wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży w wysokości 135.005 zł oraz ustalenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości 25.245 zł, zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że 8 października 2021 r. do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach wpłynął wniosek R. P.

o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją naczelnika z 25 września 2014 r. R. P. powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach II Wydział Karny z 1 lipca 2019 r. sygn. akt II K 196/17 uniewinniający go od zarzucanego aktem oskarżenia czynu, tj. uchylania się od opodatkowania poprzez nieujawnienie w terminie od 25 lutego 2011 r. do 25 sierpnia 2011 r. właściwemu organowi, tj. Naczelnikowi Urzędu Celnego w Kielcach przedmiotu i podstawy opodatkowania. Podatnik wskazał, że sąd, na podstawie opinii biegłego z zakresu badania pisma i dokumentów, uznał materiał dowodowy okazany w sprawie karnej za sfałszowany, a te dokumenty stanowiły dowody w prowadzonym postępowaniu podatkowym zakończonym ostateczną decyzją w zakresie VAT.

Naczelnik wznowił postępowanie podatkowe w celu zbadania przesłanek do wznowienia postępowania. Następnie 7 lutego 2022 r. decyzją odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Po rozpatrzeniu odwołania podatnika od tej decyzji dyrektor

decyzją z 22 września 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji wskazał, że warunki wynikające z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie zostały w niniejszej sprawie w pełni spełnione.

Wyrokiem z 29 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Ke 517/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę podatnika i uchylił ww. decyzję dyrektora. Zdaniem sądu organy naruszyły art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W toku ponownego postępowania organy winny ocenić znaczenie dla sprawy pozostałych dowodów będących podstawą wydania decyzji wymiarowej w VAT

z 25 września 2014 roku, w szczególności treści wszystkich zeznań T. S. i T. G., także złożonych w toku postępowania karnego.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania dyrektor utrzymując w mocy zaskarżoną decyzje wskazał, że w toku postępowania karnego skarbowego

w zakresie podatku akcyzowego, została sporządzona m.in. opinia biegłego

z zakresu badania pisma ręcznego i dokumentów, powołanego przez Sąd Rejonowy w Kielcach. Wynika z niej, że przypisane R. P. podpisy na fakturach VAT o numerach nr FV [...]/2011 z [...], FV [...]/2011 z [...], FV [...]/2011 z [...], FV [...]/2011 z [...], FV [...]/2011

z [...], FV [...]/2011 z [...], dotyczących sprzedaży 29 000 litrów oleju napędowego na rzecz T.-T. T. S. T. G. sp. j. oraz na fakturach dotyczących zakupu paliwa napędowego grzewczego od firmy O.

sp. z o.o. i dołączonych do nich oświadczeniach, z dużym prawdopodobieństwem nie są jego autentycznymi podpisami. Postępowanie karne skarbowe w zakresie akcyzy zakończyło się wydaniem 1.07.2019 r. przez Sąd Rejonowy w Kielcach prawomocnego wyroku o sygn. akt II K 196/17 uniewinniającego oskarżonego.

Zdaniem organu w stanie faktycznym sprawy istotne ustalenia, które były podstawą wydania 25 września 2014 r. przez naczelnika ostatecznej decyzji

w zakresie VAT zostały oparte nie tylko na ww. fakturach dotyczących sprzedaży oleju napędowego na rzecz spółki, ale również na innych dowodach, tj. m.in. na protokołach kontroli podatkowej przeprowadzonej zarówno u R. P. jak

i u nabywcy paliwa, protokołach przesłuchań podatnika, jak i świadków m.in. T. G., T. S. oraz pismach Urzędu Skarbowego

w Lipsku wraz z załącznikami, które odnoszą się do spornych faktur. Wymienieni świadkowie potwierdzili fakt uczestnictwa R. P. we wspólnie realizowanych transakcjach handlowych w 2011 r. W trakcie przesłuchań 7.08.2012 r., niewiele ponad rok od dat transakcji, świadkowie nie mieli wątpliwości co do wizerunku R. P. na kserokopii zdjęcia z jego dowodu osobistego. Obaj z okazanego im zdjęcia rozpoznali R. P. jako osobę, która przyjeżdżała za cysterną po dostawie oleju napędowego, przywoziła gotowe faktury oraz odbierała zapłatę za paliwo. T. G. w trakcie przesłuchania 29.09.2017 r. w Sądzie Rejonowym w Kielcach nie zaprzeczył, że okazywana mu kserokopia zdjęcia z dowodu osobistego R. P. należy do R. P., wyjaśniając odnośnie kserokopii wizerunku R. P. uznanej przez ten sąd za niewyraźną, że później bądź wcześniej, gdy zeznawał okazywano mu lepszą kopię dowodu. Ponadto kilka miesięcy od dokonanych transakcji tj. 10.08.2011 r. T. G., zeznał, że zna osobę u której składał telefoniczne zamówienia, która przyjeżdżała za cysterną samochodem osobowym S. C. lub T. , kolor [...], rocznik powyżej [...] r. na k. rejestracjach, która dawała mu fakturę i odbierała gotówkę za zakupione paliwo. Posiadanie samochodu marki S. C.

o numerze rejestracyjnym [...] rocznik [...] i używanie w [...] r. i [...] r. potwierdził podatnik. Ponadto 10.08.2011 r. i 6.02.2012 r. T. G. zeznał również, że kontaktował się ze sprzedawcą oleju napędowego pod numerami telefonów [...] i [...]. Podatnik potwierdził, że numer telefonu [...] jest numerem jego telefonu. Podatnik twierdzi, że w okresie styczeń - maj 2011 r. nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami, przyznając jednocześnie, że w 2011 r. bardzo często odbierał telefony z zapytaniem o możliwość kupna paliw płynnych i takie telefony mógł też odbierać od wspólników firmy T.-T. sp. j. Natomiast z bilingu rozmów z telefonu spółki T.-T. wynikają 24 połączenia (w tym 9 smsów i 15 połączeń telefonicznych), z numerem komórkowym należącym do podatnika. Zgodnie ze złożonymi przez T. G. ww. zeznaniami zamówienia paliwa przez spółkę od firmy podatnika dokonywane były telefonicznie. W ocenie organu niewiarygodne jest zatem, że podatnik odbierał od tego samego podmiotu nawet po kilka połączeń telefonicznych w miesiącu z zapytaniem o możliwość zakupu paliwa, gdy jednocześnie - jak twierdzi - zawsze informował, że nie prowadzi już działalności w tym zakresie. W aktach sprawy znajdują się wydruki z internetu ze strony "[...]24.pl" sporządzone na dzień 7.05.2012 r., z których wynika, że wśród firm działających na terenie miasta K. w zakresie handlu paliwami znajduje się również firma R. P. R. P. z podanym adresem, będącym adresem zamieszkania podatnika oraz numerem telefonu [...]. Podatnik bardzo ogólnikowo wyjaśnił, że prawdopodobnie związane jest to ze zgodą na zamieszczenie na stronach internetowych reklamy firmy prowadzonej w latach wcześniejszych. Ustalono, że numer telefonu podawany na stronie internetowej należał do matki podatnika - B. P. J., zamieszkałej pod tym samym adresem. Poprzednią działalność R. P. wyrejestrował 18.09.2007 r. W działalności tej używał pieczątki firmowej, która została użyta w transakcjach sprzedaży paliwa w 2011 r. Podatnik zgłosił

w marcu 2010 r. utratę dowodu osobistego. Nie przedstawił jednak dokumentu

o zgubieniu bądź kradzieży pieczątki firmowej.

Ponadto dyrektor wskazał, że sąd w wyroku sygn. II K 196/17 uznał za prawdziwe w części zeznania złożone w postępowaniu podatkowym przez T. G. i T. S. w zakresie okoliczności związanych

z przeprowadzonymi przez firmę R. P. R. P. z firmą T.-T. sp. z o.o. transakcjami dotyczącymi nabycia oleju oraz wystawienia 6 faktur dokumentujących te transakcje. Sąd uznał, że w tym zakresie zeznania świadków są spójne i logiczne. Jedynie ich zeznania w części dotyczącej rozpoznania, z mało wyraźnej kserokopii dowodu osobistego wydanego na nazwisko podatnika, strony jako osoby, z którą mieli dokonywać transakcji, sąd nie uznał za wiarygodne. Zdaniem organu przedstawione powyżej dowody, każdy z nich z osobna i w wzajemnym ich związku, dały obraz okoliczności dokonywania sprzedaży paliwa przez podatnika i były wystarczające do zajęcia stanowiska przedstawionego przez naczelnika w decyzji

z 25.09.2014 r. Sporne faktury nie stanowiły jedynego dowodu w sprawie będącego podstawą dokonanych ustaleń. Jednocześnie w myśl art. 11 p.p.s.a. organ administracyjny wyrokiem uniewinniającym zapadłym w postępowaniu karnym nie jest związany. Moc taką bowiem mają jedynie ustalenia co do popełnienia przestępstwa, zawarte w prawomocnym wyroku skazującym.

Odnosząc się do decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 14.09.2021 r. uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z 16.03.2015 r. i umarzającej postępowanie w sprawie wymiaru w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2011 r. organ wskazał, że w polskim prawie nie obowiązuje zasada związania organów podatkowych ustaleniami dokonanymi w ramach innych postępowań administracyjnych, a takim jest postępowanie podatkowe w podatku akcyzowym. Dla uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie (w postępowaniu wznowieniowym), której granice wyznacza art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotyczącej VAT nie może być skuteczne wskazanie, że w sprawie w zakresie akcyzy organ umorzył postępowanie, albowiem jeśli nawet można mówić o analogicznych (problemowo) sprawach, to każda z nich ma indywidualny charakter. Odmienne są podstawy prawne tych decyzji.

Na powyższą decyzję R. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o zbadanie materiału dowodowego na drodze postępowania sądowego. Zarzucił, że organ ponownie przy wydaniu swojej decyzji nie wziął pod uwagę całościowego zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonał wybiórczej błędnej analizy zgromadzonych dowodów.

W uzasadnieniu skarżący m.in. wskazał, że postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w Kielcach było prowadzone przeciwko podatnikowi z oskarżenia Urzędu Celnego w Kielcach z udziałem Pierwszego i Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach. Jako materiał dowodowy w tym postępowaniu przedstawione były wszystkie te same dowody zgromadzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach, na których podstawie naczelnik wydał swoja decyzję. Sąd poddał również w wątpliwość zeznania świadków, którzy podczas procesu sądowego nie rozpoznali skarżącego jako R. P.. Opisując podatnika w zeznaniach stwierdzili, że ma około 1,90 cm wzrostu i jest blondynem, podobnie błędnie zaznawali na temat samochodu osobowego strony, którym miał przyjeżdżać do naftobazy opisując prawidłowo numer rejestracyjne oraz markę samochodu, ale wskazując, że był on koloru białego, kiedy w rzeczywistości samochód ma kolor czarny. W ocenie skarżącego nie wzięto też pod uwagę faktu, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach 14 września 2021 r. uchylił w całości ostateczną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach dotycząca podatku akcyzowego,

w której materiałami dowodowymi były te same faktury VAT i oświadczenia do tych faktur, wskazane przez sąd jako w całości sfałszowane. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach w odróżnieniu do wyroku Sądu Rejonowego

w Kielcach oraz decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu w Kielcach posługując się wyłącznie tymi samymi, zakwestionowanymi wcześniej, dowodami uznał je za autentyczne i wiarygodne nie poddając ich w wątpliwość oraz nie przeprowadzając ponownego postępowania dowodowego.

Zdaniem skarżącego wszystkie te okoliczności i zgromadzony materiał dowodowy wskazują, że skarga jest zasadna i wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 240 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.)

i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023, poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja wydana po wznowieniu postępowania odmawiająca uchylenia w całości ostatecznej decyzji w przedmiocie określenia skarżącemu w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2011 r. wartości niezaewidencjonowanej sprzedaży. Zdaniem organu stwierdzenie przez sąd karny fałszywości podpisów na fakturach sprzedaży oleju napędowego nie świadczy o fałszywości pozostałych istotnych w sprawie dowodów. Wyrok nie przesądza zatem o konieczności uchylenia decyzji dotychczasowej stosownie do art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, z powodu braku przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy. Stosownie do powołanej regulacji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Z kolei w ocenie skarżącego wyczerpane zostały przesłanki określone

w art. 240 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co potwierdza decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 14 września 2021 r. nr 2605-SPA.4105.16.2021, uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z 16 marca 2015 r. nr 341000-UAGR-9110-988/14/SB i umarzająca postępowanie w sprawie wymiaru w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do lipca

2011 r. Decyzja ta obejmuje bowiem ten sam zakres dowodowy brany pod uwagę

w decyzji naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach w zakresie VAT.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga uwzględnienia, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wyrokiem z 29 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Ke 517/22, sąd ten uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 22 września 2022 r.

w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2011 r.

Sąd stwierdził, że organy dokonały naruszenia art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie wyjaśniły, jakie istotne znaczenie dla sprawy mają, po wyeliminowaniu materiału dowodowego w postaci spornych faktur i oświadczeń skarżącego, inne dowody. Sąd wskazał, aby w toku ponowionego postępowania organy oceniły znaczenie dla sprawy pozostałych dowodów będących podstawą wydania decyzji wymiarowej w podatku VAT z 25 września 2014 r., w szczególności treści wszystkich zeznań T. S. i T. G., także złożonych w toku postępowania karnego.

W związku z powyższym kontrolując zaskarżoną decyzję zachodzi konieczność zastosowania art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związani. Podsumowując, zarówno organy administracyjne, których działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, jak i sąd orzekający w sprawie, ilekroć dana sprawa będzie ponownie przez nie rozpoznawana, będą związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tegoż sądu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa, na podstawie których sąd orzekał.

W tak zakreślonych ramach prawnych sprawy sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że organ częściowo wypełnił zalecenia sądu

i ponownie rozpoznając sprawę ocenił znaczenie dla sprawy pozostałych dowodów będących podstawą wydania decyzji wymiarowej w VAT z 25 września 2014 r.,

w szczególności treść wszystkich zeznań T. S. i T. G., także złożonych w toku postępowania karnego. Ocena ta jednak narusza art. 121 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez to, że wydano dwa różne rozstrzygnięcia na skutek odmiennej oceny tego samego materiału dowodowego przez organy podatkowe, w sprawach tego samego podatnika - jednak odnośnie należności z tytułu podatku akcyzowego,

a druga w przedmiocie podatku od towarów i usług. - w pokrywającym się okresie rozliczenia podatkowego.

Organ podatkowy w decyzji dotyczącej podatku akcyzowego wydanej po wznowieniu postępowania, stwierdził bowiem, że to nie skarżący w rzeczywistości nabywał i posiadał olej napędowy grzewczy, a jego dane zostały wykorzystane przez nieustalone osoby, celem udokumentowania sprzedaży i nabycia oleju napędowego grzewczego bez jego wiedzy. Organ m.in. miał na uwadze, że na fakturach

i wydanych do nich oświadczeniach widniejące podpisy nie zostały złożone przez R. P. oraz że zeznania świadków nie potwierdziły, że sporne transakcje były dokonywane przez R. P.. Wskazał ponadto, że świadkowie nie byli w stanie wykluczyć ewentualności, że transakcje mogły być zawarte z inną osobą podającą się za R. P.

Wymaga wyjaśnienia, że zasada zaufania uczestników postępowania do organów podatkowych, uregulowania w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie jest to jedynie postulat pod adresem organów, lecz norma prawna, której naruszenie może stanowić podstawę uchylenia decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że narusza omawianą zasadę zmienność poglądów prawnych organów wyrażonych w decyzjach wobec tego samego podatnika, wydanych na tle tożsamych stanów faktycznych i podobnej podstawy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt I FSK 339/20 i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 23 listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 283/05 oraz

z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 527/05 (CBOSA) wskazał, że uznaje się za godzące w dyspozycję art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, dokonywanie różnych ustaleń odnoszących się do tego samego elementu stanu faktycznego sprawy

w odrębnych, co prawda, postępowaniach podatkowych jednakże bazujących na tych samych faktach. Z punktu widzenia podatnika nie jest bowiem uzasadniona sytuacja, w której organy administracji dokonują względem podatnika odmiennej oceny tego samego materiału dowodowego. Z pewnością nie służy to wzmacnianiu zaufania do prawa i autorytetu organów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2022 r. sygn. akt I FSK 2434/21; CBOSA). Sąd,

w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyżej przedstawione poglądy orzecznictwa.

W konsekwencji skoro postępowanie podatkowe powinno być prowadzone

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, to nie sposób było zaakceptować stanowiska organu w zakresie argumentacji strony dotyczącej wydania przez Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach 14 września 2021 r. decyzji uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z 16 marca 2015 r. i umarzającej postępowanie w sprawie podatku akcyzowego,

w której materiałami dowodowymi były dokładnie te same materiały, czyli faktury VAT i oświadczenia, które stanowią materiał dowodowy w sprawie, w której została wydana decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach

z 25 września 2014 r. Organ wskazał bowiem jedynie, że w polskim prawie nie obowiązuje zasada związania organów podatkowych ustaleniami dokonanymi

w ramach innych postępowań administracyjnych, a takim jest postępowanie podatkowe w podatku akcyzowym. Dla uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie

(w postępowaniu wznowieniowym), której granice wyznacza art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotyczącej VAT nie może być skuteczne wskazanie, że

w sprawie w zakresie akcyzy organ umorzył postępowanie, albowiem jeśli nawet można mówić o analogicznych (problemowo) sprawach, to każda z nich ma indywidualny charakter. Odmienne są podstawy prawne tych decyzji.

Zgromadzony materiał dowodowy, stanowiący podstawę do podjętych rozstrzygnięć w obu podatkach był tożsamy. Tymczasem taki sam materiał dowodowy (po wyeliminowaniu dowodów uznanych przez sąd karny za sfałszowane) w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług został uznany za wystarczający (istotny) dla przypisania niezaewidencjonowanego obrotu skarżącemu. Istotne przy tym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku I SA/Ke 517/22 wskazał, że "godny uwagi i akceptacji jest fakt wywodzenia przez skarżącego korzystnego dla siebie skutku prawnego z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 14 września 2021 r. uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach i umarzającej postępowanie w sprawie wymiaru podatku akcyzowego. Na s. 3 tej decyzji organ wskazał powody swego rozstrzygnięcia, m.in.: zeznania składane w toku postępowania sądowego przez świadków nie potwierdziły, że sporne transakcje były dokonywane przez skarżącego; R. P. konsekwentnie od pierwszych zeznań składanych w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Kielcach aż do wyjaśnień składanych w postępowaniu sądowym twierdził, że nie dokonywał zakupów ani sprzedaży oleju napędowego, nie wystawiał i nie podpisywał żadnych faktur czy oświadczeń. W takiej sytuacji, zdaniem sądu, przy istnieniu wspólnych (faktury, oświadczenia skarżącego, zeznania T. S. i T. G.) elementów łączących te sprawy (w sprawie wymiaru podatku akcyzowego i od towarów i usług) skarżący miał prawo oczekiwać jednakowego, korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia ze strony obu organów podatkowych (Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach, Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach)." Tym samym sąd przesądził, że materiał dowodowy w obu sprawach jest tożsamy, czego z resztą organ nie negował.

W związku z powyższym, przy ocenie przesłanki wznowienia z art. 140 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wbrew przywołanemu stanowisku organu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ powinien wziąć pod uwagę stanowisko zawarte w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Kielcach z 14 września 2021 r. dotyczącej podatku akcyzowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że wobec zasadniczej rozbieżności w ocenie tego samego stanu faktycznego, na podstawie tego samego materiału dowodowego wydanie diametralnie odmiennych: decyzji kontrolowanej, jak i w decyzji dotyczącej podatku akcyzowego doszło do naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz art. 153 p.p.s.a.

Wbrew twierdzeniom organu stan faktyczny sprawy wskazywał

na konieczności zastosowania w sprawie rozstrzygnięcia przewidzianego

w art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w wyniku którego organ uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania.

Z tych względów sąd, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.