Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 42/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 §  1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 104, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Jerzy Solarski Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. Ż. kwotę 150 zł /słownie: sto pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 9 kwietnia 2008 r.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 KPA po rozpoznaniu odwołania J. Ż. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nawiezienia ziemi na działkę nr 88/2 położonej w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu podano, że przedmiotową decyzją organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie nawiezienia ziemi na działkę nr 88/2 położoną w S. Organ podał, że J. Ż. złożył wniosek w sprawie nawiezienia działki 88/2, która stanowi własność U. i A. K. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. odmówił uwzględnienia żądania.

Od tej decyzji zainteresowany odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło zaskarżoną decyzję. W wyniku ponownego rozpatrywania sprawy wykazano, iż nawiezienie działki nr 88/2 związane było z inwestycją budowlaną realizowaną na tej nieruchomości. W związku z tym Burmistrz uznał się niewłaściwy w sprawie i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wniosek J. Ż. do załatwienia wg kompetencji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone w ustawowym terminie. Odwołanie od tej decyzji złożył z zachowaniem ustawowego terminu J. Ż. W treści środka zaskarżenia jego autor zakwestionował zasadność decyzji podjętej przez Burmistrza wnosząc jednocześnie o jej uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nie może zostać uwzględnione. W związku z okolicznością, iż ostatecznym postanowieniem wydanym z upoważnienia Burmistrza z dnia [...] czerwca 2007 r. sprawa została przekazana w trybie art. 65 § 1 KPA Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, dalszy bieg postępowania administracyjnego przed Burmistrzem. stał się bezprzedmiotowy. Organ ten nie posiada już bowiem podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania tej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94). Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 KPA, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył J. Ż. nie wskazując kierunku jej weryfikacji.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że przedmiotowa decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca, gdyż posesja jego wraz z budynkami przy większych opadach jest zatapiana. Ponosi straty materialne, gdyż w jego budynkach wszystko gnije. Decyzja SKO podważa wcześniejszą decyzję SKO. Wygląda, że decyzje podejmuje się w zależności od składu orzekającego, a nie od sprawy, gdyż w obu przypadkach jest to ta sama sprawa. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego łamie prawo bo nie można kierować wód opadowych na południe, gdy wszyscy kierują na północ do rowu przydrożnego. Nawiezienie około 30 cm ziemi, co widać gołym okiem nie jest według "Powiatowego Inspektora" jednoznacznym faktem podniesienia terenu. Pas zieleni, o którym mowa w piśmie Powiatowego Inspektora na odległość 15m od drogi to beton przysypany korą po zerwanej kostce.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje w obrocie prawnym ostać się nie mogą.

Stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco.

Na wniosek J. Ż. z dnia 11.07.2006 r. Burmistrz [...] wszczął postępowanie w sprawie nawiezienia ziemi na działkę nr 88/2 w S. stanowiącej własność U. i A. K. Decyzją z dnia [...].12.2006 r., Nr [...] organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o obniżenie poziomu działki. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].03.2007 r., Nr [...] uchyliło ją i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Następnie Burmistrz postanowieniem z dnia [...].06.2007 r., Nr [...] na podstawie art. 65 KPA uznał się niewłaściwym w sprawie i przekazał ją do prowadzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez strony postępowania. Pismem z dnia 2.07.2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności wskazanego w poprzednim zdaniu postanowienia twierdząc, że postępowanie toczące się uprzednio przed Burmistrzem jest w toku i nie zostało w żaden sposób zakończone. W takiej sytuacji Burmistrz decyzją z dnia [...].07.2007 r. umorzył postępowanie w sprawie nawiezienia ziemi na działkę nr 88/2 w S. wskazując, jako podstawę prawną art. 105 KPA. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją będącą przedmiotem skargi utrzymało ją w mocy. Organ ten uznał, że skoro sprawa została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dalsze postępowanie przed Burmistrzem jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie postępowania.

Mając na uwadze taki stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły w sposób rażący przepis art. 105 § 1 KPA, co uzasadnia stwierdzenie nieważności wydanych przez nie decyzji.

Prowadząc postępowanie administracyjne organy obowiązane są badać z urzędu swoją właściwość. W przypadku, kiedy organ administracji publicznej do którego wniesiono podanie stwierdzi, że jest niewłaściwy w sprawie przekazuje podanie do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego powoduje, że sprawa nie jest już prowadzona przed organem do którego podanie wniesiono, lecz przed tym organem, któremu sprawę przekazano. Taka sprawa zostaje faktycznie przekazana organowi właściwemu do jej prowadzenia i przestaje się toczyć przed organem do którego podanie wniesiono. W takiej sytuacji nie ma potrzeby umarzania wszczętego postępowania administracyjnego, bo takowe przed organem nie toczy się, wobec przekazania sprawy organowi właściwemu.

Umorzenie postępowania w sprawie, która nie toczy się przed organem stanowi rażące naruszenie przepisu art. 105 § 1 KPA w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.