Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1457/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1, 2, 6 i 7, art. 5 ust. 1 i 3, art. 2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. art. 75 par. 1, art. 7, art. 77, art. 10, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Marzena Milewska- Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204, dalej uoa) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej opłatę za używanie 14 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 8.106 złotych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu [...] października 2014 r. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez Hotel [...] mieszczący się przy ul. [...] w miejscowości [...], należącym do spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwana skarżącą lub spółką). Kontrola została przeprowadzona w obecności przedstawiciela spółki J. P. (Prezes Zarządu kontrolowanej spółki). Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany bez zastrzeżeń przez J. P. Do protokołu kontroli zostało załączone również oświadczenie podpisane przez J. P., opatrzone datą [...] października 2014 r. z którego wynika, iż 16 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez skarżącą jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Okres używania odbiorników stwierdzono na podstawie oświadczenie w/w złożonego do protokołu kontroli tj. od stycznia 2013 r.

Organ I instancji pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do zawiadomienia załączono kserokopie protokołu kontroli i oświadczenie poświadczone za zgodność z oryginałem.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., nakazał rejestrację 14 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 14 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 8.106 złotych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 2 uoa domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Za odbiornik podlegający rejestracji uważa się urządzenie stałe lub przenośne umożliwiające natychmiastowy odbiór programu radiowego lub telewizyjnego. Osoby prawne, instytucje i organizacje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą, zakłady lub pracownie produkcyjne i usługowe, sklepy, bary, restauracje itp. zobowiązane są do rejestracji każdego użytkowanego odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego i wnoszenia opłat abonamentowych za ich użytkowanie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 uoa oraz § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676 – dalej rozporządzenie), w celu wykonywania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w ciągu 14 dni od dnia wejścia w życie.

Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w części nakazującej rejestrację używanych 14 odbiorników telewizyjnych. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, iż skarżąca poinformowała organ pismem z dnia [...] stycznia 2015r., że w dniu [...] stycznia 2014 r. w Urzędzie Pocztowym [...] dokonała rejestracji odbiorników telewizyjnych – na dowód czego przedstawiła kserokopie: Zgłoszenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zmiany danych, Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz dowodu opłaty abonamentowej. A zatem decyzja w ww. zakresie stała się bezprzedmiotowa.

Pismem z dnia [...] lutego 2015r. spółka złożyła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] stycznia 2015r., w której podniosła, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji opisane wyżej odbiorniki telewizyjne były już zarejestrowane. Rejestracja została potwierdzona przez przesłanie skarżącej zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2015 r. o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika tj. numeru [...]. Ponadto skarżąca podniosła, iż nie został ustalony faktyczny okres użytkowania ww. odbiorników telewizyjnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż odpowiada ona prawu. Odnosząc się do zarzutu podniesionych w odwołaniu w tym: nieuwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z rejestrowaniem określonych w niej 14 odbiorników telewizyjnych i ustalenie, że w dniu wydania decyzji odbiorniki te nie były zarejestrowane, Minister wskazał, że niewątpliwie strona dokonała rejestracji odbiorników telewizyjnych kilka dni przed wydaną decyzją organu I instancji. Podniósł, iż jakkolwiek decyzja organu I instancji nakazuje rejestrację 14 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustala opłatę za używanie 14 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, to w dniu [...] lutego 2015 r. organ I instancji wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w części nakazującej rejestrację używanych 14 odbiorników telewizyjnych.

Odnosząc się do zarzutu niedokonania ustaleń faktycznego okresu użytkowania odbiorników i ich stanu technicznego, a co za tym idzie – ustalenie opłaty w wysokości zawyżonej a nie adekwatnej do okresu używania, Minister wskazał, iż zgodnie z § 2 i 3 rozporządzenia, rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W przedmiotowej sprawie stwierdzono okres używania odbiorników w lokalu od stycznia 2013 r. i został on ustalony na podstawie oświadczenia J. P. Organ podkreślił przy tym, że spółka nie przedstawiła żądnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 dni okresie używania ujawnionych odbiorników telewizyjnych. Organ podkreślił także, że okoliczności sprawy nie budziły żadnych wątpliwości.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił skarżącej udział we wszystkich etapach postępowania. Wziął pod uwagę, przy wydawaniu decyzji, wszystkie okoliczności stwierdzone podczas kontroli. Zatem jego działanie było zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 8 kpa.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 i 75 kpa poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności związanych z eksploatacją 14 odbiorników telewizyjnych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że ustalenia istotnych okoliczności stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji organ oparł wyłącznie na wyjaśnieniach przedstawiciela spółki – J. P., nie dokonując weryfikacji zgodności jego oświadczenia ze stanem faktycznym, poprzez uruchomienie każdego z tych odbiorników.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014 poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2015r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 uoa, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. poz. 566).

Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Sąd nie podzielił jednak słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 uoa kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego lub radiofonicznego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy uoa w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w dniu [...] października 2014r. w lokalu użytkowym należącym do skarżącej tj. w Hotelu [...] mieszczącym się prze ul. [...] w [...] ustalił, że w jej użytkowaniu znajduje się 16 odbiorników telewizyjnych przy czym 2 odbiorniki telewizyjne zostały zarejestrowane w dniu [...] czerwca 2012r. Organ stwierdził również, że pozostałe 14 odbiorniki telewizyjne, w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji, znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez prezesa zarządu kontrolowanej spółki J. P. oraz notatki z dnia [...] stycznia 2015r. sporządzonej przez G. G. (pracownika [...] S.A.).

W podpisanym przez kontrolujących oraz Pana J. P. (prezes zarządu) protokole kontroli zawarte jest stwierdzenie, że ww. odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zawarto w nim również oświadczenie, z którego wynika, że czas używania tych odbiorników we wskazanym lokalu wynosi "od stycznia 2013r." Natomiast w Oświadczeniu złożonym przez J. P., który stanowi załącznik do protokołu z dnia [...] października 2014r., wskazano że "Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: pokoje przygotowywane są do przyjęcia gości – w pokojach znajdują się odbiorniki telewizyjne". Na tej podstawie organ prawidłowo uznał, że powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych oraz że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. poz. 1676). Za prawidłową organ uznał także ilość posiadanych i niezarejestrowanych przez skarżącą odbiorników radiowych i telewizyjnych, opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli oraz dokumentach z rejestracji odbiorników (notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2015r., z dnia [...] stycznia 2015r. oraz kopi wniosku o rejestrację odbiorników radiowych i telewizyjnego z [...] stycznia 2015r.)

Wskazać należy, iż protokół kontroli zalicza się do tej kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Protokół kontroli ma także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim niekwestionowanych faktów.

W przedmiotowej sprawie protokół został sporządzony i podpisany bez zastrzeżeń przez obecnego podczas kontroli J. P. oraz kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co pod względem formalnym uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Osoba, która uczestniczyła w kontroli będąca jednocześnie prezesem zarządu kontrolowanej spółki – jak wynika z protokołu była zorientowana oraz posiadała stosowną wiedzę, co do ilości odbiorników, okresu ich używania i kwestii możliwości ich używania a także co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego osoba umocowana do samodzielnej reprezentacji spółki. A zatem podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli.

Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 kpa, co czyni nieuzasadnionym zarzut dot. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedysponowanie wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji. Zdaniem Sądu ustalone podczas przeprowadzonej kontroli okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, są używane. Ponadto, protokół z przeprowadzonej kontroli stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa i jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Nadto Skarżąca miała możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, czego w trakcie postępowania nie uczyniła. Sąd zauważa również, że oświadczenie złożone przez Pana J. P. w dniu [...] października 2014r. (załącznik do protokołu z kontroli) nie zostało odwołane ani też zmienione lub uzupełnione w terminie późniejszym.

Wypada w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 2 ust.1 uoa opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego - przy czym pojęcie używania odbiornika oparte jest na konstrukcji domniemania prawnego (art. 2 ust. 2 uoa), że osoba posiadająca odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ustalenie zdolności odbiornika do natychmiastowego odbioru jest więc równoznaczne ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że jego posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie). Opłatę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 5 w/w artykułu. Wyjątek dotyczy m.in. osób fizycznych, które wnoszą tylko jedną opłatę i mogą używać w swoim gospodarstwie domowym przez co rozumie się zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie (ust. 6 w/w artykułu). Podkreślić należy przy tym, że opłacanie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego uprawnia do używania nieokreślonej liczby odbiorników, jednakże nie obejmuje używania tych odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym, czy produkcyjnym mieszczącym się poza lokalem mieszkalnym. Tym samym należy uznać, że na osobach fizycznych, prawnych oraz jednostkach nie posiadających osobowości prawnej ale prowadzących działalność gospodarczą spoczywa obowiązek rejestracji każdego odbiornika radiowego lub telewizyjnego użytkowanego w lokalach, czy budynkach zajmowanych w ramach tej działalności.

Z tych też względów podnoszony w skardze zarzut dot. braku przeprowadzenia przez organy kontrolne sprawdzenia przedmiotowych odbiorników celem ustalenia czy są one sprawne, Sąd uznał w świetle obowiązujących przepisów oraz ustalonego stanu faktycznego za niezasadny. Fakt iż organ przyjmując sprawność w/w odbiorników oparł się na oświadczeniu wiedzy Jana Pustelnika będącego Prezesem Zarządu kontrolowanej Spółki bez ich sprawdzenia nie dyskwalifikuje tych ustaleń. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego w tym w szczególności z protokołu kontroli oświadczenie wiedzy zostało złożone przez osobę posiadającą stosowną wiedzę w tym zakresie. Trudno bowiem przypuszczać by Prezes spółki nie posiadał wiedzy co do sprawności odbiorników . Nawet jednak gdyby tego rodzaju przypadek miał miejsce (na co strona nie wskazuje), to trudno przypuszczać by podczas kontroli składając tego rodzaju oświadczenie nie upewnił się on np. poprzez uzyskanie informacji od pracownika posiadającego taką wiedzę czy odbiorniki telewizyjne faktycznie są sprawne. Szczególnie, że jednocześnie ze względu na przygotowywanie pokoi na przyjęcie gości kontrolującym uniemożliwiono faktyczne sprawdzenie odbiorników.

Mając powyższe na uwadze w konsekwencji należało uznać, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a.

Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.