Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2737/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także "SKO"), uchyliło postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] [...] (dalej także "organ I instancji") nr [...] z [...] maja 2017r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w części zaskarżonej (pkt 2 ) i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.

Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] lipca 2017r., przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] września 2011r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni [...] "[...]" z siedziba w [...], Zarząd Dzielnicy [...] [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na : budowie nowych odcinków sieci: kanalizacyjnej, wodociągowej, ciepłowniczej, gazowniczej, elektroenergetycznej i teletechnicznej w ramach przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej w związku z realizacją inwestycji kubaturowej planowanej w rejonie ul. [...], zlokalizowanej na częściach działek ewidencyjnych: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], z obrębu [...] oraz działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni [...] "[...]" z dnia [...] kwietnia 2017r. (data wpływu do organu I instancji) o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, Zarząd Dzielnicy [...] orzekł o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej poprzez: korektę daty wniosku o wydanie decyzji widniejącej na str. 1 decyzji – z [...] czerwca 2010r. na [...] czerwca 2011r. oraz dopisanie w treści decyzji pominiętej działki nr [...] z obrębu [...], która również była objęta wnioskiem.

Na powyższe orzeczenie organu I instancji Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł zażalenie, zaskarżając przedmiotowe postanowienie w części dotyczącej "dopisania w treści decyzji pominiętej działki nr ew. [...] z obrębu [...]" i wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie.

SKO po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. uchyliło postanowienie w części zaskarżonej (pkt 2) i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO odwołując się do doktryny i orzecznictwa wskazało, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do istotnych zmian treści decyzji. A taką zmianą, zdaniem SKO, byłoby dopisanie numeru działki, która (chociaż objęta treścią wniosku) nie została przez organ w treści rozstrzygnięcia uwzględniona. Wskazało również, że nie ma przy tym znaczenia przyczyna tego pominięcia, ani to na którym etapie postępowania do tego pominięcia doszło. Zdaniem SKO środek, który został przez organ I instancji zastosowany, jest nieadekwatny do zaistniałego stanu faktyczno-prawnego.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Spółdzielnia [...] "[...]" w [...] (dalej też "skarżąca") zarzucając naruszenie:

- art. 107 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie niewykonalnego postanowienia, gdyż uchylona została nieistniejąca jednostka redakcyjna badanego rozstrzygnięcia (uchylenie pkt 2 postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017r. );

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sprawie sprostowania postanowienia zamiast wydania orzeczenia co do istoty sprawy;

- art. 113 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania, a tym samym brak uwzględnienia wniosku strony w sprawie sprostowania postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017r.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie 837 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. A także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, bowiem do Sądu zostało zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2017r. (o numerze wskazanym na wstępie), którym uchylono postanowienie organu I instancji w części zaskarżonej (pkt 2 ) i umorzono postępowanie przed organem I instancji.

Badając prawidłowość wydania wskazanego wyżej postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga choć uzasadniona w pewnym zakresie nie może spowodować uchylenia zaskarżonego aktu, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej choć zaistniało naruszenie przepisów postępowania, to nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy, co oznacza, że nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. a tym samym Sąd nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...], którym uchylono w zaskarżonej części postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] [...] prostujące oczywistą omyłkę pisarską w treści decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011r. i umorzono w tej części postępowanie przed organem I instancji. Omyłka pisarska zdaniem organu I instancji, który dokonał jej sprostowania poprzez dopisanie we wskazanej decyzji działki nr ew. [...] z obr. [...], polegała na pominięciu w decyzji tej działki mimo, iż działka była objęta wnioskiem inwestora o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tymczasem organ odwoławczy uznał, że nie jest dopuszczalne we wskazany sposób dokonanie sprostowania wskazanej wyżej decyzji, gdyż prowadzi ono do zmiany treści tej decyzji co w świetle art. 113 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne.

Należy zatem podnieść, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może, z urzędu lub na żądanie strony, prostuje w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w powołanym przepisie podlegają zatem jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Przepisy k.p.a. nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2001r., sygn. akt II SA 863/00, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się przy tym, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 § 1 k.p.a., gdyż przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Wady te charakteryzuje przy tym ich oczywistość. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa – a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może więc prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Niedopuszczalne jest również obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w odniesieniu do okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie.

W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest więc dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.

W ocenie Sądu słusznie Kolegium uznało, że postanowienie o sprostowaniu decyzji, w części w której zostało ono zaskarżone tj. co do dopisania w treści decyzji pominiętej działki nr ew. [...] z obrębu [...], prowadzi do zmiany merytorycznej treści decyzji z dnia [...] września 2011r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym nie ulega wątpliwości, że w treści złożonego przez [...] "[...]" wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego działka nr ew. [...] została ujawniona jako teren planowanej inwestycji. Jednakże jak wynika z akt sprawy organ od początku procedował w sprawie z pominięciem wskazanej działki. Należy bowiem wskazać, że już w zawiadomieniu o wszczęciu postepowania nie została ona ujęta jako teren, na którym planowana jest inwestycja. Nie jest ona wymieniona również w obwieszczeniu z dnia [...] lipca 2011r. zawiadamiającym o wszczęciu postepowania. Nie została ona również ujęta w treści projektu decyzji, który podlegał uzgodnieniu w trybie art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm), jak również w postanowieniu uzgadniającym. A zatem mimo, iż w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] błędnie określono teren planowanej inwestycji (niezgodnie z wnioskiem inwestora) na co wskazuje porównanie wniosku i treści pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach, to błąd ten nie mógł zostać naprawiony w trybie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez sprostowanie tej decyzji. Nie można bowiem tego błędu zakwalifikować jako innej oczywistej omyłki, która jest nieistotna. A zatem SKO prawidłowo uznało, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] maja 2017r. w sposób istotny modyfikuje treść wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] września 2011r., co ocenione musiało być jako naruszenie art. 113 § 1 k.p.a.

Rację ma jednak skarżąca podnosząc, iż rozstrzygnięcie SKO polegające na uchyleniu postanowienia w części zaskarżonej (pkt 2) i umorzeniu postępowania przed organem I instancji narusza prawo. Należy bowiem wskazać, że aby organ mógł uchylić postanowienie i umorzyć postepowanie organu I instancji to muszą zaistnieć w sprawie przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie takie nie zaistniały, bowiem postępowanie o sprostowaniu omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] września 2011r. toczyło się na wniosek skarżącej Spółdzielni, a ta jak wynika z akt nie cofnęła wniosku. Orzeczenie, które miało być sprostowane, również pozostawiało w obiegu prawnym a zatem nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W takiej sytuacji SKO winno było uchylić zaskarżone postanowienie i orzec o odmowie sprostowania decyzji w żądanym przez Spółdzielnie zakresie a nie umorzyć postepowanie organu I instancji.

Naruszenie to jednak, jak wskazano powyżej, nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, bowiem w niniejszej sprawie nie było możliwe dokonanie sprostowania omyłki pisarskiej w taki sposób jak dokonał tego organ I instancji. Nadto orzeczenie, które wydało Kolegium lub, to które winno wydać Kolegium o uchyleniu postanowienia i orzeczeniu o odmowie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] września 2011r. nie różnią się w skutkach. Nie jest bowiem możliwe sprostowanie ww. decyzji w żądany przez stronę sposób.

Na zakończenie odnosząc się do zarzutu niewykonalności wydanego przez SKO postanowienia Sąd wskazuje, że nie uznał zasadności wskazanego zarzutu. Niewątpliwie SKO w sentencji postanowienia wskazało: "uchylić postanowienie w części zaskarżonej (pkt 2)", przy czym samo zaskarżone postanowienie organu I instancji faktycznie nie zawiera punktów. Jednakże łączne odczytanie komparycji postanowienia SKO i wskazanej wyżej sentencji wskazuje, że zamieszczony w nawiasie pkt 2 nie odnosi się do pkt 2 postanowienia organu I instancji tylko do pkt 2 wskazanego w komparycji orzeczenia SKO, w którym wskazano, że sprostowanie w postanowieniu organu I instancji polegało na "dopisaniu w treści decyzji pominiętej działki nr [...] z obrębu [...], która również była objęta wnioskiem". Niewątpliwie nie jest to szczęśliwa redakcja sentencji jednakże nie można temu orzeczeniu zarzucić niewykonalności a tym samym ziszczenia się przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.