Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1437/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 25.08.2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu w sprawie ze skargi E. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia E. C. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] lutego 2012 r., nakładającej na E. C. obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych i przywrócenia środowiska do stanu właściwego w związku z wystąpieniem szkody w środowisku, powstałej w wyniku prowadzonej działalności demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, polegającej na zanieczyszczeniu gleby wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi.

Na powyższe postanowienie E. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).

Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Przede wszystkim, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Zastosowanie powyższego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie występuje oczywista bezzasadność skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 14/14, Lex nr 1452211).

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po terminie, co czyni ją oczywiście bezzasadną. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15 maja 2014 r. Skarga została nadana w dniu 17 czerwca 2014 r., a zatem z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., który upłynął z dniem 16 czerwca 2014 r. Okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.