Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1425/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 61 ust. 3 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S., U. Z.-S., Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "S." sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1178/20 w sprawie ze skargi J. S., U. Z.-S., Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "S." sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 24 lipca 2020 r. nr ... w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. oddala skargę kasacyjną. 2. oddala wniosek W. R. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1178/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. S., U. Z.-S., S. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 24 lipca 2020 r. w przedmiocie warunków zabudowy terenu.

U. Z.-S., J. S. i NZOZ "S." Sp. z.o.o. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy wnioskodawca nie spełnił warunków niezbędnych do wydania przedmiotowej decyzji w kwestii uzgodnień w zakresie infrastruktury (brak ustaleń co do sposobu zaopatrzenia w wodę i energię cieplną oraz sposobu odprowadzania ścieków sanitarnych i wód opadowych,

II. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 134 p.p.s.a. przez brak kontroli administracyjnej zaskarżonej decyzji, podczas gdy nie odpowiada ona podstawowym wymogom prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania W. R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne.

Według stanowiska sformułowanego w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji, w następstwie której za zgodną z prawem uznana została decyzja z 20 maja 2020 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolno stojącego budynku usługowego wraz z wielostanowiskowym garażem w zabudowie śródmiejskiej. Konkretnie strona skarżąca zarzuciła, że przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), gdyż ustalenia decyzji w zakresie infrastruktury technicznej oparte zostały na nieważnych "uzgodnieniach" dotyczących: (1) zasilania w energię cieplną z 12 stycznia 2017 r., (2) dostawy energii elektrycznej z 10 stycznia 2017 r., (3) podłączenia kanalizacji sanitarnej z 15 lutego 2017 r., (4) podłączenia wodociągowego z 15 lutego 2017 r.

Wbrew jednak przytoczonym zarzutom kasacyjnym, w niniejszej sprawie, wszczętej kolejnym wnioskiem inwestora, organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy w zakresie infrastruktury technicznej na podstawie aktualnej dokumentacji z 2019 r., a nie "uzgodnień" z 2017 r. dokonanych w poprzedniej sprawie. Całkowicie niezrozumiały jest zatem zarzut skargi kasacyjnej, w którym strona powołuje się na inne dokumenty niż te, które były podstawą wydanej decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że organ pierwszej instancji w punkcie 2.6 decyzji stwierdził, że sposób zaopatrzenia planowanego budynku w wodę, energię elektryczną i energię cieplną oraz sposób odprowadzania ścieków sanitarnych i wód opadowych – określany jest ustaleniami poszczególnych jednostek organizacyjnych z listopada 2019 r., przedstawionymi w pismach: Spółek A. i T. oraz Przedsiębiorstwa Komunalnego T.

Ponadto należy zauważyć, że organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji wyraźnie odniósł się do spełnienia w sprawie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; przy czym stosownie do ust. 5: warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

W związku z przytoczoną regulacją w orzecznictwie wskazano, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji, dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymagane, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Stąd też w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. mówi się o istniejącym, lecz także projektowanym uzbrojeniu terenu (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. II OSK 1815/18).

Warto również zwrócić uwagę na ukształtowany w orzecznictwie pogląd, iż celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale wystarczające jest posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r. II OSK 3487/18, 7 marca 2018 r. II OSK 1200/16, 15 lutego 2018 r. II OSK 893/16).

W świetle przedstawionych uwag uprawnione było przyjęcie w rozpatrywanej sprawie, iż warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został zachowany, co uzasadniało akceptację podjętych rozstrzygnięć przez organy obu instancji. Wprawdzie Sąd Wojewódzki w sposób skrótowy wskazał na spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., to jednak nie oznacza, iż pominął tę kwestię przy ocenie kontrolowanych decyzji. Niewątpliwie brak w uzasadnieniu wyroku szerszego wywodu w tym zakresie wynikał z faktu, iż w skardze nie kwestionowano ustaleń odnoszących się do wymogu uzbrojenia terenu inwestycji.

Ubocznie trzeba zaznaczyć, iż sprzedaż nieruchomości, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowiła okoliczności mającej znaczenie dla merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Przede wszystkim przypomnieć należy, że Sąd pierwszej instancji kontrolował zgodność z prawem zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy zbycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w dniu 31 maja 2022 r.

Jedynym skutkiem tego zdarzenia było to, że w toku postępowania kasacyjnego zawiadomiono o sprawie nabywców nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z 20 maja 2020 r.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Wniosek uczestnika o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu, albowiem nie ma on oparcie w art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

-----------------------

2