Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1815/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2023 r. nr SKO.415/244/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr AR-P.6730.4.8.2022.GR; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącej A. G. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1815/23

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 10 sierpnia 2023 r. nr SKO.415/244/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: SKO), po rozpoznaniu odwołania A. G. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 14 kwietnia 2023 r., nr AR-P.6730.4.8.2022.GR w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z 28 marca 2022 r. P. G. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługą w parterze", na działkach nr [...] i nr [...] w Obr. [...], położonych w [...] przy ul. [...].

Po rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] czerwca 2022 r., nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy na ww. zamierzenie inwestycyjne. W wyniku odwołania P. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z [...] września 2022 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezydent Miasta [...] decyzją z 14 kwietnia 2023 r., nr AR-P.6730.4.8.2022.GR ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budynek mieszkalny wielorodzinny z usługą na [pic]parterze" na działkach nr [...], Obr. [...] w [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła A. G. zarzucając naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 61 ust 5a, poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej aktów wykonawczych do ww. ustawy, Kodeksu postępowania administracyjnego; § 161 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, poprzez brak dokonania wykładni ww. przepisu a także nieuwzględnienie faktu planowanego zlokalizowania większej części inwestycji wewnątrz strefy ochronnej odwiertu [...].

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia przedmiotowych warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia.

SKO w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 10 sierpnia 2023r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że w trakcie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził analizę na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie). Analiza zebranych materiałów dowodowych doprowadziła Kolegium do wniosku, że zostały łącznie spełnione warunki, o których mówi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji miał wobec tego obowiązek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. W toku analizy urbanistycznej organ pierwszej instancji ustalił wszystkie wymagane przez przepisy rozporządzenia dane, które stały się podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków, parametrów i wskaźników planowanej inwestycji. SKO podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji w tym zakresie. Kolegium wskazało, że w toku postępowania organ I instancji uzyskał także stosowne uzgodnienia.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium podniosło, że z analizy urbanistycznej wynika, [pic]iż w zasięgu analizy zlokalizowana jest zarówno funkcja mieszkaniowa [pic]jednorodzinna jak i wielorodzinna. W niniejszym przypadku wyznaczony teren analizy jest poziomo na mapie (wschód-zachód w terenie) przecięty ulicą [...]. Od strony północnej w zasięgu analizy oraz daleko za jej zasięgiem na północ zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Natomiast na południe od ulicy [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, która rozciąga się daleko poza obszar analizy w kierunku potoku [...] i dalej na południe do ul. [...]. Kolegium powołało się na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 lutego 2021 r., II SA/Rz 1308/20, w którym Sąd wypowiedział się co do tego, czy zamierzenie inwestycyjne po nazwą "Budynek mieszkalny wielorodzinny", na tych samych działkach, które objęte są wnioskiem P. G., spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd wówczas wskazał, że dominująca funkcja analizowanego terenu jako zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza możliwości dopuszczenia funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego. Oznacza to, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji wyłącznie z tego powodu, że jest to zabudowa wielorodzinna, mimo że w obszarze analizowanym znajduje się przede wszystkim zabudowa jednorodzinna. Należy natomiast uwzględniać, że o zachowaniu ładu przestrzennego poza urbanistyczną funkcją terenu decyduje również ocena architektonicznych parametrów nowej zabudowy w odniesieniu do parametrów występujących w terenie analizowanym. W tej przestrzeni ustaleń organ powinien ustalić, że planowana zmiana zagospodarowania terenu będzie się adoptować do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przeznaczenia terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], Kolegium stwierdziło, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, iż jego postanowienia nie zawierają przepisów obowiązującego prawa, a zatem nie stanowią podstawy normatywnej dla rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy.

Odnośnie zarzutu związanego ze zlokalizowaniem planowanej zabudowy w zasięgu obszaru górniczego "[...]" oraz w strefie odwiertu gazowego "[...]" Kolegium wskazało, że w tym zakresie organ I instancji dokonał stosownego uzgodnienia z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w [...], który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2023 r. dokonał uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego przy uwzględnieniu na kolejnych etapach przygotowania inwestycji następujących warunków geologiczno-gómiczych wskazując, że odległość odwiertu [...] od budynków administracyjnych, mieszkalnych, dróg publicznych oraz innych obiektów z otwartym ogniem niezwiązanych z ruchem zakładu górniczego nie powinna być mniejsza niż 50m. Ponadto organ I instancji zawarł warunek , iż "w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji od strony wschodniej jako że działki nr [...] i [...] położone są w strefie zalegania udokumentowanych złóż gazu ziemnego na obszarze górniczym, znajduje się obiekt infrastruktury: Ośrodek [...], należący do A. SA. W [....] - Kopalnia Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego [...] z odwiertem gazowym oznaczonym [...] - Kopalnia Ropy Naftowej i Gazu Ziemnego [...] z odwiertem gazowym oznaczonym [...], od którego obowiązuje strefa ochronna. W innej sprawie dotyczącej tego samego terenu Dyrektor Urzędu Górniczego poinformował, że odległość odwiertu usytuowanego w granicach ww. OZG od budynków mieszkalnych, dróg publicznych oraz innych obiektów z otwartym ogniem niezwiązanych z ruchem zakładu górniczego otworowego nie powinna być mniejsza niż 50m. Przyjęta strefa ochronna wynika z treści § 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, Dz. U. 2014 r, poz. 812. Biorąc pod uwagę szeroko rozumiane bezpieczeństwo powszechne, niewskazana jest lokalizacja w strefie ochronnej jakichkolwiek innych obiektów kubaturowych i infrastruktury związanej z ruchami drogowymi (parkingi, miejsca postojowe). Bezpieczne odległości planowanego budynku i elementów zagospodarowania uzgodnić z dysponentem odwiertu". Z akt sprawy wynika także, iż wnioskodawca w dołączonej do wniosku koncepcji ze względu na ww. strefę ochronną zaplanował budynek ze ściętym narożnikiem od strony odwiertu (od południowego wschodu) w taki sposób, aby strefa ochronna 50 metrów przebiegała tuż przed licem lub w licu budynku. Natomiast planowane miejsca parkingowe wskazane zostały od strony północnej poza strefą ochronną. Powyższe umożliwia zatem ustalenie warunków zabudowy w kształcie wyznaczonym przez inwestora .

A. G. reprezentowana przez adw. M. W. wniosła skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2023 r. nr SKO.415/244/2023 z powołaniem się na zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z § 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 kwietnia 2014r. w sprawie szczególnych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny odwiertami wiertniczymi, poprzez błędne uzgodnienie przez organ warunków zabudowy w przypadku kolidowania planowanej zabudowy mieszkalnej z szczególnym przepisem prawa, przekładającym się w przedmiotowej sprawie na okoliczność, iż 50 metrowy obręb ochronny od istniejącego odwiertu gazowego [...], a także infrastruktury gazowej (podziemnej i naziemnej) związanej z istniejącym czynnym odwiertem gazowym pokrywa się z terenem zabudowy wskazanym w zaskarżonej decyzji;

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnie i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem tzw. zasady dobrego sąsiedztwa przejawiającej się nieuwzględnieniem przez organ znacząco różniących się gabarytów i formy planowanej zabudowy z istniejącą już zabudową znajdującą się na działkach sąsiednich;

- § 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, poprzez błędne uzgodnienie przez organ warunków zabudowy w przypadku kolidowania planowanej zabudowy mieszkalnej z szczególnym przepisem prawa, przekładającym się w przedmiotowej sprawie na okoliczność, iż 50 metrowy obręb ochronny od istniejącego odwiertu gazowego [...], a także infrastruktury gazowej (podziemnej i naziemnej) związanej z istniejącym czynnym odwiertem gazowym pokrywa się z terenem zabudowy wskazanym w zaskarżonej decyzji;

- § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego niezastosowanie i ustalenie wskaźnika powierzchni nowej zabudowy wyłącznie na podstawie wyliczenia matematycznego, w sytuacji gdy z analizy urbanistycznej właściwym było ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy według innego wskaźnika uwzględniającego istniejący w obrębie zabudowy ład przestrzenny;

- § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez jego niezastosowanie i ustalenie szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy na podstawie matematycznej, a nie właściwej innej z uwzględnieniem analizy urbanistycznej.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, odniesienia się do zarzutów i wątpliwości skarżącej, w szczególności nierozważenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i niedokonanie jego wszechstronnej i całościowej oceny, a także nie odniesienie się do dokumentów złożonych przez stronę, przejawiające się w dowolnej i jednostronnej ocenie dowodów pod kątem oceny tzw. funkcji i linii zabudowy;

- art. 76 § 1, art. 84 k.p.a., poprzez powołanie do sporządzenia analizy urbanistycznej mgr. inż. M. B., który na mocy uchwały samorządu zawodowego architektów podkarpackich nie wykonuje czynnie zawodu architekta od [...] września 2014 roku ([...]).

W oparciu o ww. zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] z 14 kwietnia 2023 r. nr ARP.6730.4.8.2022.GR, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu:

- odpisu informacji ze strony internetowej Podkarpackiej Izby Architektów o zawieszeniu w prawach architekta na okoliczność statusu zawodowego biegłego;

- prognozy oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zagospodarowania odwiertu [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną dla Gminy [...] na okoliczność porównania warunków technicznych i infrastrukturalnych dla odwiertów gazowych w linii zabudowy i ochronny;

- ponownej analizy urbanistycznej przeprowadzonej przez specjalistę posiadającego czynne uprawienia.

W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 5 lutego 2024r,. pełnomocnik Skarżącej – adw. M. W. wniosła o odroczenie terminu rozprawy podnosząc, że w wyznaczonym terenie rozprawy będzie odbywać zaplanowany z dużym wyprzedzeniem urlop wypoczynkowy, którego nie ma możliwości odwołać a jednocześnie Skarżąca z uwagi na termin rozprawy nie wyraża zgody na wyznaczenie pełnomocnika substytucyjnego do zastępowania jej na rozprawie.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2024r. Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy. Sąd postanowił również oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Co do zasady na podstawie art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Tytułem wstępu wskazać należy, że Sąd oddalił wniosek pełnomocnika Skarżącej o odroczenie terminu rozprawy, gdyż nie zachodzą podstawy wskazane w art. 109 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. W ocenie Sądu nieobecność pełnomocnika strony wywołana urlopem wypoczynkowym nie jest ani nadzwyczajnym wydarzeniem, ani też przeszkodą, o jakiej mowa w art. 109 P.p.s.a. Nadzwyczajnym wydarzeniem, ani też przeszkodą nie są również opisane we wniosku trudności logistyczne związane z koniecznością przemieszczenia się z [...] do [...] a następnie do [...]. Pełnomocnik reprezentujący klienta w odległym mieście powinien już na wstępie brać pod uwagę ewentualne trudności związane z koniecznością przemieszczenia się na termin rozprawy. Brak zgody mocodawczyni na reprezentację przez pełnomocnika substytucyjnego należy zaliczyć do czynników wyłącznie subiektywnych, nie ujętych w ramach art. 109 P.p.s.a.

Po rozpoznaniu sprawy w granicach wyznaczonych przez art. 3 § 1 i art. 134 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zachodzi sprzeczność pomiędzy wyznaczoną przez Organ linią zabudowy a obowiązującą na terenie inwestycyjnym strefą ochronną wokół odwiertu gazowego [...].

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Na gruncie niniejszej sprawy możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy była w szczególności uzależniona od zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. w tym przypadku z § 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz. U. poz. 812). Przepis ten stanowi, że odległość obiektów i urządzeń związanych z wydobywaniem ropy naftowej i gazu ziemnego oraz z podziemnym bezzbiornikowym magazynowaniem węglowodorów płynnych na lądzie, w szczególności odwiertów, gazoliniarni, urządzeń i instalacji do osuszania i odsiarczania gazu ziemnego, tłoczni ropy naftowej i gazu ziemnego, nie może być mniejsza niż 50 m - od dróg publicznych, linii kolejowych, budynków administracyjnych i mieszkalnych oraz od innych obiektów z otwartym ogniem niezwiązanych z ruchem zakładu górniczego otworowego.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że przedmiotowa inwestycja planowana jest w granicach terenu górniczego [...]. W sąsiedztwie planowanego do zabudowy terenu znajduje się Ośrodek [...], w granicach którego usytuowany jest odwiert [...]. Jak wskazał Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] w postanowieniu z [...] stycznia 2023r., uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy, odległość odwiertu [...] od budynków mieszkalnych nie powinna być mniejsza niż 50m.

Z porównania zasięgu strefy ochronnej odwiertu gazu o promieniu 50m z wyznaczoną na załączniku graficznym do decyzji nieprzekraczalną linią zabudowy wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w obszarze ww. strefy ochronnej. Jak wynika z pkt 2 lit. a decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2023r.. nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona jako kontynuacja linii zabudowy sąsiedniej na najbliższej działce zabudowanej nr [...]. Przebiega ona w linii prostej, równoległe względem ulicy Rzemieślniczej i tym samym wkracza w obszar strefy ochronnej. Powyższe powoduje, że teren zabudowy, wyznaczony liniami nieprzekraczalnej zabudowy znajduje się w znacznej części na terenie strefy ochronnej, wynikającej z § 161 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi.

Należy przy tym zauważyć, że w pkt 2 lit. a decyzji z 14 kwietnia 2023r. zamieszczono warunek, że przy sytuowaniu zabudowy i zagospodarowaniu terenu należy uwzględnić sąsiedztwo odwiertu gazowego [...], od którego obowiązuje strefa ochronna a bezpieczne odległości budynków i elementu zagospodarowania uzgodnić z dysponentem odwiertu. Jednak zamieszczony ww. warunek Sąd uznaje za niewystarczający. W pierwszej kolejności warunek ten nie oddaje w całości treści uzgodnienia, dokonanego z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego, który w ww. postanowieniu wprost wskazał, że wymagana odległość nie może być mniejsza niż 50m. Zatem bezpieczna odległość budynków do odwiertu nie została pozostawiona do dalszego uzgodnienia lecz wskazana już na etapie uzgodnienia do decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie w dalszym pkt 2b decyzji Prezydenta Miasta [...] z 14 kwietna 2023r. Organ ten przytoczył ustalenia dotyczące wymaganej odległości 50m, jednak punkt ten pozostaje w sprzeczności z wyznaczoną nieprzekraczalną linią zabudowy.

Decyzja o warunkach zabudowy nie może być wewnętrznie sprzeczna w taki sposób, że określa obowiązującą linię zabudowy, która jest sprzeczna z przyjętą strefą ochronną.

Z tych powodów Sąd za zasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. bowiem nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w sposób, który nie uwzględnia zasięgu strefy ochronnej, wynikającej z § 161 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ wyznaczy nieprzekraczalną linię zabudowy z uwzględnieniem treści § 161 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi, jak również wypowie się co do tego, czy możliwa jest do realizacji inwestycja przy zakładanej powierzchni zabudowy na terenie nie objętym ww. strefą ochronną.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi, dotyczących nie spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa.

Odnosząc się do kontynuacji funkcji urbanistycznej przez planowane zamierzenie, a więc jego zgodności z istniejącym sposobem zabudowy i zagospodarowania terenu wskazać należy, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wyłania się utrwalone już stanowisko, że dominująca funkcja analizowanego terenu jako zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza możliwości dopuszczenia funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., sygn. II OSK 1777/20). Oznacza to, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji wyłącznie z tego powodu, że jest to zabudowa wielorodzinna, mimo że w obszarze analizowanym znajduje się przede wszystkim zabudowa jednorodzinna.

Należy natomiast uwzględniać, że o zachowaniu ładu przestrzennego poza urbanistyczną funkcją terenu decyduje również ocena architektonicznych parametrów nowej zabudowy w odniesieniu do parametrów występujących w terenie analizowanym. W tej przestrzeni ustaleń organ powinien ustalić, że planowana zmiana zagospodarowania terenu będzie się adoptować do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 23 lutego 2021r., II SA/Rz 1308/20).

W tym zakresie wskazać należy, że powierzchnia zabudowy została wyznaczona w wysokości odpowiadającej średniej tego wskaźnika (0,18), występującego w obszarze analizowanym, a więc zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.), który stanowi, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

Odnośnie szerokości elewacji frontowej wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W niniejszej sprawie średnia szerokość elewacji frontowych wszystkich budynków, znajdujących się w obszarze analizy wyniosła 21,1 metra, przy czym po uwzględnieniu dopuszczalnej tolerancji 20% wartość tego wskaźnika wynosi od 16,88m do 25,32m. Mając na uwadze, że inwestor wnosił o ustalenie szerokości frontowej w przedziale od 14m do 18m Organ w decyzji ustalającej warunki zabudowy ustali szerokość elewacji frontowej w przedziale od 16,88 do 18m. Jest to ustalenie wskaźnika prawidłowe, gdyż mieści się w przedziale wielkości średniej tego wskaźnika, występującego na obszarze analizowanym z tolerancją do 20% a jednocześnie uwzględnia maksymalną wielkość tego parametru, wynikającą z wniosku inwestora.

Odnośnie ustalenia wysokości górnej krawędzi frontowej wskazać należy, że co do zasady, zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W niniejszej sprawie ustalono ww. wskaźnik w wysokości odpowiadającej budynkowi, który znajduje się na działce sąsiedniej o nr [...] tj. w wysokości 6,5-7m, wysokość kalenicy 7,5m-8m. Zawarto również zastrzeżenie, aby budynek był 2- kondygnacyjny. Ustalony parametr mieści się w granicach wniosku, w którym żądano ustalenia www. wskaźnika w przedziale od 3 do 12m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej została ustalona bez odstępstw na podstawie § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia – tj. jako przedłużenie krawędzi istniejącej zabudowy na dz. sąsiedniej o nr [...]. Tak ustalony parametr spełnia wymóg adaptacji nowej zabudowy do już istniejącej zabudowy mieszkaniowej, co przyczynia się do zgodności z zasadą dobrego sąsiedztwa, wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Prawidłowo również określono geometrę dachu, stosownie do § 8 ww. rozporządzenia zgodnie z którym, geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Z tych przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów, dotyczących naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p i zasady dobrego sąsiedztwa, a także § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sąd oddalił na rozprawie wnioski dowodowe, zawarte w skardze. Jeśli chodzi o dowód z odpisu informacji ze strony internetowej Podkarpackiej Izby Architektów o zawieszeniu w prawach architekta M. B. na okoliczność statusu zawodowego biegłego należy wskazać, że architekt ten nie podpisał analizy urbanistycznej, która stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji (ponowna analiza urbanistyczna z 30 grudnia 2022r.). Prognoza oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów zagospodarowania odwiertu [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną dla Gminy [...], co oczywiste nie dotyczy odwiertu gazu [...], nie może więc stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Ustalenia dotyczące strefy ochronnej odwiertu gazu, który znajduje się w sąsiedztwie działki inwestycyjnej zostały przedstawione w postanowieniu Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z [...] stycznia 2023r. i to one są wiążące w niniejszej sprawie. Przeprowadzenie ponownej analizy urbanistycznej należy do organu wydającego decyzję w sprawie i nie mieści się w zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, wyznaczonego przepisem art. 106 § 3 P.p.s.a.

Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd stwierdził, że organy I oraz II instancji dopuściły się istotnego, mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 161 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z 14 kwietnia 2023r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) Sąd zasądził na rzecz Skarżącej od Organu zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się wpis sądowy w wysokości 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.