Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 430/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71a par. 9
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 stycznia 2023 r. nr 2401-IEE.711.4.2023.2/LF/ UNP: 2401-23-004161 w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 stycznia 2023 r. nr 2401-IEE.711.4.2023.2/LF/ UNP: 2401-23-004161 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w Katowicach (dalej: organ, DIAS) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000), dalej "k.p.a.", oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia S. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca, strona skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 31 października 2022 r. sygn. [...].

2. Postępowanie przed organami administracji.

2.1. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec S. Sp.

z o.o. w S. Dyrektor Oddziału ZUS w S. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych należnych od Państwa w/w Spółce zawiadomieniami z dnia:

- 8.07.2021 r. o nr [...] na kwotę 2 898, 58 zł, doręczonym skarżącej 09.07.2021r.

- 9.07.2021 r. o nr [...] na kwotę 2 091, 39 zł, doręczonym skarżącej 08.07.2021r.

- 9.07.2021 r. o nr [...] na kwotę 328, 30 zł, doręczonym skarżącej 08.07.2021r.

- 19.08.2021r. o nr [...] na kwotę 2 756, 94 zł, doręczonym skarżącej 23.08.2021r.

- 19.08.2021r. o nr [...] na kwotę 2 110, 89 zł, doręczonym skarżącej 23.08.2021r.

- 19.08.2021r. o nr [...] na kwotę 382,33 zł, doręczonym skarżącej 23.08.2021r.

- 4.11.2021 r. o nr [...] na kwotę 138 058, 47 zł, doręczonym skarżącej 05.11.2021r.

- 4.11.2021 r. o nr [...] na kwotę 40 944, 53 zł, doręczonym skarżącej 5.11.2021r.

- 4.11.2021 r. o nr [...] na kwotę 4 695, 93 zł, doręczonym skarżącej 5.11.2021r.

2.2 W dniach 2-13.06.2022 r. na wniosek Dyrektora ZUS w S.

z 28.04.2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przeprowadził u skarżącej kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanych w/w środków egzekucyjnych. Z kontroli sporządzono w dniu 13 czerwca 2022 r. protokół.

2.3 W dniu 31 października 2022 r. Dyrektor Oddziału ZUS w S. wydał postanowienie nr [...], którym określił wysokość nieprzekazanej kwoty - 187.944,40 zł. Swoje rozstrzygnięcie oparł o wyniki w/w protokołu kontroli. Postanowienie doręczono 4.11.2022 r.

2.4 Pismem z dnia 14 listopada 2022 r. skarżąca złożyła zażalenie na w/w postanowienie, któremu zarzuciła naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez bezzasadne uznanie, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości.

2.5 Postanowieniem nr 2401-IEE1.711.4.2023.2/LF/ UNP:2401-23-004161

z 5.01.2023 r., sprostowanym postanowieniem z 9.03.2023 r. nr, 2401-IEE. 7191.4.2023.1/LF/ UNP: 2401- 23-058308 DIAS utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w S. z 31.10.2022 r. nr [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w jego ocenie zaistniały przesłanki do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty w wysokości 187.944,40 zł. Wysokość określonej kwoty nie stanowi kwestii spornej, nie była przez spółkę kwestionowana.

Jednocześnie DIAS wyjaśnił, iż do wydania postanowienia, o którym mowa

w art. 71a § 9 u.p.e.a. niezbędne jest łączne zrealizowanie dwóch przesłanek: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać się od jej przekazania organowi egzekucyjnemu, a uchylanie to musi być bezpodstawne. Podstawą do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu mogą być tylko takie okoliczności prawne, które umożliwiają mu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela np. zarzut przedawnienia, potrącenia, wygaśnięcia, nieistnienia wierzytelności itp.

Organ wskazał, że dłużnik zajętej wierzytelności nie przedstawił żadnych dokumentów, jak również nie powołał się na żadne okoliczności, z których wynikałoby, że istnieją jakiekolwiek przyczyny natury prawnej uzasadniające nieprzekazanie organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności. Również na etapie postępowania zażaleniowego Spółka nie przedstawiła żadnych argumentów, ani dowodów przemawiających za stwierdzeniem, że nieprzekazanie zajętej kwoty miało swoje uzasadnienie prawne. Postanowienie wydane na podstawie art. 71a § 9 ustawy egzekucyjnej stanowi konsekwencję dokonania uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jego dłużnika i stwierdzenie, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. W tym postanowieniu organ egzekucyjny dokonuje konkretyzacji obowiązku dłużnika zajętej wierzytelności, określenie jego charakteru i zakresu.

Organ kolejno wskazał, że czynności kontrolne dokonane w Spółce przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. - ukierunkowane na sprawdzenie prawidłowości realizacji dokonanych zajęć wierzytelności pieniężnych, zakończyły się spisaniem 13.06.2022 r. protokołu i pozwoliły na stwierdzenie faktu bezpodstawnego uchylania się od realizacji zajęć. Ustalenia zawarte w protokole kontroli nie były przez spółkę kwestionowane. W dokumencie tym, kontrolujący wskazał, iż w oświadczeniu z 8.06.2022 r. wskazała skarżąca, że w okresie od 14.01.2020 r. do 8.06.2022 r. przekazała na rzecz S1. Sp. z o. o. łącznie kwotę 9.136.228,57 zł, w tym 6.324.596,04 zł za zgodą ZUS, natomiast kwotę 2.811.632,53 zł bez zgody ZUS. Kwota 1.747.836,77 zł przekazana została po kontroli przeprowadzonej 25-26.10.2021 r., a po wydaniu postanowienia z 4.01.2022 r., nr [...] określającego wysokość nieprzekazanej kwoty, po otrzymaniu upomnienia przedegzekucyjnego do należności określonej tym dokumentem (ostatnie przekazane S1. sp. z o.o kwoty 239.018,05 zł bez zgody organu egzekucyjnego 9.05.2022 r.). Zajęcia dokonane były bowiem od lipca 2021 do sierpnia 2021 r. i w listopadzie 2021 r. i kwota określona skarżonym postanowieniem w pełni pokryłaby należności objęte ww. zajęciami.

Przywołane zostało również stanowisko skarżącej, tj. stwierdzenie, że w/w kwoty przeznaczone zostały na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w S1. Sp. z o.o., wobec czego organ wywnioskował, że skarżąca przekazywała z pełną świadomością środki pieniężne S1. sp. z o.o. bez zgody organu egzekucyjnego, nie realizując dokonanych przez organ egzekucyjny zajęć. W tym zakresie organ podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, stojących na stanowisku, iż dłużnik zajętej wierzytelności nie może według swojego uznania decydować o przeznaczeniu zajętych już wierzytelności, bądź ich uiszczeniu zobowiązanemu, bez zgody organu egzekucyjnego. Samowolne przekazanie S1. Sp. z o. o. środków w kwocie 2.811.632,53 zł bez zgody organu egzekucyjnego jednoznacznie wskazuje, że skarżąca bezpodstawnie uchylała się od realizacji zajęć.

DIAS wskazał, że bezsporna jest okoliczność zajęcia wierzytelności u skarżącej jako dłużnika zajętej wierzytelności, uznania przez skarżącą tej wierzytelności i nieprzekazania części zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Zawiadomienia zawierały pouczenie o możliwości ściągnięcia nieprzekazanej organowi wierzytelności bezpośrednio od dłużnika - w przypadku bezpodstawnego uchylenia się od przekazania zajętych wierzytelności. Organ egzekucyjny wskazał w swoim rozstrzygnięciu, jak wpłaty dokonane przez skarżącą od 22.01.2021r. do 7.06.2022 r. zostały rozliczone na zajęcia wierzytelności objęte niniejszym postępowaniem, co zobrazował w tabeli. Z tabeli wynika zaś, że do zapłaty pozostała kwota 187.944,440 zł, na którą składają się należności główne, odsetki wyliczone na dzień wystawienia zawiadomienia i koszty egzekucyjne.

Końcowo organ wskazał, że w jego ocenie na takie postępowanie dłużnika zajętej wierzytelności mają wpływ powiązania kapitałowo-osobowe obydwu spółek.

3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

3.1. W skardze na powyższe postanowienie strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 71a § 9 u.p.e.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez bezzasadne uznanie, że dłużnik zajętej wierzytelności – strony skarżącej - bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności.

Wobec tak sformułowanego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, iż organy uznały, że zachodziła przesłanka do wydania takiego postanowienia, gdyż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od jej przekazania, zaś według skarżącej ocena ta jest oczywiście błędna. Dyrektor Oddziału ZUS w S. prowadzi bowiem przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr W222-135/2022. Tytuł ten został wystawiony w trybie art. 71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na podstawie postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 4.01.2022. W tym postępowaniu egzekucyjnym dokonano zajęć wszystkich rachunków bankowych skarżącej. Rachunki te nadal pozostają zajęte, a zatem Spółka nie ma żadnej prawnej możliwości, aby dokonać jakiejkolwiek wpłaty na poczet zajętych wierzytelności S1. Sp. z o.o., gdyż w związku z zajęciem całkowicie wstrzymana jest możliwość wypłat ze wszystkich jej rachunków bankowych (w PLN, w EURO i rachunków VAT).

Dalej pełnomocnik skarżącej podniósł, iż zgodnie z art. 80 § 1 i § 2 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego oznacza zakaz wypłat z tego rachunku i obejmuje również środki, które wpłyną na rachunek po dokonaniu zajęcia lub zostaną wpłacone na inny rachunek otwarty po dokonaniu zajęcia. W związku z tym, z przyczyn prawnych (z powodu zakazu wypłat z rachunków bankowych, który wynika z art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), skarżąca nie może przekazać organowi egzekucyjnemu zajętej wierzytelności. Dlatego też nie można stwierdzić, że spółka "bezpodstawnie uchyla się" od jej przekazania. Nieprzekazanie kwoty określonej w postanowieniu Dyrektora Oddziału ZUS nie wynika z przyczyn faktycznych (np. z trudnej sytuacji ekonomicznej), lecz z prawnego zakazu jej przekazania (zakazu wypłat z rachunków bankowych).

3.2 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie jest zasadna.

4.2. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki do wydania skarżącej, jako dłużnikowi zajętej wierzytelności, postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty, na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a.

Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań tut. Sądu w wyroku z dnia 5 lipca 2023r. w sprawie I SA/Gl 107/23, które skład orzekający podziela i przyjmuje za własne. W konsekwencji w niniejszym uzasadnieniu odwoła się argumentacji prawnej w nim zawartej w zakresie spornej kwestii.

4.3. W tych ramach w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zajęcie egzekucyjne, zdefiniowane w art. 1a pkt 18 u.p.e.a., stanowi czynność organu egzekucyjnego, na podstawie której następuje odebranie zobowiązanemu swobody rozporządzania przysługującym mu prawem majątkowym. Mocą art. 89 i kolejnych ww. ustawy możliwe jest przeprowadzenie przez organ egzekucji z wierzytelności pieniężnych innych niż określone w przepisach art. 72-87 u.p.e.a. Stosownie do art. 89 § 1-3 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (§1). Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony (...).

Stosownie do art. 67a § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny może z mocy samego zajęcia (m.in. wierzytelności) wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji. Z chwilą dokonania zajęcia wierzytelności pieniężnej dłużnik zajętej wierzytelności traci wszelkie uprawnienia do dysponowania zajętą wierzytelnością, a jego rola ogranicza się jedynie do przekazania kwoty zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Organ egzekucyjny zajmując wierzytelność wstępuje w prawa i obowiązki zobowiązanego, a dłużnik jest zobligowany przekazać mu kwoty wynikające z zajętej wierzytelności.

Na podstawie art. 91 u.p.e.a. organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania wobec dłużnika zajętej wierzytelności trybu przewidzianego w art. 71b tej ustawy, a mianowicie ściągnięcia zajętej kwoty wierzytelności od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi wówczas postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. Mianowicie, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Wydane w tym trybie postanowienie stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jego dłużnika i stwierdzenie, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. W postanowieniu, o którym mowa wyżej, organ egzekucyjny dokonuje konkretyzacji obowiązku dłużnika zajętej wierzytelności, określenia jego charakteru i zakresu. Stanowi ono prawną podstawę do przypisania odpowiedzialności dłużnikowi zajętej wierzytelności za bezpodstawne uchylanie się od przekazania organowi egzekucyjnemu całej lub części zajętej wierzytelności. Zatem przesłankami do określenia dłużnikowi wysokości nieprzekazanych (organowi egzekucyjnemu) wierzytelności przysługujących zobowiązanemu są: 1) fakt ich zajęcia przez organ egzekucyjny (w stosownym trybie); 2) bezpodstawne uchylanie się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

4.4. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że powołanymi na wstępie zawiadomieniami Dyrektor Oddziału ZUS dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych należnych od S1. Sp. z o.o. Jednocześnie zawiadomienia te zawierały pouczenie o możliwości ściągnięcia nieprzekazanej organowi wierzytelności bezpośrednio od dłużnika - w przypadku bezpodstawnego uchylenia się od przekazania zajętych wierzytelności. Czynności kontrolne dokonane u skarżącej przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. ukierunkowane na sprawdzenie prawidłowości realizacji dokonanych zajęć wierzytelności pieniężnych, zakończyły się spisaniem 13 czerwca 2022 r. protokołu i pozwoliły na stwierdzenie faktu bezpodstawnego uchylania się od realizacji zajęć. Strona skarżąca nie zakwestionowała ustaleń zawartych w protokole kontroli.

Skład orzekający podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż kontrola, o której mowa w art. 71a §1 u.p.e.a. została określona przez ustawodawcę jako uprawnienie organu egzekucyjnego dla zabezpieczenia realizacji celów jakie zostały określone w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazuje na to sformułowanie "organy egzekucyjne uprawnione są". Celem tego postępowania jest jedynie ustalenie okoliczności wskazujących czy dłużnik zajętej wierzytelności nie uchylił się od bezpodstawnego przekazania tej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, który dokonał zajęcia. Jeżeli więc cel, dla którego przeprowadzenie kontroli zostało przewidziane zostaje zrealizowany bez konieczności jej przeprowadzenia, to można uznać, że nieprzeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 71a § 1 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody do wydania postanowienia o jakim mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., II GSK 1515/10 oraz z dnia 16 lutego 2022 r., I GSK 2245/18, powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności może nastąpić alternatywnie na podstawie zgromadzonego w sprawie egzekucyjnej materiału dowodowego lub poprzez przeprowadzenie kontroli.

4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w zaskarżonym postanowieniu organ słusznie uznał, że materiał dowodowy, pozyskany w wyniku przeprowadzenia u skarżącej kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego przez Dyrektora Oddziału ZUS środka egzekucyjnego, pozwolił na ocenę realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego bez konieczności przeprowadzenia kolejnej kontroli w tym zakresie. Nie budzi bowiem wątpliwości w niniejszej sprawie fakt istnienia wymagalnych i bezspornych zobowiązań skarżącej wobec S1. Sp. z o.o. w S., a także bezpodstawnego uchylania się od ich przekazania organowi egzekucyjnemu. Powyższe potwierdza także analiza transakcji wykazanych w plikach JPK.

W oświadczeniu z dnia 8 czerwca 2022 r. skarżąca wskazała, że w okresie od 14 stycznia 2020 r. do 8 czerwca 2022 r. przekazała na rzecz S1. Sp. z o.o. łącznie kwotę 9.136.228,57 zł, w tym 6.324.596,04 zł za zgodą ZUS, natomiast kwotę 2.811 632,53 zł bez zgody ZUS. Jednocześnie oświadczyła, że kwoty te przeznaczone zostały na wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w S1. Sp. z o.o., przy czym zaliczki na podatek dochodowy od tych wynagrodzeń nie zostały uiszczone, co spowodowało powstanie kolejnych zaległości. Nadto odnotowania wymagają powiązania kapitałowe i osobowe obydwu spółek.

Podkreślenia wymaga, że podstawą uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności lub jej części mogą być jedynie okoliczności prawne, i to takie, których konsekwencją jest uchylenie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela, jak np. zarzut przedawnienia, potrącenia itp. Użyty w treści art. 71a § 9 u.p.e.a. zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" należy interpretować jako przesłankę prawną, a nie faktyczną. Tym samym cel, na który wydatkowano omawiane kwoty pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

Skoro zatem skarżąca – mimo braku jakichkolwiek przeszkód prawnych – nie przekazała zajętych przez organ egzekucyjny wierzytelności, to wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. było zasadne.

4.6. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezpodstawne