Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 320/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 91
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 919
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i  szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont  zajmowanego lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującej rozstrzygnięcie o cofnięciu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, 2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) określa, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. jest decyzja Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...]. Decyzją tą organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach z dnia [...], nr [...], i orzekł o cofnięciu M. M. równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz odmówił jego wypłaty za lata 2006 – 2008.

Wydanie zaskarżonych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Na mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach z dnia 9 czerwca 2004 r., nr [...], którą organ zmienił decyzję własną z dnia 4 września 2000 r., M. M. otrzymywał równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego, w wysokości uwzględniającej cztery normy zaludnienia do dnia 31 grudnia 2005 r.

Z uwagi na brak realizacji tej decyzji od dnia 1 stycznia 2006 r., M. M. wystąpił pismem z dnia 29 marca 2006 r. do Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach o wypłatę równoważnika za 2006 r. Komendant, pismem z dnia 11 kwietnia 2006 r., poinformował wnioskodawcę, który posiada status emeryta policyjnego od dnia 1 grudnia 2000 r., że brak jest podstaw do wypłaty spornego równoważnika z uwagi na utratę mocy przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.

Wnioskiem z dnia 25 grudnia 2008 r., M. M. ponowił wezwanie o wypłatę równoważnika za lata 2006 - 2008 r. W odpowiedzi na ten wniosek, Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach, w piśmie z dnia 29 grudnia 2008 r., poinformował wnioskodawcę o stanie prawnym w przedmiocie spornego równoważnika dla emerytów policyjnych, akcentując brak podstaw prawnych do jego naliczenia i wypłaty.

Kolejnym pismem z dnia 7 stycznia 2009 r., zażądał wypłaty równoważnika, nawiązując do poprzedniego wniosku. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w tej kwestii i pismem z dnia 22 stycznia 2009 r. poinformował o braku podstaw do wypłaty równoważnika.

M. M. złożył zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, polegającej na braku wypłaty równoważnika za rok 2006 - 2008. Opolski Wojewódzki Komendant Policji w Opolu, postanowieniem z dnia 3 marca 2009 r., nie uwzględnił zażalenia.

W wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krapkowicach, tut. Sąd wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/2009 zobowiązał organ do wydania decyzji w przedmiocie wniosku M. M. z dnia 25 grudnia 2008 r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji nie załatwił sprawy wypłaty równoważnika w sposób formalny, poprzez wydanie decyzji zgodnej z art. 107 K.p.a. Ponadto uznał, że organem właściwym w stosunku do rozpoznania wniosku emeryta policyjnego, odnoszącego się do stosunku prawnego w zakresie spraw mieszkaniowych, jest organ właściwy do rozpoznania wniosku funkcjonariusza.

Po otrzymaniu wyroku, Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach decyzją z dnia 5 października 2009 r., Nr [...], cofnął M. M. prawo do równoważnika pieniężnego za remont mieszkania z dniem 1 stycznia 2006 r. Na skutek wniesionego odwołania przez stronę, decyzję tę uchylił organ odwoławczy i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę, Komendant Powiatowy Policji w Krapkowicach, decyzją z dnia [...], nr [...], cofnął stronie prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia.

Od tej decyzji M. M. odwołał się i wniósł o jej uchylenie, jako niezgodnej z obwiązującym prawem. Domagał się wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008 wraz odsetkami.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i orzekł o cofnięciu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz odmówił jego wypłaty za lata 2006 – 2008. Rozstrzygnięcie to organ oparł o przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 91 ust. 1, art. 95 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1999 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz.277), art. 163 w zw. z § 9 rozporządzenia. W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiocie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego dla policjanta mają zastosowanie przepisy ustawy o Policji oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, natomiast brak jest przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę do wypłaty równoważnika za remont emerytowi policyjnemu. Organ podkreślił, że taki stan prawny obowiązuje od dnia 1 stycznia 2006 r., tj. nowelizacji omawianego rozporządzenia, gdyż uchylony został przepis § 8, który stanowił, że przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Ponadto nie istnieje inny przepis, który pozwalałby traktować emeryta w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w sposób analogiczny, jak policjanta w służbie czynnej. Organ dodał, że o ile sama wypłata równoważnika jest czynnością materialno-techniczną, to jednak poprzedza ją złożenie oświadczenia mieszkaniowego, które podlega ocenie w świetle obowiązujących przepisów, zatem zgodnie z przywołanym wyrokiem WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/09, należało wydać decyzję w przedmiocie wypłaty równowaznika. Nawiązując do powyższego wyroku organ odwoławczy stwierdził, że rozważania organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika za remont mieszkania dla emeryta policyjnego są właściwe i w wyniku reformacji dokonał odmowy wypłaty spornego równoważnika a także podzielił stanowisko w przedmiocie cofnięcia uprawnienia z dniem 1 stycznia 2006 r. W ocenie organu odwoławczego, cofnięcia równoważnika należało dokonać w oparciu o przepis art. 163 K.p.a. w związku z § 9 rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, M. M. wniósł o stwierdzenie bezczynności organu pierwszej instancji wobec skarżącego; stwierdzenie nieważności i uchylenie decyzji organu odwoławczego; stwierdzenie, że decyzja z 9 kwietnia 2004 r. nie została wzruszona zgodnie z obowiązującym prawem i nadal obowiązuje w obrocie prawnym jako akt prawomocny a organ zobowiązany jest do jej respektowania. Stwierdził, że decyzja organu pierwszej i drugiej instancji jest sprzeczna z prawem.

W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ dodatkowo zacytował tezy orzecznictwa sądów administracyjnych i wskazał na przepis § 6 rozporządzenia, który w ocenie organu pozwala cofnąć prawo do równoważnika za remont emerycie i renciście policyjnemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie, z uwzględnieniem powyższych zasad, kontrola zaskarżonej decyzji orzekającej o cofnięciu równoważnika za remont zajmowanego lokalu oraz odmowie jego wypłaty za lata 2006 – 2008, nie odpowiada przepisom prawa w części obejmującej rozstrzygnięcie o cofnięciu równoważnika.

W zakresie dokonanej oceny zauważyć trzeba, że sprawa dotycząca bezczynności organu, co do żądania skarżącego, tj. wypłaty równoważnika za remont mieszkania, za lata 2006 - 2008 była przedmiotem oceny sądowej. W sprawie tej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w wyroku z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 14/09.

Stosownie też do tego odnotować należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem postępowania. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, iż orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne.

Mając zatem na uwadze przywołany wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2009 r., w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, w pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że rozstrzygnięcie sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008, prawidłowo nastąpiło w formie decyzji administracyjnej. W wyroku tym, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązał organ do podjęcia rozstrzygnięcia w tej właśnie formie procesowej, wskazując na przepis art. 104 K.p.a. Związanie organu wyrokiem Sądu skutkowało zatem koniecznością wydania decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego. Odnosiło się ono przy tym zarówno do organu orzekającego w pierwszej jak i drugiej instancji.

W tym miejscu zaznaczyć jedynie można, że wprawdzie wypłata równoważnika następuje w drodze czynności materialno - technicznej, niemniej jednak odmowa w tym zakresie winna być dokonana w formie decyzji, albowiem jest to negatywne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, o której załatwienie wnosi strona mająca w tym interes prawny. Trzeba mieć zatem na uwadze, aby strona miała zapewnioną dostatecznie efektywną ochronę prawną.

Słusznie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wydana w niniejszej sprawie decyzja pierwszoinstancyjna nie czyniła zadość zobowiązaniu wynikającemu z wyroku z dnia 14 lipca 2009 r., a to z uwagi na brak w niej jednoznacznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. We wniosku bowiem skarżący wprost żądał wypłaty równoważnika pieniężnego za lata 2006 - 2008 r. Dlatego też, rozważania co do istoty sprawy, tj. wskazywanie na brak podstaw prawnych do zrealizowania wniosku, przy jednoczesnym braku wyraźnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w decyzji organu pierwszej instancji, skutkowało naruszeniem art. 153 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie powyższego wyroku. Wobec zaistniałego naruszenia, prawidłowo zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i orzekł co do istoty sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W świetle regulacji tego przepisu, kompetencje organu odwoławczego obejmują bowiem korygowanie również wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji. Dodać trzeba, że w przypadku, gdy organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie przez organ pierwszej instancji, wówczas działając jako organ nadzoru ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (zob. wyrok WSA z 25 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 504/08, LEX nr 508489). Odnotować też trzeba, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zawartą w art. 15 K.p.a. i kompetencji organu drugiej instancji, wynikającej z art. 138 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, a nie ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i do oceny zarzutów i argumentów przedstawionych w odwołaniu.

W świetle powyższego stwierdzić należało, że prawidłowo organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., orzekając zaskarżoną decyzją w przedmiocie wniosku skarżącego, dotyczącego wypłaty równoważnika za lata 2006 – 2008 r. Pamięć bowiem należy, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony i wniosek ten wyznaczył granice sprawy administracyjnej.

Ponadto, zgodzić się również należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w przypadku skarżącego brak było podstaw prawnych do wypłaty żądanego świadczenia. Odnosząc się w tym zakresie do materialnej podstawy prawnej wskazać przede wszystkim trzeba, że równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznany został skarżącemu decyzją zmieniającą z dnia 9 czerwca 2004 r. Wiążące jest również postanowienie z decyzji, że wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. W podstawie prawnej decyzji powołano m. in. przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919). W wyroku z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt K 7/04, Trybunał Konstytucyjny dokonując oceny zgodności z Konstytucją RP zapisu m.in. art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, stanowiącego podstawę do wydania powyższego rozporządzenia, stwierdził, że krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego w sposób oczywisty określa przepis art. 91 ust. 1 ustawy, który to stanowi o przyznaniu równoważnika jedynie policjantowi. Stosownie do oceny dokonanej przez Trybunał, zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy, która od dnia wydania skarżącemu decyzji o przyznaniu równoważnika nie uległa zmianie, przyjąć zatem należy, iż podmiotem uprawnionym jest jedynie policjant w służbie czynnej. Wskazane świadczenie, podobnie jak inne świadczenia mieszkaniowe, przewidziane bowiem zostało w ustawie, jako przywilej związany z pełnieniem służby. Przepis art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, od początku swego obowiązywania, nie przyznawał prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego emerytom ani rencistom policyjnym. Wydane natomiast na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, przywołane wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., w zakresie w jakim przewidywało w § 8 przyznanie prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego dla emerytów i rencistów wykraczało poza granice delegacji ustawowej. Pomimo mocy obowiązującej zapisu § 8 rozporządzenia, na gruncie ustawy o Policji brak było podstaw do wydania decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu mieszkalnego emerytowi, bądź renciście policyjnemu. Fakt, że świadczenia takie były przyznawane i wypłacane wynikał natomiast ze związania organów administracji publicznej obowiązującym prawem oraz związaną z tym koniecznością przestrzegania i stosowania przez organy obowiązującego porządku prawnego.

Powtórzyć przyjdzie za organem, że w celu doprowadzenia do zgodności zapisów aktu wykonawczego, wydanego na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, z tą ustawą, konieczne było uchylenie § 8 rozporządzenia, stanowiącego o przyznaniu równoważnika także emerytom i rencistom policyjnym. Konsekwencją uchylenia § 8 rozporządzenia, jest brak podstaw do stosowania od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisów tego rozporządzenia w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych. Oznacza to, że z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego § 8 rozporządzenia, zapisy tego aktu wykonawczego nie mogły stanowić podstawy do naliczania równoważnika emerytom i rencistom policyjnym, jak również do podejmowania wobec tych osób przez organy innych czynności uregulowanych w rozporządzeniu.

Raz jeszcze podnieść należy, że przyznając skarżącemu równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, organ jednocześnie określił, że będzie on wypłacany corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Stąd rozstrzygnięcie w przedmiocie równoważnika dla skarżącego, ma charakter związany, bowiem w kwestii obliczania wysokości świadczenia do wypłaty odesłano do obowiązujących stawek. Skoro od dnia 1 stycznia 2006 r. przepisy rozporządzenia dotyczące stawek, jak i sposób wyliczenia równoważnika, przestały obowiązywać w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych, stąd, wobec braku w tym zakresie innych regulacji od dnia 1 stycznia 2006r., brak jest podstaw prawnych do wyliczenia równoważnika dla tych podmiotów. Przewidziane w ustawie stawki i zasady wyliczenia świadczenia mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do policjantów w służbie czynnej. Tym samym decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik, od dnia 1 stycznia 2006 r. nie może być realizowana, poprzez jego wypłatę. Wobec braku podstaw do dokonania czynności wypłaty, odmowę jej dokonania w drodze zaskarżonej decyzji uznać należało za prawidłową.

Z kolei stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę z wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika za okres od 2006 - 2008 roku, organ nie mógł w jej granicach podjąć rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnienia przyznanego stronie decyzją ostateczną. Wniosek skarżącego dotyczył jedynie wypłaty i nie zawierał żądania wzruszenia decyzji ostatecznej, lecz realizacji wynikającego z niej uprawnienia poprzez wypłatę przyznanego świadczenia. Powtórzyć trzeba, że w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z niego żądanie, wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Stąd sprawa winna zostać rozpoznana w zakresie tego wniosku, a rozstrzygniecie winno mieścić się w graniach wyznaczonych żądaniem wniosku. W niniejszej sprawie, organ będąc zobowiązanym do wydania decyzji w przedmiocie wniosku skarżącego, obowiązany był zatem orzec jedynie w zakresie żądania wypłaty równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Stosownie do tego, w ocenie Sądu, jako nieprawidłowe i naruszające art. 61 i art. 104 K.p.a. uznać należało rozpoznanie przez organ sprawy w przedmiocie wniosku skarżącego dwutorowo i orzeczenie jednocześnie w zaskarżonej decyzji o cofnięciu równoważnika. O ile bowiem zmiana lub uchylenie będącej w obrocie prawnym decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik winna nastąpić w drodze decyzji, to jednak podjęcie rozstrzygnięcia w tym zakresie nie mieściło się w graniach tej sprawy, z wniosku strony o wypłatę przyznanego świadczenia. Chcąc wzruszyć ostateczną decyzję z dnia 9 czerwca 2004 r., organ winien wszcząć odrębne postępowanie w odpowiednim trybie nadzwyczajnym przewidzianym w przepisach Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Podkreślić bowiem trzeba, że decyzja przyznająca skarżącemu uprawnienie do równoważnika tworzy stan rzeczy osądzonej, a jej trwałość jest chroniona zasadą wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. Wszczynając zatem z urzędu takie postępowanie nadzwyczajne, organ winien przy tym oprzeć się na regulacjach odnoszących się do zastosowanego trybu. Działając na podstawie przepisów prawa organ nie może wywodzić podstaw weryfikacji decyzji przyznającej uprawnienie z samego faktu uchylenia regulacji dającej podstawę do jego przyznania. Dlatego też, takie działanie organu na gruncie niniejszej sprawy uznać należało za naruszające art. 6 K.p.a.

Zauważyć też trzeba, że uchylenie § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. skutkowało brakiem podstaw do orzeczenia o cofnięciu skarżącemu równoważnika za remont zajmowanego lokalu. Podstawę do wydania takiego orzeczenia w odniesieniu do prawa wynikającego z art. 91 ust. 1 ustawy o Policji stanowi § 6 tego rozporządzenia, który przewiduje orzeczenie "o cofnięciu". Skoro zapisy wskazanego aktu wykonawczego odnoszą się tylko do policjantów w służbie czynnej, stąd przepis § 6 nie może być stosowany do emerytów i rencistów policyjnych. Stąd rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w zakresie uprawnienia przyznanego skarżącemu decyzją z dnia 9 czerwca 2004 r. nie mogło w swej treści stanowić o jego cofnięciu. Jakkolwiek w zaskarżonej decyzji, jako podstawy orzeczenia nie wskazano § 6 rozporządzenia, ale wobec tego, że rozstrzygnięcie o cofnięciu równoważnika odpowiadało treści orzeczenia, o którym mowa w § 6 rozporządzenia, uznać należało, że zaskarżona decyzja narusza również wskazany przepis, a to z uwagi na to, iż nie znajduje on w niniejszej sprawie zastosowania.

Reasumując, w świetle powyższych rozważań jeszcze raz powtórzyć przyjdzie, że zaskarżona decyzja, w zakresie w jakim odmawia skarżącemu wypłaty równoważnika za lata 2006 - 2008 wydana została z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd we wcześniejszym wyroku i czyni zadość przepisom prawa. Co do wskazanego orzeczenia w przedmiocie odmowy wypłaty, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Podejmując w granicach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie o cofnięciu równoważnika, organ odwoławczy naruszył jednak wskazane wcześniej przepisy prawa. Z tego też powodu zaskarżona decyzja w tej części została przez Sąd uchylona, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Orzeczenie z pkt 3 dotyczące wykonalności aktu podjęto na podstawie art. 152 P.p.s.a.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.