Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 819/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 41, art. 42 ust , art. 43 ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 169
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów
article: art. 13 ust 1, art. 15, art. 18 ust 2
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 732
law: Ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a, art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: sek. sądowy Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie postanowienia o nieprzystąpieniu do egzekucji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych)


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela Burmistrza Miasta G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 18.03.2019 r. nr [...] o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego na zobowiązanego pana K. B., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Burmistrz Miasta G. jako wierzyciel przesłał do Naczelnika Urz§du Skarbowego w G. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 23.06.2017 r. wystawiony na zobowiązanego pana K. B. na należności z tytułu zaliczek alimentacyjnych za rok 2006. Pismem z dnia 19.11.2018 r. organ egzekucyjny zwrócił w/w tytuł wykonawczy do wierzyciela. Pismem z dnia 19.12.2018 r. wierzyciel ponownie przesłał do realizacji do organu egzekucyjnego w/w tytuł wykonawczy. Pismem z dnia 04.03.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zawiadomił wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji.

Wierzyciel w dniu 15.03.2019 r. pismem [...] wniósł o wydanie postanowienia w sprawie nieprzystąpienia do egzekucji.

W dniu 18.03.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał postanowienie nr [...] o nieprzystąpieniu do egzekucji.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny zwrócił uwagę, że obowiązek wynikający z w/w tytułu wykonawczego nie podlega egzekucji administracyjnej.

Na postanowienie to wierzyciel, w ustawowym terminie, złożył zażalenie.

W zażaleniu wierzyciel zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dłużnikiem alimentacyjnym, do którego postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nienależnie pobraną zaliczką alimentacyjną przez wierzyciela alimentacyjnego, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, a to w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

Nie podzielając zarzutu oraz argumentacji zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. we wskazanym na wstępie postanowieniu wskazał, iż na mocy art. 29 § 2 upea, organ egzekucyjny przed przystąpieniem do egzekucji jest zobowiązany do skrupulatnego badania dopuszczalności egzekucji. Tytuł wykonawczy nr [...] przekazany przez wierzyciela, nie spełniał wymogu określonego w art. 29 § 2 pkt 1 upea, tzn. obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej.

W ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie, do nienależnie pobranych przez zobowiązanego zaliczek alimentacyjnych, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 22.04.2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. z 2005r., nr 86, poz. 732 ze zm.). Organ zażaleniowy zauważył, iż co prawda z dniem 01.10.2008 r. w/w ustawa utraciła moc, jednak w związku z przepisami intertemporalnymi, jej przepisy znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do art. 42 ust.2 ustawy z dnia 07.09.2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r., nr 1, poz. 7 ze zm.) - obowiązującej od dnia 01.10.2008r. - sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach. Zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, egzekucję należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych prowadzi się w dalszym ciągu aż do ich zaspokojenia na podstawie dotychczasowych przepisów. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 13 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, po wydaniu decyzji o przyznaniu zaliczki postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu osoby uprawnionej jest prowadzone według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Zatem egzekwowanie od dłużnika alimentacyjnego zaliczek wypłaconych osobie uprawnionej do dnia wejścia w życie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wyłączone było w sposób czytelny w ustawie o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej spod trybu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej nie przewidywała trybu egzekwowania nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tryb ten ustawodawca wprowadził dopiero z dniem 1 października 2008 r. na mocy przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Podobne stanowisko reprezentowane jest w orzecznictwie sądowo -administracyjnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15.09.2010 r., sygn. akt II SA/Bd 733/2010).

Odpowiadając na argumenty wierzyciela postawione w zażaleniu, organ II instancji zauważył, że w przedmiocie egzekucji nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych nie będzie miał zastosowania art. 18 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, bowiem przepis ten daje możliwość stosowania do w/w ustawy odpowiednio przepisów ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych, ale tylko w sytuacji, gdy nie są one sprzeczne z ustawą, w której mają być zastosowane. Natomiast zdaniem organu zażaleniowego taka sprzeczność miałaby miejsce w niniejszej sprawie, bowiem ustawa o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w art. 13 ust.1 już przewiduje sposób egzekwowania tych należności w oparciu o przepisy kodeksu postępowania cywilnego.

Z przedmiotowym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie zgodził się wierzyciel Burmistrz Miasta G. , który zaskarżył je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.

1.) art. 13 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy zwrot nienależnie pobranego świadczenia ma być dochodzony od wierzyciela alimentacyjnego, podczas gdy przywołany wyżej przepis odnosi się do dłużnika alimentacyjnego do którego postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego,

2.) art. 18 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) w związku z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U z 2018 poz. 1222 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest nienależnie pobrana zaliczka alimentacyjna przez wierzyciela alimentacyjnego, która to sytuacja taka nie ma swego uregulowania we wskazanej ustawie o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych, stąd zgodnie z regulacją jej art. 18 ust. 2 w sprawach nieuregulowanych stosuje się do niej odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, które jednoznacznie do zwrotu świadczenia pobranego przez wierzyciela - zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych - nakazują stosować administracyjny tryb egzekucji.

Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. . Równocześnie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi Burmistrz Miasta G. podniósł, iż w jego ocenie przepis art. 13 ust. 1 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, zgodnie z jego literalną i jednoznaczną w tym zakresie treścią, stosuje się wyłącznie do dłużników alimentacyjnych. W konsekwencji brak jest podstawy do przyjęcia przez organ egzekucyjny, że ma on zastosowanie do nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej przez wierzyciela alimentacyjnego, którym w niniejszej sprawie jest Pan K. B.. Ważącym w sprawie jest fakt, że zagadnienie nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej nie zostało uregulowane we wskazanej ustawie, stąd w sprawie winien mieć zastosowanie art. 18 ust. 2 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, a także przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący zauważył, iż jak wskazano w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lipca 2018 sygn. akt II SA/Lu 449/18 z przepisów przejściowych nowej ustawy wynika, że dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy u.p.d.a., mają zastosowanie do spraw o zaliczki alimentacyjne, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), spraw o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucji należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). Przepis art. 42 ust. 1 i 2 stanowi, że osoba, która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu. Sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach, tj. w u.p.d.a. Zgodnie natomiast z art. 15 tej ustawy osoba, która pobrała nienależnie zaliczkę, jest zobowiązana do jej zwrotu, zaś przepis art. 18 ust. 2 u.p.d.a. odsyła - w sprawach nieuregulowanych tą ustawą tj. - do odpowiedniego stosowania przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Skoro zatem w odniesieniu do zwrotu nienależnie pobranej zaliczki mają zastosowanie przepisy o świadczeniach rodzinnych, to w ocenie skarżącego jednoznacznie egzekucja tych świadczeń również winna następować w trybie wynikającym ze wskazanej wyżej ustawy, skoro inne przepisy zagadnienia tego nie regulują w sposób odrębny. Zdaniem skarżącego chybionym jest zatem przywołane przez organ II instancji orzeczenie Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15.09.2010 r. (II SA/Bd 733/2010) które ma potwierdzać stanowisko organu odwoławczego. Wspominane orzeczenie dotyczy umorzenia należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej zaliczek alimentacyjnych za okresy zasiłkowe przypadające w okresie obowiązywania ustawy o zaliczce alimentacyjnej. Trudno w tym orzeczeniu doszukać się potwierdzenia, że egzekucja nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej przez zobowiązanego ma być prowadzona w innym trybie niż administracyjny. W ocenie autora skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uzasadniając, że egzekucja nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej ma być prowadzona w trybie przepisów o postępowaniu cywilnym, pomija że ma do czynienia z wierzycielem alimentacyjnym. Argumenty przez niego podnoszone odnoszą się do dłużnika alimentacyjnego. Powyższe wskazuje na wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, które miały znaczenie dla niniejszej sprawy oraz brak wnikliwego zapoznania się z jej materiałami, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie art. 13 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji narusza przepisy prawa materialnego wskazane w skardze.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w istocie spór w realiach niniejszej sprawy dotyczy kwestii czy egzekucja nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej na gruncie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. Nr 86, poz. 732 ze zm.) prowadzona jest w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego czy też w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) Rozstrzygając ten spór należy przyznać rację stanowisku prezentowanemu przez skarżącego.

Należy podkreślić, iż przesłany przez wierzyciela organowi egzekucyjnemu tytuł wykonawczy dotyczy nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. w 2006r. Z uwagi na ten fakt w niniejszej sprawie, w zakresie obowiązku i egzekucji zwrotu nienależnie pobranych przez wierzyciela alimentacyjnego zaliczek alimentacyjnych, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 22.04.2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz.U. z 2005r., nr 86, poz. 732 ze zm.) dalej w skrócie u.p.d.a. Z przepisów przejściowych obowiązującej ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - która weszła w życie dnia 1 października 2008r.- wynika, że dotychczasowe przepisy, tj. przepisy ustawy u.p.d.a., mają zastosowanie do spraw o zaliczki alimentacyjnej, do których prawo powstało do dnia wejścia w życie ustawy (art. 41), spraw o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne (art. 42 ust. 2) i egzekucji należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych (art. 43 ust. 1). Przepis art. 42 ust. 1 i 2 stanowi, że osoba, która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu. Sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach, tj. w u.p.d.a. Zastosowanie przepisów wskazanej ustawy w realiach niniejszej sprawy pozostaje okolicznością bezsporną, w przeciwieństwie do rozbieżności w interpretacji jakie budzi pomiędzy stronami treść art.13 ust.1 u.p.d.a. Zgodnie z tym przepisem po wydaniu decyzji o przyznaniu zaliczki postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu osoby uprawnionej jest prowadzone w dalszym ciągu według przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. 14 ), z zastrzeżeniem art. 12 ust. 3-6. Mając na uwadze przytoczoną treść omawianego przepisu należy w całości zgodzić się ze skarżącym, iż stosuje się on wyłącznie do dłużników alimentacyjnych. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia przez organ egzekucyjny, że ma on zastosowanie – tak jak w niniejszej sprawie – również do nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej przez wierzyciela alimentacyjnego. Należy podkreślić, iż wskazana ustawa w art.2 pkt.2 jednoznacznie definiuje osobę dłużnika alimentacyjnego jako osobę zobowiązaną do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, wobec której egzekucja jest bezskuteczna. Równocześnie zgodnie z art. 2 pkt.5 u.p.d.a. osobą uprawnioną jest osoba uprawniona do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna, jeżeli: a) osoba uprawniona jest wychowywana przez osobę samotnie wychowującą dziecko, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, b) osoba uprawniona jest wychowywana przez osobę pozostającą w związku małżeńskim z osobą, która przebywa w zakładzie karnym powyżej 3 miesięcy albo jest całkowicie ubezwłasnowolniona, c) jest osobą uczącą się, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Niezależnie od tego przypomnieć należy, iż zgodnie z art.15 u.p.d.a. osoba, która pobrała nienależnie zaliczkę, jest zobowiązana do jej zwrotu.

Analizując treść u.p.d.a. należy zauważyć, iż ustawodawca nie wskazał w niej wprost trybu egzekwowania nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej przez wierzyciela alimentacyjnego, stąd w takim przypadku winien mieć zastosowanie art. 18 ust. 2 u.p.d.a., zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach rodzinnych, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, a także przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nienależnie pobrane świadczenia rodzinne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wbrew stanowisku organu II instancji wskazany przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozostaje w sprzeczności z treścią u.p.d.a., albowiem jak już wskazano nie normuje ona wskazanej kwestii, a przepis art.13 ust.1 u.p.d.a. jako dotyczący innej hipotezy prawnej nie koliduje z regulacją art. 30 ust. 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Reasumując więc egzekucja nienależnie pobranych w 2006r. zaliczek alimentacyjnych przez wierzyciela alimentacyjnego w osobie K. B. powinna być prowadzona w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a, orzekł w pkt I wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jego uchylenie stało się konieczne. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono z kolei na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt II wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny winien zatem stosownie do art.153 p.p.s.a. uwzględnić wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym wyroku .