Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 250/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 112b ust. 2a i 2b
journal: Dz.U. 2024 poz 361
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Robert Hałabis, WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 lutego 2024 r. nr 0601-IOA[1].4103.9.2023.10 w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. kwotę 4.822 (cztery tysiące osiemset dwadzieścia dwa) złote z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 19 lutego 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p., po rozpoznaniu odwołania C. D. sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej: podatnik, skarżąca, spółka), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej: Naczelnik, organ pierwszej instancji) z 15 września 2023 r., nr 308000-CPK-1.5001.50.2023, ustalającą spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2023 r. w łącznej kwocie 40.706,00 zł.

Poddana kontroli decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Spółka prowadzi działalność związaną z produkcją filmów, nagrań video i programów telewizyjnych. Z okazanej przez nią dokumentacji wynikało, że przedmiotem działalności podatnika w styczniu i lutym 2023 r. była produkcja filmu o roboczym tytule "Każdy żyje jak umie". Spółka od 1 marca 2022 r. jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że w plikach JPK_V7M za styczeń i luty 2023 r. złożonych przed wszczęciem kontroli celno-skarbowej, spółka nie wykazała podatku naliczonego podlegającego odliczeniu, z wyjątkiem kwot do przeniesienia z poprzedniego miesiąca.

Natomiast w korektach plików JPK_V7M złożonych 27 kwietnia 2023 r., spółka wykazała 154 faktury na łączną kwotę 479.223,79 zł brutto. Organ pierwszej instancji stwierdził, że korekty plików JPK_V7M za styczeń i luty 2023 r. są zgodne z przedstawioną przez stronę dokumentacją źródłową. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Naczelnik uznał, że zaistniały przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2023 r.

W wydanej przez siebie decyzji Naczelnik argumentował, że spółka z tytułu wykonanych usług w styczniu i lutym 2023 r. wystawiła faktury, a ujęła je dopiero w korektach plików JPK_V7M złożonych po wszczęciu kontroli celno-skarbowej. Stosownie zaś do art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej jako: ustawa o VAT), podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej. Z kolei przepis art. 109 ust. 3e ustawy o VAT stanowi, że w terminie 14 dni od dnia stwierdzenia przez podatnika, że przesłana ewidencja zawiera błędy lub dane niezgodne ze stanem faktycznym lub zmiany danych zawartych w przesłanej ewidencji – podatnik jest obowiązany przesłać korektę ewidencji.

Jednocześnie spółka nie działała z należytą starannością, jakiej można było od niej oczekiwać w danej sytuacji. Okoliczności powstania nieprawidłowości wskazują, że spółka nie podejmowała działań w celu właściwego wypełnienia obowiązków podatkowych. Takie działanie spółki doprowadziło do zaniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego, skutkującego uszczupleniem wpływów budżetowych. Tym samym, należało zastosować art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o VAT.

Organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę częstotliwość stwierdzanych naruszeń (w przypadku strony było to pierwsze naruszenie prawa) oraz fakt podjęcia działań, m.in. skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 62 ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (dalej jako: ustawa o KAS) i złożenie korekty przedmiotowych deklaracji za styczeń i luty 2023 r., podjęcie działań przez spółkę mających na celu jak najszybsze uregulowanie zaległości i usunięcie skutków zaniżenia zobowiązań podatkowych uznał za uzasadnione obniżenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na korzyść strony z maksymalnej stawki 30% do 15%.

W wyniku rozpatrzenia odwołania spółki Dyrektor zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu wskazał, że podatnik dokonując rozliczenia powinien zadbać o prawidłowość i rzetelność rozliczeń. Ustawodawca wymieniając dyrektywy o charakterze majątkowym, wskazał też, że wysokość wymierzonego dodatkowego zobowiązania podatkowego zależy od wysokości korzyści, którą strona osiągnęła dokonując nierzetelnych rozliczeń podatkowych. Korzyść majątkowa osiągnięta przez spółkę ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności wymierzonego dodatkowego zobowiązania podatkowego. Jego celem jest działanie prewencyjne, mające na celu zapobieżenie występowania określonych naruszeń w przyszłości.

W ocenie Dyrektora, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 112b ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, wyłączających zastosowanie przepisów o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym. Spółka za wykonane usługi wystawiła faktury i dokonała nabyć związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Działania spółki w powyższym zakresie nie można ocenić jedynie jako błąd rachunkowy, czy oczywistą omyłkę. Spółka miała świadomość wystawienia faktur z wykazanymi znacznymi kwotami podatku należnego, a tym samym, złożenie za styczeń i luty 2023 r. deklaracji w zakresie podatku VAT bez wykazanej podstawy opodatkowania i podatku należnego oraz wartości nabyć i podatku naliczonego nie może być ocenione jako oczywista omyłka.

Ponadto, korekta za styczeń i luty 2023 r. została złożona w trybie art. 62 ust. 4 ustawy o KAS, a więc po wszczęciu kontroli celno-skarbowej. Gdyby zatem spółka złożyła korektę przed doręczeniem upoważnienia i wpłaciła na rachunek urzędu skarbowego wynikającą z niej kwotę wraz z odsetkami za zwłokę, to stanowiłoby to o samokontroli i dobrowolności doprowadzenia rozliczenia podatku VAT do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie, wobec czego wyłącza to możliwość odstąpienia od ustalenia dodatkowego zobowiązania w myśl art. 112b ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT.

Organ odwoławczy wskazał również bezzasadność zarzutów proceduralnych strony skarżącej. Jego zdaniem postępowanie podatkowe w pierwszej instancji było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania względem organów podatkowych. Ponadto, podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, wyrażonej w art. 122 O.p. W sprawie zgromadzono również zupełny materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący go rozpatrzono. Jako dowód w sprawie dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem. Dokonano także oceny całego materiału dowodowego sprawy i w sposób prawidłowy stwierdzono, że zaistniały przesłanki do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d) w zw. z art. 112b ust. 2b ustawy o VAT.

Zarówno na etapie kontroli celno-skarbowej, jak i w trakcie postepowania podatkowego dokonano wszechstronnej analizy materiału dowodowego pod kątem przepisów ustawy o VAT, uwzględniając przy tym stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: TSUE), zawarte w wyroku powołanym przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego podkreślenia wymaga, iż decyzje w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku VAT mają charakter związania administracyjnego, co oznacza brak dowolnego orzekania organów podatkowych w tym zakresie. Ustawodawca pozostawia organom jedynie swobodę w określaniu wysokości dodatkowego zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy stwierdził tym samym, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 15% było miarkowane przy uwzględnieniu wszystkich dyrektyw wynikających z art. 112b ust. 2b ustawy o VAT, jak również wynikających z wyroku TSUE.

Decyzja organu pierwszej instancji nie uchybia przepisom prawa, stąd też organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jej uchylenia. W jego ocenie organ wyczerpująco zgromadził dowody, ocenił ich całokształt, spójnie i wszechstronnie oraz zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i na tej podstawie prawidłowo zrekonstruował stan faktyczny w zakresie istotnym dla wyniku sprawy. Strona brała czynny udział na każdym etapie postępowania, mając możliwość wnosić wnioski i uwagi. Mając na względzie powyższe, w ocenie organu odwoławczego zasadnym było ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego za styczeń i luty 2023 r. w wysokości 15% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego.

Podatnik w skardze do sądu wniósł o uchylenie ww. decyzji Dyrektora i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o VAT;

2. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 125 § 1, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191, art. 306k O.p.

W uzasadnieniu podatnik wskazał, że decyzja ta została wydana z błędnym zastosowaniem art. 112b ustawy o VAT. W jego ocenie, ujawnienie błędu w rozliczeniu pociąga za sobą obowiązek zapłacenia ustalonego dodatkowego zobowiązania podatkowego. Błąd w rozliczeniu za dany okres, w związku, z którym zostanie nałożone dodatkowe zobowiązanie podatkowe, a które może mieć wpływ na kolejne rozliczenie podatnika, np. poprzez zmniejszenie kwoty do przeniesienia, nie oznacza, że w kolejnym rozliczeniu ten błąd będzie ponownie powodował nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego. W ocenie strony, nie może dochodzić do kumulacji sankcji wywołanych jednym błędem. Przedmiotowe sankcje mają znaczenie przede wszystkim prewencyjne. Zmierzają one do przekonania podatników o korzyściach wynikających z prawidłowego wypełniania deklaracji, bowiem ujawnienie błędów w rozliczeniu pociąga za sobą negatywne konsekwencje podatkowe. Wprowadzenie sankcji nie ma na celu karania podatników za jakiekolwiek pomyłki.

Ponadto, skarżąca podniosła, że zasada wspólnego systemu podatku VAT nie stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie środków stanowiących sankcje z tytułu nieprawidłowości w deklarowaniu należnych kwot podatku VAT. W przywołanym wyroku, TSUE uznał, że przepisy dyrektywy VAT nie sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwo członkowskie sankcji administracyjnej w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego. Wprowadzona przez państwo członkowskie sankcja musi być jednak zgodna z zasadą proporcjonalności. Jak to zostało wskazane w orzeczeniu TSUE w sprawie C-518/14/S, zgodnie z art. 273 dyrektywy VAT państwa członkowskie są upoważnione do przyjęcia przepisów w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw podatkowych, pod warunkiem, że przepisy nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, ani nie podważają neutralności podatku VAT.

W ocenie skarżącej, nie sposób zarzucić jej, że dokonała nierzetelnego, czy też niestarannego sporządzenia pierwotnych deklaracji za miesiące styczeń oraz luty 2023 r. Organ sam ustalił, że do błędu w wyniku nierzetelnego wykonywania obowiązków zawodowych przez profesjonalny podmiot zaangażowany do obsługi księgowej spółki. To zatem osoba trzecia, a nie podatnik dopuściła się uchybienia, które jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zastosowanie sankcji określonej w art. 112b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jest nieproporcjonalne do charakteru i wagi naruszenia, którego ukaraniu miałaby ta sankcja służyć. Skarżąca dokonała korekty deklaracji w przewidzianym prawem terminie, zapłaciła należy podatek, a w przeszłości nigdy nie naruszyła prawa podatkowego. Ponadto, skarżąca spółka współpracowała z organem udostępniając materiał dowodowy celem szybkiego i sprawnego zakończenia kontroli podatkowej.

Zdaniem skarżącej, organ zupełnie pominął okoliczności sprawy, które stały się podstawą do podniesienia zarzutów naruszenia art. 121, art. 122 i art. 125 O.p., nie biorąc pod uwagę ujawnionych w toku postepowania wyjaśnień strony, która wskazywała w sposób nie budzący wątpliwości, że do naruszenia przepisów ustawy doszło w wyniku zawinionego działania podmiotu zajmującego się obsługą księgową spółki.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Zdaniem organu, to świadome działanie spółki doprowadziło do zaniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego, skutkującego uszczupleniem wpływów budżetowych. Okoliczności prowadzenia ewidencji i dokonywania rozliczenia podatku przez biuro rachunkowe nie zwolniły spółkę z obowiązku przestrzegania przepisów prawa podatkowego. Z literalnego brzmienia art. 112b ust. 1 pkt 1 lit d ustawy o VAT wynika zaś, że organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w sytuacji stwierdzenia tego typu nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych ale z powodów które sąd administracyjny wziął pod rozwagę z urzędu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania (art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 p.p.s.a.).

Zaskarżona decyzją dotyczy dodatkowego zobowiązania w podatku VAT za styczeń i luty 2023 r. Wskazana instytucja uregulowana jest w obecnie w art. 112b ust. 1 - 3 ustawy o VAT i art. 112c tej ustawy, który nie miał w sprawie zastosowania.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest nie tyle możliwość co prawidłowość (wysokość) nałożenia na spółkę dodatkowego zobowiązania podatkowego. Mianowicie zdaniem spółki zastosowana wobec niej sankcja w wysokości 15% kwoty zaniżenia podatkowego, którego się dopuściła jest nieproporcjonalna do charakteru i wagi naruszenia, którego ukaraniu miałaby ta sankcja służyć. Do zaistniałej sytuacji nieujęcia wystawianych faktur w deklaracjach podatkowych doszło bowiem w wyniku nierzetelnego wykonywania obowiązków zawodowych przez profesjonalny podmiot zaangażowany do obsługi księgowej spółki. To zatem osoba trzecia a nie spółka dopuściła się uchybienia stanowiącego przedmiot oceny w niniejszym postępowaniu.

W tym kontekście sąd podziela stanowisko organów, że tego typu sytuacja nie stanowi przesłanki wyłączającej możliwość ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Uchybienia jakich dopuścił się podatnik nie stanowią bowiem sytuacji wymienionych w art. 112b ust. 3 ustawy o VAT, których zaistnienie wyłącza możliwość ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Z uwagi na brak sporu w tej kwestii zbędnym jest wyrażanie w tym zakresie szerszej argumentacji.

Konkludując, organ trafnie stanął na stanowisku, że popełnione przez spółkę uchybienia, naraziły Skarb Państwa na uszczerbek finansowy, w związku z czym spółka winna ponieść konsekwencje podatkowe wynikające z zaistniałego zaniedbania na podstawie art. 112b ustawy o VAT.

Dla porządku wskazania wymaga, że przedmiotową sankcję wynikającą z ustawy o VAT należy rozumieć jako karę o charakterze administracyjnym, która jest nakładana niezależnie od zawinienia podatnika. Sankcje VAT są nakładane w przypadku stwierdzenia nierzetelnego deklarowania wysokości zobowiązania podatkowego albo też niezadeklarowania zobowiązania w ogóle. Organ podatkowy stwierdzając nierzetelność w deklaracji jest zobligowany do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i nie może uchylić się od tego obowiązku. Jednocześnie ustanowienie dodatkowego zobowiązania podatkowego ma charakter prewencyjny i ma przekonać podatników, iż rzetelne wypełnianie deklaracji podatkowej leży w ich interesie. Nałożenie na podatnika dodatkowego zobowiązania podatkowego w oparciu o wskazane stawki ma zapobiegać analogicznemu naruszeniu prawa podatkowego w przyszłości.

W ocenie sądu, organ jednak wadliwie wskazał podstawę prawną, a co za tym idzie wynikającą z niej wysokość sankcji na podstawie której spółka powinna ponieść przedmiotową odpowiedzialność. Zdaniem organów w sprawie miał zastosowanie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o VAT, który ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości do 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. W ramach tej sankcji organ dokonał miarkowania, w ostateczności ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 15 % kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego.

Zdaniem sądu, zaistniały w sprawie stan faktyczny nie uprawniał jednak do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z zastosowaniem stawki 30%. Właściwą bowiem jest stawka 15% wynikająca z art. 112b ust. 2a ustawy o VAT.

W myśl tego przepisu, jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, podatnik skorygował deklarację zgodnie z art. 62 ust. 4 ustawy o KAS i najpóźniej w dniu złożenia tej korekty deklaracji wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu, naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości do 15% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe.

Jak wskazywał organ z przepisu tego wynika, że zastosowanie stawki dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 15% kwot zaniżenia zobowiązania podatkowego dotyczy tych przypadków gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki:

1. podatnik skoryguje deklarację w terminie określonym w art. 62 ust. 4 ustawy o KAS i

2. najpóźniej w dniu złożenie korekty deklaracji wpłaci kwotę zobowiązania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie - jak uznał organ - spółką składając 27 kwietnia 2023 r. korekty deklaracji podatkowych za styczeń i lutry 2023 r. dotrzymała tego 14-dniowego terminu biegnącego od wszczęcia kontroli celno-skarbowej, jednak nie dopełniła drugiej wskazanej przesłanki bowiem nie dokonała w terminie tym wpłaty kwot zobowiązań podatkowych wynikających ze złożonych korekt deklaracji.

Ze stanowiskiem tym nie można jednak się zgodzić. Stanowi ono wyraz literalnej wykładni tego przepisu, na której oparł się organ, która jednak nie powinna mieć zastosowania w sprawie. Przypomnieć przy tym należy, że organ podatkowy nie może poprzestawać na stricte literalnej wykładni przepisu, gdy prowadzi to do oczywistej sprzeczności z celem i sensem określonej regulacji.

Mianowicie, z akt sprawy wynika, że kontrola celno-skarbowa w niniejszej sprawie została wszczęta 14 kwietnia 2023 r. i od tego okresu należało liczyć 14-dniowy termin określony w art. 62 ust. 4 ustawy o KAS. Tego też dnia, Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonał blokady na okres 72 godzin rachunków bankowych należących do spółki. Następnie 18 kwietnia 2023 r. dokonał przedłużenia dokonanej blokady na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące.

Istotna jednak jest okoliczność, że spółka już 18 kwietnia 2023 r. złożyła do Ministerstwa Finansów wniosek o zwolnienie lub ograniczenie blokady do wysokości podatku należnego oraz o zwolnienie spod egzekucji zajętego majątku z uwagi na ważny interes społeczny, czyli umożliwienie spłaty zobowiązań wobec pracowników i kontrahentów.

Następnie 28 kwietnia 2023 r. w odpowiedzi na żądanie organu blokującego do sprecyzowania wniosku wskazała, że wnosi o zapłatę zobowiązania podatkowego z zablokowanych rachunków. Informowała wówczas, że w związku z zablokowaniem kont bankowych nie jest w stanie uregulować zaległych zobowiązań podatkowych wynikające ze złożonych przez nią korekt.

Takie postępowanie jednoznacznie świadczy, że u skarżącej była całkowita wola współpracy z organem podatkowym i usunięcia skutków zaistniałej sytuacji, zarówno poprzez złożenie korekt deklaracji jak i wpłacenie wynikającego z nich zaległego podatku i wszystko to w terminie określonym w art. 62 ust. 4 ustawy o KAS.

W następstwie organ podatkowy uwzględnił złożone przez spółkę korekty, a Minister Finansów postanowieniem z 23 maja 2023 r. zwolnił z zablokowanego rachunku bankowego środki pieniężne na zapłatę zaległości podatkowych spółki w podatku VAT za styczeń i luty 2023 r. w łącznej kwocie 275.669,00 zł.

Mając powyższe na względzie nie można uznać, że spółka nie spełniła długiego warunku do zastosowania art. 112b ust. 2a ustawy o VAT, tj. dokonania w terminie 14 dni od wszczęcia kontroli celno-skarbowej wpłaty kwoty zobowiązania podatkowego. Należy pamiętać, że blokada spowodowała, że środki pieniężne należące do spółki zgromadzone na rachunku bankowym były w posiadaniu odpowiedniego organu podatkowego, a wniosek o ich zwolnienie w kwocie odpowiadającej powstałej zaległości podatkowej w istocie wyrażał wolę wpłaty tego zobowiązania. Nie ma przy tym podstaw aby strona ponosiła konsekwencje wynikające z upływu czasu związanego z rozpoznaniem jej wniosku.

Zdaniem sądu, skoro spółka w terminie określonym w art. 62 ust. 4 ustawy o KAS skorygowała wadliwe deklaracje i jednocześnie w tym terminie złożyła wniosek o zwolnienie środków pieniężnych z zablokowanych rachunków bankowych z przeznaczeniem na zapłatę wynikających z tych korekt zobowiązań podatkowych, to tym samym spełniał warunki do zastosowania wobec niej art. 112b ust. 2a ustawy o VAT i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości do 15%.

Przepis ten należy bowiem rozumieć w ten sposób, że w sytuacji, gdy strona w terminie do złożenia korekt deklaracji złożyła również wniosek o wyrażenie zgody na zwolnienie środków pieniężnych z zablokowanego rachunku bankowego z przeznaczeniem na zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, to złożenie tego wniosku stanowi czynność równoważną z wpłatą zobowiązania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie skarżąca natomiast taki wniosek w wymaganym terminie złożyła. Nie była zatem podstaw do ustalania jest sankcji VAT na podstawie art. 112b ust. 1 ustawy o VAT, tj. w wysokości do 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego, a w efekcie zrównania jej sytuacji z podmiotem, który nawet po przeprowadzeniu i zakończeniu kontroli podatkowej lub celno-skarbowej nie składa korekty deklaracji i nie wpłaca zaległego podatku.

W konsekwencji, nieuprawnione jest stanowisko organów, iż dyspozycja z art. 112b ust. 2a ustawy o VAT nie została spełniona z uwagi na fakt, iż uwzględnienie wniosku o zwolnienie środków znajdujących się na zablokowanym rachunku bankowym spółki na zapłatę zaległości podatkowych spółki oraz ich faktyczna wpłata nastąpiło po terminie określonym w art. 62 ust. 4 ustawy o VAT. Jak wskazano, decydująca jest data złożenia wniosku o odblokowanie tych środków, którą to czynność należy równoważyć z dyspozycją podatnika przelania środków na poczet zaległości podatkowych.

Napomnieć przy tym należy, że art. 112b ust. 2a ustawy o VAT zastosowanie obniżanej stawki wiąże nie tylko ze złożeniem korekty deklaracji oraz dokonaniem wpłaty kwoty zobowiązania podatkowego lecz z dokonaniem tego w odpowiednim terminie, tj. przed zaangażowaniem organu w czaso -i pracochłonne postępowanie kontrolne. Konstrukcja przepisu wskazuje w sposób jednoznaczny, że prawodawca najniższą stawkę dodatkowego zobowiązania podatkowego przewidział dla podatników, którzy samodzielnie korygują popełnione błędy - składają korekty i uiszczają zaległy podatek. I taka też okoliczność zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem po otrzymaniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej skarżąca natychmiast złożyła korekty deklaracji następnie uwzględnione przez organ oraz dokonała czynności równoważnej z wpłatą kwoty zobowiązania podatkowego.

Stwierdzając zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu (pkt I sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku) sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.). Na zasądzoną od organu kwotę składają się: wpis od skargi (1.222 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (3.600 zł), co daje łączną kwotę 4.822 zł.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości do 15% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z art. 112b ust. 2b ustawy o VAT.