Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1048/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalającą T. N. zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn po zmarłym E. N. w kwocie [...] zł.

W skardze na powyższą decyzję T. No. (dalej "skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, gdyż "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej". Wniosek ten został skierowany na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa").

Poza powyższym stwierdzeniem, w obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca nie podała żadnych argumentów mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych

o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu

w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zaznaczyć wypada, że w przywołanym przepisie sformułowano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie

w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). W rozwinięciu tej argumentacji należy zwrócić uwagę na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., według którego nie budzi wątpliwości, że strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. LEX nr 965117).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek skarżącej nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie decyzji może spowodować "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej". Oświadczenie to nie zostało jednak poparte jakąkolwiek argumentacją. Skarżąca nie przedłożyła również dokumentów, mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Nie przedstawiła ona zatem faktów, które obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową ani okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie sposób więc, oceniając tak sformułowany wniosek, stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie może bowiem ocenić sytuacji finansowej strony, a zatem nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie decyzji. Powtórzyć przy tym trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877).

W sytuacji zatem, gdy skarżąca składając przedmiotowy wniosek ograniczyła się tylko do sprecyzowania żądania, brak jest podstaw do jego uwzględnienia.

Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji.

Wskazać należy nadto, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, publ. LEX nr 742913).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak

w sentencji.