Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 30/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Generalny Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3 par. 1a art. 161 par. 1 pkt 3 art. 200
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31  par. 1 pkt 1-2  par. 2 art. 35 par. 2  par. 3 art. 36 par. 1 par. 2 art. 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 840
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami  (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak Sędzia WSA Wojciech Rowiński Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. z siedzibą w S. na bezczynność Generalny Konserwator Zabytków w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. oddala skargę w pozostałej części, 5. zasądza od Generalny Konserwator Zabytków na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A. z siedzibą w S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A. z siedzibą w S. , pismem z dnia 17 stycznia 2024 roku, wystąpiło do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Generalny Konserwator Zabytków w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków.

Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 6, art. 8, art. 12, art. 31 § 1-2, art. 35 § 1 i art. 104 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz zażądało:

- zobowiązania Generalny Konserwator Zabytków do rozpoznania wniosku w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu oraz dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt, ewentualnie zobowiązania skarżonego organu rozpoznania wniosku w zakresie dopuszczenia skarżącego do udziału w postępowaniu w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, jeśli Sąd stwierdzi, że postępowanie o wpis do rejestru zabytków jest już w toku;

- dokonania kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga i orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do Sądu;

- wymierzenia organowi grzywny w kwocie 1000 złotych na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. P.p.s.a.;

- przeprowadzenia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodów z akt postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt IV SAB/Po 68/23;

- przeprowadzenia postępowania w trybie zwykłym na podstawie art. 90 P.p.s.a.;

- zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu zgłoszonych żądań strona skarżąca podniosła, że pismem z dnia 10 września 2023 roku (data wpływu: 12 września 2023 roku) wystąpiła do organu z wnioskiem o wpisanie z urzędu do rejestru zabytków nieruchomych województwa w. budynku N. w P., położonego przy Skwerze [...], na działce ewidencyjnej numer [...], ark. 06, obręb P., jednocześnie żądając dopuszczenia Stowarzyszenia do tego postępowania na prawach strony.

Obowiązkiem organu było rozpoznanie wniosku o wszczęcie postępowania w terminie zawartym w art. 35 K.p.a., ale nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wpływu wniosku organizacji społecznej. Niedochowanie tego terminu należy stanowi bezczynność. Konserwator pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku ponad 4 miesiące, a więc rażąco przekroczył termin jego rozpoznania.

Strona skarżąca wskazała przy tym, że Wojewódzki Konserwator Zabytków zawiadamiał ją, iż przed wszczęciem postępowania z urzędu wystąpił o opinię w sprawie oceny wartości zabytkowej obiektu do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P., a następnie przedstawił sprawę Wojewódzkiej Radzie Ochrony Zabytków, a także poinformował stronę, że sam budynek ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków.

Stowarzyszenie wskazało, że skoro Wojewódzki Konserwator Zabytków kierował pisma do innych podmiotów w sprawie oceny wartości zabytkowej obiektu, a więc rozpoczął badanie przesłanek ewentualnego wpisu do rejestru zabytków budynku N. w P., to należy uznać, że wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w momencie skierowania pisma do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. w sprawie oceny wartości zabytkowej obiektu, tj. z dniem 14 września 2023 roku. Jednak takiemu stwierdzeniu, w ocenie strony, przeczy treść pisma organu, które skierował on do Stowarzyszenia. Z pisma wynika bowiem, że wnioski o sporządzenie opinii/oceny organ wystosował przed wszczęciem postępowania.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenia dotychczasowa postawa Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jak i ponad czteromiesięczna bezczynność w rozpoznaniu wniosku, przemawiają za uznaniem, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasadnym czynią wymierzenie stosownej grzywny.

Generalny Konserwator Zabytków wniósł o oddalenie skargi, a na wypadek stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, że przed podjęciem decyzji o wszczęciu postępowania z urzędu wystąpił do Narodowego Instytutu Dziedzictwa o opinię w sprawie oceny wartości zabytkowych synagogi oraz zasadności wpisu budynku do rejestru zabytków. Działania takie zostały podjęte z uwagi na stwierdzoną przebudowę budynku dokonaną w czasie okupacji, w wyniku której synagoga w dużej mierze utraciła swój pierwotny charakter. Prośbę o opinię wystosowano również do Miejskiego Konserwatora Zabytków w P.. Po uzyskaniu opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa W. organ zamierzał przedstawić sprawę Wojewódzkiej Radzie Ochrony Zabytków, działającej jako organ doradczy Generalny Konserwator Zabytków.

Stowarzyszenie było zawiadamiane o powyższych działaniach, a także o przyczynach/powodach takiego postępowania (pismo z dnia 25 września 2023 roku oraz pismo z dnia 31 października 2023 roku). Podobne pisma otrzymały pozostałe dwa stowarzyszenia.

Pomimo opisanych działań Stowarzyszenie A. , pismem z dnia 4 grudnia 2023 roku, złożyło ponaglenie w związku z bezczynnością Generalny Konserwator Zabytków. Ponaglenie zostało przekazane do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W dniu 22 stycznia 2024 roku wpłynęła opinia Narodowego Instytutu Dziedzictwa w sprawie oceny wartości historycznych, artystycznych i naukowych budynku synagogi. W dniu 30 stycznia 2024 roku Generalny Konserwator Zabytków wystąpił do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w P. o dokumenty konieczne w procedurze wpisu do rejestru zabytków (wpis i wyrys z rejestru gruntów).

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2024 roku zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie wpisu synagogi do rejestru zabytków. Stowarzyszenie A. dopuszczono do postępowania, o czym zostało ono poinformowane pismem z dnia 6 lutego 2024 roku. Pismem z tej samej daty organ zwrócił się do pozostałych stowarzyszeń z zapytaniem, czy są zainteresowane udziałem w postępowaniu.

Z uwagi na powyższe organ uznał i wyjaśnił, że brak wszczęcia postępowania z urzędu niezwłocznie po otrzymaniu wniosku nie wynikał z bezczynności i nie wiązał się z próbą uniknięcia przez organ odpowiedzi na wniosek. Z uwagi na skomplikowany i złożony charakter wniosek należało rozpoznać z należytą rozwagą.

Budynek synagogi został przebudowany w latach 40 XX wieku przez nazistów, celowo zniekształcony w wyniku tej przebudowy, która nie stanowiła realizacji żadnego wybitnego projektu architektonicznego, a raczej świadomą dewastację elementów najcenniejszych i najbardziej charakterystycznych dla oryginalnej synagogi.

Ocena, czy za wszczęciem postępowania przemawiał interes społeczny winna być dokonana po zapoznaniu się z opinią Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Na etapie badania wniosku organ nie zamierzał przesądzać o wartościach zabytkowych Synagogi, lecz o tym czy wniosek zasługuje na uwzględnienie. W przypadku stwierdzenia, że bardziej celowe byłoby odmienne określenie przedmiotu postępowania, organ planował wystąpić do wnioskodawcy z zapytaniem o możliwość zmiany wniosku.

W ocenie organu nie pozostawał on w bezczynności. Po otrzymaniu wniosku dołożył wszelkich starań w kierunku rzetelnego jego rozpoznania przed wszczęciem postępowania z urzędu. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją uzasadniającą stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i nie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492).

Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 1634; dalej w skrócie "P.p.s.a.").

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Skarga okazała się uzasadniona.

Sprawa sądowoadministracyjna zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Po 168/23, zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2023 roku, dotyczyła skargi Y. O. na bezczynność Generalny Konserwator Zabytków w sprawie załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 11 października 2023 roku obejmującego żądanie wyjaśnienia, jakie dotychczas kroki organ podjął w celu rozpoznania wniosku Stowarzyszenie A. o wszczęcie z urzędu powstępowania w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku dawnej synagogi zwanej N. w P..

Okoliczności aktualnie kontrolowanej są pomiędzy stronami bezsporne i znajdują potwierdzenie w dokumentacji załączonej do odpowiedzi na skargę. W konsekwencji okoliczności przedstawione w skardze oraz w odpowiedzi na skargę, Sąd przyjmuje, jako własne ustalenia faktyczne w kontrolowanej sprawie.

Wzorzec kontroli dla oceny legalności aktualnie rozpoznawanej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a.").

Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 1-2 K.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie (art. 31 § 2 K.p.a.).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że przepisy prawa nie określają expressis verbis terminu, w jakim powinno dojść do rozstrzygnięcia kwestii wszczęcia bądź odmowy wszczęcia postępowania na skutek żądania organizacji społecznej. Oczywiste jest jednak, że maksymalny czasy trwania takich postępowań nie może przekraczać terminów ogólnych załatwienia sprawy określonych w art. 35 § 1-3 K.p.a.

Przypomnieć zatem należy, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 K.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. (art. 35 § 3 K.p.a.).

Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu, opatrzony jest datą 10 września 2023 roku, wpłynął do organu w dniu 12 września 2023 roku. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.).

Generalny Konserwator Zabytków, postanowieniem z dnia 5 lutego 2024 roku (nr [...]), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wpisania do rejestru zabytków nieruchomych województwa w. budynku N. w P., położonej przy ul. [...], zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...], arkusz mapy 06, obr. P. oraz dopuścił Stowarzyszenie A. na prawach strony do udziału w tym postępowaniu.

Postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania z urzędu zostało wydane po upływie czterech miesięcy i dwudziestu trzech dni. Bezspornym jest zatem, że nie zostały dochowane maksymalne termin dla załatwienia żądania wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu na wniosek organizacji społecznej.

Sąd w niniejszym składzie podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 05 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK [...] (CBOSA), zgodnie z którym, dochowanie przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, względnie jego sukcesywne przedłużanie z zachowaniem aktów staranności wskazanych w art. 36 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego wyklucza możliwość skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.

Pojęcie "bezczynności" sprowadza się do badania kwestii ewentualnego naruszenia "terminowości" działania organów administracyjnych - niezałatwienia sprawy w terminie (por. R. Suwaj, Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej, W. 2014, s. 57).

Twierdzenia skargi, że działania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków podejmowane przed wydaniem postanowienia z dnia 5 lutego 2024 roku doprowadziły do wszczęcia postępowania w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków, czyli niezależnie od wniosku skarżącego Stowarzyszenia, pozbawione są podstaw prawnych.

Dostrzegać należy, że dla wszczęcia postępowania z urzędu na wniosek organizacji społecznej ustawodawca wymaga wydania postanowienia. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw prawnych dla przyjmowania stanowiska, że do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków doszło na skutek działań podejmowanych przez organ w okresie pomiędzy datą złożenia wniosku a datą wydania postanowienia w tym przedmiocie na podstawie art. 31 § 2 K.p.a.

Nawet jeśli przyjąć, że wniosek Stowarzyszenia o wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu został złożony lub rozpatrzony w toku prowadzonego już postępowania w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków, bo wszczętego przez organ na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840 z późn. zm.), to dostrzegać należy, że podnoszona okoliczność (wszczęcia postępowania administracyjnego niezależnie od wniosku Stowarzyszenia) ma znaczenie jedynie dla treści postanowienia wydawanego na podstawie art. 31 § 2 K.p.a. (postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego lub postanowienie o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w już prowadzonym postępowaniu).

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie jest ocena legalność postanowienia z dnia 5 lutego 2024 roku. W ramach wniesionej skargi Sąd obowiązany jest ocenić, czy pomiędzy datą złożenia wniosku przez Stowarzyszenie a datą wydania postanowienia rozstrzygającego ten wniosek zaistniał stan bezprawności w postaci bezczynności Generalny Konserwator Zabytków.

Zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.).

Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) lub postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Analiza przekazanej dokumentacji ujawnia, że Generalny Konserwator Zabytków, pomiędzy datą otrzymania wniosku a datą wydania postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, skierował do skarżącego Stowarzyszenia dwa pisma, pierwsze opatrzone datą 25 września 2023 roku (k. 46 akt sądowych) oraz drugie opatrzone datą 31 października 2023 roku (k. 49 akt sądowych).

Organ informował skarżące Stowarzyszenie o podejmowanych działaniach, powodach wskazanych działań oraz objaśnił stan prawny spornego budynku, jako obiektu ujętego w gminnej ewidencji zabytków. Jednak żadne ze wskazanych pism nie zawiera treści określonych w przepisie art. 36 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że Generalny Konserwator Zabytków dopuścił się bezczynności, albowiem pomimo upływu maksymalnego dwumiesięcznego terminu na załatwienie kontrolowanej sprawy organ nie dochował wymogu sukcesywnego przedłużania terminu jej załatwienia.

Stan bezczynności utrzymywał się do dnia 5 lutego 2024 roku, kiedy to Generalny Konserwator Zabytków wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wpisania budynku N. w P. do rejestru zabytków nieruchomych województwa w. .

Z powyższych względów Sąd uznał, że brak załatwienia sprawy z wniosku skarżącego Stowarzyszenia do dnia 12 listopada 2023 roku należy kwalifikować, jako bezczynności organu, w rozumieniu art. 35 § 2-3, art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Bezprzedmiotowe jest jednak rozstrzyganie o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku. Stan bezczynności ustał po złożeniu skargi, a nawet jeszcze przed przekazaniem jej do sądu administracyjnego.

Oceniając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa.

Okoliczności kontrolowanej sprawy nie dają żadnych podstaw do formułowania oceny, że stan bezczynności spowodowany był celowym, lekceważącym względem strony zachowaniem organu. Argumentacja skargi wskazująca na istotne przekroczenie terminu załatwienia wniosku Stowarzyszenia nie przekonuje do stosowania środków prawnych o charakterze represyjnym.

Odnotować należy, że organ z urzędu informował Stowarzyszenie o przebiegu prowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym o niezależnej od załatwienia kontrolowanej sprawy, tj. niezależnej od wszczęcia żądanego postępowania administracyjnego, ochronie prawnej spornego budynku, jako zabytku ujętego w ewidencji gminnej.

Skoro skarżące Stowarzyszenie otrzymało informację o rodzaju/treści podejmowanych czynności wyjaśniających już w piśmie z dnia 25 września 2023 roku, czyli w trzynastym dniu od daty wszczęcia postępowania, to bezprawność w postaci podejmowania czynności nieistotnych dla załatwienia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania z urzędu, czyli podejmowania przez organ czynności zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy o wpis do ewidencji zabytków, mogło już zwalczać w tej dacie.

Tymczasem ponaglenie zostało złożone dopiero w dniu 4 grudnia 2023 roku, a skarga do Sądu w dniu 17 stycznia 2024 roku.

W ocenie Sądu ujawnioną w sprawie bezprawność w postaci bezczynności konsumuje już wyrok uwzględniający skargę. Skoro wniesienie skargi doprowadziło do wydania oczekiwanego postanowienia, to brak jest podstaw do nakładania na organ grzywny.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania postanowienia (pkt 1 wyroku), stwierdził bezczynności organu (pkt 2 wyroku) oraz uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 3 wyroku), a także oddalił skargę, co do żądania wymierzenia organowi grzywny (pkt 4 wyroku).

O należnych skarżącemu Stowarzyszeniu kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (100 zł).