Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 762/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: uwzględniono skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo
Powołane przepisy: article: art.53 ust.2 pkt.2
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
article: art.61 ust.8 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności 1. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądza od Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej O. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 5 października 2018 r. [...] [...] spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 14 września

2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu

od wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy.

W odpowiedzi na konkurs ogłoszony przez Wojewódzki Urząd Pracy

w S., pełniący rolę Instytucji Pośredniczącej w ramach RPO WZ (dalej: IP RPO WZ) spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Czas na kwalifikacje językowe", projekt ten został złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020 działanie 8.10 Wsparcie osób dorosłych, w szczególności osób o niskich kwalifikacjach i osób starszych w zakresie doskonalenia umiejętności wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych i porozumiewania się w językach obcych.

Ocena projektu została przeprowadzona na podstawie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 ze zm.) – dalej: "ustawa wdrożeniowa".

Pismem z dnia 1 września 2017 r. IP RPO WZ poinformowała spółkę,

że wniosek o dofinansowanie podczas I fazy oceny, uzyskał wymaganą liczbę punktów (127) i spełnił kryteria wyboru, jednakże został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Po rozpoznaniu protestu spółki od ww. oceny wniosku z dnia 1 września 2017 r., rozstrzygnięciem z dnia 4 października 2017 r., IP RPO WZ poinformowała spółkę,

że protest został uwzględniony i do oceny projektu zostały dodane punkty,

w skutek czego łączna ilość punktów za projekt wyniosła 130, w związku,

z czym IP RPO WZ wskazała, że dokona aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust 3 ustawy wdrożeniowej.

Następnie, pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. IP RPO WZ poinformowała spółkę, że projekt uzyskując 130 punktów nie może być wybrany do dofinansowania, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Po rozpoznaniu protestu spółki z dnia 19 lutego 2018 r. od ww. oceny wniosku

z dnia 31 stycznia 2018 r. rozstrzygnięciem z dnia 26 marca 2018 r., IP RPO WZ nie uwzględniła powyższego protestu ustosunkowując się do zawartych w nim zarzutów.

Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez spółkę od ww. rozstrzygnięcia IP RPO WZ z dnia 26 marca 2018 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt

I SA/Sz 303/18 uwzględnił skargę i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, gdyż zarówno informacja z dnia

31 stycznia 2018 r. zawierającą negatywną ocenę projektu, jak również rozstrzygnięcie

z dnia 26 marca 2018 r. o nieuwzględnieniu protestu, zostały podpisała, przez tą samą osobę tj. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu P. A. [...].

W ocenie sądu, sytuacja, w której osoba podlegająca wyłączeniu dokonała czynności na etapie rozpatrzenia protestu, podważa zasadę rzetelności i bezstronności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Tym samym z uwagi na gwarancyjny charakter zakazu przewidzianego w art. 60 ustawy wdrożeniowej, jego złamanie jest istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik oceny.

W konsekwencji powyższych ustaleń, sąd przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ jeszcze raz rozpozna protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej. Jednocześnie, wobec takiego stanu rzeczy sąd nie odniósł się do merytorycznych zarzutów skargi.

Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekając

w sprawie sygn. akt I GSK 2658/18 oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku WSA

w S. z dnia 14 czerwca 2018 r. Tym samym, wyrok sądu I instancji stał się prawomocny.

Celem realizacji wskazań zawartych ww. wyroku sądu I instancji, IP RPO WZ przy piśmie z dnia 14 września 2018 r. przesłała spółce zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie z dnia 14 września 2018 r. nr [...]

w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności, informując jednocześnie, że zostało ono podpisane przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jest tożsama z uzasadnieniem poprzedniego rozstrzygnięcia tj. z dnia 26 marca 2018 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia, IP RPO WZ wskazała, że projekt został negatywnie oceniony podczas I fazy oceny, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów i spełniał kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ww. konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w proteście, IP RPO WZ wskazała,

że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw, do procedury odwoławczej wszczętej na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonej do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, skoro

w sprawie pierwszy protest wpłynął do IP RPO WZ w dniu 14 września 2017 r., to procedura odwoławcza została wszczęta po 2 września 2017 r. wobec czego

IP RPO WZ rozstrzygnęła protest zgodnie z aktualną ustawą wdrożeniową.

IP RPO WZ nie zgodziła się z zarzutem spółki dotyczącym naruszenia art. 66

ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej stwierdzając, że ustawa wdrożeniowa wskazuje na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania

w przypadku pozostawienia protestu bez rozpatrzenia natomiast w omawianym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca.

Jednocześnie, IP RPO WZ nie zgodziła się z twierdzeniem spółki, że w trakcie trwania procedury odwoławczej organ podejmował decyzje dotyczące wyboru dodatkowych innych projektów o tej samej liczbie punktów (130 pkt). Wskazała bowiem, że: "...w dniu 30 sierpnia 2018 r. zamieściła listę projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania w ramach konkursu (...). Lista ta zawierała m.in. 5 projektów wybranych do dofinansowania

o sumie punktów 130. Następnie, w dniu 25 stycznia 2018 r. IP RPO WZ zamieściła Listę projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania w ramach konkursu (...) aktualizacja po zakończonej procedurze odwoławczej oraz w wyniku uwolnienia środków z powodu rezygnacji

z podpisania umowy przez Wnioskodawcę. Zaktualizowana lista również zawierała

5 projektów wybranych do dofinansowania o sumie punktów 130 i były to te same projekty, które zostały wybrane już w dniu 30 sierpnia 2018 r." Dalej Instytucja Pośrednicząca wskazała, że: "(...) w trakcie trwania procedury odwoławczej jakikolwiek projekt o sumie punktów 130 (poza wcześniej wybranymi do dofinansowania) nie został dodatkowo wybrany do dofinansowania. Wszystkie projekty po procedurze odwoławczej o sumie punktów 130 nie zostały wybrane do dofinansowania, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie ich do dofinansowania."

IP RPO WZ wskazała, że skoro w czasie trwania procedury odwoławczej inne projekty zostały wcześniej zakwalifikowane do dofinansowania (i ich dofinansowanie było możliwe w ramach środków konkursowych), to zgodnie z obowiązującymi procedurami organ musiał przekazać dofinansowanie tym projektom. IP RPO WZ nie może wstrzymywać się z zawieraniem umów i przekazywaniem środków, jeżeli dostępne są środki w ramach alokacji dla danego konkursu, gdyż tak nakazują przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Wstrzymanie się z tymi czynnościami

i nie zawarcie umów z wnioskodawcami, których projekty przeszły pozytywnie ocenę

i zostały zakwalifikowane do dofinansowania, byłoby naruszeniem równego dostępu do pomocy i pokrzywdzeniem właśnie tych wnioskodawców oraz naruszeniem zasad przejrzystości określonych w przepisach powszechnie obowiązujących.

Ponadto, powołując się na art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej IP RPO WZ stwierdziła, że ustawa wdrożeniowa jednoznacznie wskazuje, iż podstawą negatywnej oceny wniosku jest niewystarczająca kwota przeznaczona na dofinansowanie

w konkursie, a nie jak wskazuje spółka na działanie.

Jednocześnie, odnosząc się o zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, IP RPO WZ zauważyła, że stosownie do treści ww. przepisu spełnienie wszystkich kryteriów wyboru projektu w trybie wyboru konkursowego nie oznacza,

iż wszystkie projekty spełniające kryteria automatycznie otrzymają dofinansowanie, gdyż liczba projektów wybranych do dofinansowania uzależniona jest od liczby punktów uzyskanych przez projekt podczas oceny przez komisję oceny projektów (KOP) oraz dostępnej alokacji przewidzianej w ramach organizowanego konkursu. Postępowanie konkursowe polega na wyłonieniu najlepszych projektów, które zagwarantują osiągnięcie we właściwym programie operacyjnym założonego celu, nie zaś wszystkich projektów spełniających założone kryteria. Natomiast, ani w trakcie trwania procedury odwoławczej, ani po jej zakończeniu żaden projekt o sumie punktów 130 (poza wcześniej wybranymi do dofinansowania) nie został dodatkowo wybrany do dofinansowania. Wszystkie projekty po procedurze odwoławczej o sumie punktów 130 nie zostały wybrane do dofinansowania, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie ich do dofinansowania.

W ocenie IP RPO WZ w sprawie nie został również naruszony art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponieważ zgodnie z tym przepisem IP RPO WZ może zwiększyć kwotę przeznaczoną na dofinansowanie w konkursie. Nie oznacza

to jednak, iż IP RPO WZ musi dofinansować wszystkie projekty pozytywnie ocenione po procedurze odwoławczej.

Ponadto, IP RPO WZ nie zgodziła się z zarzutami spółki dotyczącymi oceny projektu w ramach kryterium "Odpowiedzialność/Adekwatność/Trafność", ponieważ po uwzględnieniu protestu, spółka uzyskała w ramach ww. kryterium 27 punktów z 30 możliwych do zdobycia (pierwotna ocena – 24 pkt), natomiast niespełnienie kryterium dotyczyłoby sytuacji, w której projekt uzyskałby mniej niż 18 punktów za ww. kryterium.

W opinii IP RPO WZ projekt został oceniony zgodnie z ww. zapisami ustawy wdrożeniowej. Projekt został oceniony przez dwóch niezależnych członków KOP, przy czym każdy członek KOP samodzielnie przyznaje określoną liczbę punktów, zgodnie

z kartami ocen na podstawie swojej wiedzy i doświadczenia w danym zakresie.

Ze względu na fakt, iż projekt został oceniony negatywnie, spółka skorzystała

z przysługującej jej możliwości wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia przez IP RPO WZ złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. IP RPO WZ uwzględniając protest przyznała dodatkowe punkty w ramach oceny kryteriów jakości i zgodnie z art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej dokonała aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej.

W konsekwencji powyższych ustaleń, IP RPO WZ nie zgodziła się również

z zarzutem naruszenia w sprawie art. 7 Konstytucji RP.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła instytucji rozpatrującej wniosek ocenę projektu niezgodnie z prawem wnosząc o uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, a także zasądzenie

od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 37 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 2 pkt 1 w związku art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 125 ust. 3 lit. a tiret rozporządzenia Parlamentu

i Rady (UE) nr [...] w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych poprzez bezzasadne uznanie, że projekt skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której procedura odwoławcza dotycząca projektu nie została zakończona, a pomimo tego organ odmówił dofinansowania projektu chociaż nie doszło do wyczerpania alokacji na działanie lub poddziałanie,

a odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym wyczerpaniem środków w danym konkursie, czym organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności;

2) art. 53 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 58 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 39 ust. 2 pkt 2

w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do dofinansowania zaś projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do dofinansowania tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do dofinansowania,

a tym samym odmowa skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym jej traktowaniu;

3) art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne przyjęcie, że doszło

do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs, w sytuacji w której pojęcia "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie

z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty w danym konkursie,

a z faktycznym wyczerpaniem środków przez co rozumie się co najmniej podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem;

4) art. 5 ust. 4 TUE w związku z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 125 ust. 3 lit. a pkt I – III rozporządzenia [...] przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadniona sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie,

że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania tj. 130 punktów uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem

go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością

w całości uzależnioną od organu, a gorsze traktowanie projektu skarżącej

w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać

z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie;

5) art. 37 ust. 1 i 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez odmowę przyznania dofinansowania skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na działanie, a odmowy zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej oceny projektu przez organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona;

6) art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez bezzasadne uznanie, że projekt skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji

w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności;

7) art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020, a jedynie jak stwierdza organ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej;

8) art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr [...] oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr [...] poprzez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny

z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji

w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób zdaniem Skarżącej nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna.

W obszernym uzasadnieniu skarżąca spółka szeroko omówiła ww. zarzuty.

Skarżąca zauważyła m.in. iż organ podpisał umowy na łączną kwotę [...]zł, podczas gdy alokacja środków przeznaczonych na konkurs wynosiła [...] zł. Na pytanie partnera skarżącej pracownik organu poinformował go, że proces podpisywania umów w tym konkursie został już zakończony, co oznacza, że ostatecznie organ według stanu aktualnego podpisał umowy o dofinansowanie na kwotę dwukrotnie niższą od tej jaka została alokowana w konkursie. Już po dacie 31 stycznia 2018 r. organ podpisał jeszcze dwie umowy przy czym na tym proces podpisywania umów zakończył się.

IP RPO WZ nie złożyła odpowiedzi na ww. skargę.

Na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. pełnomocnik organu wnosząc

o oddalenie skargi, oświadczył, że z wiedzy uzyskanej przez pracowników wynika,

że brak jest środków wystarczających na realizację projektu skarżącej w ramach tego konkursu. Jednocześnie, pełnomocnik oświadczył, że organ nie ma obowiązku ubiegania się o alokację środków i jednocześnie wstrzymywania się od zawierania umów z innymi uczestnikami konkursu.

W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącej podniósł, że powyższe twierdzenie organu jest nieweryfikowalne, zdaniem pełnomocnika środki te się znajdowały.

Na pytanie sędziego sprawozdawcy, pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie ma wiedzy na temat, kiedy zakończyła się procedura zawierania umów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny przez stronę oraz organ wystąpienia przesłanki negatywnej oceny w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów ze względu na niewystarczanie kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów w konkursie na wybranie go do dofinasowania (art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej). Poza sporem natomiast pozostaje aktualnie podnoszony na etapie protestu problem zastosowania ustawy

w wersji znowelizowanej ustawą z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw, skoro procedura odwoławcza została wszczęta po dniu wejścia w życie nowelizacji.

W pierwszej kolejności jednak wskazać należy, że zaskarżone obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r. uprzednio wydanego rozstrzygnięcia z dnia

26 marca 2018 r. Wyrok ten od dnia 10 sierpnia 2018 r., czyli od oddalenia skargi kasacyjnej organu przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I GSK 2658/18 jest wyrokiem prawomocnym. W konsekwencji zatem zastosowanie znajduje art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") stosownie do którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub [...] prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Wspomnianym powyżej wyrokiem WSA

w S. uwzględnił skargę i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Czyli już w sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r. zawarty został nakaz ponownego rozpatrzenia spawy przez organ, ponadto w uzasadnieniu sąd ten wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ jeszcze raz rozpozna protest przez osobę niepodlegającą wyłączeniu w świetle art. 60 ustawy wdrożeniowej.

Tymczasem wraz z pismem z dnia 14 września 2018 r. Instytucja Pośrednicząca przesłała stronie rozstrzygnięcie o dokładnie tej samej treści co rozstrzygnięcie z dnia 26 marca 2018 r. Różnice dotyczyły jedynie daty rozpoznania i osoby, która się pod tym rozstrzygnięciem podpisała. W treści znajdują się także te same błędy przede wszystkim dotyczące dat poszczególnych czynności, błędy te utrudniają właściwe odczytanie sekwencji wydarzeń. Występowanie tych błędów świadczy w ocenie sądu

o tym, że osoba podpisująca rozstrzygnięcie z dnia 14 września 2018 r. nie zaznajomiła się nawet z podpisywanym tekstem. Taki sposób procedowania organu świadczy

o naruszeniu art. 153 p.p.s.a., gdyż protest strony w istocie nie został ponownie rozpoznany. Już z tego powodu zaskarżone rozstrzygnięcie powinno być ocenione jako naruszające prawo, bowiem takie prowadzenie postępowania przez organ w żaden sposób nie może być uznane za przeprowadzenie wyboru projektów w sposób rzetelny, a takiej oceny od organu wymaga art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W ocenie składu rozpoznającego przedmiotową sprawę stwierdzone powyżej uchybienie nie zwalnia sądu od dokonania oceny treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z punktu widzenia weryfikacji prawidłowości dokonanej przez organ oceny wyboru projektów do dofinasowania kluczowe znaczenie ma wspomniany powyżej art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stosownie do którego właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinasowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinasowania.

Zasada przeprowadzania wyboru w sposób przejrzysty, rzetelny o bezstronny dotyczy całego postępowania organu którego przedmiotem jest ocena wyniku konkursu. Zasada ta powinna być także uwzględniana przy stosowaniu procedury odwoławczej.

W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała beneficjenta, że jego wniosek z dnia 10 maja 2017 r. został oceniony negatywnie gdyż kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów

w konkursie nie wystarcza na wybranie do dofinasowania. W uzasadnieniu organ przywołał art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, stosownie do którego negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której:

1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinasowania albo do skierowania do dalszego etapu oceny;

2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów

w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinasowania.

W ocenie z dnia 31 stycznia 2018 r. organ wskazał, że wniosek strony został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinasowanie projektów

w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinasowania, zatem wnosić należy,

że w istocie podstawą takiej oceny był art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

Jak wskazano powyżej na każdym etapie oceny organ powinien kierować się zasadą przeprowadzania wyboru projektów w sposób przejrzysty. Zasada ta w odniesieniu do oceny opartej o treść art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oznacza, że organ powinien w sposób przejrzysty wskazać z jakich powodów w konkretnym przypadku wystąpiła sytuacja braku wystarczania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów w konkursie na wybranie konkretnego projektu do dofinasowania. W ocenie sądu zaskarżone rozstrzygnięcie powyższego kryterium nie spełnia. Organ bowiem nie wskazał jaką konkretnie sytuację uznaje za spełniającą przesłankę wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów ani nie odniósł tej sytuacji do rozpatrywanego przypadku. Organ nie odniósł w żaden sposób swego rozstrzygnięcia do kwoty przeznaczonej na dofinasowanie w przedmiotowym konkursie, przez co nie wykazał zaistnienia omawianej przesłanki wyczerpania środków w konkursie. Organ odwołując się do liczny przyznanych jedynie w sposób ogólnikowy wskazał, że w konkursie brały udział inne wnioski, które wcześniej zostały zakwalifikowane do dofinasowania. Wskazał także, że po uwzględnieniu pierwszego protestu wniesionego przez spółkę żaden projekt o sumie punktów 130 poza projektami, które były wcześniej wybrane do dofinasowania nie został dodatkowo wybrany do dofinasowania.

W kwestii interpretacji pojęcia niewystarczania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie wybranie projektu w konkursie odwołać się należy do wykładni na jaką wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2018 r.

w sprawie I GSK 159/18. Wprawdzie wyrok ten wprost odnosi się do treści art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi o wyczerpaniu kwoty przeznaczonej na dofinasowanie w ramach działania jako przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, to jednak zdaniem sądu interpretację tę odnieść należy także do art. 53 ust. 2 pkt. 2 ustawy wdrożeniowej. Oba przepisy bowiem posługują się zbliżonymi treściowo pojęciami: kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania – art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oraz wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów – art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

Ponadto wskazać należy, że zakresowo pojęcie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej mieści się w pojęciu jakim operuje art. 66 ust. 2 pkt 2 tej ustawy skoro zakresowo pojęcie działania jest szersze od pojęcia konkursu, konkurs bowiem jest przeprowadzany w ramach określonego działania, którym w rozpoznawanej sprawie jest wsparcie osób dorosłych, w szczególności osób o niskich kwalifikacjach i osób starszych w zakresie doskonalenia umiejętności wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnej i porozumiewania się w językach obcych. Innymi słowy wyczerpanie środków w ramach działania zawsze będzie powodowało także brak środków w ramach konkursu, natomiast jeżeli wystąpi brak środków w konkursie, to może wystąpić taka sytuacja, że środki nie zostaną jeszcze wyczerpane w ramach działania i będzie możliwa alokacja tych środków o jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej.

W przywołanym powyżej wyroku z dnia 23 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji

o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Przepis ten ma charakter ramowych wytycznych co do zasad działania organów przyznających środki finansowe. Organ kierując się tymi zasadami jest zobowiązany wykazać i udokumentować,

że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały w sposób wiążący rozdysponowane, co dopiero może powodować bezprzedmiotowość dalszego postępowania. Z uwzględnieniem tych właśnie zasad należy oceniać ziszczenie się warunku "wiążącego rozdysponowania". Samo tylko sporządzenie listy rankingowej,

w której wielość potencjalnie przyznanych środków osiąga czy przekracza wielkość możliwą do rozdysponowania, jak też ustalenie listy podmiotów, którym pomoc ma być przyznana w łącznej kwocie wyczerpującej limit, nie oznacza jeszcze "wiążącego rozdysponowania". W toku są bowiem procedury związane z przydzielaniem środków.

A nawet ci, którzy znaleźli się na liście rankingowej, mogą jeszcze zrezygnować

z ubiegania się o przyznanie środków. Dopiero podpisanie umów o dofinansowanie rodzi stan zobowiązania ze strony organu i korzystającego z dofinansowania, a więc

z tym momentem następuje wiążące zadysponowanie środkami dotacji." Na poparcie swego stanowiska NSA przywołał własne wyroki: z 18.10.2017 r. sygn. akt II GSK 3172/17; wyrok NSA 5.12.2017 r., sygn. akt II GSK 3606/17 oraz wyrok z 26.01.2018 r., sygn. akt II GSK 4259/17 i wyrok z 22.02.2018 r., sygn. akt II GSK 23/18.

Tym samym prawidłowo dokonana ocena "pozostawania środków w konkursie" powinna wskazywać z jednej strony jaka kwota była przeznaczona na konkurs oraz

z drugiej strony jakie kwoty zostały rozdysponowane w sposób określony w art. 52

ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, czyli poprzez zawarcie umowy o dofinasowanie albo wydanie decyzji o dofinasowaniu projektu. Wskazać także należy, że zarówno umowy zawierane są jak i decyzje wydawane są w określonym momencie i na określone w nich kwoty, tym samym w ocenie projektu dokonywanej także w określonym momencie jest możliwe precyzyjne wskazanie czy wyczerpana została kwota przeznaczona do dofinasowania czy też nie. Podkreślić także należy, że proces zawierania umów zachodzi dynamicznie w przeciągu określonego czasu, nie zawsze ze wszystkimi wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania są zawierane umowy czy wydawane wobec nich decyzje. W konsekwencji uznać należy, że ocena projektu nie może zwierać pojęć abstrakcyjnych i nie dających się zweryfikować, a z taką oceną oraz rozstrzygnięciem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, skoro ani w ocenie ani w rozstrzygnięciu nie wskazano żadnych kwot, które wskazywałyby na brak środków umożliwiających wybór projektu strony do dofinasowania. Ponadto zauważyć należy, że próbę odniesienia wysokości środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w konkursie do kwoty wykorzystanej podjęła skarżąca spółka w skardze do WSA, jednak Instytucja Pośrednicząca nie złożyła odpowiedzi na skargę, w której odniosłaby się do wartości wskazanych w skardze, a na rozprawie w dniu 28 listopada 2018 r. pełnomocnik Instytucji Pośredniczącej nie potrafił wskazać kiedy zakończył się proces podpisywania umów w konkursie.

W ocenie sądu zatem uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie protest

w istocie nie został rozpoznany skoro w rozstrzygnięciu protestu nie zawarto żadnej analizy pozostawania środków w konkursie na chwilę rozpoznania protestu. Takie procedowanie organu musi być uznane za naruszające zasadę przejrzystości o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż w sytuacji gdy w chwili dokonywania oceny kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie nie zostałaby wyczerpana, to organ powinien był zawrzeć umowę ze skarżącą.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 61 ust. 8 ust. 1 ustawy wdrożeniowej uwzględnił skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ.

Odnosząc się do argumentacji skargi odwołującej się do niekonstytucyjności przepisów ustawy wdrożeniowej jako ograniczających prawa wnioskodawców projektów unijnych, w sytuacji, gdy w trakcie procedury odwoławczej kwota przeznaczona na działanie się wyczerpie, wskazać należy, że wyrokiem z dnia 13 listopada 2018 r. w sprawie SK [...] Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 30i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2018 r. poz. 1307 i 1669) jest zgodny z art. 31 ust. 3, w związku z art. 2, w związku z art.32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Orzeczenie to wprawdzie odnosi się do regulacji zawartej w ustawie o polityce rozwoju, jednak przepis art. 30i ustawy o polityce rozwoju wskazuje na wyczerpanie alokacji na jakimkolwiek etapie procedury odwoławczej jako przesłanki pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, czyli sytuacji zbliżonej do analizowanej w rozpatrywanej sprawie.

Orzeczenie o kosztach oparte zostało o treść art. 200 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r.

poz. 1302 ze zm.).