Postanowienie NSA, sygn. akt II OPP 9/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę na przewlekłość postępowania
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 75
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym  prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Jacek Chlebny, Sędziowie NSA: Zofia Flasińska (spr.), Zdzisław Kostka, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi B. P. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 649/19 w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.


UZASADNIENIE

Skarga B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 marca 2019 r. (sygn. akt VII SA/Wa 649/19).

Postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r., VII SPP 114/19 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy to postanowienie.

Wyrokiem z dnia 11 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił tę skargę. Wyrok stał się prawomocny od dnia 29 października 2019 r.

Pismem z dnia 1 października 2019 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2019 r., VII SPP 329/19 starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 10 maja 2019 r. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy to postanowienie.

W piśmie z dnia 30 września 2019 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia wyroku. Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2020 r. sędzia sprawozdawca pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych tego zażalenia poprzez podanie numeru PESEL. W związku z tym, że skarżący nie wykonał tego wezwania, postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił to zażalenie.

W dniu 28 lipca 2020 r. skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 649/19, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania w tej sprawie, zasądzenia na jego rzecz od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł, zalecenia Sądowi podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zwolnienia skarżącego od opłaty od skargi na przewlekłość postępowania. W ocenie skarżącego, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 października 2019 r. został rozpoznany wadliwie jako uzupełnienie poprzedniego wniosku. Wniosek ten powinien zostać rozpoznany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, ponieważ został on złożony w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Takie działanie Sądu miało na celu zamknięcie skarżącemu drogi do sądu. Od dnia wniesienia skargi (27 marca 2019 r.) do dnia złożenia skargi na przewlekłość upłynęło 15 miesięcy, zatem sprawa nie została rozpoznana w rozsądnym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem.

Postępowanie sądowe w tej sprawie zostało zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2019 r. o oddaleniu skargi. Wniosek skarżącego o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia wyroku został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych tego wniosku. Zamknęło to skarżącemu drogę do wniesienia skargi kasacyjnej i wyrok stał się prawomocny od dnia 29 października 2019 r. Kwestia rozpoznania przez Sąd I instancji wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. nie miała w związku z tym żadnego wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. To czy wniosek ten został rozpoznany w trybie art. 165 p.p.s.a. czy jako nowy wniosek nie miało wpływu na jego merytoryczne rozstrzygnięcie, tj. odmowę przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Skargę na przewlekłość wniesiono w dniu 28 lipca 2020 r., a więc już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w tej sprawie. W związku z powyższym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. w zw. z art. 178 i 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.