Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 393/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2024 r. sprawy ze skargi I. z siedzibą w A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2023 r. nr BP.501.1455.2023.2367.DL1.485124 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 28 listopada 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, dalej: "u.t.d."), lp. 5.2.3, Ip. 5.7.2, lp. 5.7.3, Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 7, art 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, dalej: "rozporządzenie 561/2006"), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1, dalej: "rozporządzenie 2020/1054"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] z siedzibą w A. w Rumunii (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "DWITD" z 24 maja 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.600,00 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 1 marca 2023 r. poddano kontroli drogowej na 256 km drogi ekspresowej [...], zestaw pojazdów składający się z pojazdu marki M.o nr rej. [...] oraz naczepy marki K. o nr rej. [..]. Pojazd prowadzili w załodze C. C. i A. C., wykonując międzynarodowy transport rzeczy, na trasie z N.do Rumunii. Wynik kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [....] z 1 marca 2023 r.

GITD rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, szczegółowo opisał stwierdzone wobec Strony naruszenia przepisów prawa.

GITD wyjaśnił zatem, że na podstawie analizy danych cyfrowych kierowcy, odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

1) kierowca C.C. M. w okresie od godz. 13:54 dnia 02.02.2023 r. do godz. 02:19 w dniu 04.02.2023 r. prowadził pojazd łącznie 13 godzin i 30 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny i 30 minut. W toku kontroli Strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

2) kierowca C. C. M. w okresie od godz. 13:58 dnia 09.02.2023 r. do godz. 12:45 w dniu 11.02.2023 r. prowadził pojazd łącznie 14 godzin i 55 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 4 godziny i 55 minut. W toku kontroli Strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 750,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

3) kierowca C. A.w okresie od godz. 13:54 dnia 02.02.2023 r. do godz. 05:28 w dniu 04.02.2023 r. prowadził pojazd łącznie 14 godzin i 14 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 4 godziny i 14 minut. W toku kontroli Strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 750,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

4) kierowca C. A. w okresie od godz. 13:58 dnia 09.02.2023 r. do godz. 07:40 w dniu 11.02.2023 r. prowadził pojazd łącznie 17 godzin i 30 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 7 godzin i 30 minuty. W toku kontroli Strona nie okazała dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych przerw i odpoczynków. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 1.500,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD łączna kara pieniężna w wysokości 3.500,00 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

GITD wyjaśnił, że odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:

1) kierowca C. C. M. 16.02.2023 r. rozpoczął pracę o godz. 10:25. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:25 w dniu 16.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w okresie od godz. 23:41 (16.02) do godz. 07:07 (17.02). Odpoczynek ten trwał 7 godzin i 26 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 29 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do .u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

2) kierowca C.C. M. 23.02.2023 r. rozpoczął pracę ogodz. 18:31. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 18:31 w dniu 23.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 24.02.2023 r. w godzinach od 09:54 do 17:25. Odpoczynek ten trwał 7 godzin i 31 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 29 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

3) kierowca C. A. 16.02.2023 r. rozpoczął pracę ogodz. 10:25. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 10:25 w dniu 16.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w okresie od godz. 23:41 (16.02) do godz. 07:07 (17.02). Odpoczynek ten trwał 7 godzin i 26 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 34 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 350,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

4) kierowca C. A. 23.02.2023 r. rozpoczął pracę ogodz. 18:31. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 18:31 w dniu 23.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 24.02.2023 r. od godz. 09:54 do godz. 17:25. Odpoczynek ten trwał 7 godzin i 31 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 29 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 350,00 zl z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie. W konsekwencji GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 1.400,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.2 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

5) kierowca C.C. M. 02.02.2023 r, rozpoczął pracę o godz. 13:54. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 13:54 w dniu 02.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 03.02.2013 r. godzinach od 05:18 do 08:34. Odpoczynek ten trwał 3 godzin i 16 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin i 44 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 2.200,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

6) kierowca C. C. M. 09.02.2023 r. rozpoczął pracę o godz. 13:58. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 13:58 w dniu 09.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 10.02.2013 r. godzinach od 11:31 do 18:25. Odpoczynek ten trwał 6 godzin i 54 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin i 6 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

7) kierowca C. A. 02.02.2023 r. rozpoczął pracę o godz. 13:54. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 13:54 w dniu 02.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 03.02.2023 r. w godzinach od 05:18 do 08:34. Odpoczynek ten trwał 3 godziny i 16 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin i 44 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 2.200,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

8) kierowca C. A.09.02.2023 r. rozpoczął pracę ogodz. 13:58. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 13:58 w dniu 09.02.2023 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w dniu 10.02.2023 r. w godzinach od 11:31 do 18:25. Odpoczynek ten trwał 6 godzin i 54 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 2 godzin i 6 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD łączna kara pieniężna w wysokości 5.500,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do .u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie i w konsekwencjo łączna kara pieniężna w wysokości 6.900,00 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

GITD wyjaśnił, że odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) kierowca C. A. 21.02.2023 r. od godz. 09:25 do godz. 14:34 prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma – 4 godziny 30 minut została przekroczona o 2 minuty. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie,

2) kierowca C. A.24.02.2023 r. od godz. 03:25 do godz. 08:02 prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 1 minutę. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy. GITD uznał, że kara pieniężna w wysokości 100,00 zł z tytułu w/w naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie i łączna kara pieniężna w wysokości 200,00 zł z tytułu w/w naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., została nałożona na Stronę zasadnie.

W konsekwencji GITD uznał, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d., wyniosła w sprawie 10.600,00 zł.

GITD stwierdził, że Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Organ zauważył, że do naruszeń przepisów z zakresu czasu pracy dochodziło na przestrzeni całego kontrolowanego okresu pracy kierowców. Zdaniem GITD, prawidłowo sprawowany nadzór nad pracownikami pozwoliłby Stronie ujawnić nieprawości na początkowym etapie i nie dopuścić do ich powstawania w przyszłości. Tymczasem na gruncie przedmiotowej sprawy, na podstawie danych cyfrowych, widać iż naruszenia pojawiały się zarówno na początku kontrolowanego okresu tj. m.in. w dniach 2 lutego 2023 r., 4 lutego 2023 r. oraz w końcowym etapie tj. w dniach 23 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r.

Zdaniem organu, liczne, popełnione przez obu kierowców, naruszenia jednoznacznie wskazują, iż nie są oni wystarczająco przeszkoleni. Fakt iż obaj kierowcy jednocześnie dopuszczają się tych samych naruszeń dowodzi, że nieprzestrzeganie przepisów z zakresu czasu pracy nie jest wynikiem odosobnionego przypadku niezrozumienia przez konkretnego kierowcę treści przekazywanych podczas szkoleń, a rezultatem ich niedostatecznego przeszklenia. W przeciwnym razie nie dopuściliby się oni naruszeń, za które ustawodawca unijny przewidział konsekwencje w postaci kar pieniężnych. GITD dodał, że opisane naruszenia mogą być też wynikiem nieprawidłowej organizacji zleceń transportowych, co uniemożliwia kierowcom realizowanie przewozów w zgodzie z obowiązującym prawem. GITD podkreślił, że oba przypadki są niedopuszczalne.

Decyzję GITD z 28 listopada 2023 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego od organu na rzecz Skarżącego.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Strona ponosi odpowiedzialność za naruszenia wskazane w protokole, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że Strona zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów, jak również nie miała wpływu na powstanie naruszenia,

2) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z notatek służbowych z 22 lutego 2023 r. i 2 marca 2023 r. na fakt zapewnienia przez Skarżącego właściwego nadzoru nad pracownikami wykonującymi przewóz, zapewnienia prawidłowej organizacji i dyscypliny pracy, prawidłowej organizacji zleceń transportowych, podejmowania działań dyscyplinujących kierowców, podejmowania działań zmierzających do właściwego przeszkolenia kierowców.

W uzasadnieniu skargi Skarżący zakwestionował stanowisko GITD, że nie stanowią dowodu na zapewnienie przez Skarżącego właściwej organizacji i dyscypliny pracy, niepodpisane własnoręcznie przez kierowców karty szkoleń. Skarżący podkreślił, że GITD nie zauważył, iż własnoręczny podpis kierowców wykonujących przewóz (zgodnie z tłumaczeniem otrzymanym od Skarżącego) widnieje na notatkach informacyjnych z 1 lutego 2017 r. Zgodnie z treścią przedmiotowych notatek Skarżący zobowiązał kierowców do przestrzegania poleceń i przepisów dotyczących m.in. czasu pracy. Tym samym - w ocenie Skarżącego - nie można uznać, iż nie zapewnił on prawidłowej organizacji i dyscypliny pracy.

Skarżąca nie zgodził się również z twierdzeniami GITD, że powstałe naruszenia były konsekwencją niedostatecznego przeszkolenia kierowców. Skarżący podkreślił, że zgodnie z przekazanymi organowi informacjami, w przypadku naruszenia przez kierowcę przepisów m.in dotyczących czasu pracy, Skarżący podejmuje działania dyscyplinujące. W pierwszej kolejności działania te polegają na ponownym przeszkoleniu kierowcy w zakresie obowiązujących norm dotyczących pracy kierowców. Natomiast w przypadku dopuszczenia się kolejnych naruszeń Skarżący dyscyplinuje kierowcę, np. poprzez zastosowanie pisemnego ostrzeżenia. Skarżący wskazał, iż - zgodnie z przekazanymi dokumentami - w przedmiotowej sprawie Skarżący również podjął działania dyscyplinujące kierowców wykonujących przewóz, które miały na celu zapewnienie właściwej organizacji pracy. Obaj kierowcy - w związku z powstałymi naruszeniami - zostali ponownie przeszkoleni w zakresie przepisów, które to muszą być przestrzegane przez kierowców. Dodatkowo, jeden z kierowców otrzymał pisemne ostrzeżenie z uwagi na powstałe naruszenia.

Zdaniem Skarżącego, nie powinno ulegać wątpliwości, iż Skarżący dołożył wszelkich możliwych starań, aby zapewnić właściwą organizację pracy i zapobiec ewentualnym naruszeniom, a tym samym, że jego odpowiedzialność została wyłączona. Skarżący stwierdził, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna w wysokości 10.600,00 zł, za stwierdzone naruszenia dotyczące przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

Jak wynika z art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku.

Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Dla usunięcia rozbieżności interpretacyjnych definicji "dziennego czasu prowadzenia pojazdu" z art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, dotyczących sytuacji, gdy kierowcy nie wykorzystali w całości okresów odpoczynku wymaganych przepisami rozporządzenia 561/2006, Komisja Europejska wydała decyzję wykonawczą z 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (dalej: "decyzja wykonawcza Komisji"). Zgodnie z art. 1 decyzji wykonawczej Komisji, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Sankcje za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, ustawodawca unormował w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., z której wynika, że przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 200,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin – została unormowana kara pieniężna w wysokości 250,00 zł; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut – została unormowana kara pieniężna w wysokości 550,00 zł.

W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że dwóch kierowców zatrudnianych przez Skarżącego w okresach od 2 lutego do 4 lutego 2023 r. i od 9 lutego do 11 lutego 2023 r., łącznie czterokrotnie przekroczyli dzienny czas prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone. Za powyższe naruszenia szczegółowo opisane w części historycznej uzasadnienia została na Skarżącego nałożona łączna kara pieniężna w wysokości 3.500,00 zł.

Jak wynika z 4 lit g rozporządzenia 561/2006, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku"; "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin; "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin.

W świetle natomiast art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3, i ust. 4 rozporządzenia 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 1). W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku (ust. 2). Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku (ust. 3). Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku (ust. 4).

Sankcje za skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej unormowano w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny – objęte jest karą pieniężną w wysokości 150,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin – objęte jest karą pieniężną w wysokości 350,00 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin – została unormowana kara pieniężna w wysokości 550,00 zł.

W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że dwóch kierowców zatrudnianych przez Skarżącego, w 30-godzinnych okresach rozliczeniowych rozpoczynających się 2 lutego, 9 lutego, 16 lutego, i 23 lutego 2023 r., łącznie ośmiokrotnie skrócili wymagany skrócony okres odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Za powyższe naruszenia szczegółowo opisane w części historycznej uzasadnienia została na Skarżącego nałożona łączna kara pieniężna w wysokości 6.900,00 zł.

Jak wynika z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Sankcje za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy unormowano w lp. 5.11. załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut – objęte jest karą pieniężną w wysokości 250,00 zł; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – została unormowana kara pieniężna w wysokości 350,00 zł.

W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że dwóch kierowców zatrudnianych przez Skarżącego, łącznie dwukrotnie – 21 lutego 2023 r. i 24 lutego 2023 r. – przekroczyło maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. Za powyższe naruszenia szczegółowo opisane w części historycznej uzasadnienia została na Skarżącego nałożona łączna kara pieniężna w wysokości 200,00 zł.

Ustalone w niniejszej sprawie przez organy obu instancji naruszenia popełnione przez dwóch kierowców wykonujących przejazdy w imieniu i na rachunek Skarżącego, nie budzą wątpliwości w sprawie. Nie kwestionuje ich Skarżący, nie są więc sporne w sprawie.

Skarżący natomiast stoi na stanowisku, że nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez zatrudnionych przez siebie kierowców ponieważ zapewnia właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Dowodem tego mają być notatka informacyjna nr 1387 z 1 lutego 2017 r. wraz z tabelę przeszkolonych pracowników, potwierdzająca szkolenie przez Skarżącego pracowników oraz notatki służbowe z 22 lutego 2023 r. i 2 marca 2023 r., załączone do skargi mające potwierdzić, że Skarżący zapewnienia właściwy nadzoru nad pracownikami wykonującymi przewóz, podejmuje działania dyscyplinujące kierowców i działania zmierzające do właściwego przeszkolenia kierowców.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny – niezależny od winy, w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż przepisy przewidują możliwość odstąpienia od nałożenia kary w sytuacjach określonych w art. 92b ust. 1 i 92c ust. 1 u.t.d. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tych przepisach ciąży jednak na osobie chcącej uwolnić się od odpowiedzialności, dlatego nie jest obowiązkiem organu prowadzenie w tym zakresie z urzędu postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23 za wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 451/14, CEBOIS).

Ponadto w orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d., nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5664/23).

Sąd podziela stanowisko GITD wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wskazał zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności dających podstawę do zastosowania art. 92b ust. 1 pkt 1 u.d.p. i nienałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym zostało wykazanych szereg powtarzających się naruszeń opisanych w lp. 5.2.3, w lp. 5.7.2, lp. 5.7.3 i w lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., popełnionych przez dwóch kierowców zatrudnianych przez Skarżącego. Naruszenia te zostały popełnione w okresie blisko miesiąca – od 2 lutego do 24 lutego 2023 r. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem organu, że prawidłowo sprawowany nadzór i regularne kontrole kierowców umożliwiłyby Skarżącemu ujawnienie nieprawidłowości na znacznie wcześniejszym etapie i podjęcie działań zapobiegawczych dalszym naruszeniom. Liczne w związku z tym nieprawidłowości wykazane w niniejszej sprawie, popełnione przez dwóch kierowców potwierdzają w istocie, brak właściwej organizacji i dyscypliny pracy przez Skarżącego.

Sąd stwierdza, że z tych względów organy nie naruszyły w niniejszej sprawie art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Skarżący ponosi odpowiedzialność za naruszenia wskazane w protokole kontroli. Niezasadne są przy tym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. Organ oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, dokonał jego merytorycznej oceny z uwzględnieniem ogólnych zasad proceduralnych określonych w tych przepisach. Organ podjął zatem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), dopuszczając również i oceniając dowody przedłożone przez Stronę w postępowaniu administracyjnym (art. 75 K.p.a.). Organ dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego dochodząc do wniosku, że Skarżący jednak nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie (art. 80 K.p.a.), co skutkowało popełnieniem przez kierowców stwierdzonych w sprawie naruszeń przepisów prawa. Organ ustalił okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz uzasadnił powody nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej dokładnie wyjaśniając przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

W konsekwencji na Skarżącego została prawidłowo nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z ust. 7 u.t.d. i w związku z lp. 5.2.3, w lp. 5.7.2, lp. 5.7.3 i w lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd oddalił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a."), wniosek dowodowy zawarty w skardze. Należy wyjaśnić, że sądy administracyjne nie prowadzą na podstawie powyższego przepisu postępowania dowodowego. Dowód z dokumentu, o którym mowa w tym, przepisie ma wyjątkowy charakter, nie ma on na celu dokonanie przez Sąd ustaleń faktycznych w danej sprawie. Skarżący zatem powyższe dowody załączone do skargi powinien przedłożyć w postępowaniu administracyjnym i poddać je ocenie organu.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.