Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1242/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 i 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na niewykonanie przez Ministra Sprawiedliwości wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 111/05 w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) wymierza Ministrowi Sprawiedliwości grzywnę w wysokości [...] ([...]) zł 2) zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 stycznia 2005 r., skierowanym do Ministra Sprawiedliwości, P. K. sformułował następujące pytania dotyczące informacji publicznych:

1) Jakie względy stanęły na przeszkodzie ogłoszeniu o dwóch wakatach w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Warszawie w 2004 r.,

2) Co stało się z etatami zwolnionymi przez pięciu sędziów tego Sądu w trakcie roku budżetowego,

3) Kto zagarnął pieniądze z tych etatów,

4) Jaki przepis prawa (poza art. 56 § 3 u.s.p.) daje Ministrowi Sprawiedliwości prawo do nieobwieszczania corocznie w Monitorze Polskim liczby wolnych stanowisk sędziowskich dla poszczególnych sądów wojskowych i nieobwieszczania o zwolnieniu stanowiska sędziowskiego w terminie dwóch miesięcy,

5) W związku z powołaniem się przez organ na szereg aktów niskiej rangi, np. zarządzenie 03/MON z dnia 29 czerwca 2004 r., który przepis tychże aktów jest przeszkodą do wykazania obowiązków organu,

6) Jak wywody pisma z dnia 29 grudnia 2004 r. mają się do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 marca 2004 r. w sprawie ustalenia liczby sędziów w sądach wojskowych oraz w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości,

7) Na jakie niedostatki środków finansowych powołano się w piśmie z 29 grudnia 2004 r., skoro we wszystkich sądach wojskowych jest 71 stanowisk, a w 2004 r. przyznano sądownictwu wojskowemu środki na 88 etatów dla żołnierzy w służbie stałej w Dowództwie Garnizonu W. zaś przydzielono środki na 20 etatów w sądach wojskowych, co pokrywa zapotrzebowanie na wszystkie etaty w obu Sądach w Warszawie,

8) Ile jest aktualnie w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Warszawie stanowisk sędziowskich i ile etatów,

9) W wypadku wystąpienia różnicy pomiędzy stanowiskami sędziowskimi a etatami, z czego ona wynika,

10) Co stoi na przeszkodzie corocznego ustalania liczby wolnych stanowisk sędziowskich dla poszczególnych sądów i obwieszczania o tym w Monitorze Polskim,

11) Kto (stanowisko, imię i nazwisko) ustala, czy potrzeby kadrowe sądownictwa wojskowego pozwalają lub nie pozwalają na wszczęcie procedury obwieszczenia o zwolnieniu stanowiska sędziowskiego w Monitorze Polskim i jaką formę przyjmuje jego decyzja,

12) Dlaczego odpowiedź na wniosek z 15 listopada 2004 r. została wystosowana z rażącym naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

13) Jakie jest stanowisko, imię i nazwisko pracownika merytorycznego przygotowującego pismo z dnia 29 grudnia 2004 r.

W odpowiedzi na ten wniosek Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 2 lutego 2005 r. zwrócił uwagę, że zdecydowana większość pytań P. K. nie może zostać uznana za wnioski o udostępnienie informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielenia informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań, oraz, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania do wniosków dotyczących brzmienia samego prawa, jak i jego stosowania; powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dalszej części pisma organ podał, że wniosek o ogłoszenie wolnego stanowiska sędziowskiego sporządzany jest w Wydziale Kadr Departamentu Sądów Wojskowych i przesyłany na ręce Dyrektora Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości wraz ze stosownym projektem treści obwieszczenia.

Poinformował również, że na 10 stanowisk w Wojskowym Sądzie Okręgowym w W. zajętych jest 7, kolejne zaś jest w trakcie procedury obsadzania - na etapie po wdrożeniu pozytywnego stanowiska przez Krajową Radę Sądownictwa. Aktualnie trwa też procedura obwieszczenia o jednym stanowisku przewidzianym do obsadzenia w 2005 r.

W skardze na bezczynność Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 maja 2005 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący P. K. wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi. W jego ocenie, organ stwierdzając, że "zdecydowana większość" pytań nie może zostać uznana za wnioski o udostępnienie takich informacji nie wyjaśnił, o które pytania chodzi i dlaczego. Jednocześnie Ministerstwo Sprawiedliwości popadło w sprzeczność, bowiem twierdząc, że pytania nie dotyczą informacji publicznych, nie potraktował ich jako wniosku, skargi czy też żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi i wyrokiem z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt SAB/Wa 111/05 wskazał, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm). W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zatem, informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem, wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte jedynie pytanie o fakty, dane, czy też o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Wniosek taki nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie (np. karnej lub cywilnej), ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w indywidualnych sprawach. Informacje publiczne bowiem, odnosząc się do pewnych danych, nie są jednocześnie środkiem do ich kwestionowania.

Minister Sprawiedliwości jest organem władzy publicznej, stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy i zgodnie ust. 3 tegoż artykułu obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczy informacji w jej rozumieniu, a więc o faktach i danych istniejących w chwili jej udzielania. Udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy), z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji jest czynnością materialno-techniczną i jedynie odmowa jej udostępnienia oraz umorzenie postępowania w tym przedmiocie przybiera formę decyzji administracyjnej. Tak więc, z bezczynnością organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej lub wydania określonego aktu nie czyni tego w terminie wskazanym w przepisach prawa. W konsekwencji Sąd uznał, że pytania zawarte we wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r. oznaczone numerami 1, 2, 3, 8, 9, 10, 11 i 13 stanowią żądanie udostępnienia informacji publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczą konkretnych faktów i danych związanych z szeroko rozumianą problematyką zwalniania etatów i stanowisk sędziowskich w sądach wojskowych oraz ich obsadzania (pkt 1, 2, 3, 8, 9, 10), jak również danych urzędników Ministerstwa Sprawiedliwości zajmujących się służbowo tymi sprawami (pkt 11 i 13). Sąd na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zobowiązał Ministra Sprawiedliwości do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie określonym pytaniami 1, 2, 3, 9, 10 i 13 w całości, natomiast w zakresie określonym pytaniami 8 i 11 w części, w jakiej informacja nie została udostępniona (pkt 8 - odnośnie do liczby etatów, natomiast pkt 11 - co do imienia i nazwiska).

Ponadto Sąd przyjął, że organ w odniesieniu do pytań zawartych w punktach 8 i 11 (w zakresie liczby stanowisk w Wojskowym Sądzie Okręgowym w W. oraz stanowiska osoby zajmującej się ustalaniem potrzeb kadrowych sądownictwa wojskowego i sposobu procedowania w tej sprawie) udzielił już informacji i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił w tym zakresie skargę jako nieuzasadnioną. Natomiast, w ocenie Sądu, pytania zawarte w punktach 4, 5, 6, 7 i 12 wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r. nie dotyczą informacji publicznej, lecz są w istocie wnioskami o wykładnię prawa (punkty 4, 5, 6), polemiką z informacjami zawartymi w piśmie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 grudnia 2004 r. (pkt 7), bądź też żądaniem wyjaśnień przyczyn niezachowania przez organ terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (pkt 12; Sąd w uzasadnieniu wyroku określił go błędnie jako punkt 13), aczkolwiek w takiej sytuacji skarżącemu przysługuje środek prawny w postaci skargi na bezczynność organu. Skoro zatem w odniesieniu do wskazanych wyżej pytań nie mogła być zastosowana ustawa o dostępie do informacji publicznej, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w tym zakresie odrzucił skargę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. w całości Minister Sprawiedliwości zaskarżył skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę kasacyjną powołał się na naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W ramach tej podstawy kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że pytania P. K. dotyczą informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r. o sygnaturze akt I OSK 123/06 oddalił skargę kasacyjną w całości.

Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 111/05 organ otrzymał wraz z aktami sprawy dnia 14 lutego 2007 r.

Dnia 8 marca 2007 r. organ wystosował do P. K. pismo, w którym powołując się na wyrok Sądu wskazał, że zaplanowane w planach finansowych sądów środki na uposażenie sędziów w ciągu roku kalendarzowego, w przypadku nie obsadzenia niektórych stanowisk sędziowskich, bądź ich zwolnienia zwraca się na koniec roku budżetowego do dysponenta głównego tj. Dyrektora Departamentu Budżetowego Ministerstwa Obrony Narodowej, który decyduje w imieniu MON o sposobie ich wykorzystania w całym budżecie MON - Decyzja MON Nr 391/MON z dnia 20 grudnia 2004 r. Organ powołał się przy tym na art. 102 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 ze zm.), zgodnie z którym niezrealizowane kwoty wydatków budżetowych sądów wojskowych wygasają i stanowią dochód budżetu Państwa, gdyż nie mieszczą się w regulacji art. 102 ust. 2 powołanej ustawy. Stanowią oszczędności budżetowe.

W piśmie tym wskazał również, że na pytanie oznaczone nr 1 odpowiedź zawarta została w piśmie sygnowanym przez Podsekretarza Stanu T. W. z dnia 29 grudnia 2004 r. do skarżącego, w którym podkreślono, że ogłoszone po myśli art. 56 § 1 u.s.p liczby wolnych stanowisk dla sędziów sądów wojskowych jest równoznaczne ze wskazaniem liczby tych stanowisk, które - ze względu na tzw. zabezpieczenia i potrzeby etatowe - mają i powinny być obsadzone. O nieogłoszeniu o wolnych stanowiskach decydują zatem potrzeby kadrowe, obsadzenie stanowisk funkcyjnych, analiza obciążenia pracą sądów okręgowych. Organ podał, że w Wojskowym Sądzie Okręgowym w W. zostały zwolnione 2 stanowiska sędziowskie. I tak zwolnione w dniu 8 czerwca 2004 r. stanowisko sędziowskie zostało przeniesione do Wojskowego Sądu Okręgowego w P., o drugim zaś stanowisku zwolnionym w dniu 6 września 2004 r. zostało zamieszczone ogłoszenie, jako o stanowisku zwolnionym, w Monitorze Polskim Nr 9 z dnia 14 lutego 2005 r. W piśmie tym organ udzielił również odpowiedzi na pytania 8, 9, 10, 11 i 13. Odnośnie pytania 11 wniosku P. K. organ wskazał, że zgodnie z art. 56 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) Minister Sprawiedliwości ustala liczbę wolnych i zwolnionych stanowisk sędziowskich dla poszczególnych sądów wojskowych, a o potrzebach kadrowych sądownictwa wojskowego, które czyniłyby koniecznym wszczęcie procedury ogłoszenia tych stanowisk informuje go Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych przygotowując projekt stosownych dokumentów, co wynika z art. 5 § 4 i 5 ustawy. Na jego polecenie w Wydziale Kadr DSW przygotowany jest wniosek ze stosownym projektem treści obwieszczenia i oba dokumenty przesłane są na ręce Dyrektora Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości.

Odnośnie zaś pytania 13 wniosku P. K. organ wskazał, że pismo z dnia 29 grudnia 2004 r. zostało zaakceptowane i podpisane przez Podsekretarza Stanu MS T. W., a przygotowane zostało w DSW MS przez ówczesnego dyrektora [...] B. G.

Pismem z dnia 5 czerwca 2007 r. P. K., reprezentowany przez żonę E. K. wezwał Ministra Sprawiedliwości do wykonania wyroku WSA z dnia 21 września 2005 r. i udzielenia informacji publicznej w zakresie pytania 11, 3 i 13 jego wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r. Wezwanie to uzupełnił następnie pismem z dnia 8 października 2007 r. odnośnie wykonania pkt 1 jego wniosku. Odnośnie pkt 13 swojego wniosku wniósł o wyjaśnienie sprzeczności, jakie związane są z udzieloną przez organ odpowiedzią. Wskazał bowiem, że w odpowiedzi na to pytanie Z. S. wskazał, że sprawę przygotowywał B. G. natomiast w rozmowie telefonicznej w dniu 5 czerwca wskazano, że referentami tej sprawy były dwie osoby o inicjałach A.Ł oraz M.O. P. K. wyznaczył tym pismem również termin do załatwienia sprawy do dnia 12 czerwca 2007 r.

W dniu 19 czerwca 2007 r. skarżący, reprezentowany przez żonę E. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną następnie pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. oraz 18 października 2007 r., na niewykonanie w całości wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. Uzasadniając skargę wskazał, że organ nie udzielił odpowiedzi na pytania złożone przez niego we wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r., w tym na pytanie oznaczone nr 1, 11, 3 i 13. Skarżący wniósł o ukaranie organu grzywną zgodnie z art. 154 § 1 ppsa w związku z niewykonaniem wyroku Sądu.

Organ pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. ponownie poinformował skarżącego, że Minister Sprawiedliwości na podstawie art. 56 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070) w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych ustala liczbę wolnych i zwolnionych stanowisk sędziowskich dla poszczególnych sądów wojskowych. Poinformował również, że o potrzebach kadrowych, które powodowałyby niezbędność wszczęcia procedury ogłaszania stanowisk Ministra Sprawiedliwości informuje Dyrektor Departamentu Sądów Wojskowych, którymi od powstania DSW do 1 kwietnia 2004 r. zajmował [...] S. Ż., następnie do 31 grudnia 2005 r. [...] B. G., a aktualnie [...] Z. S. Organ wskazał również, odpowiadając na pytanie nr 3 wniosku, że nie dochodzi do zagarnięcia pieniędzy z etatów zwalnianych przez sędziów w trakcie roku budżetowego, bowiem niezrealizowane kwoty wydatków płacowych budżetowych wygasają w rozdziale 75503 - sądy wojskowe. Nie mogą one być wykorzystywane dalej przez sądy wojskowe. Zgodnie bowiem z art. 148 ustawy o finansach publicznych jedynym dysponentem tych środków jest Minister Obrony Narodowej - jako dysponent główny. Minister Obrony Narodowej poprzez Departament Budżetowy realizuje praktykę wykorzystania środków budżetowych w oparciu o decyzje MON Nr 391/MON z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie planowania i wykonywania budżetu resortu obrony narodowej i stanowi to jego suwerenne uprawnienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i wskazał, że udzielił odpowiedzi zgodnie z zobowiązaniem Sądu.

Pismem z dnia 18 października 2007 r. Organ udzielił skarżącemu kolejnej odpowiedzi i wskazał, że pismem z dnia 8 marca 2007 r. oraz innych pismach kierowanych do skarżącego opisywano kwestię związaną z obsadą stanowisk, w tym w Wojskowym Sądzie Okręgowym. Organ wskazał, że nie sposób jednoznacznie wskazać, która z przesłanek w wartościowaniu kryteriów uzasadniających potrzebę obwieszczenia o zwolnionych stanowiskach sędziowskich ma znaczenie istotniejsze i decydujące. Organ ponownie omówił okoliczności z tym związane. Wskazał ponadto, iż podjęcie decyzji o powstaniu konieczności obwieszczenia o wolnym stanowisku sędziowskim jest wyłączną domeną Ministra Sprawiedliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie P. K. wniósł skargę na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 111/05, uwzględniającego jego skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, żądając wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 jak ppsa.

Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Sprawiedliwości do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2005 r. w zakresie określonym w pkt 1, 2, 3, 9 10, 13 w całości oraz w pkt 8 (w zakresie etatów), a w pkt 11 w zakresie imienia i nazwiska, uznając, że organ udzielił odpowiedzi w pozostałym zakresie tego pkt tj. że wniosek o ogłoszeniu wolnego stanowiska sędziowskiego sporządzany jest w Wydziale Kadr Departamentu Sądów Wojskowych i przesyłany na ręce Dyrektora Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości. Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku P. K. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku.

Na wstępie wskazać należy, że skarga P. K. jest dopuszczalna albowiem skarżący pismem z dnia 5 czerwca 2007 r. wezwał organ do wykonania wyroku odnośnie pkt 3, 11 i 13 jego wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r., zaś pismem z dnia 9 października 2007 r. wezwał do wykonania wyroku odnośnie pkt 1 tego wniosku

Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z treści art. 154 § 1 ppsa wynika, że środki wskazane w tej normie prawnej znajdują zastosowanie, gdy organ nie wykona wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność bądź gdy organ pozostaje bezczynny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, a więc nie załatwi sprawy w sposób przewidziany prawem w przewidzianym terminie. Skarga o wymierzenie organowi grzywny ma na celu ukaranie organów za niewykonanie wyroków sądowych a także dyscyplinowanie tych organów. Skuteczność skargi o wymierzenie organowi grzywny zależy od ustaleń dotyczących niezałatwienia w ustawowym terminie sprawy po wydaniu wyroku. Ustalenie więc, że po wydaniu wyroku zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku w zakresie udzielenia informacji publicznej organ nie załatwia sprawy, przy jednoczesnym żądaniu ukarania organu grzywną winno skutkować zastosowaniem tego środka prawnego. Zgodnie zaś z art. 154 § 3 ppsa wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Tak więc Sąd Administracyjny oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Późniejsze dopełnienie tych obowiązków - wynikających z wyroku zobowiązującego, a więc już po wniesieniu skargi, choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Fakt ten może jedynie mieć wpływ na ustalenie wysokości grzywny w ramach określonych przez art. 154 § 6 ppsa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, str. 227).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący wnosząc o ukaranie organu grzywną uczynił przedmiotem skargi wniesionej w dniu 19 czerwca 2007 r. (poprzedzonej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) niewykonanie wyroku sądu co do pkt 11, 3 i 13 swego wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r. Uzupełniając zaś skargę w dniu 4 listopada 2007 r. (również poprzedzoną wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) przedmiotem tej skargi uczynił bezczynność organu w zakresie nierozpatrzenia pkt 1 jego wniosku z dnia 24 stycznia 2005 r.

Nie ulega wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości nie wykonał wyroku Sądu w zakresie pkt 11 wniosku skarżącego. Wskazać należy, że punkt ten dotyczył wskazania imienia, nazwiska i stanowiska osoby, która ustala, czy potrzeby kadrowe sądownictwa wojskowego pozwalają lub nie na wszczęcie procedury obwieszczenia o zwolnieniu stanowiska sędziowskiego w Monitorze Polskim i jaką formę przyjmuje jego decyzja. Wskazać należy również, że WSA w swoim wyroku z dnia 21 września 2005 r. uznał, że organ udzielił odpowiedzi na to pytanie w części wskazując, że wniosek o ogłoszenie wolnego stanowiska sędziowskiego sporządzony jest w Wydziale Kadr Departamentu Sądów Wojskowych i przesyłany na ręce Dyrektora Departamentu Legislacyjno-Prawnego wraz ze stosownym projektem treści obwieszczenia. A zatem organ zobowiązany był jedynie do podania imienia i nazwiska Dyrektora Departamentu Sądów Wojskowych, jako że Wydział Kadr jest jedynie integralną częścią tego Departamentu. Organ uczynił to pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. wskazując, że od powstania tego departamentu do dnia 1 kwietnia 2004 r. stanowisko dyrektora zajmował [...] S. Ż., następnie do 31 grudnia 2005 r. był nim [...] B. G. a aktualnie funkcję dyrektora pełni [...] Z. S. Organ udzielił zatem odpowiedzi odnośnie pkt 11 w takim zakresie, w jakim został do tego zobowiązany wyrokiem Sądu. Wskazać jednakże należy, że pomimo iż organ udzielił żądanej informacji, to uczynił to już po złożeniu skargi do WSA i po upływie wyznaczonego przez sąd terminu. Dlatego też sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że organ pozostawał w bezczynności na moment złożenia skargi przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wykonanie zaś wyroku sądu z opóźnieniem nie może skutkować ani umorzeniem postępowania ani też oddaleniem skargi.

Jeśli zaś chodzi o odpowiedź organu odnośnie pozostałych punktów wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2005r. do udzielenia których organ był zobowiązany to zdaniem sądu organ nie pozostawał w bezczynności.

I tak jeśli chodzi o odpowiedź odnośnie pkt 3 tego wniosku to organ pismem z dnia 8 marca 2007 r. udzielił odpowiedzi i wskazał, że zaplanowane w planach finansowych sądów środki na uposażenie sędziów w ciągu roku kalendarzowego, w przypadku nieobsadzenia niektórych stanowisk sędziowskich, bądź ich zwolnienia zwraca się na koniec roku budżetowego do dysponenta głównego, tj. Dyrektora Departamentu Budżetowego Ministerstwa Obrony Narodowej, który decyduje w imieniu MON o sposobie ich wykorzystania w całym budżecie MON - Decyzja MON Nr 391/MON z dnia 20 grudnia 2004 r. Organ powołał się przy tym na art. 102 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 ze zm.), zgodnie z którym niezrealizowane kwoty wydatków budżetowych sądów wojskowych wygasają i stanowią dochód budżetu Państwa, gdyż nie mieszczą się w regulacji art. 102 ust. 2 powołanej ustawy. Stanowią oszczędności budżetowe.

Wprawdzie skarżący dokonywał następnie modyfikacji tego pytania jednakże wskazać należy, że zarówno organ jak i Sąd rozpoznający obecnie sprawę związany był jedynie wyrokiem sądu z dnia 21 września 2005 r.

Jeśli zaś chodzi o odpowiedź na pytanie nr 13, to wskazać należy, że również na to pytanie organ udzielił odpowiedzi. Pismem z dnia 8 marca 2007 r. organ poinformował skarżącego, że pismo z dnia 29 grudnia 2004 r. zostało zaakceptowane i podpisane przez Podsekretarza Stanu MS T. W., a przygotowane zostało w Departamencie Sądów Wojskowych MS przez ówczesnego dyrektora [...] B. G. Wskazać należy, że wprawdzie skarżący powoływał się na rozmowy prowadzone przez niego drogą telefoniczną z Wydziałem Prawa i Administracji Departamentu Legislacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości podając, że osobami tymi były osoby o inicjałach A.Ł. i M.O. jednakże pozostaje to już bez wpływu na fakt, że organ zgodnie z obowiązkiem nałożonym przez Sąd udzielił informacji w zakresie pytania 13. Wskazać należy, że Sąd nie przeprowadza postępowania dowodowego i poza sprawą pozostają ustalenia telefoniczne, które poczynił skarżący.

Odnośnie zaś pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 24 stycznia 2005 r., to również w zakresie tego pytania organ nie pozostawał w bezczynności. W piśmie bowiem z dnia 8 marca 2007 r. organ wskazał, że w Wojskowym Sądzie Okręgowym w W. zostały zwolnione 2 stanowiska sędziowskie. I tak zwolnione w dniu 8 czerwca 2004 r. stanowisko sędziowskie zostało przeniesione do Wojskowego Sądu Okręgowego w P., o drugim zaś stanowisku zwolnionym w dniu 6 września 2004 r. zostało zamieszczone ogłoszenie, jako o stanowisku zwolnionym, w Monitorze Polskim Nr 9 z dnia 14 lutego 2005 r.

Reasumując wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, że Minister Sprawiedliwości nie wykonał w calości prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 111/05, mocą którego Sąd zobowiązał go do rozpatrzenia wniosku P. K. z dnia 24 stycznia 2005 r. W takiej sytuacji Sąd uznał skargę za uzasadnioną i wymierzył Ministrowi Sprawiedliwości grzywnę w wysokości [...] zł.

Zgodnie z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywnę za niewykonanie wyroku wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Stosownie do komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2006 r. (M. P. z 2007 r. Nr 12, poz. 125) wynagrodzenie to wynosiło 2.477,23 zł.

Grzywna za niewykonanie wyroku ma charakter dyscyplinujący. Ustalając jej wysokość, Sąd miał na względzie trwającą do chwili złożenia skargi "bezczynność" Ministra Sprawiedliwości w zakresie wykonania wyroku z dnia 21 września 2005 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 111/05 oraz wykonanie go w całości do chwili orzekania. Sąd uznał, że grzywna w wysokości [...] zł stanowić będzie adekwatny i dostateczny środek dyscyplinujący.

Z tych powodów, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.