Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 839/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 199a § 3 i art. 13 § 1 pkt 1,art. 221, art. 219, art.201§1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"; "[...]" w przedmiocie zawieszenia postepowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

O.S.A. (dalej powoływana jako "Spółka", "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia "[...]". Wójt Gminy określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 19.360 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik Spółki i wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie.

Postanowieniem z dnia "[...]"., Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiesiło postępowanie odwoławcze w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2010 r.

W uzasadnieniu wskazano, że Kolegium znany jest z urzędu fakt złożenia przez Prezydentów Miast pozwu do Sądu Okręgowego o ustalenie na podstawie art. 1891 k. p.c. w zw. z art. 199a § 3 i art. 13 § 1 pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa oraz art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy T.(obecnie O. S.A.) a T I sp. z o.o. z nie istnieje. W ocenie składu Kolegium orzekającego w sprawie ustalenie, czy umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009r. zawarta pomiędzy T.S.A. (obecnie O.S.A.) , a T I sp. z o.o. istnieje, przesądzi o tym, czy O.S.A. ma status podatnika w stosunku do przedmiotów opodatkowania będących przedmiotem tej umowy. Tym samym od rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego zależy rozpatrzenie niniejszej sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.

Powyższe postanowienie zakwestionował pełnomocnik skarżącej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Samorządowe Kolegium i umorzenie postępowania.

W ocenie strony złożenie przez inne organy podatkowe pozwów o ustalenie ważności umowy cywilnoprawnej nie wpływa w żaden sposób na postępowanie prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" . Pozwy złożone przez prezydentów mają bowiem wpływ wyłącznie na postępowania prowadzone przez tych prezydentów. Postępowanie w trybie art. 1891 k.p.c., zdaniem Spółki, wywiera wpływ tylko na relacje stron, które były stronami takiego postępowania. Jest to zatem stosunek prawny typu względnego, tzn. jest on skuteczny jedynie między stronami stosunku. Zgodnie z art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

W uzasadnieniu zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowienia SKO powołując treść art. 221, art. 219, art.201§1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej również jako O.p.) wskazało, że w rozpoznanej sprawie można mówić o wątpliwościach co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego łączącego odwołującą się spółkę - T S.A. (obecnie O S.A.) a T I sp. z o.o.. Prawomocne orzeczenie sądu powszechnego w przedmiocie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego wiąże organy podatkowe (art. 365 § 1 Kodeksu k.p.c.). Związanie orzeczeniem sądu wywiera skutki w sferze materialnoprawnej. W związku z tym ewentualna ocena organu została ograniczona do oceny prawidłowości przyjętych skutków podatkowych. Podano, że z akt sprawy wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w stosunku do skarżącej prowadził postępowanie w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości. Z wyniku kontroli z dnia 31 marca 2014 r. wynikało, iż skarżąca zaniżyła podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości od części infrastruktury telekomunikacyjnej będącej przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009r. W ocenie organu kontroli skarbowej niniejsza umowa miała na celu zmianę podatnika w celu "urealnienia" podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości z wartości historycznej do wartości netto z ksiąg podatkowych.

W przekonaniu Kolegium rozstrzygnięcie, czy ww. umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. jest ważna, a tym samym, czy wywołała ona skutki prawne (w tym w szczególności podatkowe), ma przesądzające znaczenie dla postępowania podatkowego prowadzonego w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości. Ewentualne uznanie w postępowaniu cywilnym, że opisana umowa jest nieważna bezpośrednio wpływa na wynik postępowania dotyczącego określenia wysokości tego zobowiązania. Zdaniem SKO nie sposób przyjąć, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, nie jest uzależnione od rezultatu postępowania zainicjowanego pozwami Prezydentów Miast. Rozstrzygnięcie sądu cywilnego co do ważności ww. umowy ma charakter prejudycjalny dla niniejszego postępowania podatkowego. Podkreślono, że przesądzenie nieważności przedmiotowej umowy będzie wywoływało skutki ex tunc. Tym samym zdaniem Kolegium, w rozpoznanej sprawie organ podatkowy - Wójt Gminy mógł także rozważać kwestię wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego na podstawie art. 199a § 3 O.p. Jednakże wobec podjęcia stosownych kroków w tej kwestii przez Prezydentów Miast, konieczność taka, w ocenie Kolegium, odpadła. SKO uznało, uwzględniając przede wszystkim stan sprawy, że w jej okolicznościach faktycznych zachodzi zagadnienie wstępne.

Nie zgadzając się z powyższym strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że w sprawie istniało zagadnienie wstępne oraz art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka podała m.in., że złożenie przez inne organy podatkowe pozwów o ustalenie ważności umowy cywilnoprawnej nie wpływa w żaden sposób na postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy. Pozwy złożone przez prezydentów mają bowiem wpływ wyłącznie na postępowania prowadzone przez tych prezydentów. Ani te pozwy, ani rozstrzygnięcia sądów w tych sprawach nie będą wpływać na postępowania innych organów podatkowych, gdyż postępowanie w trybie art. 1891 k.p.c. wywiera wpływ tylko na relacje stron, które były stronami takiego postępowania. Jest to zatem stosunek prawny typu względnego, tzn. jest on skuteczny jedynie między stronami stosunku prawnego (inter partes). Spółka podkreśliła, że zgodnie z art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.

Spółka zaznaczyła, że prawomocność materialna orzeczeń odnosi się do stron, które są dysponentami procesu. Uzasadnienia takiego brakuje natomiast w odniesieniu do osób trzecich, które będąc stronami procesu nie mają możliwości obrony swoich praw i nie powinny być obciążone konsekwencjami podjętego w nim rozstrzygnięcia. Szerokie obejmowanie osób trzecich skutkami orzeczeń wydanych w postępowaniach prowadzonych bez ich udziału godziłoby w wynikające z art. 45 ust. 1 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) prawo do rzetelnego procesu.

Zdaniem Spółki, aby wyrok sądu zapadły w procesie opartym o powództwo przeciwko Spółce, wytoczone na podstawie art. 1891 k.p.c. przez prezydentów wskazanych na wstępie miast, wpływał także na relacje Spółki z Wójtem wyrok taki musiałby korzystać z rozszerzonej prawomocności na mocy odpowiednich przepisów. Z braku takich przepisów, wyrok taki nie będzie korzystał z rozszerzonej prawomocności, co oznacza, że rozstrzygnie jedynie relacje pomiędzy Spółką, a prezydentami. Powyższe, zdaniem skarżącej, oznacza, że wyrok sądu w sprawie powództwa ww. prezydentów miast w żaden sposób nie wpłynie na rozstrzygniecie sprawy podatku od nieruchomości należnego Wójtowi. Tym samym zaskarżone postanowienie narusza art. 201 § 1 pkt 2 O. p. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie istnieje zagadnienie wstępne.

Skarżąca podkreśliła, że postępowanie w trybie art. 1891 k.p.c. ma swoją podstawę prawną w art. 199a § 3 O.p., z którego wynika jednoznacznie, że warunkiem wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienie stosunku prawnego lub prawa jest spełnienie następujących przesłanek: w postępowaniu zostały zgromadzone dowody; z tak zebranych dowodów (a zwłaszcza z zeznań strony) wynikają wątpliwości w zakresie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.

Zarówno organ I instancji, jak i II instancji nie podjął w trakcie postępowania żadnych działań wskazujących na istnienie jakichkolwiek wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, w szczególności nie przeprowadził obligatoryjnego w takim przypadku przesłuchania. Art. 199a § 3 O.p. wręcz obliguje organ podatkowy do wystąpienie z pozwem jeśli są wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Podkreślono, że SKO, jak również Wójt najwyraźniej nie miało wątpliwości.

Wskazano, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 191 O.p. podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zadaniem SKO jest między innymi ocena, czy organ pierwszej instancji dochował wymogów ustanowionych powyższymi przepisami, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu , wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje :

Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy , że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto , na podstawie art. 135 p.p.s.a. , sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Po dokonanej ocenie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, bowiem postanowienie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy w toku sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów i treści skargi, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności zawieszenia przez SKO prowadzonego postępowania, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Zdaniem organu w sprawie zaistniało zagadnienie wstępne, które wymaga rozstrzygnięcia przez sąd powszechny (Sąd Okręgowy), a mianowicie czy umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy T S.A. (obecnie O S.A.) a T I Sp. z o.o. nie istnieje. W ocenie organu, od rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego zależy ustalenie przedmiotu opodatkowania w badanej sprawie, a więc określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Natomiast zdaniem skarżącej złożenie przez inne organy podatkowe pozwów o ustalenie ważności umowy cywilnoprawnej nie wpływa w żaden sposób na postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy. Pozwy złożone przez inne organy mają bowiem wpływ wyłącznie na postępowania prowadzone przez te organy podatkowe.

Zdaniem Sądu stanowisko organu w tej sprawie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Z powołanego przepisu wynika, że na zagadnienie wstępne składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Zagadnienie wstępne wiąże się z sytuacją, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, to jest z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015r., o sygn. akt II GSK 2315/13, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się przy tym, że ten element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. C. Kosikowski, E. Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX, 2013).

Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, to nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 O.p. Wprawdzie mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Ponadto należy podnieść, że skoro zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy, to zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie SKO uznało, że zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., obligującym organ podatkowy do zawieszenia prowadzonego postępowania jest rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy sprawy, w której stroną pozwaną jest O w przedmiocie ustalenia istnienia (bądź nie) umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawartej między T I sp. z o.o., a O. W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego o ustalenie stosunku prawnego w przedmiocie nieistnienia umowy z dnia 31 stycznia 2009r. będzie mieć istotny wpływ na ustalenie pełnego zakresu przedmiotowego podstawy opodatkowania podatkiem nieruchomości budowli należących do O (wcześniej: T S.A.). Zdaniem SKO, od tego, czy faktycznie doszło do skutecznej sprzedaży, będzie zależeć wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Podniesione zaś w skardze zarzuty naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie istnieje zagadnienie wstępne oraz naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego są niezasadne.

W ocenie Sądu również pozostałe argumenty skargi nie są zasadne, gdyż istotne jest ustalenie stanu faktycznego od którego zależy prawidłowość ustalenia podatku od nieruchomości za 2010 r.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 232, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

- właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

- posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

- użytkownikami wieczystymi gruntów,

- posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Przepis art. 2 u.p.o.l. wskazuje na przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którym są m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w tym kable sieci technicznych umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych (słupów kanalizacji technicznej), zgodnie z jego przeznaczeniem, wówczas gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania.

Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do 17 lipca 2010 r. i orzecznictwem kable telekomunikacyjne (i to bez znaczenia czy w kanalizacji technicznej czy bezpośrednio w ziemi) stanowiły przedmiot opodatkowania. WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r., I SA/Sz 755/10, uznał, że: "Linia telekomunikacyjna jest budowlą, a zarazem środkiem trwałym, którego wartość jest określona zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację. Ta właśnie wartość jest podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokonana wycena linii na potrzeby amortyzacji jest jednocześnie wyceną na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości".

W tej spornej sprawie, dla ustalenia kwestii prawidłowości podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2010r. istotne jest więc jaki podmiot zobowiązany jest do zapłaty podatku za poszczególne składowe budowli i jaki jest zakres przedmiotowy tego obowiązku, a więc czy obejmuje on także kable będące przedmiotem spornej umowy z dnia 31 stycznia 2009 r.

Jeśli toczy się przy tym spór w tej sprawie przed sądem powszechnym, na co powołuje się organ, to rozstrzygnięcie tego sporu i ewentualne ustalenie przez Sąd nie istnienia umowy przełoży się na kwestię jaki podmiot i w jakim zakresie przedmiotowym zobowiązany jest do zapłaty podatku od nieruchomości za 2010r. W ocenie Sądu, prawidłowe określenie zakresu przedmiotowego tego zobowiązania podatkowego za 2010r. nie jest więc możliwe bez rozstrzygnięcia sporu prowadzonego przed sądem powszechnym.

W realiach rozpoznawanej sprawy SKO prawidłowo uznało, że zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., obligującym organ podatkowy do zawieszenia prowadzonego postępowania jest rozstrzygnięcie przez Sąd Okręgowy spraw, w której stroną pozwaną jest O w przedmiocie ustalenia istnienia (bądź nie) umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawartej między T I sp. z o.o., a O. Spełnione są bowiem przesłanki określone w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do zawieszenia postępowania.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono skargę.