Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 962/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Zatrudnienie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 1, art. 237 § 1 pkt 3-6
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: art. 9 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 125 poz 1317
law: Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy - tekst jednolity
article: § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, § 8
journal: Dz.U. 2022 poz 1836
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 15 września 2023 r. nr NS-HP.2332.2.25.2023 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 15 września 2023 r. nr NS-HP.2332.2.25.2023 Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŚlPWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: PPIS) z 20 lipca 2023 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia u S. K. (dalej: Strona, Skarżący) choroby zawodowej – astmy oskrzelowej.

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U.z 2023 r. poz. 1465; dalej k.p.a.), art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1320; dalej K.p.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836).

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji odmówił stwierdzenia u Strony choroby zawodowej - astmy oskrzelowej, wymienionej w pozycji 6 wykazu chorób zawodowych - w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenia lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu (dalej: WOMP PChZ w Sosnowcu) nr [...] z 25 maja 2020 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi (dalej: IMP w Łodzi) nr [...] z 3 kwietnia 2023 r. o braku podstaw do rozpoznania u w/w choroby zawodowej.

Od tej decyzji odwołała się Strona zarzucając, że organ nie zgromadził w całości niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia materiału dowodowego w postaci kart oceny narażenia zawodowego z 6 zakładów pracy. Podkreślił, że w/w zakłady zajmowały się produkcją konstrukcji stalowych, budowlanych i maszynowych dla przemysłu chemicznego, energetyki i przemysłu węglowego; powstałe dolegliwości należy wiązać jedynie z pracą zawodową w narażeniu na pyły i dymy spawalnicze, a nie - jak wskazali orzecznicy IMP w Łodzi - na alergeny pospolicie występujące w środowisku komunalnym.

Zaskarżoną decyzją ŚlPWIS nie uznał zasadności odwołania, podzielając stanowisko I instancji. Biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 2351 K.p. wskazał, że z dostępnej dokumentacji wynika, że Strona pracowała:

1. 1971-1972 w O w K. Z w S. na stanowisku starszego energetyka (zakład zlikwidowany);

2. 1972-1973 w F S.A. w S. na stanowisku starszego technologa;

3. 1973-1975 w B w B. na stanowisku technologa (zakład zlikwidowany);

4. 1975-1975 w C w C. na stanowisku kierownika zakładu budowlano-remontowego;

5. 1975-1975 w H S.A. w B. na stanowisku mistrza konstrukcji stalowych (zakład zlikwidowany);

6. 1975-1982, 1995-1997 w Z w S. na stanowisku głównego spawalnika (zakład zlikwidowany);

7. 1982-1989, 1992-1994 w E S. A. w upadłości likwidacyjnej w K. na stanowiskach: kierownika jakości produkcji, specjalisty ds. technologii spawania, st. inż. spawalnika, zastępcy kierownika działu spawalni, specjalisty w Dz. Obsługi Wyjazdów bud. Eksportowa Niemcy, specjalisty w Dz. Spawalniczym, mistrza w ZPP L., p.o. kierownika działu Spawalniczego;

8. 1989-1990 w P Sp. z. o. o. w K. na stanowisku kierownika zakładu spawalniczego spawalnika (zakład zlikwidowany);

9. 1990-1991 w P w S.u na stanowisku mistrza/specjalisty spawalnika (zakład zlikwidowany);

10. 1991-1992 w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowym "B" Sp. z o.o. w K. na stanowisku mistrza (zakład zlikwidowany);

11. 1992-1992 w P S.A. w upadłości likwidacyjnej w M. na stanowisku kierownika działu akwizycji;

1992-1992 w Przedsiębiorstwie Robót Gómiczo-Wiertniczych w S. na stanowisku starszego inspektora na powierzchni (zakład zlikwidowany),

12. 1994-1995 w R S.A. w W. na stanowisku głównego spawalnika;

13. 1995-1997 w S Sp. z o.o. w S. na stanowisku starszego specjalisty ds. spawalniczych;

14. 1997-1998 w Y Sp. z o.o. w L. (następca prawny I Sp. z o.o. w L.) na stanowisku doradcy techniczno-handlowego;

15. 1998-2008 w P. S.A. w M. na stanowisku głównego spawalnika (zakład zlikwidowany);

16. 1999-2009, 2010-2018 w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "W" S. K. w S. jako właściciel w ramach umowy zlecenia z P. Sp. z o.o. w M. na nadzorowanie, instruktaż procesów spawalniczych;

16. 2009 do nadal w Przedsiębiorstwie Produkcyjno - Handlowo - Usługowym "W" S.K. w S. jako właściciel w ramach umowy zlecenia z Przedsiębiorstwem Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "H" w M. na prowadzenie prac remontowych i produkcyjnych;

17. 2011 do nadal w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "W" S. K. w S. jako właściciel w ramach umowy zlecenia z K S.C. K w B. na nadzorowanie, instruktaż procesów spawalniczych;

18. 2013 do nadal w R Sp. z o.o. i Sp. k. w M. na stanowisku inżyniera spawalnika (w wymiarze 1/8 etatu);

19. 2017-2019 w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "W" S. K. w S. jako właściciel w ramach umowy zlecenia z Przedsiębiorstwem [...] s.c. T. B.i, A S. w M. na nadzorowanie, instruktaż procesów spawalniczych.

Dalej stwierdził, że PPIS w K. ustalił, iż Strona pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej, za wyjątkiem okresów: 1971-1972, 1972-1973, 1975-1975, 1989-1990, 1992-1992, 1994-1995, 1995-1997, 1997-1998 oraz czynności wykonywanych w okresie 2013 do nadal w R. Sp. z o.o. sp. k. w M. - praca w wymiarze 1/8 etatu.

Nadto wyjaśnił, że Strona była badana w WOMP PChZ w Sosnowcu, gdzie wydane zostało orzeczenie lekarskie nr [...] z 25 maja 2020 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podczas wywiadu chorobowego Skarżący poinformował o występującym od ok. 8-10 lat porannym kaszlu, zwłaszcza w okresach jesienno-wiosenno-zimowych, zadyszkę po wejściu na pierwsze piętro, duszność wysiłkową. Od 2017 r. jest leczony w Poradni Chorób Płuc, gdzie rozpoznano dychawicę oskrzelową nieuczuleniową. Nigdy nie miał wykonanych testów alergologicznych. Poziom IgE całk. był wysoki – [...]. Specjaliści WOMP PChZ w Sosnowcu biorąc pod uwagę analizę narażenia zawodowego, dane z wywiadu chorobowego i z dokumentacji medycznej uznali, że obecnie brak jest podstaw do rozpoznania, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. U badanego nie znaleziono również podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej bez okresu latencji (zespół RADS) z uwagi na obraz kliniczny choroby oraz brak potwierdzenia przebycia przez badanego ostrego zatrucia dymami i gazami spawalniczymi.

Następnie wskazano, że Skarżący był badany w IMP w Łodzi, gdzie specjaliści orzecznicy również nie rozpoznali u w/w choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie nr [...] z 3 kwietnia 2023 r.). Po wywiadzie chorobowym oraz przeprowadzonych w dniu 23 września 2019 r. testach skórnych obserwowano wynik pozytywny z pyłkami traw, bylicy, sierścią kota i roztoczami. Przy przyjęciu do Oddziału Chorób Zawodowych IMP w Łodzi 20 lutego 2023 r. Strona zaprzeczyła dolegliwościom ze strony układu oddechowego. Lekarze orzecznicy po badaniu nie stwierdzili osłuchowych cech obturacji oskrzeli. W wykonanych badaniach spirometrycznych zaobserwowali zaburzenia wentylacji o typie obturacji łagodnego stopnia. W badaniu radiologicznym klatki piersiowej opisali poła płucne bez zmian ogniskowych, sylwetkę serca wielkością w granicach normy oraz przeponę i kąty przeponowo-żebrowe wolne. W trakcie hospitalizacji w/w założono punktowe testy skórne z zestawem pospolitych alergenów środowiska komunalnego, które dały wyniki pozytywne z pyłkami traw i zbóż, bylicą, olchą, brzozą, roztoczami oraz sierścią psa i kota. Wykonane testy skórne metodą prick to prick z alergenami środowiska pracy (metale) dały wyniki negatywne. Skarżącego także poddano swoistej wziewnej próbie prowokacyjnej z alergenami środowiska pracy (mangan i chrom), w przebiegu której obserwowano kaszel oraz nasilony wysiłek oddechowy. W teście wziewnym z metachołiną nie uzyskano wzrostu nieswoistej nadreaktywności dróg oddechowych, istotnych spadków parametru FEV1 w pomiarach spirometrycznych ani wzrostu odsetka komórek charakterystycznych dla alergicznej reakcji zapalanej oskrzeli w ocenie cytologicznej plwociny uzyskanej metodą indukcji oraz popłuczyn nosowych.

W związku z powyższym na podstawie wykonanych w Oddziale Chorób Zawodowych badań u Strony, specjaliści jednostki diagnostyczno-orzeczniczej II stopnia uznali brak podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej o etiologii zawodowej, a rozwój dolegliwości ze strony dróg oddechowych należy wiązać z uczuleniem na alergeny pospolicie występujące w środowisku komunalnym.

W skardze Strona podważała zasadność w/w rozstrzygnięcia. Zarzuciła, że rażące naruszenie przepisów przez orzeczenia lekarskie jednostek diagnostyczno-orzeczniczych, gdzie jako główną przyczyną rozstrzygnięcia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej podano brak narażenia zawodowego w miejscu pracy albo brak danych w miejscu zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Podniósł, iż organ I instancji nie zgromadził w całości niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia materiału dowodowego w postaci kart oceny narażenia zawodowego z wszystkich zakładów pracy, w których świadczył pracę. Nie zgadza się z oceną narażenia zawodowego przeprowadzoną w niektórych, byłych zakładach pracy np. cyt. "P", "R" oraz ze stwierdzeniem użytym w piśmie PPIS w K., że praca w P M. była pracą biurową. Na dowód nieprawdziwości tego stwierdzenia załączył świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach w okresie od 1 kwietnia 1998 r. do 31 lipca 2008 r. w P. S.A. w M. na stanowisku głównego spawalnika. Zaakcentował, że przy wydawaniu orzeczeń lekarskich w II instancji nie miano wszystkich kart narażenia zawodowego i jakie były wartości tych czynników w poszczególnych zakładach. Powołał się na opracowanie o czynnikach alergizujących w środowisku pracy i objawy astmy, akcentując warunki wykonywanej pracy.

W odpowiedzi na zarzuty skargi organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że wyjaśnił w decyzji Stronie kwestie pracy w narażeniu na powstanie choroby zawodowej w zakładach pracy, w których nie sporządzono kart oceny narażenia zawodowego. PPIS w K. zaliczył okresy pracy w takich zakładach, jako lata pracy w których wykonywanie obowiązków służbowych wiązało się z powstaniem choroby zawodowej. Podkreślił, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której odpowiedzialność za brak niezbędnej dokumentacji, czy też w ogóle brak realizacji w zakładzie pracy koniecznych pomiarów ponosi pracownik (bądź były pracownik). Odmienne ustalenia dotyczą jedynie zakładu P Sp. z o.o. w M., gdyż Skarżący nie był zatrudniony u w/w pracodawcy, natomiast świadczył usługi dotyczące nadzorowania instruktażu procesów spawalniczych w ramach umowy zlecenia. Zaakcentowano, że wykonywane przez Stronę skarżącą usługi w P Sp. z o.o. w M. w latach 1999-2009, 2010-2018 także zostały zaliczone jako praca w "narażeniu zawodowym". Lekarze orzecznicy IMP w Łodzi jasno wskazali również te okresy w swoim orzeczeniu lekarskim z dnia 3 kwietnia 2023 r. w rubryce "Okres narażenia zawodowego", zatem argumenty skargi są gołosłowne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie odmówiły Stronie stwierdzenia choroby zawodowej – astmy oskrzelowej - wym. w poz. 6 wykazu chorób zawodowych okr. w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1 K.p.

Przede wszystkim należy zauważyć, że stosownie do art. 2351 K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Natomiast w rozp. RM z 30 czerwca 2009r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej z K.p., uregulowano m.in. sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych; jednoznacznie określono kompetencje poszczególnych organów i jednostek medycznych. Zgodnie z § 4 ust. 1 - właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia. Jednak z mocy § 5 ust. 1 - właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 437 ze zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. Natomiast w ust. 2 tego paragrafu ustalono tryb orzeczniczy i kognicje odpowiednich jednostek orzeczniczych I stopnia i II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia, którymi ustanowiono instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy. Mocą § 8 ust. 1 decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Zaakcentować również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym obowiązuje powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Zatem bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania. Tym samym oznacza to, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (vide: wyroki NSA m.in. z dnia 24.03.2000r., I SA 2334/99, z dnia 8.11.2000r., I SA 664/00; WSA w Gdańsku III SA/Gd 604/15 z dnia 01.10.2015r.).

Takie stanowisko, akceptowane w pełnej rozciągłości przez skład orzekający w przedmiotowej sprawie zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Jest ono w pełni aktualne mając na uwadze okoliczność, iż w dniu 3 lipca 2009 roku weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, zastępujące mający za przedmiot tę samą materię akt normatywny z 2002 r. Natomiast wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia określa zamknięty katalog chorób zawodowych.

Konkludując przedstawione uwarunkowania prawne stwierdzić więc należy, że w sprawach chorób zawodowych orzeczenia wydawane są przez właściwe organy administracji publicznej. To organ administracyjny zobligowany jest stosować postanowienia kodeksu postępowania administracyjnego ze wszystkimi konsekwencjami, chyba, że powołane wyżej rozporządzenie zawiera regulacje odmienne. Zwrócić należy bowiem uwagę, że w świetle cyt. § 8 rozp. RM właściwy funkcjonalnie organ wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie oceny narażenia zawodowego pracownika oraz materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w stosownych orzeczeniach lekarskich.

Natomiast w niniejszej sprawie lekarze jednostki orzeczniczej I I II stopnia w wyniku przeprowadzonych badań nie rozpoznali u Strony choroby zawodowej - orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnię Chorób Zawodowych w Sosnowcu (orzeczenie lekarskie nr [...] z 25 maja 2020 r.) oraz przez Instytut Medycyny Pracy im. Prof. Jerzego Nofera w Łodzi (orzeczenie lekarskie nr [...] z 3 kwietnia 2023 r.). W orzeczeniach tych zawarto uzasadnienie braku podstaw do rozpoznania u pacjenta choroby zawodowej.

|Nadto zauważyć należy, że nie istnieją obiektywne badania pozwalające na jednoznaczne potwierdzenie etiologii zawodowej przedmiotowego| |

|uszczerbku na zdrowiu. Każde badanie interpretowane jest i oceniane w aspekcie mniejszego lub większego prawdopodobieństwa związku z | |

|warunkami pracy. Natomiast orzeczenie jednostki orzeczniczej ma walor opinii biegłego, a zatem jeśli jest wewnętrznie spójne, opiera | |

|się na całokształcie zebranego materiału dowodowego zawiera uzasadnienie nie budzące wątpliwości, to wiąże organ inspekcji sanitarnej | |

|właściwy do wydania decyzji, w tym sensie, że organ ten nie ma podstaw do dokonania oceny odmiennej od tej, która wynika z orzeczenia | |

|jednostki orzeczniczej. | |

|Zaakcentować też należy, że uprawnień do zmiany takiego orzeczenia specjalistycznej jednostki medycznej nie posiada również sąd | |

|administracyjny, gdyż nie posiada wiadomości specjalnych przynależnych lekarzom orzekającym w uprawnionych, z mocy § 5 rozporządzenia,| |

|jednostkach orzeczniczych, a ponadto sąd ten nie zastępuje właściwych organów administracji publicznej w merytorycznym rozstrzyganiu | |

|spraw administracyjnych. Zresztą podobne stanowisko wyraził tut. Sąd w wyroku z 16 stycznia 2018 r. o sygn. akt IV SA/Gl 611/17, a | |

|Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 lipca 2019 r. o sygn. akt II OSK 1889/18 podzielił jego słuszność oddalając skargę | |

|kasacyjną. | |

|Natomiast odnosząc sie do zarzutów Skarżącego zauważyć należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi przez sąd | |

|administracyjny bowiem celem nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy| |

|administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego | |

|stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (vide: wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r. o sygn. akt I FSK | |

|1058/17). Tym samym więc brak było podstaw do stawiania organom zarzutu nielegalności decyzji skoro oparły swoje rozstrzygnięcia o | |

|orzeczenia uprawnionych jednostek analizujących przedstawioną im dokumentację medyczną. Nadto w konkluzji zasadnie stwierdziły, że w | |

|tej sprawie nie została rozpoznana orzeczeniami lekarskimi jednostka chorobowa wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Lekarze obu | |

|jednostek orzeczniczych ustalili, że obecnie brak jest podstaw do rozpoznania, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, astmy | |

|oskrzelowej pochodzenia zawodowego. U badanego nie znaleziono również podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej bez okresu latencji | |

|(zespół RADS) z uwagi na obraz kliniczny choroby oraz brak potwierdzenia przebycia przez badanego ostrego zatrucia dymami i gazami | |

|spawalniczymi. | |

| | |

|Nadto odnosząc się do zarzutów skargi i zawnioskowanych okresów i miejsc zatrudnienia Skarżącego wskazać należy, że okoliczności te | |

|były analizowane zarówno przez organy orzekające w sprawie, jak i przez lekarzy orzeczników. Przeprowadzono analizę narażenia | |

|zawodowego, dane z wywiadu chorobowego i z dokumentacji medycznej; poddano Skarżącego specjalistycznym badaniom i diagnostyce | |

|medycznej pod kątem etiologii zawodowej spornego ubytku na zdrowiu. Powyższe wynika także z kwestionowanych orzeczeń lekarzy | |

|orzeczników obu instancji. Lekarze specjaliści zarówno jednostki diagnostyczno-orzeczniczej I jak i II stopnia wydali spójne oraz | |

|zbieżne w swoich konkluzjach orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej stwierdzając, że brak rozpoznania u| |

|Strony zawodowej astmy oskrzelowej nie wynikał z braku narażenia zawodowego na pyły i dymy spawalnicze, a rozwój dolegliwości ze | |

|strony dróg oddechowych należy wiązać z uczuleniem na alergeny pospolicie występujące w środowisku komunalnym. | |

| | |

| | |

| | |

Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

-----------------------

5