Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1025/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1-3, art. 14c par. 1 i 2, art. 14h, art. 120, art. 121 par. 1, art. 165a par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
article: art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2587
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Cichoń, asesor WSA Marta Sarnowiec-Cisłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w związku z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie: 1) możliwości przechowywania przez spółkę dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej - wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego oraz zniszczenia papierowej wersji tych dokumentów po zarchiwizowaniu ich w formie elektronicznej; 2) uprawnienia do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów dokumentami źródłowymi przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej.

Opisując zdarzenie przyszłe skarżąca wskazała, że jest spółką kapitałową podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, a także czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży produktów leczniczych. Jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce. Prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm., dalej: "ustawa o rachunkowości").

Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej spółka dokonuje różnego rodzaju zakupów od dostawców polskich, jak i zagranicznych. W większości przypadków, sprzedaż dokumentowana jest przez dostawców spółki za pomocą faktur przesyłanych w wersji elektronicznej lub w wersji papierowej.

Obecnie, w spółce obowiązuje elektroniczny system obiegu i kontroli dokumentów, zarówno tych dostarczanych w formie papierowej jak i elektronicznej. Składa się on z następujących etapów:

1) Rejestracja dokumentów.

2) Opis merytoryczny.

3) Akceptacja zaciągniętych zobowiązań.

4) Akceptacja księgowa - księgowanie faktur w SAP.

5) Zapłata.

We wniosku przedstawiono charakterystykę i zasady funkcjonowania każdego z powyższych etapów obowiązującego w spółce systemu kontroli i obiegu dokumentów.

W dalszej części wniosku wyjaśniono, że obecnie dokumenty źródłowe są przechowywane w spółce zarówno w formie elektronicznej jak i w formie papierowej, co wiąże się z wysokimi kosztami archiwizacji i obsługi tych dokumentów. Celem minimalizacji tych kosztów, spółka zamierza zmienić praktykę w zakresie przechowywania części lub całości dokumentów źródłowych. Dokumenty otrzymane od kontrahentów w formie papierowej mają być przechowywane obligatoryjnie wyłącznie w formie elektronicznej (fakultatywnie wybrana przez spółkę część tych dokumentów może być również przechowywana w wersji papierowej).

Powyższa, tj. wyłącznie elektroniczna forma przechowywania dokumentów źródłowych, ma być stosowana po zatwierdzeniu w spółce dodatkowych zasad dotyczących przechowywania dokumentów księgowych w formie elektronicznej (w formie Załącznika do obowiązującej Instrukcji kontroli i obiegu dokumentów księgowych). Załącznik ten będzie regulował ponadto sposób postępowania z papierowymi wersjami zdigitalizowanych dokumentów.

We wniosku wyjaśniono, że dokumentacja księgowa będzie digitalizowana w formie skanów i zdjęć między innymi w formatach PDF, TIF, JPG, JPEG, PNG, BMP i innych, zapewniających niezmienność digitalizowanego dokumentu. Pracownik spółki, który dokonuje digitalizacji dokumentów będzie odpowiedzialny za dokładność, czytelność i prawidłowość scanu/zdjęcia. Po wykonaniu scanu/zdjęcia dokument księgowy będzie zamieszczany w elektronicznym systemie na serwerze będącym własnością spółki.

Dokumentacja księgowa będzie przechowywana w systemie spełniającym funkcję elektronicznego archiwum dokumentów, zapewniającym bezpieczeństwo przechowywania, nienaruszalność i integralność przechowywanych dokumentów. Nie będzie możliwości ich modyfikowania, a dostęp do dokumentów będą mieli wyłącznie pracownicy, upoważnieni zgodnie z wewnętrznymi procedurami dotyczącymi elektronicznego obiegu dokumentów.

Zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności dokumentów źródłowych przechowywanych w formie elektronicznej będzie wspomagane poprzez wewnętrzne kontrole biznesowe, wykonywane najpierw w zakresie merytorycznym przez pracowników odpowiedzialnych za weryfikację merytoryczną danego dokumentu źródłowego poprzez, m.in. weryfikację kontrahentów, gromadzenie dokumentów uzupełniających takich jak korespondencja handlowa i wewnętrzna, umowy i inne źródłowe dokumenty potwierdzające wykonanie usługi lub dostawę towarów dokumentowaną fakturą itp.

Na zakończenie procesu weryfikacji, transakcja zakupu potwierdzona dokumentem źródłowym będzie zatwierdzana pod względem formalnym (w tym rachunkowym) przez pracowników spółki odpowiedzialnych i uprawnionych do ich akceptacji w świetle wewnętrznych procedur na etapie formalnej weryfikacji, opisu, zatwierdzania i księgowania dokumentu.

Obecnie spółka pracuje również nad optymalizacją obiegu dokumentów związaną z wdrożeniem KSeF. Z tego powodu spółka nie wyklucza, że niektóre faktury będą księgowane automatycznie. Dla faktur, które systemowo zostaną uznane za zgodne z zamówieniem w programie księgowym SAP zostanie pominięty etap rejestracji, opis merytoryczny, akceptacji zaciągniętych zobowiązań i akceptacji księgowej. Faktury będą pobrane z KSeF, porównane z zamówieniem z SAP (weryfikacja zaciągniętego zobowiązania) i wystawionymi dokumentami PZ (potwierdzenie przyjęcie towaru), a następnie zaksięgowane w SAP automatycznie. Sytuacja ta będzie dotyczyć jedynie faktur ustrukturyzowanych.

W efekcie zastosowanych procedur wewnętrznych dotyczących przechowywania dokumentów źródłowych w formie elektronicznej oraz ich wewnętrznych kontroli biznesowych, spółka będzie mogła zidentyfikować tożsamość sprzedawcy (autentyczność). Dane pochodzenia, integralność treści i czytelność dokumentu źródłowego nie będą mogły być zmienione - stosowane procedury i sposób przechowywania plików będą miały za zadanie nie pozwalać na modyfikację danych (integralność), a dokument będzie miał odpowiednią jakość, aby zapewnić wyraźny odczyt danych w nim zawartych (czytelność).

Tak samo jak w przypadku papierowej formy przechowywania, jedynie te dokumenty źródłowe przechowywane w formie elektronicznej, które pozytywnie przejdą proces weryfikacji i akceptacji:

a) będą podstawą do ich rozpoznania dla celów rachunkowych i podatkowych,

b) będą przechowywane z możliwością raportowania w podziale na okresy rozliczeniowe, przy zachowaniu możliwości łatwego ich odszukania. Odszukanie informacji dotyczących poszczególnych faktur oraz odtworzenie ich obrazu będzie możliwe w każdej chwili. System elektroniczny używany przez spółkę oraz posiadane przez niego urządzenia pozwalają na odtworzenie tych dokumentów w postaci wydruku.

Skarżąca wyjaśniła również, że po zarchiwizowaniu dokumentów w postaci elektronicznej, spółka planuje niszczyć ich wersje papierowe zgodnie z zasadami, które szczegółowo zostały opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zdigitalizowane dokumenty będą przechowywane w systemie elektronicznym używanym przez spółkę nie krócej niż do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego – wyjaśniła skarżąca - a w przypadku dokumentów inwestycyjnych i/lub rozliczanych w ramach wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej oraz dokumentów ujętych w ramach rozliczeń międzyokresowych, także po upływie tego terminu, aż do czasu zakończenia ich amortyzacji podatkowej lub całkowitego rozliczenia.

Docelowo, do wszelkich postępowań i kontroli podatkowych spółka zamierza używać wyłącznie elektronicznej formy dokumentów źródłowych, powstałej w wyniku digitalizacji papierowych oryginałów.

Na tle tak przedstawionych okoliczności sprawy, skarżąca zadała następujące pytania:

1) Czy w świetle przepisów podatkowych (ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"), ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2587 ze zm.; dalej: "ustawa o CIT") oraz Ordynacji podatkowej z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.; dalej: "O.p.") dopuszczalne jest przechowywanie przez spółkę dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej - wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego oraz zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po zarchiwizowaniu ich w formie elektronicznej?

2) Czy spółce będzie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego VAT o kwotę podatku naliczonego VAT wynikającego z faktur otrzymanych pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej, jeżeli będą one przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego?

3) Czy w przypadku udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, dokumentami źródłowymi przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej, spółka będzie uprawniona do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu?

Przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej było pytanie nr 1 w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w związku z przepisami ustawy Ordynacji podatkowej oraz pytanie nr 3 dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych, natomiast w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącego podatku od towarów i usług i pytania nr 2 dotyczącego podatku od towarów i usług wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Stanowisko spółki w zakresie pytania nr 1 opierało się na założeniu, że dopuszczalne jest przechowywanie przez nią dokumentów źródłowych otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej - wyłącznie w formie elektronicznej na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego. Dopuszczalne jest również zniszczenie papierowej wersji tych dokumentów po ich zarchiwizowaniu w formie elektronicznej.

Skarżąca zwróciła uwagę, że żadna ze wskazanych w zapytaniu ustaw, a także ustawa o rachunkowości nie zawierają przepisów bezpośrednio odnoszących się do sposobu przechowywania dowodów księgowych. W szczególności, brak jest jakichkolwiek przepisów zakazujących stosowania formy elektronicznej na potrzeby archiwizacji dokumentów. Tym samym za zasadne uznała stwierdzenie, że dokumenty źródłowe stanowiące podstawę do zapisów w księgach rachunkowych można przechowywać w dowolnej formie, pod warunkiem, że będą mogły stanowić dowód zaistnienia zdarzenia gospodarczego, ujętego na ich podstawie w księgach rachunkowych. Brak oryginalnego (papierowego) dokumentu źródłowego nie oznacza automatycznie braku możliwości wprowadzenia do ksiąg rachunkowych zapisu o dokonaniu operacji gospodarczej udokumentowanej tym dowodem, a także niemożliwości potraktowania takiego dokumentu źródłowego jako dowodu do celów podatkowych.

Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, że przedstawiony we wniosku sposób przechowywania dokumentów źródłowych zakupowych wyłącznie w formie elektronicznej, czyli przy zapewnieniu autentyczności pochodzenia, integralności treści i czytelności tych dokumentów do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie odpowiedniego organu (spełnienie ogólnie przewidzianych prawem wymogów odnośnie przechowywania tych dokumentów) - jest wystarczający do dokonywania rozliczeń podatkowych również na gruncie ustawy o CIT i przepisów Ordynacji podatkowej, bez konieczności przechowywania tych dokumentów w formie papierowej.

Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie pytania nr 3 spółka stwierdziła, że w przypadku udokumentowania wydatków spełniających definicję kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, dokumentami źródłowymi przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej, będzie uprawniona do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu.

W ocenie skarżącej spółki, przedstawiony we wniosku sposób przechowywania dokumentów źródłowych (otrzymanych od kontrahentów pierwotnie w formie papierowej i następnie zdigitalizowanych do formy elektronicznej) w formie elektronicznej przy zachowaniu wskazanych w uzasadnieniu wymogów prawnych w zakresie przechowywania tych dokumentów, a także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie odpowiedniego organu - jest wystarczający dla potrzeb kwalifikacji wydatków spełniających definicję art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jako kosztów uzyskania przychodu. Dla oceny tych wydatków jako stanowiących lub nie koszty uzyskania przychodu nie jest istotna forma/sposób ich przechowywania lecz wyłącznie wskazane w uzasadnieniu niniejszego wniosku przesłanki.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor KIS", "organ interpretacyjny") postanowieniem z [...] stycznia 2024 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz ustawy Ordynacja podatkowa.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że zakres sformułowanego przez skarżącą we wniosku pytania numer 1 w części dotyczącej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z ustawą Ordynacja podatkowa i pytania numer 3 dotyczącego ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie nieusuwalnej w trybie art. 169 § 1 O.p. negatywnej przesłanki umożliwiającej wydanie interpretacji indywidualnej. Zakres przedmiotowy wniosku dotyczący ww. części pytania nr 1 oraz pytania nr 3 zakreślony przez spółkę nie mieści się bowiem w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej – stwierdził Dyrektor KIS.

Dyrektor KIS stwierdził, że w zakresie ustawy o CIT i O.p. nie ma delegacji ustawowej, by oceniać zasadność i skuteczność wewnętrznych procedur oraz sankcjonować w trybie interpretacyjnym skutki ich stosowania w spółce w związku z planowaną modyfikacją zasad przechowywania i archiwizowania faktur. W jego ocenie kwestia poprawności, obiegu i archiwizacji dokumentacji nie należy do zakresu prawa podatkowego, z którego można wyciągać wnioski odnoszące się do przedmiotu opodatkowania.

Zagadnienie poruszone we wniosku w części pytania nr 1 dotyczącej ustawy o CIT w związku z przepisami O.p. oraz pytania nr 3 dotyczącego ustawy o CIT nie ma związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych skarżącej spółki wynikających z przepisów ustawy o CIT w związku z przepisami O.p. – stwierdził Dyrektor KIS.

Na powyższe postanowienie Dyrektora KIS skarżąca spółka wniosła zażalenie. Wnosząc o jego uwzględnienie i wydanie interpretacji podatkowej stosownie do wniosku złożonego w dniu 1 grudnia 2023 r., rozstrzygnięciu Dyrektora KIS z dnia 19 stycznia 2024 r. zarzuciła naruszenie:

1) art. 165a § 1 w zw. z art. 14b w zw. z art. 14h O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 14b § 2a, § 5, § 5a oraz § 5b O.p., a jednocześnie wniosek Spółki spełniał wymogi określone w art. 14b § 1, § 2, § 3 oraz § 4 O.p.;

2) art. 14k-14m O.p., poprzez ustalenie, że wydanie interpretacji w zakresie, o jaki wnosi Spółka, nie spełniałoby przynależnej tej instytucji funkcji gwarancyjnej i ochronnej, o których mowa w art. 14k-14m O.p.;

3) art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez ustalenie, że pytania postawione przez Spółkę we wniosku nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej, podczas gdy kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych dokumentami księgowymi przechowywanymi w formie elektronicznej była przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na rzecz innych podatników oraz orzeczeń wydawanych przez sądy administracyjne.

Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. Dyrektor KIS, działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2024 roku.

Uzasadniając rozstrzygnięcie konsekwentnie podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym zagadnienie poruszone we wniosku w zakresie ustawy o CIT w związku z przepisami O.p. (część pytania nr 1) oraz w zakresie ustawy o CIT (pytanie nr 3) nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania z uwagi na zaistnienie nieusuwalnej w trybie art. 169 § 1 O.p. negatywnej przesłanki umożliwiającej wydanie interpretacji indywidualnej. Zakres przedmiotowy wniosku dotyczący ww. części pytania nr 1 oraz pytania nr 3 zakreślony przez spółkę – zdaniem Dyrektora KIS - nie mieści się w zakresie przedmiotowym instytucji interpretacji indywidualnej. Wydana interpretacja nie rozstrzygałaby w niniejszej sprawie o skutkach podatkowych dla skarżącej spółki, ale o poprawności dokumentowania oraz potwierdzenia mocy dowodowej dokumentów przechowywanych wyłącznie w formie elektronicznej odzwierciedlających wydatki spełniające definicję kosztów uzyskania przychodów.

Według Dyrektora KIS, na kanwie skutków podatkowych dotyczących możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych różnego rodzaju zakupów od dostawców polskich jak i zagranicznych oczekiwała od organu I instancji de facto oceny opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego i zajęcia stanowiska w sprawie sposobu dokumentowania tych wydatków oraz poprawności archiwizacji w formie elektronicznej dokumentacji dla celów prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych, do czego tut. organ podatkowy w trybie wydawania interpretacji na podstawie art. 14b § 1 O.p. nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym wniosek spółki w zakresie ustawy o CIT w związku z przepisami O.p. oraz ustawy o CIT dotyczył de facto oceny opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego i potwierdzenia prawidłowości dokumentowania oraz archiwizowania dokumentów źródłowych w związku z zamierzoną modyfikacją zasad przechowywania tych dokumentów poprzez ich archiwizowanie wyłącznie w formie elektronicznej, a także że na podstawie tak przechowywanych dokumentów księgowych może poniesione wydatki zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, do czego tut. organ podatkowy w trybie wydawania interpretacji indywidualnej nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony. Zdaniem organu interpretacyjnego, kwestia poprawności dokumentacji, jak i prawidłowości jej przechowywania nie należy do zakresu prawa podatkowego, z którego można wyciągać wnioski odnoszące się do przedmiotu opodatkowania. W konsekwencji Dyrektor KIS stwierdził, że kwestie "techniczne" dotyczące dokumentów księgowych, nie wpływają na powinność uiszczenia podatku, nie kreują materialno-prawnego obowiązku podatnika czy płatnika, albowiem ten nie wynika z tych dokumentów księgowych, lecz jest uwarunkowany przepisami prawa podatkowego.

W kontekście powyższego uznał, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczą zapytania nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Wnioskodawcy w zakresie ustawy o CIT i Ordynacji podatkowej.

Ponadto Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem zajętym przez organ I instancji, że wydanie interpretacji, w zakresie określonym we wniosku odnośnie ustawy o CIT i O.p., nie stanowiłoby ochrony prawnej wynikającej z wydanego rozstrzygnięcia, a wydana w zakresie określonym we wniosku interpretacja nie spełniałaby podstawowej funkcji gwarancyjnej i ochronnej. Zarówno bowiem zastosowanie się do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, pozostałaby bez wpływu na zobowiązania podatkowe skarżącej spółki. Zdaniem organu odwoławczego, sposób zredagowania wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z przepisami O.p. wskazuje, że w istocie spółka dąży do uzyskania oceny dowodów przetwarzanych w formie elektronicznej, a nie do uzyskania interpretacji przepisu prawa podatkowego.

Reasumując Dyrektor KIS doszedł do przekonania, że w sytuacji, gdy przepisy O.p., przepisy ustawy o CIT w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii prawidłowości przechowywania dokumentów jedynie w formie elektronicznej to organ I instancji nie miał żadnych uprawnień do rozstrzygania, czy dla spółki kosztem uzyskania przychodów będą wydatki potwierdzone dowodami księgowymi przechowywanymi wyłącznie w formie elektronicznej.

Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem zajętym przez organ I instancji, że w zakresie pytań, których dotyczy zaskarżone postanowienie, spółka żąda od organu potwierdzenia mocy dowodowej dokumentów przechowywanych wyłącznie w formie elektronicznej w związku z wprowadzeniem elektronicznego systemu obiegu i kontroli dokumentów, a więc prawidłowości technicznego dokumentowania kosztów, jeżeli przetworzone elektronicznie dokumenty dokumentujące wydatki będą przechowywane zgodnie z opisanymi we wniosku etapami jedynie w formie elektronicznej. Przedmiotowe wątpliwości spółki nie mają charakteru interpretacyjnego, lecz dotyczą oceny kwestii technicznych dotyczących dokumentów księgowych przyjętych przez spółkę. Oceny takiej dokonywać mogą organy podatkowe w ramach wnikliwej analizy dokumentów księgowych – stwierdził Dyrektor KIS.

W świetle powyższych argumentów, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte przez organ I instancji, że zakres przedmiotowy spornego wniosku wyznaczony zadanymi w nim pytaniami nr 1 w analizowanej części i nr 3 nie pozwala na załatwienie sprawy poprzez wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tym samym uznał, iż ze strony organu I instancji nie doszło do naruszenia art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. Wniosek nie spełniał wymogów, aby w tej sprawie możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej. Nie zgodził się jednocześnie ze Skarżącą jakoby organ pierwszej instancji naruszył art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Końcowo za bezpodstawne uznając zarzuty wskazane w zażaleniu nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia z [...] stycznia 2024 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącego ustawy o CIT w związku z Ordynacją podatkową oraz pytania nr 3 dotyczącego ustawy o CIT.

Na powyższe postanowienie Dyrektora KIS wydane w drugiej instancji spółka wniosła skargę do tutejszego sądu. W skardze tej wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora KIS z [...] lutego 2024 r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu organu interpretacyjnego zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 14b § 1 O.p. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy prawa podatkowego nie regulują wymogów dotyczących prawidłowego udokumentowania wydatków i archiwizacji dokumentów celem zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a w konsekwencji ich niewłaściwe niezastosowanie i przyjęcie, że przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, podczas gdy kwestie te są uregulowane w art. 9 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a tym samym mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego;

b) art. 14b § 2a pkt 1 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotem wniosku były przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, tj. kwestie gromadzenia i przechowywania dokumentów stanowiących uprawnienia organu podatkowego w postępowaniu podatkowym lub podczas kontroli, podczas gdy zapytanie spółki dotyczyło sfery jej praw i obowiązków na gruncie materialnego prawa podatkowego;

c) art. 14k § 1 O.p. w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wydanie interpretacji w zakresie, o jaki wnosi spółka, nie skutkowałoby możliwością skorzystania przez spółkę z ochrony, o której mowa w art. 14k § 1 O.p. w przypadku zastosowania się przez spółkę do wydanej interpretacji, ze względu na fakt, że nie ma ona wpływu na wysokość zobowiązań podatkowych spółki, w sytuacji, gdy należyte udokumentowanie wydatków poniesionych przez spółkę jest jednym z warunków umożliwiającym zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, a w związku z tym ma wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego.

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 120 w zw. z art. 121 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy Organ był do tego zobowiązany na podstawie art. 14b § 1 O.p.;

b) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 165a w zw. z art. 14h O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy nie zaistniała żadna z okoliczności wykluczających wydanie interpretacji indywidualnej oraz spełnione zostały przesłanki zobowiązujące organ do jej wydania, a zatem należało zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 O.p., tj. uchylić postanowienie organu I instancji oraz rozstrzygnąć sprawę co do istoty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi ocenił jako niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, w przedstawionych wyżej granicach, sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie (podobnie jak poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS z [...] stycznia 2024 roku) narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Spór w sprawie niniejszej dotyczy tego, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił skarżącej spółce wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji powołując się na to, że wydana przez organ w zakreślonym zakresie interpretacja nie rozstrzygałoby o skutkach podatkowych opisanej we wniosku sytuacji spółki w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, lecz byłoby oceną materiału dowodowego, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony.

Zagadnienie możliwości wydania interpretacji indywidulanej w przedmiotowej kwestii było już przedmiotem wypowiedzi w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przychyla się do stanowiska prezentowanego w orzeczeniach uznających zasadność wydania interpretacji w takim przypadku, a zatem uznaje za prawidłowe stanowisko spółki. Sąd w tym zakresie korzysta z argumentacji prezentowanej w tej linii orzeczniczej, która popiera stanowisko skarżącej (w tym zwłaszcza z prawomocnych wyroków WSA w Warszawie z 11 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 731/18, z 17 marca 2021 r., III SA/Wa 1658/20 oraz z 9 czerwca 2022 roku, sygn. akt III SA/Wa 2373/21, jak też nieprawomocnego wyroku tutejszego sądu z 9 kwietnia 2024 roku).

Jak stanowi art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 ustawy).

Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną wnioskodawcom, którzy zastosowali się do ich treści, jej zakres regulują przepisy art. 14k - 14n o.p. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Jeśli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny spełnia hipotezę konkretnego przepisu prawa, to organ podatkowy ma podstawy do uznania, że podany we wniosku stan faktyczny jest przedstawiony wyczerpująco (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., I FSK 1158/08).

Art. 165a o.p. ma w postępowaniu w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że winien być interpretowany z uwzględnieniem pozostałych regulacji dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym odrębności, jakimi charakteryzują się wydawane na podstawie tych przepisów interpretacje podatkowe. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi natomiast do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych przyczyn" mieszczą się wszelkie okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;- przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym organu wydającego interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Przepisu tego nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Powyższe uwagi należy uwzględnić oceniając, czy zasadnie organ interpretacyjny uznał, że wniosek skarżącej nie kwalifikował się do merytorycznego rozpoznania i wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W ocenie sądu, treść wniosku nie dawała podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej ze względów powołanych przez organ. Rację ma bowiem skarżąca spółka, że w swej istocie odpowiedź na pytania przez nią postawione w konkretnym stanie faktycznym nie wymagały od organu podatkowego prowadzenia postępowania, ani podejmowania rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym, czy podatkowym.

W ocenie sądu, skarżącej zależało przede wszystkich na uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest przechowywanie dowodów poniesienia różnych wydatków w formie elektronicznej bez konieczności przechowywania ich oryginałów (w wersji papierowej). Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, rozstrzygnięcie powyższej kwestii ma wpływ na sferę praw i obowiązków spółki na gruncie materialnego prawa podatkowego, tj. tego, czy będzie ona mogła zaliczyć udokumentowane w ten sposób dochody do kosztów uzyskania przychodów. Spółka określiła, w jakiej formie będą udokumentowane wydatki, a jej wątpliwości sprowadzały się jedynie do tego, czy taka forma udokumentowania wydatków będzie wystarczająca. Strona domagała się więc wydania interpretacji odnoszącej się jedynie do formy dokumentowania wydatków - nie przesądzenia o tym, czy dane wydatki zostały prawidłowo zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów. Zdarzenie przyszłe zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej zawierało więc właściwe informacje, przez co nie wymagało to, dla subsumcji, prowadzenia postępowania dowodowego.

To, czy dane wydatki faktycznie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, czy też nie, jest natomiast poza zainteresowaniem postępowania interpretacyjnego a ryzyko przedstawienia przyszłego stanu faktycznego niezgodnego z późniejszymi wydarzeniami obciąża wnioskodawcę, który w takiej sytuacji nie będzie chroniony wydaną interpretacją podatkową.

Organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). W razie gdy stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu podatkowym prowadzonym zgodnie z regułami rządzącymi tym postępowaniem, będzie różnił się od stanu przedstawionego we wniosku o interpretację, a różnica ta będzie na tyle istotna, że będzie wywierała wpływ na jego kwalifikację prawną, wnioskodawca nie będzie mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej. Wydanie interpretacji w zakresie przedstawionego w sprawie niniejszej zdarzenia przyszłego, w którym skarżąca wskazała wprost, że zamierza dokumentować wydatki w formie elektronicznej jest obowiązkiem organu. Odpowiedź na pytania spółki w tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie jest - jak błędnie twierdzi organ interpretacyjny - dokonywaniem rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu postępowania.

W sprawie niniejszej skarżąca zwróciła się o wykładnię art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Poprosiła organ interpretacyjny o wskazanie, czy w świetle przepisów ustawy o CIT, w szczególności powołanego przepisu art. 9 ust. 1 dopuszczalne jest przechowywanie dokumentów otrzymanych w formie papierowej, wyłącznie w formie elektronicznej (po ich uprzednim zdigitalizowaniu). Nadto, wnioskowała o wskazanie, czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatki które zostały udokumentowane w formie papierowej, które następnie będą archiwizowane i przechowywane wyłącznie w formie elektronicznej. Wbrew temu co twierdzi organ interpretacyjny, skarżąca nie żąda zbadania tego, czy prowadzona przez nią ewidencja wydatków prowadzona jest w sposób prawidłowy. W postawionych we wniosku pytaniach nie chodzi o poprawność dokumentowania/archiwizacji. Wątpliwości skarżącej ograniczają się w zasadzie do odniesienia się do kwestii dopuszczalności prowadzenia jej w formie elektronicznej. Zdaniem sądu powyższe wątpliwości mogą zostać rozstrzygnięte w interpretacji podatkowej. Wskazana w przepisach prawa podatkowego definicja kosztów uzyskania przychodów nie odwołuje się do kwestii ich odpowiedniego udokumentowania, ale ustawa nie ogranicza, poza wyjątkami, sposobu udokumentowania kosztów uzyskania przychodów. Organ powinien tę kwestię spółce wyjaśnić.

W ocenie sądu organ interpretacyjny błędnie uznał, że ustawa o rachunkowości, do której odsyła art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, nie stanowi przepisów prawa podatkowego.

W tym zakresie należy odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2524/12. W orzeczeniu tym NSA stwierdził, że "(...) nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Prawo podatkowe w kontekście wymogów dotyczących wydawania jego indywidualnych interpretacji, należy określić jako ogół przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygaszania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków oraz traktujących także o obowiązujących procedurach, które powinny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. (...) Trzeba również zauważyć, że mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, jakim jest prawo podatkowe, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. Nie funkcjonuje ono w oderwaniu od innych gałęzi prawa, zwłaszcza tych, które normują stosunki społeczne zaistniałe pomiędzy podmiotami cywilnymi, głównie zaś pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Prawo podatkowe jest zatem ściśle związane z obrotem prawnym, w tym gospodarczym, bez zaistnienia którego, nie powstałyby stosunki podatkowoprawne. Podczas interpretacji przepisów prawa podatkowego nie można zatem nie uwzględnić regulacji prawnych, które normują stosunki z zakresu obrotu gospodarczego. Ograniczenie interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie do sfery podatkowej - narusza przepisy regulujące wydawanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2009 r., I FSK 1871/07). Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z 27 listopada 2013 r., II FSK 2981/11 wskazując, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a) działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia, których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej". Oznacza to, że jeżeli skuteczne dokonanie czynności z zakresu podatku VAT, czy też podatku dochodowego od osób prawnych, uzależnione jest od prawidłowego zastosowania przepisów z innej dziedziny - to organy podatkowe nie mogą uchylić się od interpretacji tych przepisów w powiązaniu z przepisem podatkowym.

Pogląd, zgodnie z którym dla zrealizowania celu, jakiemu służy instytucja prawna indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, konieczne bywa przeprowadzenie wykładni przepisów nie mieszczących się w definicji przepisów prawa podatkowego, zawartej w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej akceptowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 4 listopada 2010 r. II FSK 1019/09; z 28 czerwca 2012 r. II FSK 1465/11; z 27 listopada 2013 r. II FSK 27/12; z 15 marca 2017 r. II FSK 475/15).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni zgadza się z powyższym poglądem.

Podsumowując powyższe, zdaniem sądu, organ interpretacyjny odmawiając skarżącej udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące dopuszczalności przechowywania dokumentacji oraz możliwości udokumentowania wydatków w formie elektronicznej, w aspekcie wykładni art. 15 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od prawnych naruszył przepisy określające reguły wydawania interpretacji indywidualnych w szczególności art. 14h, art. 14b § 1 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Ponownie rozpatrując sprawę organ interpretacyjny odniesie się do zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez spółkę i oceni czy prowadzenie dokumentacji elektronicznej w sytuacji opisanej we wniosku jest dopuszczalne na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ uzna również, że w sprawie niniejszej nie ma przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie Dyrektora KIS, jak i poprzedzające je postanowienie wydane przez ten organ w pierwszej instancji. Zatem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ppsa orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. Łączną kwotę 597 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowią: wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.