Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 988/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par 1 pkt 1 w zw. z art. 145 par 1 pkt 4 i art. 146 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 62 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 59 ust. 1 i art. 62
journal: Dz.U. 2005 nr 167 poz 1399
law: Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach  uzdrowiskowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K.K. i S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].03.2010 r., (znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - po rozpoznaniu wniosku K.K. i S.K. , o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].08.2009r. nr [...] wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. nr [...], znak: [...], orzekającej o ustaleniu na wniosek E.M. , warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (pięć bliźniaków) na działce nr 1 obr. [...], budowa wjazdu z działki nr 2 (obr. j.w.) oraz infrastruktura techniczna na działkach nr 1, 2 , 3 (obr. j.w.) przy ul. [...] w K. - działając na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. i art. 146 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 59 ust. 1, art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717 z późn.zm.) i w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. odmówiło uchylenia dotychczasowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].08.2009r. nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono co następuje.

1. Ostateczną decyzją z dnia [...].08.2009r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez R. i S.G. , stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. nr [...] , znak [...] , orzekającej o ustaleniu na wniosek E.M. , warunków zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia, przyjmując, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

b. W ocenie składu orzekającego Kolegium, rażące naruszenie prawa polegało na wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w sytuacji, gdy teren wskazany we wniosku wprawdzie nie był objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak z racji usytuowania w obszarze posiadającym status uzdrowiska, przedmiotowy teren objęty był obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego (art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.2005 r., o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych oraz o gminach uzdrowiskowych - Dz.U. nr 167, poz. 1399 - dalej zwaną ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r.). W takim przypadku, jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].08.2009r., organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, obowiązany był je zawiesić do czasu uchwalenia planu miejscowego, w oparciu o art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a skoro tego nie uczynił, to decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie została podjęta z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych oraz o gminach uzdrowiskowych).

2. a. W dniu 21.10.2009 r., (data wpływu) K.K. i S.K. , wystąpili o wznowienie postępowania w wyżej opisanej sprawie motywując to tym, że za stronę postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...].08.2009r. nr [...] uznana została E.M. , natomiast statusu takiego nie przyznano K.K. i S.K. .

b. W podaniu o wznowienie postępowania podniesiono, że w dniu [...].07.2007r.,Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...] orzekającą o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji, na rzecz K.K. i S.K. , wspólników spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] s.c. w K.

c. Obecni Inwestorzy nie brali udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r., jak również nie została im doręczona decyzja Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2009r. nr [...].

d. Wobec powyższego wnioskodawcy wskazali, iż zaistniały okoliczności opisane w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., uzasadniające wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2009r., z uwagi na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

c. Ponadto wnioskodawcy zakwestionowali pogląd przyjęty w decyzji Kolegium Odwoławczego z dnia [...].08.2009r., iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wywodząc, że obszar objęty wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, w dacie podjęcia decyzji, nie znajdował się na terenie uzdrowiska, w rozumieniu przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., gdyż dopiero w dniu 27.09.2006 r., Rada Miasta K. uchwałą nr [...] nadała temu obszarowi tymczasowy statut uzdrowiska S. , który utracił moc obowiązującą dniu 2.03.2009r., kiedy weszła w życie kolejna uchwała Rady Miasta K. z dnia 17.12.2008r. nr [...] w sprawie nadania statutu osiedla Uzdrowisko S. Z kolei w myśl art. 62 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustawy z dnia 17.06.1966 r., o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, na podstawie nowej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne i nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy. Przepisy o takim charakterze stanowiło Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.07.1967r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska, w oparciu o które S. posiadały status uzdrowiska. Wnioskodawcy zauważyli jednak, że zarządzenie to zachowało moc do dnia 2.04.2006r., podczas, gdy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana już po tej dacie, bo w dniu 31.07.2006 r., a zatem w okresie, kiedy już nie obowiązywało Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.07.1967r., a jeszcze nie wszedł w życie tymczasowy statut Uzdrowiska S. W związku z tym decyzja o warunkach zabudowy została wydana prawidłowo, ponieważ działka objęta wnioskiem nie znajdowała się na terenie uzdrowiska, a jednocześnie nie istniał obowiązek sporządzenia dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo we wniosku dokonano także wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa", zwracając w tym zakresie uwagę na pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż o tego rodzaju naruszeniu można mówić w sytuacji, gdy pozostawienie decyzji w obrocie nie jest do pogodzenia z porządkiem prawnym, zaś stwierdzone naruszenie ma większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

d. zdaniem Wnioskodawców decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy wywołała nieodwracalne skutki prawne, a to stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Przedmiotowa inwestycja została bowiem w całości zrealizowana, a inwestor zawarł już umowy sprzedaży wybudowanych budynków, stąd ewentualne rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie spowodowałoby powrotu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Wnioskodawcy podkreślili także, że realizując zamierzoną inwestycję działali w zaufaniu do trwałości i ostateczności decyzji o warunkach zabudowy oraz o pozwoleniu na budowę i dlatego nie mogą być narażeni na jakikolwiek uszczerbek z tego tytułu, przy czym stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia ustalającego warunki zabudowy i umożliwienie w konsekwencji wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, nie doprowadzi do stanu, w którym wybudowana inwestycja nie ma wymaganych prawem, decyzji ani pozwoleń, gdyż w całym okresie budowy decyzje takie i pozwolenia były ważne.

3. postanowieniem z dnia [...].12.2009r. nr [...] Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej swą własną ostateczną decyzją z dnia [...].08.2009r.

4. Rozpatrując wniosek Kolegium miało na uwadze, następujące okoliczności:

a. Jak wynika z akt sprawy decyzja z dnia [...].07.2006r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych (...)została wydana przez Prezydenta Miasta K. w wyniku wniosku E.M. , z tym jednak, że została ona, na mocy wydanej w trybie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03 .2007r. nr [...], przeniesiona na rzecz K.K. i S.K. , prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...]s.c. w K. W związku z tym K.K. i S.K. niewątpliwie przysługiwał status strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. ustalającej warunki zabudowy. K.K. i S.K. nie brali udziału w tym postępowaniu, zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].08.2009r. nr [...], stwierdzającej nieważność rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] .07.,2006r. Skoro tak, to żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie złożone przez wnioskodawców niewątpliwie należy uznać za uzasadnione, gdyż bez własnej winy nie brali oni udziału w postępowaniu administracyjnym, którego byli stronami.

b. W ocenie Kolegium Odwoławczego jakkolwiek w przedmiotowej sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania opisana w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. tj. niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu, to jednak w wyniku wznowienia postępowania, co nastąpiło postanowieniem Kolegium z dnia 18.12.2009r., mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. decyzji z dnia [...].08.2009r. nr [...], stwierdzającej nieważność Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Objęte przedmiotowym wnioskiem zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest, na obszarze uzdrowiska S. , uznanego za uzdrowisko na podstawie zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.07.1967r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (MP nr 45, póz. 228). Stosownie bowiem do przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (...), obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu nowej ustawy, z pewnym zastrzeżeniem. Otóż, uzdrowiska takie - poza obowiązkiem sporządzenia operatu uzdrowiskowego i uchwalenia statutu w terminie 3 lat od daty wejścia w życie ustawy - obowiązane są do uchwalenia tymczasowego statutu i przedłożenia go właściwemu ministrowi w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Jednocześnie ustawa w art. 61 ust. 2 stanowi, iż do postępowań, w tym w sprawie warunków zabudowy, wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż wszelkie inwestycje na terenie uzdrowiska, których tryb postępowania administracyjnego został zainicjowany przed dniem 2.10.2005r., toczą się według starych reguł. Skoro, zatem w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 28.10.2005r., do jego oceny należało zastosować wyłącznie przepisy nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Ustawa ta zaś ustanawia obowiązek uchwalenia planu dla obszaru, który posiada status uzdrowiska.

Jednocześnie regulacje przewidują dwa tryby uzyskania takiego statusu. Jednym z nich jest przeniesienie - jak w sprawie niniejszej - dotychczasowych uzdrowisk na grunt nowych regulacji (na podstawie art. 59 ust. 1), drugim natomiast procedura uzyskania takiego statusu przez gminy, których obszary dotychczas nie posiadały tego rodzaju przymiotu. Podkreślenia wymaga jednak to, że w pierwszym wypadku to nowa ustawa nadaje gminie taki status, w drugim zaś konieczne jest zachowanie trybu przewidzianego przez ustawę, co oznacza, iż nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów. Odmienności te jednak, nie wpływają na fakt, iż zarówno "stare uzdrowiska", jak i te powołane według regulacji nowej ustawy mają obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg ten powstaje od chwili uzyskania statusu uzdrowiska, niezależnie od trybu, w jakim to następuje (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.11.2006 r. IV SA/Wa 1549/06). Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, iż nie jest trafny pogląd wyrażony przez Wnioskodawców, iż w okresie pomiędzy 2.04.2006r. a nadaniem uzdrowisku S. statutu tymczasowego, przedmiotowy teren nie miał charakteru uzdrowiskowego, w związku z czym brak było, wynikającego z art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach uzdrowiskowych oraz o gminach uzdrowiskowych, obowiązku sporządzenia planu miejscowego, a w przypadku braku planu, zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, na zasadzie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeciwnie, obowiązki takie istniały, ponieważ, co powyżej wykazano, teren planowanej inwestycji, znajdował się w obszarze uzdrowiskowym, a skoro tak, to organ l instancji prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy winien był zawiesić to postępowanie do czasu uchwalenia planu miejscowego, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wbrew regulacji zawartej w tym przepisie, niewątpliwe stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § l pkt. 2 k.p.a.

c. Jeżeli zaś chodzi o kwestię zrealizowania przedmiotowej inwestycji, na podstawie ważnego i obowiązującego pozwolenia na budowę, w związku z czym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31.07.2006 r., wywołała nieodwracalne skutki prawne, wyrażające się w tym, że ewentualne rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności tej decyzji, nie spowoduje powrotu do stanu faktycznego oraz prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji przez Prezydenta Miasta K. , to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w istocie takie stanowisko zajmowało, kierując się w tym zakresie poglądem Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 18.11.1993r. sygn.akt III AZP 23/93 (OSNC 1994 nr 5, poz. 108), do której zapisów odwołują się również Wnioskodawcy. Niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wydanym, na tle analogicznej sprawy, wyroku z dnia 8.11.2007r. sygn.akt II SA/Kr 510/06 nie podzielił jednak poglądu Kolegium Odwoławczego co do wywołania nieodwracalnych skutków prawnych przez decyzję o warunkach zabudowy, w sytuacji zrealizowania zamierzonej inwestycji. Sąd wskazał, iż zagadnienie to tj. nieodwracalności skutków prawnych budziło wiele wątpliwości w doktrynie oraz judykaturze, z tym jednak, że obecnie nastąpiło ujednolicenie orzecznictwa w tym zakresie, zaś powołana w decyzji przez Kolegium uchwała Sądu Najwyższego oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.05.1998r., utraciły swoje znaczenie. Przywołując obecnie prezentowane poglądy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd zaznaczył, że "wybudowanie obiektu budowlanego jest czynnością faktyczną o skutkach materialnych, a nie skutkiem prawnym", a ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wstępnym (formalnym) elementem procesu inwestycyjnego, którego wynikiem było wybudowanie budynków. Skutkiem prawnym tej decyzji było jedynie uzyskanie przez inwestora pozwolenia budowlanego. Okoliczność ta jest jednak niewystarczająca do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przez organ, instytucji przewidzianej przez art. 156 § 2 k.p.a.". W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął, iż fakt zrealizowania inwestycji przez adresata decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowi o ziszczeniu się negatywnej przesłanki procesowej, uniemożliwiającej stwierdzenie jej nieważności. W związku z tym także na gruncie niniejszej sprawy nie można przyjąć, że w wyniku zrealizowania inwestycji, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy wywołała nieodwracalne skutki prawne, a tym samym nie ma przeszkód do stwierdzenia jej nieważności.

Wniosek S.K. i K.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został uwzględniony i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...].06.2010 r., (znak: [...] utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].03.2010 r. nr [...] podnosząc w uzasadnieniu, że Kolegium w składzie orzekającym w przedmiocie wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy podziela w całości stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...].03.2010 r.

Z dniem 2.10.2005 r, kiedy to weszła w życie ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r.,, dla uzdrowiska S. posiadającego omawiany status uzdrowiska ( na zasadzie art. 59 ust. 1 ustawy ) zaczął obowiązywać zawarty w niej przepis art. 38 ust.2 ustawy o obowiązku, sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu.

Z przepisów przejściowych art. 62 ust. 1 ustawy uzdrowiskowej wynika, że do postępowań, (w tym także w sprawie warunków zabudowy) wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z porównania dat istotnych dla postępowania wynika, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 28.10.2005r, a więc do jego oceny należało zastosować wyłącznie przepisy nowej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Obowiązek uchwalenia planu dla obszaru, który posiada status uzdrowiska może zostać uzyskany, albo poprzez przeniesienie - jak w sprawie niniejszej - dotychczasowych uzdrowisk na grunt nowych regulacji art. 59 ust. 1 ustawy lub pozyskanie statusu uzdrowiska " od nowa " Nowa ustawa wprowadziła wobec obydwu kategorii pozyskiwania statusu uzdrowiska obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od chwili jego pozyskania statusu.

Z tych względów w ustalonych okolicznościach sprawy było zasadne przyjęcie przez Kolegium w swojej decyzji z dnia [...].03.2010 r., iż teren projektowanej przez Wnioskodawców inwestycji znajdował się w obszarze o charakterze uzdrowiskowym również w okresie pomiędzy 2.04.2006 r a 27.09.2006 r, kiedy nadano Uzdrowisku S. statut tymczasowy . Przepis art. 38 ust.2 cyt. wyżej ustawy uzdrowiskowej, który ma zastosowanie wedle przepisów przejściowych w niniejszej sprawie wymaga bowiem w każdym przypadku posiadania statusu uzdrowiska uchwalenia miejscowego planu. Przepis art. 62 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi , że jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru objętego obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu postępowanie administracyjne zawiesza się.

Stan prawny obowiązujący w datach istotnych dla postępowania: tj datą wszczęcia postępowania -28.10.2005 r., wydania decyzji wz – [...].07.2006 r., i wejścia w życie ustawy regulującej status Uzdrowiska S. 2.10.2005 r, w którym znajduje się wnioskowany teren inwestycyjny obligowały Prezydenta Miasta K. do obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

Charakter naruszenia prawa ma stopień rażący albowiem treść przepisu ( wymóg zawieszenia postępowania ) stoi z nim w bezpośredniej sprzeczności. Odpowiadając tezom wniosku o naruszeniu zasad pogłębiania zaufania obywateli, o trwałości decyzji administracyjnej Kolegium wskazuje na motywy działania i podjętych decyzji. Zawieszenie postępowania w warunkach art. 62 ust.2 ustawy o planowaniu ma zapewnić gminom możliwość wykonywania swego ustawowego obowiązku - ochrony ładu planistycznego . Jest oczywisty i zrozumiały sens takiego zapisu prawnego , gdy uświadomi się istniejące przecież przypadku prób zabudowy w sposób niedozwolony ze względu na interesy mieszkańców danego obszaru.

Zarzut sformułowany we wniosku jakoby kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy wywołała nieodwracalne skutki prawne stanowiące negatywną przesłankę dla stwierdzenia nieważności decyzji również nie jest trafny. Nieodwracalność skutku prawnego decyzji nie polega na tym, iż w wyniku stwierdzenia jej nieważności nastąpi przywrócenie całego stanu prawnego istniejącego poprzednio (np: przywrócenie własności nieruchomości), albowiem nie chodzi o odwrócenie wszystkich skutków prawnych, lecz wyłącznie o odwrócenie tych tylko skutków prawnych, które wywołała sama decyzja dotknięta wadą nieważności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmierza się w kierunku ścieśniającej wykładni pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych i tym samym do ograniczenia zakresu jego stosowania w razie wątpliwości co do natury prawnych skutków decyzji dotkniętej wadą nieważności (B, Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2005, s. 726).

Przedmiotowa decyzja ostateczna o ustaleniu warunków zabudowy nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., albowiem na jej podstawie nie dokonano żadnych czynności cywilnoprawnych; decyzja ta stanowiła tylko podstawę do wystąpienia przez inwestora do właściwego organu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, nie stanowi sama w sobie podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych . Sporna decyzja nie wywołała skutków prawnych, których nie można byłoby znieść w drodze postępowania administracyjnego, zatem jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego. Ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest wstępnym (formalnym) elementem procesu inwestycyjnego, którego wynikiem było wybudowanie budynków. Zawarcie natomiast umów sprzedaży nie może być uznane za skutek prawny wydania decyzji o warunkach zabudowy . Skutkiem prawnym tej decyzji było jedynie uzyskanie przez inwestora pozwolenia budowlanego, Okoliczność ta jest jednak niewystarczająca do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki 60 zastosowania przez organ, instytucji przewidzianej przez art. 156 § 2 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli K.K. i S.K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" s.c. i zarzucając naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego:

art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez wydanie decyzji o odmowie uchylenie decyzji dotychczasowej pomimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej , o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego.

art. 151 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie,

art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 2 i art. 59 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem wskazanych przepisów prawa,

art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2006 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

art. 7 i art. 77 kpa, poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego,

art. 107 § 3 ustawy w zw. z art. 126 kpa, poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy, art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia,

art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 146 § 2 kpa , poprzez jego niezastosowanie przy przyjęciu przez organ, że w przedmiotowym postępowaniu wystąpiła przesłanka wznowieniowa, ale w wyniku wznowienia mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej oparciu o te zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego samego organu z dnia [...] marca 2010 roku w całości, oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że :

- zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy o uzdrowiskach, uzdrowiskiem jest obszar, na terenie którego prowadzone jest lecznictwo uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystywania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych, spełniający warunki, o których mowa w art. 34 ust. 1, któremu został nadany statut uzdrowiska. Obszar objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w dniu wydania decyzji nie znajdował się natomiast na terenie uzdrowiska w rozumieniu cytowanej powyżej ustawy. Dopiero bowiem w dniu 27 września 2006 roku Rada Miasta K. uchwałą Nr [...] nadała "Tymczasowy statut Uzdrowiska S. ", dla obszaru objętego wnioskiem. Statut tymczasowy, utracił moc w dniu 2 marca 2009 r., kiedy to zaczęła obowiązywać Uchwała Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie nadania statutu Osiedla Uzdrowiska S. .

- art. 62 ustawy o uzdrowiskach z 2005 r. stanowi, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, póz. 150 z późn. zm.) zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne, nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Jednym z takich aktów wykonawczych wydanych na podstawie poprzedniej ustawy, było Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 roku w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska (Monitor Polski z dnia 11 sierpnia 1967 r.)., zgodnie z którym S. posiadały taki status. Zarządzenie to zachowało moc do 2 kwietnia 2006 r. Przedmiotowa decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana w dniu 31 lipca 2006 r., czyli w momencie, w którym nie obowiązywało już przywołane powyżej zarządzenie z 1967 r,, a przed wejściem w życie (chociażby) tymczasowego statutu. Oznacza to, że decyzja została wydana prawidłowo, w okresie, w którym działka objęta wnioskiem nie znajdowała się na terenie uzdrowiska, ani nie istniał obowiązek uchwalenia dla tego obszaru miejscowego" planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązek ten powstał ponownie, dopiero w momencie uzyskania przez S. statusu uzdrowiska, tj. z dniem początkowym obowiązywania Uchwały Rady Miasta K. w sprawie nadanie statutu dla Osiedla Uzdrowiska S.

- po wszczęciu postępowania w dniu 28 października 2005 r., do dnia 2 kwietnia 2006 r. mógł istnieć obowiązek sporządzenia planu i w konsekwencji zawieszenia postępowania. Jednak po tym dniu i w momencie wydania przedmiotowej decyzji, obowiązków takich w żadnej mierze nie było, co więcej na Prezydencie Miasta K. ciążył obowiązek wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, wobec braku ustawowych przeszkód.

- w ocenie skarżących fakt, iż postępowanie nie zostało zawieszone, do czasu utraty mocy przez zarządzenie z 1967 r., nie może wpływać na ocenę iż doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. A "..., wada postępowania, nie wpłynęła w żaden sposób na jego ostateczne rozstrzygnięcie. Powoduje to, co najwyżej konkluzję, iż w toku postępowania miało miejsce naruszenie prawa. Należy jednak mieć na uwadze, iż naruszenia takiego w żadnym razie nie można nazwać "rażącym", a ponadto sama decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa w ogóle, wadą był jedynie czasowy brak zawieszenia postępowania. Sama decyzja została wydana prawidłowo i nawet gdyby przez okres obowiązywania w/w zarządzenia, postępowanie zostało zawieszone - nie miałoby to wpływu na ustalenie warunków zabudowy, które samo w sobie jest prawidłowe".

- sformułowania przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, w tym przede wszystkim art. 59 ustawy, nie pozwala bowiem na przyjęcie jednoznacznego i niepodważalnego stanowiska. Rozbieżności w tym przedmiocie istniały od momentu wejścia w życie omawianej ustawy, co potwierdza chociażby pismo Ministerstwa Zdrowia z dnia 25 maja 2006 roku, znak [...], w sprawie opracowywania planów miejscowych dla stref ochrony uzdrowiskowej. W piśmie tym, odpowiadając na liczne wątpliwości gmin uzdrowiskowych, wyraźnie dopuszczono wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenów, które otrzymały status uzdrowiska przed wejściem w życie omawianej ustawy.

- wbrew twierdzeniom Kolegium negatywną przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie jest sam fakt wybudowania budynków, ale powstałe w wyniku wybudowania tych budynków nieodwracalne zmiany zakresu prawa własności nieruchomości. Wybudowanie zespołu budynków jednorodzinnych powoduje bowiem, że przedmiotem prawa własności jest nie tylko grunt, ale również znajdujące się na nim budynki mieszkalne jednorodzinne. Stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy nie wpłynie na zmianę tego stanu prawnego, a zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy mija się z celami, którym służy uregulowana w kodeksie postępowania administracyjnego instytucja stwierdzania nieważności decyzji administracyjnej. Celem stwierdzenia nieważności decyzji jest bowiem przywrócenie stanu prawnego jaki istniał przed jej wydaniem, co w niniejszej sprawie nie jest już możliwe.

- z ostrożności procesowej, podniesiono, że nawet przy przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy z dnia 31 lipca 2006 roku, nie sposób uznać zaskarżanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2010 roku za prawidłową. Należy bowiem wskazać, że w ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie niewątpliwie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, tj. niezawiniony brak udziału stron w tym postępowaniu. Kolegium uznało jednak, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła również negatywna przesłanka do uchylenia ostatecznej decyzji, tj. okoliczność, że w wyniku wznowienia mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej wyniku wznowienia postępowania (art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W takiej sytuacji organ był zobowiązany do zastosowania przepisu art. 151 § 2 kpa, zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W dniu 14.03.2011 r. pismo procesowe złożyli uczestnicy R. i S.G. , w którym głownie skoncentrowali się na kwestii niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje jednakże tylko w przypadku* uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.o.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy lit. "c"). Tak więc nie każde uchybienie prawu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji a tylko naruszenie przepisów prawa materialnego jeżeli miało wpływ na wynik sprawy. Podobnie rzecz się ma z naruszeniem przepisów prawa procesowego - w tym przypadku, takie naruszenie prowadzi do uwzględnienia skargi gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium utrzymująca po ponownym rozpatrzeniu sprawy w mocy decyzje tego organu - odmawiającej uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...].08.2009 .r. Dla jaśniejszego zobrazowania historii rozstrzygnięć w sprawie pokrótce należy przedstawić chronologię zapadających w sprawie rozstrzygnięć.

1. w dniu 28.10.2005r., E.M. składa wniosek o ustalenie warunków zabudowy na terenie objętym działaniem ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, która weszła w życie w dniu 02,10.2005 r, (zwanej dalej ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r.)

2. w dniu 31.07.2006 r., Prezydent Miasta K. , po rozpatrzeniu wniosku E.M., wydaje decyzję z dnia [...]07.2006 r., 'ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego,

3. w dniu 14.07.2007 r., warunki zabudowy "przeniesiono" z E.M. na rzecz K.K. i S.K. .

4. w dniu 18.08.2009 r, na wniosek R. i S.G. - Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. stwierdza nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006r. W postępowaniu tym udziału nie biorą K.K. i S.K. .

5. w dniu 21.10.2009 r., K.K. i S.K. występują o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].08.2009 r.

6. w dniu 18.12.2009 r., Kolegium wznawia postępowanie zakończone decyzją z dnia [...].08.2009 r.

7. w dniu [...].03.2010 r., Kolegium wydaje decyzję którą odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].08.2009 r.

8. w dniu 14.06.2010 r., Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy wniosku K.K. i S.K. wydaje decyzję - utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia [...].03.2010 r.

Rekapitulując poglądy stron postępowania sądowego, można najkrócej powiedzieć, że spór dotyczy wykładni przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., i związany jest z odpowiedzią czy obszar na którym jest realizowane zamierzenie inwestycyjne jest terenem położonym na gruntach uzdrowiska.

W ocenie Kolegium tak jest, a wynika to z wykładni art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r.

Skarżący pogląd ten kwestionują i odwołują się do art. 62 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., w myśl, którego, dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustawy z dnia 17.06.1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, na podstawie nowej ustawy, o ile nie są z nią sprzeczne i nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy. To oznacza, że Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.07.1967r. w sprawie wykazu miejscowości uznanych za uzdrowiska, w oparciu o które S. posiadały status uzdrowiska zachowało moc do dnia 2.04.2006r., podczas, gdy decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana już po tej dacie, bo w dniu 31.07.2006r., a zatem w okresie, kiedy już nie obowiązywało Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25.07.1967r., a jeszcze nie wszedł w życie tymczasowy statut Uzdrowiska S. Krótko mówiąc zdaniem skarżących teren na którym ma być realizowana inwestycja w okresie orzekania o warunkach zabudowy nie miał charakteru uzdrowiskowego. Tym samym nie istniał obowiązek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu z 2003 r.

Problem związany z wykładnią art. 59 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., był już przedmiotem analizy orzecznictwa sądowego, l tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.10.2009 r. (Sygn.akt II Sa/Kr 1109/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie, podniósł, że:

- rozstrzygające znaczenie ma art. 59 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym z 2005 r., znajdujący się w rozdziale 9 - "Przepisy przejściowe i końcowe", który w ust. 1 stanowi, że "obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3". - nie da się wywieść z tej regulacji, iż obszary uznane za uzdrowiska na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stają się uzdrowiskami w rozumieniu niniejszej ustawy jedynie w przypadku spełnienia warunków w niej wskazanych, a zwłaszcza wymienionych w art. 59 ust. 2 i 3. Użyte w art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy określenie "z zastrzeżeniem" nie jest tożsame z określeniem "pod warunkiem", a oznacza jedynie wskazanie obowiązków, jakie musi dopełnić gmina, aby dotychczasowe "stare" uzdrowiska odpowiadały standardom prawnym przewidzianym dla uzdrowisk nowych.

- takie rozumienie treści art. 59 ust. 1 cytowanej ustawy wynika z brzmienia art. 59 ust. 5, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia przez gminę wymagań określonych w ust. 2 lub 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 44 ust. 2 i 3. Zgodnie z art. 44 ust. 1 cyt. ustawy, jeżeli ustały warunki uzasadniające nadanie danemu obszarowi statusu uzdrowiska albo statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej, minister właściwy do spraw zdrowia występuje do gminy o podjęcie działań koniecznych w celu przywrócenia tych warunków. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że jeżeli gmina w terminie 5 lat nie przywróci warunków, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, pozbawia dany obszar takiego statusu, a według ust. 3 - statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej traci moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2.

Treść art. 44 cytowanej ustawy wskazuje zatem, że brak dostosowania uzdrowiska do warunków ustawowych nie powoduje automatycznej utraty statusu uzdrowiska, lecz wymaga wydania stosownego aktu pozbawiającego dany obszar statusu uzdrowiska. Odesłanie do art. 44 ust. 2 i 3 zawarte w art. 59 ust. 5 cytowanej ustawy wskazuje zatem, że samo niespełnienie przez gminę wymagań określonych w art.* 59 ust. 2 lub 3 nie może być traktowane jako równoznaczne z utratą przez dany obszar statusu uzdrowiska i - w kontekście art. 59 ust. 1 - przeczy twierdzeniom skarżącego, iż dotychczasowe "stare" uzdrowiska z chwilą wejścia w życie ustawy straciły automatycznie charakter uzdrowisk, który to charakter mogły ponownie uzyskać w przyspieszonej procedurze określonej w art. 59 ust. 2 i 3. Brak zrealizowania procedury określonej w art. 59 ust. 2 i 3 stanowi dopiero przesłankę do pozbawienia obszaru będącego uzdrowiskiem takiego statusu. Zaprezentowany pogląd jest także przyjmowany przez inne Wojewódzkiego Sądy Administracyjne (zob. nap. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 listopada 2010 r. IISA/Gd 459/10- Wspólnota 2010/51/45).

Powyższy pogląd Sąd w składzie obecnie orzekającym w całości akceptuje i uznaje za swój przy rozstrzyganiu skargi w sprawie niniejszej. Sąd podziela też pogląd zaskarżonej decyzji, że w takim przypadku jak niniejszy nie zawieszenie postępowania stanowi o spełnieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. l ten pogląd jest akceptowany w orzecznictwie sądowym ( zob.np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r., II OSK 1073/09).

Nie można podzielić zarzutów skargi, że decyzja z dnia [...].07.2006 r., o ustaleniu warunków zabudowy wywołała nieodwracalne skutki prawne, l w tym miejscu Sąd podziela wywód uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji iż albowiem decyzja o ustaleniu warunków wywołała tylko ten skutek, że inwestor w oparciu o nią mógł wystąpić o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie wywołała więc ona takich skutków, których nie można by znieść w drodze postępowania administracyjnego. Nieodwracalności skutków prawnych nie można utożsamiać z niemożliwością przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji, która jest przedmiotem postępowania. Aby można mówić o nieodwracalności skutków prawnych, trzeba stwierdzić brak przedmiotu, którego prawo dotyczyło, dalej brak podmiotu któremu to prawo przysługiwało a także wygaśnięcie instytucji stanowiącej źródło prawa. Krótko mówiąc, nieodwracalność skutków prawnych występuje wtedy, gdy poprzedni stan prawny nie może zostać przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Nie budzi wątpliwości, że taka sytuacja w sprawie nie zachodzi.

W tej sytuacji nie można podzielić aby wskazane w skardze naruszenia przepisów - mogły prowadzić do uwzględnienia skargi.

Skarżący zarzucają naruszenia art. 7 i 77 kpa - poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zbadanie materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi bliżej nie przytaczają jakie to istotne okoliczności nie zostały ustalone i na czym ma polegać "niedokładne zbadanie materiału dowodowego". Sąd nie dopatruje się aby w sprawie nastąpiło naruszenie tych przepisów.

Można się zgodzić z zarzutem skargi, że zaskarżona decyzja - tak jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia[...].03.2010 r., naruszają przepis art. 151 § 2 w związku z art. 146§ 2 kpa bowiem nie orzekają - przyjmując, że w wyniku wznowienia zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].07.2006 r., została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu jest to uchybienie procesowe - ale nie takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak to już wyżej powiedziano nie każde uchybienie prawu stanowi podstawę do uwzględnienia skargi.

W tym stanie rzeczy, skoro kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób prowadzący do uwzględnienia skargi - na podstawie art. 151 p.o.p.s.a orzeczono jak w sentencji.