Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 505/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5,  art. 245 par. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2023 poz 2383
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Haberka, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr 0201-IOD3.601.1.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 14 grudnia 2023 r. nr 0201-IOD1.601.1.2023 (dalej: DIAS) wydaną wobec D. P. (dalej: strona, podatnik), odmawiającą uchylenia w całości decyzji ostatecznej DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r. nr 0201-IOD2.4102.51.2017 oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dzierżoniowie (dalej: NUS) z dnia 28 lutego 2017 r. nr PP/4110-7/14/DEC-WYM w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., wobec wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023, poz. 2383 ze zm., dalej O.p.).

Z akt sprawy wynika, że DIAS decyzją z 30.06.2017 r. nr 0201-IOD2.4102.51.2017 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie NUS w sprawie określenia zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2011 r. Powołana decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt i SA/Wr 928/17 oddalił skargę w całości. Wyrok jest prawomocny.

Następnie w dniu 11 sierpnia 2023 r. do DIAS wpłynął wniosek podatnika

o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r. Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., strona wskazała na nowe okoliczności i dowody, które pojawiły się na skutek tego, że w sprawach o sygn. akt: [...] Sądu Rejonowego w K., sygn. Akt [...] i [...] Sądu Rejonowego w W. oraz sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w Ś. przesłuchano świadków i przeprowadzono dowody, których organ podatkowy nie przeprowadził, a które dostarczyły informacji diametralnie zmieniających obraz sprawy. Ponadto strona zwróciła uwagę, że wyrokiem z dnia 31 stycznia 2020 r. podatnik został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów, to jest czynów z art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2011 r., nr 111, poz. 765 ze zm., dalej: k.k.s.) i art. 56 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Podatnik, argumentując swoje stanowisko w sprawie, powołał się na zeznania świadków, którzy zostali przesłuchani przed sądami powszechnymi i przedłożył wraz z wnioskiem protokoły z rozpraw głównych, jak również powołane we wniosku wyroki sądów powszechnych. Strona zwróciła uwagę, że dopiero czynności wykonane przed sądami powszechnymi ujawniły rzeczywisty przebieg dostaw paliwa i nieznane dotychczas okoliczności sprawy.

DIAS postanowieniem z dnia 8 września 2023 r. wznowił postępowanie zakończone powołaną wyżej decyzją ostateczną. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego DIAS decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji NUS w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 100.733,00 zł, ze względu na upływ terminu przewidzianego w art. 70 O.p., skutkujący przedawnieniem zobowiązania w tym podatku, stwierdzając przy tym wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Decyzją z 18 kwietnia 2024 r. DIAS utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 14 grudnia 2023 r. nr 0201-1001.601.1.2023.

Strona wniosła skargę od ww. decyzji DIAS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie jej w całości oraz decyzji DIAS odmawiającej uchylenia poprzedzającej ją decyzji DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji NUS z dnia 28 lutego 2017 r.; ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uzupełnienie jej o stwierdzenie - na zasadzie art. 247 § 3 O.p. - że zaskarżona decyzja DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r. oraz poprzedzająca ja decyzja NUS zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; ewentualnie stwierdzenie, że decyzje wskazane powyżej zawierają wady określone w art. 247 § 1 O. p. oraz wskazanie okoliczności uniemożliwiających stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 § 3 O.p.) lub uchylenie kwestionowanej decyzji i poprzedzających ją decyzji, wskazanych powyżej, celem stwierdzenia, że decyzje wskazane powyżej zawierają wady określone w art. 247 § 1 O.p. oraz wskazanie okoliczności uniemożliwiających stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 § 3 O.p.).

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów:

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez pominięcie znanej organowi okoliczności, że oprócz postępowania karnego przeciwko podatnikowi przed Sądem Rejonowym w K. (sygn. akt [...]) toczyło się jeszcze postępowanie przed Sądem Rejonowym w W., zakończone prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 19 lutego 2021 r. (sygn. akt [...]), co ma wpływ na ustalenie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, który powinien być uwzględniony za okres od 12 czerwca 2013 r. (data wszczęcia postępowania przeciwko podatnikowi) do 19 lutego 2021 r.;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez błędne uznanie, że postępowanie zakończone wyrokiem w sprawie o sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w Ś. nie pozostaje w bezpośrednim związku ze zobowiązaniem, którego dotyczyły kwestionowane przez podatnika decyzje, podczas gdy podatnika oskarżono o to, że nabywał paliwo niewiadomego pochodzenia (dlatego "poza procedurą poboru akcyzy") i z tego powodu zakwestionowano odliczenia podatkowe od nabycia paliwa; konkretnie z tego powodu, że uznano faktury dowodzące nabycia paliwa za sfałszowane - bo nie pochodziły one ze stacji P., ale od innej, nieustalonej osoby przez co związek postępowania zakończonego wyrokiem o sygn. [...] z wydanymi decyzjami i określonym w nim zobowiązaniem podatkowym jest ścisły i oczywisty;

- art. 247 § 2 O.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię pomijającą okoliczność, że zobowiązanie podatkowe, które wygasło poprzez jego zapłacenie, nie może się następnie ponownie przedawnić;

- art. 247 § 3 O.p. poprzez nierozważenie przestanek przemawiających za możliwością zawarcia w decyzji stwierdzenia, że kwestionowane orzeczenia wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 2 Konstytucji RP oraz zasady proporcjonalności w prawie podatkowym poprzez niezasadne przyjęcie, iż bez znaczenia pozostają okoliczności takie jak: stan świadomości strony co do faktu nieodprowadzenia akcyzy na wcześniejszych etapach obrotu; zachowanie przez nią należytej staranności w celu ustalenia tej okoliczności; pokrzywdzenie podatnika przez nieuczciwego kontrahenta, podczas gdy w orzecznictwie w oparciu o w/w unormowanie przyjmuje się, że jeżeli określony podmiot zachował się w sposób zgodny z ustawą podatkową, to nie można obciążać takiego podmiotu skutkami działań lub zaniechań innych osób, na które nie miał on wpływu, a podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji składania fałszywych oświadczeń przez osoby trzecie (nabywców oleju opałowego), gdy nie miał świadomości, że przyjmuje oświadczenie zawierające nieprawdziwe dane;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez pominięcie dowodów wskazywanych przez stronę, które nie były znane organowi na etapie wydawania kwestionowanych rozstrzygnięć, a które obecnie wskazują, że zaskarżone decyzje są wadliwe, niesłuszne i wydane na podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1627, ze zm.; dalej: u.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

` Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarga nie jest zasadna. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Spór między stronami sprowadza się do kwestii zastosowania art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 O.p. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118 z zastrzeżeniem art. 70d O.p.

Na początku rozważań wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przy tym nie uznał zarzutu sformułowanego w skardze co do naruszenia art. 122 O.p., gdyż organy podatkowe prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy, a sporządzone uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej i drugoinstancyjnej zawiera zarówno dokładny opis stanu faktycznego, jak i obszerne rozważania prawne. Sąd uznał ponadto za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p., w szczególności poprzez zaniechanie wnikliwego rozpatrzenia przez organy podatkowe materiału dowodowego przedstawionego przez stronę przy wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że DIAS rozważał zarówno argumentację podaną we wniosku, jak również odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu strony. Zostały przy tym odrębnie rozpoznane i ocenione wszystkie dowody i okoliczności, na które powoływała się strona.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że jedną z zasad postępowania podatkowego ustanowioną w art. 128 O.p., jest zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z nią decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych o.p. oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. W doktrynie prawa podkreśla się również, że wprowadzono pojęcie "decyzji ostatecznej" do ustawodawstwa w celu zapewnienia niezbędnej stabilizacji porządku prawnego. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (wyrok NSA z 3 czerwca 2015 r., I FSK 602/14). Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. (S. Presnarowicz [w:] L. Etel (red.), R. Dowgier, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe, Lex).

Wskazując ramy prawne sprawy, zauważyć należy, że uregulowane w przepisach, zawartych w artykułach od 240 do 246 umieszczonych w Rozdziale 17 Działu IV O.p. wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów umożliwiających weryfikację ostatecznych decyzji organów podatkowych. Jak już wyżej wyjaśniono, stanowi on odstępstwo od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Zaznaczyć należy, że z uwagi na jej wyjątkowy, szczególny charakter, instytucja wznowienia postępowania nie służy do ponownej "pełnej" kontroli postępowania podatkowego i kończącej to postępowanie decyzji, tylko do oceny sprawy pod kątem przesłanek wznowieniowych, które zostały zdefiniowane w art. 240 § 1 pkt 1-12 O.p. Ten tryb weryfikacji decyzji ostatecznej składa się z dwóch etapów, tj. postępowania wznowieniowego oraz postępowania wznowionego. W myśl. art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym ustawa wprost wymienia przypadki, w których wznowienie postępowania jest możliwe wyłącznie z inicjatywy strony. W sytuacji, gdy wznowienie postępowania inicjuje strona, po złożeniu przez nią stosownego wniosku organ bada dopuszczalność wznowienia. W zależności od wyniku ustaleń organ podatkowy, kończąc pierwszy etap postępowania, tj. postępowanie wznowieniowe, na podstawie art. 243 § 1 O.p. wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, gdy ustali, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne, albo na mocy art. 243 § 3 O.p. decyzją odmawia wznowienia postępowania. W fazie wznowionego postępowania organ przeprowadza postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Po przeprowadzeniu postępowania organ powinien wydać jedną z decyzji wskazanych w art. 245 § 1 O.p. tj:

1. uchylić w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy lub umarzyć postępowanie w sprawie;

2. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1;

3. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz:

a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo

b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że - stosownie do art. 240 ust. 1 pkt 5 O.p. - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O wystąpieniu podstawy wznowienia postępowania wynikającej z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. można więc mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Stosownie do art. 241 ust. 1 O.p., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

W wyrokowanej sprawie takie żądanie zostało wniesione, a organ właściwie postanowieniem wznowił postępowanie w sprawie. Postanowienie to stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Sąd wskazuje, że - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Granice dopuszczalnych analiz prawnych wojewódzkiego sądu administracyjnego określa więc sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Jak zasadnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 263/21 "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność".

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że sprawa administracyjna będąca przedmiotem analizy Sądu dotyczy prawidłowości rozstrzygnięć organów wydanych na podstawie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Przedmiotem tej sprawy nie jest natomiast kwestia prawidłowości decyzji wymiarowych wydanych wobec podatnika. Dlatego też argumenty dotyczące przekonania strony o wadliwości tak postępowania podatkowego, jak i decyzji wydanych wobec podatnika, nie dotyczą przedmiotu zaskarżenia i nie mogą zostać zweryfikowane w tym postępowaniu.

Sąd dokonał natomiast kontroli zaskarżonej decyzji w całości z urzędu i stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

We wniosku o wznowienie postępowania skarżący jako podstawę swojego żądania wskazał art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie Sądu, słusznie DIAS stwierdził wystąpienie w sprawie nowych okoliczności istotnych dla sprawy oraz nieznanych organowi wydającemu decyzję ostateczną z dnia 30 czerwca 2017 r., które wskazują, że paliwo zostało nabyte przez skarżącego, a kwestionowane wydatki zostały przez Niego poniesione. W konsekwencji prawidłowo DIAS uznał, że ziściła się w sprawie przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w zakresie zaliczenia przez podatnika w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie paliwa w łącznej kwocie 376.545,58 zł netto w ilości wynikającej z uprzednio zakwestionowanych 111 faktur, wskazując jednocześnie, że w sprawie nie wystąpiły pozostałe przesłanki wznowienia postępowania. Jednakże ustawodawca w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. przewidział, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d.

Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie przesłanki określone w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. zostały bez wątpienia spełnione. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011 upłynął w 2012 r. Z końcem 2012 r. rozpoczął swój bieg pięcioletni okres przedawnienia, wobec czego ww. zobowiązanie uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 r. W przedmiotowej sprawie NUS w dniu 27 października 2016 r. wszczął jednak postępowanie karne skarbowe związane z niewykonaniem ww. zobowiązaniem podatkowym. W związku z tym, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu z dniem 27 października 2016 r. W dniu 31 stycznia 2020 r. zapadł wyrok w sprawie karnej o sygn. [...], który uprawomocnił się 6 czerwca 2020 r. Na podstawie art. 70 § 7 pkt 1 O.p., od dnia następnego (po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie karnej) bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania był kontynułowany. Zatem bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania został zawieszony od dnia wszczęcia postępowania karnego skarbowego do dnia uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie karnej, tj. od 27 października 2016 r. do 6 czerwca 2020 r. W konsekwencji, po uwzględnieniu ww. okresu zawieszenia, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 uległo przedawnieniu z dniem 11 sierpnia 2021 r. Z kolei postępowanie sądowe ze skargi na decyzję DIAS z dnia 30 czerwca 2017 r., wniesionej przez Stronę 18 sierpnia 2017 r., zakończone prawomocnym wyrokiem z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 928/17 (wpływ do organu 4 lipca 2018 r.), jak też czynności związane z zarządzeniem zabezpieczenia z 31 sierpnia 2016 r., miały miejsce w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego spowodowanego wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Zatem nie miały wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Nie można natomiast zgodzić się z zarzutem naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez pominięcie znanej DIAS okoliczności, że oprócz postępowania karnego przeciwko podatnikowi przed Sądem Rejonowym w K. (sygn. akt [...]) toczyło się jeszcze postępowanie przed Sądem Rejonowym w W., zakończone prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 19 lutego 2021 r. (sygn. akt [...]), i że ma to wpływ na ustalenie okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia, który zdaniem strony powinien być uwzględniony za okres od 12 czerwca 2013 r. (data wszczęcia postępowania przeciwko podatnikowi) do 19 lutego 2021 r. Według skarżącego, błędnie uznano, że postępowanie zakończone ww. wyrokiem w sprawie o sygn. akt [...] Sądu Okręgowego w Ś. nie .pozostaje w bezpośrednim związku ze zobowiązaniem, którego dotyczyły kwestionowane przez podatnika decyzje. Sąd zwraca uwagę, że powołane w skardze postępowanie przed Sądem Rejonowym w W., zakończone prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 19 lutego 2021 r. (sygn. akt [...]) dotyczy zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym i nie wpływa na okres przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok. Przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie jest bowiem wszczęcie jakiegokolwiek postępowania karnego skarbowego, mającego odległy związek ze sprawą podatkową, lecz chodzi tu o postępowanie karne skarbowe ściśle związane z niewykonaniem tego konkretnego zobowiązania podatkowego, którego bieg terminu przedawnienia ma ulec zawieszeniu. Natomiast postępowanie karne zakończone prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego w Ś. z 19 lutego 2021 r. (sygn. akt [...]) nie jest związane z niewykonaniem przez skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok, którego upływ terminu przedawnienia uniemożliwił uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym. Zatem termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok został przez DIAS prawidłowo ustalony. Tym samym podniesione przez Skarżącego w tym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W konsekwencji w zaistniałym stanie faktycznym DIAS postąpił prawidłowo, wydając decyzję, w której stwierdził zaistnienie przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i odmówił jej uchylenia z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 70 O.p.

Sąd wskazuje, że nie doszukał się w sposobie prowadzenia - niniejszego postępowania wznowieniowego - przez organy postepowania wad, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej, została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego i dokonana została na podstawie całości zebranego i ujawnionego Stronie materiału dowodowego, który był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 § 1 O.p., a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił