Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 840/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] , doręczonym w dniu 22 lipca 2011 r. wszczął w stosunku do A.N. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. przy ulicy [...] , lok. [...] (dalej jako: "Spółka"), w podatku od towarów i usług za: lipiec, sierpień i październik 2006 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

2. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] , doręczoną 2 września 2011 r., ww. organ orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako prezesa zarządu, za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za: lipiec, sierpień i październik 2006 r. w łącznej kwocie 56.760,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 30.835,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 781,28 zł.

Organ za bezsporny uznał fakt, iż Skarżący w dacie powstania zaległości podatkowej objętej zaskarżoną decyzją pozostawał członkiem zarządu E. Sp. z o.o., czego odzwierciedleniem jest zapis w Krajowym Rejestrze Sądowym z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] , a także protokół zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia [...] maja 2006 r. powołujacy z tym dniem A. N. jako Prezesa Zarządu ww. Spółki.

Ponadto organ wskazal, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne obejmujące należnosci z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2006 r., pomimo podjetych czynności i zastosowanych do majątku dlużnika środków egzekucyujnych, okazało sie bezskuteczne. W konsekwencji czego brak było mozliwości wyegzekwowania dochodzonych należności.

Reasumując organ stwierdził, iż w niniejszym przypadku nie zaistniały przesłanki uwalniające od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki określone w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), dalej: O.p.

3. Od przedmiotowej decyzji Strona w dniu [...] września 2011 r. wniosła odwołanie, zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż w żaden sposób nie przyczynił się do powstania stwierdzonych przez Urząd Skarbowy w R. długów Spółki. Jego zdaniem to Urząd Skarbowy w R. doprowadził do bankructwa Spółki, czego wynikiem była konieczność złożenia wniosku o upadłość.

4. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] oraz z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienia zostały doręczone odpowiednio w dniu 26 października 2011 r. oraz 22 listopada 2011 r. Strona nie skorzystała z uprawnienia przewidzianego w art. 200 § 1 O.p.

5. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] , doręczoną 3 stycznia 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W opinii organu odwoławczego material zgromadzony przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w trakcie postępowania podatkowego potwierdza bezspornie fakt, iż A.N. w dacie upływów terminów płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług E. Sp. z o.o. za miesiące lipiec, sierpień i październik 2006 r. pełnił funkcję prezesa zarządu oraz zastosowane do majątku dłużnika środki egzekucyjne okazały się bezskuteczne. W związku z powyższym uznał, iż spełnione zostały przesłanki pozytywne, których wykazanie jest konieczne przy przenoszeniu odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią, o których mowa w art. 116 O.p.

Organ odwoławczy ponadto ustalił, iz zgłoszenie wniosku o upadłość nastapiło zbyt późno, gdyż w tamtym czasie majątek Spółki nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów postępowania. Ponadto organ wskazał, iż przesłanki do wystąpienia z ww. wnioskiem zaistniały znacznie wcześniej, bo już w 2006 r., co wynika z analizy kondycji finansowej Spółki w oparciu o bilanse za 2005 r. oraz 2006 r. W zwiazku z powyższym organ stanął na stanowisku, że niewykonywanie zobowiązań podatkowych E. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług miało miejsce w okresie, kiedy Skarżący nie był jeszcze członkiem zarządu Spółki. Organ stwierdził, iz Skarżący decydując się na objęcie funkcji w zarządzie przejął jednocześnie odpowiedzialność za dokonanie czynności złożenia w sądzie wniosku o upadłość w terminie dwóch tygodni od dnia powołania do zarządu. Zdaniem organu, Strona niewywiązując się z tego obowiązku nie może liczyć na uwolnienie się od odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe E. Sp. z o.o.

Wobec powyższego organ za niezasadne uznał twierdzenie Skarżącego zawarte w odwołaniu, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z dnia [...] stycznia 2010 r. został zgłoszony we właściwym czasie skoro, pomimo pogarszającej się sytuacji finansowej Spółki w latach 2006 – 2008, nie zostały podjęte stosowne kroki do wystąpienia do Sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości.

6. Na powyższą decyzję Skarżący w dniu [...] lutego 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że miał on jakikolwiek wpływ na powstanie zobowiązania wobec Skarbu Państwa. Ponadto powtórzył, iż to Urząd Skarbowy w R. przyczynił się do bankructwa Spółki, co w konsekwencji doprowadziło do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

II. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ,,P.p.s.a.’’ sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w skarżonej decyzji. Skarga jest niezasadna, a jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

3. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zgodnie z § 2 tego przepisu zakresem odpowiedzialność członków zarządu objęte są m.in. zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie zostały spełnione, objęte dyspozycją art. 116 O.p., przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, które muszą zaistnieć, by wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący nie wykazał żadnej z okoliczności określonej w art. 116 § 1 O.p. uwalniającej go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki (przesłanki negatywnej odpowiedzialności).

4. Przede wszystkim w niniejszej sprawie organy prawidłowo wykazały pozytywne przesłanki odpowiedzialności Skarżącego, w tym bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki, którą potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, m.in. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lutego 2011 r. o nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. Istnienia tej przesłanki odpowiedzialności Skarżący nie kwestionuje. Zdaniem Sądu Najwyższego, dalej: SN, które skład orzekający w pełni podziela, a które SN wyraził w wyroku z dnia 23 marca 2012 r. (II UK 152/11, LEX): "Dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji niezbędne jest wykazanie przez wierzyciela zastosowania środków egzekucyjnych skierowanych do całego majątku dłużnika. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza bowiem sytuację, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki". I taka właśnie sytuacja zachodzi również w rozpoznawanej sprawie.

5. W kwestii zaistnienia drugiej przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego, dotyczącej pełnienia funkcji w zarządzie w momencie upływów terminów płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług Spółki za lipiec, sierpień i październik 2006r., które przypadały odpowiednio w dniach: 25 sierpnia, 25 września i 27 listopada 2006r., Sąd stwierdza, że organy prawidłowo wykazały jej wystąpienie w przedmiotowej sprawie.

W aktach sprawy znajduje się odpis pełny z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień [...] lutego 2011r. (nr KRS [...] ), który potwierdza pełnienie przez Skarżącego funkcji członka zarządu w ww. okresie. Ponadto w aktach sprawy znajduje się Protokół Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia [...] maja 2006 r., w którym uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2006r. powołano Pana A. N. na funkcję prezesa zarządu Spółki z dniem [...] maja 2006 r.

6. Należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie zaległości podatkowe Spółki dotyczą zobowiązań, które wynikają z decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., określającej zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń - kwiecień 2006 r. oraz lipiec, sierpień i październik 2006r., wydanej w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług przez Spółkę za poszczególne miesiące 2006 r.

W odniesieniu do zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy O.p.), Spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy. Niewypełnienie powyższych obowiązków w terminie i we właściwej wysokości uzasadniało wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie przepisu art. 21 § 3 O.p. Nic zmienia to jednak oceny, że zobowiązania te powstały już wcześniej i powinny zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1605/06, opublikowany na stronie www.nsa.gov.pl, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwaną dalej: CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), podatnicy są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług oraz we właściwym urzędzie celnym deklaracje podatkowe dla podatku akcyzowego za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Z cytowanych przepisów wynika zasada samoobliczania podatku od towarów i usług. Sam podatnik na podstawie obowiązujących przepisów ma obowiązek prawidłowo obliczyć i wykazać w deklaracji podatkowej kwotę zobowiązania podatkowego, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Ponadto, jeżeli w danym okresie powstanie zobowiązanie podatkowe, to podatnik jest obowiązany je zapłacić w prawidłowej wysokości bez wezwania.

W niniejszej sprawie zobowiązania podatkowe Spółki nie były rozliczane zgodnie z przepisami prawa. W świetle powyższej okoliczności trudno uznać twierdzenie Skarżącego, że będąc członkiem zarządu Spółki, nie miał świadomości jakichkolwiek nieprawidłowości w sposobie naliczania podatku od towarów i usług i możliwości wystąpienia zaległości podatkowych oraz, że to Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] , przyczynił się do powstania w Spółce zaległych zobowiązań. Decyzja określiła te zobowiązania w prawidłowej wysokości, zastępując nierzetelne rozliczenia podatkowe, wykazane przez Spółkę w deklaracjach VAT-7.

7. Jednym z zarzutów skargi jest twierdzenie Skarżącego, że zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie, o czym poinformował Urząd Skarbowy w nakazanym terminie. Sąd stwierdza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy powyższego nie potwierdza.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2010 r. do Sądu Rejonowego dla W. w W., Sąd Gospodarczy [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki obejmującej likwidację majątku upadłego, złożony przez Skarżącego, członka zarządu Spółki. Z uzasadnienia ww. wniosku wynika, iż wskutek kontroli Urzędu Skarbowego w R., rozpoczętej w pierwszej połowie 2008 r., doszło do zajęcia wszystkich rachunków bankowych Spółki., w wyniku czego, Spółka, nie mając możliwości dokonywania żadnych operacji finansowych wstrzymała prowadzoną działalność gospodarczą. Ponadto nie miała możliwości jej kontynuacji w związku z wydaniem decyzji przez organ podatkowy.

8. Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r., sygn. akt [...] Sąd oddalił ww. wniosek o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. W uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości E. Sp. z o.o. Sąd wskazał, iż w majątku Spółki nie ma środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, stąd wszczynanie postępowania upadłościowego w sytuacji, gdy z góry wiadomo, iż koniecznym będzie jego umorzenie, nie powinno mieć miejsca.

Oceniając czy zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nastąpiło we właściwym czasie Sąd uznał, że Skarżący uchybił temu obowiązkowi. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji oceniając powyższą kwestię prawidłowo odwołał się do art. 21 w zw. z art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgodnie z art. 10 przedmiotowej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl natomiast art. 11 ust. 1 ww. ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Natomiast z ust. 2 art. 11 wynika, że dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Dlatego też dla ochrony praw wierzycieli osób prawnych niezbędne jest, aby zadłużenie tych podmiotów nie przekraczało wartości aktywów.

9. Zgodnie natomiast art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl ust. 2, jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, zaś obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami, dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości liczy się od dnia, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości, a więc dłużnik stał się niewypłacalny. Dniem tym jest dzień, w którym nastąpiło zaprzestanie wykonywania wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze), albo w którym zobowiązania przekroczyły wartość majątku dłużnika (będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - art. 11 ust. 2 przedmiotowej ustawy).

Reasumując, podstawę upadłości stanowią dwie przesłanki: pierwsza to niewykonywanie wymagalnych zobowiązań, druga zaś to stan, w którym zobowiązania przekroczą wartość majątku. Ustawodawca w ust. 2 art. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, wskazał również, iż druga z przesłanek zachodzi także w przypadku, gdy dłużnik na bieżąco reguluje swoje zobowiązania. Oznacza to, że jeżeli zaistnieją wymienione przesłanki ogłoszenia upadłości, na członkach zarządu ciąży obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy było więc ustalenie kiedy faktycznie wystąpiły przesłanki obiektywne do zgłoszenia wniosku o upadłość. Samo złożenie wniosku nie oznacza, że spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. Przepis ten nie tylko wymaga złożenia wniosku o upadłość, ale nakazuje złożyć go w odpowiednim czasie. Skoro z akt sprawy wynika, że wniosek o upadłość Spółki został złożony, gdy jej majątek nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, to w sposób oczywisty wniosek ten został złożony zbyt późno.

10. W uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. Skoro w czasie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej".

Zdaniem składu orzekającego organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że wystąpiły obydwie wskazane wyżej przesłanki uznania odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu na podstawie art. 116 O.p. Podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki zaistniały znacznie wcześniej, niż w dniu 13 stycznia 2010 r., bo już na początku 2006 r. Analiza kondycji finansowej Spółki w oparciu o dane z jej bilansów finansowych za lata 2005 - 2006 wskazuje, że Spółka była wtedy w złej kondycji finansowej, która z upływem czasu tylko się pogarszała, zatem nie był to stan przejściowy.

11. Organy ustaliły w sprawie prawidłowy stan faktyczny. Na dzień 31 grudnia 2005 r. posiadany majątek (tylko aktywa obrotowe) Spółki stanowił 1.796.323,16 zł i nie wystarczał na pokrycie jej zobowiązań w wysokości 2.254.411,86 zł (zobowiązania krótkoterminowe), zaś na koniec roku obrotowego 2006 r. kondycja finansowa Spółki pogorszyła się (aktywa obrotowe: 452.787,71 zł, a zobowiązania ogółem (zobowiązania krótkoterminowe): 6.956.595,81 zł. Wartości kapitału własnego na koniec 2005 r. jak i 2006 r. były ujemne (odpowiednio minus 458.088,70 zł i minus 6.503.808,00 zł).

Z akt sprawy wynika ponadto, że w zeznaniach o wysokości dochodu/poniesionej straty CIT-8, składanych za 2005 r., 2006 r., 2007 r. oraz 2008 r., Spółka wykazywała straty. Według stanu na dzień 31 grudnia 2005 r. Spółka wykazała stratę w wysokości 502.737,90 zł, zaś na koniec 2006 r., stratę w wysokości 3.437.478,45 zł. Natomiast za 2007 r. oraz 2008 r. Spółka nie złożyła sprawozdań finansowych. Niezależnie od powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej W. prawidłowo stwierdził, że w odniesieniu do E. Sp. z o.o. wystąpiła również przesłanka upadłości wynikająca z faktu niewykonywania przez Spółkę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r.

Pierwsze zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług dotyczą już stycznia 2006 r., co wynika z akt sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R., w wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług przez Spółkę za poszczególne miesiące 2006 r., określił zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń - kwiecień 2006r. oraz lipiec, sierpień i październik 2006r.

W uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniając wątpliwości prawne związane ze stosowaniem art. 116 § 1 O.p. wskazał, że zbadanie przesłanek egzoneracyjnych powinno nastąpić z uwzględnieniem kwoty zobowiązania podatkowego określonej w decyzji, a nie w deklaracji podatkowej wykazującej inną wysokość zobowiązania podatkowego, niż to wynikało z przepisów prawa, na podstawie których zobowiązanie to powstało. Zgodnie z ww. uchwałą koniecznym jest zatem przy badaniu i ustalaniu przesłanki niewypłacalności danego podmiotu uwzględnienie kwot zobowiązań skorygowanych w wyniku decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w bilansie za rok, którego dotyczy ta decyzja, a nie deklaracji.

12. Sąd uznaje więc za prawidłową ocenę Dyrektora Izby Skarbowej w W., że badanie przesłanek niewypłacalności Spółki jaką było niewykonywanie wymagalnych zobowiązań w podatku od towarów i usług za styczeń - kwiecień 2006r. oraz lipiec, sierpień i październik 2006 r., należało przeprowadzić z uwzględnieniem kwot zobowiązań określonych decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R..

Sąd zgadza się z oceną organów podatkowych, że decydując się na pełnienie funkcji w zarządzie, pomimo złej kondycji finansowej Spółki oraz niewypełnienia przez poprzedni zarząd obowiązków wynikających z ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, Skarżący przejął jednocześnie odpowiedzialność za dokonanie czynności złożenia w sądzie wniosku o upadłość. Chcąc się uwolnić od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług, Skarżący winien zgłosić wniosek o upadłość w terminie dwóch tygodni od dnia powołania do zarządu (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r., FSK 1663/04, CBOSA). Obowiązku tego jednak po objęciu funkcji nie wykonał. Gdyby wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie, mógłby uwolnić Skarżącego od odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący nie wykazał więc żadnej z okoliczności określonej w art. 116 § 1 O.p. uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

Podsumowując, zdaniem Sądu, przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy potwierdza słuszność stanowiska organów podatkowych pierwszej i drugiej instancji, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 116 O.p. do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącego, prezesa E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2006 r. i odsetki za zwłokę od tych zaległości.

13. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego i poczynione na jego gruncie ustalenia nie potwierdzają zarzutów wniesionych skargą. Organ podatkowy prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo ocenił całość materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie.

Skoro zatem w niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że zaległość podatkowa powstała w momencie, kiedy Skarżący był prezesem zarządu, nastąpiła bezskuteczność egzekucji wobec spółki, a analiza finansowa spółki wskazywała, że Skarżący powinien był złożyć wniosek o upadłość, to tym samym powinien ponosić on odpowiedzialność za powstałą zaległość podatkową spółki. Subiektywne przekonanie o braku potrzeby zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie oznacza obiektywnego braku zawinienia w nie dokonaniu tej czynności i nie wystarcza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Organy podatkowe mogą bowiem samodzielnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, który moment był właściwym dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania układowego wobec spółki (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., I FSK 1406/07, CBOSA).

14. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznaje, że skoro dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organów w tym zakresie nie były dowolne i zostały oparte na wyczerpującym materiale dowodowym, niezakwestionowanym skutecznie przez Skarżącego, to tym samym brak było podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi. W rezultacie Sąd orzekający uznał konieczność oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.