Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 1/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: uwzględniono skargę w części, stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4,  art. 13,  art. 14,  art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi C.W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku C. W. z dnia [...] listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz C. W. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 1/22

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2021 r. C. W., reprezentowana przez adwokata D. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wójta Gminy w zakresie rozpatrzenia jej wniosku z [...] 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, który dotyczył udostępnienia dokumentów zawierających informacje w zakresie zasobu użytkowanych przez organ artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021. Skarżąca powyższym wnioskiem zwróciła się o udostępnienie dokumentów zawierających w szczególności informacje o: rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów; przetargach ogłaszanych i realizowanych przez organ w tym zakresie; umowach zawieranych na dostawy tych produktów; cenach zakupionych towarów lub środków na nie przeznaczonych, a także dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej w piśmie z [...] 2021 r., w związku z czyn wniósł o umorzenie postepowania. Organ zwrócił się również o miarkowanie kosztów postępowania z uwagi na fakt, że wniesienie skargi nie wymagało szczególnego nakładu sił i wiedzy pełnomocnika. Ponadto do ustanowienia pełnomocnika i sporządzenia skargi doszło [...] 2021, a wiec drugiego dnia po upływie 14 dniowego terminu do udostępnienia informacji. Skarżąca, w ocenie organu, nie oczekiwała zatem na ewentualną informację o przedłużeniu terminu na udostępnienie informacji publicznej lecz jej celem było złożenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., zwanej dalej też w skrócie "ustawą", lub "u.d.i.p.") podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek taki nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o nieposiadaniu żądanej informacji. Natomiast, jeśli organ posiada określoną informację publiczną powinien rozpoznać wniosek na zasadach uregulowanych w ustawie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przy czym ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną.

W art. 16 ust. 1 ustawy przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na gruncie wyżej wskazanych przepisów analizowanej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też – że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 166/21. LEX nr 3288449).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez tę stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca w dniu [...] 2021 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zasobu użytkowanych przez organ artykułów piśmienniczych i biurowych w latach 2015-2021, w szczególności dokumentów zawierających informacje o: rokrocznym zapotrzebowaniu na poszczególne rodzaje artykułów; przetargach ogłaszanych i realizowanych przez podmiot w tym zakresie; umowach zawieranych na dostawy tych produktów; cenach zakupionych towarów lub środków na nie przeznaczonych, a także dokumentów zawierających informacje o tożsamym znaczeniu i zakresie.

W kontrolowanej sprawie nie było sporne, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie budzi również wątpliwości i nie jest w sprawie kwestionowane, że żądania zawarte we wniosku z [...] 2021 r. dotyczą informacji publicznej. W świetle powyższego organ, do którego skierowano przedmiotowy wniosek winien był podjąć działania w celu jego załatwienia i udostępnić stronie żądaną informację w terminie nie późniejszym niż 14 dni od daty otrzymania wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie w dniu [...] 2021 r., a więc po upływie ustawowego terminu do rozpoznania wniosku strony.

Oznacza to, że Wójt pozostaje już w bezczynność i bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie go do załatwienia wniosku skarżącej, albowiem przedmiot postępowania sądowego, jakim była bezczynność strony przeciwnej, przestał istnieć w dacie orzekania.

Wskazać należy, że podjęcie działania przez podmiot, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu temuż podmiotowi grzywny. Stosownie bowiem do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Oceniając charakter bezczynności organu Sąd wziął pod uwagę, że Wójt niezwłocznie po wpłynięciu skargi, udostępnił stronie wnioskowane informację. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała charakteru rażącego. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu była wynikiem celowego i niezgodnego z prawem działania, jak również opóźnienie w udostępnieniu informacji było nieznaczne (8 dni).

Z tych wszystkich powodów Sąd w punkcie pierwszym wyroku, na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie drugim sentencji wyroku orzekł zaś o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 217 zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł), a także kwota 100 zł tytułem wynagrodzenia dla pełnomocnika działającego w sprawie.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Sąd uznał za zasadne zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w obniżonej wysokości, mając na uwadze treść art. 206 p.p.s.a. Zasądzona kwota 100 zł wynagrodzenia pełnomocnika jest niższa od stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015r., poz. 1800 ze zm.), wynoszącej 480 zł. Jednakże przepis art. 206 p.p.s.a. dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Regulacja ta dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, zatem obejmuje również miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Sąd stosuje tę regulację z urzędu, według swobodnej oceny okoliczności sprawy. Przy określaniu wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika uwzględnieniu podlega zarówno stopień zawiłości sprawy, nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, mogących budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny.

Miarkując wysokość wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi Sąd miał na uwadze okoliczność, iż C. W., w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik, wniosła co najmniej 11 skarg do sądów administracyjnych, w tego samego rodzaju sprawach, dotyczących bezczynności wójtów różnych gmin. Jak wynika z systemu CBOiS, skarżąca w każdej z tych spraw składała w dniu [...] 2021 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej o takiej samej lub niemal takiej samej treści, a następnie, pismem z dnia [...] 2021 r., składała skargi do różnych sądu administracyjnych oparte na takiej samej argumentacji (vide: sprawy o sygn.: II SAB/Łd 230/21, II SAB/Lu 136/21, II SAB/Bk 1/22, II SAB/Ol 181/21, II SAB/Ke 165/21, II SAB/Go 252/21, II SAB/Op 110/21, II SAB/Gl 277/21, II SAB/Gd 157/21, II SAB/Sz 206/21). Dodać należy, że z systemu CBOiS wynika, że w okresie, w którym wpłynęły do sądów wyżej wskazane skargi ([...] 2021 r. – [...] 2022 r.), zarejestrowano jeszcze 4 skargi C. W., reprezentowanej przez D. B. w sprawie bezczynności wójtów określonych gmin w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Wobec tego uprawnione jest uznanie, że ograniczenie się przez pełnomocnika jedynie do sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, uzasadnia zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.