Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 288/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 art. 77 w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 5
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 r. sprawy ze skargi Z. S.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Z. S.A. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych)) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007r. ([...]), działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, po rozpatrzeniu wniosku Z. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy w L. z dnia [...] marca 1988r. ([...]), którą zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono Przedsiębiorstwu "E." pozwolenia na modernizację linii energetycznych i budowę stacji transformatorowych w W. - stwierdził nieważność tejże decyzji w części dotyczącej budowy słupowej stacji transformatorowej 15/0.4KV, na działce o nr ew. [...] w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że projekt modernizacji linii energetycznej zatwierdzony ww. decyzją przewidywał m.in. na działce nr ew. [...], należącej wówczas do W. K., wybudowanie linii napowietrznej SN i budowę stacji transformatorowej słupowej, w odległości ok. 3m wzdłuż granicy z działką nr [...].

W dniu 15 marca 2007r. obecny właściciel ww. działki Z. M. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w części dotyczącej przedmiotowej działki, z uwagi na brak zgody jej właściciela na realizację inwestycji na jego terenie.

Organ wyjaśnił specyfikę postępowania nieważnościowego i podniósł że kontrolowaną decyzję wydano w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W aktach sprawy brak jest zgody ówczesnej właścicielki działki W. K. na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.

Organ wskazał, że wprawdzie w decyzji z dnia [...] marca 1988r. zawarto zapis o pozytywnym ustosunkowaniu się zainteresowanych rolników do inwestycji i wyrażeniu zgody na wejście na teren, pod warunkiem uzyskania odszkodowania za poniesione szkody, to zapis ten nie może zastępować prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak to określał art. 29 ust. 5 Prawa budowlanego z1974r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2007r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. S.A. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2007r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy podzielił stanowisko przedstawione w decyzji Wojewody [...] w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak i argumentacji prawnej. Organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest zgody ówczesnego właściciela działki nr [...] na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Zapis jakoby zainteresowani właściciele nieruchomości pozytywnie ustosunkowali się do przedmiotowego zadania inwestycyjnego również nie ma potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Ponadto nie można uznać, że zgoda właścicieli na wejście na ich teren zastępowała dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

Skargę na to rozstrzygnięcie złożył Z. S.A., wnosząc o jego uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi zarzucono lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, że organy obu instancji nie odniosły się do zgody na wejście w teren przewidzianej w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985r. - o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) pomimo, iż okoliczność tą skarżący podnosił w odwołaniu. Tym bardziej, że właśnie ta ustawa wskazuje na zagadnienie zgody na wejście w teren, jako formy dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie tylko nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ale nie doszło do naruszenia prawa w ogóle. Nie jest zrozumiałe twierdzenie organów o braku zgody właściciela działki nr ew. [...] położonej w W., skoro z uzasadnienia weryfikowanej decyzji wynika, że właściciele nieruchomości pozytywnie ustosunkowali się do przedmiotowej inwestycji i wyrazili zgodę na wejście w teren.

Skarżący wskazał również, że organy nie wyjaśniły, czy właścicielem ww. działki była W. K., czy E. i R. M .

Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do podnoszonej w odwołaniu kwestii funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007r. umarzającej wszczęte na wniosek Z. M. postępowanie. Z decyzji tej wynika jednoznacznie, legalność przeprowadzonej inwestycji, właśnie ze względu na zgodę właścicieli na wejście w teren, w tym również W. K .

W ocenie skarżącego organy naruszyły nie tylko art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ale również ogólne zasady postępowania tj. art. 7 i 9 kpa.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie.

W dniu 3 września 2008r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika uczestnika postępowania Z. M., do którego dołączono odpis skrócony aktu zgonu z którego wynika, że W. K. zmarła 6 grudnia 1971 r, W piśmie wskazano, na brak zgody po stronie inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane oraz zasadność argumentacji przestawionej w decyzji organu I instancji w tym zakresie. Zdaniem uczestnika postępowania, Skarżący nigdy nie uzyskał zgody właściciela działki nr ew. [...], w wyniku zaniedbań za które ponosi pełną odpowiedzialność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271).

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję wydano z naruszeniem prawa.

Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie to jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W postępowaniu nieważnościowym, tak jak w postępowaniu zwykłym, organy zobowiązane są stosować ogólne zasady postępowania administracyjnego tj. art. 7, 9, 77, 80 i 107 kpa.

Obowiązkiem organów było zatem przeprowadzenie postępowania z zachowaniem ww. zasad, w celu ustalenia - w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy - czy decyzja Naczelnika Gminy w L. z dnia [...] marca 1988r. dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że organy nie przeprowadziły postępowania zgodnie wymienionymi wyżej zasadami. Przede wszystkim w toku postępowania nie ustalono, kto był właścicielem działki nr ew. [...], położonej w W. w dacie wydania weryfikowanej decyzji. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynikają sprzeczne informacje. W wykazie właścicieli gruntów, jako właścicielkę działki nr [...] wskazano W. K. Natomiast we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Z. M. podniósł, że właścicielami działki w tym czasie byli E. i R. M. Fakt ten potwierdza akt notarialny z dnia 31 maja 1995r. z którego wynika, że na mocy postanowienia z dnia [...] kwietnia 1995r., wydanego przez Sąd Rejonowy w R., w sprawie I Ns [...] R. i E. M. z mocy prawa stali się właścicielami m.in. działki nr [...].

Ponadto, do akt sprawy został złożony akt zgonu W. K., wskazujący, że zmarła ona w 1971r.

Organ w ogóle nie poczynił ustaleń w tym zakresie, a w konsekwencji nie wyjaśnił jednoznacznie, czy ówczesny właściciel działki udzielił stosownej zgody inwestorowi. Organ nie skorzystał z innych środków dowodowych, opierając się jedynie na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. .

Dopiero w zależności od wyniku tych ustaleń, organ winien wydać decyzję o odmowie bądź stwierdzeniu nieważności przedmiotowej decyzji, mając przy tym na uwadze, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być tylko niewątpliwy stan faktyczny.

Ponadto, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien rozważyć, czy w świetle zapisu o pozytywnym ustosunkowaniu się zainteresowanych rolników do inwestycji i wyrażeniu zgody na wejście na teren, pod warunkiem uzyskania odszkodowania za poniesione szkody, decyzja Naczelnika Gminy w L. z dnia [...] marca 1988r. rażąco narusza prawo.

Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy