Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1014/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2009 postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 13 lipca 2015 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 14 sierpnia 2015 r., skarżący L. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata.

Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małoletnią córką (lat 12), która pozostaje na jego wyłącznym utrzymaniu, posiada motocykl marki [...] z 1996 r. o wartości około 1.000 zł, innych składników majątku nie posiada (wraz z córką zamieszkuje w użyczonym lokalu, nie zgromadził oszczędności), osiąga dochody z renty inwalidzkiej, która po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych wynosi 763,32 zł netto i którą w całości przeznacza na pokrycie bieżących koniecznych kosztów utrzymania swojego i córki, tj. na opłaty za media, wyżywienie, zakup obuwia, odzieży, pomocy szkolnych, lekarstw, nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej ani też nie otrzymuje pomocy od rodziny, czy innych osób prywatnych.

Powyższe okoliczności referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie z dnia 24 sierpnia 2015 r. (kopii potwierdzeń wypłaty świadczenia za czerwiec i lipiec 2015 r.; odpisu rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2014 r. PIT-40A; odpisu zawiadomienia z dnia 6 listopada 2014 r. o zajęciu świadczenia; wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 czerwca do 1 września 2015 r.; dodatkowego oświadczenia skarżącego).

W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Zdaniem orzekającego skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Sytuacja finansowa i życiowa skarżącego jest trudna. Skarżący jest osobą niezdolną do pracy i z tego tytułu zostało mu przyznane świadczenie rentowe. Dochód z tego tytułu, który stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego i jego małoletniej córki, podlega zajęciu egzekucyjnemu. Środki, jakimi dysponuje skarżący pozwalają mu na zaspokojenie potrzeb bytowych swoich i córki jedynie w podstawowym zakresie.

Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.