Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 15/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10, art. 13 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2 pkt 8,  art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SAB/Wr 15/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 15 marca 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Julia Szczygielska, , Sędziowie, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , , , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2018 r., sprawy ze skargi T. L., na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. do rozpoznania pkt. 1, 3, 4 i 5 wniosku skarżącego z dnia 16 grudnia 2017 r. w, terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;, stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;, oddala wniosek o wymierzenie grzywny organowi;, zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów, postępowania sądowego., ,


UZASADNIENIE

T. L. (dalej: wnioskodawca, podmiot uprawniony, skarżący) wnioskiem z dnia 16 grudnia 2017 r., przysłanym drogą elektroniczną do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: IAS) we W., żądał udzielenia informacji publicznej poprzez przekazanie:

"1. Protokołu przekazania akt T. R. z IAS G. do IAS W. z 27 listopada 2017 r.

2. Na jakich zasadach T. R. podjął zatrudnienie w Trzecim Urzędzie Skarbowym w G. w związku z objęciem funkcji naczelnika urzędu z dniem 3 stycznia 2008 roku (oddelegowanie, porozumienie stron, inne)?

3. Na jakim stanowisku został zatrudniony T. R. w Izbie Celnej we W. w związku z przeniesieniem z dniem 1 lutego 2017 roku do Izby Celnej we W.?

4. Wniosku Dyrektora UKS G. do GIKS o powołanie T. R. na stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej.

5. Jakie stanowisko zajmuje aktualnie w IAS W. T. R.."

Podmiot uprawniony wniósł aby odpowiedź i materiały związane z niniejszym pismem zostały przekazane drogą elektroniczną.

Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r. ([...]) Dyrektor IAS poinformował wnioskodawcę, że T. R., na podstawie art. 5 ust. 1 oraz art. 5c ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych został wyznaczony z dniem 3 stycznia 2008 r. do pełnienia obowiązków Naczelnika trzeciego Urzędu Skarbowego w G. (pkt 2 wniosku) . Jednocześnie Dyrektor stwierdził, że w pozostałym zakresie wniosek zawiera żądanie udostępnienia informacji nie będących informacjami publicznymi, o których mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie dotyczą one realizacji przez Izbę Administracji Skarbowej we W. zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacje, zawarte w punktach 1, 3, 4 oraz 5 wniosku dotyczą pracownika i zawarte są w jego aktach osobowych. Odnoszą się one do kwestii objętych stosunkiem pracy lub służby i nie zawierają informacji mających element publiczny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił bezczynność Dyrektorowi IAS we W. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 grudnia 2017 r., co stanowi naruszenie 1. art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016, poz. 1764) dalej: u.d.i.p.

Wobec powyższego skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Dyrektora IAS we W. do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku,

2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych,

3) wymierzenie grzywny Dyrektorowi IAS we W. jako organowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący potwierdził, że Dyrektorowi w piśmie z dnia 2 stycznia 2018 r. znak [...] udzielił informacji publicznej jedynie na punkt 2 wniosku, odmówił natomiast udostępnienia żądanych informacji w pozostałym zakresie. Dalej skarżący podniósł, że życiorys zawodowy może nie być traktowany jako informacja publiczna, to już treść odnosząca się do przebiegu pracy zawodowej funkcjonariusza publicznego taką informację stanowi. Zauważył, że dokumentami urzędowymi są nie tylko dokumenty bezpośrednio wytworzone przez organ administracji publicznej ale także treść dokumentów których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich – w tym dokumentów wytworzonych przez inne organy. Zaznaczył, że przebieg pracy zawodowej funkcjonariuszy publicznych (Dyrektor pomylił pojęcia "osoba publiczna" z pojęciem "funkcjonariusz publiczny") nie powinien być skrywany przed opinią publiczną. Skarżący podkreślił, że przebieg pracy zawodowej czyli wykonywana praca w przeszłości, zdobyte kwalifikacje, doświadczenie zawodowe czy awanse pracownika wynagradzanego ze środków budżetowych i zatrudnionego w jednostce budżetowej – są jawne.

Ponadto skarżący zaakcentował, że nie interesuje się życiem prywatnym T. R. lecz tylko sferą związaną z wykonywaną funkcją publiczną w określonym miejscu struktury administracji podatkowej co do zasady demokratycznego i praworządnego.

Zwrócił uwagę, że ochrona danych osobowych nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego i w zakresie osób pełniących funkcje publiczne, czy szerzej funkcjonariuszy publicznych, podlega ograniczeniu. To, że pewne informacje trafiają do akt osobowych danych osób nie oznacza, że same przez się są wyłączone spod działania ustawy o informacji publicznej. Zdaniem skarżącego kluczowe znaczenie dla stosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ma zdefiniowanie pojęcia "sprawy publicznej". W języku polskim "publiczny" oznacza "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich, związany z jakimś urzędem, z jakąś instytucją, itp., ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny" (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, Warszawa 1999, t. 2, s. 1022).

Skarżący odwołał się do treści art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 5 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej, jaką niewątpliwie jest Izba Administracji Skarbowej we W., będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do stwierdzenia, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o osoby, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera ochrony danych może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa dostępu do informacji publicznej. Mając powyższe na względzie, można przyjąć, że dana osoba sprawuje funkcję publiczną w odniesieniu do takiego stanowiska i funkcji, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Powyższego twierdzenia nie można odnieść do zadań realizowanych przez Pana R. w tut. Izbie. Nie dotyczy to oczywiście okresu kiedy pełnił obowiązki Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w G., gdyż posiadał wtedy określone prawem kompetencje pozwalające na kształtowanie praw i obowiązków osób trzecich.

Przekazanie Wnioskodawcy nieudostępnionych, a żądanych danych, znajdujących się w aktach osobowych T. R., pozostawałoby w sprzeczności z ochroną danych prawem chronionych.

Podsumowując, Dyrektor IAS wskazuje, że informacje, o które wnosi skarżący w punktach 1, 3, 4 oraz 5 wniosku dotyczą pracownika, który nie sprawuje funkcji publicznej i odnoszą się do kwestii objętych stosunkiem pracy lub służby, a zatem nie zawierają informacji mających element publiczny. Mając powyższe na względzie nie można uznać by Dyrektor IAS pozostawał w bezczynności, gdyż poinformował wnioskodawcę w ustawowym terminie 14 dni, w jakim zakresie wnioskowane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej, a w pozostałym informację publiczną udostępnił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m.in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 109).

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), dalej ustawa. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a.

Na gruncie tej ustawy, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ będący w posiadaniu żądanej informacji publicznej nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 ustawy), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rolą sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność.

Ustawodawca wyodrębnia podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej według dwóch kryteriów. Pierwsze kryterium ma charakter ustrojowo-organizacyjny i dotyczy każdego, kto podmiotowo stanowi władzę publiczną lub sprawowanie władzy publicznej wchodzi w zakres jego działania. Drugie kryterium posiada charakter funkcjonalny i w związku z tym sama funkcja wykonywania zadań publicznych kwalifikuje dany podmiot prawa jako zobowiązany do udzielania informacji publicznej.

Stosownie do art. 4 ust. 1 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (...).

Nie ulega wątpliwości, w świetle tej definicji, że Dyrektor IAS we W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli tylko nią dysponuje.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728). W u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 - Lex nr 1839074).

Pismem z dnia 16 grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora IAS we W. o udzielenie informacji publicznej poprzez przekazanie: 1) protokołu przekazania akt T. R. z IAS G. do IAS W. w dniu 27 listopada 2017; 2) na jakich zasadach podjął on zatrudnienie w trzecim Urzędzie Skarbowym w G. w związku z objęciem funkcji naczelnika urzędu z dniem 3 stycznia 2008 r. (oddelegowanie, porozumienie inne); 3) na jakim stanowisku został zatrudniony w Izbie Celnej we W. w związku z przeniesieniem z dniem 1 lutego 2017 r. do Izby Celnej we W.; 4) wniosku Dyrektora UKS G. do GIKS o powołanie T. R. na stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej; 5) jakie stanowisko zajmuje aktualnie w IAS we W., przy czym już w tym miejscu dalsze rozważania można ograniczyć do pkt 1, 3, 4, 5 gdyż w skardze skarżący stwierdził, że informacji z pkt 2 mu udzielono.

Walor informacji publicznej mają sprawy zatrudnienia funkcjonariusza publicznego w podmiotach wykonujących zadania publiczne. Żądane przez skarżącego informacje dotyczące osoby wskazanej we wniosku należą do rzędu informacji publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że życiorys czy wykształcenie pracownika zatrudnionego w administracji rządowej w zakresie, w którym jest to istotne ze względu na pełnioną funkcję, jest informacją publiczną (wyrok WSA w Białymstoku z 12 czerwca 2014 r., II SAB/Bk 23/14, Lex 1513557).

Dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem czy pełnioną funkcją a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej stanowią informację publiczną nie tylko w zakresie samej treści owej informacji ale także formy (...) (wyrok WSA w Łodzi z 20 sierpnia 2014 r., II SAB/Łd 88/14).

Jeżeli żądana informacja publiczna dotyczy imienia, nazwiska, pełnionej funkcji, czy też innych danych określonych u.d.i.p. (w tym kompetencji, sposobu powołania na stanowisko) lub nawet informacji w niej niewymienionych, a ściśle związanych z pełnioną aktualnie lub w przeszłości funkcją publiczną nie jest uprawnione powoływanie się przy odmowie udostępnienia informacji publicznej na u.o.d.o. czy prawo do prywatności (wyroki WSA w Warszawie z 21 lipca 2016 r., II SA/Wa 271/16, Lex nr 2113516). Skład orzekający w pełni akceptuje tezy tych wyroków i z tego względu nie podziela stanowiska zobowiązanego zawartego w odpowiedzi na skargę.

O tym, czy dana osoba jest funkcjonariuszem publicznym decyduje charakter obowiązków oraz zakres odpowiedzialności danej osoby. A zatem funkcjonariuszem publicznym jest osoba zajmująca w sektorze służby publicznej stanowisko, które łączy się z odpowiedzialnością za działania w interesie ogólnym. Oznacza to, że osoby zajmujące takie stanowisko piastują wycinek suwerennej władzy publicznej, są więc w zakresie wykonywanych zadań depozytariuszami władzy publicznej, odpowiedzialnymi za ochronę interesów ogólnych państwa bądź też innych władz publicznych (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wydawnictwo "Wolters Kluwer", Warszawa 2016).

Jak Sąd stwierdził, funkcjonariusz, o którego zatrudnienie pytał skarżący jest funkcjonariuszem publicznym, a zatem kwestą jego zatrudnienia w Izbie Celnej we W. a obecnie IAS stanowi informację publiczną. Jeśli dostępu do tej informacji nie ogranicza żadna ochrona (np. art. 5 ustawy), informacja taka powinna zostać udostępniona. Nie czyniąc tego Dyrektor IAS okazał się bezczynny, stąd podmiot ten należało zobowiązać jak w pkt I wyroku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że pisma, przy których podmiot wykonujący zadania publiczne przekazuje innemu podmiotowi materiały odnoszące się do funkcjonariusza publicznego stanowi również informację publiczną. Uwzględnić tu należy całość rozważań wcześniej poczynionych o istocie informacji publicznej, w szczególności o funkcjonowaniu organów władzy. Jeżeli zatrudnienie funkcjonariusza publicznego na określonym stanowisku służbowym stanowi informację publiczną, trudno byłoby uznać, że "przekazanie" zatrudnienia go informacją taka nie jest.

Dlatego i w tym zakresie należało zobowiązać Dyrektora IAS do zniesienia bezczynności w tym zakresie. Odmiennie zaś należało potraktować żądanie udostępnienia wniosku o powołanie konkretnego funkcjonariusza publicznego na określone stanowisko służbowe. Brak tu bowiem danych czy skarżącemu chodzi o wniosek skierowany go GIKS wówczas Dyrektor IAS we W. nie byłby właściwy do udostępnienia informacji publicznej a tylko pismem powinien poinformować o niemożliwości spełnienia prośby skarżącego, czy o kopię tego wniosku, jeśli taki znajduje się w aktach funkcjonariusza.

Kwestię tą należało najpierw wyjaśnić. W następstwie ocenić czy dane zawarte w przedmiotowym wniosku nie wymagają anonimizacji i dopiero wówczas taką informację stosownie "zasłoniętą" udostępnić.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku.

Wskazania co do dalszego procedowania w sprawie wynikają z poczynionych uwag (art. 141 § 4 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne.

Zachowanie adresata wniosku nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładających na niego mocą ustawy o dostępie do informacji. Podmiot zobowiązany podjął czynności – w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy – zmierzające do załatwienia wniosku, kierując do skarżącego pismo z dnia 2 stycznia 2018 r. informujące o zajętym stanowisku.

Sąd odstąpił od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny.

Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś w ocenie sądu bezczynność podmiotu nie miała nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

J.N.02.05.2018