Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 424/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2024-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15gg,art. 15g ust. 1,art. 15gg ust. 19,ust.20,art. 15 zzb,art. 15gg ust. 23a
journal: Dz.U. 2023 poz 1327
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
article: art.7,8
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych na rzecz ochrony miejsc pracy wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 14 maja 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 15gg ust. 23a, ust. 27-28 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z poźn. zm., dalej: ustawa COVID) w zw. z art. 60 i art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późn. zm., dalej: u.f.p.) w zw. z art. 55 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 późn., dalej: O.p.), uchyliło decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. (dalej: "organ I instancji", "Dyrektor WUP") z 24 stycznia 2024 r. nr [...] w sprawie określenia I. M. ("strona", "beneficjent", "skarżąca") przypadającej do zwrotu kwoty [...]zł z tytułu otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy oraz orzeczenia obowiązku jej zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od kwoty [...]zł od dnia 25.01.2024 r. i określiło przypadającą do zwrotu kwotę [...]zł oraz orzekło o obowiązku zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi następująco:

- od kwoty [...]zł od dnia 31.12.2020 r. do dnia zwrotu,

- od kwoty [...]zł od dnia 29.01.2021 r. do dnia zwrotu.

Powyższa decyzja została wydana na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

W dniu 10.11.2020 r. na podstawie art. 15gg ustawy COVID, beneficjent prowadząca działalność gospodarczą pod firmą W. P. I. M. złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. wniosek (o numerze [...]) o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Wniosek dotyczył przyznania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń dla czterech pracowników na okres 3 miesięcy od listopada 2020 r. do stycznia 2021 r. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie. Kwota dofinansowania wyniosła [...] zł, która została wypłacona w 3 transzach: 22.12.2020 r. w kwocie [...]zł; 31.12.2020 r. w kwocie [...]zł; 29.01.2021 r. w kwocie [...]zł.

Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID, wnioskodawca był zobowiązany do rozliczenia świadczeń i środków otrzymanych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz zgodnie z art. 15gg ust. 20 ww. ustawy, do złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania tych świadczeń i środków, zgodnie z ich przeznaczeniem jak również dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie przez okres wskazany we wniosku.

Okres, w którym należało złożyć rozliczenie świadczeń z wniosku strony wpłynął w dniu 1 marca 2021 r. Strona nie złożyła rozliczenia w tym terminie.

Beneficjent 14 czerwca 2021 r. złożyła formularz rozliczeniowy wraz z dołączonymi dokumentami tj.: nieprawidłowy formularz RODO; umowę z ZUS o rozłożenie na raty należności składkowych; potwierdzenie przelewów dofinansowania dla 3 pracowników; wypowiedzenie umowy J. J. i K. T. ; potwierdzenia przelewów do urzędu skarbowego z tytułu zaliczek na PIT za listopad 2020r, grudzień 2020 r i styczeń 2021 r.; potwierdzenie przelewu składek do ZUS z 16.11.2020 r.

Następnie beneficjent 12 października 2021 r. złożyła nowy formularz rozliczeniowy wraz z kalkulatorem z wyliczoną kwotą do zwrotu w wysokości [...] zł, która została wpłacona na konto WUP 16 listopada 2021 r.

Dyrektor WUP rozliczył powyższą wpłatę na spłatę należności głównej oraz odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Po przeanalizowaniu dokumentów organ I instancji nadto ustalił, że beneficjent nie przedłożyła kalkulatora wstępnego, nie przedłożyła dowodu przelewu wynagrodzenia za listopad 2020 r. dla K. T. , nie przedłożyła klauzuli RODO; zaś przelew do urzędu skarbowego za styczeń 2021 r. jest mniejszy niż kwoty wykazane w kalkulatorze rozliczeniowym.

Ponadto ustalono, że beneficjentowi udzielona została pomoc na podstawie art. 15zzb ustawy COVID.

Pismem z 15 lutego 2023 r., na podstawie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID organ I instancji wezwał beneficjenta do uzupełnienia rozliczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków oraz do złożenia oświadczenia z informacją czy otrzymana pomoc na podstawie art. 15zzb ww. ustawy dotyczyła pracowników objętych dofinansowaniem z WUP oraz jakich miesięcy dotyczyło zwolnienie. Organ I instancji poinformował, że w wypadku otrzymania zwolnienia na tych samych pracowników i okres, zachodziła konieczność skorygowania kalkulatora rozliczeniowego, poprawienia formularza rozliczeniowego w zakresie środków faktycznie wydatkowanych oraz zwrotu niewykorzystanych środków finansowych lub nienależnie pobranych środków wraz z odsetkami. W wezwaniu wyznaczono stronie termin 30 dni od dnia doręczenia.

16 marca 2023 r. beneficjent, złożyła wypełniony formularz rozliczeniowy (wykazując środki faktycznie wydatkowane przez pracodawcę w kwocie zero złotych) z kalkulatorem wstępnym. Strona nadto złożyła oświadczenie, że otrzymana pomoc z art. 15zzb ustawy COVID nie dotyczyła tych samych pracowników. Beneficjent nadto uzupełniła wniosek o podpisaną klauzulę RODO i potwierdzenie wypłaty za listopad 2020 r. dla K. T. oraz poinformowała, że wystąpiła do urzędu skarbowego o zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach.

Jak organ I instancji wskazał, w terminie wyznaczonym w wezwaniu, strona nie dokonała rozliczenia otrzymanych świadczeń, nie złożyła wszystkich wymaganych dokumentów, jak również nie dokonała zwrotu całości dofinansowania na konto Wojewódzkiego Urzędu Pracy wraz z odsetkami. Organ I instancji stwierdził, że zwrot niewykorzystanych środków nastąpił po terminie i bez odsetek, strona nie przedłożyła dowodu przelewu zaliczki na PIT za styczeń 2021 r. lub nie przedstawiła zaświadczenia urzędu skarbowego o niezaleganiu, złożyła formularz, wskazujący że nie wydatkowała żadnych środków.

W konsekwencji Dyrektor WUP z urzędu wszczął postępowanie administracyjne, o którym zawiadomił stronę w dniu 28 grudnia 2023 r.

Wobec braku wymaganego rozliczenia i niewywiązania się przez stronę

z obowiązku określonego w art. 15gg ust. 19, ust. 20 i ust. 23c ustawy COVID-19 organ I instancji wydał decyzję z 24 stycznia 2024 r., w której orzekł o obowiązku zwrotu przez beneficjenta kwoty [...]zł z tytułu otrzymanych środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od kwoty [...]zł od dnia 25.01.2024 r. W decyzji organ I instancji przedstawił rozliczenie wpłaty z 16 listopada 2021 r. na należność główną i odsetki.

Od wydanej przez organ I instancji decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie wskazując zarzutów w postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa.

Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji decyzją z 14 maja 2024 r. nr jw., uznając, że organ I instancji nieprawidłowo rozliczył wpłatę strony na należność główną

i odsetki, i określiło przypadającą do zwrotu kwotę [...]zł oraz orzekło o obowiązku zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi następująco:

- od kwoty [...]zł od dnia 31.12.2020 r. do dnia zwrotu,

- od kwoty [...]zł od dnia 29.01.2021 r. do dnia zwrotu.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał na treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji, tj. art. 15gg ust, 1 i 2, ust. 19 i 20 oraz art. 15gg ust. 23a ustawy COVID.

Następnie Kolegium, po analizie przedstawionej dokumentacji stwierdziło, że strona nie spełniła wymogu rozliczenia przewidzianego przepisami art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy COVID dotyczącego terminu tego rozliczenia to jest 30 dni od daty zakończenia pobierania świadczeń. Ostatnią ratę środków pomocowych uzyskała bowiem 29 stycznia 2021 r., a więc 30 dniowy termin z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID mijał 1 marca 2021 r. Zgodnie dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy strona przedłożyła Formularz rozliczeniowy otrzymanego dofinansowania 14 czerwca 2021 r., następnie kolejny Formularz rozliczeniowy 12 października 2021 r.

Kolegium wskazało, że oba Formularze podlegały weryfikacji przez Dyrektora WUP jako forma rozliczenia się z przyznanej pomocy, o której mowa w art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy COVID. Niezrozumiały jest więc zarzut strony, że zwróciła niewykorzystane środki, a mimo to organ ponownie analizował dostarczone przez stronę dokumenty i wytknął kilka nieprawidłowości.

Po analizie wszystkich przedłożonych dokumentów, w tym złożonych 16 marca 2023 r. po wezwaniu organu I instancji z dnia 15 lutego 2023 r., Kolegium stwierdziło, że strona zobowiązana jest do zwrotu całości otrzymanego dofinansowania na podstawie przepisów art. 15gg ust. 23a ustawy COVID z uwagi na to, iż nie rozliczyła się z otrzymanej pomocy. Nie tylko nie zwróciła całości niewykorzystanej kwoty wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków, ale nie przedłożyła także przelewu zaliczek na podatek za styczeń 2021 w wysokości wynikającej z kalkulatora dofinansowania jak i końcowo nie przedłożyła zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, nie złożyła nadto oświadczenia, że pomoc otrzymana na podstawie art. 15zzb i art. 15gg ustawy COVID nie dotyczyła tych samych pracowników w tym samym okresie.

Na koniec Kolegium przedstawiło skorygowane rozliczenie wpłaty z 16 listopada 2021 r. kwoty [...]zł na należność główną i odsetki stosownie do zasad określonych w art. 55 § 2 O.p. wyliczając prawidłową wysokość kwoty do zwrotu.

W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca reprezentowana przez adwokata zaskarżyła w całości decyzję Kolegium z 14 maja 2024 r. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty oraz orzeczenia o obowiązku zwrotu tej kwoty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, a w szczególności art. 15gg ust. 1-2 oraz art. 19 i 20, art. 23a, art. 27-28 ustawy COVID poprzez uznanie, że skarżąca w sposób nieprawidłowy rozliczyła otrzymaną pomoc finansową w sytuacji, gdy skarżąca przedłożyła wszystkie wymagane rozliczenie i dokumenty, a także zwróciła powstałą nadpłatę.

Powyższe zarzuty w uzasadnieniu skargi zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 poz.935 – dalej: P.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ocena prawidłowości stanowiska organów, które uznały, że skarżąca zobowiązana jest zwrotu w całości przyznanych jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych, w następstwie wystąpienia COVID – 19.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm. - dalej: ustawa COVID).

Stosownie do ww. przepisu:

1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.

2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.

3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.

Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.

Stosownie do art. 15gg ust. 20 ww. ustawy - podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności:

1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;

2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku.

Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID postanowiono, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.

Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżąca wystąpiła 10 listopada 2020 r. o środki na dofinansowanie wynagrodzeń dla 4 osób za miesiąc listopad 2020 r. grudzień 2020 r., styczeń 2021 r., czyli na okres 3 miesięcy w łącznej kwocie [...]zł z przeznaczeniem na: - dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie: [...] zł oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt 1, w kwocie: [...] zł.

Przedsiębiorca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, złożył we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o braku zamiaru korzystania ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie, a także o niezaleganiu z uregulowaniem zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, FGŚP, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy.

Dyrektor WUP przyznał dofinansowanie, środki zostały wypłacone na wskazany przez skarżącą rachunek bankowy w trzech transzach: 22.12.2020 r., 31.12.2020 r, 29.01.2021 r. każda w wysokości [...] zł.

Skarżąca 14 czerwca 2021 r., a więc po terminie wynikającym z art. 15gg ust. 19 ustawy, który mijał 1 marca 2021 r. (30 dni po wypłacie III transzy) złożyła Formularz rozliczeniowy oraz dokumenty potwierdzając wykorzystanie otrzymanych środków na opłacenie wynagrodzeń pracowników w wysokości [...] zł. Dokumenty te, to: 1. wyciąg bankowy obejmujący przelewy wynagrodzeń pracowników: 1) M. A. za listopad 2020 r., grudzień 2020 r., styczeń 2021 r.; 2) D. S. za listopad 2020 r. grudzień 2020r, styczeń 2021 r., 3) K. T. za grudzień 2020 r.; 2. zbiorcze potwierdzenie odprowadzenia składek ZUS 16.11.2020 r.; 3. wypowiedzenie umowy przez pracownika J. J. (z dniem 31.10.2020 r.) i K. T. (z dniem 31.12.2020 r.); 4. umowa z ZUS z 17.03.2021 r. o rozłożenia na raty zaległości z tytułu składek za okres od 11.2020 r. do 01.2021 r; 5. potwierdzenia przelewu zaliczek na PIT-4 za listopad 2020 r., grudzień 2020 r. styczeń 2021 r.

Następnie skarżąca 12 października 2021 r. złożyła kolejny Formularz rozliczeniowy przyznanych środków, w którym wykazała, że wydatkowała na wynagrodzenia pracowników z dofinansowania kwotę [...]zł.

Z kolei do powyższego Formularza złożyła następujące dokumenty: 1. rozliczenie kwoty dofinansowania z wykazaniem kwoty zwrotu [...] zł; 2. wykaz pracowników, w oparciu, o który został złożony wniosek; 3. wykaz pracowników, na których przekazano dofinansowanie; 4. wyciągi bankowe obejmujące przelewy wynagrodzeń dla trzech pracowników: 1) M. A. za listopad 2020 r., grudzień 2020 r., styczeń 2021 r.; 2) D. S. za listopad 2020 r. grudzień 2020r, styczeń 2021 r., 3) K. T. za grudzień 2020 r.; 5. potwierdzenia przelewu zaliczek na PIT – 4 za listopad 2020 r., grudzień 2020 r. styczeń 2021 r.; 6. wypowiedzenia umów zlecenia przez J. J. i K. T.; 7. umowę ratalną z ZUS.

Dyrektor WUP weryfikując powyższe rozliczenia stwierdził, że beneficjent nie złożył pełnego udokumentowania rozliczenia z otrzymanych środków i świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Nieprawidłowości dotyczyły: braku potwierdzenia przelewu za miesiąc 2020 r. dla K. T.; braku kalkulatora wstępnego na podstawie którego beneficjent składał wniosek; braku klauzuli RODO. Organ wskazał również, że przelew do urzędu skarbowego za styczeń 2021 r. jest mniejszy niż kwoty wykazane w kalkulatorze rozliczeniowym, a więc brakowało potwierdzenia przelewu na pełną kwotę lub zaświadczenia o niezaleganiu.

Według ustaleń organu I instancji, nadto strona otrzymała pomoc na podstawie art. 15zzb ustawy COVID i wymagało ustalenia, czy dofinansowanie dotyczyło tych samych pracowników i okresów. W związku z tym pismem z dnia 15 lutego 2023 r. Dyrektor WUP wezwał stronę do złożenia kompletnego rozliczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków. Poinformował też stronę, że jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku we wskazanym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję o zwrocie.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, 16 marca 2023 r. skarżąca złożyła kolejny Formularz rozliczeniowy, w którym wykazała (omyłkowo czego organ nie kwestionuje) środki faktycznie wydatkowane w kwocie [...]zł, a nadto wraz z Formularzem nadesłała:

1. klauzulę RODO;

2. brakujące potwierdzenie przelewu wynagrodzenia za listopad 2020 r. dla K. T.;

3. kalkulator wstępny;

4. oświadczenie, że strona korzystała zarówno z pomocy z art. 15 zzb jak i z art. 15g zastrzegając, że pomoc nie dotyczyła tych samych pracowników oraz że wystąpiła do urzędu skarbowego o zaświadczenie o niezaleganiu.

Dyrektor WUP po analizie nadesłanych dokumentów uznał, że skarżąca nie złożyła kompletu dokumentów i informacji, potwierdzających prawidłowość wykorzystania świadczeń w związku z tym wszczął postępowanie i wydał decyzję określającą obowiązek zwrotu całości przyznanych środków wraz z odsetkami liczonymi od całej kwoty pomocy od dnia następującego po dniu przekazania środków.

Zdaniem skarżącej, środki były wykorzystane zgodnie z przysługującym prawem i w zakresie rozliczenia nie ma żadnych uchybień, skarżąca przedłożyła wszystkie wymagane rozliczenia i dokumenty, a także zwróciła środki niewykorzystane. Nadto, w decyzji organów obu instancji brak jest jakiejkolwiek informacji, aby przedłożone w dniu 14 czerwca 2021 r. dokumenty były nieprawidłowe, poza złożeniem nieprawidłowego formularza dotyczącego RODO. Zaś organ nie ustalił, jaka część środków nie została wykorzystana i nie zwrócona, natomiast orzekł bezpodstawnie o obowiązku zwrotu całości dofinansowania.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zasługuje na aprobatę, zaś zarzuty skarżącej są niezasadne. Prawidłowo, w ocenie Sądu, organy uznały, że skarżąca nie wykonała obowiązków nałożonych na nią przepisami ustawy COVID, ani w terminie rozliczenia, ani w terminie 30-u dni wskazanym w wezwaniu do uzupełnienia braków rozliczenia. Niewywiązanie się z obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów prawa musiało skutkować wydaniem decyzji o zwrocie należności w całości. Podkreślić przy tym trzeba, że termin określony w przepisach art. 15gg ust. 23a ustawy COVID jest terminem prawa materialnego. Uchybienie terminu prawa materialnego, jak słusznie przyjęły organy w decyzjach, wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Stanowisko to znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym m.in. wyroku NSA z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2447/17.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował przepisy ustawy COVID przypisując określonym zachowaniom (zaniechaniom) strony prawidłowo określone konsekwencje.

Wbrew twierdzeniom skarżącej z zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika dlaczego rozliczenie jest niepełne i jakich dokumentów brakowało począwszy od złożenia Formularza rozliczeniowego 16 czerwca 2021 r. jak i po dodatkowym wezwaniu z 15 lutego, których skarżąca nie uzupełniła po dodatkowym wezwaniu z 15 lutego 2023 r. Jak wskazano brakowało pełnego rozliczenia wpłaty zaliczki na podatek dochodowy za styczeń 2021 r., skarżąca poza stwierdzeniem, że wystąpiła do urzędu skarbowego o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu ani takowego nie dostarczyła, ani też z godnie z żądaniem organu potwierdzenia przelewu pełnej kwoty zaliczki. Z decyzji wynikało także, że do Formularza z 14 czerwca 2021 r. jak i z 12 października 2021 r. skarżąca nie nadesłała potwierdzenia przelewu wynagrodzenia za miesiąc 2020 r. dla K. T.; kalkulatora wstępnego na podstawie którego beneficjent składał wniosek oraz klauzuli RODO. Jak wynika z akt sprawy, akurat te dokumenty zostały przez skarżącą uzupełnione.

Zasadnie również organ wymagał informacji na temat pomocy uzyskanej na podstawie art. 15zzb ustawy COVID. Złożone w tym zakresie oświadczenie skarżącej [...] marca 2023 r., było zbyt ogólne, nie wykazało, że faktycznie pomoc przeznaczona była dla innych pracowników i w innym okresie. Jak wyżej wskazano, składając wniosek skarżąca złożyła oświadczenie, o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżącej znane były zasady jej przyznawania.

Także wysokość kwoty określonej do zwrotu została ustalona prawidłowo, albowiem ona również podyktowana jest brzmieniem przepisów art. 15gg ust. 23a ustawy COVID. Strona została pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.

Ustawodawca wyraźnie wskazał konsekwencje nierozliczenia się przez stronę ze zobowiązania w określonym terminie - sankcja polega na zwrocie całości otrzymanej pomocy. W treści decyzji Kolegium prawidłowo określono nie tylko kwoty przypadające do zwrotu, ale i daty, od których naliczone będą odsetki. Tak więc, zdaniem Sądu, Kolegium słusznie zaaprobowało ocenę, że skarżąca nie dokonała pełnego rozliczenia otrzymanej pomocy, a w sprawie występowały nieprawidłowości.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a poczyniona analiza przepisów ustawy COVID jest prawidłowa, wszechstronna i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Wobec niewywiązania się przez stronę z obowiązków ustawowych organy nie miały innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości. Przepisy są w tej mierze jasne i nie przewidują miarkowania wysokości zwrotu (jakby tego chciała skarżąca), stanowią o zwrocie całości świadczenia.

Jak wynika z akt sprawy, do skarżącej wysłano wezwanie do uzupełnienia rozliczenia o wskazane w nim konkretne dokumenty, ale skarżąca nie wykonała wezwania należycie, w całości.

Powyższe okoliczności nie mogą stanowić przesłanki do zignorowania przez organy zarówno charakteru materialnego terminu z art. 15gg ust. 23a, jak i nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla niezastosowania się skarżącej do wezwania, gdyż dbający o swoje interesy przedsiębiorca powinien zadbać o dostarczenie wszystkich żądanych dokumentów dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu stosownie do uregulowania art. 15gg ust. 23 ustawy COVID, organy miały uprawnienie do zweryfikowania rozliczenia otrzymanych środków covidowych i w ramach tej weryfikacji mogły żądać uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej. Strona skarżąca nie odpowiadając na wezwanie i nie uzupełniając braków, naraziła się na określone w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID konsekwencje.

Zastosowanie przepisów art. 15gg ust. 23a ustawy COVID obligowało organ do żądania zwrotu całości dofinansowania - organ nie miał w tym zakresie żadnego wyboru, nie mógł więc żądać zwrotu należności w części.

Podkreślić ponownie należy, że termin określony w art. 15gg ust. 23a ww. ustawy ma charakter materialny, co oznacza, że nie podlega przywróceniu, braki rozliczenia należało uzupełnić w terminie przewidzianym w omawianym przepisie, aby nie utracić przyznanego dofinansowania. Ponadto, sam fakt wydania decyzji niezgodnej z wolą strony nie oznacza naruszenia art. 8 k.p.a. Podkreślić też należy, że po uchyleniu decyzji organu I instancji, Kolegium wydało decyzję, która jest decyzją wyczerpującą i prawidłowo rozliczającą dokonaną wpłatę kwoty [...]zł z 16 listopada 2021 r. W uzasadnieniu szczegółowo określono okoliczności faktyczne sprawy. Odniesiono się do braków w materialne dowodowym. Opisano dlaczego organ odwoławczy uznał, że braki istniały i czego dotyczyły. Nie sposób zatem uznać, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 8 k.p.a.

Strona, jak wynika z dokumentacji sprawy, w trakcie toczącego się postępowania również była pouczona o konieczności zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w przypadku nieprawidłowego, niezgodnego z przeznaczeniem wydatkowania środków dofinansowania. Z akt sprawy jednoznacznie wypływa, że strona była powiadamiana też o czynnościach organu, wzywana i odpowiednio pouczana w niezbędnym zakresie, z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i 8 k.p.a.

W niniejszej sprawie podstawą zwrotu dofinansowania stało się zasadnie niezłożenie w ustawowym terminie kompletu dokumentów potwierdzających wykorzystanie otrzymanych środków i świadczeń zgodnie z przeznaczeniem, a w tej sytuacji organ nie mógł zastosować żadnych proporcji czy żądać zwrotu środków w części, był zobligowany żądać zwrotu środków w całości. Nieprawidłowości dotyczyły ostatecznie braku rozliczenia zaliczek na podatek dochodowy za styczeń 2021 r. oraz informacji czy pomoc z art. 15zzb ustawy dotyczyła tych samych pracowników i okresów. Niewątpliwie dokumenty te służyć miały potwierdzeniu wykorzystania otrzymanych środków zgodnie z przeznaczeniem. Podstawą zwrotu całości dofinansowania nie był natomiast, jak twierdzi skarżąca, złożony 16 marca 2023 r. Formularz, w którym wskazano środki faktycznie wydatkowane w kwocie [...]zł.

Uregulowania art. 15gg ust. 23c ustawy COVID wprost wskazują, iż organy miały uprawnienie do zweryfikowania rozliczenia otrzymanych przez skarżącą świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i w ramach tej weryfikacji mogły żądać uzupełnienia dokumentacji rozliczeniowej.

Wobec powyższego działanie organów wbrew zarzutom skargi nie narusza przepisów prawa.

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uznania wniesionej w sprawie skargi za zasadną, ani do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarówno ustalenia faktyczne organu znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym jak i poczyniona analiza przepisów ustawy COVID prawidłowa, wszechstronna i wystarczająca do wydania decyzji w sprawie. Z uwagi na fakt, że decyzja w rozpatrywanej sprawie wydawana na podstawie art. 15gg ust 23a jest związana a nie uznaniowa, organ - wobec niewywiązania się przez stronę z obowiązków ustawowych - nie miał innej możliwości aniżeli orzec o zwrocie przyznanej pomocy w całości.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za nieusprawiedliwioną, co obligowało do jej oddalenia, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.