Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2165/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 ust. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 145
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
article: par. 13 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 105 poz 884
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm  zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. i D. D. działającej w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletnich B. S. i J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej i przekazania opróżnionej kwatery dysponentowi oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] września 2023 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "k.p.a."), art. 6a oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.; dalej: "u.P."), a także § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 519; dalej: "rozp. MSWiA z 2005 r."), utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2023 r. nr [...] nakazującą P. S., D. D. oraz małoletnim B. S. i J. S. (dalej też: "skarżący") opróżnienie zajmowanej kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazanie jej dysponentowi - KGP.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] organ przydzielił skarżącemu P. S. tymczasową kwaterę nr [...] przy ul. [...] w [...] na czas pełnienia służby w Komendzie Głównej Policji. W ww. decyzji podano, że lokal ten składa się z 2 pokoi o powierzchni użytkowej 51,89 m kw., w tym powierzchni mieszkalnej 30,41 m kw. Wskazano również, iż przedmiotowa kwatera pozostaje w dyspozycji KGP na podstawie aneksu z [...] sierpnia 2013 r. do porozumienia zawartego [...] marca 2013 r. z Miastem [...]w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta Głównego Policji lokali stanowiących własność [...] z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji.

Następnie rozkazem personalnym z [...] lipca 2021 r. nr [...] organ zwolnił skarżącego P. S. ze służby w Komendzie Głównej Policji z dniem [...] lipca 2021 r. i z dniem [...] sierpnia 2021 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Powyższemu rozstrzygnięciu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na mocy art. 108 § 1 k.p.a.

W związku z ww. rozkazem personalnym, KGP, pismem z [...] października 2021 r. znak [...], poinformował skarżącego P. S., że zgodnie z § 13 rozp. MSWiA z 2005 r. jest on zobowiązany do opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej i przekazania jej dysponentowi - organowi. W odpowiedzi z [...] listopada 2021 r. na ww. pismo skarżący P. S. zwrócił się o wstrzymanie procedury opróżnienia tymczasowej kwatery, podnosząc, iż jest czasowo delegowany do Sekcji Ochrony Pracy w Komendzie [...] Policji, ale nie ma przydzielonego etatu, co powoduje brak możliwości ubiegania się o przydział kwatery tymczasowej lub mieszkania zastępczego w tej jednostce. Dodał, że tymczasową kwaterę zajmuje wraz z członkami rodziny, w tym osobą niepełnosprawną.

Dalej w piśmie z [...] grudnia 2021 r. znak [...] organ, w trybie art. 61 § 1 k.p.a., zawiadomił skarżącego P. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...]. KGP przypomniał, iż skarżący P. S. z dniem [...] sierpnia 2021 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i w świetle § 13 rozp. MSWiA z 2005 r. powinien opróżnić zajmowaną kwaterę i przekazać ją dysponentowi. Organ nadmienił, iż prawo dysponowania przedmiotową kwaterą posiada na podstawie porozumienia zawartego [...] marca 2020 r. z Miastem [...]w sprawie przekazania do dyspozycji Komendanta Głównego Policji lokali stanowiących własność [...] z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji. Jednocześnie organ pouczył skarżącego P. S. o treści art. 10 k.p.a. Zawiadomienia takie zostały skierowane [...] lutego 2022 r. do skarżącej D. D. oraz skarżącego P. S. jako przedstawiciela ustawowego małoletnich skarżących: B. S. i J. S.. Z kolei pismami KGP z [...] marca 2022 r. skarżący zostali powiadomieni o prawie wypowiedzenia się na temat zgromadzonych dowodów i zgłoszenia żądań, a brak ich stanowiska w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. pism spowoduje wydanie decyzji w oparciu o zgromadzone dowody.

Zachowując zakreślony wyżej termin, skarżący P. S. w piśmie z [...] kwietnia 2022 r. ponownie wniósł o wstrzymanie procedury opróżnienia tymczasowej kwatery. Wskazał, że jego sytuacja życiowa (wywołana rozkazem personalnym KGP z [...] lipca 2021 r. nr [...] o przeniesieniu) nie uległa poprawie, gdyż nadal pozostaje bez przydziału etatowego, a nie posiada środków finansowych na zakup mieszkania dla siebie i jego rodziny. Problemy mieszkaniowe doprowadziły do pogorszenia stanu zdrowia jego starszego syna, który posiada rozpoznanie w kierunku [...]. Nadto młodszy syn został skierowany przez szkołę na badania w kierunku diagnozy [...].

Decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] organ nakazał skarżącemu P. S. opróżnienie przedmiotowej kwatery wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami reprezentującymi jego prawa oraz przekazanie opróżnionej tymczasowej kwatery dysponentowi - KGP. Na skutek wniosku skarżących (reprezentowanych przez adwokata M. K.) o ponowne rozpatrzenie sprawy, KGP decyzją z [...] grudnia 2022 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji z uwagi na konieczność skierowania decyzji o opróżnieniu kwatery bezpośrednio do każdej osoby, która w niej zamieszkuje. Tymczasem KGP, działając jako organ pierwszej instancji, nie wydał decyzji w stosunku do skarżących: D. D., B. S. i J. S. .

Pismem z [...] marca 2023 r. znak [...] KGP poinformował skarżących o nadal prowadzonym postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się na temat zgromadzonych dowodów oraz zgłoszenia żądań. Jednocześnie organ wystąpił o potwierdzenie pełnomocnictwa dla adwokata M. K.. W związku z brakiem odpowiedzi, KGP zwrócił się (pismem z [...] maja 2023 r. znak [...]) do dotychczasowego pełnomocnika skarżących o nadesłanie aktualnego pełnomocnictwa procesowego w terminie 7 dni pod rygorem prowadzenia postępowania bez jego udziału. W dniu [...] czerwca 2023 r. do organu wpłynęły pełnomocnictwa udzielone przez skarżących adwokatowi M. K.. Natomiast w piśmie z [...] czerwca 2023 r. pełnomocnik skarżących wniósł o umorzenie postępowania, akcentując, iż skarżący P. S. ma tytuł prawny do kwatery tymczasowej w postaci decyzji o jej przydziale, która funkcjonuje w obrocie prawnym.

W dniu [...] lipca 2023 r. organ, w oparciu o art. 104 k.p.a., art. 97 ust. 1 i ust. 5 u.P. oraz § 13 ust. 1 pkt 1 i § 14 rozp. MSWiA z 2005 r., wydał skierowaną do skarżących decyzję nr [...] nakazującą im opróżnienie zajmowanej kwatery tymczasowej i przekazanie jej dysponentowi.

W motywach tego rozstrzygnięcia KGP zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, nie dopatrując się przesłanek do jego umorzenia.

Po rozpoznaniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, KGP, powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, podzielając argumentację zawartą w jego uzasadnieniu.

Organ ponadto wyjaśnił, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej nie może być rozumiane jako prawo całkowicie oderwane od praw i obowiązków wynikających z istoty stosunku służbowego policjanta. Istotą tych uprawnień jest bowiem fakt, ażeby funkcjonariusz mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Tak rozumianemu uprawnieniu policjanta do lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery odpowiadają obowiązki organów Policji do zaspokojenia tego prawa, przy czym każdy z dysponentów lokali i kwater tymczasowych ma obowiązki wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w danej jednostce organizacyjnej Policji.

W u.P. brak jest definicji lokalu mieszkalnego, tym niemniej każdą sytuację należy rozpatrywać indywidualnie, w oparciu o zaistniały w sprawie stan faktyczny przy uwzględnieniu powszechnych definicji funkcjonujących w obrocie. W ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725) art. 2 ust. 1 pkt 4 stanowi, iż przez lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest lokalem w rozumieniu ww. ustawy pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych.

Rozgraniczenie lokali pozostających w zasobach jednostek Policji na lokale mieszkalne oraz na tymczasowe kwatery jest związane z przeznaczeniem danego lokalu. Jak sama nazwa wskazuje, tymczasowa kwatera służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby. Charakter lokali mieszkalnych ma na celu trwałe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy, a lokale takie przeznaczone są do stałego pobytu ludzi. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] nosi status tymczasowej kwatery i jako tymczasowa kwatera został przydzielony skarżącemu P. S. decyzją KGP z [...] kwietnia 2019 r. nr [...].

Okoliczności, w których organy Policji orzekają o opróżnieniu tymczasowej kwatery, zostały wskazane w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 u.P. oraz w przepisach szczególnych określonych w § 13 rozp. MSWiA z 2005 r. Skoro skarżący P. S. został z dniem [...] lipca 2021 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i z dniem [...] sierpnia 2021 r. przeniesiony z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji, to zachodzi przesłanka ujęta w ostatnim z ww. przepisów do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej będącej w dyspozycji KGP. Na marginesie organ zaznaczył, że obecnie zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącego P. S. , jako funkcjonariusza Komendy [...] Policji, należy do wyłącznej kompetencji Komendanta [...] Policji.

Na powyższą decyzję KGP z [...] września 2023 r. skarżący (nadal reprezentowani przez adwokata M. K.) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z udziałem pracownika organu administracji publicznej podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której pracownik ten brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia skarżących o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji ostatecznej, jak również brak zawiadomienia ich o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji ostatecznej, co uniemożliwiło im zaznajomienie się z całokształtem okoliczności będących podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, a tym samym ograniczyło możliwość obrony ich praw, ponieważ szereg dowodów dopuszczono z urzędu na etapie postępowania odwoławczego;

3) przepisów prawa materialnego, tj. § 13 ust. 1 pkt 1 rozp. MSWiA z 2005 r. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której przyznana skarżącemu P. S. kwatera tymczasowa była lokalem mieszkalnym, co do którego przepis ten nie miał zastosowania.

W oparciu o ww. zarzuty skarżący zażądali: uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2023 r. oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący odnośnie pierwszego zarzutu skargi podnieśli, iż decyzję z [...] grudnia 2022 r. nr [...], uchylającą rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne z [...] października 2022 r. nr [...] nakazujące skarżącemu P. S. opróżnienie lokalu, podpisał z upoważnienia KGP [...]. M. Z., którego podpis widnieje również pod zaskarżoną decyzją organu z [...] września 2023 r. nr [...]. Ponadto przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ww. pracownik organu skierował do skarżących pismo z [...] maja 2023 r. wzywające do złożenia aktualnego pełnomocnictwa do reprezentowania ich w toku dalszego postępowania administracyjnego.

Organ naruszył także art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżących o możliwości końcowego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem decyzji ostatecznej.

Według skarżących, organ zastosował § 13 rozp. MSWiA z 2005 r., podczas gdy było to sprzeczne z uregulowaniami zawartymi w u.P. W tym kontekście skarżący podkreślili, że przedmiotowa kwatera tymczasowa odpowiadała normom przewidzianym do lokali mieszkalnych, ponieważ:

( skarżący P. S. jest funkcjonariuszem w służbie stałej;

( do zamieszkania w zajmowanym lokalu zostali uprawnieni członkowie rodziny, którzy nie są uwzględniani w przypadku przydzielenia funkcjonariuszom kwater tymczasowych;

( w trakcie obowiązywania decyzji o przyznaniu kwatery tymczasowej, jej metraż uległ powiększeniu (z 26 do 50 m kw.) właśnie z uwagi na sytuację rodzinną funkcjonariusza - narodziny dzieci oraz niepełnosprawność jego partnerki;

( skarżący P. S. ponosi nadal koszty zakwaterowania oraz miesięczne opłaty za świadczone usługi związane z eksploatacją mieszkania, a w kwaterach tymczasowych nie opłaca się czynszu.

Na poparcie swojego stanowiska przywołali wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 842/10 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Natomiast art. 120 p.p.s.a. wskazuje, iż w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W kwestii pierwszego jej zarzutu wyjaśnić trzeba, że obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli (weryfikacji) - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.) czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Natomiast nie odnosi się do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (vide wyroki NSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1346/17 i z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 905/20). Taka właśnie sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy, bowiem [...] . M. Z. podpisał zaskarżoną decyzję z [...] września 2023 r. (posiadając stosowne umocowanie udzielone mu przez organ), a uprzednio - [...] grudnia 2022 r. wydał w imieniu organu w drugiej instancji rozstrzygnięcie uchylające w oparciu o art. 138 § 2 (w związku z art. 127 § 2) k.p.a. decyzję KGP z [...] października 2022 r. nr [...] nakazującą skarżącemu P. S. opróżnienie przedmiotowej kwatery wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami reprezentującymi jego prawa oraz przekazanie opróżnionej tymczasowej kwatery dysponentowi. Ponadto nie każde działanie pracownika organu administracji publicznej związane z toczącym się przed tym organem postępowaniem można kwalifikować jako "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji". W ocenie tutejszego Sądu, podpisane przez [...]. M. Z. i adresowane do adwokata M. K. wezwanie z [...] maja 2023 r. znak [...] do złożenia aktualnego pełnomocnictwa nie stanowi czynności procesowej mającej lub mogącej mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy, a zatem nie mieści się w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji".

Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a. Przede wszystkim odnotować wypada, iż przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej organ, pismem z [...] czerwca 2023 r., powiadomił pełnomocnika skarżących o możliwości wypowiedzenia się na temat zgromadzonych dowodów i zgłoszenia żądań. Wprawdzie na etapie postępowania drugoinstancyjnego KGP tego nie uczynił, ale sam brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jak wskazał NSA w wyroku z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/23 nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. Dostrzec przy tym należy, iż w ramach drugiej instancji organ nie gromadził nowych dowodów, ale powtórnie oceniał zebrany - kompletny - materiał dowodowy.

Argumentacja, jaką skarżący przedstawili w kontekście trzeciego zarzutu skargi wskazuje, że de facto skarżącemu P. S. został przydzielony lokal mieszkalny, a nie tymczasowa kwatera. Jednakże zarówno podstawa prawna, jak i sama treść decyzji KGP z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotem przydziału była kwatera tymczasowa. Decyzja ta nie została zaskarżona, a skarżący P. S. wraz z rodziną zajął przydzieloną kwaterę. W granicach rozpoznawanej sprawy, której przedmiot obejmuje wyłącznie decyzję w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest uprawniony do weryfikacji legalności decyzji przydzielającej tę kwaterę. Tak więc podnoszone przez skarżących argumenty jak np. pozostawanie skarżącego P. S. w służbie stałej (a nie w służbie przygotowawczej), podobnie jak pozostałe argumenty w tym zakresie, pozostają bez wpływu na ocenę legalności decyzji o opróżnieniu kwatery. Systemowa zasada władztwa administracyjnego, jakim dysponują organy wydające decyzje administracyjne nakazuje przypisywać tym decyzjom przymiot zgodności z prawem dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego w stosownym trybie. Stąd pomimo istniejących wątpliwości co do zgodności z prawem ww. decyzji przydziałowej z [...] kwietnia 2019 r., wobec jej niezaskarżenia i faktycznego skonsumowania, nie ma podstaw do podważania wynikających z niej skutków prawnych co do charakteru przydzielonego skarżącym lokalu – kwatery tymczasowej. O statusie lokalu oraz o uprawnieniu do jego zajmowania nie może przesądzać ani fakt, że funkcjonariusz spełnia ustawowe przesłanki do uzyskania lokalu mieszkalnego, ani ponoszenie kosztów jego utrzymania, ani nawet złożenie w tym przedmiocie wniosku (tj. wniosku o przydział lokalu) przed wydaniem decyzji przydzielającej kwaterę tymczasową (vide wyroki NSA z 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1284/16 i z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1716/21).

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 97 ust. 1 u.P., zostało wydane rozp. MSWiA z 2005 r., które w § 13 ust. 1 pkt 1 przewiduje opróżnienie tymczasowej kwatery w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji.

W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości tak okoliczność dysponowania przez KGP tymczasową kwaterą nr [...] położoną przy ul. [...] w [...], jak też zwolnienie skarżącego P. S. ze służby w Komendzie Głównej Policji z dniem [...] lipca 2021 r. i przeniesienie go z urzędu z dniem [...] sierpnia 2021 r. do dalszej służby w Komendzie [...] Policji (na mocy rozkazu personalnego organu z [...] lipca 2021 r. nr [...]). W tych okolicznościach aktywowała się kompetencja KGP do wydania decyzji o nakazie opróżnienia przez skarżących przedmiotowej kwatery tymczasowej. W konsekwencji zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu z [...] lipca 2023 r. są zgodne z prawem. Zasadnie również KGP zwrócił uwagę, iż aktualnie skarżący P. S. - jako funkcjonariusz Komendy [...] Policji - może ubiegać się o pomoc mieszkaniową u Komendanta [...] Policji, czyli kierownika jednostki, w której pełni służbę (vide art. 88 ust. 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 5 lit. c rozp. MSWiA z 2005 r.).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.