Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 976/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), , Protokolant referent stażysta Marta Stec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową 1. oddala skargę w części dotyczącej ustalenia zdolności do pełnienia 2. zawodowej służby wojskowej; 3. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...], Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (dalej także: "CWKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 84 ust. 2 i art. 190 ust. 1, ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2022 r., poz. 655), § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.), § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2022 r., poz. 1243 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania M. C. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej także: "RWKL" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], w sprawie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej - utrzymała w mocy w/w orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...].

Zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] listopada 2022 r. skarżący M. C. został skierowany przez Dowódcę [...] w [...] do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W dniu [...] grudnia 2022 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła w rozpoznaniu (vide: pkt 8 orzeczenia RWKL):

1. Talasemia beta - § 55 pkt 2

2. Zaburzenia rytmu serca pod postacią bi- i trigeminii do dalszej diagnostyki -

- § 38 pkt 2

3. Krótkowzroczność - § 13 pkt 2

4. Skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające jego drożności - § 26 pkt 3

W konsekwencji powyższych ustaleń, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła, że schorzenia wymienione w pkt 1 i 2 rozpoznania powodują, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej (kat. N – Zał. 1, Grupa III załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r.).

Ponadto, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] stwierdziła w pkt 10 wydanego orzeczenia, że schorzenia wymienione w pkt 1 - 4 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie, w pkt 11 orzeczenia, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] podała, że nie zalicza badanego do żadnej grupy inwalidztwa.

Od powyższego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] strona skarżąca w piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r. wniosła odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...].

W uzasadnieniu odwołania, odnosząc się do schorzenia opisanego w pkt 2 rozpoznania (zaburzenia rytmu serca), skarżący podniósł, że jest po dalszej diagnostyce, wyniki badań różnią się diametralnie, a arytmia została zdiagnozowana jako nieistotna klinicznie (na tę okoliczność przedłożył zaświadczenie lekarza kardiologa z [...] stycznia 2023 r.). Odwołujący się dodał, że w orzeczeniu nastąpiła prawdopodobnie omyłka pisarska i wyjaśnił, że cierpi na talasemię typu minor, która – jak wynika z zaświadczenia specjalisty chorób wewnętrznych z [...] grudnia 2022 r. – nie powinna być przeciwskazaniem do zawodowej służby wojskowej.

W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] - działając na podstawie art. 84 ust. 2 i art. 190 ust. 1, ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, § 11 ust. 1, § 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach - wydała w dniu [...] lutego 2023 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego utrzymała w mocy sporne orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL podała, że w toku procesu diagnostycznego skarżącego, RWKL przeprowadziła wszelkie stosowne badania i konsultacje specjalistyczne, celem określenia jego zdolności do zawodowej służby wojskowej. Wyniki badań krwi (z [...] listopada 2022 r.) świadczą o występowaniu u orzekanego niedokrwistości niedobarwliwej z powodu, jak się okazało po konsultacji hematologicznej – wrodzonego defektu genetycznego struktury łańcuchów beta albo alta hemoglobiny oraz małych i nieregularnych w kształcie tarczowatych krwinek czerwonych, czyli tzw. talasemii minor, która nawet w tej postaci ma charakter przewlekły i w niesprzyjających warunkach służby wojskowej może doprowadzić do wystąpienia pełnoobjawowej talasemii z bardzo prawdopodobnym pojawieniem się zaburzeń funkcji układu naczyniowo-sercowego, dysfunkcji niektórych narządów wewnętrznych, w tym szczególnie wątroby i śledziony oraz pogłębieniem zaburzeń funkcjonowania układu krwiotwórczego.

CWKL stwierdziła, że rozpoznanie komorowych zaburzeń rytmu serca pod postacią bigeminii i trigeminii nastąpiło po wykonaniu Holtera EKG i konsultacji kardiologicznej. Dostarczona dokumentacja medyczna dołączona do odwołania w pełni potwierdza i uzupełnia ustalenia poczynione w ramach wojskowej komisji pierwszej instancji, natomiast kwalifikacja ustalonych rozpoznań do odpowiednich punktów i paragrafów jest zgodna z Załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zgodnie z którym § 55 pkt 2 i § 38 pkt 2 w Grupie III orzekanych odpowiada wyłącznie Kategoria N, bez żadnej alternatywy.

Zauważyła, że rozpoznania ustalone w punkcie 8.1 i 8.2 wymagają dalszej pogłębionej diagnostyki, stałej okresowej obserwacji i ewentualnego leczenia specjalistycznego w ramach NFZ.

W piśmie z dnia 4 kwietnia 2023 r. skarżący - działając za pośrednictwem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CWKL z dnia [...] lutego 2023 r., zaskarżając je w całości.

Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jak i o uchylenie orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] – skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie:

1. § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach przez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie ponownych badań lekarskich i specjalistycznych w celu uzupełnienia postępowania, co miało istotny wpływ na treść decyzji, a przez to naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

2. art. 84 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny przez jego częściowe niezastosowanie w odniesieniu do badania istnienia choroby talasemia i niezalecenia badania podmiotowi leczniczemu, dla którego podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ badanie przeprowadzono w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej, co z kolei wyłącza wiarygodność zaświadczenia lekarza;

3. § 38 pkt 22 i § 55 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach przez ich zastosowanie i przypisanie skarżącemu chorób decydujących o jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej, co było wynikiem błędnego postępowania dowodowego, niezastosowania § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia i co doprowadziło do niewyjaśnienia wszystkich istnych okoliczności faktycznych sprawy;

4. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 75 k.p.a. i 80 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie, nieprzeprowadzenie koniecznego postępowania dowodowego niezlecenie wymaganych badań i poczynienie ustaleń faktycznych na wybiórczym i niewiarygodnym materiale faktycznym, nieuwzględnienie zasady prawdy obiektywnej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, powodujące utratę jego zaufania do organów państwa;

5. art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie istotnych faktów, które organ uznał za udowodnione.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż organy administracji zobowiązane są do ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), co przejawia się nie tylko w ustaleniach faktycznych zgodnych z prawdą, ale także w podejmowaniu z urzędu czynności zmierzających do jej ustalenia. Organ odwoławczy oparł decyzję na materiale zebranym przez organ pierwszej instancji i nie zlecił przeprowadzenia badań lekarskich w celu uzupełnienia materiału w sprawie w myśl § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym, w razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

Skarżący podniósł, iż przeprowadzenie badań uzupełniających było konieczne dla ustalenia jego zdolności do pełnienia służby wojskowej, co wynikało już z dokumentów przedstawianych przez niego w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Podał, że jedyną konsultację z lekarzem specjalistą przeprowadził sam (w spółce Dom Lekarski w [...]) i dokument ten nie daje podstawy do ustalenia, że choruje na talasemię beta, przypisaną mu w decyzji. CWKL nie miała podstaw do ustalenia, że niedokrwistość niedobarwliwa jest wynikiem wrodzonego efektu genetycznego struktury łańcuchów beta lub alfa hemoglobiny oraz małych i nieregularnych w kształcie tarczowatych krwinek czerwonych. Jedną możliwością ustalenia istnienia tej choroby są badania genetyczne, a w zaświadczeniu dr lek. M. F. stwierdzono jedynie, że "pacjent przyznaje się do talasemii". Z zaświadczenia wynika także, że zalecono dla ustalenia istnienia talasemii przedstawienie dokumentów, którymi skarżący nie dysponuje.

Skarżący zarzucił, iż przypisanie mu talasemii nastąpiło bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, z naruszeniem art. 77 i 80 k.p.a. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ jeśli organ postąpiłby zgodnie z § 12 cytowanego rozporządzenia, to z łatwością stwierdziłby potrzebę przeprowadzenia ponownych badań lekarskich, badań specjalistycznych oraz dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Podkreślił, że ustalenie istnienia choroby talasemia minor nastąpiło jedynie na podstawie budzącej wątpliwości treści zaświadczenia dr lek. M. F., z którego wynika wyłącznie jego oświadczenie o istnieniu talasemii. Oświadczenie to organ odwoławczy potraktował jako konsultację hematologiczną, ostatecznie więc talasemię minor przypisano mu na podstawie jego oświadczenia, którego oczywiście nie jest i nie może być pewien z powodu braku dokumentów i badań.

Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 84 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne na potrzeby orzekania przez wojskowe komisje lekarskie realizują podmioty lecznicze, dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej. Żadna z komisji nie zleciła mu badań lekarskich prowadzonych przez wymieniony podmiot w zakresie talasemii; zaświadczenie wydał lekarz specjalista chorób wewnętrznych, działający na zlecenie Szpitala Wojskowego. Powyższe uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ wiarygodność tego dokumentu jest znikoma, a na pewno niewystarczająca do przypisania mu choroby talasemia, skoro jej istnienie wynika wyłącznie z jego oświadczenia.

Ponadto, skarżący stwierdził, że organ pierwszej instancji błędnie przypisał mu chorobę z § 38 pkt 2 rozporządzenia, określoną jako chorobę mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju naruszając przepisy postępowania, tj. § 12 cytowanego rozporządzenia, co miało istotny wpływ na treść decyzji. Badania Holtera EKG i konsultacja medyczna nie mogły doprowadzić do wniosku o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Badanie Holtera zostało przez niego powtórzone i w wyniku konsultacji kardiologicznej uzyskał zaświadczenie, że występuje mała ilość dodatkowych pobudzeń komorowych, bez złożonych arytmii, bez prowokacji wysiłkiem fizycznym (co oznacza brak wpływu tego czynnika na funkcjonowanie organizmu). Dysponuje bardzo dobrą tolerancją wysiłku fizycznego, regularnie uprawia sport, nie ma objawów zasłabnięć ani omdleń, bólu w klatce piersiowej i duszności. Arytmia jest nieistotna klinicznie, nie stanowi przeciwskazań do wysiłku fizycznego i nie wymaga leczenia kardiologicznego (wszystko to wynika z zaświadczenia specjalisty kardiologii lekarza T. N.).

Skarżący wyjaśnił dalej, że we własnym zakresie wykonał także próbę wysiłkową, z zaświadczenia lekarskiego wynika, że wysiłek fizyczny nie wpływa negatywnie na funkcjonowanie serca; w EKG nie ma zmian niedokrwiennych, w spoczynku albo podczas wysiłku stwierdzono pojedyncze VES (informujące o odchyleniach od prawidłowego funkcjonowania) bez tendencji do narastania. Stwierdzono również dobrą tolerancję wysiłku, a wynik uznano za klinicznie ujemny. Badanie to powinno być zlecone podczas postępowania przed organem pierwszej albo drugiej instancji, zgodnie z § 12 rozporządzenia. Nieprzeprowadzenie tych badań miało oczywisty wpływ na treść decyzji, przedstawione przez niego zaświadczenie lek. T. N. wywoływało potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów w sprawie, czego CWKL nie uczyniła.

Skarżący wywiódł, że orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych. Dla rozpoznania niektórych ze schorzeń wymienionych w załącznikach do rozporządzenia niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowych badań, nie można postawić rozpoznania na podstawie jednego badania albo konsultacji specjalistycznej. Ponadto wojskowe komisje lekarskie wydają rozstrzygnięcia o stanie zdrowia z dnia orzekania, jednak organ drugiej instancji, biorąc pod uwagę treść odwołania, powinien był skierować go na dodatkowe badania, w celu potwierdzenia wcześniejszych ustaleń organu pierwszej instancji.

Skarżący stwierdził, że organ odwoławczy "wykazuje niezdecydowanie w decyzji"; w uzasadnieniu mowa jest o talesemii minor z możliwością przekształcenia w talasemię pełnoobjawową, a zaburzenia rytmu serca kwalifikuje do dalszej diagnostyki. Organ nie miał pewności, co do jego niezdolności do służby wojskowej, a wątpliwości zamiast zbadać rozstrzygnął na jego niekorzyść. Nie istnieje pewność prawa w sytuacji, kiedy wobec obywatela wydawana jest decyzja o jednoznacznej sentencji i zupełnie niejednoznacznie uzasadniona.

W konkluzji stwierdził, że wskazane okoliczności, jeżeli organ prowadziłby postępowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, powinny skutkować zleceniem ponownych badań lekarskich i badań specjalistycznych. Zaniechano tej czynności, naruszając zasadę prawdy obiektywnej i zaufania obywatela do Państwa. Postępowanie dowodowe CWKL sprawia wrażenie niedokładnego, pochopnego, jak można się domyślać, motywowanego oszczędnością kosztów w zakresie zlecania badań specjalistycznych. Na podstawie badań przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji nie można było jednoznacznie stwierdzić istnienia przypisanych mu chorób, a tym samym w konsekwencji uznać go za niezdolnego do czynnej służby wojskowej. Dopiero przeprowadzenie dodatkowych badań dałoby podstawę do wydania orzeczenia w zakresie zdolności do służby wojskowej w całości zgodnego ze stanem faktycznym. Decyzja jest krzywdząca i nie uwzględnia faktycznych okoliczności sprawy, w szczególności stopnia sprawności jego organizmu, który umożliwia mu pełnienie zawodowej służby. W świetle powyższego decyzja CWKL uznająca skarżącego za niezdolnego do służby jest niezasadna.

W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, CWKL wskazała, iż są one bezzasadne, ze względu na fakt, iż zarówno orzeczenie RWKL jak i orzeczenie organu odwoławczego zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami po wyczerpującym, dla potrzeb orzekania, ustaleniu stanu faktycznego sprawy. CWKL zauważyła, że rozpoznania talasemii dokonano w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych krwi – z 10 listopada 2022 r., który wykazały szereg nieprawidłowości w zakresie układu czerwonokrwinkowego przy prawidłowym poziomie żelaza i ferrytyny, a także odchyleń od normy w układzie białokrwinkowym. Uzyskane wyniki badań w połączeniu z informacjami uzyskanymi od skarżącego w toku wywiadu chorobowego odnośnie występowania u niego talasemii minor, w pełni uprawniało organ orzekający do zastosowania kwalifikacji orzeczniczej § 55 pkt 2. Skarżący w wywiadzie przyznał występowanie talasemii minor. Zgodnie z rozporządzeniem samo stwierdzenie niedokrwistości hemolitycznej, bez ustalania jej przyczyny kwalifikuje schorzenie do § 55. Różnicowanie pomiędzy pkt 1 a 2 tego paragrafu zleży od stopnia ciężkości schorzenia (lekkiego, umiarkowanego, znacznego).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 2 rozporządzenia CWKL wyjaśniła, że wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne, badania psychologiczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, jeżeli wyraża on na to zgodę oraz przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie. Użyte w tym przepisie słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, a granice korzystania z tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy obiektywnej, bo z niej to wypływa obowiązek podjęcia przez organ wszelkich czynności, mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. W sprawach zatem o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ orzekający jest obowiązany wykorzystać ten środek dowodowy. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie był zawiły - nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dodatkowego specjalistycznego badania.

CWKL podniosła, że wbrew twierdzeniom skarżącego wojskowe komisje lekarskie nie były zobowiązane do wykonania skomplikowanych badań genetycznych celem ustalenia rodzaju i typu schorzenia, wystarczające było bowiem stwierdzenie w badaniach laboratoryjnych występowania zespołu objawów predestynujących do rozpoznania niedokrwistości hemolitycznej znacznego stopnia. Badania te zostały wykonane w ramach postępowania orzeczniczego przez [...] Szpital Wojskowy z Przychodnią SPZOZ Zespół Pracowni Medycyny Laboratoryjnej, a więc placówkę utworzoną przez Ministra Obrony Narodowej.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego zakwalifikowania schorzenia - zaburzenia rytmu serca pod postacią bi i trigeminii do dalszej diagnostyki, CWKL wyjaśniła, że zostało ono ustalone na podstawie wyniku konsultacji kardiologicznej oraz badania Holtera EKG. W uzasadnieniu orzeczenia odwoławczego wyjaśniono, że dokumentacji medyczna dołączona do odwołania w pełni potwierdza rozpoznanie arytmii i uzupełnia ustalenia poczynione w ramach badań wykonanych przed organem pierwszej instancji. W ocenie zespołu orzekającego rozpoznane zaburzenia rytmu serca zostały prawidłowo zakwalifikowane do § 38 pkt 2 - choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju.

W związku z powyższym, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym uznać należy, iż zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

Należy zauważyć jednocześnie, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi w ogóle należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP, z treści którego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej.

Dokonując oceny przedmiotowej sprawy w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego M. C. do pełnienia zawodowej służby wojskowej, skarga podlegała oddaleniu, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając w powyższym zakresie przesłankę do odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wyjaśnia, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy.

Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej.

Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, określające ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1534 ze zm.), czy też ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 ze zm.). Orzeczenia tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji administracyjnych o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Warto zauważyć, że potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99; publik. /w:/ OSNP z 2000 r., nr 5, s. 167). Analogiczne stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (publik. /w:/ ONSA z 2001 r., zeszyt nr 2, poz. 47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04.

W niniejszej sprawie, jak wynika wyraźnie z treści skargi, przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w całości, a więc także w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową.

Tymczasem, na tę kategorię orzeczeń Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi we wspomnianym zakresie i ją odrzucić.

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL z dnia [...] stycznia 2023 r. utrzymujące w mocy orzeczenie RWKL w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. w części dotyczącej określenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej, Sąd stwierdził, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaznaczenia wymaga, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w k.p.a. Jednak w sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o sformalizowanym charakterze.

Podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Rozporządzenie to w załączniku nr 1 określa wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych RP i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych wraz ze wskazaniem kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz warunki orzekania w tych sprawach.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 8 i 9 cyt. rozporządzenia i po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich (art. 87 ust. 1 ustawy o obronie Ojczyzny oraz § 9 ust. 1 i 3 cyt. rozporządzenia). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej osobie skierowanej oraz organowi, który skierował tę osobę do wojskowej komisji lekarskiej, przysługuje odwołanie do wojskowej komisji lekarskiej będącej organem wyższego stopnia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (art. 84 ust. 8 ustawy o obronie Ojczyzny).

Co do zasady, jak stanowi przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r., Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając jako wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiałów w sprawie.

Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, tj. czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej. Ustalony na podstawie wyżej wymienionych dokumentów stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej.

Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że orzekająca w pierwszej instancji Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] była właściwa miejscowo i rzeczowo do orzekania w sprawie, o czym przesądza przepis § 4 ust. 9 ww. rozporządzenia. Stosownie do art. 84 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzekała w składzie trzech lekarzy. Swoje orzeczenie wydała na podstawie wykonanych badań i konsultacji specjalistycznych skarżącego.

W ocenie Sądu, uznać należy, że również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], orzekając w składzie trzech lekarzy, działała zgodnie ze swoją właściwością w myśl § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia.

Utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], CWKL podzieliła stanowisko RWKL odnośnie niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie zostało wydane w następstwie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej stosownie do § 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r.

Zaznaczyć przy tym należy, że użyte przez prawodawcę w ww. przepisie sformułowanie, iż "W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w arszawie może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne" oznacza, że uzupełnienie postępowania Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską, jako komisję odwoławczą, ma charakter fakultatywny. Nie oznacza natomiast obowiązku po stronie tej komisji podjęcia dodatkowych czynności procesowych w sytuacji, gdy wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne zostały w sposób wszechstronny wyjaśnione na etapie postępowania przed wojskową komisją lekarską rozstrzygająca w pierwszej instancji. Wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenie o zdolności danej osoby do służby wojskowej na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do odpowiedniego rodzaju służby wojskowej, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w przypadku potrzeby również obserwacji szpitalnej.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego niezastosowania w niniejszej sprawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach i nieprzeprowadzenia ponownych badań lekarskich i specjalistycznych w celu uzupełnienia postępowania, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny. Jak przedstawiono wyżej z treści ww. przepisu wyraźnie wynika, że organ lekarski "może" skorzystać z tego dodatkowego środka dowodowego, ale nie ma takiego obowiązku. Jeżeli zatem – jak w niniejszej sprawie – organ stwierdzi, iż zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do oceny stanu zdrowia żołnierza i nie budzi wątpliwości, to nie ma obowiązku stosowania tego przepisu. W niniejszej sprawie CWKL oceniła, iż zgromadzona dokumentacja medyczna jest kompletna , w całości potwierdza rozpoznanie organu pierwszej instancji ni nie zachodzi potrzeba jej uzupełnienia. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia ww. przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. W konsekwencji w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że podczas wywiadu lekarskiego przeprowadzonego przez lekarza chorób wewnętrznych (k. 59 akt orzeczniczych) skarżący podał, że występuje u niego talasemia minor, co zostało odnotowane w protokole badania, ze wskazaniem lekarza przeprowadzającego badanie, że skarżący winien dołączyć dokumentację potwierdzające ww. schorzenie. Ponadto w wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych stwierdzono we krwi skarżącego wartości świadczące o występowaniu u niego niedokrwistości niedobarwliwej czyli talasemii minor. Dodatkowo przy odwołaniu skarżący złożył kartę z wizyty lekarskiej z 1 grudnia 2022 r., z treści której wynika, że opisane schorzenie - talasemia minor - nie powinno być przeciwskazaniem do służby wojskowej zawodowej. Potwierdzenie, że opisana wyżej jednostka chorobowa występuje u skarżącego, wystąpiło z trzech niezależnych źródeł i nie wymagało dodatkowych dowodów, w tym wnioskowanej przez stronę skarżącą pogłębionej diagnostyki w celu ustalenia genezy schorzenia. Schorzenie z § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej – komorowe zaburzenie rytmu serca, zostało ujawnione w badaniu Holtera i konsultacji kardiologicznej, dołączona do odwołania dokumentacja w pełni potwierdza ww. rozpoznanie. Nie było więc podstaw do prowadzenia dodatkowej diagnostyki.

Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 84 ust. 5 ustawy o obronie Ojczyzny Sądu uznał, że nie jest on zasadny. Zgodnie z tym przepisem badania diagnostyczne i konsultacje specjalistyczne na potrzeby orzekania przez wojskowe komisje lekarskie realizują podmioty lecznicze, dla których podmiotem tworzącym jest Minister Obrony Narodowej. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, o czym świadczą dokumenty z kart 38-55, że skarżący skierowany został na wykonanie różnych badań diagnostycznych w placówce utworzonej przez Ministra Obrony Narodowej, tj. [...] Szpitalu Wojskowym z Przychodnią SPZOZ Zespół Pracowni Medycyny Laboratoryjnej w [...]. Organ orzeczniczy nie kierował skarżącego na komercyjne badania lekarskie w celu diagnostycznym.

Sąd za niezasadne uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 38 pkt 2 i § 55 pkt 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Wskazane przepisy określają jednostki chorobowe rozpoznane i stwierdzone przez RWKL u skarżącego. Przepis § 38 pkt 2 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia dotyczy następujących schorzeń (układu krążenia) - choroby mięśnia sercowego lub zaburzenia rytmu nawracające albo trwałe powodujące upośledzenie sprawności ustroju. Zgodnie z objaśnieniami według pkt 1-3 należy kwalifikować również zaburzenia rytmu serca pochodzenia organicznego i zaburzenia przewodzenia. Przepis § 55 pkt 2 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia odnosi się natomiast do innych chorób wewnętrznych - niedokrwistości, małopłytkowości, leukopenie znacznego stopnia niepoddające się leczeniu. Zgodnie z objaśnieniami z pkt 1-3 tego przepisu, według tego punktu należy kwalifikować osoby z niedokrwistością hemolityczną. W ocenie Sądu dokonana przez organ pierwszej instancji i zaapceptowania przez CWKL kwalifikacja ustalonych rozpoznań do odpowiednich punktów i paragrafów jest zgodna z Załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zgodnie z którym § 55 pkt 2 i § 38 pkt 2 w Grupie III orzekanych odpowiada wyłącznie Kategoria N.

Zdaniem Sądu, co zresztą opisano już wyżej, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż zebrany w postępowaniu orzeczniczym materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia rozpoznania i jego właściwego zakwalifikowania pod określoną jednostkę chorobową wskazaną w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia, powodowało, że organ ten nie miał obowiązku przeprowadzać dodatkowego postepowania dowodowego. Powyższe w żaden sposób nie świadczy o błędnie prowadzonym postępowaniu dowodowym i niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w konsekwencji niewłaściwym rozpoznaniu z pkt 8 pkt 1 i 2 orzeczenia z 12 grudnia 2022 r.

Analizując zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, iż w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 75 k.p.a. i 80 k.p.a. Zabrany w toku postępowania orzeczniczego, zarówno przed RWKL jak i organem odwoławczym, materiał dowodowy (dokumentacja medyczna) nie był wybiórczy i mógł stanowić podstawę orzeczeń. Niewątpliwym jest, że komisje lekarskie orzekają w oparciu o dokumenty medyczne – wyniki badań laboratoryjnych, specjalistycznych, konsultacje lekarskie. Wszystkie tego rodzaju dokumenty zostały zgromadzone w toku postępowania orzeczniczego prowadzonego przez RWKL, znajdowały się w aktach sprawy i stanowiły podstawę ustalenia rozpoznania. Przeprowadzenie dodatkowych badań genetycznych, które miałyby wykazać, czy talasemia minor jest chorobą wrodzoną czy też nie, nie miało żadnego wpływu na ustalenie rozpoznania, w sytuacji gdy samo stwierdzenie występowania ww. schorzenia dyskwalifikuje żołnierza do służby wojskowej.

Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonym orzeczeniu CWKL opisał stan faktyczny i prawny sprawy oraz podał okoliczności, które stanowiły podstawę orzeczenia. Zaś skarżący nie wykazał, aby wojskowe komisje lekarskie obu instancji wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy (stan zdrowia i ustalone schorzenia skarżącego), a w konsekwencji bezzasadnie uznały, że skarżący jest niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W tej sytuacji, skoro z utrwalonego dotychczas orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, iż kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu kandydata za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, dokonywana przez te sądy, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do zawodowej służby wojskowej była prawidłowa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie jest władny, aby rozważać kwestie stricte medyczne.

W tej sytuacji, stwierdzić należy, że kontrolowane orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, zostało podjęte zgodnie z obowiązującymi w tej materii uregulowaniami prawnymi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Jednocześnie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie - jak w pkt 2 sentencji wyroku.