Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1450/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. K. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił własne decyzję z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nakładające na Pana A.K. kary pieniężne po 3.000zł. (trzy tysiące złotych) z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] lipca 2011r. po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (z obwodnicą G.) –J., i orzekł w tym zakresie o nałożeniu jednej kary pieniężnej w wys. 3000zł na Pana A.K. za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] lipca 2011r. po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (obwodnica G.) – J. bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 –dalej k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.260- dalej u.d.p.) oraz załącznika nr 1 pkt 13 lit. f) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm- dalej rozporządzenie), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 – dalej u.t.d.).

Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2011r., samochód ciężarowy marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej równej 24.000 kg, poruszał się po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (z obwodnicą G.) – J. bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Powyższe naruszenie zostało ustalone w oparciu o zapisy ewidencyjne [...], oraz [...],[...],[...] zarejestrowane przez bramownice kontrolne nr [...], nr [...],[...], [...], zainstalowane w pasie drogowym wyżej wymienionego płatnego odcinka drogi ekspresowej S7.

W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców organ ustalił posiadacza pojazdu samochodowego o nr rej. [...] oraz wezwał posiadacza ww. pojazdu do wskazania osoby kierującej pojazdem w dniu [...] lipca 2011r.

Z treści oświadczenia, które wpłynęło do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że we wskazanej dacie pojazdem o nr rej [...] kierował Pan A.K. W oświadczeniu tym wskazano również, że przed wprowadzeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, posiadacz pojazdu uzyskał informacje na infolinii viaToll, że "pojazdy specjalne nie podlegają obowiązkowi uiszczenia opłaty" . W związku z powyższą informacją w pojazdach nie zostały zainstalowane urządzenia viaBox. W oświadczeniu wskazano również, że po otrzymaniu wezwania z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, ponownie skontaktowano się z infolinią viaToll, jednakże tym razem uzyskano informację o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, także przez pojazdy specjalne. W oświadczeniu znalazła się również informacja, że w dniach [...] września 2011r. wszystkie pojazdy przedsiębiorcy zostały wyposażone w niezbędne urządzenia viaBox.

Po dokonaniu ww. ustaleń organ pismami z dnia [...] listopada 2011r. zawiadomił Pana A.K. o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnej drodze krajowej.

Po przeprowadzeniu postępowania decyzjami z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Pana A.K. kary pieniężne po 3000zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem w dniu [...] lipca 2011r. po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (z obwodnicą G.) – J.

Pismami z dnia [...] i [...] lutego 2013r. Pan A.K. złożył wnioski o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych w/w decyzjami organu I instancji podnosząc, że opłaty nie wnosił z powodu błędnej informacji dotyczącej samochodów specjalnych uzyskanej na infolinii. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. w którym wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie. W piśmie tym wskazano, że A.K. jest pracownikiem (kierowcą ) zatrudnionym przez przedsiębiorstwo A. W ramach swych obowiązków służbowych przejeżdżał on po drogach krajowych ujętych w zał. Nr 1 do rozporządzenia, bez zainstalowanego urządzenia viaBox niezbędnego do uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po tych drogach. Skarżący podkreślił, iż korzystającym zatem z tych dróg jest jego pracodawca i to właśnie on a nie pracownik obowiązany jest zgodnie z ustawą do wyposarzenia pojazdu w stosowne urządzenie oraz uiszczenia opłat za korzystanie przez niego z drogi. Pracownik działa bowiem na wyraźne polecenie pracodawcy oraz na jego korzyść i nie dysponuje instrumentami dzięki, którym mógłby odmówić wykonywania jego polecenia służbowego. Podniesiono zatem, że w świetle zapisów ustawy o drogach publicznych dochodzi do sytuacji takiej, w której za zaniedbania podmiotów, na które ustawa nałożyła obowiązek wnoszenia opłat elektronicznych, bardzo wysokimi karami pieniężnymi zagrożone są i obciążane osoby fizyczne, którym obiektywnie nie można postawić żadnych zarzutów. Doszło zatem do sytuacji, w której obowiązek wniesienia opłaty spoczywa na innym podmiocie niż ten wobec którego zastosowana została kara administracyjna. Podniesiono również, że na A.K. za jeden przejazd tą samą drogą i w tym samym dniu nakładane są kary po 3000zł za każdą rejestrację tego uchybienia przez każdą przekroczoną na danym odcinku bramownicę (miało to miejsce nawet co kilka minut), co stanowi rażące naruszenie obowiązujących przepisów. Wskazano również, że w stosunku do skarżącego GITD wszczął już kilkadziesiąt postępowań z czego wiele zostało już zakończonych nałożeniem na stronę wielokrotnej kary 3000zł, a kilkadziesiąt innych postępowań nadal jest w toku.

Organ II instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2014r. uchylił skarżone cztery w/w decyzje organu I instancji i orzekł o nałożeniu na Pana A.K. kary pieniężnej w wys. 3000zł za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] lipca 2011r. po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (obwodnica G.) – J., bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W uzasadnieniu organ powołał się na ustalony stan faktyczny sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz podkreślił, że wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tym przepisie stan faktyczny.

Organ wskazał również, że z zebranych materiałów dowodowych jednoznacznie wynika, iż strona postępowania została ustalona w sposób prawidłowy a jest nią Pan A.K., który [...] lipca 2011r., prowadził pojazd o nr rej [...]. Ustalono również w sposób bezsporny, że po odcinku drogi ekspresowej S7 poruszał się, we wskazanym wyżej dniu, w/w. pojazd, za którego przejazd nie została uiszczona należna opłata elektroniczna.

Analizując sprawę organ II instancji uznał jednak, że w sposób nieprawidłowo zostały wymierzone cztery kary czterema odrębnymi decyzjami skoro z materiału dowodowego sprawy wynika, że system poboru opłat zarejestrował cztery incydenty nieuiszczenia opłaty elektronicznej na tym samym płatnym odcinku drogi ekspresowej S7, w tym samym dniu, które były związane z jednym przejazdem o charakterze ciągłym. Z tego też względu organ uchylił skarżone orzeczenia i orzekł o nałożeniu jednej kary w wys. 3000zł za przejazd po drodze ekspresowej S7 w dniu [...] lipca 2011r. Organ ustosunkowując się do pozostałych żądań oraz wniosków podniósł, że niezasadne jest żądanie dot. dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność telefonicznego kontaktowania się przez pracodawcę skarżącego z operatorem systemu viaToll przed dniem [...] lipca 2011r. i uzyskania informacji o zwolnieniu pojazdów specjalnych z uiszczania opłat elektronicznych - bowiem dopuszczenie wnioskowanych dowodów nie ma wpływu na toczące się postępowanie administracyjne. Przesłuchanie świadków na okoliczności wskazane we wniosku nie jest okolicznością mogącą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem nieuiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej było spowodowane brakiem w pojeździe wymaganego urządzenia viaBox, za pośrednictwem którego taka opłata zostałaby pobrana, a zatem okolicznością zależną od skarżącego. Wskazano również, że nie jest możliwe przeprowadzenie żądanego dowodu z nagrania rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez Pana A.K. z infolinią operatora systemu viaToll przed dniem [...] lipca 2011r., bowiem zapis rozmów telefonicznych jest przez ten podmiot przechowywany jedynie przez pół roku. Organ wskazał również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dot. uzyskania błędnej informacji na infolinii viaToll dot. zwolnienia pojazdów specjalnych z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, bowiem co prawda ustawa o drogach publicznych przewiduje możliwość zwolnienia pewnych kategorii pojazdów z obowiązku ponoszenia opłat za przejazd drogami krajowymi. Przy czym enumeratywną listę kategorii pojazdów wyłączonych spod tego obowiązku zawiera art. 13 ust.3a u.p.d. Przepis ten nie wyklucza jednak obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej przez pojazdy specjalne a zatem przepisy obowiązujące nie przewidują wyłączenia pojazdów specjalnych z obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej. Organ podkreślił również, że przy ustalaniu prawidłowej treści przepisu prawa zawsze rozstrzyga treść opublikowana w Dzienniku Ustaw a nie informacje przekazane przez inne podmioty przy czym kierujący pojazdem ma obowiązek posiadać wiedzę odnośnie podstawowych przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak bowiem wiedzy czy świadomości w tym zakresie nie może usprawiedliwiać naruszenia przepisów. A zatem brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też ponoszenia opłat elektronicznych nie może usprawiedliwiać naruszenia prawa. Nadto wina i stopień ewentualnego zawinienia nie stanowią przesłanek odpowiedzialności administracyjnej. Organ wskazał również, że niedopełnienie obowiązku w postaci braku zainstalowanego w pojeździe urządzenia viaBox skutkuje niewniesieniem opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. A zatem bez znaczenia pozostaje późniejsze wyposażenie pojazdu w urządzenie viaBox tj. po powstaniu naruszenia, skoro w chwili zakwestionowanego przejazdu w pojeździe nie znajdowało się wymagane urządzenie do pobierania opłat i ta okoliczność (a nie późniejszy stan) stanowiła podstawę wydania decyzji organu I instancji. Organ wyjaśnił również, że ustawodawca nie przewidział możliwości umorzenia postępowania administracyjnego za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej lub też odstąpienia od nałożenia kary.

Wskazał także, że zgodnie z obowiązującymi przepisami kara nakładana jest jedynie na kierowcę a zatem jeżeli zarejestrowane przez system naruszenie powstało w skutek realizacji przez niego obowiązków pracowniczych, a kierujący został narażony na odpowiedzialność administracyjną w skutek zaniedbań pracodawcy, to może on wnieść powództwo cywilne wobec pracodawcy.

Na w/w decyzję pismem datowanym na dzień [...] marca 2014r. została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga przez Pana A.K., który wniósł o:

• Uchylenie skarżonej decyzji w części dot. pkt 2 i przekazanie sprawy d ponownego rozpatrzenia w zaskarżonej części

• Zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze skarżący zarzucił, że decyzja organu II instancji z dnia [...] lutego 2014r. została wydana z :

1/ naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnie:

• art. 13 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust.1 pkt 1 u.d.p. pozostających w sprzeczności z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do demokratycznego państwa prawnego i równości wobec prawa, z uwagi na nałożenie pieniężnej kary administracyjnej na kierującego pojazdem, w sytuacji gdy zobowiązanym do uiszczenia opłaty elektroniczne, za przejazd po drodze krajowej jest inny podmiot, tj. korzystający z drogi krajowej ( w niniejszej sprawie pracodawca skarżącego).

• art. 13k ust.1 pkt 1 u.d.p., który stanowi , iż za przejazd po drodze krajowej za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty, kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust.1 pkt 3 u.d.p. – wymierza się karę pieniężną w wys. 3.000 zł – czego skutkiem jest nałożenie kary pieniężnej za przejazd [...] lipca 2013r. bez podania godziny przejazdu.

2/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7, 77 par. 1 , art. 80 i art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, w sytuacji nieustalenia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wszystkich przejazdów po tej samej drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w stosunku do tego samego dnia i kierowcy, skutkujących wielokrotnym nakładaniem kar pieniężnych.

W uzasadnieniu skargi w szczególności zaakcentowano wątpliwości jakie budzi automatyzm przyjęty w ustawie o drogach publicznych polegający na nakładaniu kar na kierującego pojazdem, a nie na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy, w ramach działalności swego przedsiębiorstwa, co zdaniem skarżącego prowadzi do nadużywania prawa, gdyż tym sposobem kierowca ponosi odpowiedzialność administracyjną za zaniechania pracodawcy. Skarżący powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał, iż zobowiązanie do uiszczenia opłaty elektronicznej, powstaje w chwili przekroczenia pierwszej bramownicy, danego dnia oraz na konkretnym odcinku drogi krajowej. A zatem nałożenie kary pieniężnej za przejazd [...] lipca 2013r., bez podania godziny przejazdu, jest sprzeczne z wytycznymi WSA w Warszawie zawartymi we wskazanych w skardze wyrokach. Skarżący podniósł również, że jedynie wskazanie przez organ w decyzji wszystkich postępowań administracyjnych dotyczących nieuiszczenia opłaty elektronicznej z dnia [...] lipca 2011r. pozwoli dopiero na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego, to na organie spoczywa obowiązek wskazania wszystkich naruszeń dotyczących przejazdu po drodze publicznej bez uiszczenia wymaganej opłaty, w stosunku do tego samego kierowcy i dnia, przeprowadzenia postepowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia. Z tego względu zdaniem skarżącego doszło do naruszenia przepisu art. 7, 77 par. 1, art. 80 oraz art. 107 par. 3 k.p.a.

Pismem z dnia [...] września 2014r. skarżący uzupełnił skargę dodatkowo zarzucając, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 13k ust. 1 i 4 u.d.p. poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, w sytuacji braku oznakowania, w dniu przejazdy tj. [...] lipca 2011r., drogi ekspresowej S8, w zakresie obowiązku ponoszenia opłat .

W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014r. sygn.. II GSK 567/13, w którym Sąd wskazał, że dla wymierzenia kary administracyjnej za przejazd po drodze krajowej bez wniesienia stosownej opłaty zasadnicze znaczenie ma prawidłowe oznakowanie drogi, po której pojazd się porusza a co należy do obowiązków zarządcy drogi, który winien dokonać oznakowania drogi na której pobierane są opłaty elektroniczne, tabliczkami T-34.

Skarżący podniósł również, że w innych postępowaniach administracyjnych prowadzonych wobec A.K. organ umorzył postępowania powołując się na pismo Zastępcy Dyrektora ds. Zarządzania Drogami i Mostami Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Warszawie z dnia [...] marca 2014r. o nr GDDKiA-O/Wa-Z.2.409/565/jo/2014, dotyczących początku prawidłowego oznakowania płatnego odcinka drogi ekspresowej S7 Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk w znaki drogowe i tablice informacyjne o systemie elektronicznego poboru opłat. Z pisma tego wynika bowiem, że na wskazanym odcinku drogi odpowiednie znaki (tablica T-34) zostały zamontowane dopiero w dniu [...] i [...] listopada 2011r. zaś protokół odbioru stałej organizacji ruchu został podpisany w dniu [...] stycznia 2012r. Powyższe oznacza zatem, że w dacie kontrolowanego przejazdu w dniu [...] lipca 2011r. odcinek drogi po której poruszał się pojazd kierowany przez A.K. nie był oznaczony w sposób prawidłowy.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GITD z dnia [...] lutego 2014r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania .

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, iż organ I instancji nałożył za przejazd w tym samym dniu po tym samym odcinku drogi odrębnymi decyzjami 4 kary za naruszenia stwierdzone w skutek przejazdu przez 4 różne bramownice. Z zawiadomień o wszczęciu postępowania oraz z decyzji organu I instancji (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r.), wynika że przejazdy te przez wskazane urządzenia kontrolne tzw. bramownice (nr [...] – nr zapisu ewidencyjnego: [...], nr [...] – nr zapisu ewidencyjnego: [...],[...] - nr zapisu ewidencyjnego: [...], [...] - nr zapisu ewidencyjnego: [...] ), miały miejsce o godz. 8:54:46, 8:58:51, 9:09:46, 9:19:46. Tymczasem ze znajdujących się w aktach sprawy wystąpień do właściciela/posiadacza w/w pojazdu o udzielenie informacji kto kierował pojazdem o nr re. [...] w dniu [...] lipca 2011r. wynika, że przejazdy przez w/w urządzenia kontrolne tzw. bramownice o wskazanych wyżej numerach zapisów ewidencyjnych zostały zarejestrowane o godz. 6:56:52, 7:00:37, 7:12:12, 7:22:58. Powstaje zatem uzasadniona wątpliwość, na którą wskazuje również skarżący, czy skarżona decyzja organu II instancji, którą uchylono i orzeczono w sprawie obejmuje całość stwierdzonego naruszenia w dniu [...] lipca 2011r. , czy też może w obrocie prawnym znajdują się również inne decyzje, którymi wcześniej wymierzono Panu A.K. kary za przejazd tym samym odcinkiem drogi krajowej w tym samym dniu. Szczególnie, iż notorią znaną Sądowi z innych postępowań oraz elementem podkreślanym przez skarżącego, jest że organy Inspekcji Transportu Drogowego wydały bardzo dużo decyzji nakładających kary na Pana A.K., za przejazdy bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej. Ponieważ kwestia ta nie została w żaden sposób wyjaśniona np. poprzez zebranie materiału dowodowego, który przedstawiałby całą sekwencje przejazdu przez wszystkie bramownice znajdujące się na tym odcinku drogi krajowej i nie znalazła ona swego odzwierciedlenia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, to uznać należy, że organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich kwestii niezbędnych do prawidłowego wydania rozstrzygnięcia oraz nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, który pozwoliłby na wydanie w sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy należy uznać za zasadny zarzut skargi dotyczy naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 80 a tym samym również art. 107 par. 3 k.p.a., albowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wyjaśnił sprawy w jej całokształcie. Istotnie w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący jadąc po drodze ekspresowej S7 na odcinku G. (z obwodnicą G.) – J., pojazdem specjalnym o nr rej. [...] powinien mieć zamontowane w samochodzie urządzenie viaBox i uiścić opłatę elektroniczną. Bezsporne jest bowiem w sprawie, że odcinek drogi ekspresowej, po której ustalono poruszanie się pojazdem został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 12 lit f) do rozporządzenia, a pojazd przekraczał 3,5 tony. W tym stanie rzeczy, nieuiszczenie przez skarżącego opłaty elektronicznej winno skutkować nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust 1 pkt 3 u.d.p.

Jednakże, nie ulega żadnej wątpliwości, że kara ta powinna być nałożona jednokrotnie.

Według oceny Sądu, nieuprawnione jest naliczanie przez organ kary za odcinki znajdujące się między bramownicami (za przekroczenie każdej bramownicy), pozwala to bowiem na kumulację kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w zależności od liczby tzw. bramownic, znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak wniesienia opłaty.

Wykładnia językowa przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi.

Zastosowanie tego rodzaju kary musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie w prawie. Z uwagi zaś na sankcyjny charakter przepisu art. 13 k ust. 1 u.d.p. nie jest, zdaniem Sądu, dopuszczalne stosowanie dowolnej wykładni rozszerzającej.

Tak więc w niniejszej sprawie organ ponownie rozpoznając sprawę winien ustalić najwcześniejszy odnotowany w czasie przejazdu przez skarżącego w dniu [...] lipca 2011 r. po drodze ekspresowej S7, incydent nieuiszczenia opłaty elektronicznej, albowiem tylko w tym przypadku bezsporne jest nałożenie kary pieniężnej .

Karanie za późniejsze incydenty odnotowane za przejazd po tym samym odcinku drogi, niewątpliwie bowiem pozostają w sprzeczności, z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Nadto organ winien wyjaśnić, ile decyzji zostało wydanych za przejazd po tym samym odcinku drogi i w tym samym dniu i czy nie są one już ostateczne, co winno znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy i w wydanym orzeczeniu. Jeżeli bowiem faktycznie w obrocie prawnym znajduje się choć jedna decyzja nakładająca karę za przejazd w dniu [...] lipca 2011r. po tej samej drodze, to brak jest podstaw prawnych do wydania w tym samym zakresie ponownego rozstrzygnięcia, bowiem kara za przejazd bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej nałożona została wcześniejszym orzeczeniem.

Sąd na marginesie wskazuje także, że mając na względzie podniesiony w uzupełnieniu skargi zarzut braku stosownego oznaczenia drogi (znak-T-34), po której odbywał się przejazd w dniu [...] lipca 2011r., ponownie rozpoznając sprawę organ winien również rozważyć i zbadać zasadność tego zarzutu, szczególnie, że jak wynika z dołączonej do skargi decyzji ze względu na brak stosownego oznakowania w lipcu 2011r. dróg na których obowiązuje opłata elektroniczna, organ sam dokonuje umorzenia postepowań toczących się przed tym organem.

Z tych względów zaskarżona decyzja nie może się ostać i podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Decyzja podlega uchyleniu w całości, gdyż rozstrzygnięcie wydane przez organ II instancji zostało oparte na przepisie art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a., którym organ uchylił skarżone decyzje i orzekł co do istoty. A zatem nie było możliwe przez Sąd uchylenie tylko pkt 2 skarżonego orzeczenia tj. w zakresie orzeczenia o karze bez uchylenia również pkt 1 – stanowią one bowiem całość sentencji wydanej decyzji i nie mogą podlegać rozdzieleniu.

Rozstrzygnięcie w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i art. 200 w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a.