Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 44/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a, art. 200 i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 11 marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku wpłynęła skarga J. M. na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Z przedstawionej Sądowi dokumentacji wynika, że wnioskiem z dnia 28 stycznia 2024 r. J. M. zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku o: "przesłanie zwrotne mailem projektu organizacji ruchu na drodze DW515 w Dzierzgoniu".

Wobec braku reakcji organu na wniosek, pismem z dnia 25 lutego 2024 r., J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia 28 stycznia 2023 r. dotyczącego przesłania projektu organizacji ruchu dla drogi DW515 na terenie miejscowości Dzierzgoń (błędnie opisanego w skardze jako wniosek z dnia 28 grudnia 2023 r.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 12 lutego 2024 r. W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia skargi na bezczynność, Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich

w Gdańsku nie udostępnił, ani nie przesłał wnioskowanej informacji. Organ nie zareagował w jakikolwiek sposób na wniosek poza potwierdzeniem odczytania korespondencji.

Pismem z dnia 11 marca 2024 r., w odpowiedzi na skargę, Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku, wniósł o oddalenie skargi.

Organ wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek z dnia 28 stycznia 2024 r. nie był jedynym złożonym przez skarżącego. Wskazano, że wcześniej, to jest poprzez wiadomość e-mail z dnia 30 września 2023 r. skarżący złożył do organu wniosek o analogicznej treści, lecz dotyczący innej drogi (to jest drogi DW224).

W związku z tym Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku poinformował J. M. pismem z dnia 14 listopada 2023 r., że nie posiada żądanej informacji publicznej, ponieważ w ogóle nie dysponuje zatwierdzonymi projektami organizacji ruchu. W piśmie tym wyjaśniono, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku wykonuje bowiem w imieniu Zarządu Województwa Pomorskiego funkcję zarządcy drogi. Za projekty organizacji ruchu odpowiada zaś zarządca ruchu, którym w przypadku dróg wojewódzkich jest, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), Marszałek Województwa, w którego imieniu działa Departament Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego. Zgodnie z wiedzą organu, J. M. w konsekwencji uzyskanej w listopadzie 2023 r. korespondencji zwrócił się o udzielenie żądanej informacji do Departamentu Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego i tam też ją uzyskał.

Nawiązując do ww. okoliczności, w odpowiedzi na skargę podkreślono, że skarżący występując do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Gdańsku z kolejnym wnioskiem, to jest wnioskiem z dnia 28 lutego 2024 r. posiadał już wiedzę, że Zarząd nie jest podmiotem właściwym do udzielenia tego rodzaju informacji. Wyjaśniono, że wniosek z dnia 28 stycznia 2024 r. omyłkowo nie został zarejestrowany, a w konsekwencji nie został przekazany do dalszego procedowania. Po doręczeniu skargi na bezczynność w dniu 8 marca 2024 r. Zarząd, jak wskazał - ponownie, poinformował skarżącego, że nie posiada projektów organizacji ruchu.

Organ wskazał, że co do zasady nie przechowuje u siebie organizacji ruchu. Zarządca drogi odpowiedzialny jest w głównej mierze za utrzymanie drogi, w tym również w zakresie znaków drogowych. Oznacza to, że dokonuje on odtworzenia wszelkich uszkodzonych lub ściętych znaków pionowych, pilnuje prawidłowego ustawienia tarcz oraz odtwarza starte znaki poziome. Monitoring i ocena zgodności znaków drogowych z obowiązującymi projektami organizacji ruchu należy

do obowiązków zarządcy ruchu. W związku z tym to on jest posiadaniu wszystkich obowiązujących projektów organizacji ruchu. Jednocześnie w przypadku dróg publicznych gminnych i krajowych funkcję zarządcy drogi oraz zarządcy ruchu pełni ten sam organ, co może wprowadzać w błąd w zakresie obowiązków i posiadanych informacji.

W piśmie z dnia 3 maja 2024 r., po zapoznaniu się z treścią odpowiedzi organu na skargę, skarżący oświadczył, że argumentacja organu odnośnie udzielenia informacji w innej sprawie pozostaje bez związku z niniejszą sprawą.

Ponadto, w ocenie skarżącego, argumentacja jakoby Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku nie posiadał projektu organizacji ruchu jest mało wiarygodna. W tym zakresie skarżący odwołał się do wydanego w jego sprawie wyroku NSA o sygn. akt III OSK/353 wskazując, że stwierdzenie o braku wnioskowanej informacji powinno być uwiarygodnione. W powołanym wyroku wskazano, że jeżeli przepisy prawa wskazują, że dany podmiot powinien posiadać żądaną informację to dla uwolnienia się od zarzutu bezczynności nie starczy poinformowanie wnioskodawcy, że nie posiada się żądanej informacji publicznej, ale należy też wskazać dlaczego.

W ocenie skarżącego z tego względu Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku nadal pozostaje w bezczynności.

Skarżący potwierdził końcowo, że otrzymał już niezbędną dokumentację dotyczącą drogi DW515 od Marszałka Województwa Pomorskiego. Wobec otrzymanej odpowiedzi z dnia 8 marca 2024 r. o nieposiadaniu wnioskowanego projektu przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku, ale bez uzasadnienia jakie skarżący uznałby za wiarygodne, skarżący wskazał, że do uznania Sądu pozostawia kwestię zobowiązania organu do załatwienia wniosku, ewentualnie umorzenia postępowania ze stwierdzeniem bezczynności na dzień przekazania skargi waz z uświadomieniem organowi jak powinna wyglądać prawidłowa reakcja na wniosek

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił bezczynność Zarządowi Dróg Wojewódzkich w Gdańsku w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 28 stycznia 2024 r. o udostępnienie projektu organizacji ruchu na drodze DW515 w Dzierzgoniu.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") stanowi w art. 2 ust. 1 u.d.i.p, że każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a zasadnicze formy jej udostępniania wskazano w art. 7 i są nimi: 1) ogłaszanie informacji publicznej, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępnianie, o którym mowa w art. 10 i art. 11, tj. na wniosek oraz w formie wyłożenia lub wywieszenia, bądź poprzez zainstalowanie w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z informacją; 3) wstęp na posiedzenia organów i udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia.

Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym.

Niewątpliwie informacja o organizacji ruchu jest informacją o sprawach publicznych. Nie budził też wątpliwości Sądu, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku, do którego skarżący skierował swój wniosek, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli taka informacja znajduje się w jego posiadaniu.

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku.

W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja, nie będąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona. W tym przypadku załatwienie wniosku przebiera postać wystosowania do wnioskodawcy pisma informacyjnego.

W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14-go dnia od otrzymania wniosku.

Ustawodawca wprowadził termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w celu zmobilizowania podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji do podjęcia określonych działań, których brak uprawnia wnioskodawcę do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu.

Wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 28 stycznia 2024 r., a zatem termin 14-dniowy upływał w dniu 12 lutego 2024 r.

Jak wynika z akt sprawy, organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego dopiero w dniu 8 marca 2024 r.

W piśmie z dnia 8 marca 2024 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku wprost poinformował skarżącego, że nie dysponuje projektem organizacji ruchu dla drogi wojewódzkiej DW515. W piśmie tym wskazano też powody, dla których organ nie dysponuje żądaną informacją, to jest wyjaśniono, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku nie jest właściwą jednostką, do której należy zwracać się w przedmiocie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu. W treści pisma z dnia 8 marca 2024 r. powołano się na wcześniej udzielone J. M. wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 14 listopada 2023 r. (nr WUDiM.4450.73.(1).2023.DB), gdzie po raz pierwszy wskazano wnioskodawcy, że w przypadku dróg wojewódzkich, właściwym podmiotem, do którego należy się zawracać chcąc uzyskać zatwierdzony projekt organizacji ruchu jest Marszałek Województwa Pomorskiego (w którego imieniu działa Departament Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego). Organem właściwym będzie bowiem w zakresie takich informacji, o które występuje wnioskodawca, organ zarządzający ruchem.

Podkreślić należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu wniesienia skargi oraz orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, a po jej wniesieniu udostępnił skarżącemu żądaną przez niego informację publiczną.

Rację ma zatem skarżący, że udzielenie informacji na wcześniejszy wniosek dotyczący projektu organizacji innej drogi, niż ta którą wskazano we wniosku z dnia 28 stycznia 2024 r. nie stanowi argumentu pozwalającego uznać, że organ nie pozostawał w bezczynności. Przeciwnie, jak wynika z akt sprawy do dnia 8 marca 2024 r. organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 28 stycznia 2024 r. Dopiero bowiem w tej dacie wystosował do wnioskodawcy pismo informujące, że nie posiada żądanej informacji publicznej. Organ sam też przyznał w odpowiedzi na skargę, że nie rozpoznał wniosku skarżącego z uwagi na to, że omyłkowo nie doszło do jego zarejestrowania. Błąd naprawiono później, jednak już po upływie obowiązujących w mocy ustawy terminu 14 dni na udzielenie odpowiedzi (w formie pisma informacyjnego o braku posiadania informacji).

Przepis art. 149 § 1 i 1 a p.p.s.a. określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu.

W przypadku bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi sąd stwierdza dopuszczenie się bezczynności przez organ (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W tym miejscu wyjaśnić zatem należy, że art. 149 § 1 p.p.s.a. w ogóle nie przewiduje możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego ze skargi na bezczynność. W przypadku ustalenia, że wniosek o udzielenie informacji publicznej został rozpoznany po wniesieniu skargi, może prowadzić wyłącznie do zastosowania podstawy z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to jest stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności. W tych okolicznościach nie zachodzą też bowiem podstawy do zobowiązywania organu w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpoznania wniosku.

Odnosząc się do argumentacji strony podniesionej w piśmie procesowym z dnia 3 maja 2024 r., Sąd wskazuje, że powołany przez skarżącego wyrok NSA o sygn. akt III OSK 353/23 z dnia 13 marca 2024 r. potwierdza w istocie, że wskazanie przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku, że nie dysponuje zatwierdzonym projektem organizacji ruchu przy jednoczesnym wyjaśnieniu, że podmiotem właściwym w tym zakresie będzie Marszałek Województwa Pomorskiego znajduje potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa i tym samym jest wiarygodne. Powołanym wyrokiem NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Kr 86/22, na mocy którego zobowiązano Prezydenta Miasta Nowego Sącza do wydania aktu lub dokonania czynności w związku ze złożonym przez J. M. wnioskiem z dnia 2 stycznia 2022 r., którym skarżący zwrócił się do ww. organu o projekt organizacji ruchu dla jednej z ulic w mieście Nowy Sącz.

Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela wyrażone w powołanych wyrokach stanowisko, że dla uwolnienia się od zarzutu bezczynności nie tylko należy poinformować wnioskodawcę że nie posiada się takiej informacji, ale także dlaczego takiej informacji się nie posiada, jeżeli przepisy prawa wskazują, że taką informację dany organ mieć powinien.

W powołanych wyrokach wskazano jednak, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca powinien podsiadać projekt, ponieważ realizuje zadania prezydenta miasta, który do posiadania takiego projektu jest zobowiązany z mocy prawa. Prezydent miasta jest organem zarządzającym ruchem, a zatem podmiotem do którego kompetencji i obowiązków należy zatwierdzanie i przechowywanie projektów organizacji ruchu.

W ocenie Sądu w aktualnie rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jest odmienny, ponieważ skarżący zwrócił się o udzielenie informacji do podmiotu, który nie jest – w odróżnieniu od prezydenta miasta - organem zarządzającym ruchem.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., po. 784) przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem (§ 1). Organem, który rozpatruje projekty organizacji ruchu, zatwierdza organizacje ruchu oraz przechowuje projekty organizacji ruchu i prowadzi ich ewidencję jest organ zarządzający ruchem. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę, w tej sprawie istotne znaczenie ma zatem art. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazujący organy zarządzające ruchem na poszczególnych drogach. Zgodnie z tym przepisem: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych (ust. 3), marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich (ust. 4), starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych (ust. 5), prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (ust. 6), Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa (ust. 8).

Z tych względów Sąd przyjął, że wnioskodawcy wyjaśniono w sposób wystarczający i wiarygodny, z jakich względów podmiot, do którego się zwrócił, nie posiada żądanej informacji, to jest dokumentu w postaci zatwierdzonej organizacji ruchu drogi wojewódzkiej DW515. Odwołano się w tym zakresie też do wcześniej udzielanych skarżącemu wyjaśnień, że w przypadku wszystkich zatwierdzonych projektów organizacji ruchu dróg wojewódzkich właściwym organem dla ich uzyskania będzie Marszałek Województwa.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że w przypadku dróg wojewódzkich organem zatwierdzającym projekt organizacji ruchu na tych drogach jest właśnie Marszałek Województwa. Z mocy prawa organ ten jest też zobowiązany do przechowywania zatwierdzonych projektów organizacji ruchu i w tym zakresie prowadzi stosowną ewidencję. W województwie pomorskim organem zarządzającym ruchem jest zatem Marszałek Województwa Pomorskiego, realizujący swoje kompetencje w tym zakresie przez Departament Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego w Gdańsku. Organem tym nie jest więc Zarząd Województwa Pomorskiego, ani podlegająca mu jednostka budżetowa, jaką jest Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku.

Uzasadnienie przedstawione wnioskodawcy należy ocenić jako wiarygodne, mając również na uwadze, że skarżący przyznał, że uzyskał potrzebną mu informację dotyczącą zatwierdzonego projektu organizacji ruchu drogi wojewódzkiej DW515, gdy wystąpił o nią do Marszałka Województwa Pomorskiego, wskazanego mu przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w Gdańsku jako właściwy organ. Z akt sprawy wynika, że także wcześniej skarżący uzyskał potrzebne mu informacje o innej drodze wojewódzkiej od Marszałka Województwa Pomorskiego w zakresie interesujących skarżącego projektów organizacji ruchu. Jest to bowiem organ, który prowadzi w tym zakresie stosowną ewidencję zatwierdzonych projektów organizacji ruchu dróg wojewódzkich w województwie pomorskim.

Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd miał na względzie, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. m.in. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17; w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). W orzecznictwie sądowym zwraca się także uwagę, że naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyroki: NSA: z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14; z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15 oraz z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Dla uznania, że bezczynność organu oraz przewlekłość w prowadzeniu przezeń postępowania miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 311/17).

Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził zatem, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku).

Z akt wynika, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o lekceważeniu wniosku strony przez organ. Na złożony w dniu 28 stycznia grudnia 2024 r. wniosek organ udzielił ostatecznie w dniu 8 marca 2024 r. odpowiedzi. Jak jednocześnie wyjaśniono, opóźnienie w rozpoznaniu wniosku wynikało z niezarejestrowania wniosku, co miało charakter omyłki. Niewątpliwie było to więc błędem organu. Zdaniem Sądu nie powinno być jednak postrzegane jako lekceważenie strony, mając też na uwadze, że wcześniejszy wniosek strony o podobnym przedmiocie został rozpatrzony, w tym udzielono jej wyczerpujących wskazówek, gdzie może skutecznie pozyskać informację publiczną w postaci zatwierdzonych projektów organizacji ruchu dróg wojewódzkich. Przekroczenie terminu rozpoznania wniosku w tej konkretnej sprawie, również nie stanowi zdaniem Sądu okresu czasu, który można uznać za rażący.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.