Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SO/Gl 11/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 12 marca 2013 r. J. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a źródłem jego utrzymania jest zasiłek okresowy i celowy. Dodał również, iż nie ma nieruchomości, z wyjątkiem mieszkania spółdzielczego, które wynajmuje oraz nie ma zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.

Zarządzeniem Referendarza WSA z dnia 6 sierpnia 2013 r., wnioskodawca został wezwany o uzupełnienie i uprawdopodobnienie danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: wskazanie miesięcznej wysokości kosztów utrzymania (czynsz, opłaty za tzw. media czyli energię elektryczną, gaz, wodę, usługi telekomunikacyjne, wywóz śmieci, a także wydatki na zakup żywności, środków czystości, leków, odzieży) oraz o złożenie wyjaśnień co do źródeł utrzymania (kopie decyzji administracyjnych przyznających zasiłek okresowy, zasiłek celowy, dodatek mieszkaniowy itp.).

W wyznaczonym siedmiodniowym terminie J. M. nie udzielił na powyższe wezwanie jakiejkolwiek odpowiedzi.

Wobec tego, postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił przyznania mu prawa pomocy. W uzasadnieniu podkreślił, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania bowiem wnioskodawca nie uzupełnił oświadczeń, ani nie nadesłał żadnych dokumentów, mogących potwierdzić okoliczności dotyczące jego sytuacji materialnej.

Od wyżej wymienionego postanowienia, w piśmie z dnia 4 listopada 2013 r. J. M. wniósł sprzeciw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wobec tego podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Ponadto zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Jak zatem wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie - osoba wnosząca o przyznanie prawa pomocy, powinna liczyć się z koniecznością udzielenia wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jej sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OZ 929/12, LEX nr 1239559).

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie i uprawdopodobnienie danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy i w związku z tym nie wykazał, że wystąpiły przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.