Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 21/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: 1. stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 , art. 14 ust. 2 , art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1, art. 6, art. 4, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 64 § 2 ,
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. N. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy B. do rozpoznania punktu 2 wniosku skarżącej A. N. z dnia 20 grudnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza bezczynność Wójta Gminy B. oraz że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz strony skarżącej A. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. N. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga oparta została o następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu 20 grudnia 2022 r. Strona złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej:

1) kwot uzyskiwane z podatków płaconych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w Gminie B., tj. podatki lokalne w latach 2019 – 2022 (podatek od nieruchomości, podatek rolny, podatek leśny, podatek od środków transportowych, podatek od osób fizycznych opłacanych w formie karty podatkowej, podatek od spadków i darowizn, podatek od czynności cywilnoprawnych);

2) kwot uzyskiwanych z podatków płaconych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w Gminie B. w poszczególnych sołectwach w latach 2019 -2022 (B./Z., B. , B. , D. , D. , D. , K. , K. , [...], Ł. , Ł./Ł., M. , P. , S. , S. , S. , S. , S. , S. , S., Ś./B., T. , U. , W. , W. ).

Przekazanie informacji miało nastąpić poprzez wysłanie odpowiedzi

na adres e-mail Strony, w formie tabel zamieszczonych we wniosku.

Pismem z 2 stycznia 2023 r. Stronie udostępniono informację publiczną w zakresie pkt 1 poprzez przedstawienie danych liczbowych w tabeli. W odniesieniu natomiast do pkt 2 organ zobowiązany wskazał, że nie jest w stanie dokładnie oszacować kwot uzyskiwanych z poszczególnych podatków wg podziału na sołectwa. Organ podkreślił, że w tym zakresie nie są prowadzone szczegółowe rejestry.

W dniu 26 stycznia 2023 r. wpłynęła do organu skarga, w której Strona zarzuciła organowi zobowiązanemu bezczynność w sprawie rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie pkt 2 wniosku z 20 grudnia 2022 r.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: "u.d.i.p." w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

3) art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w BIP udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej;

4) art. 16 ust. 1 w zw. z art, 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej;

5) art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja być udostępniona niezwłocznie, poprzez niewskazanie przez podmiot zobowiązany sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona niezwłocznie.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 20 grudnia 2022 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych,

tj. pkt 2 i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na stan faktyczny sprawy. Następnie podniosła, że udzielono jej wymijającej i niepełnej odpowiedzi w zakresie pkt 2 wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca podkreśliła, że organ wskazał na brak możliwości dokładnego oszacowania kwot uzyskiwanych podatków lokalnych według podziału na sołectwa, a wyłącznie dlatego, że w takim zakresie nie są prowadzone szczegółowe rejestry.

Skarżąca stwierdziła, że pomimo faktycznej odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, nie została wydana decyzja administracyjna

w tym przedmiocie (zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Wskazała, że organ może załatwić wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dwojaki sposób. Po pierwsze, poprzez udostępnienie informacji publicznej będącej przedmiotem żądania, po drugie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej, jeśli zdaniem organu, w sprawie zachodzi potrzeba ograniczenia dostępności informacji publicznej. Niepodjęcie ani jednego, ani drugiego działania świadczy o tym, że organ pozostaje w bezczynności.

Nie ma przy tym znaczenia pismo z 2 stycznia 2023 r., które skierowano do Skarżącej, skoro to działanie organu nie przybrało formy wymaganej przez prawo (tj. formy decyzji administracyjnej). Wydanie przez organ decyzji administracyjnej jest niezbędne do umożliwienia mi zakwestionowania prawidłowości ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Skarżąca zwróciła uwagę, że organ do dnia złożenia niniejszej skargi nie wskazał sposobu lub formy, w jakich informacja publiczna może być udostępniona, choć obowiązek taki wynika z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Skarżącej w związku z brakiem wykonania obowiązku przez podmiot zobowiązany, złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został właściwie rozpatrzony.

Końcowo Skarżąca stwierdziła, że z powodu nieudostępnienia żądanych informacji zgodnie z wnioskiem, organ pozostaje w bezczynności, która rażąco narusza prawo.

Organ zobowiązany w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i obciążenie Skarżącej kosztami postępowania przed WSA W Szczecinie,

w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia bezczynności organu. W dalszej kolejności wyjaśnił,

że 2 stycznia 2023 r. udzielono Skarżącej informacji publicznej w zakresie objętym

pkt 1, na podstawie sprawozdań Rb-27s za poszczególne lata kalendarzowe. W zakresie określonym w pkt 2 wskazano, że organ nie jest w stanie dokładnie oszacować kwot uzyskiwanych z wymienionych we wniosku podatków według podziału na sołectwa Gminy B., bowiem w tym zakresie nie są prowadzone szczegółowe rejestry.

Zdaniem organu bezspornie odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 2 nie nastąpiła w drodze decyzji administracyjnej. Nie miało to wszakże żadnego wpływu na pozbawienie uzasadnionych praw Skarżącej w relacji z organem administracji publicznej, skoro Skarżąca skorzystała z przysługujących jej uprawnień w drodze wywiedzenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego.

Organ wyjaśnił, że w treści pisma z 2 stycznia 2023 r. wskazał rzeczywiste powody odmowy udostępnienia Skarżącej informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku. Organ nie posiada adekwatnych zasobów kadrowych oraz możliwości organizacyjnych, za pomocą których możliwe byłoby wytworzenie informacji w oczekiwanym przez Skarżącą kształcie i zakresie. W tym zakresie organ odwołał się do struktury organizacyjnej Urzędu Gminy B., tj. Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy B. stanowiącego Załącznik nr 1 do Zarządzenia wewnętrznego nr [...] Wójta Gminy B. (udostępniony w BIP). Ponadto opisał strukturę osobową Referatu Finansów i Budżetu. Zważywszy natomiast na rotacje kadrowe oraz ograniczony stan finansów publicznych Gminy B., nie ma realnej możliwości wydatkowania środków publicznych na potrzeby realizacji indywidualnego interesu Skarżącej na dodatkowe wynagrodzenia osób, które żądaną informację miałyby wytworzyć.

Dodatkowo organ stwierdził, że niemożność udzielenia żądanej informacji wynika również z tego, że podatnicy podatku od nieruchomości składający jedną deklarację na ten podatek mogli być właścicielem nieruchomości położonych na terenie wielu sołectw - organ nie byłby zatem w stanie określić wysokości wpływu podatkowego w odniesieniu do konkretnego sołectwa.

W opinii organu zakres informacji żądanej przez Skarżącą w pkt 2 wniosku wypełnia znamiona informacji przetworzonej. W tym względzie organ odwołał

się do wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1056/18.

Wobec powyższego, organ stwierdził, że byłby zobowiązany do udzielenia informacji przetworzonej wyłącznie w sytuacji, gdy byłaby ona szczególnie istotna dla interesu publicznego. Natomiast ani w treści wniosku z 20 grudnia 2022 r.,

ani w treści skargi Skarżąca nie wykazała, aby żądana przez nią informacja była szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Końcowo organ wskazał, że w ocenie organu nie zachodzi stan bezczynności w rozpoznaniu żądania Skarżącej. Organ udzielił odpowiedzi na złożony wniosek oraz wskazał wyczerpująco motywy, jakimi się kierował w rozpoznaniu żądania skarżącej.

W piśmie z 24 marca 2023 r. organ wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek

Skarżącej, objęty przedmiotową skargą udzielono odpowiedzi w dniu 3 stycznia 2023r. Na potwierdzenie tej okoliczności przesłał kopię wiadomości e-mail skierowanej do Skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 235 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p. Podkreślić należy, że w świetle tego przepisu krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do tych, które mieszczą się w pojęciu organów władzy publicznej, lecz obejmuje również inne podmioty, w szczególności te, wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z kolei katalog uprawnień przysługujących zainteresowanemu dostępem do informacji publicznej został skonkretyzowany w art. 3 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla interesu publicznego (pkt 1), wglądu do dokumentów urzędowych (pkt 2) oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (pkt 3).

W dniu 20 grudnia 2022 r. Skarżąca złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1) wskazania kwot uzyskiwanych z podatków (od nieruchomości, rolny, leśny, od środków transportowych, od spadków i darowizn, od czynności cywilnoprawnych, dochodowy od osób fizycznych płacony w formie karty podatkowej) płaconych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w Gminie B. za lata 2019, 2020, 2021, 2022,

2) wskazania kwot uzyskiwanych z ww podatków płaconych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w Gminie B. w poszczególnych sołectwach za lata 2019, 2020, 2021, 2022.

W dniu 3 stycznia 2023 r. została Skarżącej udostępniona informacja publiczna w zakresie pkt 1. W odniesieniu natomiast do pkt. 2 informacja publiczna nie została udostępniona. Stąd skarga w zakresie nieudzielenia żądanej informacji.

Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę bezspornie, odmowa udostępnienia Skarżącej informacji publicznej w zakresie pkt 2 nie nastąpiła w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu nie miało to wszakże żadnego wpływu na pozbawienie uzasadnionych praw Skarżącej w relacji z organem administracji publicznej, skoro Skarżąca skorzystała z przysługujących jej uprawnień w drodze wywiedzenia skargi na bezczynność Wójta Gminy B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organ w treści pisma z dnia 2 stycznia 2023 r. wskazał rzeczywiste powody odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a złożony wniosek dotyczy informacji publicznej.

Należy zatem zauważyć, że art. 2 u.d.i.p. przyznaje każdemu prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 5, stanowiąc że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Przy czym, to szerokie uprawnienie doznaje ograniczenia w odniesieniu do informacji przetworzonej, gdyż z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jednoznacznie wynika, że dostęp do takiej informacji jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zaznaczyć należy, że u.d.i.p. nie definiuje ani pojęcia informacji przetworzonej, ani nie wyjaśnia, co miałby oznaczać zakres, w jakim jej udostępnienie miałoby być szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacja prosta to informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacją przetworzoną jest jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym, również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników – może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11). Niezbędnym podstawowym warunkiem wytworzenia informacji przetworzonej jest zatem przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14 dostępny w CBOSA). Informacja przetworzona to także taka informacja, która jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; wyrok NSA z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14). Zatem jest to informacja będąca wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu, a w związku z tym przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13, sygn. akt I OSK 865/13). Zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest zatem to, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością. Czynności, jakie należy podjąć w tym zakresie, mogą mieć różny stopień złożoności i dlatego nie można stworzyć takiego ich katalogu, który byłby zamknięty i adekwatny w każdej sytuacji faktycznej.

W niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organu, że dane żądane przez Skarżącą mają charakter informacji przetworzonej. Gmina oświadczyła, że nie posiada żądanego rejestru z którego mogłaby udostępnić żądane dane z podziałem na sołectwa. Stworzenie rejestru, którego domaga się Skarżąca, niewątpliwie wymaga przeanalizowania stosownych dokumentów we wskazanym przez Gminę zakresie , ale także sporządzenia zestawienia zawierającego określone przez Skarżącą informacje.

Zatem żądana informacja musiałaby zostać wytworzona na podstawie pozostających w zasobach organu dokumentów, specjalnie dla Skarżącej, poza zakresem bieżących działań. Nie budzi wątpliwości, że działania, jakie musieliby podjąć pracownicy organu celem przygotowania żądanej informacji, wymagałyby znacznego nakładu czasu.

Nie mniej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., informacja przetworzona podlega udostępnieniu tyle tylko, że w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Oznacza to, że wnioskodawca powinien wskazać cel żądanej informacji, do czego zostanie wykorzystana oraz czemu ma służyć. Organ zaś ocenia, czy podany cel wykorzystania informacji przetworzonej ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r. (sygn. akt I OSK 2129/16, dostępny w CBOSA), dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi m. in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności.

Mając powyższe na uwadze organ winien wezwać Skarżącą na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej "K.p.a") w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p.") do wykazania jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Organ winien także uzasadnić swoje stanowisko odnośnie uznania żądania informacji za informację przetworzoną. W wezwaniu winien także wskazać, że niewykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego będzie stanowiło podstawę do wydania decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji.

Bez podjęcia wyżej wskazanych czynności nie można uznać, że organ nie pozostaje w bezczynności. Ustawa o dostępie do informacji publicznych określa bowiem tryb postępowania organów zobowiązanych do udzielenia informacji a w przypadku informacji przetworzonej wydania decyzji odmawiającej jej udzielenia ale w przypadku nie wykazania przesłanki interesu prawnego wnioskodawcy do którego to wykazania interesu obowiązany jest wezwać organ wnioskodawcę, czego zabrakło w niniejszej sprawie.

Uznając zatem za zasadne zarzuty skargi sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku Skarżącej z dnia 20 grudnia 2022 r. w zakresie żądania oznaczonego jako pkt 2 tj. wskazania kwot uzyskiwanych z podatków płaconych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa w Gminie B. w poszczególnych sołectwach za lata 2019, 2020, 2021, 2022, uznając, że doszło do bezczynności organu w załatwieniu tego żądania.

Organ winien wezwać Skarżąca stosownie do art. 64 k.p.a. do wykazania interesu prawnego do żądania informacji we wskazanym przez Skarżąca zakresie. Wykazanie interesu prawnego uprawnia organ do oceny czy uzasadnione jest stanowisko Skarżącej i w zależności od tej oceny, do udzielenia żądanej informacji lub jej odmowy w formie przewidzianej w u.d.i.p. tj. stosownie do art. 16 u.d.i.p. w formie decyzji. Udzielenie informacji przez organ w piśmie z dnia 2 stycznia 2023 r. nie wyczerpuje trybu postępowania w przypadku żądania udzielenia informacji publicznej uznanej przez organ za informacje przetworzoną.

W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczy informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w tej ustawie, czego bezspornie nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł w punkcie 2 sentencji, że organ dopuścił się bezczynności. Oceniając natomiast okoliczności tej bezczynności należało uznać, że nie miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czego sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie mając na uwadze treść pisma z dnia 2 stycznia 2023 r. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13).

Poza tym skoro organ administracji nie udostępnił prawidłowo wnioskowanej informację to zasadnym było zobowiązanie go do załatwienia wniosku w jego pkt 2 (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania w pkt 3 Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. w wysokości [...] zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne

są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.