Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 318/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 682
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
article: art. 7, art. 9, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 775
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
article: art. 124  ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2556
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi D. P. i D.P. na decyzję Wojewody [.] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez D.P. i D.P. jest decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wydanej na rzecz P dotyczącego stacji bazowej telefonii komórkowej [...], obejmującą posadowienie wieży o wysokości H ok. 62. m n.p.t. z instalacją systemu antenowego oraz posadowienie urządzeń zasilająco-sterujących posadowionych u podstawy wieży, przyłącza elektroenergetycznego (WLZ) i ogrodzenia terenu wieży w miejscowości [...] na dz. nr [...].

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Starosta decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej jako p.b.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla P sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], obejmującą posadowienie wieży o wysokości H ok. 62. m n.p.t. z instalacją systemu antenowego oraz posadowienie urządzeń zasilająco-sterujących posadowionych u podstawy wieży, przyłącza elektroenergetycznego (WLZ) i ogrodzenia terenu wieży w miejscowości [...] na dz. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowane do wykonania przedsięwzięcie nie mieści się w kwalifikacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 71 - dalej jako r.p.m.z.o.ś.) i dlatego nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oceny oddziaływania na środowisko.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Wójt Gminy decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez D.P. i D.P., Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez organ odwoławczy. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] sierpnia 2018 r., na mocy której organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla P sp. z o.o. wskazanego powyżej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do wezwania inwestora do uzupełnienia dokumentacji w sposób pozwalający na weryfikację planowanej inwestycji w kontekście jej oddziaływania i dokonania oceny, czy istnieje konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że inwestor uzupełnił dokumentację projektową o kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej pod względem oddziaływania na środowisko oraz o rysunki przedstawiające przebieg głównych wiązek promieniowania anten wraz z przekrojami pionowymi wzdłuż tych osi (uwzględniające ich możliwe położenie). Organ wskazał, że działka objętą inwestycją nie znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dlatego inwestor dołączył do projektu budowlanego ostateczną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalającej warunki lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ewid. [...]. Organ stwierdził, iż przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany jest zgodny z warunkami ustalonym w tej decyzji. Projekt budowlany jest także zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletny, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.). Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W ocenie Wojewody spełnione zostały także wymagania dotyczące obowiązku przedłożenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ II instancji uznał, że na przeszkodzie udzielenia pozwalnia na budowę nie stoi fakt złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Wojewoda wskazał, że organ administracji architektoniczno - budowlanej działa na podstawie wniosku inwestora oraz przedłożonej przez niego dokumentacji. Poziomy pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowej telefonii cyfrowej są zależne od charakterystyk technicznych sprzętu nadawczego, a zwłaszcza mocy nadajników, charakterystyk promieniowania anten oraz sposobów rozmieszczenia tych anten. Poziomy te można wyznaczać zarówno obliczeniowo, jak też i pomiarowo. Organ wyjaśnił, iż na etapie planowania lokalizacji stacji bazowych korzysta się z technik obliczeniowych. Wyznaczenie poziomów pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji bazowych bez znajomości danych technicznych sprzętu radiowego oraz sposobu jego rozmieszczenia, zwłaszcza anten i ich charakterystyk, jest niemożliwe. Wojewoda zauważył, iż z uwagi na specyficzny charakter inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ administracji architektoniczno-budowlanej zmuszony jest opierać się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić jej waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być ona sporządzona na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest obarczona wadliwością lub stronniczością. Organ zobowiązany jest zatem do sprawdzenia, czy opracowanie takie zawiera wszelkie dane, niezbędne do dokonania oceny, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć określonych szczegółowo w rozporządzeniu. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej dane takie stanowią: wskazanie jakiego rodzaju anteny będą instalowane, jakiej częstotliwości pola elektromagnetyczne będą emitowały, jaka będzie równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, oraz w jakich odległościach od środka elektrycznego anteny, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, występują miejsca dostępne dla ludności. Natomiast przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 Prawo ochrony środowiska oraz w rozporządzeniu r.p.m.z.o.ś. w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych, według organu należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy, zdaniem organu odwoławczego rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego. W ocenie Wojewody, z ustaleń dokonanych w ramach prowadzonego postępowania wynika, że miejsca dostępne dla ludności w związku z promieniowaniem emitowanym przez przedmiotową stację bazową winny zostać określone na podstawie istniejącej zabudowy. Przy takim określeniu poziomów, na których znajdują się miejsca dostępne dla ludności sporządzona została kwalifikacja przedsięwzięcia przez P.L.. Organ wskazał, iż z rysunków przedstawiających przekrój wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych projektowanej stacji bazowej telefonii wynika, iż w odległości maksymalnej 70 m dla anten sektorowych (3x AS21_1, 3xAS19_2, 3xAS25_2), od środka anteny rozsiewczej główna oś wiązki promieniowania będzie przebiegała w miejscach niedostępnych dla ludności, tj. na wysokości ok. 46,1 m n.p.t. (również przy maksymalnym pochyleniu). Z kolei pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne (0,1 w/m2) kończą się na poziomie 42,8 m n.p.t., a zatem poza miejscami dostępnymi dla ludności. Organ wskazał, że dane powyższe są deklarowane przez inwestora i nie ma możliwości sprawdzenia zachowania wskazanych parametrów na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Bezpośrednio po uruchomieniu anten stacji bazowej telefonii komórkowej powinny zostać wykonane pomiary kontrolne, które należy przeprowadzić także w razie zmiany warunków pracy obiektu, o ile mogłyby one mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznych promieniowania jonizującego, którego źródłem jest obiekt. Pomiary te winny zostać wykonane w oparciu o wytyczne zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883). W oparciu o powyższą kwalifikację ustalono, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyli D. i D.P., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 9, art.77 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 135 Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 160 kodeksu karnego przez zbiorowe narażenie zdrowia i życia oraz mienia w przypadku budowy planowanej inwestycji albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony dla maksymalnych giltów, pominięcie okoliczności, że planowana inwestycja wprowadzi na trwałe uciążliwości poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny,

2) naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2018, poz. 2081 ze zm. - dalej u.u.o.ś.). przez nieustalenie przedmiotu sprawy z jednoczesnym uznaniem, iż bliżej nie sprecyzowana inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

3) naruszenie art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 13 Konwencji Praw Człowieka poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do dekodowania z uwagi na:

- nie podanie mocy ilości anten,

- niewskazanie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy na terenie - z jednoczesnym udowodnieniem, że osie główne wiązek występują na wysokości nie możliwej do zabudowy,

- brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu,

- nie ustaleniu maksymalnych tiStów anten.

Wskazując na powyższe podstawy skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na okoliczność wykazania faktycznego zakresu oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący szerzej uzasadnili powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. skarżący oświadczyli, że wokół stacji bazowej znajdują nie budynki mieszkalne, dom skarżących znajduje się w odległości 33 m. Nadto podnieśli, że stacja przy silnych wiatrach powoduje charakterystyczne dźwięki (świsty), co powoduje bardzo silne uciążliwości dla człowieka.

Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 431/19 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Staroty nie odpowiadają prawu. Uzasadniając tę ocenę, Sąd I instancji wyjaśnił, że w kontrolowanej sprawie nie dokonano pełnej weryfikacji i jednoznacznej oceny, czy projektowana inwestycja składająca się z wieży z 9 antenami sektorowymi, 7 antenami radioliniowymi zalicza się do przedsięwzięć, które mogą zawsze znacząco oddziaływać bądź mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Przedstawione stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest w tym zakresie niewystarczające. Sąd I instancji zauważył, że organ dokonując analizy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, oparł się na ustaleniach zawartych w Kwalifikacji przedsięwzięcia i w konsekwencji uwzględnił parametry pojedynczej anteny sektorowej, zamontowanej na maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej z pominięciem, że na tym maszcie są zamontowane inne anteny sektorowe. Działanie to pozostaje wadliwe, albowiem, zdaniem Sądu I instancji, wykładnia systemowa § 3 ust. 1 r.p.m.z.o.ś. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą zawsze znacząco oddziaływać bądź mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, co oznacza, iż rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nachodzenie lub nakładanie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Sąd I instancji podniósł również, że w rozpoznawanej sprawie organy wadliwe oceniły to, iż kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do możliwości zdalnego sterowania antenami i związaną z tym możliwością zmiany kierunku wiązki promieniowania. Zdaniem Sądu I instancji, nie jest wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, uwzględnić bowiem trzeba maksymalne możliwe pochylenie osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, ocena obejmować powinna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. Sąd I instancji dodał, że nie powinno ulegać wątpliwości, iż kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Organ administracji publicznej obowiązany jest do badania i uwzględniania ewentualnej wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Sąd I instancji zauważył, że skarżący w sprawie podnieśli, iż wokół planowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkaniowe, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jednakże analizy sposobu wykorzystania terenu, na który oddziałuje przedsięwzięcie. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że działka objęta inwestycją nie znajduje się na terenie, na którym obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Organ powinien zatem wyjaśnić, czy w pobliżu planowanej inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu lub pozwolenia na budowę, czy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ma to istotne znaczenie z uwagi na konieczność zachowania przepisów określających dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. W ocenie Sądu I instancji, uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie pozwalają przyjąć, że organy dokonały prawidłowej oceny przedmiotowej inwestycji w zakresie jej oddziaływania na środowisko. Ponadto, nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu wniosku inwestora, uznał, iż organy wydały decyzje przedwcześnie, bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czego wymaga ogólna zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 k.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, jak wskazał Sąd I instancji, organy powinny uwzględnić wskazania wynikające z wyroku dotyczące oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w szczególności powinny wyjaśnić kwestię ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, a także, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie (taka sytuacja mogłaby wchodzić w rachubę w przypadku zdalnego sterowania antenami, zmiany ustawienia przez inwestora lub będąca następstwem działania natury) lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, jak chociażby z inną stacją telefonii komórkowej, z jednoczesnym poczynieniem ustaleń dotyczących oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludzi.

P Sp. z o.o., jako uczestnik postępowania, złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez uwzględnienie skargi polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzje te nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego;

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, mimo istnienia podstaw do tego, by skargę oddalić, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszały przepisów prawa materialnego i procesowego;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że organy administracji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, podczas gdy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone rzetelnie i wnikliwie, a organy - wbrew przeciwnym twierdzeniom Sądu I instancji - poczyniły ustalenia odnośnie do wszystkich tych kwestii, które są rzeczywiście istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. w zw. z § ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. przez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej przez uczestnika postępowania inwestycji może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne uczestnika postępowania, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym;

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. przez nieprawidłowe przyjęcie, że realizacja wnioskowanej przez uczestnika postępowania inwestycji może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko należy mieć na względzie maksymalne technicznie możliwe pochylenie anten, a nie parametry przewidziane jako maksymalne dla danej konfiguracji przez inwestora, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest rzeczywiste zamierzenie inwestycyjne uczestnika postępowania, lecz wyobrażenie Sądu o tymże zamierzeniu inwestycyjnym;

2) § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. przez jego zastosowanie w odniesieniu do inwestycji uczestnika postępowania, mimo braku ku temu podstaw, albowiem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. stanowi lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś. - inaczej nie miałby on w zakresie "przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" żadnej zawartości normatywnej.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej P Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjne wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1458/20 po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie wlkp. z dnia 27 lutego 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi, odstępując jednocześnie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena prawna Sądu I instancji trafnie została podważona w złożonej skardze kasacyjnej, albowiem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, wbrew odmiennemu twierdzeniu Sądu I instancji, nie odznaczał się brakami stojącymi na przeszkodzie dokonaniu oceny, czy przyjęta kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr ew. [...] umożliwiała zatwierdzenie projektu budowlanego, bez dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jako że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu r.p.m.z.o.ś.

Nie stanowi zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotu sporu, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Następuje to w szczególności przez ustalenie, czy ze względu na charakter i rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konieczność uzyskania takiej decyzji jest uzależniona od zakwalifikowania objętego wnioskiem inwestora przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w r.p.m.z.o.ś. - przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do stacji bazowych telefonii komórkowych odnosi się powołany w podstawie skargi kasacyjnej § 2 ust. 1 pkt 7 r.p.m.z.o.ś., wskazujący parametry, które nakazują uznać, że stacja ta stanowi przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Parametrami tymi są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości oznaczonej w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis ten wskazuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Parametry przedsięwzięcia tego samego rodzaju (stacja bazowa telefonii komórkowej) mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazano z kolei w § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. W tym przepisie także parametrem podlegającym ocenie jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Zatem, aby powstał obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.), należy na podstawie danych przekazanych przez inwestora dotyczących parametrów technicznych anten, jakie mają być zainstalowane w zaprojektowanej stacji bazowej, wyliczyć równoważną moc promieniowaną izotropowo takiej instalacji oraz ustalić, czy i w jakiej odległości od osi głównej wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Poddając to zagadnienie swojemu rozważeniu, Sąd I instancji trafnie w zaskarżonym wyroku uznał, że przyjęcie w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, iż inwestycja nie podlega zaliczeniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco lub mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie oznacza, że z uwagi na treść art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) organ administracji architektoniczno-budowlanej zwolniony jest z obowiązku samodzielnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Formułując taki wniosek odnośnie znaczenia dla wyniku kontrolowanej sprawy decyzji Wójta Gminy ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, Sąd I instancji nie zwrócił jednakże uwagi na to, że inwestor pozostawał w sprawie adresatem decyzji Wójta Gminy z [...] stycznia 2018 r., nr [...] umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego na działce nr ew. [...] przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Takie rozstrzygnięcie wynikało z przesądzenia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w r.p.m.z.o.ś. i w sytuacji, gdy decyzja ta miała charakter ostateczny, organ administracji architektoniczno-budowlanej, będąc nią związany, nie mógł kwestii w niej ujętej, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym, oceniać odmiennie (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2018 r., II OSK 3522/18).

Nadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie uczestnik postępowania w zamieszczonych w skardze kasacyjnej zarzutach podniósł, że na potrzeby kontroli tego, czy jako inwestor powinien uzyskać w sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane było dokonanie oceny nie tyle całego przedsięwzięcia, ale wyłącznie parametrów poszczególnych urządzeń wchodzących w skład zaprojektowanej stacji bazowej. Ten pogląd interpretacyjny należy uznać w całości za prawidłowy, a który znajduje potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 odnośnie do przedstawionego do rozstrzygnięcia na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r., III OSK 703/21 zagadnienia prawnego dotyczącego tej materii.

Podsumowując powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec tego, iż ustalenia Sądu I instancji dotyczące oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody ograniczały się do przeprowadzenia jej weryfikacji wyłącznie z punktu widzenia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., nie obejmując pozostałych kwestii prawnych, które warunkują zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, konieczne w tych warunkach jest uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Kontrolowana sprawa dotyczy decyzji o udzieleniu P Spółce z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr [...]. Realizacja przedsięwzięcia polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej posadowienie wieży o wysokości H ok. 62 m n.p.t. z instalacją systemu antenowego oraz posadowienie urządzeń zasilająco- sterujących posadowionych u podstaw wieży, przyłącza elektroenergetycznego (WLZ) i ogrodzenia wieży.

Zgodnie z art. 35 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. kompletność wniosku oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności z określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.o.ś. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była m.in. konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, związana z parametrami i kwalifikacją inwestycji. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynika z przepisu art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. i dotyczy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zaliczeniu przedsięwzięcia do jednej z tych kategorii decydują jego parametry określone w rozporządzeniu r.p.m.z.o.ś., wydanym na podstawie delegacji z art. 60 u.o.o.ś. Kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny i odległość od miejsc dostępnych dla ludności.

W orzecznictwie na gruncie powyższych przepisów zarysował się spór. W świetle jednego z poglądów przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu. W orzecznictwie prezentowany był także inny pogląd, w myśl którego parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), ustala się dla pojedynczej anteny, a nie przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanych lub zrealizowanych na terenie tego samego zakładu lub obiektu.

Przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 431/19, uchylił obie wydane poprzednio w sprawie decyzje, podzielając pierwszy ze wskazanych poglądów, tj. uznając, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1458/20. Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na uchwałę podjętą w składzie 7 sędziów z 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023, nr 1, poz. 1), wskazał, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 r.p.m.z.o.ś., jako inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono również, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 23 marca 2023 r., że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Należy zauważyć, że Sąd jest w świetle art. 190 p.p.s.a. związany powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie Sądu I instancji w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie dysponuje całkowitą swobodą przy wydawaniu nowego orzeczenia, lecz obowiązany jest uwzględnić wykładnię dokonaną przez Sąd II instancji, która przestaje wiązać tylko w ściśle określonych przypadkach zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez WSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyr. uchylającym. Nadto związanie treścią uchwały w sprawie III OPS 1/22 wynika z treści art. 269 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższego należy za przesądzone uznać na obecnym etapie postępowania, że brak jest podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i anten radiolinii, jak i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania "kumulacji pola elektromagnetycznego". Również w kontekście zarzutów dotyczących możliwości pochylania nadajników, kumulacji promieniowania elektromagnetycznego i odbijania fal wskazać należy, że przywołana uchwała jak również wydany w tej sprawie wyrok NSA z samej zasady wykluczają skuteczność takich zarzutów, wskazując, że brak jest podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.

Drugim kryterium kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Sposób rozumienia pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" nie jest w sprawie sporny. Legalna definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm., dalej jako P.o.ś.). Zgodnie z art. 124 ust. 2 P.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o podanej mocy znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dla projektowanej instalacji dwunastu anten sektorowych (azymuty 60°, 180° i 300°) wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo dla każdej z anten oddzielnie zawiera się w przedziale od 1014,0 do 1866,5 W (EIRP), przy pasmie częstotliwości od 800 MHz do 1800 MHz oraz wysokości zawieszenia poszczególnych anten 58,50 m n.p.t. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d r.p.m.z.o.ś. przy tak określonym EIRP musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności, w tym przypadku nie mniejsza niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W związku z powyższym celem wykazania zachowania powyższego wymogu, sporządzono i dołączono do projektu budowlanego kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną przez P.L.. Z przedstawionych w tym opracowaniu wyliczeń oraz na załączonych rysunkach, na których przedstawionych rzuty poziome oraz pionowe osi głównej wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka każdej anteny, dla azymutu 60, 180 stopni i 300 stopni przy tilcie zarówno minimalnym 0° jaki maksymalnym 10°, dla azymutu 60, 180 i 300 stopni nie występują miejsca dostępne dla ludności. Odległości osi głównych wiązek od poziomu terenu wynoszą od minimum 46,1 m do maksymalnie 58,4 m. W związku z czym, przy uwzględnieniu istniejącej zabudowy z jednoczesnym uwzględnieniem, że są to tereny wiejskie należy stwierdzić, iż wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych projektowanej stacji telefonii bazowej nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Oś ta przebiega wzdłuż miejsc niedostępnych dla ludności w znaczeniu wyżej podanym. Zdaniem Sądu nawet brak jest potencjalnej możliwości, aby takiej wysokości we wspomnianej odległości w przyszłości powstała zabudowa, a więc uzasadniająca przyjęcie, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych są miejsca dostępne dla ludności. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w takiej "strefie" znajduje się budynek mieszkalny skarżących, który jak wynika z ich oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r., mieści w odległości 33 metrów od planowanej bazowej wieży telefonii komórkowej [...]. Prawidłowo zatem Wojewoda wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w zasięgu osi głównych wiązek promieniowania uwzględniając aktualny sposób zagospodarowania terenu, jak i biorąc pod uwagę możliwość jego potencjalnej zabudowy stanowiącej kontynuację zabudowy istniejącej w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko Wojewody, że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Należy wskazać, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej zawiera niezbędne dane i obliczenia pozwalające stwierdzić zgodność planowanego przedsięwzięcia z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych pól (Dz.U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883), które to przepisy winny być również stosowane w toku postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, niezależnie od tego czy w sprawie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. na tym etapie procesu inwestycyjnego organ dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska. W projekcie budowlanym obszernie przedstawiono powyższą problematykę stwierdzając jednocześnie, że brak jest brak jest miejsc w których przebywający osoby mogły znaleźć się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania pola EM (str. 14-15 projektu). Jedynymi osobami, które mogą się znaleźć w tej strefie to osoby doraźnie zajmujące się obsługują stacji. Strona wnosząca skargę nie przedstawiła dowodów pozwalających te ustalenia podważyć.

Z uwagi na wspomnianą już treść art.190 p.p.s.a. podnieść należy, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 2023 r., Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzednio wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lutego 2020 r., stwierdził również, że na obecnym etapie postępowania – w okolicznościach niniejszej sprawy - organ administracji architektoniczno – budowlanej nie mógł odmiennie ocenić kwestii legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor pozostawał bowiem w niniejszej sprawie adresatem decyzji Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego na działce nr ewid. [...] przedsięwzięcia obejmującego budowę bazowej stacji komórkowej [...]. Takie rozstrzygnięcie wynikało z przesądzenia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach , że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w r.p.m.z.o.ś. i w sytuacji, gdy decyzja ta ma charakter ostateczny, organ administracji architektoniczno- budowlanej , będąc nią związany, nie mógł w kwestii w niej ujętej, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym, ocenić odmiennie.

Marginalnie przy tym należy podkreślić, choć okoliczność ta nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, to w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono pkt 7 w § 2 ust. 1 i pkt 8 w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2019 r.). W efekcie instalacje tego rodzaju, w tym stanowiące element stacji bazowych telefonii komórkowych, nie wymagają już przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 u.o.o.ś.). Co istotne, zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego z 5 maja 2022 r. wskazano, że do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. W efekcie w przedmiotowej sprawie, gdyby zostało wydane rozstrzygnięcie wnioskowane przez skarżącą tj. uchylenie zaskarżonych decyzji, przy wydawaniu nowej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu po dniu 4 czerwca 2022 r. należało już stosować przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, a zatem z pominięciem obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Należy też zauważyć, że w ustawie P.o.ś. w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121 – 126), których zadaniem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123). Przepisy te służą zatem ochronie życia i zdrowia przed polami elektromagnetycznymi również na etapie realizacji przedsięwzięcia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pk1 p.b., dotyczącego braku zbadania przez organ archtektoniczno-budowalny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z innymi aktami prawa miejscowego stwierdzić należy, że inwestor legitymuje się decyzją Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej bazowej stacji telefonii komórkowej. Nie ulega wątpliwości, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z decyzją lokalizacyjną, stąd też organowi nie można postawić skutecznie zarzutu naruszenia powyższego przepisu.

Stwierdzić zatem należy, że organ architektoniczno - budowlany dokonał sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z uwzględnieniem wszystkich warunków, jakim winien on odpowiadać zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 p.b. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów zawartych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i doprowadziło skutecznie do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący kwestionując w szczególności ustalenia dotyczące wpływu przedsięwzięcia objętego zatwierdzonym projektem budowlanych na stan zdrowia i życia ludności, jego ujemnego oddziaływania, nie podważyli skutecznie ustaleń poczynionych przez organ, a wynikających z załączonych do akt dokumentów. Ich argumentacja w tym przedmiocie opierała się na błędnym założeniu dotyczącym uwzględnienia kumulacji mocy promieniowania pochodzącego ze wszystkich mających być zainstalowanych na wieży anten. Uzasadnienie organu odpowiada określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w którym organ przedstawił fakty istotne do rozstrzygnięcia, a które organ uznał za udowodnione, dowody , na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawnych. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada zasadzie swobody oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a. Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów pozwalających skutecznie zakwestionować dowodów w oparciu, o które organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ informował wszystkich uczestników postępowania o podejmowanych czynnościach. Skarżący nadto nie wykazali w czym upatrują naruszenie zasady, o której mowa w art. 9 k.p.a. i co jest istotne z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w jaki sposób to naruszenie mogło wpłynąć w sposób istotny na wynik sprawy.

Tak samo należy odnieść się do zarzutu naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. dotyczącej prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników. Nie stanowi naruszenia tej zasady nieuwzględnienie argumentacji podnoszonej przez stronę, zwłaszcza, gdy jej stanowisko nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i stanowi li tylko polemikę ze stanowiskiem organu. W decyzji zatwierdzającej dany projekt budowalny i udzielającej pozwolenie na budowę organ nie podaje dokładnych inwestycji np. mocy poszczególnych anten, maksymalnych kiltów. Dane te są zawarte w przedłożonym do zatwierdzenia przez inwestora projekcie budowlanym, który to projekt jest następnie realizowany z zachowaniem tych parametrów. W zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze, organ odwoławczy zdefiniował pojęcie miejsc dostępnych dla ludności i odniósł się w tym przedmiocie do realiów niniejszej sprawy. Zgodzić się należy z twierdzeniem skargi, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie wskazał jaka jest maksymalna dopuszczalna wysokość zabudowy na terenie objętym oddziaływaniem mającego być realizowanego przedsięwzięcia. Jednak wystarczającym jest stwierdzenie, że istniejąca, jak i potencjalna zabudowa nie przekroczy wysokości, w następstwie czego miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 P.o.ś. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, znajdą się wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych projektowanej stacji bazy telefonii komórkowej. Znalazło to potwierdzenie w przedstawionej już w niniejszym uzasadnieniu argumentacji. Podnoszone w tym zakresie wątpliwości skarżących mają tylko charakter czysto teoretyczny, z uwagi na lokalizację stacji.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, co skutkuje zgodnie z art. 151 p.p.s.a. jej oddaleniem.