Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1008/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 988
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu wszczętej z urzędu w związku ze sprzeciwem Prokuratora Rejonowego w I. sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty I. z dnia [...] października 2020 r., nr [...], na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 157 § 1 i § 2, art. 186 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej powoływana jako kpa) oraz art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm., dalej powoływana jako prd) - stwierdziło nieważność ww. ostatecznej decyzji Starosty I.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że Starosta I. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], zarejestrował pod numerem rejestracyjnym [...] pojazd marki [...] o nr VIN [...] na rzecz W. sp. z o.o. Następnie decyzją z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], zarejestrował ww. pojazd pod numerem rejestracyjnym [...] na rzecz E. sp. z o.o. w W. (dalej określana jako Skarżąca lub Spółka). W dalszej kolejności Starosta I. decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], uchylił ww. decyzję własną z dnia [...] lipca 2016 r. i orzekł o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., znak [...], Starosta I. stwierdził, że jego ww. decyzja z dnia [...] września 2016 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazał, że odstąpił od jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 kpa. W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] lutego 2022 r. Starosta I. wskazał w szczególności na postanowienie z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. [...], którym Prokuratura Rejonowa w I. umorzyła śledztwo w sprawie:

ujawnionego w dniu [...] lipca 2017 r. przerobienia w nieustalonym miejscu i czasie znaku identyfikacyjnego w postaci numeru VIN [...] w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 306 kk wobec niewykrycia sprawcy czynu;

dokonania przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci karoserii koloru białego samochodu [...] o nr rej. [...], o nr VIN [...] , wartości 10.000 zł, w nieustalonym miejscu i czasie, ujawnionego w dniu 6.06.2018 r. na szkodę Skarżącej, tj. o czyn z art. 284 § 2 kk, wobec niewykrycia sprawcy czynu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania Spółki od ww. decyzji Starosty I. z dnia [...] lutego 2022 r., decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Natomiast decyzją z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], Starosta I. zarejestrował pod numerem rejestracyjnym [...] pojazd marki [...] o nr VIN [...] na rzecz Skarżącej, wydając również wcześniej [...] września 2020 r. decyzję znak: [...] o wyrażeniu zgody na wykonanie i umieszczenie zastępczej tabliczki znamionowej w ww. pojeździe, wobec którego złożono wniosek o skierowanie do Stacji Kontroli Pojazdów oraz wniosek o czasową rejestrację w celu przejazdu na badanie techniczne.

Sprzeciw od ww. decyzji Starosty I. z dnia [...] października 2020 r. złożył Prokurator Rejonowy w I., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności wobec wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu sprzeciwu Prokurator wskazał w szczególności, że doszło do rejestracji "składaka", którego karoseria nie odpowiada treści zawartej na tabliczce znamionowej, a jej oznaczenie numerem VIN pochodzi z przestępstwa i który w myśl art. 75 ust. 3 prd nie podlega rejestracji. Prokurator zwrócił uwagę, że nie wiadomo, gdzie znajduje się oryginalna karoseria opatrzona przez producenta tym numerem, ani jaki numer posiadała karoseria zamontowana w pojeździe, ani jak została wprowadzona na polski obszar celny. Prokurator podał również, że formalnie w obiegu funkcjonują zatem dwie decyzje z 2016 i 2020 r. dotyczące pojazdu, któremu przypisano ten sam numer VIN, dokonane na rzecz tego samego podmiotu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając sprawę, opisało, kiedy może dojść do stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium wskazało, że przeprowadziło dowód z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] lutego 2020 r., sygn. akt [...] , stwierdzającego, że Skarżąca nabyła z dniem [...] grudnia 2018 r. przez zasiedzenie własność karoserii pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], VIN [...].

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, że, jak wynika ze wskazanych opinii biegłych, a co znalazło następnie swój wyraz w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa, numer identyfikacyjny nadwozia samochodu marki [...], nr rej. [...], o treści [...] nie jest numerem wykonanym przez producenta pojazdu. Numer ten wybito ręcznie na nadwoziu za pomocą znakowników. Ponadto w opinii z Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji można m.in. przeczytać, że: oznaczenie identyfikacyjne w postaci numeru VIN o treści [...] znajdujące się na przednim prawym kielichu amortyzatora naniesione jest pozafabrycznie i nie służy do identyfikacji samochodu. Numer identyfikacyjny VIN znajdujący się pod deską rozdzielczą został trwale usunięty poprzez szlifowanie. Ślady szlifowania wskazują na celowe usunięcie oznaczenia w celu uniemożliwienia identyfikacji przedmiotowej karoserii dowodowego samochodu. Tabliczka znamionowa z numerem VIN nosi widoczne ślady wtórnego montażu. W treści oznaczeń występujących na tabliczce znajduje się kod koloru samochodu "UG" oznaczający kolor - biała platynowa perła. W elektronicznych pamięciach układów sterujących pojazdem odczytano numer VIN o treści: [...]. Numer VIN publiczny nosi widoczne ślady wtórnego montażu. Zastosowane nity do montażu tabliczki są inne niż stosowane przez producenta pojazdów. Fabryczny kolor karoserii oraz pozostałych elementów samochodu pierwotnie miał kolor czarny, jak obecnie. Nie był wcześniej w kolorze białym - biała platynowa perła.

Z kolei ze sporządzonej na zlecenie Spółki opinii technicznej wynika w szczególności, że przedmiotowy pojazd posiada nabity na kielichu przednim prawym nr VIN: [...]. Pokładowe systemy elektroniczne potwierdzają powyższy nr VIN. Należy zatem doprecyzować, w ślad za Prokuratorem, że oznaczenie to znajdujące się na przednim prawym kielichu amortyzatora naniesione jest pozafabrycznie.

Kolegium uznało za wiarygodne opinie sporządzone w toku postępowania przygotowawczego. Natomiast wnioski zawarte w opinii przedłożonej przez Spółkę nie podważają w istocie ustaleń biegłych poczynionych w postępowaniu przygotowawczym, które i z tych względów należało uznać za bardziej miarodajne dla postępowania.

Odnosząc się do kwestii wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. w W. prawomocnego postanowienia z [...].02.2020 r., sygn. akt [...], stwierdzającego, że Spółka nabyła z dniem [...].12.2018 r. przez zasiedzenie własność karoserii pojazdu, Kolegium zauważyło, że w myśl § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017r. poz. 2355 ze zm.), prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o własności pojazdu stanowi dowód własności pojazdu. Z kolei zgodnie z art. 66a ust. 2 pkt 5 prd, starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu. Wówczas, po uzyskaniu decyzji w tym przedmiocie, możliwym byłoby złożenie wniosku o rejestrację. Ze wskazanego postanowienia nie wynika natomiast, aby orzeczeniem sądu ustalone zostało prawo własności pojazdu, lecz karoserii pojazdu stanowiącej element pojazdu.

Dodatkowo podzielić należy zastrzeżenia przedstawione przez Prokuratora, że przedmiotem przestępstwa z art. 284 § 2 kk była karoseria biała, zaś przedmiotem opinii biegłych karoseria niewiadomego pochodzenia czarna. Postanowienie Sądu Rejonowego dla W. w W. z [...].02.2020 r., sygn. akt [...], wskazuje na zasiedzenie własności karoserii pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], VIN [...], stanowiącej element pojazdu, którego dotyczyło postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w I. Skoro śledztwo toczyło się w sprawie dokonania przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci karoserii koloru białego, to treść sentencji sądu cywilnego, którą organ jest związany, może wskazywać właśnie na tę karoserię. W okolicznościach sprawy mogłoby to zaś potwierdzać tezę Prokuratora, że zaskarżoną sprzeciwem decyzją doszło do rejestracji pojazdu będącego "składakiem". Z kolei w myśl art. 75 ust. 3 prd, zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "[...]" oraz pojazdu zabytkowego. W ocenie Kolegium należało z powyższego wyprowadzić wniosek o kwalifikowanej wadzie decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa). Skoro bowiem art. 75 ust. 3 prd zabrania rejestracji takiego pojazdu, to wydanie decyzji pozytywnej, wbrew treści tej normy prawnej, ocenione być powinno jako rażące naruszenie przepisu prawa.

Ponadto, w ocenie Kolegium, zaktualizowała się również w okolicznościach sprawy przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Nie sposób bowiem pominąć, że w dacie wydania przez Starostę I. decyzji z dnia [...] października 2020 r., nr [...], w przedmiocie rejestracji wskazanego pojazdu na rzecz Skarżącej w obrocie prawnym była decyzja z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], o rejestracji tego pojazdu na rzecz Skarżącej.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w sentencji.

Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu kwitującym, że decyzja Starosty I. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem doszło do rejestracji pojazdu typu "składak";

- niedozwoloną oraz sprzeczną z art. 366 kpc interpretację wykraczającą poza sentencję postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z [...] .02.2020 r., sygn. akt [...], stanowiącą naruszenie zasady res iudicata;

- naruszenie art. 21 Konstytucji w zakresie niedopuszczalnego kwestionowania prawa własności Spółki do pojazdu oraz art. 140 kc poprzez nieuprawnione oraz wbrew stwierdzonej własności ograniczanie tego prawa poprzez uniemożliwienie korzystania z rzeczy stanowiącej własność Spółki;

- naruszenie prawa materialnego w postaci art. 66 ust. 3 prd poprzez umniejszenie waloru opinii sporządzonej na wniosek Skarżącej jako element wniosku o rejestrację pojazdu i nakazanie przyjęcia w tym zakresie w postępowaniu o rejestrację opinii pochodzących z odrębnego postępowania (także interpretowanych wybiórczo);

- naruszenie prawa materialnego w postaci § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych poprzez przyjęcie, że Skarżąca nie spełniła wymogów dla wykazania prawa własności dla celów rejestracji, pomijając przy tym fakturę nabycia oraz dokonując wybiórczo i w sposób dowolny interpretacji postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z [...] .02.2020 r. w sprawie stwierdzenia zasiedzenia;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że decyzja Starosty I. została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- naruszenie przepisów kpa w postaci zasad ogólnych, tj. art. 8 - zasada zaufania do władzy publicznej oraz art. 16 - zasady trwałości decyzji administracyjnych.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że przedmiotowy samochód został nabyty przez nią od W. sp. z o.o. w W. na podstawie faktury jako cały samochód o określonym numerze VIN. Poprzednia spółka także zakupiła ten samochód jako cały jeden pojazd. Stąd zupełnie bezzasadne są późniejsze twierdzenia dotyczące rzekomego "składaka". Przedmiotowe auto zostało zarejestrowane w Polsce na podstawie dokumentów bez żadnych przeszkód, z żadnych okoliczności nie wynika, by zasadnym było "rozdzielenie" auta na dwie części, jak to uczynił w sposób zupełnie niezgodny z prawem cywilnym Prokurator, dokonując podziału rzeczy niepodzielnej.

Tylko te okoliczności, tj. postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w I. z [...].09.2018 r. spowodowały, że Spółka była zmuszona wystąpić z wnioskiem o zasiedzenie karoserii auta, nie zaś wątpliwości odnośnie prawa własności auta, albowiem takowych nie było od samego początku. Spółka dysponowała bowiem dowodem zakupu w postaci faktury, która według przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych stanowi dowód własności auta i jest podstawą do rejestracji. By jednak uniknąć całkowicie nieuzasadnionej degradacji auta (w postaci rozebrania na części, jak to wynikało z postanowienia Prokuratury w przedmiocie dowodów rzeczowych po umorzeniu śledztwa) i umożliwienia wydania kompletnego auta, zgodnie z dowodem nabycia, co w istocie się ziściło postanowieniem Prokuratury Rejonowej w I. z [...] .03.2020 r., Spółka była zmuszona wystąpić z wnioskiem o zasiedzenie tej części auta, która została zakwestionowana przez Prokuraturę.

Dodatkowo z opinii biegłego wykonanej na zlecenie Prokuratury wynika, że oznaczenia numeryczne ujawnionych numerów VIN zgadzają się z numerami znajdującymi się w systemach elektronicznych pojazdu, że auto posiada oryginalny kluczyk, że wyposażenie auta jest zgodne ze specyfikacją przewidzianą dla pojazdu marki [...] model [...], że auto posiadało pozytywny wynik przeglądu technicznego, zostało zarejestrowane i ubezpieczone przez ubezpieczyciela.

Ponieważ jednak Prokurator przy wydaniu samochodu nakazał niezgodnie z przepisami zatrzymać tabliczkę znamionową, Skarżąca, by móc zarejestrować auto, którego jest właścicielem, podjęła kroki, zgodne z prawem, by auto w tych okolicznościach zarejestrować. Podkreślenia wymaga fakt, że nie ma poza Spółką innego właściciela auta o tym numerze VIN.

Spółka nie zgadza się ze stwierdzeniem Prokuratora, leżącym u podstaw jego sprzeciwu, jakoby miało dojść do rejestracji "składaka". Przedmiotowy pojazd w żadnym razie nie jest składakiem. Został nabyty jako całość, taki też został zarejestrowany w 2016 r., został wydany dowód rejestracyjny. Dodać należy, że gdyby nie kolizja, w której uczestniczył i niechęć ubezpieczyciela do wypłaty odszkodowania (który zgłosił sprawę do Prokuratury) do dzisiaj pojazd ten bez przeszkód uczestniczyłby w ruchu drogowym, a żadna decyzja o jego rejestracji nie byłaby kwestionowana. Tym bardziej, że żadna jego część nie pochodzi z przestępstwa i nie ma poza Skarżącą żadnego innego właściciela całego pojazdu. Potrzeba wystąpienia o zasiedzenie karoserii nie wynikała z tego, że były wątpliwości co do własności tego elementu pojazdu (nikt nie zgłaszał żadnych roszczeń, element nie figurował w żadnej bazie danych jako skradziony czy utracony), a była wyłącznie wynikiem decyzji Prokuratury z [...].09.2018 r. w przedmiocie zwrotu osobie uprawnionej wyłącznie podzespołów, a nie karoserii, czym Prokuratura doprowadziłaby do nieodwracalnych szkód w mieniu osoby uprawnionej, albowiem auto zostałoby bezpowrotnie zniszczone i nie nadawałoby się do użytku.

Nie można zgodzić się z twierdzeniami Prokuratora, z których wynika, że przedłożona do wniosku o rejestrację opinia biegłego dotycząca potwierdzenia, iż nabity na kielichu numer VIN odpowiada numerowi VIN ujawnionemu w systemach elektronicznych, miałaby pozostawać w sprzeczności z opinią sporządzoną w toku postępowania karnego, a numer został nabity ręcznie, co w ocenie Prokuratora zdaje się być niedopuszczalne. Otóż wskazać należy, że w określonych przypadkach określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym, jak również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych jest możliwe nabicie numeru VIN ręcznie, a zatem nie stanowi to o przestępstwie. Tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy w tym pojeździe żadnego innego numeru VIN nie ujawniono.

Spółka po wieloletnim postępowaniu prokuratorskim odzyskała pojazd stanowiący jej własność, dokonała zgodnie z prawem rejestracji, użytkowała pojazd przez okres 2 lat i nagle okazuje się, że decyzja wydana przez Starostwo o rejestracji dnia [...].10.2020 r. miałaby być nieważna? Nasuwa się w tym miejscu pytanie, jak to się ma do zasady trwałości decyzji, do zasady działania w zaufaniu do organów administracji, jak to się ma do terminów obowiązujących dla wszystkich, jeśli chodzi o terminy składania skargi o wznowienie postępowania, jak to się ma wreszcie do konstytucyjnego prawa własności? Wszystkie te zasady, w ocenie Skarżącej, zostały pogwałcone zaskarżoną decyzją.

Resumując, w niniejszej sprawie, w ocenie Skarżącej, nie zachodzi wada kwalifikowana, na jaką wskazuje SKO, tj. że rzekomo miało dojść do rejestracji "składaka" i że z tego powodu decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Nie zaktualizowała się także, w ocenie Skarżącej, przesłanka, o której mowa w art. 156 p 1 pkt 3 kpa, albowiem decyzja z [...] .09.2016 r. nie została formalnie uchylona. Skarżąca jest właścicielem całego auta i w zakresie zgodnym z prawem przedłożyła właściwe dokumenty do jego rejestracji, w związku z czym decyzja Starosty I. z [...] .10.2020 r. została wydana zgodnie z prawem i jako taka powinna zostać utrzymana w mocy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie stwierdzenia nieważności, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa. Z wyrażonej w art. 16 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji wynika, że wykluczona jest rozszerzająca wykładnia przepisów, na podstawie których możliwe jest wzruszenie ostatecznej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał na dwie przyczyny stwierdzenia nieważności, tj. jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) oraz, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 kpa).

Przede wszystkim słusznie organ wskazał, że przedmiotowa decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 3 kpa, tj. dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a mianowicie decyzją z [...] .09.2016 r., znak [...], dokonano rejestracji tego samego pojazdu na rzecz tego samego podmiotu i decyzja ta istniała w obrocie prawnym w dacie wydawania decyzji z [...] .10.2020 r., której nieważność stwierdziło SKO w kontrolowanej sprawie. Podkreślenia wymaga to, że co prawda decyzją z [...].02.2022 r., znak [...], Starosta I. stwierdził, że ww. decyzja z [...] .09.2016 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże na podstawie art. 146 § 1 kpa odstąpił od jej uchylenia, zatem istnieje ona w obrocie prawnym.

Wystąpienie zatem już tylko tej jednej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] .10.2022 r. prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Więcej nawet, w takiej sytuacji jedynie drugorzędne znaczenie ma ustalenie, czy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ traci na znaczeniu konieczność jej merytorycznej oceny pod tym kątem, skoro dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Niewątpliwie podstawa wznowieniowa określona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa ma w takiej sytuacji pierwszeństwo przed podstawą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Tym niemniej, przechodząc do rozważań związanych rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzić trzeba, że również w tym zakresie argumentacja organu była prawidłowa. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że ta decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (zob. np. wyroki NSA w sprawach I OSK 1107/11; II OSK 2565/10; II OSK 2449/10; I OSK 363/11; II OSK 2525/10). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (tak Sąd Najwyższy w wyroku w sprawie III UK 77/11, LEX nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach w sprawach II OSK 878/10 i II OSK 1614/09). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (zob. np. wyrok NSA w sprawie II OSK 1192/10). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa".

Przenosząc ww. argumentację na stan kontrolowanej sprawy, stwierdzić trzeba, że zasadnie Kolegium uznało, iż na skutek wydania decyzji z [...] .10.2020 r. doszło do ewidentnego naruszenia art. 75 ust. 3 prd, zgodnie z którym zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "[...] " oraz pojazdu zabytkowego. Powyższe wynika w sposób jednoznaczny z zebranego materiału dowodowego. Znajdujące się w aktach sprawy opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w W. z [...] .06.2018 r. (k. 3/63-3/87 akt adm.) oraz J. M. z [...] .01.2018 r. (k. 3/52-3/57 akt adm.) w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają, że nadwozie przedmiotowego samochodu nie jest nadwoziem, które było zamontowane fabrycznie. Numer VIN tegoż nadwozia został naniesiony bowiem pozafabrycznie, a element karoserii, na którym znajduje się ww. pole numerowe stanowi integralną część z nadwoziem badanego samochodu. Z kolei numer identyfikacyjny znajdujący się oryginalnie na płycie grodziowej z podszybiem (również stanowiącej integralną część karoserii) został trwale usunięty poprzez zeszlifowanie. Ponadto aktualnie kolor nadwozia jest czarny i nigdy nie miało ono innego koloru, natomiast karoseria, która była fabrycznie zamontowana w samochodzie, miała kolor biały (platynowa perła), co wynika z oznaczeń numeru VIN.

Powyższych ustaleń w żaden sposób nie podważa opinia G. B. z [...].09.2020 r. (k. 9/19-9/21 akt adm.). Potwierdza ona, że brak jest publicznej tabliczki znamionowej na przednim podszybiu oraz na słupku. Ponadto z opinii tej wynika, że pojazd posiada nabity numer VIN na kielichu przednim prawym, przy czym w żaden sposób nie wskazuje ona, aby to nabicie nastąpiło fabrycznie (w wytwórni).

Skoro zatem pojazd posiada aktualnie inne nadwozie, niż to zamontowane w wytwórni, to musiało dojść do jego zamontowania w innym miejscu, zatem pojazd został złożony poza wytwórnią. Tym samym doszło podczas jego rejestrowania do rażącego naruszenia prawa (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa) w postaci art. 75 ust. 3 prd wprost zakazującego rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią.

Zaznaczyć trzeba, że w świetle powyższego irrelewantna z prawnego punktu widzenia była podnoszona przez Skarżącą kwestia nabycia przez nią własności nadwozia, które jest aktualnie zamontowane w samochodzie, ponieważ nie zmienia to faktu, że została ona zamontowana poza wytwórnią.

Reasumując, organ rozpatrzył całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował prawidłową normę prawa materialnego. Organ z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania w toku postępowania odwoławczego dokonał samodzielnej oceny prawnej jak i dowodowej sprawy w jej całokształcie, a motywy swojego działania zawarł w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Tak jak tego wymaga art. 107 § 3 kpa, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśnił również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były bezzasadne i skarga w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259) podlegała oddaleniu.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta [...] , będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 8.03.2023 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.