Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1543/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 271 ust. 1 pkt 3, art. 300, art. 16 pkt 5, 6, 20,  art. 273 ust. 6, art. 240 ust. 2 pkt 11, art. 329 ust. 2 pkt 1, art 330 ust. 1, art. 268 ust. 1 pkt 3 lit.a
journal: Dz.U. 2022 poz 2625
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
article: § 9 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1390
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2025 r. spraw ze skarg Gminy [....] na decyzje Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 12 lipca 2023 r. - nr RZ.ZUO.1.4700.825.2023.EL, - nr RZ.ZUO.1.4700.843.2020.EL, - nr RZ.ZUO.1.4700.907.2022.EL, - nr RZ.ZUO.1.4700.896.2021.EL w przedmiocie określenia opłaty stałej oddala skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg są decyzje Dyrektora Zarządu Zlewni w Krośnie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (Dyrektor Zarządu Zlewni) z dnia 12 lipca 2023 r. nr :

- RZ.ZUO.1.4700.825.2023.EL w sprawie określenia Gminie [...] (dalej: gmina/skarżąca) za okres 1 stycznia 2023 r. - 26 sierpnia 2023 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [....],

- RZ.ZUO.1.4700.843.2023.EL w sprawie określenia gminie za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ].

- RZ.ZUO.1.4700.907.2023.EL w sprawie określenia gminie za okres 1 stycznia 2022 r. - 31 grudnia 2022 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ],

- RZ.ZUO.1.4700.896.2023.EL w sprawie określenia Gminie za okres 1 stycznia 2021 r. - 31 grudnia 2021 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ].

Kwestionowane decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym.

W dniu 28 lutego 2023 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krośnie na podstawie art. 271 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm. - dalej: Prawo wodne/P.w.) w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Starostę [...] decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr OS.6341.22.2013 ustaliło w formie informacji rocznych Gminie [ ]:

- za okres 1 stycznia 2023 r. - 26 sierpnia 2023 r. opłatę stałą w wysokości [ ] zł odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych za pośrednictwem wylotu Wyl 1 (nr [...]) do wód potoku [ ] (informacja Nr 825 ZZ Krosno, OS/2023),

- za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ] (informacja Nr 843 ZZ Krosno, OS/2020),

- za okres 1 stycznia 2022 r.- 31 grudnia 2022 r. opłaty stałej w wysokości [ ]zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ] (informacja Nr 907 ZZ Krosno, OS/2022),,

- za okres 1 stycznia 2021 r.- 31 grudnia 2021 r. opłaty stałej w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wyl 1 (nr [...]) do potoku [ ](informacja Nr 896 ZZ Krosno, OS/2021.

W uzasadnieniu informacji wskazano, że opłaty stały zostały obliczone zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 P.w. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego odpowiednio 238, 366, 365, 365 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym przez Starostę [....] decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r. nr OS.6341.22.2013 maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 202,31 m3/h i wynoszącym po przeliczeniu 0.05841944 m3/s. Przeliczenia dokonano zgodnie z dodanym do ustawy P.w. art. 552a, który obowiązuje od dnia 1 stycznia 2020 r. Wskazano, że wysokość stawki opłaty stałej została określona w oparciu o § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2438).

Powołane informacje roczne zostały doręczone Gminie [ ] w dniu 3 kwietnia 2023 r. Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. Prezydent Miasta [ ]a, z zachowaniem 14 - dniowego terminu określonego w art. 273 ust. 2 Prawa wodnego, złożył reklamację do ww. informacji rocznych ustalających wysokość opłat stałych za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych za pośrednictwem wylotu Wyl 1 (nr [....]) do wód potoku [ ] za ww. okresy.

Gmina nie zgodziła się z przesłanymi informacjami ustalającymi wysokość opłat stałych za usługi wodne, podnosząc, że ustalenie wysokości ww. opłat jest bezpodstawne. Gmina podkreśliła, że wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód została ustalona niezgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Wskazała, że zgodnie z decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak: OS.6341.22.2013 wydaną przez Starostę [ ] udzielono pozwolenia na cyt.: "6. Szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu wód opadowych i roztopowych do urządzenia wodnego tj. "[ ]" za pośrednictwem wylotu Wyl 1 (nr [...])...." Ponadto Gmina nie zgodziła się z przeliczeniem ilości odprowadzanych wód

opadowych lub roztopowych wyrażonych m3/h na m3/s, a tym samym z wysokością ustalonych opłat stałych.

Mając na uwadze powyższe Gmina [ ] wniosła o uznanie złożonych reklamacji i anulowanie ustalonych w informacjach rocznych opłat stałych za usługi wodne

Dyrektor Zarządu Zlewni w [ ] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po zapoznaniu się z argumentacją reklamacji skarżącej Gminy, uznał ją za uzasadnioną w części dotyczącej przeliczenia ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych wyrażonych w m3/h na m3/s. W pozostałej części uznał ją za nieuzasadnioną.

W związku z powyższym opisanymi na wstępie decyzjami z 12 lipca 2023 r. określił Gminie:

- za okres 1 stycznia 2023 r. – 26 sierpnia 2023 r. opłatę stałą w wysokości [ ]zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wył 1 (nr [....]) do potoku [ ],

- za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości [ ]zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wył 1 (nr [...]) do potoku [ ],

- za okres 1 stycznia 2022 r.- 31 grudnia 2022 r. opłatę stałą w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wył 1 (nr [...]) do potoku [ ],

- za okres 1 stycznia 2021 r.- 31 grudnia 2021 r. opłatę stałą w wysokości [ ] zł, za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych przez wylot Wył 1 (nr [...]) do potoku [ ].

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył przepisy Prawa wodnego dotyczące usług wodnych, cieków naturalnych oraz urządzeń wodnych, klasyfikacji wód a następnie analizując orzecznictwo sądowe odniósł się ogólnie do kwestii własności wód i gruntów pod wodami. Zdaniem organu w rozpoznawanych sprawach zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określających wysokość opłaty stałej za ww. okresy.

Odnosząc się do podniesionych w reklamacjach zarzutów, dotyczących kwalifikacji zbiornika wód opadowych jako śródlądowych wód powierzchniowych, Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału

dowodowego, w tym decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 lipca 2020 r. i 2 listopada 2021 r., Mapy Podziału Hydrograficznego Polski oraz dokumentów przekazanych przez Archiwum Państwowe w [...] oraz współczesnych opracowań dotyczących potoku [ ], nie ma wątpliwości co do kwalifikacji potoku [ ] jako powierzchniowych wód płynących.

Organ II instancji stanął na stanowisku, że potok [ ] spełnia wszelkie ustawowe wymagania dla śródlądowej wody płynącej, gdyż zgodnie z art. 16 pkt 5 Prawa wodnego pod pojęciem cieku naturalnego rozumie się rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. W związku z powyższym organ odwoławczy przyjął, że ciek naturalny to taki ciek, który posiada swoje źródła i ujście, a ponadto płynie swoim korytem w sposób niewymuszony. Organ podkreślił, że błędy popełnione przy obrocie prawem własności gruntu pod wodami powierzchniowymi płynącymi nie wpływają na prawo własności tychże wód ani też nie zmieniają charakteru tych wód. Nie mogą zmienić faktu, że koryto cieku [ ] nie zostało wykonane, lecz powstało w sposób naturalny. W ocenie organu potok [ ] ani na chwilę nie przestał być ciekiem naturalnym.

Odnosząc się do podniesionego w reklamacji przeliczenia ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych wyrażonych m3/h na m3/s, a tym samym z wysokością ustalonych opłat stałych organ wskazał, że pozwolenie udzielone w decyzji Starosty [...] nr OS.6341.22.2013 z dnia 26 sierpnia 2013 r. w punkcie 1.6 określa maksymalną godzinową ilość wód możliwych do odprowadzenia wylotem Wyl 1 - nr 291 na poziomie CWwh = 202,31 m3/h. Przeliczając wymienioną wartość na m3/s otrzymujemy wartość 0,056197222 m3/s, a nie jak wskazano w informacjach 0,05841944 m3/s. Art. 271 ust. 4. pkt 1 Prawa wodnego stanowi, że wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Zgodnie z algorytmem zapisanym w ww. regulacji stosując iloczyn jednostkowej stawki opłaty (2,50 zł na dobę za

1 m3/s), czasu wyrażonego w dniach oraz określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód - odprowadzanych do wód, wyrażonej w m3/s (0,056197222 m3/s) wysokość opłaty stałej wynosi [ ] zł (za okres od 1 stycznia 2023 r. do 26 sierpnia 2023 r.), 51 zł ( za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.), [ ]zł (za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., [ ]zł ( za okres od 1 stycznia 2021 r do 31 grudnia 2021 r.)

W skargach na powyższe decyzje do tut. Sądu, domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji, Gmina zarzuciła naruszenie:

1. art. 7, art. 8 , art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 pkt. 6 § 3 k.p.a. w związku z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji z treścią ust. 1 pkt 6 pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę [ ] z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak: OS.6341.22.2013, z którego wynika, że wody opadowe lub roztopowe wylotem 291 będą odprowadzane do urządzenia wodnego - rowu [ ] oraz z ostrożności procesowej - niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy czy [ ]jest urządzeniem wodnym czy ciekiem naturalnym,

2. art. 273 ust. 6 w związku z 268 ust. 1, art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 oraz art. 300 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez bezpodstawne wydanie decyzji o ustaleniu opłat stałych, kiedy to wody opadowe lub roztopowe wylotem 291 odprowadzane są do urządzenia wodnego - rowu [ ]a nie do wód, zgodnie z obowiązującym pozwoleniem wodnoprawnym.

Ponadto Gmina wniosła o:

- przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z pisma Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia 5 lipca 2013 r. znak IRz 504.3.18.2013, bowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących statusu [ ], a które wskazuje, że [ ]jest urządzeniem wodnym,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa dla radcy prawnego.

Skarżąca podkreśliła, że brak jest podstaw do ustalenia opłaty stałej, ponieważ wody opadowe lub roztopowe, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym

wydanym przez Starostę [ ] z dnia 26 sierpnia 2013 r. odprowadzane są wylotem 291 do urządzenia wodnego – [ ]

Podniosła, że pomimo twierdzenia organu, że [ ] to ciek naturalny w rozumieniu ustawy Prawo wodne, organ nie wykazał, że rzeczywiście odbiornik ten spełnia te uwarunkowania ustawowe dla cieku naturalnego. Podkreśliła, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód wykazujący na tę okoliczność. W ocenie skarżącej takimi dowodami nie mogą być dowody, takie jak:

1. dokumenty z 1850 r., bowiem dopiero z analizy przebiegu [ ] z tego czasu oraz obecnie, można by stwierdzić, czy w [ ] płyną wody w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami,

2. Mapa Podziału Hydrograficznego Polski, bowiem [ ] pod rządami starego Prawa wodnego nie była ujęta na tej mapie jako ciek naturalny,

3. dotychczas wydane pozwolenia wodnoprawne, czy decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, gdyż dotyczą one tylko określonych działek a nie wszystkich, na których znajduje się [ ], wobec czego tylko w ich oparciu nie można stwierdzić, że [ ] to naturalny ciek.

W ocenie skarżącej, skoro zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym nabyła prawo odprowadzania wód opadowych lub roztopowych wylotem 291 do urządzenia wodnego - rowu [ ], wobec tego brak było podstaw do ustalenia opłaty stałej za ww. okresy i wydania decyzji w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skarg nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu - art. 133 § 1 p.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Gmina kwestionuje stanowisko organu zarzucając nieprawidłowe ustalenie, charakteru odbiornika [ ] jako spełniającego wszelkie ustawowe wymagania dla śródlądowej wody płynącej. Zdaniem Gminy potok [ ] jest urządzeniem wodnym i nie powinien być traktowany jako śródlądowe wody płynące.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym akt sprawy Sąd uznał, że nie można postawić w sposób skuteczny organowi zarzutu co do wadliwego określenia charakteru odbiornika.

Organ uznając, że odbiornik [ ]jest potokiem na całej jego długości powołały się między innymi na dane zawarte w Mapie Podziału Hydrograficznego Polski, na której potok [ ] został oznaczony jak ciek wyróżniony o numerze

[....]. Skarżąca konsekwentnie kwestionowała prawidłowość ustalenia charakteru odbiornika na podstawie ww. Mapy podnosząc, że System Informacyjny Gospodarowania Wodami nie ma umocowania w przepisach prawa. Nie można więc go traktować jako źródła w zakresie klasyfikacji wód powierzchniowych a jedynie jako wypełnienie obowiązku z art. 240 ust 2 pkt 11 Prawa wodnego.

Należy jednak zwrócić uwagę, że na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski - zawarta jest sieć hydrograficzna, które obejmuje cieki i odcinki cieków, w tym dane zawierające: nazwę cieku, lokalizację cieku albo odcinka cieku, długość cieku albo odcinka cieku, powierzchnię cieków o szerokości koryta powyżej 30 m, identyfikator hydrologiczny cieku albo cieku i odcinka cieku - zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 10 września 2020 r. w sprawie systemu informacyjnego gospodarowania wodami (Dz. U. poz. 1656). Sieć hydrograficzna na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski obejmuje również dane o przebiegu granic i o obszarach zlewni (§ 3 pkt 2 rozporządzenia), jak również dane o obszarach dorzeczy, regionach wodnych i jednostkach organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (§ 3 pkt 3 ww. rozporządzenia). Informacje o sieci hydrograficznej gromadzi się w systemie informacyjnym gospodarowania wodami (zwanym dalej "SIGW") - zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia. Powyższy przepis rozporządzenia jest konsekwencją uregulowania zawartego w art. 329 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego zgodnie z którym, w systemie informacyjnym gospodarowania wodami gromadzi się informacje w zakresie gospodarowania wodami, w szczególności informacje na temat: sieci hydrograficznej. System informacyjny gospodarowania wodami dla obszaru państwa, z uwzględnieniem podziału państwa na obszary dorzeczy i regiony wodne, prowadzą Wody Polskie (art. 330 ust. 1 Prawa wodnego). Źródłami danych dla systemu informacyjnego gospodarowania wodami są w pierwszej kolejności rejestry i zbiory danych prowadzone przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wody Polskie (art. 331 ust. 1 Prawa wodnego).

Z przedstawionych powyżej uregulowań wynika więc, że na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski zawarta jest sieć hydrograficzna, która zawiera dane m.in. dotyczące cieków. Jest to jeden z elementów systemu informacyjnego gospodarowania wodami, którego prowadzenie należy to obowiązków ustawowych

odpowiednich organów Wód Polskich. Ustawodawca również określa źródła danych dla SIGW. Nie można zatem twierdzić, jak chce tego strona skarżąca, że Mapa Podziału Hydrograficznego Polski nie ma umocowania, nie jest zatwierdzona przepisami prawa. Mapa Podziału Hydrograficznego Polski jest jednym z elementów Systemu Informacyjnego Gospodarowania Wodami, który stanowi zbiór danych o charakterze urzędowym a w konsekwencji może stanowić podstawę ustaleń faktycznych co do charakteru odbiornika. W niniejszej sprawie dane wynikające z sieci hydrograficznej jednoznacznie wskazują że [ ] jest ciekiem naturalnym wyróżnionym, który stanowi dopływ rzeki [ ], co potwierdza prawidłowość ostatecznych ustaleń organów co do tego, że [ ]jest potokiem z własnym obszarem zlewni.

Zdaniem Sądu to, że potok [ ] nie został wykazany w jednolitych częściach wód powierzchniowych nie pozbawia go cech cieku naturalnego. Pojęcia cieku naturalnego oraz jednolitych części wód powierzchniowych nie są ze sobą tożsame. Zgodnie z art. 16 pkt 20 Prawa wodnego przez jednolite części wód powierzchniowych - rozumie się oddzielny i znaczący element wód powierzchniowych, taki jak: m.in. struga, strumień, potok, rzeka i kanał lub ich części. Zatem do jednolitych części wód powierzchniowych zaliczane są oddzielne i znaczące elementy wód powierzchniowych. Tymczasem art. 16 pkt 5 Prawa wodnego za cieki naturalne uznaje m.in. potoki, w których woda może płynąć również okresowo i również uregulowanymi korytami. Nie każdy więc ciek naturalny będzie równocześnie znaczącym elementem wód powierzchniowych, skoro może nim być również taki potok, w którym woda płynie jedynie okresowo.

Ponadto okoliczność, że Gminie [ ] zostało udzielone pozwolenie wodnoprawne przez Starostę [ ]z dnia 26 sierpnia 2013 r. na odprowadzane wód opadowych wylotem nr [...] do urządzenia wodnego – [ ] nie może decydować o charakterze tego odbiornika. Chociażby z tego względu, że sam organ wydający to zezwolenie w uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że urządzenie wodne ("potok [ ]") jest urządzeniem ziemnym, odwadniającym przyległe grunty i prowadzącym wodę w sposób ciągły (...) z kierunku wschodniego na zachód do rzeki [...].

Słuszne jest tutaj także odwołanie się organu do decyzji wydawanych przez inne organy między innymi przez Prezydenta Miasta [ ]a np. z dnia 11 grudnia

2003 r. udzielającej zezwolenie na budowę kładki dla pieszych na potoku [ ]z których wynika, że taki a nie inny charakter tego odbiornika.

Należy zgodzić się z organem, że nie jest możliwe aby ten sam ciek był odcinkowo rowem a odcinkowo ciekiem lub w pewnym okresie był ciekiem a w innym okresie czasu rowem. Jednym bowiem z kluczowych cech cieku jest jego ciągłość. Posiada on źródło, naturalne klub uregulowane koryto i ujście. Zatem jeżeli jest ciekiem to na całej długości od źródeł do ujścia.

Jeżeli zaś chodzi o pismo Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [ ]e z dnia 5 lipca 2013 r., które wskazuje, że [ ] jest urządzeniem wodnym to należy podzielić stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargi. Zwrócić tutaj trzeba uwagę na brak ustawowego obowiązku szczegółowego ewidencjonowania takich wód jak potok [ ] przez Marszałka Województwa Podkarpackiego do dnia 1 stycznia 2018 r. oraz na to, że ich przejęcie po tej dacie przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie napiło w oparciu o Mapę Podziału Hydrograficznego Polski - Rejestr Jednolitych Części Wód Powierzchniowych.

Stanowisko organu co do charakteru odbiornika wód w niniejszej sprawie - potoku [....] koreluje też z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W przedłożonym do akt postępowania uproszczonym wypisie z rejestru gruntów, sporny ciek usytuowany jest na będącej własnością Skarbu Państwa działce ewidencyjnej nr [...] i nr [...] zaklasyfikowanej jako użytek "Wp" co oznacza, w świetle § 9 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021, poz. 1390) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi. Zgodnie z treścią załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia (Lp. 24) do gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi zalicza się grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi, o których mowa w art. 22 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

Co więcej, nie można także zgodzić się ze stanowiskiem Gminy, że gdy potok [ ] będzie urządzeniem wodnym, to brak jest podstaw do uiszczenia opłaty za korzystanie z wód. Również i to stanowisko jest w świetle przepisów nieprawidłowe. Otóż w myśl art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do

odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Kluczowe znaczenie powyższa regulacja kładzie więc na to, czy wody opadowe i roztopowe są odprowadzane do wód, czyli m.in. do wód śródlądowych (zob. art. 3 Prawa wodnego). Potok [ ] stanowi dopływ rzeki [...], co powoduje że nawet przy uznaniu go za urządzenie wodne, obowiązek ponoszenia opłaty obciążałyby posiadacza pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z usług wodnych objętych treścią wydanego pozwolenia wodnoprawnego.

Z tych powodów zarzuty skarg nie znalazły potwierdzenia w toku sądowej kontroli, zaś działania konkretyzujące organów nie naruszają przepisów prawa procesowego jak i materialnego.

Z tych względów Sąd skargi oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.