Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1010/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 1-2, art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 2 pkt 1, art. 59 ust.1-2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 10 § 1, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 3 ust. 1, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 1, § 7 ust. 3, § 7 ust. 4, § 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 153, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 32 ust. 1-2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. [...] sp.k. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...] lipca 2021 r., [...], II. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2021 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania G. sp. z o.o. "[...]" sp.k. (zwanej dalej "e. "), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. (zwanego dalej "Burmistrzem"), którą odmówiono odwołującej się ustalenia warunków zabudowy dla budowy fermy drobiu z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek [...] w miejscowości B., w gminie R..

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Wnioskiem datowanym na [...] czerwca 2019 r. e. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji (k. 101-128 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), natomiast pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wniosek swój nieznacznie zmieniła (k. 97-100 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] września 2019 r., [...] Burmistrz odmówił e. ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy (k. 70-77 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazał, że nie spełniono przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 – uw. Sądu, dalej "u.p.z.p."), ponieważ w otoczeniu inwestycji znajduje się wyłącznie zabudowa zagrodowa. Organ nie uwzględnił zabudowy na działce [...], jako że pozostawała ona w fazie realizacji, a budynek nie został jeszcze oddany do użytku.

Na skutek odwołania e. decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...] Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (k. 54-57 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2020 r., II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r., [...] W uzasadnieniu orzeczenia przedstawił następującą ocenę. Po pierwsze zaznaczył, że projektowana przez e. zabudowa nie może być uznana za zabudowę zagrodową, a więc nie korzysta z zawartego w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wyłączenia od konieczności spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Po drugie, Sąd zarzucił Kolegium, że przemilczało ono, iż "na sąsiedniej działce nr [...] istnieje zabudowa – chlewnia wraz z infrastrukturą towarzyszącą [...], której funkcja odpowiada funkcji planowanej zabudowy, a której parametry i gabaryty zasadniczo mogą zmienić wyniki przeprowadzonej analizy". Sąd (II SA/Po [...]) wskazał, że "gdyby okazało się, że inwestycja na działce nr [...] została ukończona i oddana do użytku, [to] oznaczałoby, że analizę urbanistyczną należy powtórzyć, bowiem w dacie orzekania przez organ II instancji nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego, która może mieć wpływ na wynik analizy. Po pierwsze nie uwzględniono, że w sąsiedztwie dopuszczono również produkcję hodowlaną, a po wtóre przy badaniu poszczególnych parametrów, gabarytów i cech zabudowy nie wzięto pod uwagę parametrów, gabarytów i cech zabudowy zrealizowanej na działce sąsiedniej nr [...]".

Po uprawomocnieniu się wyroku II SA/Po [...] i zwrocie akt administracyjnych Kolegium ustaliło, że budowa budynku inwentarskiego – chlewni na działce [...] została zakończona (w aktach utrwalono między innymi zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] listopada 2018 r., [...] tego dotyczące – k. 36 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Wobec powyższego Kolegium w wykonaniu wyroku II SA/Po [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., [...] Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza i sprawę przekazało temu organowi do ponownego rozpatrzenia (k. 29-31 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Następnie w toku dalszego postępowania przez Burmistrzem – stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. – urbanista mgr M. K. sporządziła projekt decyzji (o odmowie ustalenia warunków zabudowy) (k. 12-16 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), wraz z analizą urbanistyczną w formie tekstowej i graficznej (k. 8-11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania i o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") (k. 7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. e. przedstawiła szereg zastrzeżeń do projektu decyzji. W jej ocenie zamierzenie kontynuuję funkcję zabudowy na działce [...] Gdy chodzi o inne parametry i wskaźniki zabudowy, spółka podkreśliła, że powierzchnię zabudowy należało wyznaczać biorąc pod uwagę, że istniejąca w otoczeniu zabudowa znajduje się na dużych działkach prawie w całość zajętych pod uprawy rolne. Ponadto wskaźniki i parametry projektowanej zabudowy mogą być wyznaczane z odstępstwami od ustaleń analizy stosownie do § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm., dalej "r.MI").

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., [...] Burmistrz, działając między innymi z powołaniem na art. 59 ust.1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., odmówił e. ustalenia warunków zabudowy. Organ zaznaczył, że na obszarze analizowanym średni wskaźnik powierzchni zabudowy to 5,3 %, natomiast maksymalny to 13 %. Projektowana zabudowa przewyższa te wskaźniki (24,30 %). Zabudowy tej nie można z tego względu dopuścić na zasadzie § 5 ust. 2 r.MI, gdyż taka możliwość nie wynika z analizy urbanistycznej. Zdaniem Burmistrza inwestycja nie odpowiada też zabudowie zastanej w zakresie wysokości górnej krawędzie elewacji frontowej, którą zaproponowano na poziomie 3,5 do 7 m (kurniki) oraz 2,3 do 7 m (łączniki) przy założeniu dachów pochyłych. Jest tak dlatego, że w otoczeniu nie ma budynków z takimi dachami o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyższej aniżeli 5 m. Podobnie kształtuje się kwestia wysokości kalenicy, którą zaprojektowano do poziomu 10 m, podczas gdy z analizy wynika, że zastana zabudowa ma nie więcej niż 9 m. Burmistrz wreszcie wskazał, że zabudowa na działce [...] to element siedliska, a zamierzenie e. nie odpowiada tej zabudowie w zakresie powierzchni, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy.

W odwołaniu e. konsekwentnie zarzucała, że zabudowa na działce [...] powinna stanowić punkt odniesienia, jeżeli chodzi o kontynuację funkcji zabudowy (stosownie do wskazań wyroku II SA/Po [...]). Ponadto organ nie skorzystał z możliwości jakie płyną z § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 r.MI, a w odniesieniu do geometrii dachów z możliwości ich "odpowiedniego" ukształtowania (§ 8 r.MI).

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2021 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy, podobnie jak Burmistrz, doszedł do przekonania, że projektowana przez e. zabudowa nie może być dopuszczona, jako że nie odpowiada wskaźnikowi powierzchni zabudowy na obszarze analizowanym, a także takim parametrom jak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokość kalenicy. W ocenie Kolegium nie jest też tak, jak sugerowała odwołująca się e., że Sąd w wyroku II SA/Po [...] przesądził, iż projektowana zabudowa odpowiada funkcji zabudowy na działce [...] Organ odwoławczy uznał, że cytat, który tego dotyczy, stanowi zrelacjonowanie zarzutu strony, do którego organ wcześniej się nie odniósł.

W skardze e. zarzuciła Kolegium naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, że projektowana zabudowa nie odpowiada zabudowie w obszarze analizowanym przez to, że nie jest tożsama z zabudową zagrodową oraz dotyczy produkcji rolnej na większą skalę,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a.") poprzez zignorowanie wskazań wynikających z wyroku II SA/Po [...],

- § 5 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 r.MI poprzez przyjęcie, że analiza urbanistyczna nie uzasadnia przyjęcia proponowanego wskaźnika powierzchni zabudowy,

- § 7 ust. 1 i 3 w zw. z § 3 ust. 1 r.MI poprzez przyjęcie, że analiza urbanistyczna nie uzasadnia ustalenia wysokości projektowanej zabudowy,

- § 8 r.MI poprzez przyjęcie, że analiza urbanistyczna nie uzasadnia ustalenia wskaźnika wysokości kalenicy projektowanej zabudowy,

- art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm. – uw. Sądu) poprzez wydanie decyzji o charakterze dyskryminacyjnym wobec skarżącej z uwagi na formę prowadzenia działalności gospodarczej

Wskazując na powyższe e. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.

Organy obu instancji z tych samych powodów opowiedziały się za odmową ustalenia na rzecz e. warunków zabudowy dla budowy fermy drobiu z infrastrukturą towarzyszącą na terenie działek [...] w miejscowości B., w gminie R.. Uznały, że decyzja nie odpowiada funkcji zabudowy na obszarze analizowanym. Kolegium sugerowało to w wywodach na stronie 5 i 7 decyzji, natomiast Burmistrz podkreślał, że zabudowy projektowanej przez skarżącą nie można odnosić do zabudowy na działce [...], gdyż ta pierwsza ma być znacznie większa, a przez to jest nieporównywalna. Ponadto organy obu instancji posłużyły się identycznym argumentami, gdy chodzi o twierdzenie o niespełnieniu przez projektowaną zabudowę warunku kontynuacji wskaźnika powierzchni zabudowy, górnej krawędzi elewacji frontowej dla zabudowy o dachach skośnych oraz co do wysokości kalenicy.

Zdaniem Sądu stanowisko organów jest zbyt restrykcyjne w realiach sprawy, a przez to niewłaściwe.

Dalszy wywód należy poprzedzić pewną uwagą ogólną. Otóż Sąd wskazuje, że problematyka ustalania warunków zabudowy doczekała się – nie przesadzając – ogromnej obudowy orzeczniczej jak i znacznej ilości opracowań w literaturze prawniczej. Przedstawienie w tym miejscu choćby zarysu tego dorobku wykraczałoby poza ramy niezbędne dla uzasadnienia niniejszego wyroku. Wskazać należy natomiast na pewien dominujący kierunek postrzegania instytucji warunków zabudowy, który zarazem stanowić może wskazówkę interpretacyjną.

Od kilkunastu już lat powszechnie przyjmuje się, że rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowaniu terenu, w tym jego zabudowy. Uznaje się, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. W konsekwencji wyklucza się interpretowanie tej funkcji zawężająco, na przykład jako możliwości powstawania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu do decyzji. Szerokie rozumienie instytucji warunków zabudowy zakłada też uznanie, że podstawą decyzji odmownej nie może być sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym (celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego).

Powyższy pogląd ma swoje pierwotne źródło w obecnym na rynku wydawniczym o od kilkunastu lat popularnym Komentarzu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod redakcją Z. Niewiadomskiego (najnowsze wydanie 11, Warszawa 2019, patrz komentarz do art. 61 ustawy). Z biegiem czasu pogląd ten przeniknął także do orzecznictwa sądowego, stając się dominującą wskazówką interpretacyjną.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie ma oczywiście świadomość, że opisany wyżej "liberalny" nurt w podejściu do warunków zabudowy nie może upoważniać do lekceważenia wartości zapisanych w u.p.z.p. W art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. "wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury" oraz "walory architektoniczne i krajobrazowe" uznano za wartości priorytetowe. W tym samym art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wymienia się też "prawo własności", jednakże z punktu widzenia roli ustawy zdaje się być ono celowo wskazane na dalszym miejscu listy (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.). Przenosząc powyższe na praktykę orzekania w sprawach z zakresu warunków zabudowy należy przyjąć, że zidentyfikowanie na danym obszarze zabudowy tworzącej określony ład przestrzenny – czyli "harmonijną całość" "uwzględniającą w uporządkowanych relacjach [...] uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.) – nakazuje tak projektować dalszą zabudowę, aby ten ład zachować.

Akceptując przedstawione uwagi należy zadać pytanie, jak powinno się ważyć wartości zapisane w u.p.z.p. w realiach niniejszej sprawy? Pytanie to warto postawić, zwłaszcza że mamy do czynienia z sytuacją dość niestandardową.

Rozważania dotyczące tak zdefiniowanego zagadnienia należy rozpocząć od zaakcentowania, że z analizy urbanistycznej wynika, iż zabudowa projektowana przez e. nie odpowiada swą funkcją zabudowie zastanej w obszarze analizowanym (k. 11 verte akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Podobnie zabudowę tą postrzegały też organy, zwłaszcza Kolegium.

Podejście to jest nieprawidłowe, gdyż zaprzecza ono treści wydanego w sprawie wyroku II SA/Po [...]. Tymczasem zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy.

W wyroku II SA/Po [...] Sąd wskazał, że gdyby potwierdzono istnienie na działce [...] zabudowy (przy czym Sąd już z góry niejako zakładał roboczo, że zabudowa taka istnieje), to oznaczałoby to, że nie uwzględniono, że w sąsiedztwie "dopuszczono również produkcję hodowlaną", a po wtóre przy badaniu poszczególnych parametrów, gabarytów i cech zabudowy "nie wzięto pod uwagę parametrów, gabarytów i cech zabudowy zrealizowanej na działce sąsiedniej nr [...]". W ocenie Sądu aktualnie orzekającego cytowany fragment uzasadnienia wyroku II SA/Po [...] jest jednoznacznym wskazaniem, że zabudowę na działce [...] (budynek inwentarski – chlewnię, silosy paszowe i silosy zbożowe) należy traktować jako odpowiadającą funkcji zabudowie projektowanej przez e., otwierającej możliwość analizy zamierzenia pod kątem szczegółowych wskaźników i parametrów.

Gdy chodzi konfrontację wskaźników i parametrów zastanej i projektowanej zabudowy, to organy przyjęły stanowisko zbieżne z uwagami zawartymi w analizie urbanistycznej. Uznały, że projektowana zabudowa nie kontynuuje wskaźnika powierzchni zabudowy ustalonego w oparciu o zabudowę w otoczeniu ani parametrów takich jak wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla budynków z dachami pochyłymi oraz wysokości kalenicy.

Sąd przyznaje, że nominalna powierzchnia zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki jest wyższa aniżeli arytmetycznie wyliczona średnia powierzchnia dla zabudowy w obszarze analizowanym. Trzeba jednak pamiętać – co trafnie akcentuje e. – że w myśl § 5 ust. 2 r.MI dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Klauzula ta nakazuje urbaniście, a następnie też organowi, dokonać oceny, czy w konkretnym stanie faktycznym nie istnieją racje przemawiające za dopuszczeniem zabudowy projektowanej przez inwestora, mimo że nominalnie jej wskaźnik powierzchni odbiega od wskaźnika ustalonego dla obszaru analizowanego.

W realiach niniejszej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i dalej decyzje organów obu instancji, nie zawierają dostatecznie umotywowanego stanowiska, dlaczego § 5 ust. 2 r.MI nie mógłby być w sprawie zastosowany. Podkreślania wymaga, że w otoczeniu inwestycji znajdują się w większości pola uprawne, a rozsiane w odległości kilkuset metrów od siebie zespoły zabudowy znajdują się w obrębie takich gruntów. Tylko dla niektórych z nich wyodrębniono działki ewidencyjnie (działka 140). Zdaniem Sądu na podstawie zebranego materiału trudno zidentyfikować takie ważne względy ładu przestrzennego, dla których na działce e. nie mogłaby powstać projektowana zabudowa. W szczególności zintensyfikowanie zabudowy w zakresie punktowym, to jest w obszarze działek inwestora otoczonych polami uprawnymi, nie jawi się prima facie jako naruszające uwarunkowania i wymagania funkcjonalne otoczenia. W realiach sprawy wyjaśnienie urbanisty, sprowadzające się do twierdzenia, iż "brak w obszarze analizowanym wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, który mógłby być podstawą do ustalenia wskaźnika wykorzystania terenu zgodnie z wnioskiem" – jest w tym kontekście niewystarczające.

To samo dotyczy parametrów górnej krawędzi elewacji frontowej, którą przyjęto dla budynków z dachami pochyłymi oraz wysokości elewacji frontowej. Także w odniesieniu do tych parametrów zarówno w analizie urbanistycznej jak i w decyzjach nie przedstawiono przekonujących powodów, dla których nie można było zastosować odstępstwa dopuszczonego przez § 7 ust. 4 r.MI, czy klauzuli "odpowiedniego" ustalanie geometrii dachu zawartej w § 8 r.MI. Jeszcze raz podkreślić należy, że e. zamierza zrealizować inwestycję na obszarze wiejskim, oddaloną o kilkaset metrów od innych, rozproszonych budynków (poza nieco zbliżonym budynkiem na działce [...]). Rodzi to zasadne pytania o sens ograniczania praw inwestora, w sytuacji, gdy ten projektuje budynki nieznacznie tylko wyższe od budynków w obszarze analizowanym.

Podsumowując Sąd stwierdza, że w świetle zebranego materiału dowodowego oraz argumentacji urbanisty i organów, zabudowa projektowana przez e. nie jawi się jako sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedająca się z nią w praktyce pogodzić.

Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien zwrócić się do urbanisty o uzupełnienie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu o wnikliwsze wyjaśnienie, czy dla zabudowy możliwe jest zastosowanie odstępstw z § 5 ust. 2 i art. 7 ust. 4 r.MI oraz "odpowiednie" ustalenie wysokości kalenicy (§ 8 r.MI), a jeżeli nie, to dlaczego.

Pozyskawszy stanowisko urbanisty organ samodzielnie następnie rozstrzygnie sprawę, mając na uwadze dyrektywę, iż przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, względnie zabudowy, która ze względu na wskaźniki i parametry zaprzecza charakterystyce zabudowy w otoczeniu w kontekście wymagań ładu przestrzennego.

Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zasadne są przedstawione w skardze zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (organy nie wykazały przekonująco, że inwestycja e. nie spełnia przesłanki z tego przepisu) oraz § 5 ust. 2, § 7 ust. 1 i 4 oraz § 8 r.MI (organy nie uzasadniły, dlaczego odstępstwa i klauzule zawarte w tych regulacjach nie pozwalają przychylić się do wniosku inwestora). Jak już zasygnalizowano, uchybiono także art. 153 P.p.s.a., gdyż nie uszanowano należycie wskazań zawartych w wyroku II SA/Po [...].

Sąd obecnie orzekający nie podziela natomiast zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. W ocenie składu orzekającego nie sposób twierdzić, że e. jest dyskryminowana w stosunku do innych inwestorów-rolników, korzystających z dobrodziejstw art. 61 ust. 4 u.p.z.p. e. nie realizuje zabudowy podpadającej pod ten przepis – co potwierdził Sąd w wyroku II SA/Po [...] – a wiec jej przedsięwzięcie objęte jest innym reżimem prawnym (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).

W tym stanie rzeczy, z powodów opisanych wyżej, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (punkt 2. sentencji wyroku).

Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265), należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa (17 zł, k. 15 akt sądowych) oraz wpis sądowy w wysokości [...] zł (k. 2 akt sądowych).

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.