Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 970/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2024 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 maja 2024 r. znak: SKO.ZP/415/129/2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 22 stycznia 2024 r. nr 6/6851/2024 działając na podstawie art. 37 d ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 marca 203 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 K.p.a. w związku z § 20 ust. 14 i § 12 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń wymierzył Spółce C. Sp.z.o.o. łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł za umieszczenie czterech szyldów (o powierzchniach kolejno 19,42 m2, 24,38 m2 78,74 m2 i 39,62 m2) odpowiednio na północnej, południowej, zachodniej i wschodniej elewacji budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. w okresie od dnia 28 października 2022 r. do dnia 4 listopada 2022 r. oraz w sumie 14 paneli reklamowych na zachodniej elewacji tegoż budynku (wymiary pojedynczego panelu 1,35 m x 0,99 m, co daje w przypadku każdego panelu powierzchnię 1,34 m2) w okresie od dnia 28 października 2022 r. do dnia 4 listopada 2022 r. w przypadku 13 paneli oraz w okresie od 28 października 2022 r. do dnia 2 listopada 2022 r. w przypadku jednego panelu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jeszcze przed wszczęciem postępowania wykonywano czynności służbowe dotyczące badania zgodności czterech szyldów, po jednym na każdej z elewacji, oraz urządzeń reklamowych na zachodniej elewacji budynku znajdującego się na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. z zapisami uchwały Nr XXXVI/908/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń". Czynności te prowadzone były w dniach 3 sierpnia 2022 r. oraz 12 października 2023 r. i sporządzono z nich dokumentację fotograficzną, która znajduje się w aktach sprawy. Ustalono, że podmiotem, który umieścił ww. reklamy jest spółka C. Sp. z.o.o. z siedzibą w W.. Organ wskazał na przeprowadzoną w dniu 12 października 2022 r. wizję w terenie, w toku której dokonano pomiarów ww. urządzeń reklamowych i szyldów. Następnie, przy uwzględnieniu że ww. nośniki zlokalizowane były na nieruchomości położonej w I Strefie Miasta K. wg. zapisów § 5 ust. 1 pkt. 1 uchwały krajobrazowej organ stwierdził, że w przypadku szyldów, które stanowią tzw. neony rurkowe, pozostają one niezgodne z zapisami § 20 ust. 14 uchwały krajobrazowej, zgodnie z którym takie neony dozwolone są wyłącznie z Podobszarze 2 III Strefy, natomiast w przypadku tzw. posterboxów, które w świetle uchwały stanowią gabloty, są, one niezgodne z § 12 uchwały, nie spełniają one bowiem żadnego z kryteriów wskazanych w tym przepisie. Jak wskazano, powyższe stanowiło przesłankę do podjęcia postępowania w trybie art. 37d ust. 1, 3 i 4 u.p.z.p., które zostało wszczęte w dniu 21 października 2022 r. W świetle wskazań WSA w Krakowie zawartych w zapadłym na gruncie niniejszej sprawy wyroku z dnia 2 października 2023 r. sygn.. akt II SA/Kr 484/23, datą wszczęcia postępowania jest 28 października 2022 r., kiedy to doręczono stronie zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Wskazano na ustalenia poczynione w toku postępowania, w świetle których jeden z paneli (gablot) został trwale usunięty z elewacji zachodniej budynku w dniu 2 listopada 2022 r., natomiast pozostałe gabloty oraz szyldy w formie neonów zostały usunięte w dniu 4 listopada 2022 r. Organ przytoczył też przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 37d, regulujący obowiązek naliczenia kary pieniężnej za umieszczenie tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego niezgodnych z przepisami uchwały o której mowa w art. 37 a ust. 1 ustawy. Wyjaśniono też sposób naliczenia kary pieniężnej. Wskazano, że w sprawie wzięto pod uwagę wskazania i zalecenia WSA w Krakowie zawarte w wyżej powołanym wyroku, które w niniejszym postępowaniu mają charakter wiążący. Stwierdzono, iż nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f k.p.a., ponieważ strona wprawdzie odstąpiła od naruszenia prawa, jednak nie można przyjąć, aby owo naruszenie miało charakter znikomy, co organ ustalił ważąc dobra naruszone przez działania Spółki i jej istotne interesy. Ponadto zwrócono uwagę, że wymierzając karę administracyjną organ wziął pod uwagę okoliczności wymienione w art. 189 d k.p.a.

Od tej decyzji odwołanie wniosła C. Sp.z.o.o. z siedzibą w W. domagając się jej uchylenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 22 maja 2024 r. nr SKO.ZP/415/129/2024 utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchwałą Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. Rada Miasta Krakowa ustaliła zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Zgodnie z przepisem § 27 uchwały weszła ona w życie po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dniem 1 lipca 2020 r. zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały zawarte w uchwale zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia w życie uchwały. W myśl § 25 uchwały wprowadzono 24 miesięczny okres dostosowawczy dla reklam i urządzeń reklamowych, które istniały w dniu wejścia w życie uchwały. Według art. 37d ust. 4 ustawy, karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. l, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Zgodnie z art. 37d ust. 5 ustawy, w przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji tej określa się: 1/ wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz 2/ obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Jak stanowi art. 37d ust. 8 ustawy wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Natomiast według art. 37d ust. 9 ustawy jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Stosownie do § 4 ust. 1 pkt 13 uchwały krajobrazowej przez panel reklamowy należy rozumieć urządzenia, służące do eksponowania reklam umieszczonych w gablocie lub na elektronicznych powierzchniach reklamowych. Jak ustalono, na zachodniej elewacji budynku na działce nr [...] obr. [...] przy ul. Z. w K. znajdowało się 14 tzw. posterboxów, a więc urządzeń reklamowych w postaci otwieranych gablot, przeznaczonych do eksponowania plakatów filmowych. Jak wskazała sama Strona w piśmie z dnia 23 sierpnia 2022 r. posterboxy stanowią urządzenia reklamowe wykonane z aluminium . Zasadnie zatem w ocenie Kolegium Organ I instancji zakwalifikował owe urządzenia jako gabloty, co z kolei determinuje wniosek, że w rozumieniu Uchwały są to panele reklamowe. Jeśli natomiast chodzi o umieszczone na każdej z elewacji budynku szyldy o treści "C. ", strona w piśmie z dnia 23 sierpnia 2022 r. wskazała, że są to szyldy w formie neonów wykonane z aluminium i zamontowane na stalowej konstrukcji (w przypadku elewacji południowej i zachodniej) oraz bezpośrednio na budynku (elewacja północna i wschodnia). W toku oględzin prowadzonych w dniu 12 października 2022 r. ustalono, że ww. szyldy mają formę neonów rurkowych. Zasady sytuowania szyldów w poszczególnych strefach ustalonych Uchwałą ustalone zostały w § 20 Uchwały. Jednak sytuowanie szyldów w formie neonów jest dopuszczalne wyłącznie w Podobszarze 2 III Strefy, do którego objęta niniejszym postępowaniem nieruchomość nie należy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że wszystkie cztery szyldy, jako że stanowiły neony, co potwierdziła również sama odwołująca się obecnie strona, były niegodne z uchwałą. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu odwołania, w świetle którego kwalifikacja poszczególnych urządzeń reklamowych i szyldów do poszczególnych kategorii przewidzianych uchwałą powinna się odbywać po zasięgnięciu opinii biegłego, Kolegium wskazuje, że brak jest zarówno takiego obowiązku, jak i takiej potrzeby. W ocenie Kolegium pojęcia zdefiniowane w uchwale i dotyczące poszczególnych kategorii nośników są opisane z użyciem języka potocznego i pojęć możliwych do zinterpretowania bez wiadomości specjalnych. Organ administracji, rozstrzygając sprawę, ma nie tylko prawo, ale i obowiązek samodzielnej wykładni stosowanych przepisów prawa i nie może jej przerzucać na biegłego, czy też jakikolwiek inny podmiot. Dowód z opinii biegłego musi być zastosowany, kiedy bez wiadomości specjalnych nie jest możliwe ustalenia jakiegoś istotnego elementu stanu faktycznego. Kwestia klasyfikacji danego nośnika przez pryzmat kategorii, jakimi posługuje się Uchwała stanowi jednak wykładnię prawa i to na tym gruncie mogą pojawiać się wątpliwości, a nie na gruncie stanu faktycznego. Te wątpliwości organ administracji jest władny rozstrzygać we własnym zakresie. Podkreślić należy przy tym,, że kwestia konieczności powołania biegłego w przedmiotowej sprawie była już przedmiotem rozstrzygania WSA w Krakowie, który orzekał w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a interpretacja zawarta w wydanym w tej sprawie wyroku jest wiążąca dla organów orzekających ponownie. Skoro Sąd uznał w sposób jednoznaczny, że nie podziela zarzutu, jakoby konieczne była w sprawie zasięgniecie opinii biegłego, to Kolegium nie ma podstaw, aby uznać przeciwnie, naraziłoby się bowiem dodatkowo na zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stanowisko takie zostało w wyroku z dnia 2 października 2023 r. sygn.. akt II SA/Kr 484/23 wyrażone w sposób wyraźny: "Podobnie Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego konieczności powołania biegłego dla rozstrzygnięcia co jest szyldem, a co panelem reklamowym. Uchwała zawiera definicje tych pojęć i do ich odczytania nie są potrzebne wiadomości specjalne". Jak słusznie wskazał organ I instancji, uchwała przewiduje sytuacje, w których dopuszczalne jest sytuowanie paneli reklamowych w obszarze objętym uchwałą. I tak w przepisie § 12 uchwały ustalono, że sytuowanie paneli reklamowych w obszarze objętym Uchwałą jest dopuszczalne w następujących przypadkach: 1/ w wiatach przystankowych komunikacji miejskiej - nie więcej niż dwóch paneli reklamowych, a dla wiat składających się z min. sześciu segmentów ściany tylnej - trzech paneli reklamowych; 2/ w przejściach podziemnych, w odległości pomiędzy panelami co najmniej 2 m; 3/ na wolnostojących obiektach budowlanych o powierzchni zabudowy do 35 m2 takich jak: kiosk, toaleta - w liczbie jeden, z wyłączeniem takich obiektów budowlanych zlokalizowanych w Podobszarze l III Strefy, 4/ jednego, w odległości nie większej niż 50 m od budynku restauracji, o ile restauracja prowadzi bezpośrednią sprzedaż, umożliwiającą klientom zmotoryzowanym realizację zakupu bez opuszczania pojazdu. Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotowe nośniki reklamowe, stanowiły, jak wynika z protokołów kolejnych wizji lokalnych prostokątne płaskie urządzenia wykonane z aluminium, w formie otwieranych gablot - tzw. posterboxy. Służyły do eksponowania plakatów filmowych, a zatem informowały o ofercie kina znajdującego się wewnątrz budynku i zachęcały do skorzystania z niej. W ocenie Kolegium niewątpliwie zatem, mając na uwadze wyżej przytoczone definicje, należy uznać, że owe nośniki stanowiły tablice reklamowe w formie paneli reklamowych, zatem z uwagi na kryterium przedmiotowe niewątpliwie objęte są regulacją Uchwały krajobrazowej Miasta K.. Należy bowiem mieć na uwadze, że zacytowana powyżej definicja tablicy reklamowej zawarta w ustawie jest szeroka. Obejmuje każdy przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy. Jak wskazał WSA w Gdańsku z wyroku z dnia 8 lutego 2023 r. sygn.. akt II SA/Gd 761/22 "użycie formuły "przeznaczony" oznacza, że wystarczająca dla omawianej kwalifikacji danego przedmiotu jest cechująca go potencjalna, wynikająca z konstrukcji i sposobu działania danego urządzenia (obiektu), możliwość eksponowania z jego wykorzystaniem reklam. Z kolei przedmiotem "służącym" ekspozycji reklamy jest przedmiot do tego celu faktycznie wykorzystywany. Obie te definicje nie wykluczają się wzajemnie, może bowiem wystąpić sytuacja, taka jak w niniejszej sprawie, że dany przedmiot jest jednocześnie przeznaczony jak i służy ekspozycji reklamy". Jest poza sporem, że przedmiotowe gabloty stanowiły przedmioty o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklam, w tym celu faktycznie wykorzystywanymi, co jest wystarczające dla uznania ich za tablice reklamowe. Jeśli natomiast chodzi o szyldy, nie ma wątpliwości, ze również one pozostawały przedmiotem regulacji Uchwały. Znajdujące się z każdej strony przedmiotowego budynku świetlne napisy o treści "C. " w formie neonów. Jako że przedmiotowa nieruchomość znajduje się poza Podobszarem l III Strefy, zasady sytuowania szyldów na jej terenie ujęte zostały w przepisie § 20 ust. 5-11 Uchwały, z czego ust. 9, 10 i 11 w sposób oczywisty nie dotyczy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. . I tak: Poza Podobszarem l III Strefy dopuszcza się sytuowanie szyldów powyżej elewacji frontowej parteru na obiekcie o wysokości do 9 m, posiadającym co najmniej dwie kondygnacje nadziemne, użytkowane w celach innych niż mieszkaniowe, jako jednego szyldu dla budynku, o wymiarach szyldu: wysokość do l m, szerokość do 2 m, sytuowanego płasko na elewacji tego budynku albo na dachu (ust. 5). Poza Podobszarem l III Strefy dopuszcza się sytuowanie szyldów powyżej elewacji frontowej parteru na obiekcie o wysokości od 9 m do 25 m z dachem płaskim w ramach jednego poziomego rzędu sytuowanego w ramach attyki wieńczącej elewację budynku lub jednego poziomego rzędu sytuowanego na dachu budynku, o wymiarach poszczególnego szyldu: wysokość do 1,5 m, szerokość do 3 m, w taki sposób, by łączna powierzchnia ekspozycji szyldów na całym obiekcie nie przekraczała 1,5 razy wielkości określonych w ust. 2.( ust. 6). Poza Podobszarem l III Strefy dopuszcza się sytuowanie szyldów powyżej elewacji frontowej parteru na obiekcie o wysokości powyżej 25 m z dachem płaskim w ramach jednego poziomego rzędu sytuowanego w ramach attyki wieńczącej elewację budynku lub jednego poziomego rzędu sytuowanego na dachu budynku, o wymiarach poszczególnego szyldu: wysokość do 2 m, szerokość do 7 m, w taki sposób, by łączna powierzchnia ekspozycji szyldów na całym obiekcie nie przekraczała dwukrotnie wielkości określonych w ust. 2. (ust. 7 ). Poza Podobszarem l III Strefy, dla budynku o wysokości od 9 m zlokalizowanego w terenach towarzyszących obiektom usług dopuszcza się zwielokrotnienie liczby rzędów z szyldami przy równoczesnej możliwości zwiększenia parametrów poszczególnego szyldu: wysokość do 4 m, szerokość do 8 m, przy równoczesnej możliwości do dwukrotnego zwiększenia wielkości, o których mowa w ust. 2. (ust. 8). Zacytowane reguły nie zostały dochowane w przypadku szyldów usytuowanych na przedmiotowym budynku już z tego powodu, że ich wymiary znacznie przekraczały dopuszczone w uchwale. Szyldy maiły bowiem szerokości od 14,49 m do 31, 75 m, a maksymalną dopuszczoną szerokością szyldu, przy spełnieniu pozostałych warunków jest 8 m. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały, przedmiotowa nieruchomość - działka nr [...] obr[...] jedn. ewid. P. , znajduje się w Strefie I wg. załącznika nr l do ww. uchwały krajobrazowej. W przedmiotowej sprawie nie kwestionowano również wymiarów przedmiotowych nośników reklamowych. Zaznaczyć należy, że pomiary zostały dokonane na miejscu, podczas wizji lokalnej, przy pomocy odpowiednich, profesjonalnych urządzeń pomiarowych (dalmierza laserowego L. B.3D.), których użycie daje gwarancję poprawności pomiarów. Pomiary wykonano z bliskiej odległości, co widać na zdjęciach. Zdjęcia obrazują stan faktyczny istniejący w datach sporządzenia zdjęć do protokołów, w tym czas, miejsce i sposób pomiaru ww nośników reklamowych i szyldów. Nadto jak wynika z ww. zdjęć podano szczegółowe wymiary przedmiotowej tablicy, na co wskazywało już Kolegium powyżej. Wymiary te podano również w decyzji, a strona nie kwestionowała ich prawidłowości. Zasadnie zatem organ dokonał kwalifikacji ww. nośników jako 14 paneli reklamowych oraz 4 szyldów. W konsekwencji zaistniały podstawy do dokonania oceny jego zgodności z treścią treści § 12 i art. 20 uchwały, reglamentujących dopuszczalność sytuowania na terenie Miasta K. szyldów i paneli reklamowych. W sprawie poza sporem pozostaje ponadto, że ww. nośniki umieszczone została przez C. Sp z o.o. z siedzibą w W. jeszcze przed wejściem w życie przedmiotowej uchwały krajobrazowej. Okoliczności tej nie kwestionowała Strona, składając wyjaśnienia z dnia 23 sierpnia 2022 r. (karta 77,1.1). Strona wyjaśniła w tym piśmie, iż żaden z lokalizowanych na budynku nośników reklamowych dotyczących działalności C. nie była wcześniej zgłaszany ani przedkładany do akceptacji organom administracji budowalnej, bowiem nie było takiej prawnej konieczności. W związku z tym Spółka wskazała, że tablice umieszczono na przedmiotowej działce w roku 2002 r. w czasie powstania budynku na działce nr [...]. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu pozostaje zasadność pociągnięcia ww. Spółki do odpowiedzialności karnoadministracyjnej na podstawie ww. przepisów. Zdaniem Kolegium brzmienie art. 37d ust. 1 wyraźnie przesądza, że wolą ustawodawcy było objęcie karalnością nie tylko obiektów posadowionych już w trakcie obowiązywania uchwały krajobrazowej, ale także tych, które były już "umieszczone" w chwili, kiedy uchwała krajobrazowa weszła w życie. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że za tą koncepcją przemawia zestawienie słowa "umieścił" z okolicznością, że uchwały określające zasady i warunki sytuowania m.in. tablic reklamowych mogły być podejmowane od dnia 11 września 2015 r., tj. wejścia w życie ww. przepisu. Ponadto, art. Przepis 37a ust. 9 u.p.z.p. przewiduje, że uchwała krajobrazowa ponadto określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Z istoty swej przepisy dostosowawcze dotyczą stanów faktycznych istniejących przed wejściem w życie przepisów zmieniających. Nie ulega więc wątpliwości, że także wobec tych reklam, które umieszczono na danym terenie w przeszłości, a które po wejściu w życie uchwały krajobrazowej okazały się niezgodne z jej postanowieniami, ustawodawca przewidział karalność. Taka jest bowiem konsekwencja pozostawania w przestrzeni publicznej reklamy, która nie została dostosowana do uchwały krajobrazowej, w terminie w niej przewidzianym. Należy zauważyć, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie zasad sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, ogrodzeń nie tylko dla obiektów nowych, ale także do obiektów istniejących. Powyższe rozważania wymagają jednak uzupełnienia w kontekście dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny oceny zgodności z Konstytucją RP ww. przepisu art. 37a ust. 9 u.p.z.p. Nastąpiło to po rozparzeniu wniosku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach II OSK 166/18 i II OSK 1954/19 do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie, czy art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. póz. 1945 ze zm.), w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. l powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest zgodny z Konstytucją RP oraz Konwencją o ochronie praw człowieka. Przy czym, jak wyjaśnił NSA w sprawie II OSK 1954/19, wątpliwości konstytucyjne budzi nie sama dopuszczalność ingerencji polegającej na odebraniu wynikającego z uzyskanej zgody budowlanej prawa do korzystania z nieruchomości poprzez konieczność likwidacji tablic i urządzeń reklamowych, która jest uzasadniona dbaniem o dobro wspólne tj. wspólną przestrzeń urbanistyczną i wynika przede wszystkim z art. 1 i art.5 Konstytucji RP oraz unormowań Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji dnia 20 października 2000 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 14, póz. 98). Przedmiotem wątpliwości jest brak odpowiedniego mechanizmu kompensacyjnego z tytułu pozbawienia prawa do korzystania z mienia oraz wyrządzonej tym samym szkody legalnej. Brak jest bowiem w świetle tego przepisu, możliwości samodzielnego wprowadzenia przez organ gminy przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu szkody legalnej w aktach prawa miejscowego. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt [...], opublikowanym bez wzmianek dotyczących składu w DZ.U. z 21 grudnia 2023 r. póz. 2739 - Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. póz. 1945 ze zm.), w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. l powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, że powyższy wyrok należy odczytywać w ten sposób, że w istniejącej sytuacji, a więc braku ustawowego mechanizmu odszkodowawczego, podmioty, które przed wejściem w życie uchwały reklamowej były dysponentami tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, wzniesionych (umieszczonych) przez te podmioty na podstawie zgody budowlanej - nie były obowiązane do dostosowania się do przepisów uchwały reklamowej. A skoro tak, to podmioty takie nie mogą być z tego tytułu obciążone karami pieniężnymi za ów brak dostosowania. Na tle konsekwencji zapadłego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązek dostosowania reklam, a więc możliwość nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie, nie dotyczy podmiotów, które umieściły reklamy przed wejściem w życie uchwały reklamowej, ale w sposób legalny. W sposób oczywisty ta wykładnia nie dotyczy dysponentów reklam, które to uczyniły bez zgody organu administracji architektoniczne - budowlanej. W takiej bowiem sytuacji odnośnie tych podmiotów nie może być mowy o ewentualnym słusznym roszczeniu odszkodowawczym (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt: II SA/Kr 1422/23 - dostępny w CBOSA).

W przedmiotowej sprawie z pisma Spółki z dnia 23 sierpnia 2022 r. wynika wprost, że zgoda taka nie była nigdy wydana, bowiem Spółka nigdy o takie zgody nie występowała. Działań tych zaniechała sądzą, że nie są one konieczne. W tej sytuacji należy stwierdzić, ze zakres wskazanej wyżej interpretacji wyroku TK i kształtującego się na jego gruncie orzecznictwa nie obejmuje sytuacji, jaka ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowe nośniki reklamowe zostały bowiem posadowione bez jakiejkolwiek zgody budowlanej, zatem nie może dotyczyć ich zakres niekonstytucyjności objętego wyrokiem TK przepisu. Nie ma również na gruncie przedmiotowej sprawy wątpliwości, ze to właśnie C. Sp. z o.o. jest podmiotem odpowiedzialnym w świetle ww. przepisów uchwały krajobrazowej za niedopełnienie obowiązku dostosowawczego ww. tablicy reklamowej w terminie określonym w § 25 uchwały krajobrazowej. Okoliczność ta jasno wynika z materiału dowodowego i nie była kwestionowaną na żadnym etapie postępowania.. Reasumując, Kolegium ustaliło, że w niniejszej sprawie doszło do niezgodnego z przepisami Uchwały krajobrazowej Miasta K. umieszczenia nośników reklamowych, zatem uznać należy, że ziściły się przesłanki uznania, że w sprawie doszło do popełnienia przez Spółkę deliktu administracyjnego określonego w art. 37d ust. 1 u.p.z.p. Sporny jest natomiast okres, za jaki wymierzono karę administracyjną za jeden z posterboxów, który został usunięty wcześniej niż pozostałe. Organ wymierzył karę w przypadku tego nośnika za okres od 28 października 2022 r. do 2 listopada 2022 r. Odwołująca twierdzi natomiast, że właściwe byłoby ewentualnie jej wymierzenie od dnia 3 listopada 2022 r. do 4 listopada 2022 r. Twierdzenie to jest błędne i sprzeczne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. W szczególności nie ma wątpliwości, w świetle składanych przez Stronę wyjaśnień, że wszystkie 14 paneli - posterboxów - zostało zamontowanych na elewacji przedmiotowego budynku w 2002 r., w trakcie jego budowy. Przez cały ten czas, aż do wszczęcia postępowania w sprawie wszystkich nośników na działce nr [...] nie były one usuwane, co wynika także z dokumentacji fotograficznej. Nie ma zatem podstaw, aby inaczej obliczać początkową datę wymiaru kary niż w przypadku pozostałych nośników. Zgodnie z wiążącą w tej sprawie interpretacją WSA w Krakowie jest to dzień 28 października 2022 r., kiedy to stronie doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Jednocześnie organ przyjął, że jeden z posterboxów zdjęto w dniu 2 listopada 2022 r., a więc wcześniej niż pozostałe, potwierdziła to bowiem wizja lokalna przeprowadzona w dniu 2 listopada 2022 r. Zdjęcia z tego dnia ( karta 35, t. II) wyraźnie pokazują, iż w tym dniu na elewacji wisiało 13 posterboxów, a jeden został zdjęty. W tej sytuacji Kolegium uznaje, że dla wszystkich nośników okres wymiaru kary ustalony został prawidłowo.

W sprawie uwzględnić należy, że organ I instancji, podjął rozważania w zakresie istnienia podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189 f k.p.a. w zw. z art. 37 d ustawy. Zasadnie wskazał, że Strona z faktu lokalizacji paneli i szyldów niezgodnie z zapisami uchwały czerpała korzyści finansowe oraz że to naruszenie postanowień uchwały krajobrazowej w sposób bezsporny sprzeciwiało się celowi jaki przyświecał jej uchwaleniu, tj. głównie ochronie krajobrazu oraz ładu przestrzennego poprzez zniwelowanie chaosu reklamowego. Prawidłowo zaakcentowano też, że przedsiębiorca - podmiot profesjonalnie działający w obrocie gospodarczym powinien orientować się w obowiązujących przepisach i dążyć do zgodności swojej działalności z obowiązującymi regulacjami, czyli tak zorganizować swoją działalność, zęby wypełniać obowiązujące przepisy prawa, w tym również postanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie wykonywania swojej działalności. Rozważono przy tym, w oparciu o konkretne realia niniejszej sprawy, postawę Strony, stopień przekroczenia przez stronę wymagań wynikających z przepisów prawa i okoliczności naruszenia tego prawa, w tym okoliczności usuwania stanu niezgodnego z prawem. Wskazano na datę uchwalenia ww. uchwały krajobrazowej i wejście w życie ww. uchwały, oraz na długi 24 miesięczny okres dostosowawczy, w trakcie którego nie egzekwowano jeszcze zgodności reklam z jej treścią. W tym okresie przedsiębiorcy zainteresowani sytuowaniem reklam w Mieście K. mogli sprawdzić, jaka forma i gabaryt tablicy reklamowej/urządzenia reklamowego są dozwolone w danej strefie. Organ zasadnie uwzględnił, że o przepisach uchwały krajobrazowej spółka C. Sp. z o.o. została przez organ poinformowana jeszcze przed wszczęciem z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego, w ramach czynności wyjaśniających prowadzonych w postępowaniu pod sygnaturą: [...] Jak wynika z akt, po otrzymaniu ww. zawiadomienia strona korespondowała z Prezydentem Miasta Krakowa, jednak dobrowolnie nie podjęła wówczas czynności zmierzających do usunięcia niezgodnych z prawem tablic reklamowych, pozostając dalej w zwłoce. Czynności takie Strona dokonała dopiero w listopadzie 2022 r. Zasadnie organ I instancji uwzględnił, że strona, umieszczając ww. panel niezgodnie z przepisami, a następnie nie usuwając go nawet na wezwanie organu, świadomie czerpała z tego tytułu korzyści finansowe. W opinii Kolegium w takim przypadku waga naruszenia prawa jest większa, ze względu na to, iż dokonuje go podmiot profesjonalny. Reasumując Kolegium stwierdza, że Strona mimo wejścia w życie uchwały krajobrazowej w lipcu 2020 r. i późniejszej sygnalizacji jakiej dokonał organ w piśmie z dnia 12 sierpnia 2022 r., świadomie zachowała nieusprawiedliwioną opieszałość, dalej uzyskując korzyści z reklamy i świadomie, dla własnych celów godziła w cele uchwały, kosztem ww. interesu społecznego. Taką postawę należy oceniać negatywnie. Strona nie zaprzestała niezwłocznie naruszenia prawa ani nie podjęła dobrowolnie działań w celu uniknięcia skutków naruszeń prawa, wymusiły je dopiero czynności organu (wszczęcie postępowania w tej sprawie). Nie można też z tych powodów przyjąć, że ww. naruszenie prawa ma charakter znikomy. Trzeba zauważyć, że funkcją administracyjnej kary pieniężnej za omawiany delikt administracyjny jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania Strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązków w zakresie stosowania reklam na terenie miasta K. (funkcja wychowawcza, stymulacyjna), a także związana z nią funkcja prewencyjna, albowiem celem kary jest przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości. Zdaniem Kolegium cele te nie zostaną osiągnięte w sytuacji zastosowania art. 189f k.p.a., a wręcz przeciwnie - odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu zniweczy zwłaszcza prewencyjne i stymulacyjne cele kary, albowiem może przyczynić się do wyrobienia przekonania, że skoro udało się uniknąć kary w niniejszym przypadku, to może uda się także innym razem i będzie wpływać na bagatelizowanie przez stronę nakazów i obowiązków ustawowych także w przyszłości.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła C. Sp.z.o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie:

1/ art. 75 § 1 i 2 K.p.a. poprzez pominiecie oświadczeń skarżącego złożonych w toku postępowania ujętych m. in. w piśmie z dnia 2 listopada 2022 roku, co miało istoty wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy;

2/ art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że charakter naruszenia prawa nie miał charakteru znikomego, co miało istotny wpływ sprawy bowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania instytucji wskazanej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i tym samym wymierzenia kary pieniężnej nieproporcjonalnej do wagi naruszenia prawa;

3/ art. 189f § 1 pkt 1) w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu (tj. waga naruszenia prawa była znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa) w szczególności ze względu na pominięcie okoliczności wskazujących na znikomy charakter wagi naruszenia prawa tym samym powodując, że całokształt okoliczności nie został wzięty pod uwagę, co mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy bowiem doprowadziło do niewłaściwego zastosowania instytucji wskazanej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i tym samym wymierzenia kary pieniężnej nieproporcjonalnej do wagi naruszenia prawa;

4/ art. 189f § 2 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ II instancji nawet odmawiając stwierdzenia, że przedmiotowa sprawa powinna zostać zakwalifikowana do obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej na gruncie art. 189 f§ 1 pkt. 1 k.p.a. powinien uznać ją za inny przypadek, w którym wyznaczenie w drodze postanowienia stronie terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna i na podstawie art. 189f § 3 k.p.a. odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu w szczególności biorąc pod uwagę, że organ I instancji przeprowadził dowód potwierdzający usunięcie naruszenia prawa w postaci oględzin w dniu 2, 4 oraz 8 listopada 2022 roku, o których nota bene nie zawiadomił w żaden sposób skarżącego, a które potwierdziły usunięcie spornych neonów rurkowych i paneli reklamowych, czyli doprowadzenie do stanu zgodności z prawem, co mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, ponieważ spowodowało bezpodstawne niezastosowanie instytucji wskazanej w art. 189f § 2 pkt. 1 i § 3 k.p.a. i tym samym wymierzenie kary pieniężnej nieproporcjonalnej do wagi naruszenia prawa;

5/ art. 153 p.p.s.a. poprzez nierozważenie przez organ II instancji, jak i organ I instancji

możliwości odstąpienia od wymierzenia kary skarżącej;

6/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu przez organ II instancji decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji jest obarczona poczynionymi przez organ I instancji licznymi naruszeniami przepisów prawa procesowego i materialnego, co w sposób oczywisty mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

7/ art. 37d ust. 1 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy a w konsekwencji błędne wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej skarżącemu tak co do samej zasady, jak i co do jej wysokości.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej jako P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocenia legalności decyzji organu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, za umieszczenia urządzeń reklamowych, niezgodnych z uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" Dz. U. Woj. Małopolskiego z 2020 r., poz. 1984, (dalej: "uchwała reklamowa), na budynku kina C. przy ul. Z. w K., za okres od daty doręczenia powiadomienia o wszczęciu postępowania w tej sprawie, do dnia usunięcia reklam z budynki kina. Strona skarżąca zarzucam przede wszystkim wadliwy brak odstąpienia przez organ od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu tj. niezastosowanie art 189f § 1 lub § 2 K.p.a. pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek stosowania tych przepisów. W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny tutejszego sądu, który wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r. II SA/Kr 484/23 uchylił wydaną w tej sprawie tj. nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie na budynku kina C. na ul. Z. w K. nośników reklamowych niezgodnych z w/w uchwałą. Zgodnie z art 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu administracyjnego wydanym wcześniej, wyrokiem oznacza że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd, "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2024 r. III OSK 3266/23).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał ma materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, podnosząc, że stanowi ją przepisy art. 37d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 37d ust. 1 u.p.z.p., podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej. (...). Karę pieniężną, stanowiącą dochód gminy, wymierza, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent miasta), od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia (art. 37d ust. 3, 4, 11). Stosownie do art. 37d ust. 8 u.p.z.p., wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 oraz z 2021 r. poz. 401, 1558, 2192 i 2290), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1. Z kolei, zgodnie z art. 37d ust. 9 u.p.z.p., jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.

W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, sąd w sprawie II SA/Kr 484/23 nie zakwestionował legalności decyzji w sferze zaistnienia podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej, za umieszczenie nośników reklamowych niezgodnych z w/w uchwałą. Wadliwości decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji sąd dopatrzył się w trzech aspektach. Pierwszy aspekt to brak wskazania w decyzji, za co dokładnie została wymierzona kara pieniężna. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku "W przedmiotowej sprawie w sentencji decyzji organu I instancji określono wprawdzie wysokość wymierzonej kary, jednak nie sprecyzowano obiektu uznanego za niezgodny z konkretnym przepisem uchwały reklamowej oraz okresu czasu, za jaki kara została wymierzona. Co więcej, szczegółowe wyliczenie kary nie zostało zawarte ani w uzasadnieniu decyzji organu I ani II instancji, a jedynie w notatce służbowej z dnia 21 października 2022 r. znajdującej się w aktach sprawy na k. 9. Jednak wyliczenie to powinno wynikać z uzasadnienia decyzji, a nie (pośrednio) z akt administracyjnych, które nie stanowią wszak części decyzji."

Drugi aspekt to termin za jaki karę naliczono. W uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 2023 r. wskazano, że "Zasadnicze wątpliwości w sprawie budzi sposób ustalenia wysokości kary pieniężnej. Jak wynika z przywołanego wyżej art. 37d ust. 4 u.p.z.p. karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie, do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Organ ustalił wysokość kary, uwzględniając okres od 21 października 2022 r. do 4 listopada 2022 r., tj. 15 dni. Data 21 października 2022 r. to data pisma stanowiącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zaś data 4 listopada 2022 r. to data zdjęcia szyldu. Zdaniem Sądu w składzie obecnie orzekającym kara w przedmiotowej sprawie wyliczona została wadliwie, tj. wadliwie ustalono początek okresu, za który należy się przedmiotowa kara. Przywołany wyżej przepis art. 37d ust. 4 u.p.z.p. odwołuje się do procesowego pojęcia wszczęcia postępowania administracyjnego. W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Jak wskazuje się w literaturze, za datę wszczęcia postępowania z urzędu "należy przyjąć pierwszą czynność wobec strony (E. Iserzon, Komentarz, s. 142-143). Pierwszą czynnością jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4). W orzecznictwie przyjmuje się, że za datę tę można uznać pierwszą czynność w postępowaniu. (...) W ocenie Sądu przy wykładni art. 37d ust. 4 u.p.z.p. konieczne jest uwzględnienie materialnoprawnego kontekstu, w którym występuje nawiązanie do wszczęcia postępowania przez organ (z urzędu). W tym kontekście istotny jest szczególny mechanizm przyjęty przez ustawodawcę dla kary pieniężnej za umieszczenie reklamy niezgodnej z uchwałą reklamową. Mechanizm ten polega na tym, że zrezygnowano z kary, której wysokość zależna byłaby od rzeczywistego okresu czasu pozostawania niezgodnej z uchwałą reklamy, na rzecz kary pieniężnej, o stosunkowo dużej wysokości, naliczanej progresywnie za każdy dzień pozostawania reklamy niezgodnej z uchwałą reklamową, liczoną od momentu, w którym właściwy organ podjął wobec podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie prawa, w sformalizowanej procedurze, działania zmierzające do usunięcia reklamy. Taki mechanizm opiera się na swego rodzaju presji wywieranej na podmiocie naruszającym prawo, by ten w możliwie szybkim terminie doprowadził reklamę do stanu zgodnego z uchwałą lub ją usunął; w przeciwnym razie naraża się na wyższą karę. Taki mechanizm, zdaniem Sądu, ma sens przy założeniu, że podmiot naruszający prawo ma świadomość podejmowanych wobec niego działań przez właściwy organ, co oczywiście wiąże się z dokonanym zgodnie z k.p.a., zawiadomieniem o wszczęciu postępowania (lub przeprowadzeniu innej czynności). Taka wykładnia spójna jest, w przekonaniu Sądu, z zasadą równości wobec prawa i zaufania obywateli wobec państwa i jego organów, które mogłyby zostać naruszone, gdyby przyjąć stanowisko wyrażone przez organy w przedmiotowej sprawie. W takim bowiem przypadku wysokość kary uzależniona byłaby w części od okoliczności, które na wysokość kary nie powinny mieć wpływu, a mianowicie np. od sprawności działania organu, poczty, czy też od miejsca zamieszkania lub siedziby strony. W konsekwencji, zdaniem Sądu, prawidłowa wykładnia art. 37d ust. 4 u.p.z.p. prowadzi do stanowiska, zgodnie z którym początkowy termin, według którego należało ustalić wysokość kary pieniężnej za umieszczenie reklamy niezgodnie z przepisami uchwały reklamowej, powinien być rozumiany jako termin, w którym stronie doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu, nie zaś jako termin, w którym organ to zawiadomienie sformułował. Taki pogląd wyraził też WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12 maja 2023 r. sygn. II SA/Kr 327/23, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości go podziela".

Trzeci aspekt wadliwości decyzji zaskarżonej (drugiej instancji) dotyczył naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd w uzasadnieniu wskazuje, że "Zasługuje także na uwzględnieni zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Organ administracyjny II Instancji tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało żadnych własnych rozważań w sprawie, organ nie rozpoznał zarzutów odwołania, poprzestając na przepisaniu uzasadnienia decyzji organu I Instancji. W szczególności istotne znaczenie ma to w kontekście formułowanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. przepisu na podstawie którego organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wskazać zatem należy, że niewątpliwie jedna z przesłanek odstąpienia od nałożenia kary tj. zaprzestanie naruszania prawa została niezwłocznie spełniona przez stronę skarżącą. Od dnia otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania tj. od dnia 28 października 2022 r.,. w ciągu tygodnia (wliczając w to sobotę, niedzielę oraz dzień świąteczny tj.1listopada) wszystkie urządzenia reklamowe zostały zdemontowane. Tym bardziej zatem organy obu instancji obowiązane były rozważyć możliwość odstąpienia od nałożenia kary, tymczasem uczynił to tylko organ I Instancji. Druga przesłanka tj. przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21, LEX nr 3571407). Ocena ta musi odbyć się w dwuinstancyjnym postępowaniu".

Jak mowa wyżej, w sprawie II SA/Kr 484/24 sąd nie zakwestionował legalności nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą, kwestionując prawidłowość wydanych w sprawie decyzji w przedstawionych wyżej aspektach. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organy obu instancji do zaleceń sądu się zastosowały i wadliwość poprzednio wydanych decyzji została wyeliminowana.

Co do kwestii pierwszej (wskazania sposobu wyliczenia kary) to sposób ten został przedstawiony str. 5-6 decyzji organu pierwszej instancji. Wyliczenie to znalazło akceptację organu drugiej instancji.

Co do kwestii okresu nałożenia kary, organ w pełni zastosował się do zaleceń sądu naliczając karę pieniężną za okres, od daty doręczenia stronie skarżącej powiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, do zdemontowania nośników reklamowych z budynku kina tj. za okres od dnia 28 października 2022 r. do dnia 4 listopada 2022 r. w przypadku 13 paneli oraz w okresie od 28 października 2022 r. do dnia 2 listopada 2022 r. w przypadku jednego panelu.

Co zaś do wyrażonej w wyroku z dnia 5 lipca 2023 r. zarzutu braku oceny organu drugiej instancji, co do powinności, czy zasadności odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (art 189f § 1 K.p.a.) i naruszenia przez ten organ zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, naprawiając to uchybienie organ wskazuje, że w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, że nie zaistniały podstawy do odstąpienia od naliczenia kary pieniężnej, co wynika z faktu, że strona skarżąca jest podmiotem profesjonalnym, który powinien znać przepisy prawa (w tym prawa miejscowego) regulującego formę i zasady prowadzenia przez niego działalności a także fakt, że uchwała reklamowa weszła w życie w lipcu 2020 r. i miała 2-letni okres przejściowy, na dostosowania istniejących reklam, do jej zapisów. Organ przywołał także fakt informowania strony skarżącej o przepisach uchwały krajobrazowej, jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2022 r., jakie skierowała do strony skarżącej, w ramach czynności wyjaśniających. Organy obu instancji wskazały także na fakt, że z naruszania uchwały krajobrazowej strona czerpała korzyści materialne. Zdaniem organu okoliczności, te tj. wejścia w życie uchwały krajobrazowej w lipcu 2020 r., 2-letni okres przejściowy, sygnalizacja jakiej dokonał organ w piśmie z dnia 12 sierpnia 2022 r. i fakt, że strona skarżąca świadomie zachowała nieusprawiedliwioną opieszałość, uzyskując korzyści z bezprawnego zamieszczenia reklamy a więc świadomie, dla własnych celów godziła w cele uchwały, kosztem interesu społecznego, oceniać należy negatywnie. Strona nie zaprzestała niezwłocznie naruszenia prawa ani nie podjęła dobrowolnie działań w celu uniknięcia skutków naruszeń prawa. Wymusiły je dopiero czynności organu tj. wszczęcie postępowania w tej sprawie. Nie można w ocenie organu przyjąć zatem, że naruszenie prawa dokonane przez stronę skarżącą miało charakter znikomy.

Dokonując oceny przedstawionej argumentacji wskazać należy, że mimo że w przepisie art 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie użyto sformułowania "może", to przesłanki stosowania tego przepisu zostały tak ustalone, że można uznać je za uznaniowe. Przepis ten brzmi, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Mowa zatem o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, co uzależnione jest (między innymi) od zaprzestania naruszenia prawa, co jest przesłanką obiektywną, ale też o wadze naruszenia prawa, która musi być znikoma. To organ ocenia (w ramach uznania administracyjnego) wagę naruszenia prawa. Samo uznanie administracyjne to regulacja na podstawie której, ustawodawca daje organowi administracji swobodę, w sposobie załatwienia sprawy. Swoboda ta, nie oznacza jednak dowolności. Granica pomiędzy uznaniem administracyjnym a "dowolnością" często nie jest łatwa do uchwycenia. Jeżeli jednak organ podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i argumentuje zajęte przez siebie stanowisko, zaś przedstawiona argumentacja jest logiczna, wynika z dokonanych ustaleń oraz innych towarzyszących sprawie okoliczności, nie można organowi, zarzucić dowolności. Podkreślić należy, że uznanie administracyjne to nie uznanie sądowe. Sąd jedynie ocenia czy organ ustalił właściwie stan faktyczny sprawy i przedstawił logiczną argumentację uzasadniającą zajęte przez siebie stanowisko w decyzji wydanej w ramach uznania. Brak podstaw prawnych by uznać, że to sąd ustala przesłanki warunkujące rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej w ramach uznania administracyjnego. Jak mowa wyżej, rola sądu sprowadza się do kontroli decyzji w granicach argumentacji (czy została przedstawiona) oraz, czy logika tej argumentacji jest dostateczna.

Jak mowa wyżej, organ drugiej instancji (także organ pierwszej instancji) argumentacje zajętego stanowiska przedstawiły, a argumentacja ta nie budzi zastrzeżeń, co do jej logiczności. Brak podstaw prawnych, do kwestionowania decyzji w tym aspekcie.

Co zarzutu niezastosowania art 189f § 2 K.p.a. organ zajął stanowisko odpowiedzi na skargę (nie był to zarzut odwołania) wskazując, że art. 189f § 2 k.p.a. to nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie. Organ I instancji sam pozyskał dowody na okoliczność czy i kiedy przedmiotowe nośniki zostały usunięte. Brak jest zatem podstaw, aby zobowiązać Stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa. Strona usunęła naruszenie prawa po kolejnych wezwaniach ze strony organu pierwszej instancji i obecnie nie ma wątpliwości, że przedmiotowe nośniki nie funkcjonują już w przestrzeni publicznej. Argumentacja ta, w ocenie sądu jest prawidłowa. Sąd podziela pogląd, że stan faktyczny sprawy nie uzasadnia możliwości stosowani regulacji z art 189f § 2 K.p.a. Podkreślić też należy, że przedmiotowa sprawa była już kontrolowana w postępowania II SA/Kr 484/24 zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r., a sąd nie zakwestionował legalności decyzji z powodu niezastosowania tego przepisu, mimo, że zarzut taki w skardze sformułowało. W ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest on całkowicie bezpodstawny.

Zarzuty dotyczące konsekwencji pandemii Covid-19 są niezrozumiałe. Zachowanie się strony skarżącej (brak dostosowania reklam zamieszczonych na budynku kina przy ul. Z. w K.) jest bez związku z tą pandemią, sama zaś kara została nałożona już po jej ustaniu. Także zarzut błędnego obliczenia kary pieniężnej jest bezzasadny. Strona skarżąca nie wskazuje, jaki błąd popełnił organ obliczając tą karę, zaś sąd nie dopatrzył się z urzędu żadnego błędu w tym przedmiocie. Jak mowa wyżej sposób obliczenia kary organ pierwszej instancji przedstawił na str. 4-5 decyzji.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.