Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1032/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: aart. 59 ust. 1, arrt. 61 ust. 1 pkt 1 - 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi B.G.i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bezodpływowego, szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe typu "szambo" przewidzianego do realizacji na działce nr [...] k.m. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w B. Opisane orzeczenie organ wydał w wyniku rozpatrzenia wniosku J. M. z dnia [...] r. W podstawie prawnej decyzji Prezydent Miasta B. wskazał art. 4 ust. 2 pkt 2 , art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej u. p. z. p.) oraz art. 104 k.p.a. W sentencji decyzji ustalono warunki i wymagania z zakresu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w postaci-nieprzekraczalnej linii zabudowy min. 8 m od krawędzi jezdni drogi kat. Powiatowej oraz usytuowania na działce zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Określając parametry projektowanego obiektu organ określił jedynie jego pojemność do 10 ³. Organ I instancji zawarł w swojej decyzji także ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi nakazując w trakcie wykonywania prac zapewnić ochronę gleby, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Nakazał też zlokalizowanie obiektu z zachowaniem normatywnych odległości od sieci uzbrojenia napowietrznego i podziemnego. Ustalając wymogi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ uznał, że bezprzedmiotowe jest ustalenie tych wymogowi w zakresie dostaw energii elektrycznej, wody oraz odprowadzania wód opadowych, wskazując jednocześnie, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...]. Prezydent Miasta B. stwierdził jednocześnie, że przedmiotowa decyzja została uzgodniona z Powiatowym Zarządem Dróg w B. Uzyskał on także stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D., który nie wniósł zastrzeżeń do zgłoszonego wniosku inwestora.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował przebieg postępowania, w tym prowadzone wcześniej postępowanie z wniosku Z. i A. M. poprzednich właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...], w B. –L. Wskazał, że w trakcie poprzedniego postępowania właścicielka sąsiedniej nieruchomości B. G. wystąpiła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii samowolnie wybudowanego przyłącza energetycznego do budynku inwestora (linia elektroenergetyczna niskiego napięcia poprowadzona została przez nieruchomość wnioskodawczyni bez jej zgody). W swoim wniosku o zawieszenie postępowania B. G. powołała się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 1002/05, którym uchylone zostały decyzje organów nadzoru budowlanego umarzające postępowanie w sprawie realizacji tego przyłącza. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił zawieszenia postępowania w tej sprawie, a orzeczenie to utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. Skargę na to ostatnio wskazane postanowienie oddalił WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r. , sygn. akt II SA/Gl 349/09. Skargę kasacyjną B. G. od tego wyroku oddalił zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2011 r. , sygn. akt II OSK 1506/11. Następnie Prezydent Miasta B. wskazał, że w związku z nabyciem spadku po zmarłych inwestorach Z. i A. M. przez J. M. wezwał go zajęcie stanowiska w związku z wnioskiem złożonym przez jego zmarłych rodziców. Odpowiadając na to wezwanie J. M. podtrzymał wcześniej zgłoszone żądanie składając swój wniosek z dnia [...] r. W następstwie zawiadomienia o złożeniu tego wniosku B. G. właścicielki sąsiedniej działki położonej przy ul. [...] w B. rozpoczęła ona bogatą korespondencję z organem I instancji. W okresie od [...] r. do [...] r. wniosła ona 16 pism do Prezydenta Miasta B. bądź do Urzędu Miasta B. Wydziału Strategii i Rozwoju Miasta, w których domagała się wydania odpisów różnych dokumentów z akt sprawy, wskazywała na uchybienia prawne związane z aktualnym i poprzednio prowadzonym postępowaniem (w szczególności podnosiła kwestię samowolnie zbudowanego przyłącza elektroenergetycznego oraz niezakończenia w wymaganej procesowej formie postępowania wszczętego z wniosku Z. i A. M.).

Od tej decyzji odwołała się B. G. i M. G. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. W obszernym 9 stronicowym odwołaniu sformułowali oni 9 zarzutów naruszenia prawa materialnego, a to: art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 5, art. 55 ust. 2 pkt 2a, 2b i 2c b w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy oraz art. 64 § 2 k.p.a., a także § 36 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) . Ponadto wnoszący odwołanie zarzucili naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 80, art. 8 i art. 105 § 1 w zw. z art. 63 ust. 5 k.p.a.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B., powołując się w podstawie prawnej orzeczenia na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu SKO wskazało na materialnoprawne podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdziło następnie, że spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zatem zgodnie z art. 56 tej ustawy, mającym zastosowanie także do warunków zabudowy, nie można było odmówić wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Stanowisko swoje w stosunku do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego Kolegium sformułowało w szeregu punktach wskazując, że:

1) nie był uprawniony zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., bowiem organ I instancji zanalizował warunki i zasady zagospodarowania terenu mając na względzie przedmiot inwestycji i stan faktyczny sprawy i jednocześnie nie miał podstaw do zastosowania w tym postępowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy,

2) nieprawdziwy był zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., gdyż organ zanalizował w załączniku do swojej decyzji sposób zagospodarowania działki inwestora i jej cechy, a zgodnie z tym co już wyżej wskazano organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie był uprawniony do stosowania art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego,

3) organ I instancji nie naruszył także art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzona zaś samowola budowlana na działce inwestora nie stanowi przeszkody dla ustalenia warunków zabudowy tej działki, bowiem wydanie takiej decyzji jest możliwe nawet po wszczęciu postępowania rozbiórkowego,

4) w przypadku ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie szamba nie ustala się wszystkich parametrów tego obiektu, a tylko parametry niezbędne dla takiego zamierzenia , do których należy zaliczyć linię zabudowy, nie było zatem potrzeby ustalania zasad zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną, czy zasad unieszkodliwiania odpadów ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 289/05, LEX nr 394841),

5) niezrozumiały był zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym samowolnej realizacji przyłącza elektroenergetycznego, gdyż przedmiotem postępowania jest budowa szamba, a nie budynku mieszkalnego,

6) organ I instancji nie naruszył także art. 52 ust. 2 lit b u.p.z.p, bowiem skoro brak było potrzeby ustalenia wszystkich parametrów projektowanego obiektu to nie miał on podstaw do wzywania wnioskodawcy aby określił on wymagania w zakresie infrastruktury technicznej dla projektowanej inwestycji,

7) nie został naruszony art. 52 ust. 2 lit b ustawy, gdyż w ocenie Kolegium nie było potrzeby ustalenia wszystkich gabarytów szamba, w tym jego wymiarów zewnętrznych i głębokości oraz przedstawienia ich w formie graficznej i opisowej, wystarczające było bowiem określenie przez inwestora tylko pojemności tego zbiornika (do 10 m³),

8) nie został naruszony art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c u.p.z.p., albowiem brak było także podstaw aby wzywać inwestora do wskazania charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji wyszczególnionych w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a skierowanie takiego wezwania naruszyłoby przepisy o właściwości organów,

9) organ I instancji nie naruszył wreszcie przepisu § 36 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia, bowiem nie zamierzał ustalić usytuowania szamba w odległości mniejszej niż wynikającej z przepisów tego rozporządzenia, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. wskazał w piśmie z dnia [...] r., że zbiornik ten należy usytuować zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

W ocenie SKO uwagi dotyczące naruszenia szeregu przepisów k.p.a. wynikają z kolei z subiektywnych odczuć autorów odwołania. Organ I instancji dokonał bowiem szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także oparł rozstrzygnięcie na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W skardze B. G. i M. G. domagali się uchylenia decyzji SKO w K. oraz decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postępowania. W stosunku do decyzji SKO skarżący sformułowali identycznej treści zarzuty, jakie podnieśli w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B., a to naruszenia wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium stwierdziło, że są one bezzasadne i podtrzymało w całości swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca B. G. odniosła się do stanowiska SKO w K. zajętego w odpowiedzi na skargę. Podkreśliła w nim, że zaskarżona decyzja wbrew stanowisku organu nie spełnia wymogów wynikających z art. 54 pkt 2 lit a, b i c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności organ odwoławczy nie dostrzega, że u.p.z.p. jest ściśle powiązana z ustawą Prawo budowlane, tym samym ustalając warunki zabudowy należy uwzględniać ograniczenia wynikające z tej ustawy szczególnej, a w szczególności z jej przepisów art. 5, art.35 ust. 5 i art. 33 ust. 1. Skarżąca ponadto podała, że orzekające w sprawie organy obu instancji:

- nie zauważyły, że nie jest dopuszczalnym użytkowanie obiektu bez brakującego podstawowego urządzenia, jakim jest przyłącze elektroenergetyczne zapewniające użytkowanie budynku mieszkalnego zgodnie z przeznaczeniem,

- w załącznikach graficznych do decyzji i do analizy funkcji i cech zabudowy nie naniesiono lokalizacji projektowanego szamba, rzędnych i wzajemnych odległości od pozostałych sieci uzbrojenia terenu,

- wniosek inwestora nie został zweryfikowany zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.,

- organy nie wzięły pod uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, który przed wydaniem decyzji sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy.

W ocenie skarżącej orzekające w sprawie organy nie wzięły pod uwagę wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 1002/05, w którym zawarta została ocena prawna wskazująca, że wybudowane na działce inwestora przyłącze elektroenergetyczne stanowi samowolę budowlaną. W konsekwencji fakt ten dowodzi braku właściwego uzbrojenia terenu, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. swój udział w sprawie zgłosił pełnomocnik obojga skarżących radca prawny J. S. Podtrzymał on w całości zarzuty skargi oraz zarzuty podniesione w piśmie procesowym B. G. z dnia [...]r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona bowiem poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie naruszała prawa materialnego oraz nie naruszała przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku Sąd mógł ją wzruszyć.

W świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 u. p. z. p. w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w przypadkach, które nie dotyczą inwestycji celu publicznego, w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydania takiej decyzji w przypadku braku planu wymaga w szczególności, zgodnie z art. 59 ust. 1 u. p. z. p., zmiana zagospodarowania terenu polegająca między innymi na budowie szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Podkreślić należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu związanego, co oznacza obowiązek ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zostaną spełnione warunki wskazane w tym przepisie. Wydanie takiej decyzji musi zostać poprzedzone analizą funkcji i cech zagospodarowania oraz zabudowy terenu, którą przeprowadza się w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadkach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – dalej zwanego rozporządzeniem MI). Celem tej analizy jest ustalenie czy planowana inwestycja jest możliwa do realizacji z uwagi na rodzaj i charakterystykę zabudowy znajdującej się na sąsiednich działkach. W ocenie Sądu organ I instancji w zgodzie z powołanym przepisem rozporządzenia MI wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy.

Powtórzyć należy za orzekającym w sprawie organem II instancji, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Warunki takie spełnia planowana inwestycja, czego w gruncie rzeczy nie kwestionuje skarżąca. W szczególności nie ulega wątpliwości, że w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 rozporządzenia MI znajdują się obiekty pozwalające na określenie wymagań dotyczących planowanej budowy zbiornika na nieczystości ciekłe w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym znalazło się bowiem szereg budynków mieszkalnych wyposażonych w bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Prawidłowo urbanista przygotowujący projekt decyzji organu I instancji, a następnie ten organ uznali, że dla projektowanej inwestycji brak było potrzeby ustalenia, poza nieprzekraczalną linią zabudowy szeregu parametrów wskazanych w przepisach rozporządzenia MI, a w szczególności takich jak powierzchnia nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej czy wysokości górnej krawędzi tej elewacji. W dacie wydawania kontrolowanej decyzji działka inwestora posiadała dostęp do ul. [...] stanowiącej drogę publiczną. (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy). Uznać należy także, wbrew stanowisku skarżącej, że istniejące uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Odnosząc się do podniesionych w skardze twierdzeń skarżącej dotyczących niezgodnego z prawem wybudowania na działce inwestora przyłącza elektroenergetycznego wskazać należy, że zasadnie SKO w K. uznało, iż samowolna realizacja tego przyłącza pozostaje bez związku z postępowaniem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla realizacji bezodpływowego szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe. Stanowisko to jest zbieżne ze stanowiskiem zajętym przez WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/GL 349/09, którym oddalono skargę B. G. na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu toczącego się z wniosku rodziców aktualnego uczestnika postępowania. W wyroku tym podkreślono konieczność rozgraniczenia kwestii związanych z istnieniem przyłącza energetycznego i zbiornika na nieczystości ciekłe. Wskazano, że przyłącze i zbiornik są obiektami odrębnymi i nie istnieje między nimi funkcjonalny związek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Wymóg nakazujący aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego należy zatem każdorazowo odnosić do konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dla funkcjonowania zbiornika nie jest wymagane źródło energii elektrycznej i przyłącze elektroenergetyczne, podobnie jak dla funkcjonowania takiego przyłączanie jest konieczne wyposażenie nieruchomości w bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekle. Podobny pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2011r., sygn. akt II OSK 1506/11, którym oddalona została skarga kasacyjna B. G. od powołanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach. NSA stwierdził m.in., że "za trafne uznać trzeba stanowisko, co do braku związku o znaczeniu prawnym pomiędzy przedmiotowym postępowaniem dotyczącym wyłącznie ustalenia warunków zabudowy terenu dla inwestycji, polegającej na budowie zbiornika na nieczystości ciekłe, a postępowaniem dotyczącym legalności realizacji przyłącza energetycznego".

Na przeszkodzie realizacji projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie stoi także unormowanie wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., bowiem teren inwestycji nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, a to chociażby z uwagi na brzmienia art. 5b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( j.t. Dz. |U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.).

Dodać należy, że planowana inwestycja spełnia także wymogi wynikające z przepisów odrębnych, a mianowicie pozostaje w zgodzie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 391 ze zm.). Z analizy urbanistycznej dołączonej do decyzji organu I instancji wynika bowiem, że tereny mieszkaniowe leżące przy ul. [...] w B. nie mają dostępu do sieci kanalizacji sanitarnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zaskarżoną decyzja przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( j. t. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz wydanej na podstawie tej ustawy przepisów techniczno-budowlanych zauważyć trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy podobnie jak, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, określa tylko podstawowe kwestie dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom dopiero w postępowaniu toczącym się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Innymi słowy decyzja o warunkach zabudowy wytycza, co należy podkreślić, jedynie ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym, w tym w zakresie uwzględnienia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodzić się trzeba ze skarżącą, że określone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podstawowe parametry planowanego do realizacji obiektu wiążą projektanta (art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane) oraz organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ( art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u. p. z. p.). Powtórzyć jednak w tym miejscu trzeba za organem odwoławczym, że w decyzji organu I instancji nie rozważano miejsca usytuowania na działce inwestorów zbiornika na nieczystości ciekłe. W szczególności w decyzji tej nie rozważono usytuowania tego zbiornika z odstępstwami od przepisu § 36 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w sprawie nie mogło dojść do naruszenia właściwości organów w zakresie dokonania uzgodnienia w trybie § 36 ust. 4 tego rozporządzenia, gdyż uzgodnienie takie nie miało miejsca. Znajdująca się zaś w aktach sprawy opinia PPIS w D. nakazywała wręcz lokalizację przedmiotowego zbiornika w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Odnosząc się do zgłaszanej przez skarżącą już w toku postępowania przed organem I instancji kwestii związanej z brakiem właściwego procesowego sposobu zakończenia postępowania w sprawie toczącej się z wniosku Z. i A. M. z dnia [...] r. wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu nie mógł badać tej kwestii, bowiem leżała ona poza granicami sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.). Kontrolą sądową objęte bowiem zostało postępowanie toczące się z wniosku J. M. z dnia [...] r. W związku z tą kwestią organowi I instancji wytknąć jednak przyjdzie zamieszczenie w treści uzasadnienia jego decyzji obszernej informacji dotyczącej postępowania toczącego się z wniosku rodziców inwestora. Taka treść uzasadnienia faktycznego decyzji Prezydenta Miasta B. niewątpliwe narusza art. 107§ 3 k.p.a. Naruszenie to w ocenie Sądu nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

Dostrzec wreszcie należy, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (który w dodatku nie musi legitymować się tytułem do terenu). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie uprawnia bowiem do faktycznej realizacji inwestycji (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było zatem także to, czy uprzednio była już wydana w sprawie inna decyzja rozstrzygająca sprawę odprowadzania nieczystości z budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...].

Z przytoczonych względów na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.