Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 106/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 23
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi G.J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 stycznia 2023 r., nr 0115-KDIT3.401.920.2022.1.AD w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych Oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 12 grudnia 2022 r. wpłynął wniosek G.J. (dalej powoływany jako skarżący, wnioskodawca) z 24 listopada 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup okularów.

2. W przedstawionym stanie faktycznym skarżący wskazał, że wykonuje zawód doradcy podatkowego w ramach własnej działalności gospodarczej. Do jego zadań należy świadczenie pomocy prawnej, m.in. poprzez sporządzanie pism procesowych, opinii prawnych a także prowadzenie rozliczeń podatkowych klientów. W związku z pogorszeniem stanu wzroku oraz zaleceniem lekarza wnioskodawca planuje zakup okularów korekcyjnych. Wskazał, że praca doradcy podatkowego wiąże się z wielogodzinną pracą przy komputerze, zapoznawaniem się z aktami spraw, orzecznictwem, przepisami prawa.

Zakup okularów korekcyjnych pozwoli na wydajniejszą pracę wnioskodawcy, przez większą ilość godzin w ciągu dnia, co przełoży się wprost proporcjonalnie na dochody wnioskodawcy z prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. Wnioskodawca okulary będzie wykorzystywać tylko do wykonywania pracy doradcy prawnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem stan wzroku wnioskodawcy pozwala na jego swobodne funkcjonowanie w pozostałych aspektach życia bez okularów korekcyjnych.

3. W związku z zaprezentowanym stanem faktycznym skarżący zadał pytanie: Czy wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu zakup okularów korekcyjnych wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej?

4. Skarżący zaprezentował własne stanowisko, wskazując, że jego zdaniem zakup okularów korekcyjnych wykorzystywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej może być zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem wnioskodawcy wydatek poniesiony na zakup okularów ma ścisły związek z przychodami uzyskiwanymi przez wnioskodawcę. Nie mając odpowiednich okularów wnioskodawca nie będzie w stanie w takim samym wymiarze czasowym korzystać z komputera oraz zapoznawać się z literaturą przedmiotu, a tym samym korzystać m.in. z systemów informacji prawnej, programów księgowych, sporządzać w komputerze pism, a co za tym idzie wykonywać pracy doradcy podatkowego.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem wnioskodawcy trudno uznać, by zakup okularów można było zakwalifikować jako wydatek związany wyłącznie z ochroną zdrowia wnioskodawcy, tym bardziej, że wada wzroku wnioskodawcy nie jest wadą wymagającą ciągłego używania okularów. W pozostałych aspektach życia wnioskodawca nie używał i nie zamierza używać okularów korekcyjnych. Także zalecenia lekarza odnoszą się wyłącznie do stosowania okularów przy wykonywaniu pracy. Tym samym nie można tego wydatku uznać za wydatek o charakterze osobistym.

Gdyby nie wykonywanie zawodu doradcy podatkowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która wymaga ciągłego czytania oraz pisania na komputerze oraz zapoznawania się z różnego rodzaju komentarzami, opracowaniami, wyrokami, a także pracy przy wykorzystaniu komputerowych programów księgowych, wnioskodawca nie miałby potrzeby zakupu okularów korekcyjnych.

5. W interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 0115-KDIT3.4011.920.2022.1.AD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej powoływany jako "DKIS" "organ") uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji DKIS stwierdził, że do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Odnosząc się do przedstawionego przez wnioskodawcę opisu organ wskazał, że wydatek na zakup okularów korekcyjnych ma na celu przede wszystkim ochronę zdrowia wnioskodawcy. Zdaniem DKIS wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest zmuszona do zakupu okularów korekcyjnych, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Organ uznał więc, że bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Pomimo wskazania, że wnioskodawca będzie używał zakupionych okularów korekcyjnych wyłącznie do wykonywania obowiązków doradcy podatkowego, powyższy zakup jest w uznaniu DKIS uwarunkowany jego stanem zdrowia, tzn. wadą wzroku, która wymaga korekcji, a więc jest wydatkiem o charakterze osobistym, niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej.

6. Na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł skarżący, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzut błędnej i niewłaściwej wykładnię przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej jako: u.p.d.o.f.), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że kosztem uzyskania przychodów nie może być wydatek, pomimo tego, że spełnione są wszystkie przesłanki wymienione w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., pozwalające na uznanie go za koszt uzyskania przychodu.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jego podstawowym "narzędziem pracy" jest wzrok, co sprawia, że wydatki na okulary które poprawiając działanie tego zmysłu, są jak najbardziej celowe i uwzględniają charakter oraz profil prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego trudno uznać, że lepsze działanie wzroku nie polepsza wyników prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie nie przekłada się na zwiększenie osiąganych przez wnioskodawcę przychodów. Jak zauważono, skarżący w opisie stanu faktycznego wskazywał, iż stan jego wzroku jest na tyle dobry, że na co dzień funkcjonuje bez używania okularów, lecz wielogodzinna praca przed komputerem, a także praca polegająca na czytaniu sprawia, że wzrok jest dodatkowo obciążany. Zdaniem skarżącego, gdyby wykonywał inne zajęcie niż praca w charakterze doradcy podatkowego lub jemu podobna, to nie potrzebowałby używania okularów.

W ocenie skarżącego charakter prowadzonej działalności gospodarczej sprawił, że potrzebuje on okularów, które usprawnią jego działanie. Obecnie zmuszony jest ograniczać długość czasu pracy oraz zmuszony jest do wykonywania dłuższych przerw w czasie pracy. Posiadanie okularów sprawiłoby, że mógłby pracować dłużej oraz robić krótsze przerwy, co w sposób oczywisty przełożyłoby się na uzyskiwanie wyższych przychodów.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie interpretacji indywidualnej, a także zasądzenie kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie.

2. Przepis art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Stosownie do treści art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, przy czym sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak wynika z przepisu art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, uchyla tę interpretację, przy czym przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazujący podstawy uchylenia przez sąd decyzji lub postanowień w całości lub w części, stosuje się odpowiednio.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

a) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

b) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

c) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

d) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

e) został właściwie udokumentowany,

f) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu. Wobec powyższego, możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając – mógłby przyczynić się do powstania przychodu, czy jego zwiększenia, nawet jeżeli przychód faktycznie nie wystąpi.

Z przywołanego przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jakkolwiek podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.

Wskazać również należy, że sam fakt nieobjęcia ustawowym wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt podatkowy.

Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23 u.p.do.f. jest zbyt daleko idący i abstrahuje od wskazanego w art. 22 ust. 1 ww. ustawy celu poniesienia kosztu, a w rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.

5. Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Musi to być zatem taki wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania przychodów, ze względu na kryterium celowości, leży bowiem w gestii podatnika. Należy jednak mieć na uwadze, że prawidłowość dokonanej kwalifikacji podlega ocenie organów podatkowych.

Podkreślić należy, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik w związku z tym decyzje skutkujące powstaniem kosztów związanych z tą działalnością, nie może rekompensować przy pomocy przepisów podatkowych, gdyż oznaczałoby to w praktyce przerzucenie na Skarb Państwa ryzyka związanego z określonym przedsięwzięciem gospodarczym podejmowanym przez podmiot. Możliwość zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wiązałaby się z przywilejem uzyskiwania przez podatnika korzyści w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość poniesionych kosztów. Z oczywistych więc względów tego rodzaju wydatki nie mogą pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła. Musi on mieć charakter obiektywny i być w związku przyczynowo-skutkowym pomiędzy wydatkiem a przychodem

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2017 r. sygn. II FSK 3526/16: "Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum". Do wskazanego związku przyczynowo-skutkowego NSA odniósł się m.in. w wyroku z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15, gdzie stwierdził, że: "Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki, które można uznać za koszty uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy".

Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że: (...) zwrot "w celu" oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3813/14.

Skoro jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.

Odnosząc się do przedstawionego przez Skarżącego wniosku i skargi stwierdzić należy, że wydatek na zakup okularów korekcyjnych ma na celu przede wszystkim ochronę jego zdrowia. Wydatki uwarunkowane stanem zdrowia osoby prowadzącej działalność gospodarczą należą do wydatków o charakterze osobistym. W sytuacji zaistnienia wady wzroku, czy też jej pogłębiania się, osoba fizyczna jest zmuszona do zakupu okularów korekcyjnych, niezależnie od tego, czy prowadzi działalność gospodarczą, czy też działalności takiej nie prowadzi. Tak więc, bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego rodzaju wydatków, jest ochrona wzroku (ochrona własnego zdrowia), a nie osiągnięcie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Pomimo wskazania, że Skarżący będzie używał zakupionych okularów korekcyjnych wyłącznie do wykonywania obowiązków doradcy podatkowego, powyższy zakup jest uwarunkowany stanem zdrowia jego, tzn. wadą wzroku, która wymaga korekcji, a więc jest wydatkiem o charakterze osobistym, niezależnym od prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu wydatki osobiste nie mają wpływu na działalność gospodarczą i nie są z nią związane. Sąd w pełni podziela ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 823/14, CBOSA: "Zgodnie z nią w odniesieniu do zakupów odzieży, obuwia, sukienek, swetrów, bielizny prawidłowo, w ocenie Sądu, uznano, że zakupy te stanowią wydatki osobiste Skarżącego i nie pozostają związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w postaci salonu (...). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 26 marca 1998 r., I SA/Po 1254/97, Biul. Skarb. 1999, nr 3, s. 15), że "nie mogą być uznane za koszty prowadzenia działalności gospodarczej wydatki, które ponosi każda osoba fizyczna i to niezależnie od tego, czy prowadzi określoną działalność gospodarczą, czy też nie. Przykładem tego rodzaju wydatków osobistych niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a ponoszonych przez wszystkie osoby fizyczne są: zakup środków higieny osobistej, zakup garniturów, koszul, krawatów, kurtki, obuwia, zakup zegarka na rękę, zakup okularów, zakup muzycznych płyt kompaktowych przez adwokata, zakup magnetofonu czy radioodbiornika. Są to typowe wydatki konsumpcyjne niezwiązane bezpośrednio z przychodem podatnika".

Podobnie wypowiadał się również NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w wyroku z dnia 12 lipca 2001 r., sygn. akt I SA/Łd 786/99, CBOSA. Zgodnie z uzasadnieniem orzeczenia w tej sprawie, które skład orzekający podziela: "Wydatek na okulary lecznicze jest wydatkiem wynikającym ze stanu zdrowia podatnika. Konieczność korzystania z okularów ze względu na stan zdrowia także przy wykonywaniu prowadzonej działalności, nie uzasadnia zaliczenia wydatku na nie do kosztów uzyskania przychodów. Określone w przepisach podatkowych warunki ponoszenia obowiązków podatkowych, są warunkami obiektywnymi i bez wpływu na ich ustawowy zakres pozostaje indywidualna życiowa (zdrowotna) sytuacja podatnika".

7. Skarżący podnosi w skardze, że: "(...) wada wzroku wnioskodawcy nie jest wadą wymagającą ciągłego używania okularów. W pozostałych aspektach życia wnioskodawca nie używał i nie zamierza używać okularów korekcyjnych". Kierując się zasadami doświadczenia życiowego trudno uznać takie wyjaśnienia za przekonujące i wiarygodne. Osoba, którem wzrok zmęczy się w pracy na tyle, że musi sięgać po okulary, z pewnością skorzysta z nich również w innych czynnościach życiowych już po zakończeniu pracy, by móc normalnie funkcjonować takich jak czytanie książek, korzystanie z komputera czy choćby odczytywanie wiadomości na telefonie komórkowym. Trudno więc tak jednoznacznie, jak czyni to skarżący, rozdzielić sferę zawodową od osobistej, w aspekcie korzystania z okularów korekcyjnych,

8. Zdaniem Sądu, słusznie więc organ uznał, że poniesienie wydatków na zakup okularów korekcyjnych nie ma wpływu na wysokość przychodów uzyskiwanych ze świadczenia usług wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ani też związku z prowadzoną działalnością jako źródłem przychodów. A zatem wydatek poniesiony na zakup okularów korekcyjnych do pracy przy komputerze nie może zostać zakwalifikowany jako koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

9. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu. Zaskarżona interpretacja jest zarówno prawidłowa, jak też została uzasadniona w sposób pozwalający stronie na zapoznanie się z motywami, które legły u jej podstaw. W zaskarżonej interpretacji organ uzasadnił, dlaczego w jego ocenie stanowisko strony jest nieprawidłowe, przedstawiając własne stanowisko co do wykładni przepisu art. 22 i 23 u.p.d.o.f. Zarzuty skargi co do błędnej wykładni ww. przepisów okazały się niezasadne.

10. Z powyższych względów sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.