Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2798/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 779
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Antoni Cypryjański po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 338/22 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 16 lutego 2022 r., nr WI.7023.3.14.2021.JB w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie gospodarowania odpadami oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 338/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej spółka z o.o. w K. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie (dalej: WIOŚ, organ) z 16 lutego 2022 r., nr WI.7023.3.14.2021.JB w przedmiocie nałożenia obowiązków w zakresie gospodarki odpadami oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że organ zarządzeniem pokontrolnym z dnia 16 lutego 2022 r., nr WI.7023.3.14.2021.JB skierowanym do spółki, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm.) oraz ustaleń udokumentowanych protokołem kontroli nr WIOS-SZ 425/2021, zarządził: 1) magazynowanie odpadów o kodzie 19 08 05 przyjmowanych z innych oczyszczalni ścieków do przetwarzania w procesie odzysku R3 w miejscu określonym w pkt 11.2 decyzji Starosty K. z dnia 19 stycznia 2015 r., znak: Boś.6233.7.2014.KK zmienionej decyzjami Starosty K. z dnia 11 lipca 2016 r. znak: Boś.6233.7.2014.KK oraz z dnia 27 sierpnia 2018 r., znak: Boś.6233.7.2014.ICK, termin realizacji: niezwłocznie, 2) prowadzenie kart ewidencji odpadów o kodzie 19 08 05 przyjmowanych i poddawanych przetworzeniu w procesie odzysku R3, zgodnie z art. 66 ust 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2021 r., poz. 779 ze zm.), termin realizacji: niezwłocznie, 3) informowanie WIOŚ o zamiarze przekazania osadów ściekowych w celu zastosowania w rolnictwie na co najmniej 7 dni przed ich przekazaniem zgodnie z art. 96 ust. 8 ustawy o odpadach, termin realizacji: co najmniej 7 dni przed przekazaniem osadów ściekowych do stosowania w rolnictwie.

Termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń organ wyznaczył na dzień 29 kwietnia 2022 r.

Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ww. zarządzenie w części, tj. co do punktu I i II, wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że kontrola przeprowadzona w ww. oczyszczalni ścieków w dniach 26 listopada 2011 r do 14 lutego 2022 r. wykazała, że skarżąca w 2021 r. przyjmując odpad o kodzie 19 08 05 z innych oczyszczalni ścieków, magazynowała je przed procesem odzysku R3 w stawach osadowych oraz w otwartych komorach fermentacyjnych, co stanowi jednoznacznie o naruszeniu warunku wynikającego z pkt 11.2 ww. decyzji ze zm. Ustaleń tych dokonano na podstawie przedłożonych wydruków z BDO kart przekazania przyjętych z 2021 r. odpadów o kodzie 19 08 05 (w aktach administracyjnych na płycie CD) oraz oględzin udokumentowanych fotograficznie. Oględziny potwierdziły, że w stawach osadowych na terenie oczyszczalni ścieków znajdował się zgromadzony komunalny osad ściekowy przyjmowany z innych oczyszczani ścieków, czemu skarżąca nie zaprzecza. Jednakże, w jej ocenie, nie można takiego działania uznać za naruszenie warunków decyzji z dnia 19 stycznia 2015 r., gdyż umieszczenie komunalnych osadów ściekowych w otwartych komorach fermentacyjnych nie miało na celu magazynowania, lecz służyło przeprowadzeniu procesu stabilizacji poprzez jego fermentację, o której mowa w pkt 9.3 decyzji, a nadto samo przejściowe magazynowanie nie jest nieprawidłowe. W opinii Sądu, stanowisko to nie zasługuje na akceptację.

Według Sądu I instancji, skarżąca uzyskała decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r. zezwolenie na przetwarzanie odpadu o kodzie 19 08 05, w więc odpadu w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych (pkt 8 przedmiotowej decyzji), którego proces technologiczny przetwarzania opisano w pkt 9.3. tiret drugiego wskazując, że osad ustabilizowany beztlenowo w otwartych komorach fermentacyjnych (WKF) odprowadzany będzie przez pompownię osadu nadmiernego do stacji mechanicznego odwadniania i higienizacji osadu. W dniu 11 lipca 2016 r., w związku z wniesionym przez spółkę wnioskiem o rozszerzenie zezwolenia o inne odpady m.in. o kodzie 19 08 05 ustabilizowane komunalne osady ściekowe z innych oczyszczalni zmieniono ww. decyzję poprzez zwiększenie ilości odpadu przewidzianego do przetwarzania o ww. kodzie jak i poprzez dodanie w pkt 9.3 opisu procesu technologicznego tiret trzeciego. W opisie tym, nie przewidziano potrzeby stabilizacji komunalnych osadów ściekowych w otwartych komorach fermentacyjnych, co jest oczywiste, skoro otrzymywany z innych oczyszczalni ścieków osad jest już ustabilizowany, a zatem takiej stabilizacji nie wymaga. Powyższe dowodzi, czego nie dostrzega skarżąca, że określony w decyzji i jej zmianach proces technologiczny przetwarzania osadów przyjętych z innych oczyszczalni ścieków różni się od procesu technologicznego przetwarzania osadów wytwarzanych w oczyszczalni skarżącej.

Zdaniem Sądu I instancji, w sprawie nie doszło też do błędnego uznania, że skarżąca nie prowadziła kart ewidencji odpadów o kodzie 19 08 05 przyjmowanych i poddawanych przetworzeniu w procesie odzysku R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania).

Podczas kontroli ustalono, że choć skarżąca przetwarzała odpady o kodzie 19 08 05 w procesie odzysku R3, to nie prowadziła kart ewidencji odpadów przyjętych oraz poddanych przetworzeniu w procesie ww. odzysku oraz nie potrafiła określić jakie osady zostały zastosowane (wytworzone w oczyszczalni M. czy przyjęte z innych oczyszczalni). Zdaniem Sądu, powołanie się przez skarżącą na treść art. 70 ust 1 pkt 1 ustawy o odpadach oraz fakt prowadzenia przez nią ewidencji komunalnych osadów ściekowych w żaden sposób nie podważa trafności tych ustaleń.

W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r.pr., zaskarżyła w całości wyrok Sadu I instancji.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

I. przepisu art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.) przez nieprawidłową wykładnię terminu "magazynowanie", a w konsekwencji błędne ustalenie, że skarżąca magazynuje odpady w otwartych komorach fermentacyjnych i w stawach osadowych oraz, że nieprawidłowe jest przejściowe magazynowanie odpadów w stawach osadowych, podczas gdy zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy przez "magazynowanie" rozumie się czasowe przechowywanie odpadów, a ponadto skarżąca nie przechowuje odpadów w otwartych komorach fermentacyjnych, a poddaje je tam fermentacji psychrofilnej w procesie stabilizacji odpadów;

II. przepisu art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy przez ich nieprawidłową wykładnię i uznanie, iż skarżąca nie prowadzi kart ewidencji odpadów, podczas gdy z protokołu kontroli wynika wprost, iż skarżąca przedłożyła karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych z roku 2020 i 2021, a tym samym dopełniła ciążącego na niej obowiązku prowadzenia kart ewidencji;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

I. art. 3 § 1 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka przewidzianego w art. 145 § 1 "kpt" 1 lit. a) p.p.s.a., pomimo tego, że w sprawie wystąpiło naruszenie prawa materialnego a także przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem zarządzenia organu w zaskarżonej części.

Podnosząc tak sformułowane zarzuty wniesiono o: 1) uwzględnienie niniejszej skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 338/22 w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie 2) uwzględnienie niniejszej skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 338/22 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 3) rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wskazano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 pkt 1) i 2) p.p.s.a.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty te sprowadzają się w istocie do polemiki z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji stwierdził zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego WIOŚ z 16 lutego 2022 r., nr WI.7023.3.14.2021.JB skierowanego do spółki wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1070 ze zm.) oraz ustaleń udokumentowanych protokołem kontroli nr WIOS-SZ 425/2021. Nie ulega wątpliwości i nie jest kwestionowane w tej sprawie, że zarządzenie pokontrolne na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wydawane jest w razie stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa i ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń. Sporne jest natomiast, czy na terenie zakładu spółki doszło do naruszeń, które uzasadniały wydanie tego rodzaju zarządzenia pokontrolnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy przedstawiono podstawy faktyczne wydania zarządzenia pokontrolnego.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 2) I. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. w zw. z art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust, 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 70 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka przewidzianego w art. 145 § 1 kpt 1 lit. a, p.p.s.a., pomimo tego, że w sprawie wystąpiło naruszenie prawa materialnego a także przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem zarządzenia organu w zaskarżonej części.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że zarządzenie pokontrolne jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W przypadku zaskarżenia ww. aktu, ewentualne uwzględnienie skargi opiera się na art. 146, a nie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 26.05.2023 r., III OSK 2307/21, LEX nr 3570110).

W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu dotyczącego naruszenia art. 146 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie gdyby zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji przepisów konsekwencyjnych (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.), to powinna bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z naruszeniem innych przepisów, którym jej zdaniem Sąd I instancji uchybił w toku kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na fakt, że autor skargi kasacyjnej nie przedstawił zarzutu naruszenia art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. powiązanego z odpowiednimi przepisami prawa materialnego lub formalnego, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego aktu, nie było podstaw do merytorycznej oceny powyższego zarzutu (por. wyrok NSA z 23.04.2024 r., II GSK 195/22, LEX nr 3730846).

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1) I. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.) przez nieprawidłową wykładnię terminu "magazynowanie", a w konsekwencji błędne ustalenie, iż skarżąca magazynuje odpady w otwartych komorach fermentacyjnych i w stawach osadowych oraz, że nieprawidłowe jest przejściowe magazynowanie odpadów w stawach osadowych, podczas gdy zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy przez "magazynowanie" rozumie się czasowe przechowywanie odpadów, a ponadto skarżąca nie przechowuje odpadów w otwartych komorach fermentacyjnych, a poddaje je tam fermentacji psychrofilnej w procesie stabilizacji odpadów.

Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 25 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej: u.o.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o., przez magazynowaniu odpadów - rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że kontrola przeprowadzona w ww. oczyszczalni ścieków w dniach 26 listopada 2011 r do 14 lutego 2022 r. wykazała, że skarżąca w 2021 r. przyjmując odpad o kodzie 19 08 05 z innych oczyszczalni ścieków, magazynowała je przed procesem odzysku R3 w stawach osadowych oraz w otwartych komorach fermentacyjnych, co stanowi jednoznacznie o naruszeniu warunku wynikającego z pkt 11.2 ww. decyzji ze zm. Ustaleń tych dokonano na podstawie przedłożonych wydruków z BDO kart przekazania przyjętych z 2021 r. odpadów o kodzie 19 08 05 (w aktach administracyjnych na płycie CD) oraz oględzin udokumentowanych fotograficznie. Oględziny potwierdziły, że w stawach osadowych na terenie oczyszczalni ścieków znajdował się zgromadzony komunalny osad ściekowy przyjmowany z innych oczyszczani ścieków, czemu skarżąca nie zaprzecza. Jednakże, w jej ocenie, nie można takiego działania uznać za naruszenie warunków decyzji z 19 stycznia 2015 r., gdyż umieszczenie komunalnych osadów ściekowych w otwartych komorach fermentacyjnych nie miało na celu magazynowania, lecz służyło przeprowadzeniu procesu stabilizacji poprzez jego fermentację, o której mowa w pkt 9.3 decyzji, a nadto samo przejściowe magazynowanie nie jest nieprawidłowe. W trafnej ocenie Sądu I instancji, stanowisko to nie zasługuje na akceptację. Skarżąca uzyskała decyzją z 19 stycznia 2015 r. zezwolenie na przetwarzanie odpadu o kodzie 19 08 05, w więc odpadu w postaci ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych (pkt 8 przedmiotowej decyzji), którego proces technologiczny przetwarzania opisano w pkt 9.3. tiret drugiego wskazując, że osad ustabilizowany beztlenowo w otwartych komorach fermentacyjnych (WKF) odprowadzany będzie przez pompownię osadu nadmiernego do stacji mechanicznego odwadniania i higienizacji osadu. W dniu 11 lipca 2016 r., w związku z wniesionym przez spółkę wnioskiem o rozszerzenie zezwolenia o inne odpady m.in. o kodzie 19 08 05 ustabilizowane komunalne osady ściekowe z innych oczyszczalni zmieniono ww. decyzję poprzez zwiększenie ilości odpadu przewidzianego do przetwarzania o ww. kodzie jak i poprzez dodanie w pkt 9.3 opisu procesu technologicznego tiret trzeciego. W opisie tym, nie przewidziano potrzeby stabilizacji komunalnych osadów ściekowych w otwartych komorach fermentacyjnych, co jest oczywiste, skoro otrzymywany z innych oczyszczalni ścieków osad jest już ustabilizowany, a zatem takiej stabilizacji nie wymaga. Ma rację Sąd I instancji, że powyższe dowodzi, że określony w decyzji i jej zmianach proces technologiczny przetwarzania osadów przyjętych z innych oczyszczalni ścieków różni się od procesu technologicznego przetwarzania osadów wytwarzanych w oczyszczalni skarżącej. Prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że otwarte komory fermentacyjne są elementem oczyszczalni ścieków i służą do stabilizacji osadów wytwarzanych w tej oczyszczalni, gdyż do takich wniosków prowadzi analiza zapisów decyzji i jej zmian. Z tych też powodów argumentacja skarżącej, zmierzająca do wykazania, że umieszczenie komunalnych osadów ściekowych w otwartych komorach fermentacyjnych nie miało na celu magazynowania, lecz służyło przeprowadzeniu procesu stabilizacji przez jego fermentację, nie mogło odnieść zamierzonego skargą skutku. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że prowadzona przez skarżącą technologia jest zgodna ze strategią postępowania określoną przez Ministerstwo Środowisko, skoro to decyzja określa miejsce magazynowania odpadów, a obowiązkiem jej adresata jest dostosowanie się do jej wymogów. Ma rację Sąd I instancji, że decyzja z 19 stycznia 2015 r. jednoznacznie i bezwarunkowo określiła, że magazynowanie odpadów o kodzie 19 08 05 na terenie oczyszczalni ścieków ma odbywać się w pryzmach na płycie kompostowej (zadaszonej). W konsekwencji powyższego umieszczenie przed przetwarzaniem komunalnych osadów ściekowych o kodzie 19 08 05 pochodzących z innych oczyszczalni ścieków w otwartych komorach fermentacyjnych stanowiło o ich magazynowaniu i to sposób nieodpowiadający warunkom decyzji. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że decyzja ta nie wprowadzała żadnych wyjątków. Nawet przejściowe magazynowanie odpadów z innych oczyszczalni ścieków w stawach osadowych nie jest działaniem prawidłowym, gdyż skarżąca kasacyjnie nie jest uprawniona do samodzielnego odstępowania od określonych w decyzji warunków i magazynowania odpadów choćby przez krótki czas w miejscu do tego nieprzeznaczonym.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1) II. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 70 ust. 1 pkt 1 u.o. w zw. z art. 66 ust. 1 u.o. przez ich nieprawidłową wykładnię i uznanie, że skarżąca nie prowadzi kart ewidencji odpadów, podczas gdy z protokołu kontroli wynika wprost, że skarżąca przedłożyła karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych z roku 2020 i 2021, a tym samym dopełniła ciążącego na niej obowiązku prowadzenia kart ewidencji. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 70 ust. 1 pkt 1 u.o. w zw. z art. 66 ust. 1 u.o. Odnosząc dalej się do tego zarzutu zgodzić należy się z Sądem I instancji, że podczas kontroli ustalono, że choć skarżąca przetwarzała odpady o kodzie 19 08 05 w procesie odzysku R3, to nie prowadziła kart ewidencji odpadów przyjętych oraz poddanych przetworzeniu w procesie ww. odzysku oraz nie potrafiła określić jakie osady zostały zastosowane (wytworzone w oczyszczalni czy przyjęte z innych oczyszczalni). Ma rację Sąd I instancji, że powołanie się przez skarżącą na treść art. 70 ust 1 pkt 1 u.o. oraz fakt prowadzenia przez nią ewidencji komunalnych osadów ściekowych w żaden sposób nie podważa trafności tych ustaleń.

Trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że niewątpliwe na gruncie niniejszej sprawy skarżąca wykazała, że prowadziła karty ewidencji komunalnych osadów ściekowych obejmujących odpad o kodzie 19 08 05, jednakże powyższe nie może być traktowane jako wypełnienie obowiązków z art. 66 ust. 1 u.o. względem odpadów przyjmowanych i poddawanych przetworzeniu w procesie odzysku R3. Z załączonych do protokołu kontroli wydruków kart ewidencji komunalnych osadów ściekowych wynika, że odpady o kodzie 19 08 05 po obróbce zostały przekazane do zastosowania w rolnictwie, a więc dotyczyły procesu odzysku R10, tj. polegającego na obróbce odpadów na powierzchni ziemi przynoszącej korzyści dla rolnictwa lub poprawę stanu środowiska, a nie odzysku R3, tj. recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania). Przetwarzanie odpadów metodą odzysku R3 (nie przeznaczonych do zastosowania w procesie odzysku R10) powinno podlegać odpowiedniemu odrębnemu ewidencjonowaniu. Prowadzenie kart ewidencji komunalnych osadów ściekowych obejmujących odpad o kodzie 19 08 05 wykorzystywany w celach rolniczych, a więc w procesie odzysku R10, nie zwalniało skarżącej z prowadzenia ewidencji odpadu o tym samym kodzie w zakresie procesu odzysku R3. Z tych też powodów prowadzenie przez nią kart ewidencyjnej komunalnych osadów ściekowych w systemie BDO nie może być kwalifikowane jako wypełnienie obowiązku prowadzenia kart ewidencji w zakresie odpadów przyjmowanych i poddawanych przetworzeniu w procesie odzysku R3.

Z powyższych powodów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieskuteczne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.