Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4133/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.101
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par.4 i par.5
journal: Dz.U. 2015 poz 1236
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości  uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia  zasadniczego.
article: art.7, art.77par.1, art.80 i art.107 par.3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 473/20 w sprawie ze skargi M.J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 listopada 2020 r., VIII SA/Wa 473/20, po rozpoznaniu skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z [...] października 2019 r., nr [...].

Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Młodszy asp. M. J. (dalej: "skarżący") raportem z 16 kwietnia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Komendant Wojewódzki") o zaliczenie okresu pracy za granicą do wysługi lat. Do raportu załączył decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...] o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych. Dodatkowo w aktach osobowych skarżącego widniały dokumenty w języku angielskim oznaczone symbolami: P 45 i P 60 oraz E 301 (zaświadczenie z 30 października 2009 r., wydane przez Urząd Skarbowy i Celny Biuro Składek na Ubezpieczenie Społeczne, [...] , [...], [...], NE98 1 ZZ, Wielka Brytania, dotyczące okresów zaliczanych przy przyznawaniu świadczeń dla bezrobotnych, przetłumaczone również na język polski). W przetłumaczonym dokumencie E 301 wskazano okres ubezpieczenia policjanta od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. związany z płatnym zatrudnieniem na terenie Wielkiej Brytanii. Zaświadczenie to zawierało także informację dotyczącą ostatniego zatrudnienia strony (rodzaj działalności, charakter wykonywanej pracy, przybliżone wynagrodzenie) oraz powodu rozwiązania stosunku pracy.

Komendant Wojewódzki [...] maja 2019 r wydał rozkaz personalny nr [...], którym określił termin nabycia przez skarżącego prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na 16 kwietnia 2019 r. w wysokości 15%.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji (dalej: "organ odwoławczy") rozkazem personalnym z [...] lipca 2019 r., nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, nakazując przy tym uzupełnienie zgromadzonej w sprawie dokumentacji.

Komendant Wojewódzki, rozpatrując ponownie sprawę, pismem z 19 września 2019 r. zobowiązał skarżącego do złożenia dokumentu potwierdzającego wnioskowany do zaliczenia okres zatrudnienia, sporządzonego w języku polskim i zawierającego: oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, oznaczenie okresu zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych, wymiar czasu pracy i wystawcę dokumentu.

Pismem z 26 września 2019 r, skarżący przesłał "uwierzytelnione tłumaczenie z języka angielskiego dokumentu potwierdzającego wymiar czasu pracy poza granicami RP".

Komendant Wojewódzki rozkazem personalnym z [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm., dalej: "ustawa o Policji") oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie uposażenia policjantów"), odmówił skarżącemu przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres zatrudnienia za granicą od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r.

Organ odwoławczy rozkazem personalnym z [...] grudnia 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego.

W uzasadnieniu rozkazu Komendant Główny Policji zauważył, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie pozwalają na jednoznaczne określenie, czy we wnioskowanym okresie wykonywał on pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący przedstawił bowiem dokument, który potwierdza faktyczny okres zatrudnienia - ubezpieczenia, na podstawie informacji nadesłanych przez brytyjską instytucję, ale nie przedstawił w języku polskim dokumentów potwierdzających zatrudnienie zagraniczne u danego pracodawcy, ze wskazaniem wymiaru czasu pracy. Dokumenty złożone przez skarżącego mogły więc stanowić podstawy do ewentualnego zaliczenia wnioskowanego okresu tylko dla celów emerytalnych. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że to na policjancie spoczywa obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczenia do wysługi lat, a do organu należy ocena, czy okres zatrudnienia jest wystarczająco udokumentowany, aby można było go zaliczyć do stażu pracy.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uwzględniając skargę WSA w Warszawie w przywołanym powyżej wyroku, wskazał że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy policyjne w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dopuściły się naruszeń przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji, przywołując art. 101 ustawy o Policji, § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenie w sprawie uposażenia policjantów oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazał że w realiach niniejszej sprawy istota problemu sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy organy orzekające w sposób pełny i wszechstronny zebrały i oceniły materiał dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych na okoliczność wykazania okresów pracy za granicą we wnioskowanym okresie w celu przyznania skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Zdaniem Sądu tak się nie stało, gdyż organy swoje ustalenia oparły o materiały nieprzetłumaczone na język polski, co jest niedopuszczalne. Obowiązkiem organów było bowiem zażądanie od skarżącego przetłumaczenia wszystkich znajdujących się w sprawie materiałów.

Sąd pierwszej instancji przypomniał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżący potwierdził faktyczny okres zatrudnienia objęty ubezpieczeniem na podstawie informacji nadesłanych przez brytyjską instytucję, ale nie przedstawił innych dokumentów wskazujących wymiar czasu pracy w języku polskim. Jednocześnie organ odwoławczy nie uznał i nie przeanalizował w połączeniu z innymi dokumentami (E 301, P 45 i P 60) przetłumaczonego na język polski poświadczenia wynagrodzenia z 11 września 2009 r. w celu ustalenia, czy całościowe wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącego przy przyjętej stawce godzinowej dotyczy pracy w pełnym wymiarze czasu pracy (min. 40 godzin tygodniowo). Z ww. poświadczenia wynagrodzenia wynika, że jest ono uiszczone stronie za 23 (ostatni) tydzień pracy za: nadgodziny, urlopowe, wynagrodzenie zasadnicze i pracę w święto; wskazana jest tam również stawka godzinowa wynagrodzenia. Jeśli pracodawca poświadczył, że skarżący pracował u niego w 23 tygodniu pracy i wskazał wysokość wynagrodzenia za ostatni tydzień, to zasady logiki pozwalają wywnioskować, że policjant pracował u tego pracodawcy przez 23 tygodnie przed datą końcową zatrudnienia, tj. [...] września 2009 r.

Ponadto Sąd zauważył, że organy orzekające w tej sprawie w żaden sposób nie odniosły się i nie rozważyły możliwości ewentualnego zastosowania wobec skarżącego przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów, który nie wymaga wykazywania zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze stażu pracy, a zalicza inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. W aktach sprawy znajduje się wspomniana wyżej decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r., na podstawie której w celu przyznania prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia zaliczono skarżącemu okresy zatrudnienia przebyte w Wielkiej Brytanii od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2009 r. Ten okres zagranicznego zatrudnienia policjanta niewątpliwie jest udokumentowany i bezsporny jako okres podlegający wliczeniu do okresu pracy na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia.

Wobec powyższych ustaleń WSA w Warszawie nakazał, aby rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o zaliczenie okresu pracy za granicą do wysługi lat, zawarty w raporcie z 16 kwietnia 2019 r., Komendant Wojewódzki wezwał skarżącego do złożenia dokumentów P 45 i P 60 przetłumaczonych na język polski, a nadto do złożenia wszelkiej posiadanej dokumentacji (w tym załączonej do skargi) również przetłumaczonej z języka angielskiego na język polski na okoliczność wykonywania pracy u pracodawcy zagranicznego w pełnym wymiarze czasu pracy we wnioskowanym okresie. Tak zebrany materiał dowodowy będzie dopiero podstawą do wszechstronnej jego oceny i wydania decyzji na podstawie § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ odwoławczy, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 § p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. § 4 ust. 1 pkt 5 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów, poprzez uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego, w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lata za okresy pracy za granicą w wyniku błędnego przyjęcia, iż organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik spawy, a to:

a) art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. "107 §" k.p.a., poprzez:

- niezobowiązanie skarżącego do przedłożenia dokumentów przetłumaczonych na język polski,

- nieuwzględnienie decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r., nr [...] o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych,

- nieprzeprowadzenie kompleksowej analizy wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy,

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, pomimo że organ nie dopuścił się zarzucanych mu naruszeń prawa, bowiem zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów, to na policjancie ciąży prawny obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, a tym samym organ nie jest ani uprawniony ani obowiązany do poszukiwania w myśl art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. dowodów w tego typu postępowaniach, a przeprowadzona analiza zgodnie z art. 80 k.p.a. może obejmować tylko takie dokumenty, których forma i treść korespondują z przedmiotem orzekania, co wyraża się w zasadzie wynikającej z art. 6 k.p.a. i nie pozostaje w sprzeczności z zasadą, o której mowa w art. 7 k.p.a., a tym samym nie doszło do naruszenia art. "107 §" k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

2) art. 141 § 4 § w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. § 4 ust. 1 pkt 5 oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów poprzez błędne uchylenie skarżonych decyzji mimo, iż nie naruszały art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. "107 §" i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż pismem z 19 września 2019 r. skarżący został zobowiązany do przedłożenia wszelkiej dokumentacji przetłumaczonej na język polski, która potwierdzałaby pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Wobec powyższych zarzutów kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzuty naruszenia prawa procesowego i w ich ramach skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędne przyjęcie, że organ naruszył przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego. Niektóre z przedstawionych zarzutów w odniesieniu do poszczególnych dowodów okazały się zasadne, co jednak nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Część zastrzeżeń Sądu, zwłaszcza tych dotyczących braku kompleksowej oceny dowodów okazała się być oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uposażenia policjantów dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr.

Rację ma organ, że powyższy przepis modyfikuje ogólne reguły dowodzenia wynikające z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy, realizując zasadę prawdy obiektywnej, zawartą w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, uwzględniając, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższe jednak nie sprawia, że strona jest zwolniona od obowiązku współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych sprawy, gdyż zobowiązana jest ona przedstawić w sprawie wszystkie informacje niezbędne do ustalenia jej stanu faktycznego, wskazać dowody mające, jej zdaniem, znaczenie w sprawie i udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu. W sprawach takich jak przedmiotowa, w zasadzie aktywność organu ogranicza się do wezwania strony do złożenia stosownej, potwierdzającej jej twierdzenia, dokumentacji. Bowiem to w posiadaniu zainteresowanego zwiększeniem wysługi lat funkcjonariusza znajdują się stosowne dokumenty dotyczące jego pracy zagranicą, bądź też może on o te dokumenty wystąpić do pracodawcy.

Z obowiązku tego organ wywiązał się, albowiem pismem z 19 września 2019 r. wezwał skarżącego do przedłożenia sporządzonej w języku polskim dokumentacji zawierającej oznaczenie pracodawcy wraz z adresem siedziby w danym państwie, oznaczenie okresu zatrudnienia ze wskazaniem dat dziennych, wymiar czasu pracy oraz wystawcę dokumentu. Nie jest zatem prawidłowe wskazanie Sądu pierwszej instancji, w ramach art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym organ powinien ponownie wezwać skarżącego do złożenia dokumentacji potwierdzającej wykonywanie pracy u zagranicznego pracodawcy, jak i do przetłumaczenia złożonych już dokumentów.

Ma wprawdzie rację Sąd pierwszej instancji, że organ może oceniać dokumentację sporządzona w języku obcym dopiero po jej przetłumaczeniu. Organ wobec jednoznacznego wezwania z 19 września 2019 r., w sytuacji gdy strona nie wypełniła określonych w nim warunków dotyczących przedłożenia dokumentacji w języku polskim, powinien zatem pominąć te dowody. W okolicznościach przedmiotowej sprawy ich ocena, choć nieuprawniona, nie miała jednak przesądzającego znaczenia, albowiem organ z dokumentów tych nie wyprowadził żadnych wniosków istotnych w sprawie.

Zgodzić się jednakże należy z Sądem pierwszej instancji, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał kompleksowej oceny przedłożonej przez skarżącego dokumentacji. Przy czym podkreślenia wymaga, co wydaje się być oczywiste, że wszelkie istotne w sprawie treści powinna zawierać skarżona decyzja, nie zaś skarga kasacyjna, jak to się dzieje w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna zawiera argumentację w zakresie oceny decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2009 r. o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, której to oceny zabrakło w zaskarżonej decyzji. Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji nieprawidłowości w zakresie nakazania organowi rozważenia możliwości zastosowania w sprawie przesłanki z § 4 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia przy wykorzystaniu powyższej decyzji. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają zaliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służby. Z decyzji Marszałka Województwa [...], jak przyjął Sąd, wynika, że skarżącemu zaliczono okresy zatrudnienia w Wielkiej Brytanii na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia. Uprawnione jest zatem stanowisko Sądu, że dokument ten powinien zostać przeanalizowany pod kątem spełnienia przesłanki z powyższego przepisu.

Zasadna jest też ocena Sądu pierwszej instancji, że organ nie przeanalizował w połączeniu z innymi złożonymi przez skarżącego dokumentami przetłumaczonego na język polski poświadczenia wynagrodzenia z 11 września 2009 r. W zaskarżonej decyzji organ, jak się wydaje odnosząc się do tego dokumentu, gdyż identyfikuje go jako "Poświadczenia zatrudnienia", stwierdza jedynie, że nie zawiera on jakichkolwiek informacji o wymiarze czasu pracy wykonywanej przez policjanta. W zaskarżonym wyroku, Sąd pierwszej instancji zwracając uwagę na konieczność analizy poszczególnych dowodów we wzajemnym odniesieniu, przeanalizował dokument "Poświadczenia wynagrodzenia", a wnioski jakie wyprowadził nie zostały w skardze kasacyjnej podważone. Zasadnym jest zatem wskazanie Sądu, aby organ przeanalizował poszczególne dokumenty we wzajemnym powiązaniu, zważywszy, że zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy może być wykazane wszelkimi dostępnymi w tym zakresie dokumentami, które podlegają wszechstronnej ocenie organu. Nie zostało zakwestionowane stanowisko Sądu, że nie muszą to być dokumenty, z których wynika wprost wymiar czasu pracy, ale mogą to być wszelkie dokumenty, z których można tę okoliczność wywnioskować w drodze kompleksowej analizy całego materiału dowodowego. Takie też stanowisko prezentował organ w zaskarżonej decyzji. Zwraca jednak uwagę niekonsekwencja organu, który wskazuje, że jednym z dokumentów, za pomocą którego można uwzględnić okres zatrudnienia pracownika (policjanta) zagranicą jest formularz E 301 (obecnie formularz U1), aby następnie zdyskredytować ten dowód uznając, że jest to dokument wymagany przy obliczeniu wysokości zasiłku dla bezrobotnych.

Nie ulega wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty.

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zakwestionował ocenę poszczególnych dowodów dokonaną przez organ, a tym samym prawidłowość ustaleń faktycznych, skoro nie opierały się one na wszechstronnej analizie materiału dowodowego. Nie jest zasadnym kierowanie do Sądu pierwszej instancji zarzutu, że nie dostrzegł, iż z przedłożonych dokumentów wynika czas pracy skarżącego w wymiarze poniżej 39 godzin. Ustaleń takich brak w zaskarżonej decyzji, a Sąd nie był obowiązany do ich czynienia.

Mając powyższe względy na uwadze i uznając, że ze wskazanych wcześniej powodów zachodziła potrzeba przeprowadzenia ponownej oceny materiału dowodowego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.