Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 588/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 20, art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 4, art. 5, art. 6, art. 7, art. 70 par. 1, par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 588/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 12 października 2023 r., sprawy ze skargi B. K., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 25 maja 2023 r. nr 1201-IEE.7113.1.54.2023.2.JM, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, , skargę oddala., , , , , ,


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zakopanem jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego B.K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z tytułu kapitałów pieniężnych w kwocie 399.343,00 zł. Odpis tytułu wykonawczego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu w dniu 3 czerwca 2014 r. Ponadto organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2013 r. w kwocie 57.000,00 zł. Odpis tytułu wykonawczego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu w dniu 25 września 2018 r.

Pismem z dnia 27 lutego 2023 r. B.K. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego obejmującego podatek dochodowy za 2011 r. i 2013 r. z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Zdaniem wnioskodawcy, nie doszło w sprawie do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środków egzekucyjnych, gdyż dla osiągnięcia tego efektu niezbędne jest zawiadomienie podatnika, a nie zobowiązanego o wszczęciu egzekucji. Poza tym B.K. uważa, że wszczęte postępowania karne skarbowe z uwagi na brak podstaw do ich wszczęcia nie zawiesiły biegu przedawnienia.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2023 r. nr 1227-SEE.7113.59.2023.3 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zakopanem odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego za 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że wniosek został przyjęty do rozpoznania wyłącznie w zakresie postępowania egzekucyjnego obejmującego zobowiązanie podatkowe za 2013 r., gdyż pozostałe kwestie, tj. wpływ postępowania karnego skarbowego na zawieszenie biegu terminu przedawnienia oraz skutki stosowania środków egzekucyjnych w trakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia dotyczą postępowania egzekucyjnego obejmującego zaległość podatkową za 2011 r. i były już rozpatrywane w związku z wnioskiem B.K. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, który wpłynął 14 czerwca 2021 r. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022 r. nr 1201- IEE.711.1.113.2022.5JM Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem z dnia 27 października 2022 r. nr 1227-SEE.711.2.123.2021 o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok. Na postanowienie organu II instancji B.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ I instancji nie znalazł zatem podstaw do ponownego orzekania w tej sprawie.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zakopanem wskazał, że zaległość za 2013 rok dotyczy zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości. Organ I instancji wyjaśnił, że według ogólnej zasady wyrażonej w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 rok upływał zatem 30 kwietnia 2014 r. W tej sytuacji termin przedawnienia wymienionego zobowiązania rozpoczął swój bieg od 1 stycznia 2015 r.

Organ I instancji stwierdził, że według przepisów Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany przez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zastosowano szereg środków egzekucyjnych, które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia.

Organ I instancji nie zgodził się z interpretacją wnioskodawcy, że wszelkie środki zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym nie doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia albowiem o ich zastosowaniu został on powiadomiony jako zobowiązany na gruncie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie jako podatnik, w myśl ustawy Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu, z analizy orzeczeń sądów administracyjnych wynika bezsprzecznie, że nie istnieją żadne przesłanki do odrębnej identyfikacji podatnika oraz zobowiązanego. Podatnik, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, na gruncie postępowania egzekucyjnego przyjmuje bowiem status zobowiązanego. Zatem skierowane do wnioskodawcy w toku postępowania egzekucyjnego zawiadomienia o zastosowaniu kolejnych środków egzekucyjnych zrealizowały, według organu I instancji, warunek przerwania biegu terminu przedawnienia. Organ I instancji stwierdził zatem, że termin przedawnienia przerwały środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego w X. S.A. (zastosowany 14 września 2018 r.), zajęcia rachunku bankowego w Y. S.A. (zastosowany 14 lutego 2019 r.) oraz zajęcie ruchomości - pojazdu o nr rej. [...] (zastosowany 11 marca 2021 r.), zajęcia rachunku bankowego w Z. S.A. (zastosowany 26 maja 2021 r.) oraz zajęcie innych wierzytelności - koszty sądowe w sprawie i SA/Kr 1522/21 (zastosowany 3 czerwca 2022 r.). Ze względu na to, że pięcioletni termin przedawnienia po raz ostatni został skutecznie przerwany 3 czerwca 2022 roku i rozpoczął na nowo swój bieg od 4 czerwca 2022 r. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 rok będzie wymagalne, co najmniej do 3 czerwca 2027 r. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem, nie zaistniały też inne przesłanki określone w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które mogłyby być podstawą do umorzenia egzekucji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem B.K. wniósł o jego uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Zaskarżonemu postanowieniu organu I instancji B.K. zarzucił błędne ustalenie stanu prawnego sprawy, poprzez prawotwórczą wykładnię art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem. Stwierdził również, że nie jest bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego za rok 2011, gdyż wskazana została nowa przesłanka umorzenia jaką jest niewywołanie skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zastosowanych środków egzekucyjnych, o których nie został zawiadomiony podatnik. Zdaniem wnoszącego zażalenie, błędne jest stanowisko organu I instancji dotyczące przerwania biegu przedawnienia, poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych, o których został powiadomiony zobowiązany na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podczas, gdy art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wskazuje wprost, że dla przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest zawiadomienie podatnika. Utożsamianie bowiem podatnika ze zobowiązanym jest niczym nie uzasadnione.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2023 r. nr 1201-IEE.7113.1.54.2023.2.JM Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem z dnia 30 marca 2023 r. nr 1227- SEE.7113.59.2023.3. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji przytoczył treść art. 70 § 1 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa i wskazał, że w swoim postanowieniu organ egzekucyjny wymienił szereg zastosowanych środków egzekucyjnych, które spowodowały przerwanie biegu przedawnienia zaległości podatkowej, a o których zobowiązany został powiadomiony. Były to następujące środki egzekucyjne: zajęcie rachunku bankowego w X. S.A. (zostało zobowiązanemu doręczone wraz z tytułem wykonawczym w dniu 25 września 2018 r.), zajęcie rachunku bankowego w Y. S.A. (zobowiązanemu doręczono 25 lutego 2019 r.), zajęcie ruchomości, o którym zobowiązany został poinformowany podczas podpisywania protokołu w dniu 11 marca 2021 r. Kolejno nastąpiło zajęcie rachunku bankowego w Z. S.A., które doręczono zobowiązanemu 14 czerwca 2021 r. w trybie zastępczym i zajęcie wierzytelności zobowiązanego w Izbie Administracji Skarbowej w Krakowie, które doręczono zobowiązanemu 8 czerwca 2022 r. Zdaniem organu II instancji, powyższe czynności przesunęły termin przedawnienia zaległości z tytułu podatku dochodowego od przychodów z innych źródeł za 2013 r. co najmniej do dnia 4 czerwca 2027 r.

Odnośnie natomiast argumentu strony, że o zajęciu powinna być powiadomiona jako podatnik, organ odwoławczy wyjaśnił, że wobec podatnika, który w terminie nie ureguluje zaległego podatku może być wszczęte postępowanie egzekucyjne, co powoduję, że strona z podatnika staje się zobowiązanym. Zatem doręczenie zobowiązanemu dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia ma skutek doręczenia go podatnikowi.

Z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nie zgodził się B.K. i pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązania zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył swoją argumentację, że utożsamianie podatnika ze zobowiązanym jest niczym nie uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej dla przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym podatnika, a nie jest wystarczające samo zawiadomienie zobowiązanego, które jest obowiązkiem organu egzekucyjnego dla skuteczności jedynie wszczęcia egzekucji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie w ustalonych okolicznościach sprawy, organy odmówiły skarżącemu umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zobowiązania w

zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 r. Zdaniem skarżącego, postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone, gdyż zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Natomiast w ocenie organów, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż na skutek zastosowanych w toku postępowanie egzekucyjnego środków egzekucyjnych doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

W tym miejscu wskazać należy, że swoim wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego skarżący objął również postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległość podatkową za 2011 r. Jak jednak słusznie zauważyły organy obu instancji wpływ postępowania karnego skarbowego na zawieszenie biegu terminu przedawnienia oraz skutki stosowania środków egzekucyjnych w trakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia dotyczące tego postępowania egzekucyjnego były już rozpatrywane w związku z wnioskiem skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, który wpłynął 14 czerwca 2021 r. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2022 r. nr 1201-IEE.711.1.113.2022.5JM Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zakopanem z dnia 27 października 2022 r. nr 1227- SEE.711.2.123.2021 o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Na postanowienie organu II instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Prawidłowo zatem organy uznały, że brak jest podstaw do ponownego orzekania w tej sprawie.

Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r. Na mocy przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), z dniem 30 lipca 2020 r. uległy zmianie przepisy stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia w tym m.in. art. 59 u.p.e.a. Przy czym na mocy art. 13 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 września 2018 r. nr [...] , a zatem zostało wszczęte przed 30 lipca 2020 r. Prawidłowo zatem organy obu instancji rozpoznały wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.

Zgodnie z treścią art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn, skutkujących koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest wskazywany przez skarżącego upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego jest błędne. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., zwanej dalej O.p.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Mając na uwadze treść art. 70 § 1 O.p. stwierdzić należy, że termin płatności zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 r. upływał 30 kwietnia 2014 r., a zatem zobowiązanie to przedawniało się z dniem 31 grudnia 2019 r. Jednakże jak wynika z akt sprawy przed tą datą doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie środków egzekucyjnych, o których skarżący został powiadomiony. W zaskarżonym postanowieniu oraz w postanowieniu organu I instancji szczegółowo opisano zastosowane wobec skarżącego środki egzekucyjne. I tak, termin przedawnienia przerwały następujące środki egzekucyjne: zajęcia rachunku bankowego w X. S.A. (zastosowane 14 września 2018 r., doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2018 r.), zajęcia rachunku bankowego w Y. S.A. (zastosowane 14 lutego 2019 r., doręczone 25 lutego 2019 r.) oraz zajęcie ruchomości - pojazdu o nr rej. [...] (o czym skarżący dowiedział się w dniu 11 marca 2021 r.), zajęcie rachunku bankowego w Z. S.A. (zastosowane 26 maja 2021 r., doręczone 14 czerwca 2021 r.) oraz zajęcie innych wierzytelności - kosztów sądowych w sprawie I SA/Kr 1522/21 (zastosowane 3 czerwca 2022 r., a doręczone 8 czerwca 2022 r.). Rację mają zatem organy obu instancji, że zastosowanie ww. środków egzekucyjnych przesunęło termin przedawnienia ww. zobowiązania co najmniej do dnia 4 czerwca 2027 r.

Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącego, że dla przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest zawiadomienie o zastosowanym środku egzekucyjnym podatnika, a nie jest wystarczające samo zawiadomienie zobowiązanego, które jest obowiązkiem organu egzekucyjnego dla skuteczności jedynie wszczęcia egzekucji. Zdaniem skarżącego, utożsamianie podatnika ze zobowiązanym jest nieuzasadnione.

W ocenie Sądu, stanowisko to jest błędne. Zgodnie z treścią art. 7 § 1 O.p. podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1 (art. 7 § 2 O.p.). Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 O.p.). Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego (art. 5 O.p.). Z kolei podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej (art. 6 O.p.). Natomiast w myśl art. la pkt 20 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Innymi słowy, podatnik, który nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku podatkowego i została wszczęta przeciwko niemu egzekucja staje się zobowiązanym. Sąd podziela zatem stanowisko organu II instancji, że doręczenie zobowiązanemu dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia ma skutek doręczenia go podatnikowi, gdyż wobec podatnika, który w terminie nie ureguluje zaległego podatku może być wszczęte postępowanie egzekucyjne, co powoduję, że strona z podatnika staje się zobowiązanym. Potwierdza to treść ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organ egzekucyjny wskazał w wydanym przez siebie rozstrzygnięciu, że nie zaistniała żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 § 1 u.p.e.a. i w związku z tym zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

Sygn. akt I SA/Kr 588/23

9