Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 754/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 marca 2024 r., znak: SKO.ZP/415/127/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz strony skarżącej Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w Krakowie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 17 listopada 2021 r. nr AU-2/6733/244/2021 działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Akademii Górniczo – Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku archiwum AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. studnię na działce nr [...] obr. [...] oraz budowa magazynu Działu Obsługi Uczelni AGH wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą m.in. zbiornik szczelny na nieczystości ciekłe, wbudowaną stację transformatorową, zbiornik pożarowy oraz miejsca postojowe na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".

W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem AGH z dnia 22 września 2020 r., a przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (krajowym). Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto organ uzyskał właściwe uzgodnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. P. wskazując, że działki nr [...] oraz [...] w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.i" przeznaczone są pod zabudowę jednorodzinną w związku z czym nie może tam powstać przedmiotowa inwestycja. Podał także, że działki inwestycyjne położone są w sąsiedztwie działki nr [...], której jest właścicielem.

Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. oraz kolejnym z dnia 17 marca 2022 r. Akademia Górniczo – Hutnicza w Krakowie wniosła o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oraz o stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. Zarzuciła, że odwołanie zostało wniesione jeden dzień po terminie oraz że nieruchomość odwołującego się nie graniczy z terenem inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr SKO.ZP/415/560/2021 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 20 lipca 2022 r. nr SKO.ZP/415/214/2022, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 K.p.a., stwierdziło nieważność własnej decyzji z dnia 5 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na terenie objętym planowaną inwestycją od 8 lutego 2022 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "M. przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXXVI/2135/22 z dnia 12 stycznia 2022 r.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2022 r. AGH złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 20 lipca 2022 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 19 września 2022 r. nr SKO.ZP/415/408/2022 utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia 20 lipca 2022 r. o stwierdzeniu nieważności.

Na powyższą decyzję Akademia Górniczo – Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1341/22 (prawomocnym od dnia 12 maja 2023 r.) WSA w Krakowie oddalił powyższą skargę.

W dalszym toku postepowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 22 marca 2024 r. sygn. akt SKO.ZP/415/127/2024, działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego - uchyliło w całości tę decyzję i umorzyło w całości postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołanie zostało wniesione w terminie, gdyż obwieszczenie o wydaniu decyzji lokalizacyjnej widniało na tablicy ogłoszeń UMK w Krakowie od dnia 17 listopada 2021 r. do dnia 1 grudnia 2021 r. Termin do wniesienia odwołania biegl od dnia 2 grudnia 2021 r. do dnia 16 grudnia 2021 r. Odwołanie A. P. zostało wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego), co oznacza że ustawowy termin do jego wniesienia został zachowany.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Organ stwierdził, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż od dnia 8 lutego 2022 r. dla terenu planowanej inwestycji zaczął obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła Akademia Górniczo – Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie zarzucając naruszenie:

1) art. 107 § 1-3 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., 7a § 1 k.p.a., 8 § 1 K.p.a., 9 K.p.a., 10 § 1 K.p.a., 11 K.p.a. i 77 §1 K.p.a., poprzez nierozpatrzenie zarzutu AGH zwartego w piśmie z 14 stycznia 2022 roku (punkt 2), a mającego zasadniczy wpływ na decyzję, tj. kwestii braku przymiotu strony przysługującego składającemu odwołanie A. P.. W szczególności AGH podnosiło, że A. P. nie był stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 K.p.a., albowiem nie miał interesu prawnego ani obowiązku wynikającego z odpowiednich przepisów prawa w postępowaniu. Nieruchomość należąca do A. P. nie graniczy z terenem inwestycji, a sama inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na jego nieruchomość oraz na nią nie wpływa, w szczególności w sposób określający jego interes prawny. Sam wnioskodawca, oprócz dalekiego sąsiedztwa, nie powołał się na żadną okoliczność wskazującą na posiadanie przez niego interesu prawnego lub obowiązku dotyczącego przedmiotu będącego rozstrzyganym w postępowaniu lokalizacyjnym;

2) art. 134 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 53 ust 1 u.p.z.p. poprzez rozpoznanie odwołania złożonego przez A. P., który nie powinien zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego, co w konsekwencji uzasadniało wydanie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania;

3) art. 8 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich aspektów stanu sprawy przez organ, a w szczególności kwestii ogłoszenia ustnie składającemu odwołanie A. P. decyzji organu I instancji w dniu 15 listopada 2021 roku, co sam on przyznaje w swoim pisemnym odwołaniu. "Przy takim ustaleniu termin na wniesienie przez niego odwołania upłynął 29 listopada 2021 roku (art. 129 § 2 K.p.a. zdanie drugie), a więc oba wniesione przez niego pisma zawierające odwołanie zostały złożone po tym terminie. Niezależnie od powyższego skarżony organ nie ustalił, które z zalegających pism A. P. zawierających odwołanie zostało złożone osobiście w urzędzie, a które wysłane pocztą, a to wobec braków jakie zawierały te pisma w zw. z wymogami formalnymi przyjętymi dla odwołania zawartymi w art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". (...) Dla odwołania wniesionego osobiście na dzienniku podawczym UMK w dniu 16 grudnia 2021 roku termin na jego złożenie upłynął 15 grudnia 2021 roku, albowiem skarżony organ błędnie ustalił termin do wniesienia odwołania na okres od 2 do 16 grudnia 2021 roku, gdy tymczasem przy założeniach przyjętych przez tenże organ winien on biec od 2 - 15 grudnia 2021 roku.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j. z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Lektura przedłożonych akt administracyjnych wskazuje, że były one w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego wielokrotnie przekazywane do WSA w Krakowie, NSA w Warszawie, Prezydentowi Miasta Krakowa oraz SKO w Krakowie. I tak, początkowo akta administracyjne zostały przekazane do WSA w Krakowie wraz ze skargą na postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego (II SA/Kr 988/21). Przekazując odwołanie A. P. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. do SKO w Krakowie organ I instancji poinformował o tym fakcie organ odwoławczy (k.20 przedłożonych akt administracyjnych). W dniu 22 marca 2022 r. akta administracyjne zostały wypożyczone SKO w Krakowie (k.27 a.a.) i zwrócone WSA w Krakowie w dniu 5 kwietnia 2021 r. (k.59). Następnie, w związku z wszczęciem przez SKO w Krakowie postępowania nieważnościowego akta sprawy zostały wypożyczone z NSA (k.90) i zwrócone 22 sierpnia 2022 r.(k.108). Kolejny raz akta zostały przez organ odwoławczy wypożyczone z NSA celem rozpoznania wniosku AGH o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia 20 lipca 2022 r. (k.109) i zwrócone w dniu 19 września 2022 r.(k.118). Po prawomocnym oddaleniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 września 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. II SA/Kr 1341/22) w dniu 23 czerwca 2023 r. SKO zostały zwrócone akta znak: SKO.ZP/415/408/2022 - 1 skoroszyt (k.125 a.a.). W dniu 10 lipca 2023 r. akta te zostały przesłane organowi I instancji, który odesłał je SKO w dniu 12 lutego 2024 r. , wskazując na konieczność rozpoznania odwołania złożonego przez A. P. (k.135 a.a.). Jednocześnie w piśmie z dnia 12 lutego 2024 r., sprostowanym pismem z dnia 15 lutego 2024 r. (k.138 a.a.) organ I instancji poinformował SKO, że pozostałe akta sprawy znajdują się w NSA, gdzie zostały przesłane wraz ze skargą kasacyjną złożoną w sprawie sygn. II SA/Kr 988/21. Pomimo tej informacji, SKO w Krakowie nie zwróciło się, tak jak poprzednio, o wypożyczenie akt i w dniu 22 marca 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 listopada 2021 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego, wydało zaskarżoną obecnie decyzję o uchyleniu w całości tej decyzji i o umorzeniu postępowania przed organem I instancji. Tak więc przedstawiony tok postępowania ewidentnie wskazuje, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie cząstkowych akt sprawy (jedynie akt organu II instancji).

W szczególności, w przedłożonym Sądowi jednym skoroszycie akt SKO w Krakowie, brak jest jakiegokolwiek dowodu, że A. P. jest właścicielem działki nr [...], położonej w sąsiedztwie działek inwestycyjnych nr [...] i [...].

Organ odwoławczy faktu tego nie ustalił, przytaczając jedynie w części historycznej uzasadnienia decyzji treść odwołania, w którym odwołujący się podał, że jest właścicielem działki nr [...].

Zaznaczyć w związku z tym należy, że z analizy znajdującej się na k.43 przedłożonych akt (oznaczonej również numerem [...] - co zdaje się wskazywać, że jest to kserokopia z akt sprawy organu I instancji) wynika, że działka nr [...] nie została wymieniona jako działka znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanych budynków, ale jako położona "w bliskim sąsiedztwie". Ze znajdującego się na k.58 akt wykazu stron wynika z kolei, że A. P. był uznawany za stronę postępowania przez organ I instancji, ale nie wiadomo z jakiego powodu.

Tymczasem AGH w Krakowie konsekwentnie zarzucała w toku postępowania, że A. P. nie był stroną postępowania w rozumieniu art.28 k.p.a., albowiem nie miał interesu prawnego lub obowiązku wynikającego z odpowiednich przepisów prawa w postepowaniu o wydanie decyzji ULICEP. W szczególności nieruchomość odwołującego się nie graniczy z terenem inwestycji, a sama inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na jego nieruchomość oraz na nią nie wpływa. Sam wnioskodawca oprócz sąsiedztwa nie podnosi żadnej okoliczności wskazującej na posiadanie przez niego interesu prawnego lub obowiązku dotyczącego przedmiotu będącego rozstrzyganym w postepowaniu". Z kolei w skardze powołano się na "dalekie sąsiedztwo" nieruchomości odwołującego się do terenu inwestycji i wyrażono ocenę, że A. P. nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że za stronę postępowania mogą być uznani właściciele (użytkownicy wieczyści) działek zarówno sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a także i dalej położonych nieruchomości. Zaznaczyć też należy, że o tym, czy danej osobie przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie decyduje automatycznie sama bliskość danej działki od działki inwestora. Właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, może mieć interes prawny w sprawie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednakże nie oznacza to, że taki przymiot posiada każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie lub nieruchomości sąsiedniej i w każdych okolicznościach faktycznych. Decydujące znaczenie w tym przypadku ma wnioskowanie wynikające z rodzaju i zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji z jednej strony oraz położenia nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.

Podkreślić nadto należy, że konstrukcja prawna odwołania oparta jest na zasadzie skargowości, co oznacza, że postępowanie odwoławcze uruchamiane jest przez prawnie skuteczną (dokonaną z zachowaniem wymogów formalnych i w przepisanym prawem terminie) czynność procesową legitymowanego podmiotu, tj. strony czy też uczestnika na prawach strony (art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."). Tok instancji nie może być więc uruchomiony z urzędu, lecz wyłącznie z inicjatywy podmiotu stojącego poza ramami organizacyjnymi administracji (por. A. Golęba, w: T. Woś (red.), Postępowanie administracyjne, Warszawa 2015, s. 383). Bez wniesionego skutecznie odwołania kompetencja jurysdykcyjna organu odwoławczego ma charakter niejako potencjalny, nie ulega aktualizacji. Organ odwoławczy nie może wtedy orzekać merytorycznie w sprawie administracyjnej, a gdyby to uczynił - jego decyzja byłaby obarczona kwalifikowaną wadą.

W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że w przypadku oczywistego braku legitymacji do złożenia odwołania organ wydaje postanowienia z art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności odwołania. W przypadku, gdy weryfikacja legitymacji odwoławczej wymaga przeprowadzenia określonych czynności wyjaśniających, negatywne w tej mierze stanowisko organu winno przybrać formę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Kwestia legitymacji odwoławczej musi być zawsze wyjaśniona, gdyż jej istnienie jest warunkiem wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej. Nie jest dopuszczalne rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania pochodzącego od osoby nie będącej stroną postępowania.

Okoliczności pozwalające na przyjęcie interesu prawnego w sprawie przez A. P. nie zostały przez organ odwoławczy ustalone, co narusza przepisy art.7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Powyższe uchybienia w sposób oczywisty mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym zakresie zarzuty skargi należy uznać za uzasadnione.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutów co do wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.

Stosownie do art.53 ust.1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2021.741 t.j.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Do doręczeń w drodze ogłoszenia publicznego zastosowanie ma art. 49 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Przepis ten wprowadza tzw. fikcję doręczenia, która służy zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami aktu administracyjnego. Przyjęcie tej fikcji powoduje, że z upływem 14- dniowego terminu określonego w art. 49 § 2 zd. 2 k.pa. następuje wskazany w ustawie skutek - zawiadomienia o wydaniu decyzji. Taki sposób zawiadomienia powoduje, że - inaczej niż w sytuacji, gdy doręczenie dokonywane jest bezpośrednio - przepisy określają najpóźniejszą datę, w której uznaje się, że czynność została dokonana. Jedynie w takim wypadku istnieje bowiem możliwość ustalenia daty, w której decyzja staje się ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.

Z kolei zgodnie z art.57 § 1 zdanie drugie k.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło.

Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych organu II instancji obwieszczenie o wydaniu decyzji przez organ I instancji zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK oraz na stronie internetowej www.bip.krakow.pl w Komunikatach UMK w okresie od dnia 17 listopada 2021 r. do dnia 1 grudnia 2021 r. Oznacza to, że dnia 17 listopada 2021 r. nie należy uwzględniać w obliczaniu czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 49 § 2 k.p.a. Tak więc bieg terminu czternastu dni, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a., rozpoczął się 18 listopada 2021 r. i upłynął z końcem dnia 1 grudnia 2021 r.

Publiczne zawiadomienie dokonane poprzez wywieszenie obwieszczenia stało się skuteczne z końcem dnia 1 grudnia 2021r.

Z kolei w myśl art.129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Jeżeli zatem decyzja doręczana jest w trybie art.49 k.p.a. przez obwieszczenie termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia, który uznaje się za dzień skutecznego doręczenia decyzji, czyli od dnia, który następuje po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Wobec powyższego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 2 grudnia 2021 r. Odwołanie zostało wniesione przesyłką poleconą, nadaną w Urzędzie Pocztowym w O. w dniu 15 grudnia 2021 r., czyli w ostatnim dniu tego terminu. Odnotowana na prezentacie UMK umieszczonej na tym odwołania data wpływu odwołania do urzędu jest prawnie relewantna. Istotna jest bowiem nadania. Stosownie bowiem do art.57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

Dlatego też prawidłowe jest stanowisko organu, że odwołanie wniesiono w terminie (ostatnim dniu).

Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę SKO w Krakowie dołączy akta organu I instancji i na ich podstawie, względnie po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego ustali, czy A. P. przysługuje przymiot strony postępowania, a następnie w zależności od dokonanych ustaleń wyda stosowną decyzję.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).