Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 22/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust.2, art. 9 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1326
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tj

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta Józefowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1692/22 w sprawie ze skargi Burmistrza Miasta Józefowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1692/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Burmistrza Miasta Józefowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Burmistrz Miasta Józefowa, zarzucając naruszenie:

I) prawa materialnego, tj.:

1) art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1326 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne jest możliwe w stosunku do gruntu, który nie ma przeznaczenia leśnego i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania tego przepisu odnośnie działek [...] obręb [...] (obecnie [...]), [...], część [...] (powierzchnia [...]m2) obręb [...];

2) art. 7 ust. 2 pkt 5 o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla działek [...] obręb [...], z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną i komunikację;

II) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie występowały podstawy do umorzenia postępowania w zakresie dotyczącym działek gruntu [...] obręb [...] obręb [...] (obecnie [...]), [...], część [...] (powierzchnia [...]m2) obręb [...], pomimo że w stosunku do terenu tych działek zostało zmienione przeznaczenie na nieleśne, tak więc nie można było prowadzić postępowania w przedmiocie wydania zgody na zmianę przeznaczenia z leśnego na nieleśne;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydając zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w stosunku do działek gruntu [...] obręb [...] wyjaśniło dostatecznie stan faktyczny sprawy oraz dokonało oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pomimo, że wydając decyzję z dnia 25 maja 2022 r. nie uwzględniono w odniesieniu do badanych gruntów założeń przestrzennych wynikających ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Józefowa, nie wyważono interesu gminy oraz prywatnych właścicieli gruntów przez nieuwzględnienie położenia badanych gruntów w sąsiedztwie terenów zabudowanych i uzbrojonych oraz będących w zasięgu infrastruktury społecznej, co uzasadniało wydanie w stosunku do gruntów leśnych decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, a ponadto nie uwzględniono pozytywnej opinii Mazowieckiej Izby Rolniczej o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto Burmistrz Miasta Józefowa oświadczył, że zarzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Art. 193 zd. drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy że niniejsza sprawa podlegała już kontroli sądu administracyjnego. Mianowicie Marszałek Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia 12 grudnia 2019 r. nr [...], wydaną na wniosek Burmistrza Miasta Józefowa, na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 i art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w pkt I wyraził zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne wymienionych w tabeli nr 1 łącznie 36 działek ewidencyjnych o powierzchni [...]ha. Natomiast w pkt II decyzji nie wyraził zgody na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne wymienionych w tabeli nr 2 stanowiących 38 działek ewidencyjnych o powierzchni [...]ha. Odwołanie od pkt II decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 12 grudnia 2019 r. złożył Burmistrz Miasta Józefów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając złożone odwołanie wydało decyzję z dnia 31 marca 2020 r. częściowo reformując decyzję Marszałka a częściowo utrzymując ją w mocy, mianowicie pkt 1 decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło decyzję Marszałka i umorzyło postępowanie pierwszej instancji m.in. w zakresie pkt I łącznie umorzenie dotyczyło 45 wymienionych działek ewidencyjnych, a pkt II utrzymało w mocy decyzję Marszałka w pozostałym zakresie dotyczącym odmowy wyrażenia zgody. Powodem uchylenia w części decyzji i umorzenia postępowania była zdaniem Kolegium bezprzedmiotowość w tym zakresie wszczętego postępowania z uwagi, że do wskazanych gruntów leśnych uzyskano już w przeszłości decyzje o wyrażeniu zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne.

Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Burmistrza Miasta Józefowa i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 marca 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Po pierwsze rozpoznano odwołanie w części dotyczącej pkt I decyzji, który nie został objęty zakresem odwołania. Po drugie nie wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący, czy w sprawie istotnie występuje przeszkoda do rozpatrzenia wniosku co do istoty, mająca wynikać z faktu iż niektóre z działek objętych wnioskiem były już w przeszłości przedmiotem procedur mających na celu zmianę ich przeznaczenia na nieleśne. Po trzecie nie wyjaśniono w sposób dostatecznie wyczerpujący czy w sprawie istotnie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia wnioskodawcy żądanej zgody w odniesieniu do działek objętych pkt II decyzji Marszałka. W uzasadnieniu powołanego wyroku w sprawie IV SA/Wa 1231/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołując się do wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1275/19 podkreślił, że NSA wskazał w szczególności, co następuje: "Należy w tym miejscu wyraźnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) organ wykonawczy gminy występuje w toku procesu planistycznego m.in. do organów o jakich mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych o zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego gruntów leśnych na cele nieleśne. Po uzyskaniu takiej zgody w formie decyzji zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 tej ustawy). Do zmiany tej w świetle tych przepisów dochodzi zatem jeżeli w oparciu o wyrażoną wcześniej zgodę uprawnionego organu dany teren leśny został w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony na cele inne niż leśne. W ten też sposób dochodzi do "skonsumowania" udzielonej wcześniej przez uprawniony organ w trybie ustawy o lasach zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele leśne, o którym to "skonsumowaniu" jest mowa w powoływanej przez Sąd pierwszej instancji uchwale NSA z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10. W następstwie tego "skonsumowania", zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, grunt leśny przestaje być przeznaczony na cele leśne i w konsekwencji przeznaczony do produkcji leśnej. Jako nieprzeznaczony do produkcji leśnej przestaje być zatem co do zasady (pomijając przypadki gdy chodzi o rezerwat przyrody, grunt wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków oraz grunty związane z gospodarką leśną o jakich mowa w art. 3 pkt 2 ustawy o lasach) lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach i gruntem leśnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3027/15).".W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości bezprzedmiotowość ponownego postępowania o wyrażenie zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., w sytuacji, w której objęty wnioskiem grunt zmienił już przeznaczenie na nieleśne w następstwie skonsumowania w planie miejscowym stosownej zgody, wydanej w postępowaniu wcześniejszym. Bezprzedmiotowość ta wystąpi przy tym niezależnie od tego, czy przed złożeniem kolejnego wniosku ww. grunt, który utracił leśne przeznaczenie na podstawie planu miejscowego, został już prawnie i faktycznie wyłączony z produkcji leśnej (tj. niezależnie od tego, czy uchwalona w planie miejscowym zmiana przeznaczenia gruntu na cele nieleśne została już skonsumowana przez właściciela gruntu). Organ winien w tej sytuacji, na zasadzie art. 61a § 1 k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania z uwagi na jego przedmiotową niedopuszczalność (natomiast, gdy do wszczęcia takiego postępowania już doszło – umorzyć je na podstawie art. 105 k.p.a.). Natomiast w sprawie IV SA/Wa 1231/20 w ocenie Sądu sam fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji wydanej w przedmiocie wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolne lub nieleśne, która nie została skonsumowana w procedurze planistycznej, na potrzeby której została wydana (tj. w sytuacji, w której w planie miejscowym, który w wyniku tej procedury został uchwalony, zgoda ta nie została wykorzystana), nie stanowi przeszkody do ponownego orzekania w tym zakresie, tym razem na potrzeby nowej procedury planistycznej. Uznać zatem należy, iż sam fakt wystąpienia o przedmiotową zgodę (dotyczącą tego samego gruntu) na potrzeby różnych procedur planistycznych (tj. wszczętych na podstawie różnych aktów organu gminy), stanowi istotny element różnicujący, przemawiający przeciwko uznaniu wniosku późniejszego jako dotyczącego tej samej sprawy administracyjnej (brak stanu powagi rzeczy osądzonej). W uchylonej decyzji z dnia 31 marca 2020 r. SKO nie uwzględniło ww. zależności przy orzekaniu o umorzeniu postępowania w stosunku do 45 działek, powołując się wyłącznie na fakt wydania w przeszłości trzech decyzji wyrażających zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (decyzje z 1994 r., 1996 r. i 2002 r.), nie ustalając jednocześnie, czy zgody te zostały skonsumowane w jakimkolwiek planie miejscowym. Sąd stwierdził zatem, iż stanowisko SKO co do bezprzedmiotowości kolejnego postępowania, wszczętego na wniosek Burmistrza, było w tej sytuacji przedwczesne. Nadto w uzasadnieniu powołanego wyroku w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1231/20 Sąd stwierdził, że w pełni podziela stanowisko Marszałka co do tego, iż: 1) Z przepisów u.o.g.r.l. nie wynika związanie organu właściwego w sprawach, o których mowa w art. 7 tej ustawy, postanowieniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy. O ile bezspornie celowym jest aby organy orzekające w przedmiocie wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zapoznały się z ustaleniami studium w celu pozyskania wiedzy o przyjętej przez Gminę wizji zagospodarowania przestrzennego położonych w jej granicach gruntów, co może wpłynąć na wynik ww. postępowania, niemniej tylko w takim przypadku, kiedy wspomniana wizja pozostaje w pełnej harmonii z dyrektywami ochrony gruntów leśnych, wiążącymi organy właściwe w sprawach, o których mowa w art. 7 u.o.g.r.l. Dyrektywy takiej ochrony mają dla ww. organów absolutny priorytet, w związku z czym ewentualna, nie dająca się usunąć kolizja wymagań ochrony gruntów leśnych z postulatami studium, musi być automatycznie rozstrzygnięta na korzyść reżimu ochrony gruntów leśnych; 2) Zmiana przeznaczenia na cele nieleśne gruntów porośniętych lasami ochronnymi winna być dokonywana w oparciu o rygorystyczną wykładnię art. 9 ust.3 u.o.g.r.l. w miejsce proponowanej w skardze wykładni liberalnej, opartej na szerokim rozumieniu pojęcia "przypadki uzasadnione ważnymi względami społecznymi".

W takich okolicznościach SKO w Warszawie ponownie rozpoznało odwołanie Burmistrza Miasta Józefów od pkt II decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 12 grudnia 2019 r. i zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 22 maja 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w zakresie pkt II, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym obecnie wyrokiem oddalił skargę Burmistrza Miasta Józefów. To odwołanie się do wcześniejszego wyroku w niniejszej sprawie, tj. wyroku WSA z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1231/20 stało się konieczne z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. i wynikające z niego związanie ocena prawną. Zgodnie z powołanym art. 153 p.p.s.a., Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z normy zawartej w art. 153 p.p.s.a. wynika, że ani organy administracji publicznej, ani sądy orzekające ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniach sądu, gdyż są nimi związane. Zasięgiem oddziaływania objęte zostają również wszystkie przyszłe - ewentualne - postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" odnosi się do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnie zaskarżonym wyroku zobowiązany był zbadać i skontrolować, czy SKO ponownie rozpoznając odwołanie prawidłowo wykonało wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie IV SA/Wa 1231/20, sam będąc związany tymi wskazaniami. Zaznaczyć przy tym należy, że sformułowana ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku w sprawie IV SA/Wa 1231/20 stanowią główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji.

Tymczasem skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. podczas gdy w orzecznictwie przyjmuje się, że jeśli skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, nakierowanego na stanowisko sądu pierwszej instancji o związaniu oceną prawną, to bez takiego zarzutu zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji nie jest możliwe (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2023 r. sygn. akt II FSK 386/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 739/22). W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące: pkt I ppkt 1 i ppkt 2 naruszenia prawa materialnego i pkt II ppkt 1 i ppkt 2 przepisów postępowania, które powiązane zostały z rozstrzygnięciami dotyczącymi poszczególnych działek zawartymi w zaskarżonej decyzji. I tak w zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w pkt I ppkt 1 dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego, który nie ma przeznaczenia leśnego dotyczący konkretnych numerów działek wymienionych w zaskarżonej decyzji w pkt a, pkt b, pkt d pozostaje w związku z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania zawartym w pkt II ppkt 1a dotyczącym naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania co do działek wskazanych w pkt a, pkt b, pkt d decyzji. Odnosząc się do powyższych zarzutów stwierdzić należy, że są niezasadne. Jak wynika z bezspornych ustaleń działki ewidencyjne wymienione w pkt a decyzji w ustaleniach Planu Ogólnego z 1994 r. nie utraciły leśnego przeznaczenia, albowiem zgoda wyrażona w decyzji Ministra z 28 czerwca 1996 r. została udzielona po uchwaleniu planu miejscowego, wobec czego nie mogła zostać w nim "skonsumowana" na którą to zależność prawną zwracał uwagę Sąd w tej sprawie w powoływanym wyroku IV SA/Wa 1231/20. Z kolei odnośnie działek ewidencyjnych wymienionych w pkt b decyzji to działki te w Planie Ogólnym z 1994 r. stanowiły teren oznaczony symbolem ML obejmujący teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych, jednak w stosunku do tych działek nie została wydana decyzja zezwalająca na zmianę przeznaczenia. Natomiast w odniesieniu do działek wymienionych w pkt d decyzji, to działki te objęte były obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miasta Józefowa z dnia 9 maja 2003 r. znajdują się w jednostce oznaczonej symbolem RLz 39, dla której ustalono, że przeznaczeniem podstawowym jest las z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jednocześnie działki te zostały wymienione w wykazie gruntów leśnych położonych na terenie m. Józefów w decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 7 lutego 2002 r., co wskazuje, że nie utraciły one leśnego przeznaczenia w całości. Nadto wyjaśniono, że nawet w sytuacji dotyczącej działek, co do których była wyrażona zgoda na zmianę przeznaczenia, a jej warunki zostały skonsumowane w miejscowych planach, to zamiarem wnioskodawcy jest zmiana dotychczasowego przeznaczenia w aktualnie prowadzonej procedurze planistycznej lub zmiana warunków udzielonych wcześniej zgód. To wnioskodawca podkreślił, że "stare zgody leśne" zawierały warunki, które nie są tożsame z proponowanymi ustaleniami planu miejscowego. Mając na uwadze, że ustalenia faktyczne dotyczące działek wymienionych w pkt a, pkt b, pkt d decyzji nie zostały podważone, a także związanie oceną prawną wynikającą z wyroku w niniejszej sprawie IV SA/Wa 1231/20, brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a to oznacza, że sformułowane zarzuty były niezasadne.

Z kolei druga grupa zarzutów zawartych w pkt I ppkt 2 dotyczy naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2002 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nie zachodzą przesłanki o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, odnośnie działek ewidencyjnych wymienionych w pkt c decyzji oraz zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt II ppkt 2 a dotyczących art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Kolegium w stosunku do tych działek wyjaśniło dostatecznie stan faktyczny sprawy, że dokonało oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pomimo, że nie uwzględniło założeń wynikających ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego jest niezasadny powołane przepisy mają charakter kompetencyjny z art. 7 ust. 2 pkt 5 wynika, że zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne wydaje marszałek województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, zaś powołany art. 17 pkt 6 lit. c stanowi, że Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, nie były one również przedmiotem wykładni, a tym bardziej błędnej wykładni. Natomiast mając na uwadze, że na przedmiotowych działkach występuje las ochronny, istotnym przepisem materialnoprawnym jest art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczący lasów ochronnych, zgodnie z którym w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów lasy ochronne mogą być przeznaczone na inne cele niż określone w ust. 2, po uzyskaniu zgody właściwego organu wymienionego w art. 7 ust. 2. To powołany art. 9 ust. 3 ustawy zawiera materialnoprawne przesłanki określające kiedy możliwe jest uzyskanie zgody na przeznaczenie lasów ochronnych na inne cele, a w powoływanym wyroku w tej sprawie IV SA/Wa 1231/20 wskazano w jaki sposób należy dokonać wykładni powołanego przepisu. Również w wyroku w sprawie IV SA/Wa 1231/20 zostało sformułowane wiążące stanowisko prawne, zgodnie z którym z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika związanie organu właściwego w sprawach, o których mowa w art. 7 tej ustawy, postanowieniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy. I dalej o ile bezspornie celowym jest aby organy orzekające w przedmiocie wydania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne zapoznały się z ustaleniami studium w celu pozyskania wiedzy o przyjętej przez Gminę wizji zagospodarowania przestrzennego położonych w jej granicach gruntów, co może wpłynąć na wynik ww. postępowania, niemniej tylko w takim przypadku, kiedy wspomniana wizja pozostaje w pełnej harmonii z dyrektywami ochrony gruntów leśnych, wiążącymi organy właściwe w sprawach, o których mowa w art. 7 u.o.g.r.l. Dyrektywy takiej ochrony mają dla ww. organów absolutny priorytet, w związku z czym ewentualna, nie dająca się usunąć kolizja wymagań ochrony gruntów leśnych z postulatami studium, musi być automatycznie rozstrzygnięta na korzyść reżimu ochrony gruntów leśnych. Mając powyższe na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.