Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1020/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.132 ust.2, art.256 ust.2, art.166, art.246 ust.1,
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art.3 par.1, art.145 par.1 pkt 1 lit.a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w O., Dania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w zaskarżonej części; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz L. z siedzibą w O., Dania kwotę 1617 zł (słownie: tysiąc sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., wydaną po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. sprawy o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy "L’EASY" o nr [...], udzielonego na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "uprawniony", "uczestnik postępowania"), wszczętej na skutek sprzeciwu, uznanego za bezzasadny, wniesionego przez L. A/A z siedzibą w O., Dania (dalej: "wnoszący sprzeciw", "skarżący"), na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj.: Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm. – dalej "p.w.p.") oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.:

1. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy L'EASY o nr [...] w zakresie usług zawartych w klasie 35, tj.: "grupowanie towarów osób trzecich w sklepach i/lub hurtowniach z biurowymi materiałami drukowanymi, meblami biurowymi, sprzętem komputerowym i oprogramowaniem, artykułami użytku domowego i osobistego, w celu umożliwienia nabywcom dogodnego ich oglądania i dokonywania zakupów; pośrednictwo w zakresie sprzedaży towarów i usług; usługi agencyjne w zakresie sprzedaży towarów; wynajem maszyn i urządzeń biurowych", usług zawartych w klasie 36, tj.: "usługi leasingu finansowego, usługi leasingu operacyjnego, usługi leasingu zwrotnego, usługi leasingu operacyjnego pozabilansowego; usługi pomocnicze i usługi pośrednictwa związane z leasingiem; usługi kredytowe, usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami i prawami" oraz usług zawartych w klasie 42, tj. "działalność w zakresie programowania, doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego i oprogramowania, wynajem sprzętu komputerowego i oprogramowania",

2. w pozostałym zakresie sprzeciw oddalił;

3. orzekł na kosztach postępowania.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 20 grudnia 2010 r. do Urzędu Patentowego RP (dalej: "Urząd", "UP" wpłynął sprzeciw L. A.S. z siedzibą w O., Dania wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy L'EASY o nr [...] na rzecz S. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust 2 pkt. 2 p.w.p.

Wnoszący sprzeciw podniósł, że jest uprawiony do znaku towarowego Unii Europejskiej o nr [...] L'EASY, który został przeznaczony do oznaczenia towarów i usług w klasach: 25, 36, 37, 39 i 42. Podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi w części identyczność, a w części podobieństwo towarów i usług, do oznaczenia których zostały przeznaczone porównywane znaki towarowe. Ponadto, jego zdaniem, sporny znak towarowy wykorzystuje identyczne oznaczenie słowne L'EASY, stąd identyczność fonetyczna, wizualna oraz koncepcyjna pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi. Podniósł także, iż w niniejszej sprawie doszło do niedozwolonego przejęcia całego, należącego do innego podmiotu, znaku towarowego, co należy określić mianem niedozwolonej inkorporacji. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zachodzi ryzyko konfuzji pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi.

W odpowiedzi na sprzeciw, w piśmie z dnia 19 sierpnia 2011 roku, uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. W uzupełnieniu swojej odpowiedzi w piśmie z dnia 30 listopada 2011 roku uprawniony podniósł, iż usługi objęte ochroną znaku spornego i znaków przeciwstawionych są odmienne i przeznaczone zostały dla innych odbiorców. Odbiorcami usług, do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny są firmy, podczas, gdy oferta rynkowa wnoszącego sprzeciw skierowana jest do odbiorców i konsumentów indywidualnych. Uprawniony podniósł także, iż znak przeciwstawiony funkcjonuje na terytorium Danii, Norwegii, Szwecji i Holandii. Wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie brak jest stosowania znaku wcześniejszego na rynku polskim, gdzie obowiązuje prawo ochronne udzielone na znak sporny.

Na rozprawie w dniu [...] października 2012 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Uprawniony oświadczył, iż w niniejszej sprawie zachodzi zbieg przepisów krajowych i wspólnotowych. Dodał, iż ustawa p.w.p. przewiduje niemożność unieważnienia prawa w sytuacji, gdy przeciwstawiony znak nie jest stosowany na terytorium RP, a w takiej sytuacji przysługuje uprawnionemu wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa wspólnotowego w ramach wzajemnego powództwa. Podniósł także, iż znak przeciwstawiany nie był używany na terenie Polski, dlatego nie zachodzą przesłanki unieważnienia spornego prawa.

Wnoszący sprzeciw podniósł, iż przeciwstawiony znak jest znakiem wspólnotowym, a kwestie stwierdzenia wygaśnięcia lub unieważnienia reguluje rozporządzenie w sprawie znaku wspólnotowego. Dodał także, iż art. 166 p.w.p. dotyczy bezpośrednio znaków towarowych zarejestrowanych w trybie krajowym i międzynarodowym z wyznaczeniem na Polskę. W związku z powyższym wniósł o nieuwzględnienie wniosku strony przeciwnej.

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2013 r. strony podtrzymały swoje stanowiska prezentowane w sprawie.

Uprawniony przedłożył do akt sprawy pozew o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego znak towarowy Unii Europejskiej [...].

Wnoszący sprzeciw podniósł, iż doręczony pozew nie wywołuje skutków prawnych, bowiem Sąd Okręgowy w W. wydział [...] Sąd Wspólnotowych Znaków Towarowych i Wzorów Przemysłowych nie jest właściwy do rozpatrzenia tak skonstruowanego pozwu.

Uprawniony nie zgodził się z powyższym stanowiskiem wnoszącego sprzeciw.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2013 roku uprawniony poinformował, iż wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy Unii Europejskiej L'EASY o nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 roku Urząd w trybie postępowania spornego na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie, do czasu prawomocnego zakończenia przed Urzędem EUIPO postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego Unii Europejskiej L'EASY o nr [...].

W piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 roku wnoszący sprzeciw wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 roku Urząd w trybie postępowania spornego podjął zwieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 roku wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko wyłącznie w zakresie usług z klasy 35, 36 oraz 42. Przedłożył do akt sprawy wydruk rejestracji znaku przeciwstawionego wraz z tłumaczeniem na język polski. Oświadczył, że jest to aktualny zakres ochrony znaku przeciwstawionego. Wskazał, iż kwestia podobieństwa między porównywanymi oznaczeniami nigdy nie była sporna pomiędzy stronami, znaki te są identyczne. W związku z powyższym wniósł o unieważnienie spornego prawa ochronnego we wskazanej części.

Uprawniony podniósł, iż w związku z aktualnym zakresem ochrony przeciwstawionego znaku towarowego istnieje kolizja w zakresie klasy 35, odnośnie sprzedaży detalicznej sprzętu komputerowego i oprogramowania i w zakresie klasy 42, w odniesieniu do wynajmu sprzętu komputerowego i oprogramowania. W związku z powyższym oświadczył, że ogranicza ochronę znaku spornego poprzez wykreślenie z klasy 42 słów "sprzętu komputerowego i oprogramowania" i wniósł o oddalenie sprzeciwu.

Wnoszący sprzeciw podtrzymał sprzeciw we wskazanym zakresie.

Po przeanalizowaniu akt sprawy Urząd Patentowy RP wydał wymienioną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2017 r.

Uzasadniając ww. decyzję w pierwszej kolejności UP wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wnoszący sprzeciw podniósł zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Podkreślił, iż wymieniony przepis ma zastosowanie, gdy kumulatywnie spełnione zostaną trzy następujące przesłanki: po pierwsze, podobieństwa lub identyczności oznaczeń, po drugie, podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz po trzecie, istnienia ryzyka spowodowania wśród części odbiorców błędu, polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami. Orzecznictwo i doktryna wskazują na konieczność porównania wykazów towarów i usług analizowanych znaków przed rozpoczęciem porównywania oznaczeń (zob. R. Skubisz w "Komentarzu do ustawy Prawo znaków towarowych" Warszawa 1997, str. 84).

Następnie organ wskazał, iż dokonując oceny podobieństwa towarów i usług, Urząd bierze pod uwagę treść wykazów, do oznaczenia których zostały przeznaczone znaki towarowe, mianowicie w takiej postaci w jakiej udzielono na nie prawo ochronne, nie natomiast w takiej postaci w jakiej znaki są obecnie używane, co jest zgodne z aktualną linią orzecznicza (np. wyrok z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt: Vl SA/Wa 1411/11)

Organ wyjaśnił, że sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczenia usług zawartych w klasie 35, takich jak: "reklama; doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania; grupowanie towarów osób trzecich w sklepach i/lub hurtowniach z biurowymi materiałami drukowanymi, meblami biurowymi, sprzętem komputerowym i oprogramowaniem, artykułami użytku domowego i osobistego, w celu umożliwienia nabywcom dogodnego ich oglądania i dokonywania zakupów; pośrednictwo w zakresie sprzedaży towarów i usług; usługi agencyjne w zakresie sprzedaży towarów; wynajem maszyn i urządzeń biurowych", usług zawartych w klasie 36, takich jak: "usługi leasingu finansowego, usługi leasingu operacyjnego, usługi leasingu zwrotnego, usługi leasingu operacyjnego pozabilansowego; usługi pomocnicze i usługi pośrednictwa związane z leasingiem; usługi kredytowe; usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami i prawami; działalność związana z nieruchomościami; obrót nieruchomościami; usługi w zakresie wynajmu nieruchomości; agencje obsługi nieruchomości; zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi", usług zawartych w klasie 37, takich jak: "wynajem maszyn i urządzeń budowlanych", usług zawartych w klasie 39, takich jak: "wynajem środków transportu lądowego, wodnego i lotniczego; wynajem samochodów osobowych" oraz usług zawartych w klasie 4-2, takich jak: "działalność w zakresie oprogramowania, doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego i oprogramowania; wynajem sprzętu komputerowego i oprogramowania" i usług zawartych w klasie 44, takich jak: "wynajem sprzętu, maszyn i urządzeń rolniczych".

Przeciwstawiony znak towarowy Unii Europejskiej o nr [...] został przeznaczony do oznaczenia towarów zawartych w klasie 9, takich jak: "urządzenia do zapisu transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, w tym aparaty TV, video oraz DVD, centra muzyczne, radioodbiorniki oraz odtwarzacze CD; sprzęt do przetwarzania danych, w tym komputery, drukarki, ekrany, oprogramowanie komputerowe, magnetyczne i optyczne nośniki danych, aparaty telefoniczne, telefony komórkowe oraz urządzenia", towarów zawartych w klasie 11, takich jak: "urządzenia oświetleniowe, grzewcze, do wytwarzania pary, do gotowania, chłodzenia, suszenia, wentylacyjne, do dystrybucji wody oraz celów sanitarnych, solaria" oraz usług zawartych w klasie 35, takich jak: "usługi handlu detalicznego oprogramowania komputerowego, konsumenckich produktów elektronicznych, w tym urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, telefonów komórkowych, kamer, sprzętu do przetwarzania danych oraz komputerów i sprzętu do użytku domowego i urządzeń do gotowania, mycia, chłodzenia i suszenia", usług zawartych w klasie 36, takich jak: "usługi finansowe, a mianowicie udzielanie pożyczek", usług zawartych w klasie 38, takich jak: "usługi telekomunikacyjne; wynajem aparatów telefonicznych, telefonów komórkowych oraz aparatów telefaksowych", usług zawartych w klasie 41, takich jak: "wynajem urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, w tym aparatów TV, video oraz DVD, centrów muzycznych, w tym cyfrowych kamer wideo oraz maszyn telefaksowych" oraz usług zawartych w klasie 43, takich jak: "wynajem piekarników, kuchenek mikrofalowych oraz kuchenek elektrycznych".

Organ podkreślił, że na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. wnoszący sprzeciw podtrzymał go wyłącznie w zakresie usług z klasy 35, 36 oraz 42. Odnosząc się do oświadczenia strony uprawnionej, iż ogranicza ochronę znaku spornego poprzez wykreślenie z klasy 42 słów "sprzętu komputerowego i oprogramowania" wskazał, iż w przedmiotowej sprawie jest ono bez znaczenia. Wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje żądanie w powyższym zakresie i domagał się unieważnienia spornego prawa ochronnego także w tym zakresie, tj. "sprzętu komputerowego i oprogramowania". Wobec czego, skoro unieważnienie prawa ochronnego jest dalej idącym działaniem wstecz (skutek ex tunc), a ewentualne wygaszenie prawa ochronnego na skutek zrzeczenia się, tj. od daty zrzeczenia przez uprawnionego (skutek ex nunc), rezygnacja uprawnionego we wskazanym zakresie byłaby bezskuteczna, skoro wnoszący sprzeciw i tak żądał unieważnienia prawa w zakresie całej klasy 42.

Organ dokonał następnie analizy podobieństwa towarów i usług w zakresie wskazanym przez wnoszącego sprzeciw. W ocenie Urzędu usługi zawarte w klasie 36, takie jak: "usługi leasingu finansowego, usługi leasingu operacyjnego, usługi leasingu zwrotnego, usługi leasingu operacyjnego pozabilansowego, usługi pomocnicze i usługi pośrednictwa związane z leasingiem, usługi kredytowe, usługi w zakresie obrotu wierzytelnościami i prawami", do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny są podobne do usług zawartych w klasie 36, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiany. Organ wskazał, iż usługi te dotyczą tego samego sektora finansowego, mianowicie udzielania wszelkiego rodzaju pożyczek, kredytów. Mają one ten sam charakter oraz są skierowane do tego samego kręgu odbiorców, w związku z czym cel i przeznaczenie tych usług będzie taki sam.

Zdaniem Urzędu także usługi w klasie 35 takie jak: "grupowanie na rzecz osób trzecich w sklepach i/lub hurtowniach z biurowymi materiałami drukowanymi, meblami biurowymi, sprzętem komputerowym i oprogramowaniem, artykułami użytku domowego i osobistego, w celu umożliwienia nabywcom dogodnego ich oglądania i dokonywania zakupów; pośrednictwo w zakresie sprzedaży towarów i usług, agencje w zakresie sprzedaży towarów" są podobne do usług zawartych w klasie 35, takich jak: "usługi handlu detalicznego oprogramowania komputerowego, konsumenckich produktów elektronicznych, w tym urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, telefonów komórkowych, kamer, sprzętu do przetwarzania danych oraz komputerów i sprzętu do użytku domowego i urządzeń do gotowania, mycia, chłodzenia i suszenia". Usługi te dotyczą sprzedaży towarów podobnych, zatem należało uznać je za podobne względem siebie. Usługi te mają ten sam charakter i przeznaczenie oraz krąg odbiorców.

W ocenie organu także usługi takie jak: "wynajem maszyn i urządzeń biurowych" zawartych w klasie 35, znaku spornego, są podobne do usług w klasie 41, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony. Usługi te dotyczą wynajmu urządzeń, zatem maja taki sam charakter i przeznaczenie oraz krąg odbiorców, wobec czego należało uznać je za podobne.

Ponadto, zdaniem organu, usługi zawarte w klasie 42, znaku spornego są komplementarne względem towarów z klasy 9, oraz usług z klasy 41 i 35, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiany. Usługi te bowiem dotyczą rynku informatycznego i komputerowego, są one zatem ściśle powiązane z towarami z klasy 9, znaku przeciwstawionego. W większości są to towary z dziedziny informatyki, bądź też ściśle z nią powiązanych, a "działalność w zakresie oprogramowania", zawarta w znaku spornym jest tożsama z oprogramowaniem komputerowym, zawartym w klasie 9, znaku przeciwstawionego. Natomiast "doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego i oprogramowania", zawarte w znaku spornym to usługi podobne do "wynajmu urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięków lub obrazów", o których mowa w klasie 41 znaku przeciwstawionego oraz do "usług handlu detalicznego oprogramowania komputerowego, konsumenckich produktów elektronicznych, w tym urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, telefonów komórkowych, kamer, sprzętu do przetwarzania danych oraz komputerów i sprzętu do użytku domowego i urządzeń do gotowania, mycia, chłodzenia i suszenia", zawartych w klasie 35, znaku przeciwstawionego.

Zdaniem Urzędu "sprzedaż lub wynajem sprzętu komputerowego" są ściśle powiązane z doradztwem w zakresie takiego sprzętu. Doradztwo często bowiem jest etapem poprzedzającym sprzedaż lub wynajem i może być świadczone przez ten sam podmiot.

Ponadto organ wskazał, iż sam uprawniony na rozprawie w dniu [...] listopada 2017 r. przyznał, iż "istnieje kolizja w zakresie klasy 35 odnośnie sprzedaży detalicznej sprzętu komputerowego i oprogramowania i w zakresie klasy 42 w odniesieniu do wynajmu sprzętu komputerowego i oprogramowania". Okoliczność ta jest więc bezsporna.

Natomiast pozostałe usługi zawarte w klasie 35, takie jak: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania", do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny oraz usługi zawarte w klasie 36, takie jak: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi", znaku spornego, w ocenie Kolegium, nie są podobne do towarów i usług do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony. Organ wskazał, iż w wykazie towarów i usług znaku przeciwstawionego nie występują usługi reklamy, czy też doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, nie występują także usługi, które byłyby podobne, lub też komplementarne z nimi. Zarówno towary jak i usługi, do oznaczenie których został przeznaczony znak przeciwstawiony w tym zakresie nie pokrywają się, mają inny charakter, rodzaj oraz przeznaczenie, zatem ich krąg odbiorców także będzie inny.

Wobec powyższego organ uznał je za niepodobne. Wyżej wymienione usługi w klasie 35 oraz w klasie 36, mają bowiem ściśle określone przeznaczenie i są skierowane do konkretnego odbiorcy. Towary i usługi, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony w żaden sposób nie są do tych usług podobne ani nie są z nimi powiązane.

W następnej kolejności organ poddał ocenie podobieństwo obydwu znaków. Podkreślił, że ocena podobieństwa oznaczeń prowadzona jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi. Dokonując oceny podobieństwa oznaczeń organ przy porównaniu znaków w warstwach fonetycznej, znaczeniowej oraz wizualnej, oparł się na całościowym wrażeniu wywołanym przez te znaki, a nie na poszczególnych jego elementach, oceniając znaki w takiej postaci, w jakiej zostały one zarejestrowane.

Organ wskazał, że sporny znak towarowy o nr [...], chroniony jest w następującej postaci: L'EASY. Przeciwstawiony znak towarowy Unii Europejskiej o nr [...], chroniony jest w następującej postaci: L'EASY. W ocenie Urzędu oba porównywane znaki towarowe są zatem identyczne na wszystkich płaszczyznach postrzegania. Oba znaki składają się identycznego elementu L'EASY i żaden z nich nie posiada dodatkowych elementów, ani słownych, ani graficznych.

Ostatnią zbadaną przez organ przesłankę stanowiło ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

W tym zakresie, dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji organ uwzględnił model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który stanowi osobę dobrze poinformowaną, należycie uważną i ostrożną (zob. wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. o sygn. akt 0342/97, wyrok ETS z dnia 16 lipca 1998 r. o sygn. akt 0210/96 oraz wyrok ETS z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt 0218/01). Organ nadmienił, że równocześnie ETS podkreślił, iż poziom spostrzegawczości przeciętnego konsumenta może się różnić w zależności od rodzaju towarów lub usług.

Analizując zatem niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców, a w przedmiotowej sprawie odbiorca to osoba właściwie poinformowana, Urząd stwierdził, że istnieje ryzyko konfuzji w części, w której ustalono podobieństwo usług.

Ze względu identyczność porównywanych znaków towarowych, a także podobieństwo towarów i usług, do oznaczenia których zostały one przeznaczone we wskazanej części zdaniem organu istnieje realne niebezpieczeństwo, że odbiorca może błędnie uznać sporny znak za odmianę zarejestrowanego wcześniej oznaczenia, pochodzącego od tego samego producenta lub też mylnie przyjmie, że istnieją związki organizacyjno – prawne łączące odrębne przedsiębiorstwa. A zatem istnieje niebezpieczeństwo, w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, że funkcjonowanie spornego znaku towarowego może wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. W tej sytuacji organ uznał, iż należało unieważnić sporne prawo ochronne w części, a w pozostałym zakresie sprzeciw oddalić.

Powyższa decyzja Urzędu Patentowego RP stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie w zakresie punktu 2, tj. w części dotyczącej oddalenia sprzeciwu w zakresie następujących usług: z klasy 35: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania" oraz z klasy 36: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi", o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy;

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy, pominięciu szeregu istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie decyzji, a także wadliwym ustaleniu stanu faktycznego;

3. art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, przedstawienie niepełnych i niespójnych przesłanek, na podstawie których uznano brak podobieństwa usług i w konsekwencji rozstrzygnięto o oddaleniu sprzeciwu, a także przedstawienie niepełnego uzasadnienia decyzji, wykluczającego możliwość zapoznania się przez stronę z motywami organu, uniemożliwiając tym samym kontrolę decyzji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca szczegółowo rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty.

Skarżący podzielił pogląd organu, iż wymienione w punkcie 1 decyzji usługi są usługami podobnymi w stosunku do towarów i usług objętych rejestracją znaku wcześniejszego. Wskazał, iż słusznie organ dostrzegł, że w ramach oceny ich podobieństwa należało ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, w tym ich charakterystykę, przeznaczenie, kanały dostępności, krąg odbiorców, jak również stosunek komplementarności. Jeśli jednakże chodzi o ustalenia organu dotyczące pozostałych usług w stosunku do których sprzeciw został oddalony skarżący uznał je za dokonane wadliwie, tj. z naruszeniem przepisów k.p.a., o których mowa w petitum skargi.

Skarżący podkreślił, iż organ nie przedstawił w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji dlaczego usługi (z klasy 35: reklama i doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej oraz z klasy 36: działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi) uznał za niepodobne do usług objętych rejestracją znaku wcześniejszego. W decyzji znalazły się jedynie ogólnikowe stwierdzenia, że ww. usługi są niepodobne do towarów i usług, dla których został przeznaczony znak wcześniejszy, że w jego wykazie ww. usługi nie występują, że nie pokrywają się one oraz że mają inny charakter i przeznaczenie. Tak ograniczone stwierdzenia nie mogą być uznane – w ocenie strony - za ustalenia poprzedzone wnikliwym i wyczerpującym postępowaniem organu nacelowanym na pełne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy, do czego organ jest zobowiązany na mocy zasad k.p.a.

Następnie skarżący podkreślił, że twierdzenia Urzędu sprowadzały się do powielania oceny, że usługi nie są podobne, bez wyjaśnienia dlaczego organ stawia taką tezę. Organ nie przeprowadził analizy porównywanych usług, nie pochylił się nad ich rodzajem i specyfiką, nie ocenił ich zależności między sobą. Jego ocena nie została zatem poparta merytorycznym uzasadnieniem lub wskazaniem przesłanek, na których Urząd oparł tezę o braku podobieństwa, a które w świetle obowiązujących przepisów prawa — w tym k.p.a. - organ wydający decyzję ma obowiązek wskazać.

Brak wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia stanowi również o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., w świetle którego organ ma obowiązek przedstawić w decyzji wyjaśnienie jakie motywy prawne i faktyczne leżały u podstaw wydania danego rozstrzygnięcia. Co istotne Urząd nie odniósł się również w jakimkolwiek zakresie do argumentów i dowodów przedstawianych w toku postępowania spornego, w tym powołujących się na istotne przykłady uznania podobieństwa omawianych usług zaczerpniętych z orzecznictwa, w świetle których skarżący wywodził, że porównywane usługi są podobne.

Lakoniczność przedstawionych twierdzeń oraz brak odniesienia się do argumentów przedstawianych w postępowaniu spornym świadczy zdaniem skarżącego o naruszeniu przez organ przepisów k.p.a., które obligują go do wnikliwego rozpoznania sprawy oraz przedstawienia takiego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia które pozwoliłoby stronom zapoznać się z motywami, jakimi kierował się przy dokonywaniu danej oceny.

Następnie skarżący wskazał, że istnieje szereg istotny argumentów przemawiających za uznaniem usług, w zakresie których sprzeciw został oddalony, za podobne do usług objętych znakiem wcześniejszym. Podkreślił, że znak towarowy L'EASY nr [...] w zakresie klasy 35 jest przeznaczony do oznaczania następujących usług: usługi handlu detalicznego w odniesieniu do oprogramowania komputerowego, elektroniki użytkowej, w tym urządzeń do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów, telefonów komórkowych, aparatów fotograficznych, sprzętu do przetwarzania danych oraz komputerów i urządzeń domowych oraz urządzeń do gotowania, mycia, chłodzenia i suszenia. Podkreślił, iż usługi te należy ocenić jako podobne do usług objętych klasą 35 spornego znaku towarowego tj.: reklama; doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania.

Stwierdził, że usługi te są podobne do usług sprzedaży detalicznej objętych wykazem wcześniejszego znaku, bowiem są to usługi wzajemnie się uzupełniające, niezbędne dla świadczenia usług sprzedaży. Przypomniał, że reklama i doradztwo w praktykach rynkowych najczęściej są etapem poprzedzającym sprzedaż, świadczonymi przez te same podmioty, w związku czym będą postrzegane jako usługi podobne.

Skarżący wskazał, że właśnie okoliczność, iż dana usługa jest etapem poprzedzającym zaistnienie innej usługi, była wzięta pod uwagę przez Urząd w przedmiotowej sprawie w toku ustalenia podobieństwa innych usług. A mianowicie, organ wskazał, że sprzedaż lub wynajem sprzętu komputerowego są ściśle powiązane z doradztwem w zakresie tego sprzętu i wyjaśnił, że "doradztwo jest często bowiem etapem poprzedzającym sprzedaż lub wynajem i może być świadczone przez ten sam podmiot". Co więcej, także praktyka orzecznicza EUIPO potwierdza tezę o podobieństwie omawianych usług.

Przechodząc do klasy 36 skarżący wskazał, że znak wcześniejszy jest chroniony w odniesieniu do następujących usług: usługi finansowe, a mianowicie udzielanie pożyczek/kredytów. W ocenie strony są to usługi podobne do usług objętych wykazem spornego znaku, a uznanych przez organ za niepodobne, a mianowicie: działalność związana z nieruchomościami; obrót nieruchomościami; usługi w zakresie wynajmu nieruchomości; agencje obsługi nieruchomości; zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi.

Wymienione usługi w zakresie działalności związanej z nieruchomościami, obrotem i usługami w zakresie wynajmu nieruchomości są usługami podobnymi do usług finansowych, a mianowicie udzielania pożyczek i kredytów, bowiem mają analogiczny charakter inwestycyjny i finansowy, polegający na dokonywaniu operacji finansowych związanych z nieruchomościami, inwestowaniem i nabywaniem nieruchomości. Operacje związane z nieruchomościami, zakupem i obrotem nimi są zaś ściśle połączone z usługami finansowymi - nieruchomości są najczęstszym zabezpieczeniem pożyczek i kredytów. Przeznaczone są one często także dla tego samego odbiorcy. Nadto, są one często oferowane przez te same lub powiązane instrumenty finansowe, takie jak banki, placówki udzielające pożyczek, a także podmioty świadczące usługi deweloperskie oraz usługi pośrednictwa w zakresie obrotu nieruchomościami. W takich placówkach klient może bez problemu uzyskać finansowanie dotyczące nieruchomości. Oferta do klientów obejmuje najczęściej pełne spektrum doradztwa i usług finansowych, w tym dotyczących kredytów i nieruchomości.

Strona skarżąca podkreśliła, że agencje obrotu i wynajmu nieruchomościami ściśle współpracują z instytucjami finansowymi w celu finansowania (kredyty, pożyczki) inwestycji swoich klientów. Klienci mogą zaś wszystkie swoje cele załatwić w jednym miejscu bądź w placówkach powiązanych. Stąd, odbiorcy mają wszelkie podstawy uznać, że usługi finansowe w postaci kredytów i pożyczek oraz usługi dotyczące obrotu i wynajmu nieruchomości, ukierunkowane zasadniczo na ich charakter inwestycyjny i finansowy, mogą być świadczone przez analogiczne podmioty.

Z kolei, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi to usługi również o charakterze finansowym związane ściśle z organizacją i zarządzaniem gospodarką finansową nieruchomości, stąd i je należy uznać za usługi podobne do usług finansowych.

Skarżący podkreślił, że w sytuacji kiedy organ opisał i przeanalizował podobieństwo części usług (wymienionych w pkt 1 sentencji decyzji), uwzględnił przy tej ocenie kryteria wskazywane przez doktrynę. W zakresie zaś usług, co do których oddalił sprzeciw, nie dokonał ich analizy, nie przeanalizował ich zależności o doprowadziło do bezzasadnego uznanie je za niepodobne, bez wskazania przyczyn. A zatem w zakresie omawianych usług objętych zarzutami skargi organ dokonał wadliwych ustaleń faktycznych odmawiając im przymiotu usług podobnych w stosunku do towarów objętych wykazem znaku wcześniejszego. Działanie to było wynikiem przyjęcia zawężonej wykładni pojęcia podobieństwa usług, a także wynikiem braku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. W konsekwencji wadliwych ustaleń, zdaniem skarżącego organ naruszył przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. odmawiając jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy.

Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał na błędy organu wynikające z braku uwzględnienia wpływu identyczności oznaczeń na całościowe zbadanie ryzyka konfuzji. Z treści decyzji wynika, że organ uznał badane oznaczenia za identyczne. Ustalenie identyczności oznaczeń nie sprowokowało jednak organu w żadnym punkcie do dalszych, niezbędnych ustaleń odnośnie wpływu takiej okoliczności na ryzyko konfuzji, pomimo że takie właśnie wytyczne płyną z ugruntowanego orzecznictwa. Ustaliwszy bowiem identyczność oznaczeń, Urząd powinien ocenić jakie znaczenie może mieć taka okoliczność na możliwość stwierdzenia konfuzji.

Skoro organ nie uznał za celowe rozważenie zasady współzależności oraz wpływu identyczności oznaczeń na całościowe ryzyko wprowadzenia w błąd, zarzut braku prawidłowej analizy sprawy w tym zakresie oparty na naruszeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz przepisów postępowania jest w pełni zasadny.

Podsumowując, skarżący wskazał, że przedstawione uchybienia i opisane naruszenia prawa materialnego i procesowego miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, stąd w pełni uzasadnione są zarzuty przedstawione w petitum skargi. Dokonanie przez organ niewłaściwych ustaleń faktycznych skutkowało naruszeniem zasad postępowania nakazujących organom dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozpatrywania spraw w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Tym samym decyzja Urzędu jako wydana na tle wadliwie ustalonego stanu faktycznego nie poddaje się kontroli z punktu widzenia jej zgodności z prawem, bowiem skarżący nie ma możliwości zapoznać się z pełnym stanowiskiem organu w zakresie motywów prawnych oddalenia sprzeciwu. Powyższe uchybienia mają zdaniem skarżącego istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniają uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, określającym formy działania organów administracji publicznej.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że Urząd Patentowy wydając zaskarżoną decyzję związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p., każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzielenie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa.

Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Art. 132 ust. 2 pkt 2 posługuje się pojęciem "towarów identycznych lub podobnych". Podobieństwo towarów nie jest więc tożsame z ich identycznością. Podobieństwo występuje w przypadku towarów tego samego rodzaju, o podobnym przeznaczeniu oraz warunkach zbytu. Wskazana norma gwarantuje uprawnionemu z rejestracji, że nie tylko żaden identyczny, ale również podobny w sposób mylący, czyli prowadzący do ryzyka skojarzenia znak, nie uzyska ochrony.

W świetle zacytowanego wyżej przepisu niedopuszczalna jest zatem rejestracja znaku towarowego, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem. O tym, czy w konkretnym przypadku mogłoby dojść do kolizji praw z rejestracji, czy obydwa znaki towarowe są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Niebezpieczeństwo to polega na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony na niego znak.

Niewątpliwie należy przyjąć, że we wszystkich sprawach, w których powstaje problem podobieństwa znaków towarowych, jest on wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze - podobieństwa oznaczeń, a po drugie podobieństwa (jednorodzajowości) towarów, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane. Oba te czynniki wyznaczają zakres ochrony znaku towarowego. Problem podobieństwa towarów stanowi kwestię wstępną rozstrzyganą przez Urząd Patentowy przed badaniem podobieństwa oznaczeń.

W niniejszej sprawie organ badał podobieństwo towarów(usług) do oznaczenia których zostały przeznaczone przeciwstawione oznaczenia uznając usługi zawarte w klasie 35, takie jak: "reklama, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania", do oznaczenia których został przeznaczony znak sporny oraz usługi zawarte w klasie 36, takie jak: "działalność związana z nieruchomościami, obrót nieruchomościami, usługi w zakresie wynajmu nieruchomości, agencje obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi", ze znaku spornego, nie są podobne do towarów i usług, do oznaczenia których został przeznaczony znak przeciwstawiony. Organ wskazał, iż w wykazie towarów i usług znaku przeciwstawionego nie występują usługi reklamy, czy też doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, nie występują także usługi, które byłyby podobne lub też komplementarne z nimi. Zdaniem organu, zarówno towary jak i usługi do oznaczenie których został przeznaczony znak przeciwstawiony w tym zakresie nie pokrywają się, mają bowiem inny charakter, rodzaj oraz przeznaczenie, zatem ich krąg odbiorców także będzie inny, w związku z czym nie występuje w tym przypadku ryzyko konfuzji.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji o oddaleniu sprzeciwu w tym zakresie narusza art. 7, 77, a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. Urząd Patentowy nie uzasadnił bowiem należycie przyjętego w tym zakresie stanowiska. W szczególności organ nie wskazał dlaczego uznał, że usługi o których wyżej mowa nie mogą być skojarzone ze znakiem przeciwstawionym, skoro jednocześnie uznał, że porównywane oznaczenia są identyczne (inkorporacja znaku).

Ustalenie identyczności oznaczeń nie spowodowało jednak po stronie organu dokonania dalszych, niezbędnych ustaleń odnośnie wpływu takiej okoliczności na ryzyko konfuzji porównywanych towarów (usług) i w efekcie dokonania oceny, jakie znaczenie może mieć taka okoliczność dla stwierdzenia konfuzji w przypadku porównywanych usług. W szczególności ma to znaczenie w sytuacji możliwości uznania usług za komplementarne lub za wykonywane przez podmiot zależny lub powiązany ze znakiem z wcześniejszym pierwszeństwem.

Tymczasem w celu dokonania oceny podobieństwa towarów należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów lub usług, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy te towary lub usługi konkurują ze sobą czy też się uzupełniają (por. wyroki Sądu z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T-85/02 Díaz przeciwko OHIM – Granjas Castelló (CASTILLO), pkt 32 oraz z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie T-346/04 Sadas przeciwko OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR ET FÉLICIE), pkt 33). Inne czynniki, jak na przykład kanały dystrybucji danych towarów, mogą być także wzięte pod uwagę.

Jak już powiedziano, to czy znaki towarowe - sporny i przeciwstawiony (wcześniejszy) - są podobne, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzania w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli krąg odbiorców może uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo ( zob. wyrok z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T-325/06 Boston Scientific przeciwko OHIM – Terumo (CAPIO), niepublikowany w Zbiorze, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie wyroki: z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 Canon, Rec. s. I-5507, pkt 29; z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. s. I-3819, pkt 17).

W ugruntowanym orzecznictwie wyrażany jest też pogląd, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, co do handlowego pochodzenia towarów lub usług powinno być oceniane całościowo, zgodnie ze sposobem postrzegania danych oznaczeń i towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców oraz przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, a zwłaszcza współzależności między podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów lub usług (zob. wyrok z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM i Giorgio Beverly Hills (GIORGIO BEVERLY HILLS), pkt 29–33 oraz wskazane w nim orzecznictwo).

Tymczasem dokonane w niniejszej sprawie ustalenia organu, że są to usługi innego rodzaju, o innym przeznaczeniu oraz że brak podobieństwa wynika z odmiennego kręgu odbiorców niż w przypadku produktów sygnowanych przeciwstawionym przez skarżącego znakiem nie zostały poparte w istocie merytorycznym uzasadnieniem, co w istocie podważa przesłanki na których Urząd oparł tezę o braku podobieństwa powyższych usług. Uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera bowiem tylko ogólnikowe stwierdzenia, bez przeprowadzenia szczegółowej analizy usług uznanych za niepodobne w kontekście wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza identyczności porównywanych oznaczeń. Urząd nie odniósł się przy tym do argumentacji i dowodów przedstawianych w toku postępowania spornego, w tym powołujących się na istotne przykłady uznania podobieństwa omawianych usług i stanowiska w tym zakresie orzecznictwa, w świetle których skarżący wywodził, że porównywane usługi powinny zostać uznane za podobne.

Lakoniczność przedstawionych twierdzeń oraz brak odniesienia się do argumentów przedstawianych w postępowaniu spornym jednoznacznie świadczy o naruszeniu przez organ przepisów k.p.a., które obligują go do wnikliwego rozpoznania sprawy oraz przedstawienia takiego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia które pozwoliłoby stronom zapoznać się z motywami, jakimi kierował się przy dokonywaniu danej oceny. Brak wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia stanowi w szczególności o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., w świetle którego organ ma obowiązek przedstawić w decyzji wyjaśnienie jakie motywy prawne i faktyczne leżały u podstaw wydania danego rozstrzygnięcia.

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Ocenie Sądu nie podlega zatem jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

W rozpoznawanej sprawie decyzja Urzędu Patentowego nie spełnia omówionych wyżej kryteriów. Przesłanki podjętego rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, w konsekwencji czego Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa.

Ponadto brak rozważenia przez organ kwestii współzależności oraz wpływu identyczności porównywanych oznaczeń na całościowe ryzyko wprowadzenia w błąd nabywców towarów (usług) sygnowanych spornym znakiem powoduje, że za zasadny należało uznać także zarzut skargi oparty na naruszeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p, w związku z brakiem pełnej analizy przesłanek unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy w zaskarżonej części.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona zatem oceny podobieństwa towarów w zaskarżonym zakresie i odpowiednio do poczynionych ustaleń oceni także ryzyko konfuzji, a także uzasadni swoje stanowisko stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

W tych okolicznościach sprawy, ze względu na naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, Sąd uchylił decyzję Urzędu Patentowego w zaskarżonej części, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 200, art. 205 § 4 oraz art. 209 p.p.s.a. Sąd ponadto zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 600 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. 2017, poz.881).