Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 442/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1  i ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 15, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu - oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Nr [...] z dnia [...] r., którą nakazano A.S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu, a mianowicie prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na obiekt handlowy znajdujący się na działce o nr ewid. [...] (obręb [...]) przy ul. A 5/7 w T. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2017, poz. 1257, dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał A.S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu, a mianowicie prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na obiekt handlowy znajdujący się na działce o nr ewid. 115/5 (obręb [...]) przy ul. A 5/7 w T.

Od powyższej decyzji zobowiązana strona wniosła w terminie odwołanie, zarzucając między innymi brak podstawy prawnej, z której wynika zaistnienie domniemanej samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Nr [...] z dnia [...] r., którą nakazano przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Organ wyjaśnił, że na skutek pisma interwencyjnego mieszkańców posesji położonych przy ul. B i ul. C w T., wnoszących o zbadanie, czy zlokalizowany na działce nr 115/5 (obręb [...]) przy ul. A 5/7 w T. dawny obiekt handlowy (sklep spożywczy, motoryzacyjny), w którym obecnie prowadzona jest działalność garmażeryjna, użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. przeprowadził w dniu 31 marca 2005 r. oględziny na przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzono, że przedmiotowy budynek jest parterowy, niepodpiwniczony, o ścianach konstrukcji stalowej pokrytej blachą i dachu jednospadowym o konstrukcji stalowej o spadku na stronę działki własnej.

Na podstawie przedłożonych dokumentów oraz oświadczenia A. S. ustalono, że w w/w budynku prowadzona jest działalność garmażeryjna (wyrób pierogów) od ponad 10 lat. A. S. przedłożył zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydane przez Urząd Miasta w T. Wydział Działalności Gospodarczej i Nadzoru Właścicielskiego z dnia 18 lutego 1998 r. znak [...] oraz zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydane przez Prezydenta Miasta T. z dnia 31 stycznia 2005 r. znak [...], Nr ewid. [...]. Ponadto A. S. oświadczył, że nie jest inwestorem przedmiotowego obiektu, lecz nabył go aktem notarialnym Repertorium "A" Nr [...] z dnia 11 grudnia 2003 r. wraz z działką o powierzchni 494 m2 oznaczoną nr ewid. 115/5. Wcześniejszym właścicielem i użytkownikiem w/w obiektu była "A" Powszechna Spółdzielnia Spożywców "B", która na podstawie umowy dzierżawy z dnia 10 stycznia 1994 r. wydzierżawiła ten obiekt na działalność związaną z produkcją pierogów i wyrobów garmażeryjnych.

W toku postępowania właściciel przedłożył dokumenty związane z nabyciem przedmiotowej nieruchomości, m. in. decyzję Kierownika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...] maja 1988 r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę dwóch pawilonów handlowych typu "A" - 4 , oraz "Operat Ustalenia Wartości Nieruchomości", z którego wynika, że w/w pawilony są połączone i stanowią jeden budynek, który jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Po przeprowadzeniu powyższego postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] czerwca 2005 r. postanowienie Nr [...] znak [...] nakładające na A. S. obowiązek przedłożenia oceny technicznej przedmiotowego obiektu budowlanego, w którym prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych, w terminie do dnia 31 sierpnia 2005 r.

Na postanowienie to złożył zażalenie K.G. podnosząc, że "oddziaływanie zakładu nie ogranicza się tylko do najbliższego sąsiada, ale z uwagi na hałas, produkcję w godzinach nocnych i bardzo nieprzyjemne zapachy oddziałuje na działki nie sąsiadujące bezpośrednio i dlatego o postanowieniu powinni być zawiadomieni wszyscy, którzy złożyli pismo". Ponadto zdaniem strony, organ I instancji winien wydać postanowienie zgodne z art. 71a oraz z art. 71 ust. 5 pkt 2 i pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie organu stopnia powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał między innymi, iż w rozpatrywanej sprawie, postanowienie dowodowe wydane na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nakładające obowiązek przedłożenia oceny technicznej obiektu budowlanego w celu wyjaśnienia, czy zachodzi konieczność wykonania określonych robót w celu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem w trybie przepisów art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, winno być poprzedzone zbadaniem przez organ I instancji możliwości legalizacji dokonanej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania. W przypadku braku możliwości legalizacji z uwagi na kolizję z planem, nakładanie obowiązków na podstawie art. 81c ust. 2 w/w ustawy jest bowiem bezprzedmiotowe.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] lipca 2006 r. postanowienie Nr [...], którym ponownie nałożył na A.S., obowiązek przedłożenia oceny technicznej przedmiotowego obiektu, w terminie do dnia 11 sierpnia 2006 r., wskazując w uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia, że w toku postępowania wyjaśniającego uzyskano informację Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w T. (pismo z dnia 3 kwietnia 2006 r.), iż prowadzona działalność garmażeryjna nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie ochrony środowiska. Organ stopnia wojewódzkiego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2006r. uchylił ww. rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W omawianej sprawie organ I instancji ustalił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w T. z dnia 20 maja 1988 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 12, poz. [...] z dnia 11.07.1988 r. ze zm.), przedmiotowa działka położona była w jednostce urbanistycznej C4MN - teren budownictwa jednorodzinnego niskiego. W dacie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu obowiązywał "Aneks do ustaleń realizacyjnych miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T." zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta w T. dnia 15 stycznia 1992 r. (Dz.Urz. Nr 2, poz. [...] z dnia 15 lutego1993 r., zgodnie z którym dla terenu, gdzie znajduje się w/w obiekt zapewnia się na terenach niezabudowanych, stanowiących enklawy w skupionej zabudowie, w pasie zabudowy wyznaczonym w planie, realizację budownictwa mieszkaniowego typu jednorodzinnego, usługowego i małych zakładów produkcyjnych o uciążliwości nie przekraczającej granic danej działki. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z dnia 20 maja 1988 r. utracił swoją moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przestał obowiązywać od dnia 1 stycznia 2004 r.

Natomiast obecnie, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej T. Nr [...] z dnia 5 października 2005 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 349, poz. [...] z dnia 5 grudnia 2005 r.), który obowiązuje od dnia 5 stycznia 2006 r., działka nr ewid. 115/5, obręb [...] znajduje się na terenie o funkcji F.53/MN2 - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej jako podstawowe przeznaczenie terenu, na którym wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej (produkcyjnej, przetwórczej, składowej, hurtowego handlu) zarówno w budynkach, jak i poza nimi, wszelkiej działalności nie stanowiącej uzupełnienia funkcji mieszkaniowej oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko.

Biorąc pod uwagę powyższe, decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nakazał A.S., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a mianowicie prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych, na działce o nr ewid. 115/5 przy ul. A 5/7 w T. Wyżej wskazane rozstrzygnięcie zostało następnie utrzymane w mocy decyzją organu szczebla wojewódzkiego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007r., po czym wyrokiem z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 255/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję organu stopnia wojewódzkiego oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku wskazał między innymi, iż oceniając legalność kwestionowanego aktu administracyjnego nie można pominąć okoliczności wyeliminowania zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej T. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. z obrotu prawnego. Mianowicie, prawomocnym wyrokiem z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 473/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę A. S. i stwierdził nieważność ww. uchwały. Wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu wywiera skutek prawny z mocą ex tunc, co w realiach przedmiotowej sprawy oznacza, że uchwała zatwierdzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego była nieważna od daty jej podjęcia. Usunięcie z obrotu prawnego uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, umożliwia wzruszenie rozstrzygnięcia wydanego w sprawie indywidualnej, opartego na wadliwej uchwale, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, we właściwym trybie postępowania przed organami administracji publicznej.

W dniu 11 września 2008 r. organ stopnia powiatowego przeprowadził oględziny na spornej nieruchomości w trakcie których ustalono, iż na nieruchomości znajduje się budynek parterowy, niepodpiwniczony o konstrukcji stalowej. Według oświadczenia A. S. w budynku prowadzona jest działalność garmażeryjna (wyrób pierogów). Budynek posiada wewnątrz dwa pomieszczenia produkcyjne, jedno pomieszczenie gospodarcze (przygotowanie do produkcji), pomieszczenie magazynowe, w budynku znajduje się również toaleta i szatnia kobiet. Nadto A. S. oświadczył, iż w budynku prowadzona jest działalność gospodarcza od około 10 lat, nie dokonywał w budynku żadnych zmian konstrukcyjnych, wykonane były tylko roboty remontowe i konserwacyjne.

Pismem z dnia 21 września 2008r. Prezydent Miasta T. poinformował, że sporny obiekt, w którym obecnie prowadzona jest działalność garmażeryjna znajduje się na działce, która w chwili obecnej nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto poinformował, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Miajskiej Rady Narodowej w T. z dnia 20 maja1988r. obowiązywał do 31 grudnia 2003r. W okresie obowiązywania ww. planu sporna działka znajdowała się w jednostce C4 MN - teren budownictwa jednorodzinnego niskiego. Na tych terenach wykluczało się, między innymi lokalizację obiektów usługowych, przemysłowo - składowych, urządzeń technicznych, ferm hodowlanych i innych o uciążliwości przekraczającej granice danej lokalizacji, potwierdzonej przez władze odpowiedzialne za ochronę środowiska.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. organ stopnia powiatowego umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu, w którym prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na działce przy ul. A 5/7 w T. przez A. S. Wyżej wskazane rozstrzygnięcie zostało następnie decyzją organu szczebla wojewódzkiego z dnia [...] maja 2009r. Nr [...] uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał między innymi, iż organ I instancji nie odniósł się w sposób niebudzący wątpliwości co do zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. ponownie umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu, w którym prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na działce przy ul. A 5/7 w T. przez A.S. Powyższe rozstrzygnięcie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2009r. zostało uchylone w całości i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał między innymi, że badając zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji powinien ustalić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego.

Prowadząc ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą nakazał A.S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu, a mianowicie prowadzona jest działalność - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na obiekt handlowy. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ stopnia powiatowego, wskazując między innymi, że w omawianej sprawie sentencja zaskarżonej decyzji nie wskazuje, na jakiej działce usytuowany jest obiekt objęty postępowaniem.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu, w którym prowadzona jest działalność. Ponownie decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. organ odwoławczy uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując między innymi, że organ stopnia powiatowego nadal nie zastosował się do wyroku z dnia 20 maja 2008r. sygn. akt II SA/Łd 255/08 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz wskazań organu stopnia wojewódzkiego zawartych w poprzednich decyzjach zapadłych w przedmiotowej sprawie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie organ I instancji przeprowadził w dniu 16 lipca 2015 r. oględziny na spornej nieruchomości, w trakcie których ustalono, że użytkowanie budynku odnośne prowadzonej działalności gospodarczej nie uległo zmianie. Obecny przy oględzinach A.S. oświadczył, że przystąpi do legalizacji budynku, w którym dokonała się zmiana sposobu użytkowania.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. organ stopnia powiatowego nałożył na A. S. obowiązek dostarczenia - zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla legalizacji budynku, w którym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania i prowadzona jest działalność garmażeryjna - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na działce o nr ewid. 115/5(obręb [...]) przy ul. A 5/7 w T. Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2015r. organ stopnia wojewódzkiego stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez A. S. na ww. rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 marca 2016r. sygn. akt II SA/Łd 1005/15 oddalił skargę na ww. postanowienie organu stopnia wojewódzkiego.

Pismem z dnia 25 lipca 2016r. Prezydent Miasta T. poinformował między innymi, że dla A. S. nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku na działalność garmażeryjną. Ponadto wskazał, że w dniu 14 lipca 2016r. do Urzędu Miasta w T. wpłynął wniosek A. S. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jednakże jest on niekompletny, więc nie można stwierdzić czy nastąpi wszczęcie postępowania we wnioskowanej sprawie i jaka będzie decyzja.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo budowlane nałożył na A. S. obowiązek dostarczenia: -zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla legalizacji budynku, w którym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania i prowadzona jest działalność garmażeryjna - produkcja pierogów i wyrobów garmażeryjnych na działce o nr 115/5 (obręb [...]) przy ul. A 5/7 w T. w terminie do 30 listopada 2016r.

Pismem z dnia 25 stycznia 2017r. Prezydent Miasta T. poinformował, że iż decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego z handlowego na produkcyjno - handlowy, polegająca na legalizacji zmiany wykonywanej działalności gospodarczej dokonanej przed rokiem 1992", zlokalizowanej na dz. nr ewid. 115/5 w obrębie [...], położonej przy ul. A 5/7A w T. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie. Ponadto Prezydent Miasta T. poinformował, że z pozyskanych informacji wynika, iż A. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2016r. znak: [...].

W takim stanie faktyczno - prawnym organ stopnia powiatowego wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., którą na podstawie art. 71 a ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakazał A. S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało następnie decyzją organu szczebla wojewódzkiego Nr [...] z dnia [...] maja 2017r. uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Następnie wyrokiem z dnia 10 października 2017r. sygn. akt II SA/Łd 544/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. na ww. rozstrzygnięcie. W ww. wyroku wskazano między innymi, iż w związku z tym, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nastąpiła przed majem 2004 r., organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty na podstawie art. 71 ustawy - Prawo budowlane, obowiązującego w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ stopnia powiatowego, uwzględniając wytyczne organu stopnia wojewódzkiego zawarte w decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2017r., wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., którą nakazał A. S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w którym dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu.

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że w przedmiotowym budynku prowadzona jest działalność garmażeryjna (wyrób pierogów). Wynika to z przedłożonego przez A. S. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wydanego przez Urząd Miasta w T. Wydział Działalności Gospodarczej i Nadzoru Właścicielskiego z dnia [...] lutego 1998 r. znak [...] oraz zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanego przez Prezydenta Miasta T. z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...], Nr ewid. [...]. Z dokumentów wynika też, że A. S. nie jest inwestorem przedmiotowego obiektu, lecz nabył go aktem notarialnym Repertorium "A" Nr [...] z dnia 11 grudnia 2003 r. wraz z działką o powierzchni 494 m2 oznaczoną nr ewid. 115/5. Wcześniejszym właścicielem i użytkownikiem w/w obiektu była "A" Powszechna Spółdzielnia Spożywców "B", która na podstawie umowy dzierżawy z dnia 10 stycznia 1994 r. wydzierżawiła ten obiekt H. S. na działalność związaną z produkcją pierogów i wyrobów garmażeryjnych. W w/w umowie zapisano, że przedmiotem dzierżawy jest lokal sklepowy o powierzchni użytkowej 100 m2 wraz z wyposażeniem i przyległym terenem. Następnie na podstawie umowy dzierżawy z dnia 1 stycznia 1998 r. obiekt ten został wydzierżawiony A. S. na prowadzenie działalności gospodarczej - wyrób pierogów. W aktach sprawy znajduje się też decyzja Kierownika Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...] maja 1988 Nr [...] o pozwoleniu na budowę dwóch pawilonów handlowych typu "A" - 4 oraz "Operat Ustalenia Wartości Nieruchomości", z którego wynika, że w/w pawilony są połączone i stanowią jeden budynek, który jest przedmiotem niniejszego postępowania.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, bezspornym jest, że w roku 1994 dokonano samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku handlowego na produkcyjny. Brak jest bowiem dokumentów, które wskazywałyby na legalną zmianę sposobu użytkowania obiektu. Przy czym, nie ma znaczenia okoliczność, który z podmiotów rozpoczął działalność gospodarczą na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne, istotne jest to, że nie dokonano jej legalnie.

Nadto organ II instancji wskazał, iż okoliczność bezprawnej zmiany sposobu użytkowania obiektu z przeznaczonego na usługi (sklep) na lokal produkcji pierogów została przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie II SA/Łd 362/11, kiedy sąd przyjął, ze samowolna zmiana sposobu użytkowania została już stwierdzona wyrokiem z 20 maja 2008 r. w sprawie II SA/Łd 255/08. Pogląd ten zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną A. S. (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1983/11). Stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie, zatem organy nadzoru budowlanego są związane powyższą oceną prawną na obecnym etapie rozstrzygania z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

W omawianej sprawie z dokumentów wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T.M. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w T. z dnia 20 maja 1988 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr 12, poz. [...] z dnia 11 lipca 1988r. ze zm.), przedmiotowa działka położona była w jednostce urbanistycznej C4MN - teren budownictwa jednorodzinnego niskiego. W dacie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu obowiązywał "Aneks do ustaleń realizacyjnych miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta T." zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta w T. z dnia 15 stycznia 1992 r. (Dz.Urz. Nr 2, poz. [...] z dnia 15.02.1993 r.), zgodnie z którym dla terenu gdzie znajduje się w/w obiekt zapewnia się na terenach niezabudowanych, stanowiących enklawy w skupionej zabudowie, w pasie zabudowy wyznaczonym w planie, realizację budownictwa mieszkaniowego typu jednorodzinnego, usługowego i małych zakładów produkcyjnych o uciążliwości nie przekraczającej granic danej działki. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z dnia 20 maja 1988 r. utracił swoją moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przestał obowiązywać od dnia 1 stycznia 2004 r.

A.S. nie uzyskał pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania legalizacyjnego. Jak ustalono, Prezydent Miasta T. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy ww. rozstrzygnięcie. Następnie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A.S. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 71 ust. 1. przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się nie tylko przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, ale także podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

Biorąc pod uwagę powyższe, z uwagi na czas dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą dotychczasowe przepisy ustawy Prawo budowlane, czyli art. 71 ust. 3 i art. 51 ust. 1 pkt 1, a nie regulujący obecnie te kwestie art. 71 a ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że art. 71a został dodany do ustawy Prawo budowlane, ustawą z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888) i wszedł w życie dopiero w dniu 31 maja 2004 r. Ponadto, co ważne, w ustawie zmieniającej ustawodawca zawarł przepis przejściowy - art. 2 ust. 3, który stanowi, iż przepisu art. 71a nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, to jest przed dniem 31 maja 2004 r. W takich przypadkach stosuje się bowiem przepisy dotychczasowe.

Organ II instancji podkreślił, że nie ma znaczenia kiedy zostanie ujawnione użytkowanie bez pozwolenia lub zgłoszenia, istotne jest kiedy nastąpiło nielegalne przystąpienie do użytkowania, bowiem wtedy właśnie nastąpiło naruszenie prawa.

W związku z tym, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nastąpiła, jak już wyżej zostało wskazane w 1994r., organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty na podstawie art. 71 ustawy Prawo budowlane, obowiązującego w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji z 2004 r.

Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu "W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części".

Dlatego też w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie ma podstaw do jej uchylenia, o co wnosi skarżący.

Na marginesie organ odwoławczy wskazał, iż organ stopnia powiatowego błędnie, jako podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, wskazał art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Dz. U. z 2003r., Nr 207 w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane Dz. U. Nr 93, poz. 888) - zamiast art. 51 ust 1 pkt 1 ww. ustawy, jednakże pozostaje to bez wpływu na powyższe rozstrzygnięcie, bowiem już z sentencji jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż doszło do omyłki pisarskiej.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż nie mogły one zostać uwzględnione z przyczyn podanych wyżej. Nadto wskazał, iż przepis przejściowy aktualnej ustawy Prawo budowlane - art. 103 ust.2 przewiduje stosowanie przepisów dotychczasowych jedynie w sytuacji konieczności orzeczenia rozbiórki w trybie art. 48 aktualnego Prawa budowalnego. W innym stanie faktycznym, w tym w sytuacji weryfikowania legalności sposobu użytkowania nie stosuje się przepisów nieobowiązującej ustawy Prawo budowlane. Prawomocne ustalenie, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania czynią bezprzedmiotowym zarzut pominięcia definicji zmiany sposobu użytkowania, która wymagała zgłoszenia czy pozwolenia właściwego organu w dacie jej dokonania, czyli zarzut naruszenia art. 45 ustawy Prawo budowlane 1974 r.

Na marginesie organ odwoławczy zaznaczył, iż nie ma znaczenia czy w przedmiotowej sprawie do samowolnej zmiany sposobu użytkowania doszło w roku 1994 czy też w 1992 - tak jak twierdzi skarżący, bowiem w związku z tym, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nastąpiła przed majem 2004 r., organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty na podstawie art. 71 ustawy - Prawo budowlane, obowiązującego w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do sądu administracyjnego złożył A.S., zrzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8 § 1, art. 8 § 2, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 4, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 kpa.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 12 września 2018 r. udział w przedmiotowej sprawie zgłosił adw. P. S., pełnomocnik skarżącego – A. S. Pełnomocnik poparł skargę, dodatkowo zarzucając naruszenie przez organ II instancji:

a) przepisów prawa materialnego, a to art. 71 i 71a w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich zastosowanie w sytuacji, w której obiekt objęty niniejszym postępowaniem w momencie wejścia w życie ww. ustawy już istniał i był użytkowany, jak w chwili obecnej, a zatem ww. przepisy nie miały do niego zastosowania;

b) przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się skarżącego co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak wykonania wnioskowanego przez skarżącego ustalenia czasookresu dokonania zmiany sposobu użytkowania obiektu;

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania wobec jego bezprzedmiotowości w sytuacji, w której wobec zastosowania przepisu art. 45 ustawy Prawo budowlanego z roku 1974, do zmiany przeznaczenia obiektu nie doszło.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.). W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 10 października 2017r., sygn. akt II SA/Łd 544/17, oddalił skargę A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, Baza NSA). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 kwietnia 2018r., sygn. akt I FSK 985/16, LEX nr 2493461), że: "Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku".

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że wbrew wywodom skarżącego, okoliczność bezprawnej zmiany sposobu użytkowania obiektu przeznaczonego na usługi (sklep) na lokal produkcji pierogów i wyrobów garmażeryjnych, została przesądzona w przywołanym wyroku, ale również w wyroku z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 255/08. Pogląd ten zaakceptował również NSA, oddalając skargę kasacyjną A. S. (wyrok z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1983/11).

W uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 10 października 2017 r. Sąd ocenił, że nieruchomość bezsprzecznie położona jest na terenach C4MN przeznaczonych w powoływanym we wcześniejszej części uzasadnienia miejscowym planie zagospodarowania z 1988 roku pod budownictwo jednorodzinne. Również powołana wcześniej uchwała - aneks do w/w planu z 1992 roku - nie zmieniła tego przeznaczenia, a jedynie w odniesieniu do tego terenu przewidywano możliwość prowadzenia usług, małych zakładów produkcyjnych, ale na terenach dotychczas niezabudowanych. Niespornie zaś działka przy ul. A 5/7 była nieruchomością zabudowaną. Wynika to w również w sposób nie budzący wątpliwości z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, ale i z przywołanych wyżej wyroków wydanych w przedmiotowej sprawie przez sady obu instancji. Ocenę tę należy podzielić.

Zasadnie wskazano nadto, iż skarżący nie uzyskał pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania legalizacyjnego. Jak ustalił organ odwoławczy, SKO w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 roku utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T., którą odmówiono skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S. na powyższą decyzję SKO.

Stan faktyczny w sprawie nie uległ zmianie, zatem jak wskazano powyżej, oceną prawną Sąd jest związany z mocy art. 153 p.p.s.a.

Nadto podkreślić należy, że w myśl art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obowiązującego w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji z 2004 r., przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się nie tylko przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu, w tym także przeznaczenie pomieszczeń mieszkalnych na cele niemieszkalne, ale także podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W związku z tym, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nastąpiła, jak już wyżej zostało wskazane, w 1994r., organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty na podstawie przywołanego przepisu, co jednoznacznie przesądził również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1983/11, akceptując pogląd wyrażony w wyroku tutejszego sądu z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt. II SA/Łd 255/08. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu "W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio".

Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącego, iż błędnie podana podstawa prawna w rozstrzygnięciu organu I instancji, nie jest jedynie pomyłką pisarską i narusza art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., a jednocześnie wyczerpuje przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. Rację ma organ odwoławczy, że pomyłka ta pozostaje bez wpływy na powyższe rozstrzygnięcie, bowiem z sentencji, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż doszło do omyłki pisarskiej. A przede wszystkim co należy podkreślić, kwestia tegoż błędu została dostrzeżona i dostatecznie wyjaśniona przez organ drugoinstancyjny.

Zdaniem Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo a zaskarżona decyzja wnikliwie i dokładnie omawia wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia. Uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 Kpa. Wywód w nim zaprezentowany cechuje się precyzją, logiką, wyjaśnia wszystkie istotne kwestie. W sposób wyczerpujący i szczegółowy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się także do zarzutów zawartych w odwołaniu, czym wyczerpał dyspozycję art. 15 k.p.a. Wobec powyższego przywoływanie i powtarzanie tychże argumentów uznać należało za niecelowe. Nie zostały również naruszone wskazane w skardze przepisy k.p.a.

Rekapitulując, Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

dc