Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1831/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 572
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. j.)
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej U.K. oraz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 835/21 w sprawie ze skarg U.K. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 września 2021 r., nr SKO.4172.5-6.2021 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kosztów z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 835/21, po rozpoznaniu sprawy ze skarg U.K. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 września 2021 r. nr SKO.4172.5-6.2021 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kosztów z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt w punkcie 1 oddalił skargi oraz w punkcie 2 przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu K.J. prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych w [...] przy ul. [...] lok. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej U.K. z urzędu.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 14 września 2021 r., nr SKO.4172.5-6.2021, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 638) – powoływanej jako: "ustawa o ochronie zwierząt", po rozpatrzeniu odwołania U.K. oraz odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (powoływanego również jako: "Stowarzyszenie"), orzekło w pkt 1 o uchyleniu decyzji Wójta Gminy [...] z 28 maja 2021 r., znak: RŚ.6140.68.42.2019, zobowiązującej U.K. do zwrotu kosztów w wysokości [...] zł z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] nr 1/2016 z 15 stycznia 2016 r. w całości, natomiast w pkt 2 zobowiązało U.K. do zwrotu kosztów w wysokości [...] zł z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jednocześnie organ II instancji orzekł, że na wskazaną wyżej kwotę zwrotu kosztów, tj. [...] zł składają się koszty: 1) utrzymania odebranych psów w wysokości [...] zł, w okresie od 12 stycznia 2016 r. do 6 lutego 2017 r.; 2) utrzymania zwierząt gospodarskich w wysokości [...] zł, w okresie od 12 stycznia 2016 r. do 10 czerwca 2016 r.

Kolegium wyjaśniło następnie, że pismami z 1 lipca 2021 r. zwróciło się do Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w [...] sp. z o.o., Nadleśnictwa [...], [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami i Schroniska dla Zwierząt w [...] z prośbą o udzielenie informacji na temat przeciętnych dobowych kosztów utrzymania 1 sztuki drobiu (kury, gęsi, kaczki, perliczki, indyka), 1 kozy, 1 psa dorosłego i 1 szczeniaka. Pismem z 6 lipca 2021 r. Kolegium zwróciło się do Prokuratury Rejonowej w [...] z prośbą o wyjaśnienie czy postępowanie w sprawie umorzenia postępowania w sprawie [...] zostało zaskarżone, a następnie uchylone przez sąd i z tego względu podjęte na nowy numer oraz kiedy uprawomocniło się postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie [...] z 28 grudnia 2016 r. Pismami z 6 i 7 lipca 2021 r. Schronisko dla Zwierząt w [...] oraz [...] Towarzystwo [...] udzieliło odpowiedzi na pytanie dotyczące kosztów utrzymania psów. Pismem z 9 lipca 2021 r. Miejski Ogród Zoologiczny w [...] udzielił odpowiedzi na pytanie związane z kosztami utrzymania poszczególnych gatunków zwierząt. Pismem z 12 lipca 2021 r. Prokuratura Rejonowa w [...] wyjaśniła, że postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie [...] grudnia 2016 r. (wydane po wpisaniu sprawy na nowy numer po uchyleniu postanowienia w sprawie [...] przez Sąd) uprawomocniło się 7 lutego 2017 r. Nadleśnictwo [...] ([...]) udzieliło 27 sierpnia 2021 r. odpowiedzi na temat kosztów utrzymania poszczególnych gatunków zwierząt znajdujących się w Osadzie. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że Wójt Gminy [...] decyzją wydaną 15 stycznia 2016 r., nr RŚG.6140.1.4.2016, po wszczęciu z urzędu postępowania orzekł o: 1) czasowym odebraniu U.K. psów w ilości 4 sztuki - 2 dorosłe i 2 szczeniaki, kóz w liczbie 6, 67 sztuk drobiu w tym: 19 kur, 17 kogutów, 4 gęsi, 21 kaczek, 2 indyki i 4 perliczki, utrzymywanych na posesji w [...], działka nr [...], gmina [...]; 2) o przekazaniu odebranych zwierząt do schroniska prowadzonego przez L.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] dla ZWIERZĄT I PTACTWA DOMOWEGO L.S. [...] z siedzibą w [...]; 3) o przekazaniu odebranych zwierząt gospodarskich do prowadzonego przez G.S. Ośrodka Rekreacyjno-Hodowlano-Usługowego [...] [...] z siedzibą w [...], poczta [...]; 4) obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt jego dotychczasowego właściciela. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od wskazanej decyzji U.K. złożyła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 1 lutego 2016 r., znak: SKO.4172.1.2016, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 195/16, oddalił skargę U.K. na ww. decyzję Kolegium. Wskazany wyrok jest prawomocny.

Wójt Gminy [...] decyzją z 25 lipca 2016 r., nr RŚ.6140.1.81.2016-2/2016, działając z urzędu orzekł o uchyleniu własnej decyzji z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016.

Decyzją z 12 września 2016 r., SKO.4172.4.2016, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], uchyliło ww. decyzję organu I instancji w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.

Wójt Gminy [...] decyzją z 28 maja 2021 r., zobowiązał U.K. do zwrotu kosztów w wysokości [...] zł z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] nr 1/2016 z 15 stycznia 2016 r. W treści decyzji wskazano motywy podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołań, ponownie podkreśliło, że kwestia zasadności odebrania zwierząt została już ostatecznie przesądzona, a jedyna kwestia, która w niniejszym postępowaniu jest poddawana pod rozwagę to wysokość kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawiło sposób wyliczenia kosztów utrzymania zwierząt oraz podało źródła przyjętych do wyceny kosztów. Organ II instancji wyjaśnił i podkreślił, że choć decyzja wydawana na podstawie przepisów art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt jest obligatoryjna, to jednak koszty wskazane w tej decyzji muszą być uzasadnione. "Sztuczne" zawyżanie kosztów utrzymania zwierząt nie może więc zyskać aprobaty organów administracji. Kolegium nie zakwestionowało kosztów, jakie poniósł organ zawierając umowy z usługodawcami, jednakże z uwagi na obowiązującą zasadę swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego), tego rodzaju umowa mogła zostać ukształtowana dowolnie - zgodnie z wolą stron. Jeżeli usługodawca zaproponował wysokie (a nawet zawyżone) stawki, a Wójt Gminy [...] wyraził na to zgodę, to ciężar takiego rozwiązania nie może teraz spoczywać na U.K. Ocena zasadności poniesienia kosztów utrzymania zwierząt winna zaś być obiektywna i wynikać z rzeczywistych wydatków, jakie były w tym przypadku niezbędne do transportu, utrzymania i leczenia konkretnych zwierząt.

Kolegium wyjaśniło wątpliwość w zakresie kompletności materiału dowodowego (strona podnosiła, że organ pierwszej instancji nie przekazał całości akt sprawy) i orzekło na podstawie rzetelnej i wnikliwej analizy akt postępowania, uzupełnionej wiadomościami specjalistycznymi - przekazanymi przez podmioty zajmujące się opieką nad zwierzętami.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła U.K. oraz Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargi za niezasadne. Sąd I instancji nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

Wyjaśnił, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja zobowiązująca U.K. do zwrotu kosztów w wysokości [...] zł z tytułu odebrania, transportu, leczenia i utrzymywania odebranych zwierząt na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016. W sprawie czasowego odebrania zwierząt wypowiedział się już uprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 195/16, oddalił skargę U.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 1 lutego 2016 r., nr S.K.O.4172.1.2016, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016, wydaną w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt.

Zgodnie natomiast z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z tego też powodu Sąd I instancji nie mógł podważyć zasadności odebrania U.K. zwierząt i obciążenia jej kosztami ich transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, bowiem kwestia ta została ostatecznie przesądzona w powołanym wyżej prawomocnym wyroku z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 195/16.

Sąd I instancji przypomniał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt. Stosownie do powołanego przepisu, w przypadku odebrania zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi lub opiekunowi na warunkach określonych w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, obciąża się jego kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia.

Ponadto wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej U.K. decyzja Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Co prawda Wójt Gminy [...] decyzją z 25 lipca 2016 r., nr RŚ.6140.1.81.2016-2/2016, działając z urzędu orzekł o uchyleniu własnej decyzji z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016, jednak decyzją z 12 września 2016 r., SKO.4172.4.2016, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi orzekło o uchyleniu ww. decyzji organu I instancji w całości i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji.

Skoro zatem zarówno kwestia odebrania U.K. zwierząt, jak i kwestia nałożenia na nią obowiązku zwrotu kosztów ich odebrania, transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zostały prawomocnie przesądzone, to oznacza, że kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie zmierzało wyłącznie do ustalenia wysokości tych kosztów, co wynika wprost z art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja precyzyjnie określa, jakie koszty składają się na kwotę odebrania, transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt odebranych U.K. Kolegium prawidłowo uznało przy tym, że kwota obliczona przez organ I instancji nie jest właściwa i w związku z tym samodzielnie uzyskało informacje o kosztach utrzymania poszczególnych zwierząt zarówno z podziałem na gatunki, jak i z uwzględnieniem okresu, na jaki zwierzęta były odebrane. Wyliczenia przedstawione przez organ II instancji nie budzą żadnych wątpliwości i w związku z tym należy uznać je za rzetelne.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] oraz U.K., skarżąc wyrok w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucili:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako "ustawy o ochronie zwierząt"), poprzez jego błędną wykładnię i [w] konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wynikającej z tego przepisu do stanu faktycznego niniejszej sprawy - obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt U.K., w sytuacji, w której brak było w przedmiotowej sprawie ostatecznej decyzji o odebraniu zwierząt, z uwagi na to, iż pierwotna decyzja Wójta Gminy [...] o odebraniu zwierząt skarżącej, została uchylona przez Wójta Gminy [...],

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd I instancji skarg skarżących na decyzję SKO w Łodzi, mimo iż decyzja Wójta Gminy [...] została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ w koniecznym zakresie zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Nadto, w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec powyższego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

W oparciu o art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno wskazanie przesłanek kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Wskazanie podstaw kasacyjnych wymusza potrzebę konkretnego przytoczenia tych regulacji prawnych, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

Skarżący kasacyjnie zarzucili Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Skarżący kasacyjnie nie uzasadnili swojego stanowiska w tym zakresie. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA). Wobec niewskazania przez autora skargi kasacyjnej zakresu pominiętego postępowania dowodowego dowodów, które organ powinien z urzędu, bądź na wniosek stron przeprowadzić, zarzut ten nie mógł zostać rozpoznany. Wskazywane przez skarżących kasacyjnie zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. polegający wydaniu wyroku mimo braku dowodów stwierdzających stan zdrowia drobiu oraz kóz mógłby być skuteczny jedynie w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt. Przepisy te jednakże pozostawały poza materialną podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie.

Wyjaśnić przy tym należy, że oceniane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, w oparciu o wcześniejsze prawomocne decyzje Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 1 lutego 2016 r. w przedmiocie czasowego odebrania U.K. zwierząt i przekazaniu ich do schroniska i innych ośrodków. Organy, jak i Sąd były związane treścią powyższych decyzji, co szczegółowo uzasadnił Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku.

Sąd I instancji dokonał zatem prawidłowej analizy materiału dowodowego w granicach tej sprawy i uwzględnił w stanie faktycznym wszystkie jej okoliczności.

Z tego też powodu, Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Samo zresztą powołanie w zarzucie wymienionego artykułu nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem przepis ten określa jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd w sytuacji, gdy organy dopuszczą się naruszeń konkretnych przepisów postępowania, co powinno zostać ustalone w postępowaniu sądowym.

Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., jak jednoznacznie wynika to z ich treści, odnoszą się do kompetencji sądu administracyjnego realizowanej w rezultacie rozpoznania skargi wniesionej na zaskarżony akt. Oznacza to, że warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia albo niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa. Naruszenie wymienionych przepisów jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów stanowiących wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu i nie może tym samym stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej. W związku z tym, zmierzając do wykazania naruszenia wymienionej regulacji - poprzez niezasadne zdaniem strony skarżącej oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji - strona skarżąca powinna powiązać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z zarzutem (zarzutami) naruszenia konkretnych przepisów prawa, którym - jej zdaniem - uchybił wojewódzki sąd administracyjny stosując je, jako wzorce kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanych przepisów wynikowych nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą (zob. wyrok NSA z 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt III FSK 775/21).

Zatem konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ale ograniczająca się tylko do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. jest nieprawidłowa i nie pozwala na przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w ramach tej podstawy.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, należy wyjaśnić, że w postępowaniu dotyczącym obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt nie ocenia się zasadności odebrania zwierząt (art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt), ponieważ decyzja zapadła w tej sprawie była przedmiotem wcześniejszego postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie ma uprawnień do badania czy skarżąca U.K. była opiekunem odebranego zwierzęcia i czy odebranie zwierząt było uzasadnione. Rozstrzygnięcie co do osoby odpowiedzialnej za zwierzęta umieszczone w schronisku i innych miejscach opieki, zostało już podjęte w decyzji Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 1 lutego 2016 r.

Jak już szczegółowo wyjaśnił to Sąd I instancji decyzje te nie zostały uchylone. Decyzja Wójta Gminy [...] z 25 lipca 2016 r., uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z 15 stycznia 2016 r., nr 1/2016 decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 12 września 2016 r., została uchylona w całości a postepowanie organu pierwszej instancji umorzone. Tym samym może jedynie dziwić powoływanie się profesjonalnego pełnomocnika na tą okoliczność, przy braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych w tej sprawie.

Należy przy tym wskazać, że ustawa, wobec prawomocnego nakazu czasowego odbioru zwierząt w oparciu o art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt, nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane. Ustawodawca wręcz obliguje właściwy organ do wydania rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w sytuacji gdy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, co spowodowało jego czasowe odebranie. Innymi słowy, jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonalna, to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia.

Treść art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt odnosi się do obowiązku określenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, które obowiązany jest uiścić właściciel lub dotychczasowy opiekun zwierząt. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, stan sprawy został wyjaśniony w sposób jednoznaczny. Możliwe jest zweryfikowanie obliczeń będących podstawą ustalenia kwoty figurującej w decyzji, zaś organ wykazał w sposób logiczny, przekonujący i poddający się kontroli, dlaczego właśnie taką kwotą obciążył skarżącą. Koszty te nie były kwestionowane. Wyliczenia odnoszące do wysokości kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranego zwierzęcia w przedmiotowej sprawie są przejrzyste, logiczne i odpowiadają realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom. Koszty te nie były kwestionowane.

Mając na względzie podniesione argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.