Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1390/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 art.  ust. 1 pkt 32 lit. a
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Szymon Krzyszczuk po rozpoznaniu w dniu 6 września 2006 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. G., po bezskutecznym wezwaniu, w myśl art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do przedłożenia dokumentów potwierdzających wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży w dniu [...] nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym do remontu z rozpoczętą jego rozbudową, położonej w miejscowości O., na zakup w ciągu dwóch lat innej nieruchomości w kraju, postanowieniem z dnia [...], nr [...], wszczął postępowanie podatkowe wobec I. K. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży tej nieruchomości.

W dniu [...] podatniczka złożyła wyjaśnienia, iż przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w kwocie [...] nie został wydatkowany w okresie dwóch lat od daty sprzedaży na własne cele mieszkaniowe, przy czym dodatkowo oświadczyła, że w dniu sprzedaży, jak i w okresie późniejszym w jej małżeństwie obowiązuje rozdzielczość majątkowa.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. G. decyzją z dnia [...], nr [...], określił I. K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości na kwotę [...].

Podatniczka odwołując się od powyższej decyzji przedłożyła zaświadczenie o podpisaniu w dniu [...] umowy najmu lokalu mieszkalnego w zasobach Towarzystwa Budownictwa Społecznego w K. G. i zarzuciła, że zamieszkując w zasobach TBS- owskich wypełniła normę prawną i w niczym nie uchybiła przesłankom czasowym Ordynacji podatkowej. Dołączając dodatkowo kopię faktury VAT za usługę firmy z zakresu obrotu nieruchomościami, która pośredniczyła przy sprzedaży jej nieruchomości oraz kserokopie księgi wieczystej, podatniczka jednocześnie nadmieniła, że przedmiotowa nieruchomość została sprzedana przy udziale Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. G., na co nie miała wpływu.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. w trybie odwoławczym uchylił decyzję organu I instancji i określił I. K. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości [...], co było wynikiem pomniejszenia wartości przychodu ze sprzedaży nieruchomości o koszty odpłatnego jej zbycia.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. podatniczka, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzuciła naruszenie przepisów art. 21 i art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną ich interpretację. Uzasadniając skargę podatniczka powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, wskazując na okoliczności, które zmusiły ją do sprzedaży nieruchomości, oraz podnosząc, że nabywając prawa do lokalu mieszkalnego w zasobach Towarzystwa Budownictwa Społecznego w K. G. wypełniła wskazania wynikające z przepisów prawa podatkowego, a niepoinformowanie o tym fakcie urzędu skarbowego w jej przekonaniu nie było jej winą, lecz wynajętej firmy w obrocie nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż zawarte w niej zarzuty w większości są takie same jak w odwołaniu. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, iż ustawa w katalogu wydatków stanowiących o zwolnieniu z podatku dochodowego nie wymienia wydatków dotyczących opłat poprzedzających najem lokalu od Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Organ II instancji jako bezzasadny uznał zarzut, iż podstawą opodatkowania było jedynie niepoinformowanie urzędu skarbowego o fakcie nabycia lokalu, gdyż urząd ten przed określeniem podatku wyjaśnił w sposób dostateczny kwestię sposobu wydatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie, gdyż wymiar podatku dochodowego jest zasadny ze względu na fakt niewypełnienia warunków do zwolnienia przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie, na co powoływała się skarżąca, zamieszczonych w Ordynacji podatkowej.

W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] podatniczka w całości podtrzymała swoją skargę, a uwypuklając dotychczasową argumentację wniosła dodatkowo o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w K.G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. nie narusza prawa.

Na początku rozważań należało potwierdzić prawidłowość stanowiska organów podatkowych, iż przepis art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako przepis kształtujący jeden z wyjątków od ogólnej zasady powszechnego opodatkowania dochodów, taksatywnie wymienia wydatki stanowiące o zwolnieniu z podatku dochodowego, przez co w żaden sposób nie jest dopuszczalnym rozszerzenie tego katalogu o inne wydatki, w tym związane z najmem lokalu mieszkalnego od Towarzystwa Budownictwa Społecznego.

Dla przypomnienia wskazać trzeba, iż zgodnie z powołanym przepisem wolnymi od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a- c tejże ustawy w części wydatkowanej na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, lub na nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domku mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Stanowczo zatem opowiedzieć się trzeba za poglądem, iż regulacja powyższego przepisu odnosi się wyłącznie do nabycia, w okresie dwóch lat od odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, praw rzeczowych, w tym prawa własności innej nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania lub spółdzielczego prawa własnościowego, nie zaś praw obligacyjnych w postaci najmu lub dzierżawy.

Nie powinno budzić wątpliwości, iż poniesione przez podatniczkę wydatki związane z prawem do najmu mieszkania wybudowanego w ramach popierania budownictwa mieszkaniowego w postaci kaucji mieszkaniowej czy wniesionego udziału nie są tymi wydatkami, o które chodzi w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważyć przy tym należy, co słusznie podkreślił organ odwoławczy, iż w tej sytuacji nie miała znaczenia kwestia późnego zawiadomienia urzędu skarbowego o sposobie wydatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości, nota bene dokonanego dopiero z chwilą wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Na zakończenie, odnosząc się do kwestii wniosku skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Urząd Skarbowy w K. G., podkreślić należy, że nie podlega on rozpoznaniu w trybie niniejszej skargi, gdyż wszelkie wnioski i zarzuty odnośnie administracyjnego postępowania egzekucyjnego winny być kierowane do organu egzekwującego, na którego postanowienia służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.