Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 785/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 217 § 1 i 2, art. 218 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: M.P. 2013 poz 1024 art. 141 § 4
law: Uchwała Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w  zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 420/15 w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 420/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. Z. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Z. Z. w dniu 2 marca 2015 r. wystąpił do Starosty Dzierżoniowskiego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "Z. Z. zam. [...], jest zarejestrowany w tutejszym urzędzie, jako osoba bezrobotna poszukująca pracy. Ww. stawiał się na wezwania tutejszego urzędu, ale nie otrzymał żadnej propozycji zatrudnienia czy oferty zatrudnienia". Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że zaświadczenie jest mu potrzebne do wytoczenia powództwa.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Starosta Dzierżoniowski odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W uzasadnieniu organ I instancji, powołując się na art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. oraz 218 § 1 i § 2 k.p.a. wyjaśnił, że prowadzi jedynie rejestr osób bezrobotnych i poszukujących pracy oraz rejestr pracodawców. Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń, a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy, gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych. W myśl ust. 5 powyższego artykułu, publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3, lub narzędzia określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c.

Starosta Dzierżoniowski stwierdził także, że powiatowy urząd pracy, zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 powołanej ustawy, rejestruje bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzi rejestr tych osób. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299), rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia.

Z uwagi na fakt, że sformułowana przez skarżącego we wniosku treść zaświadczenia nie stanowi poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzających istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym, z tych względów odmówiono wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Mając na uwadze, że wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie ma odzwierciedlenia w prowadzonych przez Powiatowy Urząd Pracy ewidencjach i rejestrach organ odstąpił od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ze względu na fakt, iż ewentualne wykazanie interesu prawnego przez stronę i tak nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a jedynie niepotrzebnie przedłużyło postępowanie.

Kwestionując powyższe postanowienie, Z. Z. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy wskazał że z art. 217 § 2 k.p.a. wynika, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W świetle powyższych regulacji "zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej (w znaczeniu ustrojowym lub funkcjonalnym) na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie." Zaświadczenie jest więc pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom.

Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że skarżący został zarejestrowany w dniu 21 listopada 2014 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Dzierżoniowie jako osoba bezrobotna. W wyniku tej czynności Starosta Dzierżoniowski decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekł o uznaniu wymienionego z dniem 21 listopada 2014 r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 21 listopada 2014 r.

Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że z przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż organy zatrudnienia dokonują rejestracji osób bezrobotnych i poszukujących pracy i prowadzą rejestry tych osób (art. 33 ust. 1). Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia. Z tym zastrzeżeniem, że zgodnie z § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia, bezrobotnego albo poszukującego pracy wyłącza się z rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy w przypadku utraty odpowiednio statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy. Nadto z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 667), wynika, że powiatowy urząd pacy prowadzi rejestr pracodawców krajowych, z którymi współpracuje.

Uwzględniając powyższe przepisy organ II instancji stwierdził, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści wskazanej przez skarżącego, bowiem w tym zakresie wskazane we wniosku okoliczności nie są faktami wynikającymi z ksiąg, rejestrów i innych dokumentów będących w posiadaniu organu administracji publicznej. Tym samym organ I instancji zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Za uzasadnione uznano odstąpienie od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia istnienia interesu prawego wymaganego art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Nawet jego wykazanie w tym postępowaniu nie mogło wpłynąć, z uwagi na treść art. 218 § 2 k.p.a., na wynik postępowania.

Z. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zakwestionował powyższe rozstrzygnięcie jako niezgodne z prawem i stanem faktycznym. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował podstawę prawną przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia oraz powołane przez organy obu instancji fakty uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i nast. k.p.a. jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Zaświadczenie jest wydawane w toku odrębnego postępowania, które uregulowane zostało w przepisach działu VII k.p.a. Służy ono potwierdzeniu, w formie urzędowej, określonych okoliczności faktycznych lub prawnych.

Zaświadczenie jest więc aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. W przypadku gdy żądanie nie wynika z wyraźnego przepisu prawa, wystawienie zaświadczenia poprzedzone być musi postępowaniem wyjaśniającym, które ma uproszczony charakter i dotyczy oceny interesu prawnego wnioskodawcy oraz ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Konieczne postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może zastępować danych, wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Postępowanie to odnosić się może bowiem do zbadania okoliczności, wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, co do faktów albo stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy.

Sąd I instancji podkreślił, że podstawy do odmowy wydania zaświadczenia istnieją, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia.

Ponadto, zdaniem Sądu, należy pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia.

W rozpatrywanej sprawie skarżący zwrócił się do Starosty Dzierżoniowskiego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "Z. Z. zam. [...], jest zarejestrowany w tutejszym urzędzie, jako osoba bezrobotna poszukująca pracy. Ww. stawiał się na wezwania tutejszego urzędu, ale nie otrzymał żadnej propozycji zatrudnienia czy oferty zatrudnienia."

Natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu, na gruncie przedmiotowej sprawy organy obu instancji zasadnie uznały, że sposób sformułowanego przez skarżącego wniosku o wydanie zaświadczenia, spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Istota żądania wykraczała bowiem poza ramy zaświadczenia, a wnioskodawca usiłował wymóc na organie I instancji wydanie zaświadczenia o treści nie znajdującej swojego odzwierciedlenia w prowadzonych przez organ ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że wynikają one z niezrozumienia przez skarżącego podstaw odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy konieczny do prawidłowego rozpoznania sprawy, wyprowadzając z niego logiczne i merytorycznie uzasadnione wnioski, zaś swoje stanowisko w tym zakresie wraz z uzasadniającą je argumentacją zawarły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Argumentacja skarżącego, koncentrująca się na polemice z przyczyną, z powodu której organ odmówił wydania zaświadczenia, sprowadza się do twierdzenia, że organ nie miał kompetencji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bowiem skarżący żądał jedynie potwierdzenia określonych we wniosku faktów. Tymczasem wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy (bazy) do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych, co w niniejszej sprawie, jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, nie mogło mieć miejsca. Żądanie skarżącego w istocie sprowadzało się bowiem do wydania zaświadczenia o konkretnej treści sformułowanej przez skarżącego, mającego potwierdzać fakty (częściowo nieaktualne z uwagi na wcześniejszą utratę przez skarżącego statusu bezrobotnego i związane z tym konsekwencje) nie wynikające z danych będących w posiadaniu organu i zawierającego treści ocenne. Tymczasem treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów, które obligowałoby do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. Z., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć; istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieprawidłowym sprawowaniu kontroli działalności organu administracji i oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nie uchylenie decyzji organu lI instancji, pomimo iż w toku postępowania administracyjnego nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego oraz naruszono zasady ogólne postępowania administracyjnego co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych, mających wpływ na ustalenie praw skarżącego, będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w sposób nie odpowiadający ustawowym wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., a mianowicie poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nie odniesienie się do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze oraz pominięcie milczeniem części argumentacji skarżącego i wątpliwości podniesionych przez skarżącego w skardze;

3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ administracyjny w toku postępowania przepisu art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z powodu nieprzeprowadzenia przez ten organ postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz pominięcie licznych, wskazywanych przez skarżącego źródeł informacji, pozostających w dyspozycji organu, a pozwalających na ustalenie okoliczności istotnych dla wydania zaświadczenia.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu,

2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym;

3) przyznanie od Skarbu Państwa wynagrodzenia wraz z należnym podatkiem od towarów i usług za sporządzenie skargi kasacyjnej oświadczając, że wynagrodzenie to nie zostało uiszczone ani w części, ani w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu, zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub: pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeśli chodzi o drugi przypadek, który ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie takiego postępowania opierać się jednak może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. W ramach takiego postępowania, organ powinien ustalić, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalić ewentualnych ich dysponentów. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia się domaga. Powyższe wskazuje na ograniczenia ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Główną rolę, w tej sytuacji, pełnią dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, Lex nr 1311429 oraz z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 605/12, Lex nr 1369011).

W rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w niezbędnym zakresie i ustaliły, że skarżący został zarejestrowany w dniu 21 listopada 2014 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Dzierżoniowie jako osoba bezrobotna. W wyniku tej czynności Starosta Dzierżoniowski decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. orzekł o uznaniu wymienionego z dniem 21 listopada 2014 r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie nie zostały jednak spełnione przesłanki określone w art. 217 § 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., które umożliwiłyby wydanie zaświadczenia, albowiem potwierdzenie stawiennictwa na wezwania urzędu pracy i brak propozycji (ofert) zatrudnienia, którego żądał skarżący nie wynikało z prowadzonej przez organ ewidencji, czy rejestrów. Ponadto żądanie Z. Z. zmierzało do potwierdzenia faktów częściowo nieaktualnych z uwagi na wcześniejszą utratę przez skarżącego statusu bezrobotnego i zawierało treści ocenne. W tej sytuacji organ nie mógł wydać wnioskowanego zaświadczenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazać należy, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone byłoby w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów podjęto rozstrzygnięcie. Brak bezpośredniego odniesienia się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze nie stanowi o wadliwości, która czyniłaby niemożliwym ocenę i tym samym kontrolę instancyjną.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.