Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1721/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. i M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 525/19 w sprawie ze skargi A. L. i M. L. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2019 r. nr ... w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku wykonania określonych czynności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 525/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę A. L. oraz M. L. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2019 r., nr ... w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku wykonania określonych czynności.

A. L. i M. L. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1 - art. 28, 29, 30 oraz art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez przyjęcie, iż konstrukcja umieszczona na drzewach wymaga pozwolenia na budowę,

2 - art. 145 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, kiedy decyzja organu została wydana z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. i zawierała błędne ustalenie, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, iż obiekt jest posadowiony na wspornikach zakotwionych przy nasadzonych wokół obiektu drzewach, gdy tymczasem konstrukcja jest umieszczona na pniach żywych drzew, które to ustalenie miało wpływ na treść postanowienia.

3 - art. 141 ust. 4 (powinno być: art. 141 § 4) p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej oddalenia skargi.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły podważyć oceny Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którą zaskarżone postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 lipca 2019 r. odpowiada prawu.

Wbrew stanowisku strony skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie ustaleń charakteryzujący sporny obiekt (według skarżących "domek na drzewie") i jego kwalifikację prawną.

Mianowicie z treści protokołu oględzin nieruchomości i dokumentacji zdjęciowej wynika, że obiekt kubaturowy (stalowy) o wymiarach 3,60m x 9m, wyposażony w koła na osi, umieszczony został przy pomoc wsporników zakotwiczonych przy nasadzonych wokół drzewach, a zatem jest nietrwale związany z gruntem.

Bezsporny w sprawie był fakt, że przedmiotowy obiekt wykonany został bez dokonania zgłoszenia i bez pozwolenia na budowę.

W toku postępowanie organy obu instancji wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie z wymogami ustanowionymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Zgodzić się więc należało z Sądem Wojewódzkim, że stan faktyczny ustalony w sprawie dawał podstawę do zastosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu z art. 48 Prawa budowlanego wobec samowolnego zrealizowania przez inwestora obiektu budowlanego, wymagającego pozwolenia na budowę.

W zaskarżonym wyroku prawidłowo wskazano, że w sprawie należało uwzględnić regulację art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem (jak m.in. barakowozy, obiekty kontenerowe) zaliczany jest do tymczasowych obiektów budowlanych.

Podkreślić jednak należy, że aby tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego) mógł być zrealizowany legalnie, muszą być spełnione warunki z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a więc musi być dokonane zgłoszenie w zakresie budowy tymczasowego obiektu budowlanego.

Zauważyć również trzeba, że tymczasowy obiekt budowlany jest zaliczany do kategorii obiektów budowlanych (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), przy czym jego wykonanie stanowi budowę w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a tym samym prace związane z realizacją takiej inwestycji zaliczane są do robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Całkowicie nietrafne jest zatem stanowisko strony skarżącej, że wykonany przez nich obiekt nie podlega reżimowi Prawa budowlanego. Sam fakt, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem, mógł mieć znaczenie dla jego kwalifikacji jako tymczasowy obiekt budowlany, jednak jego wykonanie i wykorzystywanie w warunkach nieodpowiadających tymczasowemu przeznaczeniu obiektów skutkowało stwierdzeniem samowoli budowlanej wymagającej zastosowania trybu legalizacji z art. 48 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego uzyskanie pozwolenia na budowę nie jest konieczne w przypadku budowy tymczasowych obiektów, które nie są trwale połączone z gruntem i zostały przewidziane do przeniesienia albo rozbiórki w terminie wskazanym w zgłoszeniu, jednak nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, który został wskazany w zgłoszeniu.

Z powyższego wynika, że postawienie takiego obiektu wyłącznie w oparciu o zgłoszenie będzie możliwe w sytuacji, w której obiekt zostanie przeniesiony lub rozebrany przed upływem 180 dni od momentu jego postawienia. Tymczasowy obiekt budowlany postawiony w warunkach określonych art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowodaministracyjnym, zgodnie z którym jeżeli tymczasowy obiekt budowlany będzie użytkowany w miejscu ustawienia w okresie dłuższym niż wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, to budowa takiego obiektu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (por. w szczególności: wyrok NSA z 30 listopada 2000r., sygn. akt SA/Sz 2010/98; wyrok WSA w Poznaniu z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 121/08, z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 59/14, wyrok NSA z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3053/15, 18 kwietnia 2023 r. II OSK 962/20).

Z tych wszystkich względów Sąd Wojewódzki stwierdził prawidłowo, że skoro skarżący nie zgłosili zamiaru budowy (posadowienia) przyczepy kempingowej (nazwanej przez organ nadzoru "domkiem holenderskim") w myśl przepisów art. 29 ust. 1 pkt 1 i art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, to należało uznać, że budowa tego obiektu wymagała pozwolenia na budowę.

Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący przepisów art. 28, art. 29, art. 30 i art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego okazał się nieskuteczny.

Nietrafnie podniesiono ponadto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem sporządzone przez Sąd uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom tego przepisu.

W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

4