Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 534/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminnego [...] Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wr 676/22 w sprawie ze skargi M.M. na bezczynność Gminnego [...] Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 1 lipca 2021 r. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 listopada 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 676/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Gminnego [...] Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 1 lipca 2021 r., na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a, art. 151 oraz art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), I. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. w zakresie punktów - 4, 5, 7, 8 w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w zakresie punktów - 1, 2, 3, 6 wniosku; IV. oddalił dalej idącą skargę; V. zasądził od [...] na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wyroku podano, że wnioskiem z 2 lipca 2021 r. skarżący zwrócił się do organu w związku z otrzymaną umową poddzierżawy nieruchomości gruntowej, położonej przy ul. S. [...] w [...] (stadion miejski "F.) z 30 kwietnia 2021 r., o udzielenie odpowiedzi i udostępnienie kserokopii dokumentów lub ich skanów: 1. Czy zgodnie z zapisami § 4 ww. umowy poddzierżawy, dokonaliście Państwo ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej w zakresie działalności prowadzonej w przedmiocie poddzierżawy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie polisy ubezpieczeniowej. 2. Czy złożyliście Państwo do Gminy [...], zgodnie z zapisami § 10 ust 2. ww. umowy poddzierżawy, wniosek o przedłużenie terminu obowiązywania tej umowy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu. 3. W związku z tym, że stowarzyszenie T. w [...] jako siedzibę wskazany ma w Centralnej Informacji KRS adres: ul. S. [...] w T., proszę o odpowiedź czy zawieraliście Państwo jakąkolwiek umowę ze stowarzyszeniem T. w T. na dzierżawę obiektów lub budynków znajdujących się na tej nieruchomości? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tej umowy oraz ewentualnych dokumentów finansowych dotyczących wynajmu tych nieruchomości temu stowarzyszeniu? 4. w związku z tym, że spółka G. sp. z o.o. jako siedzibę wskazany ma w Centralnej Informacji KRS adres: ul. S. [...] w T., proszę o odpowiedź czy zawieraliście Państwo jakąkolwiek umowę ze spółką G. sp. z o.o. na dzierżawę obiektów lub budynków znajdujących się na tej nieruchomości? Jeżeli tak to proszę o udostępnienie tej umowy oraz ewentualnych dokumentów finansowych dotyczących wynajmu tych nieruchomości tej spółce? 5. Proszę o udostępnienie wszystkich faktur oraz innych dokumentów finansowych wystawionych przez Państwa spółkę w 2021 r. na podmioty trzecie, którym to zostały obiekty znajdujące się na ww. nieruchomości wynajęte lub udostępnione zgodnie z zapisami § 2 ww. umowy poddzierżawy. 6. Czy zgodnie z zapisami par 3 ust. 5 ww. umowy poddzierżawy Gmina [...] dokonywała aktualizacji wysokości czynszu? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie tego dokumentu. 7. Czy ponosiliście Państwo koszty dotyczące opłat związanych z korzystaniem z telefonów i mediów, opisanych w § 3 ust. 6 ww. umowy poddzierżawy? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie dokumentów finansowych związanych z takimi kosztami. 8. Czy ktokolwiek zwracał się do Państwa z wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie i nakręcenie satyrycznego teledysku "Hymn Euro 2021" na obiektach sportowych zlokalizowanych przy ul. S. [...] w T. i czy wyrażaliście Państwo zgodę na takie skorzystanie z tych obiektów? Jeżeli tak, to proszę o udostępnienie wniosku oraz Państwa zgody.

W skardze na bezczynność organu skarżący zarzucił naruszenie przepisów Konstytucji RP, u.d.i.p. oraz wniósł o zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku, stwierdzenie, że bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia Spółce grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący podał, że w piśmie z 16 lipca 2021 r. otrzymał od adresata wniosku informację o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do 16 sierpnia 2021 r., ale do dnia wniesienia skargi (13 czerwca 2022 r.) nie otrzymał żądanych informacji.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Podano, że skarżący został poinformowany przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku do 16 sierpnia 2021 r., zaś pismem z 4 sierpnia 2021 r. Spółka udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Z uwagi jednak na wniesioną skargę na bezczynność, ponownie udzielono odpowiedzi na wniosek.

Uwzględniając skargę WSA wskazał, że znajdujące się w aktach prawy i adresowane do skarżącego pismo Spółki z 4 sierpnia 2021 r. nie może zostać uznane za właściwą realizację wniosku, albowiem w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego pisma stronie, a skarżący zaprzecza, jakoby to pismo otrzymał. Ponadto treść tego pisma odnosi się do 7 z 8 żądań wniosku. Natomiast WSA wskazał, że nie budzi wątpliwości to, że Spółka udzieliła wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek w dniu 22 czerwca 2022 r., już po wniesieniu skargi na bezczynność. Jednakże zdaniem WSA także w tym piśmie Spółka w sposób prawidłowy wywiązała się z obowiązku nałożonego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, dalej jako: u.d.i.p.) jedynie w części, a mianowicie w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie 1, 2, 3 i 6 wniosku. Mając na uwadze, że odpowiedź na te pytania została udzielona już po złożeniu skargi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Spółki do rozpoznania wniosku w tej części. Natomiast WSA uznał, że Spółka nie zrealizowała w sposób prawidłowy żądań wniosku zawartych w punktach 4, 5, 7. Wskazano, że we wszystkich tych punktach zawarte było żądanie udostępnienia skarżącemu określonych faktur (dokumentów finansowych), zaś Spółka udostępniła faktury, anonimizujac dane osoby, która jej wystawiła. Skoro zaś skarżący domagał się ujawnienia konkretnych faktur, to jest oczywiste, że jej wolą była możliwość zapoznania się ze wszystkimi elementami tego dokumentu księgowego, a informacja o osobie uprawnionej do wystawienia faktury jest jednym z jej istotnych elementów, bez którego dokument taki zawierałby braki uniemożliwiając realizację faktury. Zdaniem WSA nie znajduje zatem zastosowania zasada ochrony danych osobowych. W ocenie WSA organ dopuścił się bezczynności także w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 8 wniosku, odnośnie do informacji, czy ktokolwiek zwracał się z wnioskiem o wyrażenie zgody na korzystanie i nakręcenie satyrycznego teledysku na obiektach sportowych i czy Spółka wyrażała zgodę na takie korzystanie z obiektów. W odpowiedzi Spółka podała, że wyraziła zgodę ustnie, pomijając tę część żądania, w którym wnioskodawca wnosił o udostępnienie mu wniosku podmiotu występującego o wyrażenie takiej zgody. Przy czym WSA nie podzielił stanowiska Spółki, że pytanie to nie odnosi się do informacji publicznej, gdyż dotyczy obiektów sportowych zlokalizowanych na terenie stadionu miejskiego. Wskazano, że udzielenie informacji niepełnej lub innej niż ta, która oczekuje wnioskodawca, stanowi o bezczynności organu w zakresie prawidłowej realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Z tych względów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie punktu 4, 5, 7 i 8 w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawnomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie WSA nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, dlatego też nie znalazł podstaw do orzeczenia o kwalifikowanym charakterze stwierdzonej bezczynności.

Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodła Spółka, zaskarżając go w części tj. w zakresie punktu 1 części dyspozytywnej wyroku i zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

- art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że "informacja o osobie uprawnionej do wystawienia faktury jest jednym z bardzo istotnych elementów takiego dokumentu, bez którego dokument taki zawierałby braki uniemożliwiając realizację faktury" i dlatego "element ten należy traktować jako informację immanentnie związaną z istnieniem w obrocie prawnym dokumentu księgowego, jakim jest faktura i wpływającą na ważność tego dokumentu", co doprowadziło WSA do wniosku, że "ochrona danych osobowych nie obejmuje nazwiska osoby uprawnionej do wystawienia faktury", a w konsekwencji anonimizacja przedmiotowych danych przez podmiot obowiązany była bezpodstawna, podczas gdy z treści art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług, zawierającego zamknięty katalog elementów determinujących ocenę ważności faktury, nie wynika obowiązek umieszczenia w jej treści informacji o osobie uprawnionej imieniem podatnika do wystawienia faktury, co prowadzi do wniosku, że element ten w żadnym wypadku nie wpływa na ważność faktury ani nie uniemożliwia jej realizacji i w konsekwencji ochrona danych osobowych obejmuje nazwisko osoby uprawnionej do wystawienia faktury, a anonimizacja przedmiotowych danych przez Spółkę stanowiła jej obowiązek, co czyni zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. w zakresie punktów 4, 5, 7 w tym przedmiocie bezzasadnym;

II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. w zakresie punktów 4, 5, 7 w wyniku przyjęcia, że podmiot obowiązany nie udostępnił żądanych informacji publicznych, albowiem zanonimizował faktury (dokumenty finansowe) w zakresie danych osobowych "osoby, która w wystawiła te faktury w imieniu ich wystawcy", podczas gdy przedmiotowa anonimizacja nie pozbawiła żądanych dokumentów walorów informacyjnych (dokumenty te bez wskazanych danych w dalszym ciągu odpowiadają wymogom określonym w art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług) i - jako zabieg techniczny - umożliwiła udostępnienie informacji uwzględniając konieczność ochrony danych osobowych "osoby, która w wystawiła te faktury w imieniu ich wystawcy", co prowadzi do wniosku, że podmiot obowiązany udostępnił skarżącemu informacje żądane w piśmie z 1 lipca 2021 r. w zakresie punktów 4, 5, 7, a w konsekwencji czyni zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania wniosku w tym przedmiocie bezzasadnym;

- art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. w zakresie punktu 8, w wyniku przyjęcia, że informacja żądana przez skarżącego stanowi informację publiczną, podczas gdy informacje te nie stanowią informacji publicznej, albowiem "nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób nie budzący wątpliwości odczytać jej treść" (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/01 64/21), co bezpośrednio wynika z treści udzielonej odpowiedzi na wniosek w tym zakresie ("Została wyrażona ustna zgoda") i co zostało podkreślone w piśmie procesowym podmiotu obowiązanego z 21 października 2022 r., a w konsekwencji czyni zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania wniosku w tym przedmiocie bezzasadnym;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie braku posiadania prawa do ochrony danych osobowych przez osoby uprawnione do wystawienia faktury, albowiem wskazane podmioty nie zostały uznane przez ustawodawcę na mocy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. za osoby pozbawione wskazanego uprawnienia, a Sąd I instancji nie określił przy tym, czy uznał te podmioty jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji, czy jako osoby fizyczne, które rezygnują z przysługującego im prawa.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części, umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. co do punktów 4,5,7, oddalenie skargi w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z 1 lipca 2021 r. co do punktu 8, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów podniesiono, że art. 106e u.p.t.u. statuuje jasny i precyzyjny katalog danych, które determinują ważność faktury, a ustawodawca - we wskazanym przepisie - nie nałożył na podatników obowiązku wskazania osoby uprawnionej do wystawienia faktury. Przedmiotowy element nie wpływa zatem na ważność analizowanego dokumentu finansowego, a Spółka zobligowana była do ochrony danych osobowych pracowników sporządzających faktury poprzez ich anonimizację. Podniesiono, że żaden z przepisów u.d.i.p. nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki nie sposób przyjąć że osoby wystawiające faktury mieszczą się w kategorii osób, o których mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p., a zatem osób, którym nie przysługuje prawo ochrony danych osobowych. Zarzucono, że WSA zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie punktu 8, w wyniku błędnego przyjęcia, że informacja żądana przez skarżącego w tym zakresie stanowi informację publiczną. Skoro informacja w zakresie zgody została wyłącznie zwerbalizowana, to nie sposób uznać, że została ona utrwalona w jakiejkolwiek formie, a zatem nie ma waloru informacji publicznej. Ponadto udostępnienie informacji publicznej może dotyczyć wyłącznie informacji o faktach istniejących, a nie może polegać na przekazaniu informacji, których organ nie posiada. Skoro informacja w zakresie wniosku nie istnieje (nawet w pamięci organu), to nie sposób uznać, że stanowi informację publiczną. Zarzucono także, że WSA nie wyjaśnił dostatecznie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż pominął w uzasadnieniu twierdzenia o braku posiadania prawa do ochrony danych osobowych przez osoby uprawnione do wystawienia faktur w kontekście art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że Spółka nie udostępniła żądanych informacji w zakresie punktów 4, 5, 7 wniosku, albowiem zanonimizowała faktury w zakresie danych osobowych osoby, która je wystawiła.

Należy przede wszystkim podkreślić, że konstruowanie zarzutów kasacyjnych poprzez związkowe połączenie wielu przepisów nakłada na autora skargi kasacyjnej obowiązek wykazania, w jaki sposób Sąd I instancji naruszył każdy z tych przepisów oraz na czym opiera się twierdzenie, że wszystkie te naruszenia pozostają w takim związku, który uzasadnia zespolenie ich w jednym zarzucie. Takich wywodów skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zawarła. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej", zaś stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Żaden z tych przepisów nie określa formy, w jakiej należy udostępnić informację publiczną, do czego odnosi się uzasadnienie zarzutu kasacyjnego, i już chociażby z tego powodu podniesiony zarzut nie jest zasadny. Ponadto z treści wniosku o informację publiczną wynika, że żądanie dotyczyło nie tylko samej informacji, ale także udostępnienia wskazanych dokumentów finansowych. Należy zaś odróżnić pojęcie samej informacji publicznej od nośnika, na którym została ona utrwalona. Informacja jest pewnym komunikatem, wiedzą o jakimś fakcie. Natomiast nośnikiem, na którym taka informacja jest utrwalona, może być papier lub środki elektroniczne przechowujące dokonane na nich zapisy. Skoro zatem skarżący domagał się udostępnienia konkretnych dokumentów finansowych, to anonimizacja niektórych informacji w nich zawartych mogła być dokonana jedynie w ramach stosownego reżimu prawnego i w odpowiedniej formie. W tej sytuacji, jeżeli podmiot zobowiązany, jak podnosi, chciał ochronić dane osobowe osoby wystawiającej fakturę, to powinien w tym zakresie wydać decyzję administracyjną w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednakże dopiero postępowanie dotyczące kontroli takiej decyzji administracyjnej pozwoliłoby sądowi administracyjnemu na zajęcie stanowiska co do prawidłowości ograniczenia przez organ dostępu do informacji publicznej na podstawie powołanego przepisu, ze względu na prywatność osób fizycznych. Zatem powoływanie się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w niniejszej sprawie, dotyczącej bezczynności organu, jest co najmniej przedwczesne. W tym zakresie stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do braku podstaw do zastosowania zasady ochrony danych osobowych jest błędne. Nie miało to jednak wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem organ nie załatwił wniosku skarżącego zgodnie z jego żądaniem, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji w części, w której informacji nie udzielił, tj. w zakresie danych osoby, która wystawiła żądane faktury, to stwierdzenie bezczynności przez WSA było uzasadnione. Zgodnie zaś z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną także wtedy, gdy orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe, w ocenie skarżącego kasacyjnie, przyjęcie, że informacja żądana przez skarżącego w pkt 8 wniosku stanowi informację publiczną, skoro nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie.

Należy zauważyć, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Wprawdzie pojęcie informacji publicznej jest pojęciem niedookreślonym, gdyż ustawodawca, odwołując się do kategorii sprawy publicznej, nie zdefiniował tego pojęcia, ale niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi. Informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). W świetle powołanego przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie ma żadnego znaczenia okoliczność, czy określona informacja publiczna została utrwalona w jakiejkolwiek formie. Także inne, wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy, takiego wymogu nie określają. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że WSA nie uznał, że informacji publicznej nie udzielono, tylko że nie stanowi ona pełnej odpowiedzi na pytanie zadane w pkt 8 wniosku skarżącego. Podkreślić zaś należy, że sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Udostępnienie informacji publicznej w części, niepełnej albo wymijającej nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Jak przyjmuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej czy chaotycznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, "Przegląd Prawa Publicznego", 2012, nr 6, s. 75, wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1737/10 i z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17). Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga bowiem precyzyjnego udzielenia informacji na temat kwestii w nim zawartych. W tym zakresie skarżący kasacyjnie nie podważył ustaleń WSA, a zatem także ten zarzut okazał się nieskuteczny.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie braku posiadania prawa do ochrony danych osobowych przez osoby uprawnione do wystawienia faktury.

Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w przedmiotowej sprawie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Natomiast brak odniesienia się do kwestii podstaw do zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie mógł wpłynąć na prawidłowość sporządzonego uzasadnienia, gdyż – jak wskazano wyżej – ocena podstaw do zastosowania tego przepisu na tym etapie postępowania jest przedwczesna. Zatem także powyższy zarzut nie okazał się skuteczny.

Zupełnie bezpodstawny jest natomiast zarzut naruszenia art. 106e ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że informacja o osobie uprawnionej do wystawienia faktury jest jednym z istotnych elementów dokumentu. Należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowej była kwestia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Zatem wzorcem kontroli dokonywanej przez WSA były przepisy u.d.i.o., a nie przepisy ustawy podatkowej. W związku z tym WSA nie dokonywał oceny udostępnionych faktur pod kątem ich zgodności z przepisami podatkowymi, lecz wyłącznie w kontekście obowiązków wynikających z u.d.i.p. Skoro zaś WSA nie stosował powołanego przepisu, to nie mogło dojść do jego naruszenia.

Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne.

W związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Przy czym w zakresie, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku przedstawił inną ocenę prawną niż Sąd I instancji, ocena ta będzie wiążąca dla Spółki.