Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 690/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129e ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/19 w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 20 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa farmaceutycznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. Sp. z o.o. we W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 grudnia 2019 r., sygn. VI SA/Wa 2182/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Sp. z o.o., z siedzibą we W. (dalej zwanej spółką, skarżącą lub skarżąca kasacyjnie) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (GIF) z dnia 20 sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej, oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy przeprowadzono kontrolę sprawdzającą w należącej do spółki aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w B., przy ul. [...].

W ramach prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono wydanie z apteki, w okresie od 4 stycznia 2017 r. do 3 kwietnia 2017 r., większej ilości pseudoefedryny (11 sprzedaży), pseudoefedryny i dekstrometorfanu (1 sprzedaż) oraz dekstrometorfanu (1 sprzedaż) niż maksymalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie wykazu substancji o działaniu psychoaktywnym oraz maksymalnego poziomu ich zawartości w produkcie leczniczym, stanowiącego ograniczenie w wydawaniu produktów leczniczych w ramach jednorazowej sprzedaży (Dz. U. z 2016 r. poz. 2189, dalej zwanym rozporządzeniem).

Decyzją z dnia 8 lutego 2018 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: [...]WIF), działając na podstawie art. 120 ust 1 pkt 2 oraz art. 129e ust. 1 i 2 w związku z art. 71 a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2211, dalej zwanej Prawem farmaceutycznym), oraz regulacji rozporządzenia, nakazał spółce prowadzącej aptekę przestrzegać przepisu art. 71a ust. 2 - Prawa farmaceutycznego poprzez ograniczenie wydawania z aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych produktów leczniczych, posiadających kategorię dostępności "wydawane bez przepisu lekarza - OTC", w ramach jednorazowej sprzedaży odręcznej, ze względu na maksymalny poziom zawartości w nich określonej substancji o działaniu psychoaktywnym, niezbędny do przeprowadzenia skutecznej terapii w dopuszczalnym okresie bezpiecznego leczenia dla jednej osoby określony w rozporządzeniu, a także nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 10 000 zł, w związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 71a ust. 2 Prawa farmaceutycznego.

Organ wskazał, że w załączniku do rozporządzenia ustalono wykaz substancji o działaniu psychoaktywnym oraz określono maksymalny poziom ich zawartości w produkcie leczniczym, niezbędnym do przeprowadzenia skutecznej terapii w dopuszczalnym okresie bezpiecznego leczenia dla jednej osoby, stanowiący ograniczenie w wydawaniu produktów leczniczych w ramach jednorazowej sprzedaży.

Dalej organ dodał, że stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw, produkt leczniczy, o którym mowa w art. 71 a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, w brzmieniu nadanym powołaną ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r., przekraczający określony w przepisach wydanych na podstawie art. 71 a ust. 5 Prawa farmaceutycznego maksymalny poziom zawartości substancji o działaniu psychoaktywnym, wprowadzony do obrotu przed dniem 1 stycznia 2017 r., jest wydawany z aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych w ilości do jednego opakowania danego produktu w ramach jednorazowej sprzedaży.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 120 ust. 1 pkt 2 Prawa farmaceutycznego, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi właściwy organ nakazuje w drodze decyzji usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zgodnie z brzmieniem art. 129e ust. 1 Prawa farmaceutycznego karze pieniężnej w wysokości do 500 000 zł podlega ten, kto wbrew ograniczeniom, o których mowa w art. 71 a ust. 2, wydaje produkt leczniczy. Karę pieniężną określoną w art. 129e ust. 1 nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (art. 129e ust. 2).

Organ podkreślił, że stwierdzając naruszenie w/w normy jest zatem zobowiązany nałożyć na przedsiębiorcę naruszającego powołany przepis stosowną karę pieniężną. Biorąc pod uwagę fakt, że przedsiębiorca nie był uprzednio karany za naruszenie art. 71a ust. 2 Prawa farmaceutycznego; naruszenie tego rodzaju stwierdzone zostało po raz pierwszy po wejściu w życie przedmiotowego przepisu; strona w trzynastu przypadkach w ciągu trzech miesięcy dokonała naruszenia art. 71a ust 2 Prawa Farmaceutycznego, nałożona w wysokości 10 000 zł kara pieniężna jest adekwatna do okoliczności i wielkości sprzedaży niezgodnej z prawem.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2019 r., nr [...], Główny Inspektor Farmaceutyczny (GIF), po rozpatrzeniu odwołania spółki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...]WIF. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wysokość kary pieniężnej, jak również podstawę prawną, której naruszenia WIF zarzucił stronie. Błędne jest twierdzenie strony, iż organ winien był wskazać w osnowie decyzji, z tytułu jakiej postaci naruszenia przepisu art. 71a ust. 2 Prawa farmaceutycznego kara pieniężna została nałożona. Dla prawidłowości rozstrzygnięcia wystarczające jest bowiem wskazanie naruszenie konkretnego przepisu prawnego, co jest równoznaczne z tym, iż doszło do naruszenia ograniczenia polegającego na tym, że wydawanie z aptek ogólnodostępnych i punktów aptecznych produktów leczniczych, o których mowa w 71 a ust. 1, w ramach jednorazowej sprzedaży, podlega ograniczeniu ze względu na maksymalny poziom zawartości w nich określonej substancji o działaniu psychoaktywnym niezbędny do przeprowadzenia skutecznej terapii w dopuszczalnym okresie bezpiecznego leczenia dla jednej osoby, z wyłączeniem produktów leczniczych wydawanych z przepisu lekarza. Mając to na względzie, rozstrzygnięcie w pkt II czyni zadość postulatom co do jego formułowania.

Organ odwoławczy podkreślił, że nałożona na stronę administracyjna kara pieniężna jest konsekwencją stwierdzonego przez organ I instancji naruszenia ograniczenia, wynikającego z art. 71 a ust. 2 Prawa farmaceutycznego. W myśl art. 129e ust. 1 Prawa farmaceutycznego "karze pieniężnej w wysokości do 500 000 zł podlega ten, kto wbrew ograniczeniom, o których mowa w art. 71 a ust. 2, wydaje produkt leczniczy. Biorąc pod uwagę maksymalną wysokość przedmiotowej sankcji (500 000 zł) oraz ponad trzymiesięczny okres, na przestrzeni którego aż w trzynastu przypadkach stwierdzono czyny będące podstawą do odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 129e ust. 1 Prawa farmaceutycznego, stopień naruszenia i okoliczności jego powstania, GIF wskazał, że organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w prawidłowej wysokości. Ustalona przez [...]WIF w zaskarżonej decyzji wysokość kary pieniężnej w kwocie 10 000 złotych stanowi w ocenie GIF jeden z niższych jej wymiarów, a przy tym karę w adekwatnej wysokości, ustalonej zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Organ podkreślił, że podnoszone przez stronę w odwołaniu argumenty, iż produkty sprzedawane w aptece z przekroczeniem norm przewidzianych w rozporządzeniu zostały przez pacjentów nabyte w celach czysto leczniczych, gdyż produkty te są powszechnie stosowane w łagodzeniu alergii oraz infekcji dróg oddechowych nie mają znaczenia przy wymierzeniu kary. Stosownie bowiem do art. 129e ust. 2 zd. 2 Prawa farmaceutycznego, przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Organ I instancji, w zakresie wyznaczenia wysokości kary pieniężnej, działał zatem w granicach uznania administracyjnego, kierując się jednak dyrektywami wymiaru kary, wynikającymi z cytowanego powyżej przepisu. Przekroczenie ilości substancji psychoaktywnych (pseudoefedryny) ponad dopuszczalną przepisami prawa ilość, w sprzedanych produktach leczniczych, nie było znaczne, stąd też wysokość kary pieniężnej odpowiada granicom dolnej wysokości limitu ustawowego (przy górnej wysokości kary pieniężnej do 500 000 zł).

WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję GIF, przedmiotową skargę oddalił.

Sąd stwierdził, że w sprawie bezspornym jest to, że w aptece prowadzonej przez spółkę dopuszczono się naruszenia ograniczenia wynikającego z art. 71 a ust 2 Prawa farmaceutycznego, w zw. z przepisami rozporządzenia.

Naruszenie prawa przez skarżącą spółkę w niniejszej sprawie polegało na tym, że jak ustalono w trakcie postępowania, z apteki prowadzonej przez skarżącą wydano aż w 13 przypadkach produkty lecznicze z naruszeniem ograniczenia zawartego w art. 71 a ust. 2 Prawa farmaceutycznego, w okresie od 2 stycznia 2017 r. do 3 kwietnia 2017 r.

Konsekwencją stwierdzonych naruszeń była kara pieniężna nałożona na skarżącą spółkę. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ wymierzając karę administracyjną kierował się przesłankami miarkowania administracyjnych kar pieniężnych (tzw. dyrektywami wymiaru kary) określonymi w art. 129e ust. 2 zd. 2 Prawa farmaceutycznego. Górna wysokość przedmiotowej sankcji wynosi 500 000 zł, tym samym karę w wysokości 10 000 zł (stanowiącą 2 % górnej granicy) należy bezsprzecznie uznać za karę w dolnych granicach.

Sąd podkreślił, że strona naruszyła 13-krotnie powołane przepisy w związku z wydaniem produktów leczniczych z naruszeniem ograniczenia z art. 71 a ust. 2 Prawa farmaceutycznego W tej więc sytuacji organ zasadnie uznał, że naruszenie przepisów prawa w 13 przypadkach, na przestrzeni ponad 3 miesięcy, uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokość 10 000 zł i jest ona ustalona zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Równocześnie sąd nie zgodził się z zarzutem rażącego naruszenia przepisu art. 129e Prawa farmaceutycznego poprzez brak jakiejkolwiek wzmianki w temacie ostatniego wskazanego w tym przepisie kryterium miarkowania kary, tj. uprzedniego naruszenia przepisów. W zaskarżonej decyzji organ wskazał bowiem, że spółka nie była uprzednia karana za naruszenie art. 71 a ust. 2 Prawa farmaceutycznego

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyroki spółka zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a konkretnie art 141 § 4 P.p.s.a., tj.:

1) nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez nią zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 129e ust. 2 Prawa farmaceutycznego, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisanego działania,

2) poprzez wydanie uzasadnienia wyroku, w którym nie został wskazany poprawnie rzeczywisty czasookres przypisanej skarżącemu działalności.

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że Sąd nie odniósł się do zarzutu wskazanego przez skarżącą w powyższej kwestii. Kara nałożona przez organ jest w jej ocenie znacząco zawyżona. Organ stosując lakoniczne sformułowanie dotyczące przekroczenia ilości substancji psychoaktywnych tj. "nie było znaczne" nie ustalił stopnia naruszenia przepisów. Kara w wysokości 10 000 zł nie odpowiada w żadnym stopniu zawinieniu strony. Ponadto spółka podkreśliła, iż nie ma jednoznacznej definicji "dolnej granicy" ustawowej kary. Sformułowanie "dolna granica" może być rozumiane szeroko, w związku z czym mając na uwadze przewinienie skarżącego jest ona rażąco niewspółmierna w stosunku do dokonanych naruszeń. W związku z powyższym, nieodniesienie się do zarzutów strony skarżącej jest rażącym naruszeniem ze strony Sądu, zwłaszcza w kontekście nałożenia tak wysokiej kary pieniężnej (10 000 zł), popartego jedynie zdawkowym uzasadnieniem organów administracyjnych.

Skarżąca zwróciła ponadto uwagę, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż podaje różne okresy przeprowadzenia kontroli. Data początku kontroli jest zamiennie wskazywana, raz jako 2 stycznia, innym zaś razem jako 4 stycznia 2017 r., co zdaniem spółki jest niedopuszczalne.

GIF w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od spółki kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl przytoczonych wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.

W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie jako naruszony wskazał przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Uchybienie przedmiotowej regulacji, zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki, nastąpiło poprzez niedoniesienie się przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu wydanego wyroku do podniesionego w skierowanej do niego skardze zarzutu naruszenia art. 129e ust. 2 Prawa farmaceutycznego, a także poprzez nieścisłość w uzasadnieniu wyroku, dotyczącą czasookresu przypisanej spółkę działalności.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie rozważań w tym przedmiocie zauważyć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Jak wynika z treści zacytowanego wyżej przepisu obligatoryjnym elementem uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego jest między innymi przedstawienie, w sposób zwięzły, zarzutów skargi, a także podjętego rozstrzygnięcia, wraz z odpowiednim wyjaśnieniem. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew sugestiom skarżącej kasacyjnie spółki, wymogi te spełnia. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 129e ust. 2 Prawa farmaceutycznego.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji GIF WSA w Warszawie dokonał także jej analizy pod kątem wymienionych we wskazanym wyżej przepisie kryteriów ustalania wysokości kary, jakimi są w szczególności: okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Sąd I instancji uznał zasadność wymierzenia spółce kary w wysokości 10 000 zł, a więc kształtującej się w dolnych granicach wymiaru kary przewidzianego przez ustawodawcę wskazując, że przemawia za tym czasokres w którym stwierdzono naruszenia przepisów w aptece spółki, ich charakter, a także okoliczności towarzyszące tymże naruszeniom.

Spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśliła, iż Sąd I instancji nie odniósł się do jej stwierdzeń odnośnie rażąco niewspółmiernej kary, a także nie ustalił stopnia naruszenia przez nią wskazanych przez organ przepisów, jak również stopnia jej zawinienia.

Odnosząc się do tego typu stwierdzeń należy podkreślić, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. Wynika to przede wszystkim z tego, że brak jest podstaw do przyjęcia, że nałożona na spółkę kara jest rażąco niewspółmierna. Do tego rodzaju wniosku prowadzi już chociażby stwierdzenie, że kara nałożona na spółkę za uchybienia mające miejsce kilkanaście razy, w ciągu trzech miesięcy, odpowiada 2 % maksymalnego jej wymiaru. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku wskazał te właśnie okoliczności, jako świadczące o adekwatności kary, w związku z czym nie sposób jest mówić o nieodniesieniu się przez niego do kryteriów wymiaru kary, o których mowa w art. 129e ust. 2 Prawa farmaceutycznego.

Z argumentacji skarżącej kasacyjnie wynika, że swoje twierdzenia odnośnie nieustosunkowania się przez Sąd do zarzutów jej skargi, oprócz kwestii stopnia naruszenia i zawinienia, wywodzi także z tego, że WSA w Warszawie nie wziął on pod uwagę faktu, iż wcześniej nie dopuszczała się ona tego rodzaju uchybień. Z tą argumentacją nie sposób się jednak zgodzić. Po pierwsze dlatego, że art. 129e Prawa farmaceutycznego, w zakresie wymiaru kary administracyjnej, nie odwołuje się do kryterium zawinienia czy też jego stopnia. Sąd nie miał więc obowiązku dokonywania kontroli wysokości wymierzonej spółce kary, właśnie pod tym kątem.

Jeżeli zaś chodzi o stopień naruszenia, to w tym zakresie zauważyć należy, że wymierzenie kary w dolnych jej granicach, przewidzianych przez ustawodawcę, prowadzi do wniosku, że organ nie przypisał sankcjonowanemu nią uchybieniu znacznej wagi. Sąd więc nie miał podstaw do kwestionowania jego stanowiska w tym zakresie.

Podobne uwagi można poczynić w zakresie tej dyrektywy wymiaru kary, z art. 129e Prawa farmaceutycznego, która dotyczy ewentualnego uprzedniego naruszenie przepisów. Skarżąca kasacyjnie bezpodstawnie zarzuca Sądowi I instancji niedoniesienie się do tego rodzaju okoliczności, gdyż ten zaakceptował wysokość wymierzonej kary, w dolnych jej granicach, z uwagi także o to kryterium.

W tym miejscu należy również podkreślić, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wydanego przez siebie wyroku nie jest bezwzględnie zobligowany do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów, jakie zostały podniesione w skardze, a tym bardziej do dokonania tego w sposób indywidualny. Winien się on bowiem odnieść do tych spośród nich, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Może to też uczynić poprzez łączne odniesienie się do wskazywanych w nich okoliczności.

Jeżeli chodzi o kwestię podnoszonego przez skarżącą nieprawidłowego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czasokresu przypisanej skarżącemu działalności, to również w tym aspekcie nie sposób jest stwierdzić zasadności naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Tego typu nieprawidłowość, można bowiem rozpatrywać w kategoriach nieścisłości lub oczywistej omyłki, która to nie może uzasadniać stwierdzenia o wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia. Ze sprzecznością uzasadnienia mamy bowiem do czynienia w sytuacji, w której opiera się ono na niespójnie i wzajemnie wykluczającej się argumentacji, z czym w rozpatrywanym przypadku nie mamy do czynienia.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Kierując się art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz GIF kwotę 1 350 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który reprezentował organ na rozprawie.