Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 155/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowe na podst. art. 161 § 1 pkt 1 ppsa
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt  w zw. z  art. 60
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Y. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, 3. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

A. Y. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z [...] grudnia 2023 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 poz. 1634 – dalej p.p.s.a.) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie zaś z treścią art. 60 w/w ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne.

Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi, jeżeli żądanie strony skarżącej w tym zakresie nie jest niedopuszczalne w świetle uregulowania przepisu art. 60 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, albowiem czynność jego nie zmierza do obejścia prawa i w związku, z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Wpis w niniejszej sprawie wynosił 100 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), jako wpis sądowy od skargi na bezczynność. Tymczasem skarżący uiścił kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy, o czym orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.

Natomiast zwrot różnicy pomiędzy kwotą wpłaconą (200 zł), a kwotą należną (100 zł) w wysokości 100 zł, nastąpił na podstawie art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd zwraca stronie z urzędu na jej koszt różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, o czym orzeczono jak w punkcie 3 sentencji postanowienia.