Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 600/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2, art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Drachal po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku B.M. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej B.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 838/13 w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: odmówić sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 838/13 - w sprawie ze skargi B.M. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności - i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wnioskiem z dnia 24 lipca 2018 r. B.M. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie oczywistej omyłki, jaka - jego zdaniem - zaistniała w uzasadnieniu powyższego wyroku. Wnioskodawca wskazał, że w uzasadnieniu orzeczenia na stronie 15 zostało błędnie zapisane, że "Powyższe wynika z konstrukcji płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), czego nie dostrzega wnoszący skargę kasacyjną. Oceny przedstawionych powyżej faktów należy bowiem dokonywać z perspektywy treści przepisu § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia ONW." Wnioskodawca podniósł, że w dniu 24 maja 2004 r., kiedy wystąpił o przyznanie płatności ONW i w dacie wydania decyzji przez ARMiR § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej dalej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657 ze zm.; powoływanego jako: rozporządzenie ONW) zawierał 3 ustępy, które nie dzieliły się na dalsze jednostki redakcyjne (punkty). Nie było więc wówczas jednostki redakcyjnej, o której mowa w wyroku NSA. Wskazanie na pkt 2 w § 9 ust. 2 rozporządzenia ONW było zatem oczywistym błędem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 (powoływana jako: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle powołanej regulacji sprostowaniu podlegają wyłącznie ewentualne nieprawidłowości, występujące w sentencji bądź uzasadnieniu wyroku, które mają charakter oczywisty (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistego charakteru nie ma omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania, ponownego rozpoznania sprawy, czy zmiany orzeczenia (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 703 oraz powołane tam orzecznictwo). Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść czy też ocenę prawną zawartą w wyroku.

W rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. nie mógł zostać uwzględniony, gdyż wymagałoby to powtórnej oceny okoliczności sprawy, co - jak wspomniano - nie może być dokonane w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.

Wskazany przez wnioskodawcę przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia ONW w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 8 marca 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2005 r. Nr 44, poz. 423 ze zm.) zawiera pkt 1 i 2. Na mocy powołanej nowelizacji wprowadzono możliwość zwrotu - w określonych okolicznościach - nie całości, ale części płatności ONW, co nie wynikało wprost z wcześniejszej regulacji. Omawiana nowelizacja weszła w życie w dniu 21 marca 2005 r. Zgodnie z jej § 2, którego treść ostatecznie ukształtowało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 92 poz. 770) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie wniosków o przyznanie pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2004 r. zastosowanie znajdowały przepisy dotychczasowe. Poza wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie, od dnia wejścia w życie nowelizacji stosuje się przepisy w brzmieniu przez nią ukształtowanym. Przepis § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia ONW został powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARMiR, jak i w poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARMIR. Zakwestionowane sformułowanie zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA nie może być więc kwalifikowane w kategoriach oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu.

Z uwagi na powyższe, stosownie do art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.