Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 108/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 9, art. 66, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ") utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne, tj. decyzję z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] o odmowie zmiany decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [....], zmieniającej decyzję RDOŚ w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie południowego wylotu z [...] drogi ekspresowej [...] w kierunku [...] według wariantu II z przebiegiem trasy w pobliżu miejscowości [...] według podwariantu C", zmienioną w części decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r. (znak: [...]).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie południowego wylotu z W. drogi ekspresowej [...] w kierunku [...] według wariantu II z przebiegiem trasy w pobliżu miejscowości [...] według podwariantu C".

W wyniku postępowania odwoławczego GDOŚ, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylił w części ww. decyzję RDOŚ i w tym zakresie orzekł, a w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy.

W następstwie rozpatrzenia wniosku Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Inwestycji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] (dalej: "GDDKiA") z dnia [...] października 2015 r. (znak: [...]), GDOŚ decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., zmienił ww. decyzję RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. Z. M. (dalej: "skarżący", "strona") zwrócił się do GDOŚ o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. z uwagi na: 1) bezzasadność budowy na terenie gminy [...] zjazdu z ronda z drogi ekspresowej [...] na ulicę S., usytuowanego w przecięciu z ciekiem wodnym; 2) możliwość odprowadzania wód opadowych z drogi ekspresowej [...] do sieci odwadniającej z wiaduktu na ul. K. zamiast do cieku wodnego przy ul. S.; 3) planowaną likwidację zieleni pełniącej funkcję bariery ochronnej przy ul. S. [...].

Pismem z dnia 19 lipca 2019 r. GDOŚ zwrócił się do GDDKiA, o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r., GDDKiA poinformowała, że nie wyraża zgody na zmianę ww. rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. GDOŚ odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołując się na art. 16 § 1 k.p.a., (zasada trwałości decyzji ostatecznych) zaznaczył, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w tej ustawie. Jednym z takich przypadków jest instytucja zmiany decyzji ostatecznej, wyrażona w art. 155 k.p.a., zgodnie z którą decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Organ wskazał, że kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest to, czy na mocy przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach którakolwiek ze stron postępowania nabyła prawo, jednakże zagadnienie to powinno być rozważane na płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego oraz prawa proceduralnego. GDOŚ zauważył, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje zespół szczegółowo określonych obowiązków i uprawnień kierowanych do podmiotu planującego realizację zamierzenia inwestycyjnego, a zatem akt ten stanowi źródło praw nabytych dla stron postępowania. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przedmiotowym postępowaniu możliwe byłoby zastosowanie instytucji zmiany lub uchylenia decyzji wyłącznie w oparciu o art. 155 k.p.a.

GDOŚ wskazał, że aby doszło do wzruszenia decyzji w trybie art. 155 § 1 k.p,a., spełnione muszą zostać cztery przesłanki, tj: 1) musi to być decyzja ostateczna; 2) decyzja ta musi tworzyć prawa nabyte; 3) za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; 4) strona, która nabyła prawo, musi wyrazić zgodę.

Organ wskazał, że w związku z tym, że od decyzji GDOŚ nie służy odwołanie, jest decyzją ostateczną, co oznacza, iż w przedmiotowej sprawie pierwsza spośród wyżej wymienionych przesłanek została spełniona.

Ponadto, w związku z tym, że z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach osobom posiadającym status "strony" (art. 28 k.p.a.) przysługują określone prawa nabyte, także druga z przesłanek została spełniona.

Ponadto, w ocenie organu treść podania, w którym wnioskodawca wskazuje na możliwość odprowadzania wód opadowych z drogi ekspresowej [...] do sieci odwadniającej z wiaduktu na ulicy K. zamiast do cieku wodnego przy ulicy S., a także na potrzebę zachowania zieleni pełniącej funkcję bariery ochronnej przy ulicy S. [...], należy uznać, iż wskazane przesłanki mogą być utożsamiane ze słusznym interesem strony.

GDOŚ wskazał, że w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym niezbędne jest również uzyskanie zgody strony. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko "przepis art. 155 ustawy kpa stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach". Oznacza to, że w przypadku zmiany lub uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z żądaniem w przedmiocie zmiany decyzji może wystąpić każda ze stron biorących udział w postępowaniu pierwotnym, natomiast dodatkowym warunkiem obligatoryjnym tego postępowania jest uzyskanie zgody podmiotu, który złożył wniosek o wydanie tej decyzji, w niniejszej sprawie - GDDKiA. W ocenie organu, w tym zakresie nie została spełniona przesłanka.

GDOŚ wskazał, że procedura zmiany lub uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie może być przeprowadzona w oderwaniu od postanowień art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy ooś. Okoliczność braku wymaganej ww. przepisami zgody strony jednoznacznie świadczy o braku procesowej podstawy do zmiany omawianego rozstrzygnięcia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnioskiem z dnia 20 września 2019 r. (data pisma) Z. M. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, podnosząc w uzasadnieniu, że "organ odmówił zmiany decyzji wyłącznie na podstawie oświadczenia GDDKiA z dnia 7 sierpnia 2019 r., nie przeprowadzając postępowania w pozostałym zakresie". Zdaniem strony konieczne jest wypowiedzenie się pozostałych uczestników postępowania.

Pismem z dnia 13 listopada 2019 r., GDDKiA podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o niewyrażeniu zgody na zmianę decyzji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie własne.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ ponownie wyjaśnił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, zwracając w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne. GDOŚ powielił swoją dotychczasową argumentację, że w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z żądaniem w przedmiocie zmiany, czy uchylenia decyzji może wystąpić każda ze stron biorących udział w postępowaniu pierwotnym, to zmiana ta lub uchylenie decyzji uwarunkowana jest uzyskaniem zgody, czyli oświadczenia woli podmiotu, który złożył wniosek o wydanie tej decyzji. Ma to na celu ochronę strony, której sytuacja prawna mogłaby ulec pogorszeniu w wyniku zmiany lub uchylenia decyzji. Ponadto organ zaznaczył, że dokonanie zmiany decyzji lub jej uchylenie bez zgody strony, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spowodowałoby, iż decyzja taka byłaby dotknięta wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie podmiotem, który złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest GDDKiA. Wobec powyższego GDOŚ, pismem z dnia 19 lipca 2019 r. zwrócił się do GDDKiA o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., który w odpowiedzi (pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r.), poinformował, że nie wyraża takiej zgody. Przedstawione stanowisko zostało ponadto podtrzymane przez GDDKiA na etapie niniejszego postępowania odwoławczego, w piśmie z dnia 13 listopada 2019 r. Zdaniem organu nie została spełniona druga z przesłanek formalnych zmiany lub uchylenia decyzji.

W związku z powyższym, w ocenie GDOŚ brak wymaganej przepisami art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ooś zgody strony jednoznacznie świadczy o braku procesowej podstawy do zmiany rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ wskazał, że bezzasadnym jest w tej sytuacji analizowanie wystąpienia przesłanek materialnych warunkujących zmianę decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., gdyż ich ewentualne wystąpienie w przedmiotowej sprawie i tak nie dałoby organowi orzekającemu możliwości podjęcia działań w zakresie zmiany ww. rozstrzygnięcia.

Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wywiódł skarżący zarzucając:

naruszenie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 i 155 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji;

nieprawidłową wykładnię i zastosowanie art. 127 k.p.a. i nierozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie;

naruszenie art. 16 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe niezastosowanie;

naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez nieprawidłowe niestwierdzenie jego przesłanek w sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ, odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazał, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Będzie to miało miejsce wówczas, gdy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji zawartym w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez GDOŚ decyzją z dnia [...] września 2019 r. jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, co zostało wykazane i uzasadnione w skarżonej decyzji. Ponadto organ ponownie odniósł się do przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. warunkujących zmianę decyzji ostatecznej, powielając w tym zakresie argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 16 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez ich "nieprawidłowe niezastosowanie" organ wskazał, że jest on niezrozumiały, gdyż GDOŚ w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji ją poprzedzającej w skrupulatny sposób uzasadnił powód odmowy zmiany decyzji własnej z dnia [...] kwietnia 2017 r., wskazując na brak podstawy procesowej do zmiany ww. rozstrzygnięcia. Natomiast w zakresie naruszenia art. 156 k.p.a. GDOŚ zaznaczył, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób i w związku z jakimi okolicznościami przepis ten został naruszony w toku postępowania.

Na etapie postępowania przed Sądem, pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 17 marca 2021 r. celem poparcia skargi wskazał, że: organy I i II instancji uznały pismo skarżącego z dnia 16 kwietnia 2019 r., wszczynające postępowanie, za wniosek o zmianę decyzji tworzącej prawa nabyte (art. 155 k.p.a.). Niemniej jednak, zdaniem pełnomocnika, z treści przedmiotowego pisma wynika, że takie zakwalifikowanie tego pisma nie jest pozbawione wątpliwości. W piśmie tym Z. M. wskazał, że wnosi o "wznowienie postępowania z urzędu albo stwierdzenia nieważności decyzji i uchylenia lub zmiany w odniesieniu do węzła ronda [...] ([...])". Wskazał również, że w jego ocenie "Lokalizowanie tak obszernego ronda na ul. S. powiatowej drodze o najniższych parametrach z zastosowaniem spec ustawy jest niczym innym jak łamaniem prawa". Pełnomocnik podkreślił, że "łamanie prawa" podnoszone przez Z. M. wskazuje na jego intencję wniesienia o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, a nie jej zmianę. Dostrzec należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dla osoby, która nie jest z wykształcenia prawnikiem stwierdzenie "rażące naruszenie prawa" kojarzyć się może właśnie z określeniem potocznym "łamanie prawa". W piśmie tym Z. M. wskazał szereg zarzutów, które w jego ocenie dyskwalifikują zgodność z prawem zaprojektowania "ronda [...]". W świetle orzecznictwa "Mylne lub wątpliwe co do intencji strony oznaczenie pisma nie stanowi przeszkody do nadania mu właściwego biegu. W sytuacji mylnego oznaczenia pisma należy zbadać i ocenić czy pismo zawiera elementy niezbędne do zakwalifikowania go do innego pisma niż wynikałoby to z jego nazwy i ewentualnie dopytać stronę. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może bowiem wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z jego treści wynika jaki jest rodzaj pisma. W razie wątpliwości co do intencji strony obowiązkiem organu administracji jest zgodnie z art. 9 k.p.a. udzielać stronie informacji i wyjaśnień, tak aby strona nie poniosła szkody z tytułu nieznajomości prawa" (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2020 r., II SA/Go 824/19, analogicznie postanowienie NSA z dnia 8 października 2010 r., II FZ 532/2010). Pełnomocnik strony podkreślił także, że organy obu instancji całkowicie zignorowały art. 66 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu i poinformuje go o treści § 2. Zdaniem pełnomocnika strony nie rozpoznano wniosku o wznowienie postępowania oraz o stwierdzenie nieważności decyzji. W świetle powyższego nie sposób uznać, aby organy I i II instancji przeprowadziły merytorycznie postępowanie w sprawie objętej wnioskiem Z. M. z dnia [...] kwietnia 2019 r. W świetle powyższego, zdaniem pełnomocnika, skarga jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Przedmiotem postępowania jest decyzja z dnia [...] listopada 2019 r. Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2019 r. o odmowie zmiany decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r. zmieniającej decyzję RDOŚ w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie południowego wylotu z [...] drogi ekspresowej [...] w kierunku [...] według wariantu II z przebiegiem trasy w pobliżu miejscowości [...] według podwariantu C", zmienioną w części decyzją GDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r.

Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia zarzucanych w skardze przepisów. Organ drugiej instancji zgodnie z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 i 155 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, rozpoznał sprawę w pełnym zakresie prawidłowo wykładając i stosując art. 127 k.p.a. oraz prawidłowo zastosował art. 16 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a.

Sąd zauważa, że w skardze strona jako uzasadnienie swoich zarzutów wskazała tylko na to, że wniosła o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., a organ odmówił rozpoznania wniosku opierając się na ww. przepisach.

Sąd działając z urzędu nie znalazł żadnych podstaw podważających prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Bezspornym w sprawie jest, że decyzja z dnia [...] września 2019 r. o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. jest decyzją ostateczną.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., jej uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach ściśle określonych w tej ustawie.

Jak wskazano w skardze skarżący wnosił o zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. W sprawie więc zastosowanie znalazł art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

W niniejszej sprawie organ przyznał, że zostały spełnione ww. przesłanki zmiany decyzji polegające na przysługiwaniu stronom określonych praw nabytych, jak również przesłanka istnienia słusznego interesu strony. Problem pojawił się, jeżeli chodzi o uzyskanie na zmianę przedmiotowej decyzji zgody strony.

W sprawie organ prawidłowo stwierdził, że zgodnie z art. 87 ustawy ooś, "przepis art. 155 ustawy kpa stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach".

Powyższe oznacza, że w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązuje warunek uzyskania na taką zmianę zgody podmiotu, który złożył wniosek o wydanie tej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie podmiotem, który złożył wniosek o wydanie ww. decyzji jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad.

Biorąc pod uwagę powyższe organ, pismem z dnia 19 lipca 2019 r. prawidłowo zwrócił się do GDDKiA o zajęcie stanowiska w przedmiocie wyrażenia zgody na zmianę decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., który w odpowiedzi (pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r.), poinformował, że nie wyraża takiej zgody. Stanowisko to zostało również potwierdzone przez GDDKiA na etapie późniejszego postępowania odwoławczego (pismo z dnia 13 listopada 2019 r.).

Sąd podzielił stanowisko organu, że w sprawie nie została spełniona jedna z przesłanek formalnych zmiany przedmiotowej decyzji ostatecznej – brak zgody na zmianę decyzji wyrażonej przez podmiot, na którego wniosek decyzja ta została wydana (art. 87 ustawy ooś w zw. a art. 155 k.p.a.). Z tych względów organy prawidłowo odmówiły zmiany wskazanej decyzji.

W odniesieniu do zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dot. tego, że "organ odmówił zmiany decyzji wyłącznie na podstawie oświadczenia GDDKiA z dnia 7 sierpnia 2019 r., nie przeprowadzając postępowania w pozostałym zakresie", Sąd stwierdził, że organ zasadnie wskazał, iż w przypadku ww. przeszkody formalnej do procedowania w sprawie bezzasadnym jest analizowanie wystąpienia przesłanek materialnych warunkujących zmianę decyzji GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., gdyż ich ewentualne wystąpienie w przedmiotowej sprawie i tak nie dałoby organowi orzekającemu możliwości podjęcia działań w zakresie zmiany ww. rozstrzygnięcia.

Ponadto w odniesieniu do zarzutów pełnomocnika strony skarżącej wyrażonych w piśmie z dnia 17 marca 2021 r. wskazać należy, że Sąd również nie uznał ich za zasadne.

Analiza akt administracyjnych wskazuje, że rzeczywiście treść pisma strony z dnia 16 kwietnia 2019 r. skierowanego do Prezesa Rady Ministrów za pośrednictwem Ministra Infrastruktury może budzić wątpliwości. Jednakże organ dostrzegając to pismem z dnia 29 maja 2019 r. wystąpił do strony z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez precyzyjne określenie żądania zawartego we wniosku. Pismo organu zawierało stosowne pouczenia i wyjaśnienia.

W odpowiedzi na ww. pismo strona pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. przedłożyła odpowiedź, w której wskazano, że wniosek dotyczy projektu inwestycji, który można zmienić, bądź poprawić. Organ miał więc prawo uznać, że stronie chodzi o zmianę decyzji, a nie np. o stwierdzenie jej nieważności.

Ponadto zauważyć należy, że strona miała umożliwiony czynny udział w postępowaniu, miała możliwość wypowiadania się w sprawie i zgłaszania wniosków oraz żądań, w szczególności otrzymywała kolejne pisma dotyczące sprawy, z których wynikało, że sprawa toczy się w przedmiocie zmiany decyzji. Skarżący mógł na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji zgłosić żądanie co do wszczęcia innej procedury z jego wniosku odnośnie przedmiotowej decyzji. Zauważyć należy, że po doręczeniu decyzji pierwszej instancji skarżący jednak nie zgłaszał uwag co do sposobu zakwalifikowania jego wniosku. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona wniosła wprost o zmianę decyzji.

Zauważyć należy, że dopiero w skardze do Sądu strona zarzuciła naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez nieprawidłowe niestwierdzenie jego przesłanek w sprawie. W tym zakresie nie podano jednak żadnego uzasadnienia.

Wątpliwości, co do intencji strony w zakresie kwalifikacji jej wniosku, rozwiewa jednak treść samej skargi strony, gdyż w uzasadnieniu skarżący wskazał, że pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ wskazanych w piśmie pełnomocnika z dnia 17 marca 2021 r. przepisów, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 9 k.p.a., czy też art. 66 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.