Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 559/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3,art. 59 ust. 1,  art. 59 ust. 2, 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2015 r. sprawy ze skargi M.S. Spychały, P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących M.S. i P.S. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. zwanej dalej jako "k.p.a.") po rozpoznaniu wniosku P.D. (dalej zwanego "Inwestorem") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianego do realizacji na terenie działki nr [...] art. [...] obręb K. w P. przy ul. L. [...].

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wyjaśnił, że uwagi mieszkańców ul. M. [...] nie mogły zostać uwzględnione, bowiem kwestia zacienienia nie jest badana na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Prezydent Miasta wyjaśnił też, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 75m od granic terenu objętego wnioskiem, a wyznaczony w ten sposób obszar obejmuje zespół zabudowy, tworzący urbanistyczną całość.

Organ wyjaśnił, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w głębi nieruchomości, tzw. drugiej linii zabudowy, w odległości ok. 28 m od linii rozgraniczającej ul. L.. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi [...]m2, istniejąca zabudowa tj. budynek mieszkalny o powierzchni [...]m2 zajmuje ok. [...]%. Planowany do realizacji drugi budynek posiadać ma powierzchnię [...]m2. Zabudowa zajmować ma łącznie powierzchnię [...]m2, co stanowi łącznie [...]% powierzchni terenu objętego wnioskiem. W wyniku przeprowadzonej analizy organ ustalił, że planowana zabudowa kontynuuje funkcję, wysokość, wielkość powierzchni zabudowy, przebieg linii zabudowy, szerokość elewacji frontowej, geometrię dachu oraz sposób zagospodarowania terenu. Jak wyjaśnił organ I instancji z przeprowadzonej analizy wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się działki położone przy ul. M. [...] i M. [...], gdzie budynki mieszkalne jednorodzinne zlokalizowane są w głębi nieruchomości. Planowana inwestycja spełnia wymagania z art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p. wobec czego istnieje możliwość ustalenia warunków zabudowy.

W złożonym odwołaniu M.S. i P.S. (dalej również jako "Skarżący") wnieśli o uchylenie wskazanej powyżej decyzji organu I instancji oraz o orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucili decyzji organu I instancji naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że planowana inwestycja spełnia wskazane w nim przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy inwestycja warunków tych nie spełnia, jako że działki, o których mowa w decyzji organu I instancji nie są działkami sąsiednimi, nie są dostępne z tej samej drogi publicznej, a planowana zabudowa nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu , w tym linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

- § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2003 Nr 164 poz. 1588 zwanego dalej "rozporządzeniem" - uwaga Sądu) w szczególności poprzez błędne uznanie, że użyte w § 4 ust. 1 rozporządzenia pojęcie "działek sąsiednich", nie oznacza działek przyległych do siebie, ale dotyczy działek na większym obszarze oraz, że możliwe jest wyznaczenie linii zabudowy dla działek, jak w analizowanym przypadku, odległych od siebie i niepozostających w linii, podczas gdy analizowane przez organ działki nie są sąsiednie i wyznaczenie dla nich nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy nie jest możliwe,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu,

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem okoliczności wskazanych w piśmie skarżących z dnia [...] sierpnia 2014 r.,

W ocenie Skarżących planowana inwestycja w warunkach ustalonych w decyzji organu I instancji doprowadziłaby do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa poprzez istotne naruszenie linii zabudowy, przez co rażąco naruszyłaby ład przestrzenny całego obszaru. Linia zabudowy dla wszystkich działek sąsiednich wynosi w obszarze analizowanym 5 metrów od linii rozgraniczającej ul. L., a planowany budynek mógłby zostać posadowiony w II linii zabudowy w odległości aż 28 metrów od linii ulicy.

Skarżący wskazali, że żadna z sąsiednich działek nie jest zabudowana w sposób określony w decyzji organu I instancji. Działki na które powołuje się organ nie mogą zostać uznane za sąsiednie w stosunku do działki, której dotyczy wniosek. Działki te nie mają również dostępu z tej samej drogi publicznej, ani też nie wskazują na kontynuowanie cech zagospodarowania terenu.

Jak wskazali Skarżący treść § 4 ust. 1 rozporządzenia wskazuje wprost, że linię zabudowy wyznacza się biorąca pod uwagę dotychczasową linię zabudowy istniejącą na działkach sąsiednich, tzn. przyległych. Ponadto działki przy ul. M. [...] oraz [...] nie wykazują kontynuowania cech zagospodarowania terenu przez sporną inwestycję. W ocenie Skarżących planowana inwestycja nie kontynuuje wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący podnieśli, że działka nr [...] dla której organ I instancji ustalił warunki zabudowy już nie istnieje, bowiem została podzielona na działki nr [...] i [...]. Skarżący podtrzymali wniosek o uchylenie decyzji organu I instancji, z tym że dodatkowo wnieśli o umorzenie postępowania. Wnieśli również o zobowiązanie inwestora do przedłożenia decyzji o podziale działki nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Oraz art. 59, art. 60 i art. 61 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło, że istotą dwuinstancyjnego postępowania jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji w pełnym zakresie. Kolegium uznało, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z zachowaniem norm prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego.

Kolegium przywołało treść stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji przepisy art. 59 ust. 1 oraz 61 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisy rozporządzenia.

W ocenie Kolegium obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. W tak zakreślonym obszarze analizowanym znajdują się trzy działki - przy ul. M. [...],[...] i [...] na których znajduje się zabudowa jednorodzinna w głębi działek jako zabudowa pozwalająca na zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Część pisemna analizy zawiera wymagane informacje, które mogły by stanowić podstawę ewentualnego ustalenia warunków zabudowy.

Jak wskazało Kolegium proponowana zabudowa znajduje swoje uzasadnienie w tym, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki, które zlokalizowane są zarówno w podstawowej linii zabudowy wzdłuż ulic jak i kolejne budynki w głębi działek.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium szeroko przytoczyło argumentację tut. Sądu zawartą w wyroku z dnia 26 marca 2015r. Sygn. akt IVSA/Po 417/14.

Kolegium uznało, że podnoszone w toku postępowania kwestie zacienienia rozpatrywane będą na etapie pozwolenia na budowę. Wskazało również, że w dacie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy działka nr [...] była niepodzielona, co wynika z mapy stanowiącej załącznik do wniosku jak i wypisu z ewidencji gruntów. W ocenie Kolegium sprawa podziału działki nr [...] nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ fakt ten nie został uwidoczniony w trakcie postępowania zakończone wydaniem decyzji przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. oraz P. S. zarzucili decyzji Kolegium naruszenie:

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że sprawa stała się bezprzedmiotowa;

- art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że decyzja organu I instancji była trwale niewykonalna;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem okoliczności wskazanych w piśmie odwołującego z dnia [...] sierpnia 2014r. oraz z dnia [...] stycznia 2015r.;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 2014r.;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji przyjęcie, że planowana inwestycja przy ul. L. [...] spełnia wymienione w tym przepisie warunki do ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy inwestycja warunków tych nie spełnia, jako że analizowane przez organ działki nie są działkami sąsiednimi, nie są dostępne z tej samej drogi publicznej, a planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

- naruszenie § 4 ust. 1 rozporządzenia w szczególności poprzez błędne uznanie, że użyte w § 4 ust. 1 rozporządzenia pojęcie "działek sąsiednich", nie oznacza działek przyległych do siebie, ale dotyczy działek na większym obszarze, oraz że możliwe jest wyznaczenie linii zabudowy dla działek, jak w analizowanym przypadku, odległych od siebie i niepozostających w linii, podczas gdy analizowane przez Organ działki nie są sąsiednie i wyznaczenie dla nich nowej linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej nie jest możliwe;

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności w całości decyzji organu I instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na to, że zachodzi przyczyna określona w art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a., ewentualnie o ich uchylenie, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazali, że w dniu [...] czerwca 2014 r. została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w wyniku której ustalono, że planowana inwestycja nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu. Następnie w dniu [...] lipca 2014 r. została przeprowadzona kolejna analiza, w wyniku której, z niezrozumiałych przyczyn uznano, że planowana inwestycja kontynuuje cechy zagospodarowania terenu.

Zaznaczyli, że decyzja została wydana co do nieistniejącej działki nr [...], która została podzielona na dwie odrębne działki, co powoduje, że zaskarżona decyzja jest trwale niewykonalna. Okoliczność tą zignorował organ II instancji, nie podejmując nawet powierzchownych rozważań w tym zakresie. W sytuacji gdy na etapie postępowania odwoławczego zostały ujawnione nowe okoliczności, Kolegium powinno je uwzględnić i wszechstronnie rozważyć. Nawet gdyby do podziału nieruchomości doszło po wydaniu decyzji przez organ I instancji, Kolegium powinno okoliczności te uwzględnić, bowiem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie była ostateczna. Podział nieruchomości objętej wnioskiem w ocenie Skarżących skutkował bezprzedmiotowością postępowania.

Skarżący uznali oni również, że planowana zabudowa narusza zasadę dobrego sąsiedztwa poprzez istotne naruszenie linii zabudowy. Planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. bowiem żadna z działek sąsiednich nie jest zabudowana w sposób w jaki przewiduje to decyzja organu I instancji. Działki na które powołuje się organ I instancji to działki, które nie są sąsiednie w stosunku do działki objętej wnioskiem. Nie mają one dostępu z tej samej drogi publicznej oraz nie wskazują na kontynuowanie cech zagospodarowania terenu, w tym gabarytów obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

W ocenie skarżących organy wadliwie interpretują pojęcie działki sąsiedniej, bowiem te przyjęte przez organ nie pozwalają na uznanie, że mamy do czynienia z przedłużeniem istniejącej linii zabudowy.

Zdaniem Skarżących nie został również spełniony warunek z art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. bowiem działka objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej wyłącznie z ul. L., natomiast do działek przy ul. M. [...],[...],[...] dostęp zapewniony jest od ul. M.. Tym samym działki te nie mogą zostać uznane, za posiadające dostęp z tej samej drogi publicznej.

Skarżący zwrócili również uwagę, że planowana inwestycja znacznie przekracza średni w obszarze analizowanym wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Ponadto zaznaczyli, że z niezrozumiałych względów organ nie uwzględnił wyników analizy z dnia [...] czerwca 2014r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] października 2015r. Pełnomocnik Skarżących okazał decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla działek nr [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przewidzianego do realizacji na terenie działki na [...] art. [...] obręb K. w P. przy ul. L. [...].

Podstawę materialnorpawną objętych kontrolą sądu decyzji stanowiły przepisy u.p.z.p. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pięciu punktach tego przepisu. Pozytywne rozpatrzenie decyzji o ustalenie warunków zabudowy możliwe jest jedynie gdy:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z kolei zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Zasadniczym zagadnieniem mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena znaczenia kwestii podziału działki nr [...] dla wydania przez Kolegium decyzji utrzymującej w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla tejże działki. W toku postępowania odwoławczego Skarżący zajęli stanowisko, konsekwentnie prezentowane również w skardze do Sądu, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone, bowiem inwestor, już po wszczęciu niniejszego postępowania dokonał podziału działki nr [...]. Zgoła odmienne stanowisko zajęło, jednak Kolegium, które za punkt wyjścia dla możliwości ustalenia warunków zabudowy przyjęło stan faktyczny ustalony na dzień złożenia wniosku wszczynającego przedmiotowe postępowanie.

W tym miejscu wskazać należy, że art. 15 k.p.a. statuuje zasadę dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż cechą administracyjnego postępowania odwoławczego jest to, że organ II instancji ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę merytorycznie. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje więc w oparciu o stan faktyczny i stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji przez organ II instancji. Organ odwoławczy, jako organ o charakterze reformacyjnym, ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji (por. Wyroki NSA z dnia 15 listopada 2007r. sygn. akt II OSK 1508/07 oraz z dnia 17 września 2009r. sygn. akt II OSK 1389/08 dostępne pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej jako "CBOSA").

Tymczasem Kolegium mimo posiadania wiedzy o możliwym podziale działki nr [...] nie poczyniło jakichkolwiek własnych ustaleń w tym zakresie uznając, że okoliczność ta nie ma wpływu na wynik postępowania. Przedłożona na rozprawie w dniu [...] października 2015r. przez Pełnomocnika Skarżących decyzja Prezydenta Miasta P z dnia [...] marca 2015r. ustalająca warunki zabudowy dla działek o nr [...] i [...], mających powstać z podziału działki nr [...], w znacznym stopniu uprawdopodabnia okoliczność, iż w dniu orzekania przez Kolegium doszło już do podziału działki objętej wnioskiem, tzn., że działka taka mogła już nie istnieć .Na rozprawie przed sądem pełnomocnik okazał decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2015 roku nr [...] ) o ustaleniu warunków zabudowy dla przebudowy i rozbudowy dla działek o nr [...] i [...] Pamiętać przecież należy, że decyzja organu I instancji nie była decyzją ostateczną. Kolegium rozpatrując sprawę jako organ II instancji obowiązane było uwzględnić zmianę stanu faktycznego w toku postępowania odwoławczego. Tego Kolegium nie uczyniło czym naruszyło art. 7, 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Pomimo powyższych uwag kierowanych tylko do organu odwoławczego uchyleniu podlega również decyzja organu I instancji, a to z tego powodu, że akta sprawy wskazują, iż organ z niezrozumiałych względów dwukrotnie przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, przy czym wyniki pierwszej analizy wskazały, iż nie jest możliwym ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku. Pamiętać należy, że wyniki analizy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy stanowią jeden z zasadniczych elementów materiału dowodowego, a okoliczność ponownego dokonania analizy oraz rozbieżności między wynikami pierwszej oraz drugiej analizy wymagały szczegółowego wyjaśnienia, czego jednak nie uczynił ani organ I instancji, ani też organ odwoławczy.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skarżących w zakresie w jakim podnieśli oni , że działki przy ul. M. [...],[...] oraz [...] nie posiadają dostępu do tej samej drogi publicznej co działka objęta wnioskiem. W ocenie Sądu stanowisko to opiera się na zbyt wąskiej, nie akceptowanej w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Skarżący przyjmują bowiem jako punkt wyjścia do oceny spełnienia warunku z art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. tylko i wyłącznie zabudowę dostępną "z tej samej drogi publicznej" co działka objęta wnioskiem. Tymczasem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, że istnienie zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej otwiera możliwość dokonania analizy na całym obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z przepisami rozporządzenia do art. 61 ust. 6 u.p.z.p. (por. Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2015r. sygn akt IV SA/Po 1352/14 - CBOSA).

Przedwczesnym natomiast w ocenie Sądu było odnoszenie się do zarzutów dotyczących ustalonych przez organ I instancji parametrów nowej zabudowy, w sytuacji zakwestionowania przez Sąd, ustalonego przez organy stanu faktycznego.

Reasumując wskazać należy, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Przede wszystkim organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn dla których dwukrotnie dokonał w niniejszej sprawie analizy oraz nie wyjaśnił dlaczego za podstawę wydania decyzji uznał wyniki drugiej analizy, całkowicie pomijając wyniki pierwszej analizy. Uchybień tych nie dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które dodatkowo zaniechało dokonania ustaleń w zakresie zmiany stanu faktycznego, tj. prawdopodobnego podziału działki nr [...].

Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji w pierwszej kolejności dokona ustaleń na okoliczność ewentualnego podziału działki o nr [...]. W przypadku gdy okaże się, że działka ta została podzielona rolą organu będzie ustalenie czy Inwestor podtrzymuje swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy, modyfikując go odpowiednio dla którejś z nowo powstałych działek. Dopiero po dokonaniu tych ustaleń organ ponownie dokonana analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy, a następnie w sposób wiarygodny przedstawi jej wyniki w załączniku do decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania, w pkt 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).