Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 579/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2023-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 18 ust. 2 pkt 8 i 15, art. 40, art. 51 ust. 1, art. 94 ust. 1, art. 101
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 13b ust. 3 i 4, ust. 6 pkt 1, art. 13f ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 5 i 6, art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1,  art. 64 ust. 1-3, art. 77 ust. 2, art. art. 87 ust. 2, art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1672
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t. j.)
article: art. 211 ust. 1, art. 216 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi S. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r. nr XLIV/352/22 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania na drogach publicznych na terenie miejscowości Mrzeżyno, Gmina Trzebiatów oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. W dniu 31 marca 2022 r. Rada Miejska w T. , działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 i 1834) oraz art. 13b i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, 1595, z 2022 r., poz. 32, dalej przywoływana jako: "u.d.p."), podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania na drogach publicznych na terenie miejscowości M. , Gmina T. .

2. Pismem z dnia 25 maja 2022 r. S. J. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), działając w imieniu własnym oraz [...] innych skarżących wniósł skargę na ww. uchwałę.

W skardze domagał się wstrzymania wykonania ww. uchwały, zarzucając jej sprzeczność z prawem, a w szczególności z:

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, polegającą na naruszeniu zasady proporcjonalności i norm regulujących stanowienie prawa miejscowego;

- art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, polegającą na oddziaływaniu na prawo własności Skarżących i prawo spokojnego zamieszkiwania na swojej posesji;

- art. 13b ust. 2-6 u.d.p. poprzez ustalenie strefy płatnego parkowania pomimo braku zaistnienia przesłanek ustawowych a także spowodowanie wyznaczenia miejsc postojowych pomimo braku uwarunkowań technicznych, które by to umożliwiały;

- przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – § 3 pkt 25, § 19, § 21;

- przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - § 116 oraz

- art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Wskazał przy tym, że domy Skarżących sąsiadują bezpośrednio z pasem drogowym a pas ten służy im do dotarcia do własnych posesji. Uwypuklił, że na mocy uchwały wprowadzona zostanie strefa płatnego parkowania wzdłuż ulic zostaną wyznaczone miejsca postojowe, co spowoduje, że wzdłuż działek Skarżących będą mogli zaparkować przyjezdni, korzystający z wypoczynku w nadmorskiej miejscowości, co wywoła realny niekorzystny wpływ na korzystanie z nieruchomości Skarżących. Podniósł także, że zaskarżona uchwała nie została podyktowana względami ustawowymi a finansowymi. Wskazał, powołując się na przepisy ww rozporządzeń, że nie ma warunków technicznych do wyznaczenia tam miejsc postoju w taki sposób, by nie ingerowało to w prawo Skarżących do swobodnego korzystania z ich własności. W ocenie Skarżących nie przeprowadzano stosownej analizy, wymaganej w art. 13b u.d.p., dotyczącej zbadania rzeczywistego natężenia ruchu. Organ nie dokonał także analizy wymogów technicznych, pod kątem tego, czy możliwe jest we wskazanym obszarze wyznaczenie miejsc postojowych.

Zarzucił również sprzeczność z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP.

3. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Zaakcentował, że po podjęciu ww uchwały został rozpoczęty proces związany z jej realizacją i wykonany projekt organizacji ruchu na wskazane tereny, który spełnia normy prawa budowlanego i prawa o ruchu drogowym, dokumentacja zaś została złożona do zaopiniowania przez Komendę Powiatową Policji oraz Starostwo Powiatowe. Zgodnie z założeniami projektu po otrzymaniu opinii oraz pozwoleń zostanie dokonane oznakowanie poziome oraz pionowe oraz zostaną dostosowane wysokości niektórych dróg i chodników do bezpiecznego parkowania pojazdów. Organ wskazał, że przewidywana organizacja ruchu przewiduje wprowadzenie strefy zamieszkania w rejonie płatnego parkowania, co z jednej strony ograniczy prędkość oraz pozwoli na uregulowanie parkowania tylko w wyznaczonych miejscach, a to spowoduje podniesienie bezpieczeństwa pieszych. Organ uwypuklił, że wskazane w skardze ograniczenie możliwości wyjazdów z posesji także zostały ujęte zgodnie z przepisami i możliwościami w terenie, zaś obecnie parkowanie na ulicach objętych uchwałą jest chaotyczne, zagraża bezpieczeństwu w dotarciu służb ratunkowych. Organ podkreślił, że odpowiednie oznakowanie nie wpłynie negatywnie na pobyt i parkowanie pojazdów przez turystów, a jedynie ureguluje prawidłowe parkowanie w miejscach do tego wyznaczonych.

4. W piśmie z dnia 23 października 2023 r. zatytułowanym "wniosek" Skarżący złożył uzupełniające zarzuty do skargi odnoszące się głównie do wykonania skarżonej uchwały – projektu organizacji SPP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5. Jak stanowi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że nie każde naruszenie prawa stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy. Sankcję nieważności można zastosować jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenia mają charakter istotny. Ustawa nie zawiera wskazania, jakiego rodzaju uchybienia należy kwalifikować jako istotne, jednak w świetle jednolitych poglądów judykatury i doktryny, za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., o sygn. akt II SA/Wr 1459/97; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., o sygn. akt SA/Gd 327/95; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2012 r., o sygn. akt IV SA/Wr 625/11). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak. Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2).

Z powyższych uwag wynika, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy pozostaje ona w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej podjęcia, przy czym naruszenie prawa musi mieć charakter istotny, przez co należy rozumieć wadę kwalifikowaną, która jest czymś więcej niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa. Chodzi tu o uchybienia mieszczące się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń prawa, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym.

Wyjaśnić należy, że podstawową regułą działania administracji w demokratycznym państwie prawa jest zawarta w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności - czyli zasada działania organów administracji w granicach i na podstawie prawa. Zasada ta obejmuje również działanie organów uchwałodawczych gmin w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego. W tym względzie organy te związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Również akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, stanowione są na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych (art. 94 Konstytucji RP). Nie mogą więc wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe ani czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych. Dodać należy, że w doktrynie zwraca się uwagę, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej nie może stanowić formalnego wzorca nadzorczej lub sądowej kontroli legalności aktów prawa miejscowego, a jedynie – i to wyjątkowo – wzorzec posiłkowy. Reguły wynikające z Zasad techniki prawodawczej nie powinny być kwalifikowane jako reguły "ważnego" dokonywania czynności prawodawczych, lecz jako reguły "poprawnego" dokonywania takich czynności. A zatem akt prawa miejscowego wydany z naruszeniem tych zasad będzie aktem wadliwym, ale ważnym" (por. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, "Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 20; D. Dąbek "Prawo miejscowe", wyd. Wolters Kluwer z 2015 r., s. 205).

Raz jeszcze należy podkreślić, że ocena legalności poszczególnych przepisów uchwały przez sądy administracyjne następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonymi przepisami prawa ustrojowego, materialnego, czy procedury podejmowania aktów. Sprzeczność ta musi być oczywista i bezpośrednia oraz wynikać wprost z treści danego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie w wyniku kontroli zaskarżonej uchwały Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa.

6. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi uchwała Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r. Nr XLIV/352/22 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania na drogach publicznych na terenie miejscowości M., Gmina T.. Jako podstawę wydania tego aktu wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 13b i art. 13f u.d.p.

Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Akty prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, którą w niniejszym przypadku jest u.s.g. Cechami wyróżniającymi uchwały będące aktami prawa powszechnie obowiązującego od pozostałych uchwał stanowionych przez rady gmin, jest ich generalny i abstrakcyjny charakter oraz to, że ich postanowienia wpływają na realizację publicznych praw adresatów oraz mogą stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnych wobec różnych podmiotów.

7. Na wstępie wywodu należy poddać ocenie legitymację Skarżącego do wniesienia skargi i ze względu na przedmiot zaskarżenia wskazać należy na treść art. 101 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (ust. 1), przy czym w sprawach, o których mowa w ust. 1, zgodnie z ust. 4 stosuje się odpowiednio art. 94 u.s.g. Stosownie zaś do art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g., prawo do wniesienia skargi, o której mowa w tym przepisie, przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Chodzi zatem o taką sytuację, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1497/15).

Art. 101 ust. 1 u.s.g. był badany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem zgodności z określonymi normami Konstytucji RP, który orzekł, iż przepis ten jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał przypomniał, że charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 ww. ustawy, był już przedmiotem jego oceny (por. wyrok TK z 16 września 2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008 nr 7 poz. 121). W wyroku z 4 listopada 2003 r. (SK 30/02, OTK ZU 2003 seria A nr 8, poz. 84) Trybunał stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób. W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia, jak i obowiązki prawne.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, Skarżący jako mieszkaniec ulicy objętej planowaną strefą, posiada legitymację procesową do zaskarżenia uchwały. Wykazał on bowiem, że jest korzystającym z drogi publicznej, który na podstawie zaskarżonej uchwały zobowiązany będzie do uiszczenia opłat za postój pojazdu na terenie wskazanej powyżej strefy płatnego parkowania. skarżący jest podmiotem, na który zaskarżona uchwała nakłada obowiązki. W ten sposób zaskarżona uchwała bezpośrednio i skutecznie będzie ingerować w sferę praw i obowiązków Skarżącego. Skoro zaś Skarżący twierdzi, że ingerencja ta odbywa się z naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do stwierdzenia nieważności, to w konsekwencji należy przyjąć, że posiada on legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

W związku z tym, że Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały wyjaśnić należy, że podstawy nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

8. Przechodząc do kolejnej części wywodu Sąd wskazuje, że podstawę prawną wydania zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a), art. 13b i art. 13f u.d.p. Zgodnie z tymi przepisami, do wyłącznej właściwości rady gminy należy: stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy (art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g.). Na podstawie przepisów u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: 1) postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1); rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub lit. b; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (art. 13b ust. 4). Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust.1), przy czym rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Z kolei jak stanowi art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.

Skarżący upatruje wadliwości przedmiotowej uchwały w tym, że na mocy uchwały wprowadzona zostanie strefa płatnego parkowania wzdłuż ulic zostaną wyznaczone miejsca postojowe, co spowoduje, że wzdłuż działek m.in. Skarżącego będą mogli zaparkować przyjezdni, korzystający z wypoczynku w nadmorskiej miejscowości, co wywoła realny niekorzystny wpływ na korzystanie z nieruchomości mieszkańców. Uchwała jest zdaniem Skarżącego wadliwa jeszcze z tego powodu, że nie ma warunków technicznych do wyznaczenia tam miejsc postoju w taki sposób, by nie ingerowało to w prawo mieszkańców do swobodnego korzystania z ich własności. W ocenie Skarżącego Organ nie dokonał także analizy wymogów technicznych, pod kątem tego, czy możliwe jest we wskazanym obszarze wyznaczenie miejsc postojowych.

Jednak w ocenie Sądu rozpoznającego obecną skargę zarzuty skargi i uzupełniającego ją wniosku, jak i wywodzone z nich żądanie "wstrzymania wykonania" przedmiotowej uchwały, nie mogą być uznane za uzasadnione. Stanowisko Skarżącego pomija bowiem konieczność rozróżnienia pomiędzy ustaleniem strefy płatnego parkowania a wyznaczeniem w tej strefie miejsc przeznaczonych na postój pojazdów. Konieczność takiego rozróżnienia została zaakcentowana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 9 października 2017 r. (sygn. akt II GPS 2/17), a istota i znaczenie tego rozróżnienia zostały w tejże uchwale w sposób jednoznaczny, a zrazem wyczerpujący omówione.

Za NSA należy zdecydowanie podkreślić, że według art. 13b ust. 3 u.d.p. "ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach". Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy przy tym rozumieć "określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę".

Zaskarżona uchwała w pełni realizuje wskazane powyżej zadania nałożone przez ustawodawcę na radę gminy, gdyż w załączniku do niej zawarty został wykaz ulic na terenie miejscowości M., objętych strefą płatnego parkowania.

Skarżący podnosi możliwe trudności i nieprawidłowości dotyczące przyszłego wyznaczenia poszczególnych miejsc postojowych polegające na braku możliwości technicznych. Jednak Skarżący nie bierze pod uwagę, że materia dotycząca oznaczenia poszczególnych miejsc postojowych dotyczy sfery związanej z ich wyznaczeniem. Tymczasem jak to już jednoznacznie wyjaśnił NSA we wskazanej powyżej uchwale zadanie wyznaczenia poszczególnych miejsc przeznaczonych na postój pojazdów zostało przypisane "organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie" (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). NSA dodał przy tym, że " posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami - "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju". W konsekwencji, zdaniem Sądu rozpoznającego obecnie skargę, techniczna możliwość (niemożliwość) czy wadliwość oznaczeń poszczególnych miejsc postojowych nie może stanowić podstawy do podważania legalności uchwały ustanawiającej strefę płatnego parkowania.

9. Inaczej ocenić należałoby sytuację, w której w uchwale ustanawiającej strefę płatnego parkowania znalazłyby się postanowienia nakładające obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie bez względu na to, czy odbywa się ono na wyznaczonym miejscu postojowym, czy też obligujące do uiszczenia tej opłaty, nawet wtedy gdy oznaczenie danego miejsca postojowego jest nieprawidłowe. W świetle przywołanej powyżej uchwały NSA wprowadzenie przez lokalnego prawodawcę takich postanowień do uchwały ustanawiającej strefę płatnego parkowania należałoby bez wątpienia uznać za niedopuszczalne. Jednak taka sytuacja nie ma miejsca w realiach obecnie rozpatrywanej sprawy, gdyż w kontrolowanej uchwale brak takich niedopuszczalnych postanowień.

Ponadto jak wskazał NSA we wskazanej powyżej uchwale miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (obecnie: t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2310 ze zm.) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (obecnie: t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2311 ze zm.). Wymienione tutaj akty wykonawcze szczegółowo normują zasady dotyczące sposobu oznaczania poszczególnych miejsc postojowych. W związku z tym niedopuszczalnym byłoby takie rozwiązanie, w ramach którego regulacja tych zagadnień znajdowałaby się również w uchwale ustanawiającej strefę płatnego parkowania. Za niedopuszczalne uznać bowiem należy powtarzanie w akcie prawa miejscowego norm o charakterze powszechnie obowiązującym. W kontrolowanej uchwale brak jest regulacji dotyczącej zasad oznaczania miejsc postojowych w płatnej strefie parkowania. I słusznie, bowiem lokalny prawodawca nie został przez ustawodawcę upoważniony do tego, aby określać te zasady.

10. Sąd nie stwierdził aby zaskarżona uchwała naruszała art. 13f u.d.p. Zdaniem Sądu Rada Miasta nie przekroczyła granic upoważnienia wynikającego z art. 13f ust. 2 u.d.p. Sąd nie stwierdził również zarzucanego w skardze naruszenia przepisów Konstytucji RP. Wydanie przedmiotowej uchwały nie narusza obowiązującej w systemie prawnym hierarchii źródeł prawa. Ponadto uchwała ta została prawidłowo ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego.

W szczególności żaden z przepisów zaskarżonej uchwały nie narusza art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez działanie naruszające zasadę proporcjonalności oraz prawo własności. Należy stwierdzić, iż przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 lit a), art. 13b ust. 3 i ust. 4 i art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych (u.d.p.) stanowią, wymagane przepisem art. 40 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, ustawowe upoważnienie organu stanowiącego gminy do uregulowania aktem prawa miejscowego kwestii tak ustalenia obszaru samej strefy, jak i opłat związanych z ustawowym obowiązkiem ich ponoszenia za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, przy czym art. 13b u.d.p. określa podstawowe zasady i granice w jakich rada gminy może ustalać opłaty za parkowanie pojazdów.

Co warte podkreślenia, ustalenie na podstawie art. 13b ust. 2 i 3 u.d.p. strefy płatnego parkowania wiąże się, z mocy art. 13 ust. 1 pkt 1a tej ustawy, z obowiązkiem ponoszenia opłat za parkowanie w tej strefie, co oznacza dla organu stanowiącego gminy konieczność podjęcia uchwały w tym przedmiocie z zachowaniem rygorów określonych art. 13b ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 5 u.d.p.

11. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2011 r. (sygn. akt I OSK 1276/11), ustawodawca, wprowadzając w u.d.p. możliwość tworzenia stref płatnego parkowania, kierował się nie tylko potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale także koniecznością zapewnienia ochrony wolności i praw innych osób. Towarzyszący rozwojowi wzrost liczby posiadanych przez obywateli aut sprawił (dodać trzeba, że w miejscowościach turystycznych wzrost ten z uwagi na turystów jest jeszcze większy), że w centrach miast zaczęło brakować przestrzeni do ich parkowania (zwykle w takich też miejscach powstają strefy płatnego parkowania). Centra miast, charakteryzujące się ścisłą zabudową, niejednokrotnie nie pozwalają na sytuowanie nowych obiektów budowlanych takich, jak parkingi miejskie, a istniejące miejsca parkingowe to najczęściej wydzielona w tym celu przestrzeń w pasie drogowym. Problem tworzenia stref płatnego parkowania w swej istocie dotyczy nie tylko potrzeby zaprowadzenia ładu przestrzennego, a więc bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale wiąże się również z koniecznością zapewnienia ochrony wolności i praw tych obywateli, których domy czy mieszkania znajdują się właśnie w centrach miast, gdzie dojazd bądź dojście do miejsca zamieszkania są utrudnione z uwagi na liczbę znajdujących się tam pojazdów (ochrona prawa własności). Stąd zarzuty Skarżącego w zakresie naruszenia prawa własności mieszkańców, nie mogą znaleźć poparcia Por. także wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 215/21).

Wskazać należy, że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (art. 1 u.s.g.). Utworzenie SPP, oprócz uzyskiwania wpłat z tytułu przedmiotowych opłat (na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu do projektu uchwały, (dostępnej na stronie: Urząd Miejski w T. [...]), wiąże się również z ponoszeniem kosztów jej utrzymania. Ponadto wpływy z tytułu przedmiotowych opłat są dochodem budżetu miasta. Pokrywają one tylko część wydatków gminy, przy czym środki uzyskane z uiszczonych opłat dodatkowych, miasto przeznaczyć może wyłącznie na określone cele.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 38, dalej "u.d.j.s."), dochodami jednostek samorządu terytorialnego są: 1) dochody własne; 2) subwencja ogólna;

3) dotacje celowe z budżetu państwa. Dochody własne gminy określone zostały w art. 4 u.d.j.s. Dochodami własnymi jednostek samorządu terytorialnego są również udziały we wpływach z podatku dochodowego od osób fizycznych oraz z podatku dochodowego od osób prawnych (art. 3 ust. 2 u.d.j.s.). Wysokość udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób fizycznych, od podatników tego podatku zamieszkałych na obszarze gminy wynosi 39,34%, z zastrzeżeniem art. 89, zaś wysokość udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych, od podatników tego podatku, posiadających siedzibę na obszarze gminy, wynosi 6,71% (art. 4 ust. 2 i 3 u.d.j.s.). Dochodami jednostek samorządu terytorialnego mogą też być: 1) środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi;

2) środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej; 3) inne środki określone

w odrębnych przepisach (art. 3 ust. 3 u.d.j.s.).

Gmina samodzielnie prowadzi gospodarkę finansową na podstawie uchwały budżetowej gminy (art. 51 ust. 1 u.s.g.). Budżet jednostki samorządu terytorialnego jest rocznym planem dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów tej jednostki (art. 211 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych –Dz. U. z 2021 r. poz. 305, dalej "u.f.p."). Wydatki z budżetu jednostki samorządu terytorialnego są przeznaczone na realizację określonych w art. 216 ust. 2 u.f.p. zadań, w tym zadań własnych (wymienionych w art. 7 u.s.g.) i zleconych z zakresu administracji rządowej (art. 8 u.s.g.). Udział dochodów w budżecie jest odzwierciedleniem kondycji finansowej gminy, a ponadto miarą jej samowystarczalności, potencjału gospodarczego i zdolności inwestycyjnej (zob. J. Glumińska-Pawlic, (w:) Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. B. Dolnicki, Warszawa 2016, s. 1009).

12. Na marginesie wymaga zaznaczenia, że uchwała w sprawie opłat podejmowana winna być na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. oraz art. 13b ust. 4 u.d.p. w związku z art. 40 ust. 1 u.s.g. zaś stanowiący podstawę zaskarżonej uchwały art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. reguluje kompetencje rady gminy w innych zastrzeżonych ustawami sprawach, nie stanowi to jednak naruszenia istotnego tak, by Sąd stwierdził nieważność kontrolowanej uchwały.

13. W tej sytuacji – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.

Wszystkie przytaczane orzeczenia pochodzą z bazy dostępnej na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl