Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 215/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: § 45 ust. 1, § 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 20
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r. sprawy ze skargi W. B., W. B., C. Z., S. R., W. B., J. B., M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako WINGiK) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej jako kpa) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...] września 2013 r. orzekającą o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W. na terenie Dzielnicy [...] oraz o umorzeniu postępowania w sprawie wykreślenia wykazanych dotychczas podmiotów jako współwłaścicieli do działek nr [...] z obrębu [...].

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:

W.B., W.B., J.B., W.B., M.D., S.R. i C.Z. we wniosku z dnia 11 października 2010 r. wystąpili o sprostowanie wpisu w ewidencji gruntów i budynków dotyczącego działek nr [...] i [...] poprzez wykreślenie: A. i J.J., M.K., K.B., W. i K.T. Do wniosku załączyli kserokopie: aktów notarialnych z lat 1914-1962 wskazujących na nabywanie przez poszczególne podmioty udziałów w nieruchomości "Willa [...]", umowę przyszłego podziału nieruchomości "Willa [...]" z 1943 r. oraz szereg postanowień Sądów Powiatowego i Rejonowego o zasiedzeniu części ww. nieruchomości, które ich zdaniem "zaspokajały" już udziały wymienionych w nich osób do nieruchomości objętej wnioskiem.

Organ z urzędu przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie prawidłowości wpisów podmiotowych dokonanych w ewidencji w 1998 r. w odniesieniu do ww. działek i decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. orzekł o aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W. poprzez wykreślenie dotychczasowych wpisów określających współwłaścicieli w osobach: W.B., W.B., J.B., J.B., M.D., A.J., J.J., M.K., K.B., S.R., K.T., W.T., C.Z. i wpisanie w rubryce właściciel: "nieustalony"; w pozostałym zakresie – co do działki nr [...] z obrębu [...] umorzył postępowanie. Ww decyzja została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r.

Osobną decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. WINGiK odmówił aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków poprzez - wykazanie do działek ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] jako współwłaścicieli wyłącznie: W.B., W.B., J.B., W.B., S.R., M.D. i C.Z. i umorzył postępowanie w sprawie - wykreślenia wykazanych dotychczas podmiotów jako współwłaścicieli do działek ew. nr [...] z obrębu [...]: A. i J.J., M.K., K.B., W. i K.T.

Odwołanie od powyższej decyzji Nr [...] złożyli skarżący wskazując, że narusza ona § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (poprzez nie uznanie dokumentów załączonych do wniosku jako potwierdzenie prawa własności) oraz § 30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (poprzez przyjęcie, że zmiana danych ewidencyjnych dot. dz. [...] i [...] z obrębu [...] w 1998 r. została dokonana niezgodnie z obowiązującymi przepisami).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Nr [...] organ wyjaśnił, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków mają charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że organ ewidencyjny jedynie rejestruje niesporne i nie budzące wątpliwości stany prawne nieruchomości. Podał dalej, że przez żądanie zmiany wpisów w ewidencji nie można dochodzić swoich praw czy roszczeń do gruntów, budynków i lokali; tymczasem skarżący domagali się wykazania w ewidencji gruntów jedynie enumeratywnie przez siebie wskazanych kilku osób z pominięciem innych, co do których twierdzili, że ich prawa zostały już "zaspokojone". W ocenie organu strony nie przedłożyły dokumentu, który w świetle obowiązujących przepisów stanowiłby podstawę ujawnienia ich prawa własności dla ww. działek. Będąc spadkobiercami właścicieli udziału w prawie własności nieruchomości "Willa [...]", dla której księga hipoteczna zaginęła – winni swoje prawa do nieruchomości uregulować w postępowaniu sądowym a nie administracyjnym.

Aktualnie w operacie ewidencyjnym w odniesieniu do działek [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w W., w rubryce właściciel znajduje się wpis "nieustalony", natomiast w odniesieniu do działki Nr [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...] jako właściciel wpisana jest gmina Miasto W.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.B., W.B., J.B., W.B., M.D., S.R. i C.Z. (dalej jako skarżący) zarzucili ww decyzji naruszenie:

- § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454 ze zm. ), zwanego dalej rozporządzeniem, w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji, którą odmówiono prawowitym właścicielom aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków poprzez wykazanie ich do działek ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] w sytuacji, gdy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego winien orzec o wpisaniu skarżących jako właścicieli wskazanych działek;

- § 12 ust.1 rozporządzenia poprzez uznanie, iż dokumenty będące w posiadaniu organu nie mogły stanowić podstawy wykazania tytułu własności skarżących do ww działek;

- § 30 ust. 3 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zmiana danych ewidencyjnych dotyczących własności nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] w 1998 r. dokonana została bez podstawy prawnej w sytuacji gdy dokumenty, na podstawie których dokonano wpisów w bazie ewidencyjnej, mogły stanowić podstawę wprowadzonej zmiany.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie decyzji Prezydenta m.W. Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...] i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wymieniono i opisano czynności dokonywane przez poszczególnych współwłaścicieli aktami notarialnymi od połowy 1914 r. łącznie z "umową przyszłego podziału nieruchomości" "Willa [...]" z dnia [...] stycznia 1943 r., którą współwłaściciele w celu wyjścia ze współwłasności zobowiązali się dokonać podziału przedmiotowej nieruchomości w ten sposób, aby na własność poszczególnych właścicieli przeszły następujące działki:

1. na własność J. i A.S. działki nr [...] i [...] o po w. 5420 m2

2. na własność W.S. działki nr [...] i [...] o pow. 3482 m2

3. na własność I.R. działki nr [...] i [...] o pow. 3402 m2

4. na własność J.B. działki nr [...] i [...] o pow. 3402 m2

5. na własność C.S. działki nr [...] i [...] o pow. 3402 m2

6. na własność L.S. działki nr [...] i [...] o pow. 3402 m2

7. na własność A. i J.J. działka nr [...] o pow. 1000 m2. Wskazano też, że działki nr [...] i [...] były w posiadaniu nabywców K. i małż. T. przy czym K. i M.K. uzyskali sądowe stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości o pow. 1322 położonej przy ul. [...] odpowiadającej 1/30 części udziału, który nabyli od J. i A.S. aktem notarialnym z dnia [...] lipca 1939 r. Orzeczenie o zasiedzeniu uzyskali też inni współwłaściciele W. i K.T. Opisano także szereg innych czynności przywołując np. akt notarialny z dnia [...] grudnia 1962 r. Rep. [...] czy postanowienie Sądu Rejonowego dla m.W. z dnia [...] czerwca 1978 r., sygn. akt [...]; uzasadneinie opisuje też następstwo po zmarłych współwłaścicielach. Zdaniem skarżących z przedstawionych "danych" wynika jednoznacznie, iż to im przysługuje tytuł prawny do nieruchomości oznaczonych jako działki [...] i [...]; nie znajduje zaś uzasadnienia twierdzenie organu iż nie zostały przedstawione żadne dokumenty świadczące o prawie własności przedmiotowych działek ewidencyjnych. W ich ocenie nie ma też podstaw do dochodzenia praw czy roszczeń oraz do uregulowania tytułu prawnego do ww nieruchomości w drodze postępowania sądowego bowiem nigdy nie utracili do niej tytułu prawnego. Podnieśli, że działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], stanowiły archiwalną działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] a ta z kolei stanowiła część nieruchomości nabytej przez ich poprzedników prawnych. Skarżacy nie zgodzili się także z twierdzeniem, że dokonana w 1998 r. zmiana danych ewidencyjnych nastąpiła bez podstawy prawnej i przywołali § 9, § 30 ust. 3 i § 37 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U. 1996 Nr 158 poz.813 ). Podnieśli, że z przepisów ww rozporządzenia wynika, iż stan prawny nieruchomości, która nie ma założonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów, może być wykazany na podstawie:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych,

2) ostatecznych decyzji administracyjnych,

3) czynności prawnych dokonywanych w formie aktów notarialnych,

4) spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym,

Według skarżących wpisy do ewidencji gruntów i budynków w 1998 r. według rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1996 r. mogły być dokonywane na podstawie rożnych dokumentów, a nie na podstawie zamkniętego ich katalogu wskazanego w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. Zarzucili jedynie, że organ, dokonując wpisu do ewidencji gruntów i budynków, nie wziął wówczas pod uwagę, iż udziały nabyte przez małż. J. i A.J., małż. W. i K.T. oraz K. z d. B. i M. małż. K. w nieruchomości opisanej w księdze wieczystej "Willa [...]", zostały zaspokojone w drodze stwierdzenia przez Sąd zasiedzenia. Wyjaśnili też, że oryginały dokumentów zostały złożone do akt sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla W. w W. Wydział [...] Cywilny sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Ewidencja gruntów i budynków prowadzona, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (jednolity tekst Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm. – dalej jako "Prgik") obejmuje informacje dotyczące gruntów czyli dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości (art. 20 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy) jak również dane określające właściciela gruntów (art. 20 ust. 2 pkt 1).

Jak stanowią przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm. zw. dalej "rozporządzeniem") dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia) a aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Dane podmiotów będących właścicielami poszczególnych działek ewidencyjnych, mogą być zmieniane na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prgik przy czym dokumenty te muszą stanowić o tytule własności, a dokumentacja geodezyjno - kartograficzna musi pozwalać na identyfikację działek, których one dotyczą. Prawa właścicieli i użytkowników nieruchomości stosownie do § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków uwidacznia się w ewidencji m.in. na podstawie: umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali.

Nie budzi wątpliwości, że podstawową funkcją katastru nieruchomości jest funkcja ewidencyjna. Polega ona na założeniu i systematycznym utrzymywaniu w stanie aktualności jednolitego w skali kraju, uporządkowanego i zupełnego zbioru danych przedmiotowych oraz podmiotowych dotyczących gruntów, budynków i lokali, stanowiących podstawę planowania gospodarczego i przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych (w dziale I), statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

Dla nieruchomości objętych wnioskiem nie jest prowadzona księga wieczysta, skarżący wnosili zaś o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków wyłącznie ich prawa własności wysuwając jedynie przez siebie sformułowane wnioski co do praw innych współwłaścicieli bądź ich spadkobierców. Argumentację swoją skarżący oparli o kopie aktów notarialnych z początku XX wieku i poczynioną we własnym zakresie analizę zaistniałych na przestrzeni dziesiątek lat zdarzeń w postaci orzeczeń poszczególnych Sądów powszechnych o zasiedzeniu części nieruchomości czy decyzji wywłaszczeniowych.

Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków ma co prawda wynikający z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek bieżącego aktualizowania ewidencyjnych danych o charakterze przedmiotowym i podmiotowym (na co wskazuje § 44 pkt. 2 i § 45 rozporządzenia), ale w zakresie danych podmiotowych czynności tych nie może wykonywać w oderwaniu od systemu ksiąg wieczystych funkcjonującego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 707 - dalej jako ukwh). Okoliczność, że dla większości działek objętych wnioskiem nie założono dotychczas ksiąg wieczystych (poza nieruchomością stanowiąca własność gminy) nie może powodować, iż kwestie dowodzenia i ułamkowego określenia udziałów w prawie własności nieruchomości zamiast w postępowaniu wieczystoksięgowym czy innym postepowaniu przed sądem powszechnym - mogą być ustalane w toku prowadzonego przez organ administracji postępowania ewidencyjnego. Prowadzący ewidencję gruntów i budynków starosta (inaczej niż sąd orzekający np. w sprawach o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości czy w sprawach o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, o ustalenie prawa własności, o zasiedzenie czy zniesienie współwłasności) nie ma uprawnień do rozstrzygania - poprzez wpisy do ewidencji - o prawie własności nieruchomości. W świetle obowiązującego prawa i utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków w zakresie praw do nieruchomości pełni wyłącznie funkcję rejestrującą i jest zbiorem informacji będących odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności, lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Ewidencja nie rozstrzyga również sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw. Powszechnie ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, iż poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością, a decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności (por. wyrok WSA w Łodzi z 27 października 2010 r., III SA/Łd 336/2010, LexisNexis nr 3931483, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy, wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani domniemywać ani tym bardziej wyinterpretować (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 marca 2008 r., IV SA/Wa 121/2008, LexisNexis nr 1996991).

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odmawiająca wpisu prawa własności zgodnie z żądaniem skarżących (jako że żądanie to nie zostało udokumentowane) nie narusza prawa ani zasad postępowania ewidencyjnego. Ochronie i rejestracji praw podmiotowych służą przede wszystkim księgi wieczyste, a spory na tle prawa własności i sposobu korzystania z nieruchomości mogą być dochodzone przed sądami powszechnymi lub w innych odrębnych postępowaniach. Wpis do katastru nieruchomości stanu prawnego odnośnie do danej nieruchomości ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, nie kształtuje zatem nowego stanu prawnego lecz potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. To natomiast oznacza, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich, nie budzących wątpliwości dokumentach.

Gdy zaś chodzi o decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013r. – wskazać należy, iż do tut. Sądu wpłynęła osobna skarga w jej zakresie a zatem w niniejszym postepowaniu nie jest ona przedmiotem kontroli Sądu. W uzasadnieniu skargi skarżący powoływali się na wpis dokonany w ewidencji w 1998r., "wyeliminowany" ww decyzją nr [...] z dnia 7 sierpnia 2013r. Kwestie te nie były przedmiotem szczegółowej analizy Sądu, gdyż jak wskazano - w tej sprawie toczy się osobne postępowanie sądowoadministracyjne zarejestrowane pod sygnaturą IV SA/Wa 214/14.

Trzeba podkreślić, że Sąd administracyjny jedynie ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada tylko, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów kpa. W ocenie Sądu postepowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ w sposób rzetelny dokonał analizy materiału dowodowego w konfrontacji z wnioskami stron a swoje stanowisko wyczerpująco i rzeczowo uzasadnił.

Nie sposób przyjąć, że organ naruszył § 10 rozporządzenia, zgodnie z którym ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali i 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa. Dalej, jak stanowi ust. 2 § 10 rozporządzenia: w przypadku gruntów o nieustalonym właścicielu w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadania. Skarżący przywołali w skardze zarzut naruszenia § 10 rozporządzenia jak również zarzut naruszenia § 12 ust. 1 i 30 ust. 3 rozporządzenia ale zarzuty te nie zostały rzeczowo uzasadnione. W sprawie, jak wskazano wyżej, skarżący powołali się jedynie na kopie dokumentów sprzed dziesiątek lat przy jednoczesnych licznych zmianach podmiotowo-przedmiotowych sugerując stosowne wpisy do ewidencji zgodnie z ich roszczeniami. Tego typu dokumenty nie mogą stanowić podstawy wpisu podmiotu prawa własności do ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazał bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 25 września 2012r. II SA/Bd 663/12: pochodny charakter informacji znajdujących się w ewidencji w stosunku do źródeł tych informacji wymienionych w § 12 ust. 1 pkt 1-6 i § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny. Obowiązek zamieszczenia w ewidencji wyłącznie danych bezspornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem do nieruchomości. (LEX nr 1253512).

Z tych względów Sąd działając w oparciu o art. 151 ppsa skargę oddalił.