Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 769/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwową Komisję do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 do rozpoznania punktów 1-4 wniosku skarżącej B. C. z dnia [...] listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 na rzecz skarżącej B. C. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. C. (dalej: "Skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 (dalej: "Państwowa Komisja", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r., na podstawie art. art. 2 ust. 1 w związku ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", B. C. zwróciła się do Urzędu Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 (dalej: "Urząd Państwowej Komisji") o udostępnienie następującej informacji publicznej:

1) ile samochodów służbowych pozostaje w dyspozycji Komisji i jej Urzędu, czy zostały zakupione, na jakich zasadach i w jakiej cenie każdy z nich,

2) jaki jest przebieg każdego z samochodów od chwili zakupu do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, kto użytkuje samochody i na jakich zasadach,

3) kto pokrywa koszty eksploatacji z rozbiciem na każdy z samochodów,

4) jakie są miesięczne koszty utrzymania każdego z samochodów, z rozbiciem na ubezpieczenie OC i AC, naprawy, przeglądy, mycie, tankowanie,

5) proszę o kserokopię książek/kart pracy pojazdów służbowych Urzędu Komisji za okres od zakupu samochodów służbowych do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek o informację publiczną.

Skarżąca, oprócz ww. wniosku, złożyła do organu trzy inne wnioski o udostępnienie informacji publicznej - z dnia [...] (dwa wnioski) i [...] listopada 2023 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2023 r. Dyrektor Generalna Urzędu Państwowej Komisji udzieliła odpowiedzi na wszystkie ww. wnioski wskazując, że nie zostały one złożone jako przejaw obywatelskiej troski o dobro publiczne, ale jako działanie mogące zmierzać do utrudnienia prawidłowego funkcjonowania Urzędu. Stwierdziła w związku z tym, że wnioski te stanowią przejaw nadużywania prawa do informacji publicznej i jako takie nie stanowią informacji publicznej objętej dyspozycją u.d.i.p.

W dalszej części pisma Dyrektor Generalna wskazała, że Skarżąca pełni funkcję członka Państwowej Komisji, zatem posiada większe możliwości uzyskania wiedzy na temat jej funkcjonowania niż przeciętny obywatel, choćby podczas spotkań członków Komisji z Zastępcą Przewodniczącego Komisji i Dyrektorem Generalnym Urzędu.

Dalej podniosła, że zarówno zakres jak i częstotliwość wniosków (Skarżąca już uprzednio kierowała zapytania do Urzędu w trybie u.d.i.p.) przeczą temu, jakoby miały one służyć obywatelskiej trosce o dobro społeczne (interesowi publicznemu). Nadto treść skierowanych pytań wskazuje, że powinny być traktowane bardziej jako przejaw wewnętrznego stosunku Skarżącej do zaistniałych faktów, aniżeli sama chęć zapoznania się z nimi. Jako przykład w tym zakresie wskazała pytanie o liczbę nowozatrudnionych pracowników, która - jak stwierdziła - jest okolicznością powszechnie znaną w Urzędzie i Komisji ze względu na niewielką liczbę pracowników Urzędu, a także pytanie o liczbę posiadanych przez Urząd samochodów w sytuacji, gdy ich zakup został dokonany w oparciu o procedurę przewidzianą w ustawie z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1605 ze zm.), a Skarżąca - jako członek Komisji - niejednokrotnie korzystała z tychże samochodów.

Odwołując się do poglądów orzecznictwa Dyrektor Generalna wskazała również, że aby informacja mogła zostać uznana za informację publiczną, musi dotyczyć "sprawy publicznej", o czym stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów edukacyjnych, czy zawodowych. Ustawa ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej".

Zdaniem Dyrektora Generalnego, w analizowanym przypadku doszło do nadużycia prawa do informacji publicznej. Przygotowanie wnioskowanych zestawień z uwagi na znaczny stopień szczegółowości pytań zawartych we wnioskach może w znaczny sposób utrudnić działanie komórek Urzędu (kadry i finanse) szczególnie obciążonych w newralgicznym okresie końca roku.

W skardze na bezczynność Urzędu Państwowej Komisji B. C. zarzuciła naruszenie:

- art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w związku z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej,

- art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.).

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o:

- zobowiązanie Urzędu Państwowej Komisji do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu orzeczenia wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

- stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

- zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł oraz wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że złożone w dniach [...] – [...] listopada 2023 r. wnioski dotyczą informacji publicznej, tj. polityki kadrowej i zarządzania mieniem publicznym. Zaznaczyła, że ocena intencji osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie należy do organu, do którego złożono wniosek, zaś uprzednie składanie wniosków do organu nie jest przeszkodą do złożenia kolejnych wniosków o innym zakresie tematycznym. Wskazała, że to właśnie złożenie formalnych wniosków w trybie u.d.i.p. skutkowało opublikowaniem przez Dyrektora Generalnego w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: "BIP") zarządzeń Przewodniczącego Komisji i jego Zastępcy z 2023 r. Podkreśliła, że jako członek Państwowej Komisji nie ma możliwości uzyskania odpowiedzi na pytania postawione we wnioskach, bowiem spotkania, na które powołuje się Dyrektor Generalna - pomimo próśb niektórych członków Komisji - nie odbywają się.

Skarżąca wskazała również, że zapytanie dotyczące liczby zatrudnionych pracowników w Urzędzie wynikało stąd, że nie jest jej znana ani struktura zatrudnienia, ani droga konkursu (wymagana przepisami prawa), gdyż większości pracowników nie ma codziennie w pracy - korzystają z pracy zdalnej. Nie wiadomo jednak na jakiej podstawie prawnej i na jakich zasadach praca zdalna jest wykonywana, bowiem mimo kierowanych próśb, Skarżąca nie otrzymała od Dyrektor Generalnej do wglądu zarządzenia w sprawie takiego trybu pracy. Nie przekazano jej również informacji odnośnie podstawy prawnej wstrzymania (do odwołania) osobistych przyjęć interesantów w piątki.

Podsumowując Skarżąca wskazała, że organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności nie udzielił wnioskowanych informacji. Zasadnym jest zatem stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, a tym samym rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r.

Wskazał, że znaczna część pytań w złożonych przez Skarżącą wnioskach dotyczyła okresu, w którym pełniła ona funkcję Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji. Na funkcję tę Skarżąca została powołana uchwałą Państwowej Komisji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., a odwołana została uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2022 r. Zakres tematyczny pytań postawionych we wnioskach odpowiadał zakresowi czynności wykonywanych przez Skarżącą. Przykładowo - pytania dotyczą warunków płacy i pracy pracowników w sytuacji, gdy na mocy zarządzenia Przewodniczącego Państwowej Komisji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżąca miała w zakresie swoich uprawnień kierowanie Urzędem w zakresie spraw pracowniczych, administracyjnych i finansowych. Ponadto Skarżąca w dniu [...] grudnia 2020 r. wydała zarządzenie nr [...] Zastępcy Przewodniczącego w sprawie wykorzystania służbowych samochodów w Urzędzie Państwowej Komisji do spraw wyjaśniania przypadków czynności skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec małoletniego poniżej lat 15. Skarżąca była również odpowiedzialna za wprowadzenie w Urzędzie Regulaminu pracy (zarządzenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r.) określającego zasady zatrudniania pracowników, o których udostępnienie Skarżąca aktualnie wnioskuje.

Organ podniósł również, że część pytań postawionych we wnioskach dotyczy kwestii, na które Urząd udzielał już Skarżącej odpowiedzi. Na przykład we wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. Skarżąca domaga się udzielenia informacji na jakiej podstawie przyjęcia interesantów zostały wstrzymane w piątki i wnosi o przesłanie w tym zakresie aktu prawnego Urzędu. Tymczasem regulacja dotycząca świadczenia pracy zdalnej w piątki w postaci zarządzenia Przewodniczącego Państwowej Komisji nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. została udostępniona Skarżącej w dniu [...] lipca 2023 r. w odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...] czerwca 2023 r.

Podsumowując organ wskazał, że składając przedmiotowe wnioski Skarżąca nie kierowała się dobrem publicznym, a zachowanie takie rozpatrywać należy w kategorii nadużycia prawa do informacji publicznej. Uzasadniało to rozpatrzenie sprawy w formie pisma informacyjnego.

Na marginesie i z daleko posuniętej ostrożności procesowej organ zaznaczył, że - w przypadku odmiennego zakwalifikowania zachowania Skarżącej - nie sposób uznać, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem nie tylko zajął stanowisko co do wniosków Skarżącej w ustawowym terminie, ale również pouczył ją o możliwości złożenia skargi na bezczynność.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2024 r. B. C. podtrzymała zarzuty i wnioski skargi.

Podniosła nadto, że odpowiedź na skargę została podpisana przez podmiot nieuprawniony, tj. Dyrektor Generalną Urzędu Państwowej Komisji zamiast przez Przewodniczącą Państwowej Komisji, wybraną przez Sejm RP w dniu 7 grudnia 2023r.

Wskazała, że uchwałą Państwowej Komisji z dnia 14 grudnia 2020 r. została powołana na funkcję Zastępcy Przewodniczącego Komisji z zakresem nadzoru nad pracą Departamentu Postępowań Indywidualnych w Urzędzie Komisji, którą pełniła do października 2022 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Komisji z dnia [...] grudnia 2020r. powierzono jej kierowanie pracą Urzędu Komisji, tj. organizacją Urzędu, sprawami pracowniczymi, administracyjnymi i finansowymi oraz wydawaniem w tym przedmiocie zarządzeń, wytycznych lub poleceń z uwzględnieniem wiążącej opinii Komisji. Na początku września 2021 r. Przewodniczący Komisji cofnął jej upoważnienie do kierowania Urzędem (nie wręczając zarządzenia w tym przedmiocie) i ponownie przejął kierowanie Urzędem Komisji, co miało miejsce do dnia [...] kwietnia 2023 r. Zatem wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, funkcję kierowania Urzędem Skarżąca pełniła w okresie od dnia [...] grudnia 2020 r. do początku września 2021 r., nie zaś jak twierdzi organ - w okresie od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] października 2022 r.

Dalej Skarżąca wskazała, że od dnia [...] kwietnia 2023 r. kierowanie Urzędem przejął Zastępca Przewodniczącego Komisji, zaś po jego rezygnacji w dniu [...] czerwca 2023 r., od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] grudnia 2023 r. (data powołania nowego Przewodniczącego Komisji) Urzędem Komisji kierowała wyłącznie Dyrektor Generalna. W tym czasie członkowie Komisji, w tym Skarżąca, pozbawieni byli jakiejkolwiek informacji na temat funkcjonowania Urzędu, tj. jego struktury, zatrudniania pracowników z pominięciem procedury konkursowej, awansów służbowych, dodatków nagród, zakupu samochodów służbowych i ich użytkowania. W odpowiedzi na kierowane pytania Dyrektor Generalna informowała, że członkowie Komisji "nie mają uprawnienia do pytania o cokolwiek", "informacje i dokumenty nie będą im udostępnione", a dokumenty wewnętrzne udostępni nowo wybranemu Przewodniczącemu Komisji. Zatem Skarżąca, wbrew twierdzeniom organu, nie miała wglądu i wiedzy na temat polityki kadrowej i zarządzania mieniem przez Przewodniczącego Komisji oraz jego Zastępcę.

W związku z powyższym Skarżąca, jako osoba fizyczna, po raz pierwszy w czerwcu 2023 r. złożyła pisemny wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci zarządzeń Przewodniczącego Komisji oraz jego Zastępcy. W odpowiedzi na powyższy wniosek Skarżąca otrzymała dokumenty niepełne. W listopadzie 2023r. Skarżąca po raz drugi skorzystała, jako osoba fizyczna, z możliwości skierowania do organu wniosku w trybie u.d.i.p. Wnioski te (złożone w dniach [...] – [...] listopada 2023 r.) dotyczyły polityki kadrowej i zarządzania mieniem. Przy czym twierdzenie organu w odpowiedzi na skargę, że ww. wnioski są kolejnymi wnioskami w trybie u.d.i.p., złożonymi w okresie ostatnich 6 miesięcy, są nieprawdziwe.

Zdaniem Skarżącej, nie ma również racji organ twierdząc, że Skarżąca mogła uzyskać wnioskowane informacje na spotkaniach "koordynacyjnych", bowiem ani Regulamin Państwowej Komisji, ani Statut Urzędu Państwowej Komisji, czy Regulamin Organizacyjny Urzędu Komisji nie przewidują takich spotkań. Pozyskanie stosownych informacji drogą służbową nie było możliwe od czerwca 2023 r. Pomimo licznych prób zorganizowania spotkania przez członków Komisji z kierownikami jednostek organizacyjnych Urzędu czy z Dyrektorem Generalnym, do dnia [...] grudnia 2023r. odbyło się tylko jedno takie spotkanie - w dniu [...] września 2023 r. Pomimo zapewnień o dalszej współpracy, do kolejnych spotkań nie doszło.

Skarżąca zaznaczyła, że w okresie od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] grudnia 2023 r. formalne posiedzenia czy spotkania Komisji nie mogły się dobywać, bowiem zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o Państwowej Komisji oraz Regulaminem Państwowej Komisji, posiedzenia i spotkania zwołuje Przewodniczący Komisji, którego Sejm w tym czasie nie powołał.

Zdaniem Skarżącej, nieuzasadnione jest również stanowisko organu, że wnioskowane przez Skarżącą informacje nie dotyczą dobra publicznego i stanowią przejaw nadużycia prawa do informacji publicznej. Urząd Komisji jest jednostką państwową, finansowaną z budżetu państwa, a zatem jego działania powinny być transparentne. Powodem, dla którego Skarżąca wystąpiła z przedmiotowymi wnioskami była troska o właściwe funkcjonowanie Urzędu i prawidłowe zarządzanie mieniem publicznym, w sposób zgodny ze standardami właściwego gospodarowania finansami publicznymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana w oparciu o art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Bezczynność organu (podmiotu zobowiązanego w trybie u.d.i.p.) ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot) ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do załatwienia sprawy administracyjnej, czy też - w przypadku, gdy znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej - przez rozpoznanie wniosku w oparciu o przepisy u.d.i.p.

W postępowaniu zainicjowanym taką skargą sąd administracyjny, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dokonuje weryfikacji czy wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (warunek podmiotowy), czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. (warunek przedmiotowy) oraz czy wniosek został rozpatrzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

Odnośnie warunku podmiotowego wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Państwowa Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15 (stan prawny na datę złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej - Dz. U. z 2023 r., poz. 2219), jest organem niezależnym od innych organów władzy państwowej, nadto wykonuje określone w ustawie zadania publiczne. Stanowi zatem podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.

Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji Skarżącej, iż odpowiedź na skargę została podpisana przez osobę nieuprawnioną, tj. Dyrektor Generalną Urzędu Państwowej Komisji zamiast Przewodniczącą Państwowej Komisji, wskazać należy, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu, za pismem organu z dnia 29 marca 2023 r. przesłane zostało pełnomocnictwo z dnia 3 kwietnia 2023 r. udzielone Dyrektor Generalnej Urzędu Państwowej Komisji – P. R. przez Przewodniczącego Państwowej Komisji do reprezentowania Urzędu (jednostki pomocniczej zapewniającej obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Państwowej Komisji zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy) przed sądami administracyjnymi. Nadto, w ww. piśmie Przewodnicząca Państwowej Komisji oświadczyła, że zatwierdza czynność polegającą na podpisaniu i złożeniu odpowiedzi na skargę. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji. Nadto, w myśl art. 17 ust. 1b ww. ustawy, Przewodniczący Komisji kieruje Urzędem Komisji przy pomocy zastępców przewodniczącego Komisji lub członka Komisji, o którym mowa w art. 13 ust. 3, oraz dyrektora generalnego. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, że odpowiedź na skargę została podpisana przez osobę nieuprawnioną.

Z kolei odnośnie warunku przedmiotowego wskazać należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19, publ. CBOSA). O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Krąg informacji, które u.d.i.p. uznaje w szczególności za informację publiczną, określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W myśl tego przepisu udostępnieniu podlega informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 2 pkt 3), a także o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a).

W świetle powyższego informacje stanowiące odpowiedzi na pytania 1 - 4 wniosku z dnia [...] listopada 2023 r., dotyczące zakupu samochodów służbowych przez Państwową Komisję, ich przebiegu, kosztów eksploatacji oraz miesięcznych kosztów utrzymania - stanowią informację publiczną. Dotyczą bowiem sposobu wydatkowania środków publicznych, z których to finansowana jest działalność Urzędu. Zgodnie bowiem z art. 18 ustawy o Państwowej Komisji wydatki związane z funkcjonowaniem Komisji i Urzędu Komisji są pokrywane z budżetu państwa. Nie ulega zatem wątpliwości, że wnioskowane dane te mają charakter "sprawy publicznej".

Nie stanowią natomiast informacji publicznej kserokopie książek/kart pracy pojazdów służbowych Urzędu Komisji (punkt 5 wniosku). Dokumenty te mają charakter wewnętrzny, dotyczą wyłącznie kwestii organizacji pracy w zakresie rozliczania czasu pracy pracowników uprawnionych do używania pojazdów służbowych przy wykonywaniu obowiązków służbowych. Mają zatem wyłącznie charakter organizacyjny i porządkowy, pozwalają prowadzić ewidencję czasu pracy kierowcy (pracownika). Zawierają zatem informację i przebiegu dnia pracy kierowcy, a informacja ta nie jest informacją o sprawie publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. por. (wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1091/17 i powołane tam orzecznictwo; CBOSA).

Udzielając odpowiedzi na ww. wniosek Skarżącej (pismo z dnia [...] listopada 2023 r.) organ zatem błędnie przyjął, że informacje objęte punktami 1 - 4 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Uzasadniając to stanowisko organ wskazał, że wniosek stanowi przejaw nadużywania prawa do informacji, bowiem nie jest podyktowany obywatelską troską o dobro publiczne, lecz prywatnym, indywidualnym interesem i prowadzi do utrudnienia pracy Urzędu.

Wobec takiej argumentacji organu wskazać należy, że co do zasady rozpoznanie wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. następuje poprzez udostępnienie informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), bądź poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Przy czym przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej zostały określone w art. 5 ust. 1 - 2b u.d.i.p.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej ma miejsce również w przypadku, gdy w sprawie nie została wykazana przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.)

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowany został pogląd, że podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej może być również "nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej". Pojęcie to definiuje się jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyroki NSA: z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1992/14; z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1601/15; z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; publ. CBOSA). Podkreśla się przy tym, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna instytucji "nadużycia prawa do informacji" jako prawnej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zatem przy uwzględnieniu takiej okoliczności należy zachować szczególną ostrożność. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego, tj. jawności działania instytucji publicznych. Skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. Dlatego też ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4371/21 oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo; publ. j.w.). Niemniej jednak w sytuacji gdy organ stwierdzi, iż celem działania wnioskodawcy nie jest jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania określonego organu i całego szeregu innych organów władzy publicznej, do których skierował on swoje wnioski, to mogą zaistnieć podstawy do stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej, o czym organ obowiązany jest orzec w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skierowanie w takim przypadku zwykłego pisma do wnioskodawcy jest niewystarczające.

W niniejszej sprawie organ nie wydał decyzji administracyjnej, lecz skierował do Skarżącej ww. pismo informacyjne. Jakkolwiek zaniechanie organu polegające na braku formy decyzji w przypadku stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej jest wadliwe, to jednak nie ma to pierwszorzędnego znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem organ w ogóle nie wykazał, że wniosek Skarżącej stanowi nadużycie prawa do informacji w przedstawionym wyżej rozumieniu tego pojęcia. Ani bowiem liczba wniosków skierowanych przez Skarżącą do Urzędu Państwowej Komisji w trybie u.d.i.p., ani ich charakter nie wskazują na to, że mamy do czynienia z ww. "skrajnym przypadkiem", tj. że Skarżąca wykazała się wyjątkowo złą wolą, a w konsekwencji jej działanie jest ukierunkowane na utrudnienie, czy wręcz uniemożliwienie funkcjonowania Urzędu. Organ zresztą w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. nie przedstawił w tym zakresie żadnej, przekonującej argumentacji.

Ponadto błędne jest stanowisko organu, zgodnie z którym informacja objęta wnioskiem może być kwalifikowana jako nieposiadająca waloru informacji publicznej z tego powodu, że wniosek stanowi nadużycie prawa do informacji (co, jak wskazano powyżej, nie miało miejsca w niniejszej sprawie). To, czy informacja ma charakter informacji publicznej czy też nie, określa art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiąc, że każda informacja o sprawie publicznej jest informacją publiczną. Dodatkowo w orzecznictwie podkreśla się, akcentując podmiotowy charakter prawa do informacji publicznej, że prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje "każdemu" (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej. Gospodarzem postępowania w zakresie udostępniania informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jakie informacje chce uzyskać oraz w jakim celu. Zatem klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt lub wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21, podobnie wyroki NSA: z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 833/19; z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2160/17; publ. CBOSA).

Warto również w tym względzie powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2024 r. sygn. akt III OSK 1210/23 (publ. j.w.), w którym podkreślono, iż błędne jest rozumienie art. 1 ust. 1 u.d.i.p oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., według którego informacja o sprawach publicznych traci charakter informacji publicznej ze względu na cel, dla którego jest uzyskiwana przez wnioskodawcę. Innymi słowy, kryterium interesu wnioskodawcy (celu) w pozyskaniu informacji publicznej nie stanowi kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji. NSA wskazał również, że wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym. NSA podkreślił jednocześnie, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Błędne jest zatem stanowisko organu, który wskazując na brak podstaw do udostępnienia informacji publicznej odwoływał się do celu uzyskania wnioskowanej informacji, czy też indywidualnego (prywatnego, własnego) interesu Skarżącej w jej uzyskaniu wskazując na potrzeby edukacyjne i zawodowe.

W tym miejscu wskazać również należy, że odnośnie "sprawy własnej" - jako błędnego kryterium oceny prawidłowości korzystania z prawa dostępu do informacji publicznej - wielokrotnie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny. I tak np. w wyroku z dnia 24 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 7440/21 (CBOSA), NSA podniósł, że kryterium "sprawy własnej", rozumianej jako indywidualna sprawa dotycząca wnioskodawcy, jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Jego przyjęcie prowadzi bowiem do konkluzji, iż - wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej - prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, wedle którego nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie, prowadziłby do absurdalnego wniosku, iż informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności, bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Podobne stanowisko zajął NSA np. w wyrokach z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2615/21 oraz z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1210/23 (publ. jw.)

Organ podnosił również, że Skarżąca - będąc członkiem Państwowej Komisji (w latach ubiegłych także Zastępcą Przewodniczącego Komisji kierującym sprawami pracowniczymi, administracyjnymi i finansowymi Urzędu) - posiada możliwość uzyskania wiedzy na temat pracy Urzędu (w tym spraw objętych wnioskiem) w drodze służbowej, chociażby podczas spotkań członków Komisji z Zastępcą Przewodniczącego Komisji i Dyrektorem Generalnym.

Wobec powyższej argumentacji Sąd rozważył, czy Skarżąca mogła - w okolicznościach sprawy - skorzystać z uprawnienia do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Co do zasady bowiem, w sytuacji gdy wnioskodawca może uzyskać dane informacje (dokumenty) w trybie służbowym, organ nie ma podstaw do procedowania wniosku w oparciu o przepisy u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 737/10; CBOSA).

W związku z tym wskazać należy, że Skarżąca w dacie wniesienia wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. oraz złożenia skargi na bezczynność pozostawała członkiem Państwowej Komisji. Działanie Komisji określa regulamin (art. 15 ustawy o Państwowej Komisji), stanowiący załącznik nr [...] do Uchwały Państwowej Komisji nr [...] z dnia [...] maja 2023 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Państwowej Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich poniżej lat 15.

Zgodnie z § 4 Regulaminu, w zakresie udziału w pracach Państwowej Komisji Przewodniczący Państwowej Komisji, jego Zastępca oraz pozostali jej członkowie mają prawo w szczególności do: a) dostępu do dokumentów zgromadzonych przez Państwową Komisję, b) uczestniczenia w pracach, w tym w posiedzeniach i spotkaniach Państwowej Komisji, c) zgłaszania propozycji dotyczących działania Państwowej Komisji.

Stosownie natomiast do § 5 Regulaminu, Przewodniczący Państwowej Komisji organizuje prace Państwowej Komisji, w tym wyznacza terminy posiedzeń i spotkań oraz czuwa nad ich prawidłowym tokiem (lit. a), kieruje pracami Urzędu Państwowej Komisji (lit. k). Przewodniczący Państwowej Komisji zwołuje posiedzenia Państwowej Komisji określając termin posiedzenia oraz planowany porządek obrad (§ 10), może również zwołać spotkanie Państwowej Komisji w celu podjęcia prac związanych z bieżącymi sprawami Państwowej Komisji (§ 16). Natomiast w myśl § 6 Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji, zgodnie z zakresem zadań określonym przez Przewodniczącego Komisji w drodze zarządzenia, wykonuje czynności Przewodniczącego Państwowej Komisji pod jego nieobecność albo w przypadku innej przeszkody uniemożliwiającej sprawne działanie Przewodniczącego Państwowej Komisji.

Niezależnie od powyższych regulacji, przedstawione przez Skarżącą okoliczności złożenia wniosku, niepodważone przez organ, wskazują, że Skarżąca nie miała możliwości (tak w dacie złożenia wniosku, jak i w dacie wniesienia skargi na bezczynność) uzyskania informacji objętych wnioskiem. W tym czasie, jak podkreślała, była członkiem Państwowej Komisji nie sprawując żadnej dodatkowej funkcji. Co istotne, żaden z członków Państwowej Komisji nie sprawował w tym okresie funkcji Przewodniczącego Komisji, ani Zastępcy Przewodniczącego Komisji. Zgodnie natomiast z zarządzeniem nr [...] Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji z dnia [...] czerwca 2023 r. w sprawie zasad obsługi merytorycznej, administracyjnej i biurowej Państwowej Komisji, zadania Urzędu Państwowej Komisji dotyczące obsługi administracyjnej, biurowej i merytorycznej Państwowej Komisji, wykonywane były na polecenie i pod kierownictwem Dyrektora Generalnego Urzędu Państwowej Komisji, co wynika z § 1 ust. 3 lit. d ww. zarządzenia. W myśl § 1 ust. 4 wszystkie zlecenia Państwowej Komisji w ramach obsługi administracyjnej, biurowej i merytorycznej Państwowej Komisji, wymagają odpowiedniego uprzedniego zapisu w protokole z posiedzenia Państwowej Komisji, notatki ze spotkania Państwowej Komisji lub w trybie obiegowym. Członek Państwowej Komisji w ramach zadań wskazanych przez Przewodniczącego Państwowej Komisji, Państwową Komisję lub przez nich zaakceptowanych, zgłasza swoje zapotrzebowanie w ramach obsługi administracyjnej i biurowej Państwowej Komisji, na piśmie lub za pomocą poczty elektronicznej do Przewodniczącego Państwowej Komisji, a w razie jego nieobecności do odpowiednio umocowanego Zastępcy Przewodniczącego Państwowej Komisji albo odpowiednio umocowanego członka Państwowej Komisji, a w razie nieobecności tych osób - do Dyrektora Generalnego (§ 1 ust. 5 lit. a i b).

Jak podnosiła Skarżąca, w okresie od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] grudnia 2023 r. (tj. do daty powołania przez Sejm Przewodniczącego Państwowej Komisji) odbyło się tylko jedno spotkanie członków Państwowej Komisji z Dyrektorem Generalnym - w dniu [...] września 2023 r. Poza tym, jak podkreślała, uzyskanie jakichkolwiek informacji o pracy Urzędu Państwowej Komisji w trybie służbowym (poprzez wystąpienia kierowane do Dyrektora Generalnego), było znacznie utrudnione, a w praktyce niemożliwe. Z tego właśnie powodu Skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej jako osoba fizyczna, na podstawie przepisów u.d.i.p. Nie sposób zatem uznać, wbrew twierdzeniom organu, że Skarżąca mogła w ww. okresie uzyskać żądane informacje w trybie służbowym. Zatem skorzystanie przez Skarżącą z trybu przewidzianego w u.d.i.p. - w przedstawionych okolicznościach sprawy - należy uznać za uprawnione.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W niniejszej sprawie organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej (punkty 1 - 4 wniosku), bowiem dokonał błędnej jej kwalifikacji, a w konsekwencji nie rozpoznał wniosku z dnia [...] listopada 2023 r. w sposób określony ustawą o dostępie do informacji publicznej. Na datę wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, która nie ustała do daty wyrokowania. W związku z tym Sąd zobowiązał Państwową Komisję do rozpoznania punktów 1 - 4 ww. wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W tym miejscu odnosząc się do poczynionej przez organ w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. uwagi odnośnie znacznego stopnia szczegółowości pytań zawartych we wniosku oraz możliwego utrudnienia sposobu działania komórek organizacyjnych Urzędu w związku z udzieleniem odpowiedzi na wniosek, wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania rzeczą Sądu była wyłącznie ocena, czy przedmiotem żądania wniosku jest informacja publiczna, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. To obowiązkiem organu rozpoznającego ponownie wniosek Skarżącej będzie ewentualna kwalifikacja żądanej informacji, tj. czy jest to informacja prosta czy przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.d.i.p., co z kolei będzie determinowało ewentualne dalsze czynności organu uwzględniające tę kwalifikację.

Nie stwierdzając bezczynności organu w zakresie rozpoznania punktu 5 wniosku, Sąd oddalił skargę w tym zakresie (art. 151 p.p.s.a.). Stwierdził bowiem, o czym była już mowa powyżej, że objęta tym punktem informacja nie posiada waloru informacji publicznej.

Stwierdzając bezczynność organu w pozostałym zakresie wniosku Sąd ocenił, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie tej kwalifikowanej postaci bezczynności wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a p.p.s.a. rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z dnia 5 sierpnia 2021r. sygn. akt Il OSK 151/21, z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 644/21, z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 2439/20; publ. CBOSA). Takie okoliczności nie zaistniały jednak w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu bezczynność organu była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Błędna interpretacja przepisów prawa nie pozwala uznać, że stwierdzona bezczynność miała postać kwalifikowaną.

Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tym zakresie skargę oddalił. Przepis ten nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wskazany środek prawny, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma w szczególności znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. W treści skargi nie została przedstawiona żadna argumentacja, z której wynikałoby, że istnieje konieczność rekompensaty dla Skarżącej z powodów powyżej wymienionych. Nie wykazała ona, że przyznanie sumy pieniężnej w podanej w skardze wysokości jest uzasadnione dotyczącymi jej osoby względami materialnoprawnymi w związku z rozpatrywaną sprawą.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. w opisanym wyżej zakresie - jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 4 sentencji wyroku.