Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 417/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Sygn..akt lll SA/Kr 417/07 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie : Przewodniczący : Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. S. na decyzję Starosty z dnia 30 kwietnia 2007 r , nr [...] nazwaną postanowieniem w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia : odrzucić skargę .


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. Nr [...] orzekł w punkcie 1) o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2007 r. oznaczonej jako [...], a w punkcie 2 ) o zawieszeniu postępowania do chwili" rozstrzygnięcia" postępowania sądowego.

W podstawie prawnej postanowienia wskazano na przepisy art.154 kpa oraz art. 7 d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. 00/100/1086 ze zm. ) i § 47 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( DZ.U. 01/38/454 ).

Uzasadniając takie rozstrzygnięcia organ podniósł, że choć był wydał decyzję dotyczącą aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie działek nr [...] i [...] obręb [...] to jednak w toku prowadzonego postępowania administracyjnego strony nie poinformowały go, że równolegle toczy się postępowanie sądowe co do tych działek a przez to niektóre ze stron po otrzymaniu decyzji wniosły o stwierdzenie jej nieważności . Równocześnie organ uznał, że skoro postępowanie sądowe jest w toku to ma w tym przypadku do czynienia z zagadnieniem wstępnym co uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego.

Skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z daty [...] maja 2007 r. zatytułowanym, zgodnie z pouczeniem zawartym w "postanowieniu" jako "zażalenie" B. S. domagał się uchylenia tego postanowienia Starosty zarzucając mu obrazę przepisów art. 154 kpa i art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył :

Na wstępie wyjaśnienia wymagają dwie kwestie. Przede wszystkim, jeśli starosta podstawy prawnej dla swojego "postanowienia"" upatruje w przepisie art.154 kpa i orzeka o uchyleniu swej wcześniejszej decyzji z dnia [...] marca 2007 r. to jego aktualne orzeczenie wbrew przyjętemu oznaczeniu stanowi decyzję administracyjną a nie postanowienie i to nawet jeśli równocześnie orzeka o zawieszeniu postępowania. Po wtóre, jeśli pismo B. S. spełnia warunki formalne pisma procesowego a nadto wskazuje i zaskarżany akt i określa na czym polega naruszenie prawa to również wbrew podawanemu - zgodnie z pouczeniem - oznaczeniu .stanowi ono skargę a nie "zażalenie" (art. 57 § 1 p.p.s.a ).

Mając to na uwadze zauważyć należy, że zgodnie z art.52 § 1 i 2 ppsa skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się zaś sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zwrócenia uwagi wymaga, że w sprawach mających za przedmiot dokonanie zmian w ewidencji gruntów od decyzji starosty przysługuje odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym stosownie do art. 7 b ust.2 pkt2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. 05.240.2027 ze zm. ) jest wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego.

Wniesienie zatem skargi na decyzję Starosty bez wyczerpania dostępnych stronie środków odwoławczych czyni skargę niedopuszczalną z mocy art. 52 § 1 w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wyraźnego podkreślenia wymaga przy tym, że sytuacji tej nie zmienia w niczym to, iż w pouczeniu organ pierwszej instancji zawarł oczywiście błędną informację o dopuszczalności i sposobie zaskarżenia wydanego przez siebie " postanowienia" bezpośrednio do "Sądu Administracyjnego". Stosownie do przepisu art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji ( a także postanowieniu - art. 126 kpa ) co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Niezależnie od możliwości wniesienia odwołania, skarżący dysponuje odpowiednimi środkami prawnymi przewidzianymi w kodeksie postępowania administracyjnego do wyeliminowania z obrotu prawnego " postanowienia" Starosty.

Z takich przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, póz. 1270 z późn.zm.).