Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 283/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 64 a - 64 e  i art 151 a par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 138 par 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący AWSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2023 r. sprzeciwu P. sp. z o.o. w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2023 r., znak SKO.OŚ/4170/425/2022 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej P. sp. z o.o. w K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy L. decyzją z dnia 28 października 2022 r. (znak: ROŚ.6232.74.2020) w sprawie zalegania odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania:

1. nakazał spółce [...] sp. z o.o. w K. usunięcie z terenu działki numer [...] i [...] obręb Ś. odpadów o kodzie 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji);

2. orzekł, że wykonanie nakazu niniejszej decyzji powinno nastąpić poprzez zawarcie umowy przez właścicieli nieruchomości, na usunięcie, transport i zagospodarowanie odpadów z podmiotem posiadającym odpowiednie zezwolenie właściwego organu;

3. ustalił, iż obowiązek, o którym mowa w pkt 1 przedmiotowej decyzji powinien być wykonany w terminie 30 dni od dnia jej uprawomocnienia się.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez [...] sp. z o.o. w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r., znak SKO.OŚ.4170/425/2022 - działając na podstawie art. 26 ust. 1 i 4 w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 6, 19, 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z późne zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10), jak również art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2022, poz. 2000) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja nie zawiera wyczerpującego rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, skutkuje to uchyleniem decyzji, m.in. z uwagi na argumenty podniesione w odwołaniu.

Kolegium wskazało, że stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu 25.07.2022 r. M. J. złożyła pisemne oświadczenie, że działkę o numerze [...] sprzedała pod koniec lipca 2020 r. spółce [...] Sp. z o.o. zaznaczając, że nigdy nie nawoziła na tą działkę odpadów, nawet wówczas gdy była jej właścicielką. Postanowieniem nr ROŚ.6232.74.2020 z dnia 22.09.2022 r. Organ I instancji odmówił jej dalszego udziału w postępowaniu w charakterze strony. Nieruchomości o numerach [...] obręb Ś. stały się własnością Spółki [...] sp. z o.o. W dniu 02.08.2022 r. podczas oględzin, stwierdzono na działkach nr [...] odpady zielone tj. skoszoną trawę i gałęzie. Właściciel nieruchomości Spółka [...] nie stawiła się na oględziny również nie zapoznała się ze zgromadzonym materiałem, nie wniósł również żadnych uwag, wniosków ani wyjaśnień do projektu decyzji.

Zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego wsi Ś. podjętym Uchwałą nr XXVII/383/2021 Rady Gminy L. z 06.05.2021 r. przedmiotowe działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 3R1 tj. teren gruntów rolnych. Podstawowym przeznaczeniem terenu zgodnie z zapisami powyższej Uchwały, jest zagospodarowanie pod grunty rolne. Dopuszczalne jest również przeznaczenie m.in. pod drogi gruntowe czy zadrzewienia śródpolne.

Zgodnie z informacjami zawartymi w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotem przeważającej działalności właściciela działek [...] tj. Spółki [...] Sp. z o.o. (nr [...]) widnieje działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni.

W trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, że na terenie działek nr [...] w Ś. składowane są odpady, które Organ I instancji zakwalifikował jako odpad o kodzie 20 02 01 (odpady ulegające biodegradacji).

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że stan prawny sprawy przedstawia się następująco: Działki o numerach [...] nie są miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Miejscem składowania odpadów może być jedynie składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym czy ustawy Prawo budowlane. Działki te nie są też miejscem magazynowania odpadów. Magazynowaniem odpadów zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 5 ustawy - jest czasowe przechowywanie odpadów. Wójt Gminy L. nie wydał decyzji zezwalających na zbieranie, przetwarzanie czy też magazynowanie odpadów.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o odpadach: wytwórcą odpadów - rozumie się przez to każdego, którego działalność lub bytowanie powoduje powstawanie odpadów (pierwotny wytwórca odpadów), oraz każdego, kto przeprowadza wstępną obróbkę, mieszanie lub inne działania powodujące zmianę charakteru lub składu tych odpadów (...). Odrębny problem stanowi wskazanie podmiotu, który jest odpowiedzialny za odpady znajdujące się na działkach o numerach [...] W odwołaniu zakwestionowano odpowiedzialność Spółki [...] Sp. z o.o. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt. 19 ustawy, przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jak podkreśla się w orzecznictwie i literaturze przez władającego powierzchnią ziemi rozumie się m.in. właściciela nieruchomości. W analizowanym przypadku będzie to Spółka [...] Sp. z o.o.

Obalenie domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy może nastąpić tylko poprzez wykazanie, że odpadami faktycznie władał inny podmiot. Ciężar przeprowadzenia dowodu celem obalenia w/w domniemania spoczywa na władającym powierzchnią ziemi, którym w nin. sprawie jest odwołujący. Tak więc obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym (p. wyrok NSA z 06.03.2019 r., II OSK 816/18, LEX nr 2651027).

Natomiast – zdaniem Kolegium - trzeba zgodzić się z argumentami przytoczonymi w odwołaniu a dotyczącymi definicji "odpadów". Definicja odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy) opiera się na znanej od dawna w prawie unijnym i polskim "triadzie": odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz:

1. pozbywa się;

2. zamierza się pozbyć;

3. do pozbycia się jest zobowiązany.

Pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Termin "pozbywać się", który określa zakres stosowania pojęcia odpadu, nie może być interpretowany wąsko (p. wyrok NSA z 29.01.2019 r., II OSK 506/17, LEX nr 2624687). Decydujące znaczenie dla klasyfikacji określonego przedmiotu (substancji) jako odpadu ma zatem kwestia związana z jego "pozbywaniem się" przez posiadacza, które może być, jak się przyjmuje, działaniem faktycznym ("pozbywa się"), zamierzonym ("pozbyć się zamierza") lub nakazanym ("do którego pozbycia się jest zobowiązany") (p. wyrok NSA z 20.06.2017 r., II OSK 2642/15, LEX nr 2340972).

W analizowanej sprawie nie zostało wyjaśnione czy przedmioty zgromadzone na działkach stanowią odpad, którego "ktoś" się pozbył czy też zamierzał się pozbyć, względnie miał obowiązek się pozbyć. Organ I instancji powinien ponownie ustalić czy odpady zielone tj. skoszona trawa i gałęzie zostały "nawiezione" na przedmiotowe działki nr [...] i stanowią "odpad" w rozumieniu ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem nie da się na podstawie zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wysnuć wniosku, że przedmioty znajdujące się na działkach nr [...] w miejscowości Ś. są odpadami.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] Sp. z o.o. w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; "k.p.a.") przez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i bezpodstawne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowe rozstrzygnięcie winno obejmować uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. w ten sposób że nie nakazuje się [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. usunięcia odpadów o kodzie 200201 (odpady biodegradowalne) z działki nr [...] w miejscowości Ś., gmina L..

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że wniesiony środek zaskarżenia koncentruje się wokół jednego zasadniczego problemu, a mianowicie czy w stanie faktycznym ustalonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie należało wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w miejsce decyzji kasatoryjnej ograniczającej się do zwrócenia sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania.

W ocenie odwołującej się spółki zebrany materiał dowodowy w sprawie uzasadnia przyjęcie, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, a skierowanie decyzji Wójta Gminy L. ma charakter bezpodstawny. W sprawie nie ustalono czy na nieruchomości należącej do spółki w ogóle znajdują się jakiekolwiek odpady, podczas gdy spółka konsekwentnie wskazuje, że przedmioty tam się znajdujące nie są w ogóle odpadem. Mowa bowiem o trawie i gałęziach, które są czymś naturalnym na działce rolnej, która nie jest objęta ani produkcją rolną ani żadną szczególną uprawą (leży odłogiem).

Organ administracji wydając decyzję kasatoryjną w istocie przedłuża postępowanie, które toczy się w sprawie od 2020 r. i którego kierunek nie jest w zasadzie znany.

Istnienia odpadów na działkach nr [...] w miejscowości Ś. (gmina L.) nie ustalono - nie dokonał takich ustaleń organ, zaś ustalenie organu I instancji były oczywiście wadliwe co podkreślono w odwołaniu i co potwierdziła też zaskarżona decyzja. To tak jakby oczekiwaniem Organu II instancji było poszukiwanie rzekomych odpadów do skutku, aż nie uda się ich znaleźć i ustalić.

W tej sytuacji organ odwoławczy winien uchylić zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. i orzec o umorzeniu postępowania I instancji (wszak sprawa toczyła się w związku ze składowaniem odpadów, których nie ustalono). Względnie należało orzec w sprawie co do istoty, co w realiach tej sprawy winno polegać na orzeczeniu, że nie jest spółka zobowiązana do usunięcia odpadów z przedmiotowego gruntu.

Rację ma organ odwoławczy, że w sprawie organ I instancji popełnił błędy proceduralne. Zasadniczo jednak błędy te ograniczają się do zupełnego pominięcia istoty postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie usunięcia odpadów, tj. ustalenia faktu składowania odpadów (przedmiotów, które należało uznać za odpad).

Natomiast, co trzeba podkreślić, nie miały te błędy już wpływu na sytuację odwołującej się - na podstawie dokumentów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego należało ustalić jednoznacznie, że odwołująca się nie jest ani właścicielem ani też posiadaczem przedmiotów będących odpadem.

Wydaje się, że poprawne, ale i konsekwentne stanowisko organu odwoławczego, winno nie tylko wyeliminować wadliwą decyzję z obrotu prawnego, lecz winno prowadzić do zakończenia całego postępowania wobec braku cech odpadów przez przedmioty znajdujące się na nieruchomości.

Uwzględnienie sprzeciwu zniesie z odwołującej się konieczność dalszego znoszenia uciążliwości związanych z udziałem w postępowaniu administracyjnym. Trzeba wskazać, że w niniejszej sprawie już raz wydano decyzję kasatoryjną SKO i Wójt Gminy L. powtarzał już postępowanie w sprawie.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1).

Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji musi być treść art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

W ocenie Sądu przepis ten został wadliwie zastosowany w okolicznościach niniejszej sprawy.

Na wstępie trzeba przypomnieć, że niniejsza sprawa administracyjna była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mianowicie decyzją z dnia 5 stycznia 2021 roku nr ROŚ.6232.74.2020 Wójt Gminy L.

1. nakazał [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. usunięcie z terenu działki numer [...] obręb Ś. odpadów o kodzie [...] (odpady biodegradowalne)

2. nakazał M. J., usunięcie z terenu działki numer [...] obręb Ś. odpadów o kodzie [...] (odpady biodegradowalne)

3. wskazał iż wykonanie decyzji powinno nastąpić poprzez zawarcie umowy przez właścicieli nieruchomości, na usunięcie, transport i zagospodarowanie odpadów z podmiotem posiadającym odpowiednie zezwolenie właściwego organu

4. ustalił, iż obowiązek, o którym mowa w pkt. 1 decyzji powinien być wykonany w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 19 lutego 2021r. nr SKO.OŚ/4170/475/2020, na podstawie art. 138 § 2 kpa i art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2020, poz. 256), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że jak wynika z treści art. 26 ustawy o odpadach z 2012 r. do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usuniecie odpadów wymagane było ustalenie tylko następujących okoliczności: 1. istnienia odpadów (te są zdeponowane na działkach i temu nie przeczy odwołująca strona), 2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów (ustalenia jak wyżej), 3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów tj. posiadacza odpadów. Na podstawie zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego nie można uznać że przeprowadzone postępowanie wykazało że posiadaczem odpadów jest [...] sp. z o.o. z siedzibą w K..

Sprzeciwy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz M. J., a Sąd wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Kr 371/21 oddalił sprzeciwy.

Skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wniesioną od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. III OSK 64/22.

Przyczyną uchylenia wydanych wcześniej decyzji były kwestie podmiotowe, mianowicie ustalenie, że skarżąca spółka jest właścicielem także działki nr [...], wobec czego domniemanie co do posiadania odpadów wskazuje na ten podmiot, a nie – jak wcześniej przyjmował organ I instancji – na M. J..

Po zwrocie akt administracyjnych organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie wskazanym w wyrokach obu instancji. W szczególności przeprowadzono oględziny w dniach 2 sierpnia i 20 września 2022 r., umożliwiając wzięcie w nich udział stronie skarżącej jako właścicielowi przedmiotowych nieruchomości. Skarżący z możliwości tej nie skorzystał. Postanowieniem z dnia 22 września odmówiono M. J. dalszego udziału w postępowaniu w charakterze strony z uwagi na fakt, że nie jest już ona właścicielką żadnej z działek, których dotyczy postępowanie i nawet gdy jeszcze była właścicielką nieruchomości to nie nawoziła na nią żadnych odpadów.

Następnie – po zawiadomieniu w trybie art. 10 k.p.a. organ I instancji wydał w dniu 28 października 2022 r. decyzję nakazującą stronie skarżącej usunięcie odpadów z terenu działek nr [...] obr..

Natomiast organ odwoławczy na etapie rozpoznawania odwołania od tej decyzji, po dwóch i pół latach prowadzenia postępowania powziął wątpliwość, czy aby w stanie faktycznym w tej sprawie w ogóle mamy do czynienia z odpadami. Co istotne – wątpliwości takich nie miało Kolegium przy poprzednio wydawanej decyzji kasatoryjnej w lutym 2021 r., gdzie wprost wskazano, że odpady "są zdeponowane na działkach i temu nie przeczy odwołująca strona". Trzeba zaznaczyć, że okoliczność kwalifikacji zalegających na nieruchomościach traw i gałęzi była już wcześniej kwestionowana w odwołaniu od pierwszej decyzji organu I instancji. Stan faktyczny od początku postępowania nie zmienił się, na co wskazują przeprowadzone w sprawie oględziny. Nie budzą wątpliwości ustalenia wynikające z oględzin, że na przedmiotowych nieruchomościach zalegają skoszona trawa, gałęzie drzew, liście. Niezrozumiałe jest stanowisko Kolegium, które – w sytuacji takich jednoznacznych ustaleń faktycznych – nakazuje organowi I instancji ustalić >>czy odpady zielone tj. skoszona trawa i gałęzie zostały "nawiezione" na przedmiotowe działki nr [...] i stanowią "odpad" w rozumieniu ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów<<.

Kolegium w zaskarżonej decyzji twierdzi, że "nie da się na podstawie zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wysnuć wniosku, że przedmioty znajdujące się na działkach nr [...] w miejscowości Ś. są odpadami".

Wątpliwości organu odwoławczego, zwłaszcza na tym etapie postępowania, są całkowicie niezrozumiałe i wskazują na zamiar uchylenia się od rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji, ani też to samo Kolegium przy poprzednim rozpoznaniu sprawy nie mieli wątpliwości, że mamy do czynienia z odpadami. Jeżeli jednak organ odwoławczy aktualnie takie wątpliwości powziął, to winien wyjaśnić je we własnym zakresie.

W tym miejscu trzeba wskazać na treść notatki służbowej z dnia 6 sierpnia 2020 r. (k. 66 akt administracyjnych) co do oświadczeń pełnomocnika spółki w zakresie pochodzenia przedmiotów składowanych na nieruchomościach. Trzeba też podkreślić, że – za wyjątkiem tych oświadczeń pełnomocnika - spółka w trakcie całego postępowania zachowywała postawę bierną, nie brała udziału w oględzinach ani nie przedstawiała swojego stanowiska w inny sposób niż wnoszenie środków zaskarżenia.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutów sprzeciwu należy wskazać, że na obecnym etapie postępowania Sąd nie ma możliwości wskazania kierunku rozstrzygnięcia merytorycznego, jak chciałby tego skarżący, a w szczególności wiążącego rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z odpadami. Z uwagi na opisaną wcześniej ograniczoną kognicję przy rozpoznawaniu sprzeciwu Sąd tylko w bardzo ograniczonym zakresie może odnosić się do przepisów prawa materialnego, natomiast rozstrzygnięcie wyroku wydanego po rozpoznaniu sprzeciwu winno koncentrować się na prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i oceny zasadności ponownego rozpoznania sprawy przez organy dwóch instancji. Dokonana w tym zakresie kontrola wykazała wadliwość zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższych rozważań zaskarżona decyzja jako naruszająca art. 138 § 2 k.p.a. podlegała uchyleniu na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).