Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1112/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3 i 4, art. 193
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. Z. o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/14 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. S.Z. wniósł

o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu I instancji z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/14 oraz decyzji go poprzedzających.

W uzasadnieniu wniosku skarżący stwierdził, że prowadzenie w stosunku do niego egzekucji z jego gospodarstwa rolnego należy oceniać w kategorii utraty przedmiotu, którego nie będzie można zastąpić, a "odtworzenie obecnego stanu będzie za sobą pociągało znaczne koszty oraz będzie trwało kilka lat".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy zauważyć, że postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/14, którym odmówiono zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, została prawomocnie rozstrzygnięta sprawa z wniosku strony

o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] października 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. z [...] czerwca 2011 r. odmawiającej przyznania S.Z. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010. Z uzasadnienia postanowienia Sądu I instancji wynika, że wówczas powodem rozstrzygnięcia o takiej treści był brak możliwości dokonania oceny sytuacji materialnej skarżącego, z uwagi na fakt, iż nie przedstawiono dokumentów mogących stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. Sąd zauważył, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został przez stronę uzasadniony stwierdzeniem, że "skutki dokonania egzekucji z majątku skarżącego nie będą możliwe do odwrócenia. Doprowadzenie do realizacji obowiązku zapłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, choćby w postępowaniu egzekucyjnym, mogłoby wpłynąć na zachwianie i tak trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej". Takie uzasadnienie wniosku uniemożliwiało ocenę, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Przechodząc do oceny wniosku skarżącego złożonego pismem z dnia 24 czerwca 2015 r., po wniesieniu skargi kasacyjnej od opisanego w petitum wyroku WSA z dnia 22 października 2014., sygn. akt V SA/Wa 1884/14, należy zauważyć, że stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub

w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei z treści § 4 tego przepisu wynika, że postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W każdym jednak przypadku, to skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem strony, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I FZ 481/09, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarżący wniósł o "wstrzymanie wykonania wyroku WSA w sprawie V SA/Wa 1884 i poprzedzających go decyzji". Otóż wyjaśnienia wymaga, że wskazany wyrok zapadł w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2014 r. utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Prezesa ARiMR z [...] stycznia 2014 r., odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Dyrektora OR ARiMR

w O. z [...] października 2011 r., mocą której odmówiono skarżącemu przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2010.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z takim poglądem należy się zgodzić. W okolicznościach konkretnej sprawy można bowiem rozważać wstrzymanie wykonania decyzji w takim znaczeniu, że wstrzymaniu podlegać będą skutki prawne, które decyzja ta wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, Lex nr 1624481). O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 859/11, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotem zaskarżenia we wskazanym przez stronę wyroku WSA była decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, która – co do zasady – nie posiada cech wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 471/14, publ. jak wyżej), a skoro tak, to bezprzedmiotowe byłoby wstrzymanie jej wykonania, a co za tym idzie, wniosek skarżącego w tym zakresie należało uznać za nieuzasadniony.

Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Sądu I instancji z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/14, należy wskazać, że kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., który dotyczy wyłącznie wstrzymania wykonania aktów bądź czynności wydanych

w postępowaniu administracyjnym i będących przedmiotem kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Oznacza to, że nie może on stanowić podstawy wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.