Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1605/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 17 ust. 1
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Asesor WSA - Paweł Gorajewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia 29 maja 2023 r. nr BRE.610.5.2022 w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu rolnictwa ekologicznego w sposób niezgodny z przepisami prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: "skarżąca", "strona", "Spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "GIJHARS", "organ odwoławczy") z 29 maja 2023 r. znak BRE.610.5.2022, uchylająca w całości decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: "WIJHARS", "organ I instancji") z 1 września 2022 r. znak KO.8230.5.7.2022b oraz w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy, przez wymierzenie stronie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii produktu zafałszowanego.

Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W wyniku kontroli, przeprowadzonej w skarżącej Spółce w dniach od 12.05.2022 r. do 19.05.2022 r. przez inspektorów WIJHARS w zakresie jakości handlowej przetworów zbożowych - miejsce kontroli [...], ul. [...], [...], stwierdzono, że strona wprowadzała do obrotu przez platformę internetową Allegro produkt ekologiczny: [...], nie posiadając certyfikatu na obrót wyrobami ekologicznymi. Ustalenia z kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z [...], podpisanym przez stronę podczas kontroli. Pismem z 7.07.2022 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu produktu rolnictwa ekologicznego w sposób niezgodny z przepisami prawa.

Decyzją nr 2 z 1 września 2022 r. znak: KO.3230.5.7.2022 WIJHARS wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za wprowadzenie do obrotu w sposób niezgodny z przepisami prawa produktu rolnictwa ekologicznego [...] 1 kg, wielkość partii magazynowej: 1 800 szt. a' 1 kg -1 800 kg, wielkość partii zakupionej: 2 400 szt. a' 1 kg - 2 400 kg, data produkcji: 16.03.2022, najlepiej spożyć przed: 16.03.2023, cena brutto za opakowanie: 10,48 zł, wartość partii: 25 152,00 zł.

W wyniku rozpoznania odwołania GIJHARS decyzją z 29 maja 2023 r. znak BRE.610.5.2022, uchylił w całości zaskarżoną decyzję WIJHARS z 1.09.2022 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, wymierzając stronie karę pieniężną w wysokości 1 500 zł, za wprowadzenie do obrotu partii produktu zafałszowanego poprzez użycie terminu BIO w znakowaniu produktu [...] a' 1 kg, wielkość partii magazynowej: 1 800 szt. a11 kg - 1 800 kg, wielkość partii zakupionej: 2 400 szt. a' 1 kg - 2 400 kg, data produkcji: 16.03.2022, najlepiej spożyć przed: 16.03.202:1, cena brutto za opakowanie: 10,48 zł, wartość partii: 25152,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że wymierzona kara dotyczy całej partii zakupionej zgodnie z ustaleniami organu I instancji przez stronę, która została częściowo już sprzedana poprzez portal Allegro, a częściowo znajdowała się na magazynie wg stanu na dzień kontroli WIJHARS. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 24 ust. 1 pkt. 5 i pkt. 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej. W ocenie GIJHARS certyfikat, wystawiony przez czeską jednostkę certyfikującą innemu przedsiębiorcy, nie uprawniał strony do wprowadzania do obrotu na jego podstawie zakwestionowanej partii mąki. Strona nie posiadała certyfikatu o którym mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE), a wprowadziła produkt jako ekologiczny niezgodnie z art. 35 ust. 2 ww. rozporządzenia. Według GIJHARS organ I instancji nieprawidłowo zastosował do ustalonego stanu faktycznego art. 24 ust. 1 pkt. 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej ponieważ przepis ten dotyczy nieprawidłowego oznakowania produktu ekologicznego, natomiast istota sprawy polegała na tym, że strona, jako podmiot nieuprawniony do sprzedaży produktów jako ekologicznych, dokonywała takiej sprzedaży. Według organu odwoławczego działanie strony należało zakwalifikować jako zafałszowanie mąki orkiszowej wprowadzanej do obrotu jako ekologicznej, co w konsekwencji spowodowało uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Według organu odwoławczego stan faktyczny, udokumentowany podczas kontroli przeprowadzonej u strony przez WIJHARS oraz dowody zebrane wtoku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, nie budzą zastrzeżeń i umożliwiały organowi odwoławczemu uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie merytoryczne co do istoty sprawy, stosując odmienne podstawy prawne niż organ I instancji. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji było niezasadne z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ustalenie stanu faktycznego. GIJHARS powołał się na treść art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i wyjaśnił, że mieści się w tym obszarze także podawanie w ofercie informacji sugerującej, że produkt pochodzi z produkcji ekologicznej w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. W ocenie GIJHARS kontrolowana partia mąki była też artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, gdyż producent nie spełnił wymagań w zakresie prawidłowego, zgodnego z prawdą, oznakowania produktu o nazwie [...] 1 kg. Nie było zgodne z prawdą użycie terminu BIO w przytoczonej nazwie, a także użycie innych określeń sugerujących ekologiczną metodę produkcji w ofercie tej mąki na portalu Allegro, co przesądza o zakwalifikowaniu czynu, jako zafałszowanie. Według GIJHARS oznakowanie tego produktu przy użyciu terminu BIO jest niezgodne zarówno z przepisami dotyczącymi, jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego jak i stanowi naruszenie określone w art. 24 ust 1 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej. Przyjmując nawet, że działanie strony mogło być niezamierzone, to produkt, którego oznakowanie wprowadza w błąd nabywców poprzez termin BIO w oznakowaniu, który stanowi deklarację ekologicznej metody produkcji, oznacza zafałszowanie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że oznakowanie produktu nie może wprowadzać w błąd co do rodzaju oferowanego produktu i metod jego produkcji, co w rozpoznawanej sprawie zostało naruszone poprzez oferowanie produktu znakowanego terminem BIO, przez stronę, która nie była objęta kontrolą jednostki certyfikującej i nie posiadała certyfikatu, niezgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Dodatkowo organ odwoławczy powołał się na wymogi dotyczące informacji żywnościowych wynikające z art. 7 ust. 1 lit. a i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011. GIJHARS wyjaśnił, że o zafałszowaniu produktu żywnościowego decyduje obiektywny stan rzeczy, a w szczególności wprowadzenie do obrotu produktów żywnościowych, o których mowa w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Przywołany przepis nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie producenta we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu, natomiast naruszenie w następstwie działań umyślnych lub w wyniku rażącego niedbalstwa powinno być wzięte pod uwagę przy ustalaniu sankcji względem sprawcy takich zachowań. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona, jako profesjonalista zajmujący się wprowadzaniem do obrotu artykułów rolno-spożywczych, ma obowiązek znać i stosować przepisy obwiązującego prawa żywnościowego. GIJHARS uznał, że wprowadzony produkt był zafałszowany, co podlega karze pieniężnej zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Naruszenie stwierdzone przez organ I instancji oznacza naruszenie, o którym mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszenia, o którym mowa art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej. Organ odwoławczy wskazał, że brak uwzględnienia przez organ I instancji art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz zbiegu przepisów, o którym mowa wart. 40b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w konsekwencji skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzję w całości i w tym zakresie GIJHARS rozstrzygnął w co do istoty sprawy. GIJHARS powołał się na treść art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i wskazał strona posiadała kwestionowane produkty na stanie magazynowym oraz część produktów sprzedała za pośrednictwem portalu Allegro. GIJHARS powołał się na treść art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 30 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przypadku produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 , terminy, o których mowa w art. 30 ust. 1, nie mogą być używane nigdzie w Unii w żadnym z języków wymienionych w załączniku IV w znakowaniu, materiałach reklamowych ani dokumentach handlowych produktów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem. Ponadto w znakowaniu ani reklamie nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych lub nazwach przedsiębiorstw, ani praktyk, jeżeli mogą one wprowadzić konsumenta lub użytkownika w błąd poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki są zgodne z niniejszym rozporządzeniem. W ocenie GIJHARS zamieszczenie w nazwie mąki orkiszowej terminu BIO jak i w jej ofertach informacji sugerujących ekologiczną metodę jej produkcji, oznaczało naruszenie przez stronę zasady wskazanej w przywołanym przepisie. GIJHARS powołał się na treść art. 34 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że działalność skarżącej polega na oferowaniu do sprzedaży, za pośrednictwem sieci internetowej, produktu ekologicznego poprzez zamieszczanie dodatkowego opisu i elementów graficznych wskazujących ekologiczne pochodzenie przez podmiot, który nie znajduje się pod kontrolą jednostki certyfikującej. W ocenie GIJHARS działanie prowadzone przez stronę kwalifikuje się do zgłoszenia do systemu kontroli objęcia kontrolą jednostki certyfikującej zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, w związku z czym strona nie mogła skorzystać ze zwolnienia od obowiązku poddania swojej działalności kontroli jednostki certyfikującej i posiadania certyfikatu, które to zwolnienie jest dopuszczalne tylko przy sprzedaży bezpośredniej. Według GIJHARS oznakowanie zamieszczone w ofertach sprzedaży mąki jako ekologicznej pn.: [...] 1 kg w materiałach reklamowych na stronie Allegro zostało dokonane przez podmiot do tego nieuprawniony, który nie jest objęty systemem kontroli w rolnictwie ekologicznym i nie posiada wymaganego certyfikatu, zgodnie z art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Tym samym artykuły wprowadzane przez stronę do obrotu nie mogły być ofererowane jako ekologiczne tj. spełniające wymagania określone w ww. rozporządzeniu. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że udokumentowane w materiale dowodowym wydruki ofert strony na portalu Allegro, ukazujące zapisy widniejące na stronie Allegro przy ofertach kwestionowanej mąki z opisem parametrów produktu, wskazują na to, że oferowany produkt jest ekologiczny z uwagi na opis, tj.: "[...]". Dodatkowo w opisie orkiszu widniał zapis "[...]". Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że w ofertach kwestionowanej mąki zamieszczano logo rolnictwa ekologicznego, co naruszało art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Według GIJHARS stosowanie tego logo przez stronę, nieposiadającą certyfikatu przy oferowaniu produktów jako ekologicznych, wprowadzało nabywców w błąd, co stanowiło o zafałszowaniu oferowanych produktów. GIJHARS, powołując się na definicję znakowania zawartą w art. 3 pkt 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, uznał że używanie przez stronę przy opisie mąki słowa BIO, ekologiczne, na stronie Allegro i w ofertach, stanowiło jedną z form znakowania i było niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. W ocenie GIJHARS strona mylnie utożsamia sprzedaż bezpośrednią konsumentowi, o której mowa w art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, ze sprzedażą za pomocą środków porozumiewania na odległość, taką jak sprzedaż w sklepie internetowym, np. przez portal Allegro. Według organu odwoławczego sprzedaż bezpośrednia polega na bezpośrednim kontakcie z konsumentem końcowym, który nabywa dany produkt. Przy sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego nie jest spełniony warunek sprzedaży bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu, niezbędny do zastosowania wyłączenia z obowiązku kontroli i posiadania certyfikatu, stosownie do art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. GIJHARS na poparcie stanowiska, że sprzedaż za pośrednictwem Internetu nie jest wyłączona z systemu kontroli i certyfikacji w rolnictwie ekologicznym, powoła się na wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z 12 października 2017 r. (sprawa C-289/16), wskazując że wyrok ten co prawda nie odnosi się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 a do Rozporządzenie Rady 15(WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie {EWG) nr 2092/91, jednak zasada określająca możliwość wyłączenia z obowiązku kontroli wyłącznie podmioty sprzedające produkty bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu, nie uległa zmianie w przepisach dotyczących rolnictwa ekologicznego obowiązujących do 31.12.2021 r. i po tej dacie. Wyłączenie to nie obejmuje bowiem sprzedaży za pośrednictwem środków porozumiewania na odległość, takich jak Internet. Odwołując się do treści ww. wyroku Trybunału GIJHARS wyjaśnił, że dla uznania, iż produkty są sprzedawane konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu "bezpośrednio" w rozumieniu tego przepisu, niezbędne jest, by sprzedaż była prowadzona przy jednoczesnej obecności podmiotu gospodarczego lub jego personelu zajmującego się sprzedażą oraz konsumenta końcowego. W ocenie GIJHARS fakt, że przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego nie definiują terminu "działań przygotowawczych do celów innych niż związane z punktem sprzedaży", nie ma wpływu na ocenę w rozpoznawanej sprawie, że treści zamieszczane na stronie internetowej miały na celu zasugerować nabywcy, iż oferowany produkt jest zgodny z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego i objęty certyfikatem. W ocenie GIJHARS ma znaczenia, że strona nie dokonywała żadnych fizycznych czynności na produkcie, takich jak pakowanie, etykietowanie opakowań jednostkowych. Także bez znaczenia jest to, czy produkt sprzedany jest konsumentowi czy użytkownikowi końcowemu, ponieważ bez względu na to kto jest nabywcą to ma on niezbywalne prawo do rzetelnej informacji o kupowanym produkcie. Według organu odwoławczego argumentacja strony, że jej działalność jest zwolniona z kontroli i certyfikacji ponieważ strona nie wykonuje żadnych czynności na produkcie, nie jest możliwa do przyjęcia na gruncie powyższych przepisów, gdyż nie został spełniony podstawowy warunek zwolnienia z posiadania certyfikatu, którym jest prowadzenie sprzedaży bezpośrednio konsumentowi lub ostatecznemu użytkownikowi. Według GIJHARS strona mogłaby prowadzić swoją działalność bez obowiązku zgłoszenia działalności do systemu kontroli i bez certyfikatu (przy założeniu spełnienia wszystkich innych wymagań zawartych w art. 34 ust. 2 rozporządzenia 2018/848), jeśli produkty byłby oferowane konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu bezpośrednio zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, a przy sprzedaży przez Internet warunek bezpośredniej sprzedaży nie jest spełniony. Również przywołany w odwołaniu przypis dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. nie zwalnia strony z obowiązku informowania o tym, że produkt jest ekologiczny, jedynie w sytuacji, gdy producent posiada certyfikat i jest uprawniony do wprowadzania do obrotu produktów jako ekologicznych, zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia 2018/848. Według organu odwoławczego twierdzenia strony dotyczące wirtualnego miejsca sprzedaży (w ramach e-commerce), czy stacjonarnego punktu sprzedaży, nie różnicują podejścia wynikającego z art. 34 ust. 2 ww. rozporządzenia, odnośnie kryterium do zwolnienia z obowiązku zgłoszenia do systemu kontroli i certyfikacji. Uzasadniając wymiar kary organ odwoławczy powołał się na treść art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W ocenie GIJHARS działanie strony, polegające na wprowadzeniu do obrotu kwestionowanej partii mąki jako ekologicznej, w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, charakteryzuje się znaczącym stopniem szkodliwości czynu. Działanie przedsiębiorcy stanowiło naruszenie podstawowych przepisów obowiązujących w rolnictwie ekologicznym, tj. art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Naruszenia te zostały ocenione na gruncie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, jako zafałszowanie mąki orkiszowej ofererowanej przez stronę jako produkt ekologiczny. Ponadto strona nie postąpiła w myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 178/2002, z którego wynika, że przedsiębiorca powinien prowadzić należytą kontrolę produktu na wszystkich etapach obrotu tak, aby produkt ten był zgodny z wymaganiami obowiązującego prawa żywnościowego w tym m. in. ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i taki trafił do konsumenta finalnego. Zgodność z przepisami byłaby w rozpoznawanej sprawie zachowana, jeśliby strona podlegała kontroli jednostki certyfikującej. Według GIJHARS zakres naruszenia był średni, ponieważ działanie przedsiębiorcy stanowiło naruszenie w zakresie jednego rodzaju produktu oferowanego jako ekologiczny na portalu Allegro oraz z uwagi na to, że znaczna ilość zakwestionowanej mąki nie została sprzedana i pozostawała w magazynie strony wg stanu na dzień kontroli WIJHARS. Organ odwoławczy uwzględnił dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku i fakt, iż podmiot do tej pory nie był kontrolowany przez WIJHARS i w jego działalności nie stwierdzono wcześniej nieprawidłowości. Ponadto przy ustalaniu wysokości kary GIJHARS uwzględnił przychód strony wynoszący 784 668,72 zł i obrót wynoszący 784 668,72 zł, osiągnięte w okresie roku poprzedzającym rok nałożenia kary. W ocenie GIJHARS kara w wysokości 1 500 zł, odpowiadająca 6% wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych, czyli 25 152,00 zł, nie stanowi nadaremnego obciążania. GIJHARS wskazał, że wobec przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę w roku podatkowym 2022, wynoszącego 784 668,72 zł, maksymalna wysokość kary w niniejszej sprawie mogłaby wynieść 78 466,87 zł, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Nałożona kara stanowi 1,9% kary maksymalnej przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W ocenie GIJHARS wymierzona kara pieniężna jest odczuwalną dolegliwością dla producenta, pozostając jednocześnie ze względu na jej niewygórowany wymiar w jego możliwościach finansowych, jak również jest adekwatna do stopnia szkodliwości czynu i zakresu naruszenia, jakiego dopuścił się przedsiębiorca. GIJHARS zwrócił uwagę, na funkcję prewencyjną wysokości kary, która winna być wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość, zapobiegającym powstawaniu nieprawidłowych praktyk rynkowych, oraz funkcję represyjną - winna stanowić adekwatną dolegliwość dla przedsiębiorcy nie niosąc za sobą jednocześnie ryzyka wyeliminowania go z obrotu gospodarczego. Według GIJHARS wymierzona kara mieści się w granicach ustawowych, a jej wysokość, nie zagraża płynności finansowej strony i jest adekwatna do wagi naruszenia. Biorąc pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu organ odwoławczy uznał, że nie zachodzą przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzania kary pieniężnej, o których mowa w art. 40a ust. 5c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten przewiduje fakultatywny charakter zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, a organ nie znalazł uzasadnienia do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. GIJHARS zwrócił uwagę, że jednym z celów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jest ochrona konsumentów, którzy nie mają adekwatnych instrumentów, dla ochrony swych praw przed nieprawidłowymi praktykami handlowymi (wyrok NSA z 18 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 466/12 oraz wyrok WSA z 11 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2336/13). GIJHARS wskazał, że na gruncie rozpoznawanej sprawy priorytetową była ochrona praw konsumenta do rzetelnej informacji o produkcie oferowanym jako ekologiczny, który bezpodstawnie był wprowadzany do obrotu z oznakowaniem BIO przez stronę nie posiadającą certyfikatu.

W skardze na decyzję GIJHARS z 29 maja 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji WIJHARS i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) art. 34 ust. 1 w z w. z art. 34 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2C18/848 z dnia 30 maja 2018 r. przez jego błędną wykładnię i interpretację polegającą na uznaniu, że strona skarżąca przez oferowanie do sprzedaży za pośrednictwem sieci internetowej produktu ekologicznego wraz z dodatkowym opisem i elementami graficznymi wskazującymi pochodzenie ekologiczne, kwalifikuje się do zgłoszenia do objęcia kontrolą jednostki certyfikującej i nie może być uznana za podmiot, który sprzedaje opakowane produkty ekologiczne bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu i tym samym zwolniony z obowiązku powiadamiania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz z obowiązku posiadania certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 2 z uwagi na fakt, że produkowała, nie przygotowywała ani nie przechowywała do celów innych niż związane z punktem sprzedaży lub przywozem produktu w postaci mąki [...] i nie zlecała podwykonawstwa tych czynności innemu podmiotowi, a nadto, że oferowanie i sprzedaż dokonywana w ten sposób nie może być zakwalifikowana jako bezpośrednia sprzedaż konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu, i wskutek tego naruszenie:

2) art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że strona skarżąca była zobowiązana bezpośrednio do posiadania certyfikatu, a wskutek powyższego naruszenie także:

3) art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej w zw. z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w zw. z art. 40b art. 40b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przez ich zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokość 1500 zł, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy nie uprawniał do stwierdzenia, że strona dokonywała sprzedaży produktów jako ekologicznych, nie będąc do tego uprawniona przepisami powszechnie obowiązującego prawa - tj. dokonując zafałszowania mąki orkiszowej wprowadzanej do obrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "ppsa" sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez GIJHARS stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które sąd w całości akceptuje, należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 3 pkt 10 i pkt 5 oraz art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 40b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 24 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej oraz art. 3 pkt 52, art. 30 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 i 2, art. 35 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 i art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011.

Art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi, że kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Stosownie do art. 40a ust. 5 powołanej wyżej ustawy, ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor albo wojewódzki inspektor uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych.

Art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych zawiera definicję legalną użytego w ustawie określenia "artykuł rolno-spożywczy zafałszowany", stanowiąc że oznacza ono - produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 5 powołanej ustawy, użyte w niej określenie "jakość handlowa" oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

W myśl art. 40b ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jeżeli naruszenie, o którym mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 lub 4 lub ust. 3, wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszenia, o którym mowa w art. 56 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o rejestracji i ochronie nazw pochodzenia, oznaczeń geograficznych oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności produktów rolnych i środków spożywczych, win lub napojów spirytusowych oraz o produktach tradycyjnych, lub art. 24 ust. 1 pkt 4, 5 lub 6 lub ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej, karę pieniężną nakłada się na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

W myśl art. 24 ust. 1 pkt 5 ustawy o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt rolnictwa ekologicznego jako produkt rolnictwa ekologicznego, który został oznakowany z naruszeniem art. 30, art. 32 lub art. 33 rozporządzenia 2018/848, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia za rok poprzedzający rok wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który nie jest objęty certyfikatem, o którym mowa w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 2018/848, ale jest oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego lub jako produkt w okresie konwersji, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej, którą uzyskała lub którą mogłaby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 1000 zł.

W myśl art. 3 pkt 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 do celów tego rozporządzenia określenie "znakowanie" oznacza wszelkie słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole odnoszące się do produktu i umieszczane na wszelkich opakowaniach, dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących takiemu produktowi lub odnoszących się do niego.

Stosownie do art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, do celów niniejszego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe stosowane do ich produkcji opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały wytworzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W szczególności, terminy wymienione w załączniku IV, oraz ich pochodne i wersje skrócone, jak np. "bio" i "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terytorium Unii i we wszystkich językach wymienionych w tym załączniku do celów znakowania i reklamy produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, zgodnych z niniejszym rozporządzeniem. Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie mogą być używane nigdzie w Unii w żadnym z języków wymienionych w załączniku IV w znakowaniu, materiałach reklamowych ani dokumentach handlowych produktów niezgodnych z niniejszym rozporządzeniem. Ponadto w znakowaniu ani reklamie nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych lub nazwach przedsiębiorstw, ani praktyk, jeżeli mogą one wprowadzić konsumenta lub użytkownika w błąd poprzez sugerowanie, że produkt lub jego składniki są zgodne z niniejszym rozporządzeniem.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być używane w znakowaniu oraz w prezentacjach i reklamach produktów zgodnych z niniejszym rozporządzeniem. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej może być również stosowane do celów informacyjnych i edukacyjnych związanych z istnieniem i reklamą samego logo jako takiego, pod warunkiem że takie zastosowanie nie wprowadzi konsumentów w błąd co do ekologicznej produkcji określonych produktów i pod warunkiem że logo to będzie powielane zgodnie z przepisami zawartymi w załączniku V. W takim przypadku wymogi art. 32 ust. 2 i załącznik V pkt 1.7 nie mają zastosowania. Logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej nie jest wykorzystywane w odniesieniu do żywności przetworzonej, o której mowa w art. 30 ust. 5 lit. b) i c), i produktów w okresie konwersji, o których mowa w art. 30 ust. 3.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 przed wprowadzeniem wszelkich produktów do obrotu jako "ekologiczne" lub "w okresie konwersji" lub przed okresem konwersji podmioty oraz grupy podmiotów, o których mowa w art. 36, produkujące, przygotowujące, dystrybuujące lub przechowujące produkty ekologiczne lub produkty w okresie konwersji, które przywożą takie produkty z państwa trzeciego lub je wywożą do państwa trzeciego lub które wprowadzają takie produkty do obrotu, zgłaszają swoją działalność właściwym organom państwa członkowskiego, w którym prowadzona jest ich działalność oraz w którym ich przedsiębiorstwo podlega systemowi kontroli. W przypadku gdy właściwe organy przekazały swoje obowiązki lub przekazały niektóre zadania w zakresie kontroli urzędowych lub niektóre zadania związane z innymi czynnościami urzędowymi więcej niż jednemu organowi kontrolnemu lub więcej niż jednej jednostce certyfikującej, podmioty lub grupy podmiotów wskazują w powiadomieniu, o którym mowa w akapicie pierwszym, organ kontrolny lub jednostkę certyfikującą, która sprawdza zgodność ich działalności z niniejszym rozporządzeniem i dostarcza certyfikat, o którym mowa w art. 35 ust. 1. Zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia, podmioty, które sprzedają opakowane produkty ekologiczne bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu są zwolnione z obowiązku powiadamiania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz z obowiązku posiadania certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 2, pod warunkiem że nie produkują, nie przygotowują ani nie przechowują do celów innych niż związane z punktem sprzedaży lub przywozem takich produktów z państwa trzeciego ani nie zlecają podwykonawstwa tych czynności innemu podmiotowi.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 właściwe organy lub, w stosownych przypadkach, organy kontrolne lub jednostki certyfikujące wydają certyfikat każdemu podmiotowi lub każdej grupie podmiotów, które zgłosiły swoją działalność zgodnie z art. 34 ust. 1 i przestrzegają niniejszego rozporządzenia. Certyfikat: a) jest w miarę możliwości wydawany w formie elektronicznej b) umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu lub grupy podmiotów, w tym wykazu członków, kategorii produktów objętych certyfikatem oraz okresu jego ważności; c) zaświadcza on również, że zgłoszona działalność jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem, oraz d) jest wydawany zgodnie ze wzorem zawartym w załączniku VI. Zgodnie z art. 35 ust. 2 rozporządzenia, bez uszczerbku dla ust. 8 niniejszego artykułu i art. 34 ust. 2 podmioty i grupy podmiotów nie wprowadzają do obrotu produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1, jako produktów ekologicznych lub w okresie konwersji, chyba że posiadają już certyfikat, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do następujących produktów pochodzenia rolnego, w tym produktów akwakultury i pszczelarstwa, wymienionych w załączniku I do TFUE oraz do produktów będących pochodnymi takich produktów - w przypadku gdy produkty te są lub mają być wytwarzane, przygotowywane, znakowane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu lub przywożone do Unii lub wywożone z Unii: a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne, w tym nasiona i inny materiał przeznaczony do reprodukcji roślin; b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do wykorzystania jako żywność; c) pasze; Niniejsze rozporządzenie stosuje się także do niektórych innych wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia produktów ściśle powiązanych z rolnictwem, które są lub mają być wytwarzane, przygotowywane, znakowane, dystrybuowane, wprowadzane do obrotu, przywożone do Unii lub z niej wywożone.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności: a) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji; b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada; c) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych; d) przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem. Stosownie do art. 7 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, informacje na temat żywności oznaczają informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 prawo żywnościowe ma za zadanie realizację jednego lub więcej ogólnych celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością, biorąc pod uwagę, tam gdzie jest to właściwe, ochronę zdrowia i warunków życia zwierząt, zdrowia roślin i środowiska naturalnego. Przy wykładni przepisów określających wymogi dotyczących oznakowania artykułów rolno-spożywczych należy też kierować się regułą wyrażoną w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 stanowiącą, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom (lit. a), fałszowaniu żywności (lit. b) oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. (lit. c). Zgodnie zaś z treścią art. 16 rozporządzenia nr 178/2002 bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca, nie posiadając certyfikatu na obrót produktami ekologicznymi, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, sprzedawała za pośrednictwem portalu internetowego mąkę orkiszową, w opakowaniach 1 kg, z oznaczeniem "bio", wyprodukowaną przez producenta posiadającego certyfikat wydany przez czeską jednostkę certyfikującą. Mąka orkiszowa mieści się w kategorii produktów, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, czyli "przetworzone produkty rolne przeznaczone do wykorzystania jako żywność", zatem możliwość jej sprzedaży jako produktu ekologicznego uwarunkowana była posiadaniem przez sprzedawcę certyfikatu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848. Brak tego certyfikatu pozbawiał stronę możliwości posługiwania się przez nią w znakowaniu oraz w prezentacjach i reklamach produktu oznaczeniami odnoszącym się do jego produkcji ekologicznej, ponieważ wprowadzenie produktu ekologicznego do obrotu przez podmiot nieuprawniony powodowało, że stawał się on produktem niezgodnym z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, a tym samym stosownie do dyspozycji zawartych w art. 33 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia nie mógł być opatrzony terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej.

Organy prawidłowo uznały, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie mogła korzystać ze zwolnienia z obowiązku posiadania certyfikatu , o którym mowa w art. 35 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, przewidzianego w art. 34 ust. 2 tego rozporządzenia, wobec braku spełnienia jednej z koniecznych przesłanek ustawowych tego odstępstwa, w postaci bezpośredniości sprzedaży konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu. Sąd podziela stanowisko organów, wykluczające możliwość zastosowania zwolnienia z art. 34 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 w wypadku handlu detalicznego online lub na odległość, oparte na wykładni pojęcia sprzedaży bezpośredniej żywności ekologicznej dokonanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 12 października 2017 r. C-289/16, który orzekł, że "Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 należy interpretować w ten sposób, że dla uznania, iż produkty są sprzedawane konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu "bezpośrednio" w rozumieniu tego przepisu, jest niezbędne, by sprzedaż była prowadzona przy jednoczesnej obecności podmiotu gospodarczego lub jego personelu zajmującego się sprzedażą oraz konsumenta końcowego." Treść art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, którego dotyczy bezpośrednio powołany wyżej wyrok, odnosiła się do przewidzianych w powołanym rozporządzeniu zasad systemu kontroli w dziedzinie produkcji ekologicznej i odpowiadała obecnemu brzmieniu art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, stanowiąc, że: "Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu zastosowania niniejszego artykułu podmioty gospodarcze sprzedające produkty bezpośrednio konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu, pod warunkiem że nie wytwarzają, nie przygotowują ani nie przechowują one tych produktów w celach innych niż odnoszących się do punktu sprzedaży, ani nie przywożą takich produktów z krajów trzecich, ani nie zleciły tych czynności stronie trzeciej.". Należy mieć na uwadze, że art. 34 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848 wprowadza wyjątek od ogólnego obowiązku posiadania certyfikatu przez podmioty, które wprowadzają do obrotu produkty ekologiczne, w związku z czym ma on zastosowanie do ściśle określonych w tym przepisie wypadków i nie można w drodze wykładni rozszerzać go na inne rodzaje działalności, w tym w szczególności na sprzedaż internetową, która nie ma cechy bezpośredniości, w rozumieniu jednoczesnej obecności podmiotu gospodarczego lub jego personelu zajmującego się sprzedażą oraz konsumenta końcowego. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zachowuje też aktualność zawarta w wyroku TS argumentacja, że odstępstwo od ogólnych wymogów wynikających z rozporządzenia w oparciu o ogólną ocenę zagrożeń w kontekście produkcji ekologicznej zmierza do poszanowania zasady proporcjonalności, dopuszczając ograniczony wyjątek od wypadków, w których stosowanie wymogów dotyczących zgłoszeń i kontroli (a obecnie certyfikacji) mogłoby zostać uznane za nadmierne. Stosowanie takich wymogów jest w pełni uzasadnione w wypadku handlu detalicznego online lub na odległość, gdyż przechowywanie produktów, generalne w bardzo dużej ilości, i dostawa przez pośredników niosą ryzyko ponownego etykietowania, wymiany i zanieczyszczenia, którego nie można uznać za ogólnie niskie.

W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy organy prawidłowo zatem uznały, że skarżąca niezgodnie z prawem posługiwała się w oznaczeniu sprzedawanego produktu terminami dotyczącymi produktów rolnictwa ekologicznego w sytuacji gdy produkt ten nie spełniał wymogów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/848, a tym samym wprowadzała do obrotu produkt zafałszowany w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, co z kolei obligowało właściwe organy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Ustalając wysokość kary organ odwoławczy uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy wymiaru kary określone w art. 40a ust. 5 powołanej wyżej ustawy, i w sposób jasny oraz wyczerpujący je uzasadnił, wobec czego nie wykroczył poza ramy uznania administracyjnego dopuszczalnego w granicach ustawowego wymiaru kary. Wymierzona stronie kara jest zbliżona do ustawowej dolnej granicy.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.