Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 721/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 1a ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędziowie WSA Piotr Pyszny, Katarzyna Stuła-Marcela, Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2024 r. sprawy ze skargi J. K., A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 października 2020 r. nr SKO.F/41.4/875/2020/12862 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Przedmiotem skargi J. K. oraz A. K. (dalej: podatnicy, strona skarżąca) jest decyzja z dnia 29 października 2020 r. nr SKO.F/41.4/875/2020/12862 Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej: Prezydent) nr [...] z dnia 17 sierpnia 2020 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2020, rozpoznana ponownie po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2024r. III FSK 4653/21.

2. Dotychczasowy przebieg postępowania.

2.1. Wymienioną na wstępie decyzją Prezydent ustalił stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie 6.764 zł. Do opodatkowania przyjął położone w J. nieruchomości, tj. grunty pozostałe o pow. 7549 m2, grunty pozostałe o pow. 7128 m2 (zwolnione z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l. oraz budynki pozostałe o pow. użyt. 371,32 m2.

2.2. Od decyzji organu I instancji odwołali się podatnicy podnosząc, że nie mogą być za rok 2020 obciążeni podatkiem od nieruchomości, gdyż ww. działka winna być w całości zwolniona z podatku od nieruchomości, albowiem nie nadaje się do jakiegokolwiek wykorzystania - obecnie całość działki jest nieużytkiem bez możliwości wjazdu i wyjazdu. Wina Miasta J. polega na tym, że niezgodnie z prawem zostały wydane decyzje w sprawie budowy pn. "rekultywacja [...]", a sama budowa została przeprowadzona z naruszeniem prawa własności podatników oraz służącego im prawa służebności drogi koniecznej. Wskutek robót budowlanych podatników pozbawiono nie tylko dostępu do działki, ale też uniemożliwiono jej gospodarcze wykorzystanie, czy to w zakresie gruntów zabudowanych czy też pozostałych, od których naliczono podatek od nieruchomości. Ponadto z decyzji nie wynika jakiej nieruchomości ona dotyczy.

2.3. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło podstawę prawną ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2020, którą stanowią ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwała Nr XIV/193/2019 Rady Miejskiej w Jaworznie z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2020 r. obowiązujących na terenie miasta Jaworzna (Dz. Urz. Woj. Si. z 2019 r., poz. 8569).

Kolegium ustaliło, że podatnicy są współużytkownikami wieczystymi i współwłaścicielami przyjętych do opodatkowania nieruchomości położonych w J., tj. działek o nr [...] w obr. [...] o pow. 48 m2 (użytek N), nr [...] w obr. [...] o pow. 7069 m2 (użytek N), nr [...] w obr. [...] o pow. 11 m2 (użytek N) oraz nr [...] w obr. [...] o pow. 7549 m2 (użytek Ba) a także współwłaścicielami budynku niemieszkalnego o pow. zabudowy 161 m2 (informacja z rejestru gruntów). Podatnik A. K. figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako przedsiębiorca prowadzący działalność pn. [...]. Ustalono także, że na działce o nr [...] znajduje się budynek niemieszkalny o pow. użyt. 371,32 m2 (wg oświadczenia podatników), w którym nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Na nieruchomości brak jest również oznak prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu 30 czerwca 2020 r. podatnicy złożyli korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, deklarując do opodatkowania m.in. pow. 7549 m2 gruntów pozostałych oraz pow. użyt. 371,32 m2 budynków pozostałych.

Organ odstąpił od opodatkowania nieruchomości stawkami jak dla działalności gospodarczej. Podatnicy stoją jednakże na stanowisku, że działka nr [...] powinna zostać całkowicie zwolniona z podatku od nieruchomości, gdyż z winy Miasta J. nie nadaje się do jakiegokolwiek wykorzystania - jest nieużytkiem bez możliwości wjazdu i wyjazdu.

Zdaniem Kolegium dla uznania spornej w sprawie działki o nr [...] za nieużytek, należałoby zmienić jej aktualne oznaczenie geodezyjne. W tym celu należałoby podjąć odpowiednie działania w zakresie zmiany danych w gruntów i budynków. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika natomiast, ażeby podatnicy podjęli stosowne czynności zmierzające do zmiany oznaczenia sposobu użytkowania gruntu poprzez wykreślenie terenów Ba (tereny przemysłowe) i wpisane w to miejsce terenów oznaczonych N (nieużytki).

Obecnie sporna działka jest ujawniona w ewidencji jako Ba. Organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości pozostawał związany zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o jej klasyfikacji i danych tych w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie, nie mógł korygować (tak np. wyrok WSA w Olsztynie z 14 czerwca 2017r. I SA/Ol 735/16, LEX nr 23 13 820). Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, organ podatkowy będzie zobligowany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k.

Jeżeli podatnicy twierdzą, że działka o nr [...]- będąca przedmiotem sporu między stronami - stanowi nieużytek niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, winni w pierwszej kolejności uruchomić stosowną procedurę weryfikacyjną przed właściwym organem w celu zmiany dotychczasowego oznaczenia gruntów. Wprawdzie przepis art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. nie odwołuje się wprost do klasyfikacji gruntów wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, jak czyni to przepis art. 2 ust 2 tej ustawy, jednak samo odwołanie się do tej klasyfikacji przy określeniu rodzaju gruntów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w pełni zasadnym czyni wniosek, iż rozstrzygające znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości stanowią te dane dotyczące rodzaju użytku gruntowego, które zawarte zostały w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2013 r. I SA/Kr 200/13). Ponadto obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy i nie jest zależny od stanu nieruchomości, czy też możliwości władania nieruchomością. Dopóki bowiem podatnikowi przysługuje prawo własności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości (art. 2 pkt 1 u.p.o.l.).

Odnosząc się natomiast do zarzutu niewskazania w decyzji wymiarowej położenia nieruchomości Kolegium zauważyło, że z zapisów ewidencji gruntów nie wynika, przy jakiej ulicy znajduje się sporna działka. W przypadku jednak, kiedy podatnik wskaże położenie nieruchomości i jest ono lokalizacyjnie poprawne, organ podatkowy może zamieścić stosowny zapis. Brak dokładnego określenia położenia nieruchomości w decyzji podatkowej nie czyni jej jednak wadliwą. Ponadto, z zaskarżonej decyzji wprost wynika, że dotyczy ona m.in. gruntów położonych w J., a wymiaru dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Jednocześnie wyrażona w decyzji w m2 podstawa opodatkowania tychże wskazuje, że decyzją objęto m.in. działkę nr [...] o pow. 7549 m2.

2.4. W skardze osobistej na ww. decyzję skarżący, wnosząc o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej, zrzucili jej:

I. naruszenie prawa materialnego, a to:

1. art. 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że opodatkowanie spornej nieruchomości podatkiem od nieruchomości było zasadne, podczas gdy nieruchomość w istocie stanowi nieużytek i jako taka podlega zwolnieniu od ww. podatku.

2. art. 6 ust. 7 u.p.o.l. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej podatek od nieruchomości skarżących za 2020 rok, pomimo tego, że podatek ten winien mieć wartość zerową;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz 191 § 1 O.p. poprzez zaakceptowanie przez Kolegium uchybień w zakresie przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ I instancji, polegających na braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięciu okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności okoliczności, że: a) ten sam Prezydent jest właściwy w sprawie kwalifikacji gruntów, jak i w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, podatku rolnym bądź leśnym, b) ten sam organ, który z jednej strony ustalił podatek od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę dot. przedsięwzięcia "Rekultywacja [...]" uniemożliwił skarżącym faktyczne korzystanie z ich nieruchomości, c) to działania podejmowane przez inwestora Prezydenta doprowadziły do tego, że skarżący zostali pozbawienie faktycznej możliwości dojazdu/dojścia do działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] i do działek znajdujących się w obręb. [...] o nr ewidencyjnych [...], nr [...], nr [...] stanowiących jedną nieruchomość.

2. art. 194 § 1 i § 3, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez bezzasadne przyjęcie, jakoby orzekające w sprawie organy mogły się bezkrytycznie oprzeć na danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy skarżący wykazali, że dane ujawnione w ewidencji gruntów są nieaktualne, a brak stosownej aktualizacji jest wynikiem wadliwego prowadzenia postępowań oraz opieszałości Prezydenta i niewłaściwego nadzoru nad prawidłowością realizacji inwestycji "Rekultywacja [...]".

3. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w szczególności brak wykazania okoliczności uzasadniających wyłączenie ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., a także poprzez zaakceptowanie stanu, w którym organ I instancji prezentuje różne stanowiska w postępowaniu dot. ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości skarżących, bez przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień,

4. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a oraz w zw. z art. 208 § 1 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy należało uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, iż na skutek wydania decyzji przez Prezydenta w sprawie budowy "Rekultywacja [...]" i wykonania tej budowy, skarżący zostali pozbawieni dostępu do nieruchomości. Co do zasadności i legalności wydania decyzji dot. "rekultywacji [...]" toczą się odrębne postępowania. Ponadto został złożony pozew o ochronę służebności gruntowej do Sądu Rejonowego w J. w 2018 roku (sygn. akt [...]). W wyniku opisanych działań inwestora, działka ewidencyjna nr [... ]oraz nieruchomość została pozbawiona dojazdu, a skarżący nie mogą z niej korzystać zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w ewidencji gruntów i budynków. Sporna nieruchomość nie powinna być zatem opodatkowana.

Skarżący zgodzili się z tezą, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatku od nieruchomości nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Nie znaczy to jednak, że domniemania, z jakich korzysta dokument urzędowy w postaci ewidencji gruntów, nie mogą zostać obalone. Z art. 194 § 3 O.p. wynika bowiem, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w § 1 tego przepisu (wyroki WSA Rzeszowie z 5 września 2017 r. SA/Rz 427/17 i wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 czerwca 2017 r. I SA/Bd 435/17.

Taka wyjątkowa sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, ponieważ ten sam organ jest właściwy w sprawie kwalifikacji gruntów, jak i w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, a także ten sam organ, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę "Rekultywacja [...]" uniemożliwił skarżącym korzystanie z ich nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem wskazanym w ewi)dencji gruntów i budynków oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wydając decyzję w dniu 17 sierpnia 2020 roku zaprzeczył przy tym własnemu stanowisku wyrażonemu w ostatecznej decyzji z 17 kwietnia 2020 r. wydanej w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2020.

Według skarżących spór sprowadza się jedynie do tego, w jaki sposób dane te należy zmienić. Skoro więc wszelkie informacje dotyczące stanu faktycznego gruntu znane organowi z urzędu, to nie może on przy ustalaniu podatków bezkrytycznie opierać się na danych ujawnionych w ewidencji gruntów - zwłaszcza, że dane te są nieaktualne, a Prezydent jest tego w pełni świadomy.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie były zatem bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego - również w takiej sytuacji, jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie tj., gdy ten sam organ dane te ustala, a jedynie w innym postępowaniu. Nie do pogodzenia z zasadą praworządności jest taka sytuacja, w której skarżący byliby obciążeni wszelkimi konsekwencjami związanymi z zakwalifikowaniem nieruchomości jako terenów przemysłowym, przy jednoczesnym faktycznym pozbawieniu ich możliwości korzystania z tych nieruchomości. W tym miejscu strona skarżąca powołała się na wyrok WSA w Gliwicach z 6 maja 2014 r. I SA/Gl 1082/13, który dotyczy sprawy, w której organ ewidencyjny był również jednocześnie organem podatkowym.

Zdaniem strony w sprawie nie było podstaw do ustalenia od nieruchomości skarżących podatku od nieruchomości, czym naruszono art. 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 3 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k.

W dalszej części uzasadnienia skargi strona obszernie umotywowała zarzuty naruszenia przepisów postępowania, cytując orzeczenia sądów administracyjnych w tym przedmiocie. Podkreśliła, iż od początku skarżący konsekwentnie podnosili, że przede wszystkim utracili możliwość przemysłowego wykorzystania nieruchomości, o czym organ miał wiedzę z urzędu. Pominięcie tych okoliczności świadczy więc o naruszeniu przez organy wymienionych w skardze przepisów postępowania. Ponadto Prezydent nie podjął w zasadzie żadnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, odwołując się jedynie do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - pomimo tego, że sam doprowadził do dezaktualizacji tych danych. Taki sposób postępowania świadczy o tym, że podstawowe zasady postępowania, jak zasada prawdy obiektywnej, a także zasada zaufania sformułowana w art. 121 § 1 O.p. zostały przez organy podatkowe pogwałcone.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

2.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 maja 2021 r. I SA/Gl 1692/20 oddalił skargę (wyrok ten, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sadów administracyjnych, publikowane są na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl.).

W ocenie Sądu ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny wiążący co do zasady organy podatkowe - oprócz opisanych powyżej wyjątków - a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń. Natomiast przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p) jest dopuszczalne wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby w sprzeczności z "bezwzględnie obowiązującymi przepisami" lub danymi zawartymi w innych ewidencjach (np. księgach wieczystych). Takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowani powinni byli uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie). Z akt sprawy wnika natomiast, że pomiędzy stronami toczą się spory cywilne dotyczące ww. nieruchomości, a związane z robotami rekultywacyjnymi, które spowodowały m.in. znaczące utrudnienia w realizacji dojazdu i wyjazdu na teren nieruchomości. Niemniej jednak nie została przez stronę zainicjowana procedura aktualizacyjna. Natomiast kwestia czy podatnicy mogą korzystać ze swojej nieruchomości w sposób wynikający z ewidencji czy też przewidziany w planie zagospodarowania przestrzennego - nie może być rozstrzygana w postępowaniu podatkowym i nie ma wpływu na kwalifikację gruntu dla potrzeb podatku od nieruchomości. Okoliczności podnoszone przez skarżących - przy nie zmienionym oznaczeniu gruntu w ewidencji - nie uzasadniają zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo więc zastosował zasadę związania danymi z ewidencji gruntów i budynków, nie wystąpiły też zasygnalizowane powyżej sytuacje szczególne nakazujące odstąpienie od tych danych. W tym zakresie strona nie może więc żądać od organu podatkowego, aby z naruszeniem ustawowych, kategorycznych nakazów z art. 21 u.p.g.k. i art. 1a ust. 3 u.p.o.l., stosował zwolnienia podatkowe. Zasadnie też nadmieniono, że podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym, co oznacza, że obowiązek podatkowy powstaje w nim już przez sam fakt posiadania nieruchomości. Dla opodatkowania nie ma znaczenia czy dana nieruchomość stanowi źródło dochodu dla władającego tą nieruchomością.

W świetle powyższego podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione. Organ odwoławczy dokonał wykładni przepisów prawa materialnego w sposób niebudzący wątpliwości, trafnie uzasadniając swoje stanowisko. Także i zarzuty dotyczące pogwałcenia przepisów procedury podatkowej takich jak: art. 120, 121, 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. nie znajdują oparcia w aktach sprawy.

Końcowo Sąd nadmienił, że strona skarżąca w piśmie z dnia 24 maja 2021 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 26 maja 2021 r., podtrzymała swoje stanowisko i dotychczasową argumentację. Pismo to uwzględnił Sąd na zasadzie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).

2.6. skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżyli go w całości i wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;

1. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19 w zw. z art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. oraz art. 47 § 1 i 65 § 1 p.p.s.a. - poprzez wyznaczenia posiedzenia niejawnego na dzień 25 maja 2021 roku i wydanie Wyroku w tym dniu, pomimo iż w tym czasie nie upłynął jeszcze wyznaczony przez WSA termin do zajęcia przez Skarżących stanowiska w sprawie (ustosunkowania się do odpowiedzi na skargę złożoną przez SKO), czym WSA niewątpliwie naruszył zasadę kontradyktoryjności postępowania i oficjalności doręczeń, w konsekwencji czego postępowanie przed Sądem I instancji jest obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz 191 § 1 O.p., poprzez zaakceptowanie przez WSA uchybień w zakresie przepisów postępowania, jakich dopuściły się orzekające w sprawie organy, polegających na braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominięciu okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: i. okoliczności, że ten sam organ - Prezydent jest właściwy w sprawie kwalifikacji gruntów, jak i w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, podatku rolnym bądź w podatku leśnym, ii. okoliczności, że ten sam organ (Prezydent), który z jednej strony ustalił podatek od nieruchomości w odniesieniu do Nieruchomości, wydając decyzję o pozwoleniu na budowę dot. przedsięwzięcia "Rekultywacja [...]" uniemożliwił Skarżącym faktyczne korzystanie z ich Nieruchomości, okoliczności, że to działania podejmowane przez Inwestora i Prezydenta Miasta J. doprowadziły do tego, że Skarżący zostali pozbawienie faktycznej możliwości dojazdu/dojścia do działki ewidencyjnej nr [...];

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 194 § 1

i § 3, art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 21 ust. 1 Ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2017 r., poz. 2101; dalej: "p.g.k."), poprzez bezzasadne przyjęcie, jakoby orzekające w sprawie organy mogły się bezkrytycznie oprzeć na danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy Skarżący wykazali, że dane ujawnione w ewidencji gruntów są nieaktualne, a brak stosownej aktualizacji jest wynikiem wadliwego prowadzenia postępowań oraz opieszałości Prezydenta Miasta J. i niewłaściwego nadzoru nad prawidłowością realizacji inwestycji "Rekultywacja [...]".

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. - poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w szczególności brak wykazania okoliczności uzasadniających wyłączenie ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l., a także poprzez zaakceptowanie stanu, w którym Organ I instancji prezentuje różne stanowiska w postępowaniu dot. ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości Skarżących, bez przeprowadzenia w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a) oraz w zw. z art. 208 § 1 O.p., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji i oddalenie skargi, podczas gdy wobec zwolnienia nieruchomości Skarżących z podatku od nieruchomości należało uchylić tą decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. - poprzez niedostrzeżenie przez WSA uchybienia orzekających w sprawie organów polegającego na bezzasadnym braku zawieszenia postępowania, pomimo że w niniejszej sprawie występuje rozbieżność między faktycznym sposobem użytkowania Nieruchomości, a treścią ewidencji gruntów i budynków, przy czym usunięcia tej rozbieżności poprzez aktualizację ewidencji organ ewidencyjny winien dokonać z urzędu (niezwłocznie, ale nie później niż w ciągu 30 dni), w konsekwencji czego organ podatkowy powinien zawiesić postępowanie do czasu dokonania zmian

w ewidencji bądź wydania ostatecznej decyzji o odmowie dokonania wpisu;

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów materialnego, tj.;

1. art. 7 ust. 1 pkt 10 u.o.p.l. w zw. z art. 1 ust. 3 pkt. 3 u.o.p.l. w zw. z art. 21 ust. 1 p.g.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że opodatkowanie naszej Nieruchomości podatkiem od nieruchomości było zasadne, podczas gdy Nieruchomość w istocie stanowi nieużytek i jako taka podlega zwolnieniu od podatku do nieruchomości;

2. art. 6 ust. u.o.p.l. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej podatek od nieruchomości Skarżących za 2020 rok, pomimo tego, że podatek ten winien mieć wartość zerową.

W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

2.7. Wyrokiem z dnia 7 marca 2024r. III FSK 4653/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Za usprawiedliwiony uznał bowiem zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19 w zw. z art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. oraz art. 47 § 1 i 65 § 1 p.p.s.a., poprzez wyznaczenia posiedzenia niejawnego na dzień 25 maja 2021 roku i wydanie wyroku w tym dniu, pomimo, iż w tym czasie nie upłynął jeszcze wyznaczony przez WSA termin do zajęcia przez Skarżących stanowiska w rozpatrywanej sprawie.

Skarżący pismem z dnia 27 listopada 2020 roku złożyli skargę na wymienioną na wstępie decyzję SKO. W dniu 18 maja 2021 roku Skarżący otrzymali pismo informujące ich o tym, że złożona przez nich skarga zostanie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie w piśmie tym WSA poinformował Skarżących, że "mogą złożyć w terminie siedmiu dni od doręczenia niniejszego zawiadomienia pismo procesowe, w którym dodatkowo przedstawią stanowisko w sprawie". Skarżący podjęli decyzję o złożeniu przedmiotowego pisma procesowego, które wpłynęło do WSA w dniu 26 maja 2021 roku. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2021 r. WSA oddalił skargę wniesioną przez Skarżących. W tej sytuacji wyznaczenie posiedzenia niejawnego na dzień 25 maja 2021 roku i wydanie wyroku w tym dniu, pomimo, iż w tym czasie nie upłynął jeszcze wyznaczony przez WSA termin do zajęcia przez Skarżących stanowiska w rozpatrywanej sprawie, czyni zarzut ten zasadnym.

Mając na uwadze powyższe NSA za przedwczesne uznaje ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

2.8. W piśmie procesowym pełnomocnika strony skarżącej z dnia 4 września 2024r., które wpłynęło do Sądu 6 września 2024r. wniesiono o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: decyzji Prezydenta dotyczącej podatku od nieruchomości za 2022r., odwołania skarżących z dnia 7 marca 2022 r., pisma Prezydenta z dnia 21 marca 2022 r. oraz decyzji Kolegium z dnia 23 maja 2022 r. celem wykazania faktów kwestionowania przez stronę skarżącą w kolejnych latach podatkowych powierzchni nieruchomości przyjętej do ustalenia stawki podatku od nieruchomości z uwagi na fakt, że nieruchomość jest częściowo zajęta na potrzeby pasa drogowego wykonanego przez Gminę Miasta J., stanowiska Kolegium co do powierzchni spornych nieruchomości, która powinna zostać uwzględniona do obliczenia wymiaru podatku od nieruchomości.

2.9. Na rozprawie w dniu 9 września 2024r. pełnomocnik strony skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

3.1. Skarga okazała się niezasadna.

3.2. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonywana jest w granicach związania tut. Sądu wykładnią prawa dokonaną przez NSA w powołanym wyżej wyroku w sprawie II FSK 4653/21 (art. 190 p.p.s.a.).

3.3. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest opodatkowanie za 2020r. nieruchomości, której skarżący są użytkownikami wieczystymi - działki nr [...] położonej w obr. [...] m. J. o pow. 7549 m2.

Organy podatkowe opodatkowały podatkiem od nieruchomości ww. działkę gruntu oraz budynek o pow. użytkowej 371,32 m2 według stawek jak dla gruntów i budynków pozostałych. Jest ona bowiem oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako użytek Ba.

Zdaniem strony skarżącej sporna nieruchomość winna być zwolniona z opodatkowania, albowiem nie może być przez podatników gospodarczo wykorzystywana i w istocie stanowi nieużytki, czego w pełni świadomy jest Prezydent.

W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym.

3.4. Uzasadniając takie stanowisko wskazać na wstępie należy, że zasadnicze w sprawie ma wyjaśnienie kwestii związania organów podatkowych rejestrem gruntów i budynków. Ewidencja ta, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 u.p.g.k. stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W myśl art. 21 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów użytków gruntowych, powierzchni gruntów, czyli przedmiotu opodatkowania oraz wskazują na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W wyrokach NSA akcentuje się, iż użyty w ww. przepisie u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione - jak już wyżej wskazano - zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki z 13 stycznia 2015 r. II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r. II FSK 1116/14).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Także przepisy prawa podatkowego odwołują się do tej ewidencji. I tak zgodnie z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. przez "1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków". To zaś stanowi dodatkowe potwierdzenie - w odniesieniu do takich nieruchomości - ustawowej zasady określonej w art. 21 u.p.g.k.

Powszechnie przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji, a w szczególności informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. II FPS 1/09 i uchwała 7 sędziów NSA z 18 listopada 2013 r. II FPS 2/13.). W uzasadnieniu uchwały z dnia 18 listopada 2013 r. wskazano, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie zmieniane. Podobnie stanowisko zajął NSA np. w wyroku z 14 lipca 2016 r. II FSK 1300/14 - akcentując, że nie jest możliwe przeprowadzenie w tym zakresie dowodu przeciwko wypisowi z rejestru gruntów.

Jednak wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, bez potrzeby zmiany samej ewidencji. Jak wynika z treści powołanych uchwał, organ zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dopiero wówczas, gdy posłużenie się wyłącznie tymi danymi wiązałoby się z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W ocenie NSA, z uwagi na kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, zawarte w niej dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Drugą kategorię stanowią natomiast dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. W drugiej grupie znajdą się np. dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem. W orzecznictwie NSA do tej drugiej grupy zalicza się także dane dotyczące własności nieruchomości, użytkowania wieczystego, czy osoby władającego nieruchomością, bowiem ewidencja gruntów nie może przesądzać o tych elementach, co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przykładem sytuacji, w której organ ma obowiązek pominąć dane zawarte we wspomnianej ewidencji, jest wykazanie przez podatnika, w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) został odmiennie uregulowany w księdze wieczystej. Wówczas organy podatkowe muszą okoliczność tę zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów u.p.o.l. podatnikiem. Taka sytuacja miała m.in. miejsce w powołanym przez stronę wyroku WSA w Gliwicach z 6 maja 2014 r. sygn. akt 1082/13, gdzie Sąd nakazał w sposób prawidłowy ustalić krąg osób będących podatnikami i dopiero później skierować do nich decyzję w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości (por. także wyroki NSA: z 23 lipca 2015 r. II FSK 1577/13; z 18 lutego 2016 r. II FSK 3839/13 oraz z 4 marca 2016 r. II FSK 3935/13).

Co do zasady, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2018 r. II FSK 3097/17 organ podatkowy nie ma prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinien był odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Według NSA, informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować (lansowanej w także w niniejszej skardze) tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego (tak też NSA w wyroku z 12 października 2017 r. II FSK 1438/17). Zauważyć przy tym trzeba, że jedynym organem uprawnionym do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest starosta. Tym samym, organy podatkowe właściwe w sprawach podatku od nieruchomości (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) nie mają prawa dokonywania zmian w ewidencji.

Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że organy mogą odstąpić od danych z ewidencji gruntów, wówczas gdy na podstawie art. 194 § 3 O.p., dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (por. np. wyrok z 9 lipca 2015 r. II FSK 1457/13).

Reasumując, ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny wiążący co do zasady organy podatkowe - oprócz opisanych powyżej wyjątków - a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń. Natomiast przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p) jest dopuszczalne wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby w sprzeczności z "bezwzględnie obowiązującymi przepisami" lub danymi zawartymi w innych ewidencjach (np. księgach wieczystych).

3.5. Takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowani powinni byli uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie). Z akt sprawy wynika natomiast, że pomiędzy stronami toczą się spory cywilne dotyczące ww. nieruchomości, a związane z robotami rekultywacyjnymi, które spowodowały m.in. znaczące utrudnienia w realizacji dojazdu i wyjazdu na teren nieruchomości. Niemniej jednak nie została przez stronę zainicjowana procedura aktualizacyjna. Natomiast kwestia czy podatnicy mogą korzystać ze swojej nieruchomości w sposób wynikający z ewidencji czy też przewidziany w planie zagospodarowania przestrzennego - nie może być rozstrzygana w postępowaniu podatkowym i nie ma wpływu na kwalifikację gruntu dla potrzeb podatku od nieruchomości. Okoliczności podnoszone przez skarżących - przy nie zmienionym oznaczeniu gruntu w ewidencji - nie uzasadniają zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Niewątpliwie też ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 194 § 1 O.p., a więc stanowi ona dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Wprawdzie - jak słusznie zwrócono uwagę w skardze - domniemanie zgodności ze stanem rzeczywistym, przewidziane dla dokumentów urzędowych jest domniemaniem, które może być obalone w postępowaniu podatkowym, o czym stanowi art. 194 § 3 O.p., to jednak nie może to prowadzić do naruszenia/podważenia jednoznacznego nakazu ustawowego o związaniu organu danymi z ewidencji (art. 21 u.p.g.k. i art. 1a ust. 3 u.p.o.l.).

Sąd w pełni podzielił więc przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych, iż dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane - co w szczególności dotyczy danych opisanych wyżej jako "kategoria pierwsza" takich danych (por. także wyrok NSA z 29 maja 2020 r. II FSK 2876/19).

Stwierdzić też należy, że przedstawione powyżej "związanie" (z ww. zastrzeżeniami) organów podatkowych ustanowione w art. 21 u.p.g.k. należy uznać za prawidłowe i celowe - niezasadne byłoby bowiem aby dane z ewidencji - tak istotnej dla porządku prawnego - prowadzonej przez uprawniony (i wyspecjalizowany) organ administracji publicznej miały być podważane (lub samodzielnie ustalane) przez samorządowe organy podatkowe, ustalające/określające wymiar podatków od nieruchomości. Należy też mieć na względzie, że przepis art. 21 u.p.g.k. ma także walor gwarancyjny dla podatnika oznaczający, iż organ podatkowy nie może ustalać zobowiązania podatkowego na podstawie własnych ustaleń niezgodnych z danymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzących do podwyższenia wysokości podatku. Zamierzone było też przez ustawodawcę uwolnienie organów podatkowych od dokonywania ustaleń objętych ewidencją, co usprawnia i przyspiesza postępowanie podatkowe.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo więc zastosował zasadę związania danymi z ewidencji gruntów i budynków, nie wystąpiły też powołane wyżej sytuacje szczególne nakazujące odstąpienie od tych danych. W tym zakresie strona nie może więc żądać od organu podatkowego, aby z naruszeniem ustawowych, kategorycznych nakazów z art. 21 u.p.g.k. i art. 1a ust. 3 u.p.o.l., stosował zwolnienia podatkowe. Zasadnie też nadmieniono, że podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym, co oznacza, że obowiązek podatkowy powstaje w nim już przez sam fakt posiadania nieruchomości. Dla opodatkowania nie ma znaczenia czy dana nieruchomość stanowi źródło dochodu dla władającego tą nieruchomością.

W świetle powyższego podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione. Organ odwoławczy dokonał wykładni przepisów prawa materialnego w sposób niebudzący wątpliwości, trafnie uzasadniając swoje stanowisko. Także i zarzuty dotyczące pogwałcenia przepisów procedury podatkowej takich jak: art. 120, 121, 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. nie znajdują oparcia w aktach sprawy. W ocenie Sądu organy podatkowe wypełniły wynikający z art. 122 O.p. obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia bowiem nie znalazł podstaw, aby zakwestionować poczynione w toku postępowania ustalenia. Wbrew twierdzeniom skargi, organy zebrały i w sposób wystarczający rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a dokonując oceny zebranego materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. Ponownie zaakcentować przyjdzie, że związanie organów podatkowych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oznacza, że organy podatkowe nie mają kompetencji do ustalania powierzchni gruntu i budynków we własnym zakresie, ani nie mają obowiązku uwzględniać żadnych wniosków dowodowych podatników, którzy w postępowaniu podatkowym kwestionują kwalifikację gruntu ujawnioną w ewidencji. Organy nie dysponują bowiem pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Stanowiska składu orzekającego, akceptującego pogląd Kolegium, nie podważa także argumentacja strony skarżącej zaprezentowana w piśmie z dnia 24 maja 2021 r., albowiem powiela ona dotychczasowe stanowisko.

3.6. Końcowo wskazać należy, że wnioski dowodowe pełnomocnika strony skarżącej z dokumentów wskazanych w piśmie procesowym z dnia 4 września 2024r. na okoliczności w tym piśmie wskazane, nie mogły być uwzględnione, albowiem pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Dotyczą one bowiem 2022 roku, tj. innego okresu niż ten objęty zaskarżoną decyzją.

Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Jak już podniesiono, wskazane przez pełnomocnika skarżących dowody nie spełniały przesłanek z ww. przepisu.

Niezależnie od powyższego wskazać należy na art. 240 § 1 pkt 5) O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

3.8. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.