Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1943/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 187 § 1, art. 180, art. 191, art. 122, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art.100 ust. 1, art. 101 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant asystent sędziego Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 426/14 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Katowicach 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 426/14, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Celnego w Częstochowie decyzją z dnia [...] października 2013 r. określił skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 6.161,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki TOYOTA COROLLA VERSO o numerze nadwozia VIN:[...], rok produkcji 2007, pojemność silnika 2231 cm3, uznając, iż samochód jest samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, ponieważ wynika to m.in. z oględzin pojazdu oraz z zebranego materiału dowodowego.

Wykonano zdjęcia fotograficzne przedmiotowego samochodu będące załącznikiem do protokołu z oględzin oraz dołączono dowód rejestracyjny, kartę pojazdu oraz fakturę VAT z dnia 8 września 2010 r. dotyczącą dokonanej usługi cyt. "Przeróbka samochodu ciężarowego Toyota Corolla nr rej. [...] nr nadwozia [...] na samochód 7 osobowy, Wymontowanie kratki tylnej, Zamontowanie kanap 5 szt. tył, Zamontowanie 5 szt. pasów bezpieczeństwa".

Organ wezwał również świadków do złożenia pisemnych wyjaśnień w zakresie wskazania sposobu montażu siedzeń tylnych i pasów bezpieczeństwa w samochodzie oraz demontażu przegrody, a także zwrócił się do firmy T. Sp. z o. o. z siedzibą w W., z prośbą o ustalenie informacji w kwestii wskazania cech charakterystycznych wyposażenia spornego samochodu.

Naczelnik Urzędu Celnego w Częstochowie pismem z dnia 9 września 2013 r. wezwał również w charakterze świadka M. D. (obecnego właściciela przedmiotowego samochodu) do złożenia pisemnych wyjaśnień w zakresie charakterystyki wyposażenia spornego samochodu w dniu jego zakupu.

W piśmie z dnia 28 października 2013 r. skarżący stwierdził, że sporny samochód był od nowości aż do pierwszej rejestracji w kraju samochodem ciężarowym, dwuosobowym, służącym do przewozu towarów. Przeróbka samochodu na osobowy nastąpiła przez nowego właściciela. Do pisma dołączono zdjęcie samochodu przed przeróbką.

Organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Celnego.

Organ wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.). Stwierdził, że zebrany materiał dowodowy oraz ustalenia przeprowadzone w trakcie postępowania podatkowego (oględziny pojazdu) dowodzą, że sporny samochód został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta tak, aby jego zasadniczą funkcją był przewóz osób. Na ocenę tę nie mogły wpłynąć przeprowadzone ewentualne działania adaptacyjne polegające na zamontowaniu w nim podłogi z uchwytami to transportu towarów, przegrody oddzielającej przestrzeń przeznaczoną do przewozu osób i towarów oraz demontaż kanapy i pasów bezpieczeństwa, przystosowujące go tym samym do spełnienia warunków określonych w przepisach komunikacyjnych, i możliwości rejestracji jako samochód ciężarowy. Okoliczności te w przekonaniu organu II instancji nie miały wpływu na klasyfikację samochodu, który nadal posiadał obiektywne cechy i właściwości pozwalające na jego klasyfikację do pozycji CN 8703. Zatem samochód został prawidłowo sklasyfikowany przez organ I instancji do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy, w wyniku czego na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. podlega on akcyzie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę strony, za prawidłowe uznał zaklasyfikowanie przez organy podatkowe przedmiotowego pojazdu do pozycji 8703 CN, obejmującej samochody osobowe, a nie - jak domaga się tego strona skarżąca - do pozycji CN 8704 (pojazdy ciężarowe).

Powołując art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., art. 100 ust. 4 u.p.a., art. 101 ust. 2 u.p.a. wskazał, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a. decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. określono, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 zִ dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie "ORINS"), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L z dnia 31 października 2009 r. str. 1). Z kolei Wyjaśnienia do Taryfy Celnej - Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiące załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy podatkowe prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu.

Sąd wskazał, że pozycja 8703 CN obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Sąd zaznaczył, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo – towarowych (kombi). Natomiast zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu.

Sąd podkreślił, iż skarżący nie przedstawił dokumentu homologacji pojazdu jako samochodu ciężarowego, a z dokonanych przez organ oględzin wynika, że samochód ten został wyprodukowany jako samochód osobowy. Natomiast skarżący odwołał się do zaświadczenia nr [...], w którym stwierdzono, że pojazd spełnia wymogi ciężarowego, a Naczelnik Wydziału Komunikacji w Z. zarejestrował pojazd jako ciężarowy, tak też był zarejestrowany od 1 czerwca 2007 r., nie posiadał tylnych foteli, miał na stałe zamontowaną ścianę grodziową a w podłodze uchwyt do mocowania ładunku.

W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono, że samochód posiada 5 drzwi (4 boczne i 1 tylne ), na całej długości jest przeszklony, wyposażony jest w trzy rzędy siedzeń. Nie stwierdzono stałego panelu przegrody pomiędzy przestrzenią kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną. Samochód wyposażony jest w elektrycznie opuszczane szyby. Całe wnętrze pojazdu wyposażone jest w dywaniki, tapicerkę drzwi, oświetlenie popielniczki, schowki, podłokietniki uchwyty boczne górne dla pasażerów, wykładzinę podłogową. Aktualny właściciel pojazdu stwierdził, iż warunkiem zakupu pojazdu było dostarczenie przez skarżącego wyposażenia pojazdu, by możliwa była jego zmiana z ciężarowego na osobowy, a były to takie elementy jak siedzenia, pasy bezpieczeństwa, elementy tapicerki, plastiki maskujące, dywaniki bagażnikowe.

W ocenie Sądu, w tym przypadku nie sposób zanegować prawidłowości ustaleń organów podatkowych, że samochód ten posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem CN 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. O takim jego przeznaczeniu świadczy również brak stałej przegrody pomiędzy częścią dla pasażerów i częścią przeznaczoną do transportu towarów, brak oddzielnej kabiny dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielnej zamkniętej części przeznaczonej tylko do transportu towarów (dokumentacja fotograficzna), okna w bocznych panelach oraz w tylnej klapie (dokumentacja fotograficzna), wyposażenie samochodu charakterystyczne dla samochodów osobowych - dywaniki, oświetlenie, wykładziny podłogowe, uchwyty boczne górne dla pasażerów, głośniki, elektryczne szyby, jednolita podsufitka, pojazd został fabrycznie przystosowany do przewozu 7 osób w dwóch rzędach, a punkty kotwiące do ich zainstalowania nigdy nie zostały usunięte w sposób trwały.

Jednocześnie dokonane zmiany konstrukcyjne pozbawiły ten samochód (na okres przejściowy) pewnych cech charakterystycznych dla samochodów osobowych (vide noty wyjaśniające) – jak: brak tylnych siedzeń, pasów bezpieczeństwa. Dokonane zmiany nie miały jednak charakteru trwałego. Powyższe, zdaniem Sądu oznacza, że dokonano w pojeździe tylko zmian o cechach nietrwałych, które nie pozbawiły go elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Każda z tych zmian miała charakter odwracalny, co świadczy o ich tymczasowości.

Sąd stwierdził, że dokonując oceny pojazdu nie jest kwestionowane, że samochód po wyprodukowaniu mógł być "przerobiony", ale na gruncie przepisów podatku akcyzowego zmiana ta musiałaby iść tak daleko, aby można było stwierdzić - według istniejących obiektywnych cech i właściwości pojazdu - że zmienił się typ pojazdu z pojazdu przeznaczonego tylko do przewozu osób lub pojazdu osobowo– towarowego (8703) na samochód przeznaczony tylko do przewozu towarów (8704).

Zdaniem Sądu organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagała się tego strona, co przy prawidłowości tychże wniosków nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu złożonych w sprawie dowodów i tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 i 210 O.p.). Materiał dowodowy zebrany przez organy wystarczał do oceny istnienia obiektywnych cech spornego pojazdu, a sama klasyfikacja taryfowa pojazdu leży w wyłącznej kompetencji organów celnych.

Sąd podkreślił, że w toku postępowania organ nie kwestionował zapisów w przedłożonych przez stronę skarżącą dokumentach, w których samochód został określony jako samochód ciężarowy. Zważywszy jednak, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, zapisy te nie mogły automatycznie skutkować przyjęciem, że samochód jest samochodem ciężarowym.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy art. 101 ust. 2 u.p.a.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz obu zaskarżonych decyzji, umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 187 § 1 w zw. z art. 188 O.p. przez wadliwą ocenę, a przez to niewłaściwą interpretację materiału, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zaklasyfikowanie pojazdu TOYOTA COROLLA VERSO jako samochodu osobowego,

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 191 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez nielogiczną i dowolną ocenę dowodów - pominięcie informacji od skarżącego, świadka oraz diagnosty o zakresie dokonanych zmian konstrukcyjnych w pojeździe oraz wskazanych śladów po dokonanych przeróbkach, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zaklasyfikowanie pojazdu TOYOTA COROLLA VERSO jako samochodu osobowego,

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 122 O.p. poprzez nieuwzględnienie w wyrokowaniu ustalonego obiektywnie stanu faktycznego, co miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zaklasyfikowanie pojazdu TOYOTA COROLLA VERSO jako samochodu osobowego,

- niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 100 ust. 1 u.p.a., poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, iż przedmiotowy pojazd stanowił w momencie powstania obowiązku podatkowego samochód osobowy,

- niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 101 ust. 2 u.p.a., poprzez jego niewłaściwą interpretację i uznanie, iż zobowiązanie podatkowe powstało w chwili przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, zupełnie pomijając fakt, iż w tym momencie pojazd z całą pewnością nie był samochodem osobowym,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie przez WSA skargi skarżącego, w sytuacji gdy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Częstochowie oraz decyzja Dyrektora Izby Celnej w Katowicach została wydana z naruszeniem art. 120, 121 § 1 i 187 O.p., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle warunków wynikających z art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz zapisów Nomenklatury Scalonej poza wskazaną ogólną przesłanką "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób" klasyfikacja pojazdów pod pozycją 8703 jest wyznaczona przez cechy, które wskazują że te właśnie pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Jak wskazuje się w Notach wyjaśniających do Taryfy celnej, o klasyfikacji do tej pozycji świadczą m.in. pewne cechy projektowe, zwykle stosowane do pojazdów, które objęte są pozycją CN 8703. Jeśli chodzi o przesłanki "zasadniczego przeznaczenia", to zaznaczyć należy, że nie chodzi o sposób faktycznego wykorzystania pojazdu i funkcję jaką konkretny pojazd ma spełnić z uwagi na wolę jego posiadacza. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów jest kategorią obiektywną i wynika z cech samego pojazdu. Wobec tego dla klasyfikacji danego pojazdu do kodu CN 8703 lub 8704 konieczne jest każdorazowe ustalenie cech konstrukcyjnych takiego pojazdu i odniesienie ich do przesłanki zasadniczego przeznaczenia pojazdu, co powinno obejmować także ich porównanie z cechami wymienionymi w notach wyjaśniających. Powyższe zgodne jest z uwagami jakie Europejski Trybunał Sprawiedliwości zawarł w wyroku dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt C-486/06, w którym wskazując na kryteria klasyfikacji towarowej w ramach pozycji 8703 i 8704 zauważył, że kryteriów tych poszukiwać należy w obiektywnych cechach i właściwościach towaru, takich jak ogólny wygląd pojazdu oraz cechy określone w pozycjach CN i uwagach do sekcji i działów. Jednocześnie w powyższym wyroku ETS zwrócił uwagę, że wymienione w notach wyjaśniających kryteria nie są wyczerpujące. Ocena czy obiektywne cechy pojazdu wskazują na to, że należałoby go kwalifikować do pozycji 8703 czy też do pozycji 8704 jest w postępowaniu podatkowym możliwa dopiero po należytym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W postępowaniu tym na organie podatkowym ciążą obowiązki wynikające z zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej). Emanacją tej zasady jest przepis art. 187 Ordynacji podatkowej wyznaczający zakres postępowania dowodowego. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym realizując powyższy obowiązek organ powinien mieć na uwadze, że Ordynacja podatkowa przyjęła zasadę otwartego katalogu środków dowodowych. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji przyjął, że samochód Toyota Corolla bezspornie został wyprodukowany jako osobowy, co oznacza, że został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. O takim jego przeznaczeniu świadczy również brak stałej przegrody pomiędzy częścią dla pasażerów i częścią przeznaczoną do transportu towarów. Okna w bocznych panelach oraz w tylnej klapie, wyposażenie charakterystyczne dla samochodów osobowych (dywaniki, oświetlenie, wykładzina podłogowa, uchwyty boczne górne dla pasażerów, głośniki, elektryczne szyby, jednolita podsufitka) wskazują na samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że dokonane zmiany w samochodzie nie miały charakteru trwałego i nie pozbawiły samochodu cech konstrukcyjnych samochodu osobowego.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej dokonana przez organy podatkowe i zaakceptowana przez sąd klasyfikacja nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie jest rezultatem przyjęcia błędnych kryteriów oceny dowodów, czy też przekroczenia graniczy swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji podkreślił, że zebrany przez organy materiał dowodowy wystarczył do oceny istnienia obiektywnych cech spornego pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela tę ocenę i wobec tego zarzut naruszenia przepisów postępowania uznaje za nietrafny.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego należy przypomnieć, że przez "błędną wykładnię" przepisów prawa materialnego należy rozumieć nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązujących przepisów lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego. Z kolei przez pojęcie "niewłaściwe zastosowoanie" prawa materialnego rozumie się błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej.

Dopuszczalne jest zarzucanie w treści skargi kasacyjnej obydwu form naruszenia prawa materialnego, w sytuacji gdy niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa było konsekwencją jego błędnej wykładni.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana, ponieważ nie znalazło się w niej uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Strona skarżąca kasacyjnie w ogóle nie wykazała jak należy rozumieć treść art. 100 ust. 1 i art. 101 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Z treści zarzutów naruszenia prawa materialnego a także z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że posłużyły one do kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Jednakże taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej jest nieprawidłowa, bowiem niedopuszczalne jest podważanie przyjętych ustaleń faktycznych zarzutami naruszenia prawa materialnego. Wadliwe ustalenia faktyczne wiążą się zawsze z naruszeniem przepisów postępowania. Ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zostały skutecznie podważone wniesioną skargą kasacyjną, a wynika z nich, że wykazane przez organy podatkowe i zaakceptowane przez Sąd I instancji cechy konstrukcyjne spornego pojazdu, jego ogólny wygląd i wyposażenie świadczą o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób (CN 8703). Oznacza to, że oddalenie przez Sąd I instancji skargi od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego spornego samochodu osobowego odpowiada prawu.

Zważywszy powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.