Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 413/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwo [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia wniosku [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w W. z dnia [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz [...] Towarzystwa [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2023 r., za pośrednictwem platformy e-PUAP, [...] Towarzystwo [...] (dalej: "Towarzystwo", "wnioskodawca", "strona skarżąca") skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych (dalej: organ") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2023 r., który dotyczył udostępnienia skanów wszystkich zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, które wydał konsul RP w W. okresie od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. oraz udostępnienia informacji, na podstawie jakich dokumentów zostało wydane każde z tych zaświadczeń.

Towarzystwo zarzuciło organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), dalej: "u.d.i.p." poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej w terminie ustawowym.

W ocenie strony skarżącej, skoro do dnia wniesienia skargi organ nie przedłużył terminu udostępnienia informacji i nie udzielił żądanej informacji, to nastąpiła bezczynność kwalifikowana, gdyż organ stwierdził, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W związku z powyższym Towarzystwo wniosło o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia

w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Towarzystwo podniosło, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przywóz broni i amunicji z państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej przez obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to należy zatem do wyodrębnionej ustawowo kategorii dokumentów urzędowych. To, czy zaświadczenie wydane w tym trybie podlega udostępnieniu, powinno być rozstrzygane w oparciu o przesłanki konstytucyjne, tj. art. 2 i art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zaświadczenie wydane przez właściwego konsula RP, na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, stanowi dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie przewidzianym u.d.i.p.

Zdaniem strony skarżącej, organ błędnie przyjął, że treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie nadaje się do rozpatrzenia z uwagi na sposób jego sformułowania. W niniejszej sprawie zażądano bowiem udostępnienia precyzyjnie zdefiniowanego zbioru dokumentów urzędowych, zaświadczeń, określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o broni

i amunicji wydanych przez zdefiniowanego urzędnika organu w danym okresie czasu. Tak więc wniosek o udostępnienie żądanej informacji publicznej powinien zostać rozpatrzony przez organ, bowiem nie wzbudza wątpliwości, że jest zrozumiały co do treści i przedmiotu.

Strona skarżąca za nieprawidłowe uznała stanowisko organu przyjmujące, iż wnioskowana informacja publiczna nie nadaje się do wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Towarzystwo bowiem wyjaśniło, że przygotowuje aktualnie raport "[...]", w którym przedstawi analizę standardu dowodowego, w oparciu o który wydawane są przez konsulów RP zaświadczenia wskazane w art. 37 ust. 1 ustawy o broni

i amunicji. Powyższy raport zostanie opublikowany na stronie internetowej [...] Towarzystwa [...]. Bez żądanych informacji, raport nie będzie mógł powstać. Dlatego, mimo że wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, jego poprawna realizacja przez organ jest dla interesu publicznego szczególnie istotna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie pozostaje

w bezczynności, bowiem pismem z [...] kwietnia 2023 r. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2023 r., informując, że żądane treści nie stanowią informacji publicznej i dlatego nie ma podstaw do jej udostępnienia na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdził, że nie każde działanie organu władzy publicznej będzie informacją publiczną, a tylko takie, które dotyczy i jest nośnikiem sprawy publicznej. Wniosek ogólny sprowadzający się do żądania udostępnienia "wszystkich zaświadczeń" dotyczących danego zagadnienia, nawet za skonkretyzowany przedział czasowy, nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpoznania i nie może być załatwiony w ramach procedury dostępu do informacji publicznej.

Jednocześnie organ podniósł, że w krótkich odstępach czasu strona skarżąca złożyła analogiczne wnioski o dostęp do informacji publicznej nie tylko w odniesieniu do działalności Konsulatu RP w W., ale również kilkudziesięciu innych placówek zagranicznych, co oznacza przekroczenie granic korzystania z prawa do informacji publicznej.

Organ zwrócił uwagę, że [...] Towarzystwo [...] w przeciągu dwóch miesięcy, które upłynęły od dnia sporządzenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w żaden sposób nie odniosło się do informacji przedstawionych przez organ - w szczególności, nie zakwestionowało zajętego stanowiska oraz nie wystąpiło ponownie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym organ w 14-dniowym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podjął materialno-techniczną czynność

w postaci sporządzenia i przesłania wnioskodawcy odpowiedzi z [...] kwietnia 2023 r. Skoro organ poinformował Towarzystwo, że żądane we wniosku z [...] kwietnia 2023 r. informacje nie mają charakteru informacji publicznej, to nie można mu przypisać bezczynności.

Strona skarżąca pismem z dnia [...] października 2023 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę wskazała, że organ utrudnia sprawowanie funkcji kontrolnej instytucji społeczeństwa obywatelskiego. Zaznaczyła, że przygotowywany raport "[...]" przedstawia ocenę spójności standardu dowodowego stosowanego przez konsulów RP w procesie wydawania obywatelom RP zaświadczeń określonych w art. 37 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Rzetelność metodologiczna raportu wymaga, aby przeprowadzona analiza opierała się na danych z wszystkich konsulatów RP, a nie tylko z ich części. Z tego wynika obszerność wniosku. O tym, że praktyka administracyjna konsulów RP w zakresie wydawania zaświadczeń jest niejednolita świadczą nie tylko sygnały docierające do strony skarżącej, ale potwierdza to także MSZ w e-mailu

z [...] sierpnia 2023 r., które załączono do pisma.

Towarzystwo podało, że przepisy ustawy o broni i amunicji nie wskazują wprost, jakie dokumenty musi przedstawić wnioskodawca w celu otrzymania zaświadczenia na przywóz broni i amunicji na terytorium RP. Stąd złożenie wniosku o zaświadczenie poprzedza kontakt z konsulem w celu doprecyzowania wymogów, które przybiera niekiedy postać formułowania wobec wnioskodawcy żądań nieznajdujących podstawy w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Tak więc polskie środowisko posiadaczy broni ma prawo uzyskać informację co do tego, jak funkcjonariusze publiczni (jakimi są konsulowie RP) z obowiązku nałożonego przez ustawę o broni i amunicji się wywiązują. Dostęp do informacji na temat działalności Polskiego Państwa we wskazanym wyżej obszarze nie jest przywilejem, lecz konstytucyjnie i ustawowo zagwarantowanym prawem.

Ponadto strona skarżąca podała, że wbrew twierdzeniu organu w przedmiotowej sprawie nie została wykazana żadna z przesłanek nadużycia prawa do informacji publicznej. W jej ocenie raport opublikowany przez Towarzystwo, na podstawie informacji przekazanych przez MSZ, będzie służył interesowi publicznemu i poprawie praktyki administracyjnej konsulatów RP w zakresie wydawania zaświadczeń na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy

o broni i amunicji, a przygotowanie informacji do udostępnienia przez MSZ rozłoży się na poszczególne placówki konsularne, zatem w niczym nie zaburzy jego funkcjonowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3

§ 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej

w art. 154 § 6.

Skarga zasługuje na uzasadnienie.

Z bezczynnością w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadamia wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia

i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie informuje o przeszkodach technicznych w uzyskaniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne między stronami postępowania, że Minister Spraw Zagranicznych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań władzy publicznej. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną.

Informacją publiczną jest treść informacji wytworzonych m.in. przez organy władzy publicznej, w tym dokumenty urzędowe. Należy dostrzec różnicę pomiędzy dokumentami, które stanowią informację publiczną i ich przeciwieństwem, tj. dokumentami roboczymi (wewnętrznymi). W orzecznictwie przyjmuje się, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14; 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1681/14; 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12 – publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokumentem urzędowym, w świetle 6 ust. 2 u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Tę definicję wyczerpuje zaświadczenie wydane przez właściwego konsula RP obywatelowi polskiemu, w celu przywozu broni i amunicji z państwa niebędącego państwem członkowskim UE (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - Dz.U. z 2022 r., poz. 2516 z późn. zm.). Kompetencje konsula do wydania zaświadczenia uprawniającego do przywozu na terytorium RP lub przewozu broni na terytorium RP, a także do dokonania wpisów

w Europejskiej karcie broni palnej stanowi art. 34 pkt 9 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 195). Konsul jest kierownikiem urzędu konsularnego i podlega służbowo ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych (art. 10

i art. 13 ust. 1 Prawa konsularnego). Zatem przedmiotem żądania zawartego w pkt 1 wniosku udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2023 r. jest oświadczenie wiedzy funkcjonariusza publicznego sporządzone w formie pisemnej w ramach posiadanych kompetencji i skierowane do podmiotu wnioskującego z uwagi na jego interes prawny. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6744/21 (publik. j.w.), przymiot informacji publicznej posiadają zwłaszcza wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw.

Tak więc, organ dokonał błędnej kwalifikacji żądania wnioskodawcy zawartego w pkt 1 wniosku z dnia [...] kwietnia 2023 r., a zatem popadł w stan bezczynności.

Nie sposób też zgodzić się ze stanowiskiem organu, że "ogólność" wniosku we wskazanej części, sprowadzająca się do udostępnienia zaświadczeń w zakreślonym przedziale czasowym, wyklucza jego rozpoznanie w ramach procedury dostępu do informacji publicznej. W tym zakresie żądanie Towarzystwa jest precyzyjne. Odnosi się bowiem do określonej kategorii zaświadczeń wydanych w sprecyzowanym przedziale czasowym, co nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych co do tego jakiej konkretnie informacji wnioskodawca się domaga. Natomiast kwestia potencjalnie dużej ilości informacji do przygotowania nie stanowi o tym, czy mamy do czynienia z informacją publiczną, czy też nie, lecz ewentualnie, czy wniosek dotyczy informacji publicznej prostej, czy też przetworzonej.

Co zaś się tyczy pkt 2 przedmiotowego wniosku, w którym Towarzystwo zwróciło się o podanie informacji na podstawie jakich dokumentów zostało wydane każde z objętych pkt 1 wniosku zaświadczeń, należy stwierdzić, iż co do zasady również ten przedmiot żądania stanowi informację publiczną.

Wskazać należy, że zaświadczenie nie jest aktem administracyjnym, ponieważ nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy. Zaświadczenie potwierdza urzędowo istnienie określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (vide: Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, często nazywanego w doktrynie postępowaniem gabinetowym.

Warunki wydawania zaświadczeń przez konsula reguluje kompleksowo Rozdział 10 Prawa konsularnego stanowiąc w art. 102 ust. 1, iż konsul wydaje zaświadczenie na wniosek strony. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) przepis prawa polskiego wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego; 2) strona ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (ust. 2). Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie czternastu dni od dnia złożenia wniosku (ust. 3).

Z art. 103 zaś wynika, iż w przypadkach określonych w art. 102 ust. 2 pkt 2 konsul wydaje zaświadczenie, jeżeli dotyczy ono urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, które wynikają z wykazów, ewidencji, rejestrów prowadzonych przez niego bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

W świetle art. 104 tej ustawy, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia

o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o jego wydanie następuje w drodze postanowienia.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, iż wykazy, ewidencje

i rejestry, w oparciu o które wydaje się zaświadczenia są informacją publiczną. Stanowi

o tym wprost art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Natomiast w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że sam wniosek o wydanie zaświadczenia dotyczy sprawy indywidulanej i nie stanowi informacji publicznej. Przykładowo NSA w wyroku z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5148/21 stwierdził, iż "wniosek (wraz z załącznikami) o wydanie zaświadczenia w trybie (...) nie dotyczy sfery publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p."

W świetle powyższych wywodów założenie organu, że przedmiotem żądania wnioskodawcy w tym zakresie nie jest informacja publiczna jest błędne, co musi skutkować uznaniem, iż organ dopuścił się bezczynności. Organ nie dokonał choćby oceny, czy z uwagi na "gabinetowy charakter" postępowania o wydanie zaświadczenia jest w posiadaniu dokumentów w oparciu, o które wydano każde z przedmiotowych zaświadczeń. Skoro wniosek strony wraz z załącznikami nie stanowi informacji publicznej, a przepisy regulujące tryb wydawania zaświadczeń nie wymagają utrwalania przeglądu wykazów, rejestrów

i ewidencji na potrzeby wydania zaświadczenia, to w pierwszej kolejności organ powinien ustalić, czy dysponuje wnioskowaną informacją publiczną. W szczególności zaś, jeżeli dla wydania przedmiotowego zaświadczenia wystarczająca jest analiza wniosku i załączonych doń dokumentów (nie stanowiących informacji publicznej), to w istocie powstaje wątpliwość, czy organ jest w posiadaniu informacji publicznej określonej w pkt 2 wniosku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2828/14 (publik. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), informacja publiczna dotyczy sfery faktów, powinna bowiem zaistnieć, być faktem, aby mogła być udzielona. W tej materii Minister Spraw Zagranicznych nie przedstawił jakiegokolwiek stanowiska.

Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia wniosku Towarzystwa z [...] kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu odwołania musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można.

W ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku nie jest efektem zaniechań organu, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, ale wynika z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a tej ustawy.

W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych, na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł. Natomiast Sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu całości kosztów zastępstwa procesowego. Odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd z urzędu uwzględnił okoliczność, iż przed tutejszym Sądem zawisły ogółem 32 sprawy ze skarg Towarzystwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a dotyczące wydania przez konsulów RP zaświadczeń uprawniających do przywozu broni na terytorium RP. Są to sprawy tożsame w swoim stanie faktycznym, objęte tymi samymi regulacjami prawnymi. Skargi zostały przygotowane przez jednego pełnomocnika procesowego, zaś ich zarzuty i uzasadnienia są zbieżne

w poszczególnych sprawach. Ponadto pisma procesowe mają charakter zbiorczy, tj.

w jednym piśmie procesowym wymieniono szereg sygnatur spraw zawisłych przed Sądem, a nadto są zbieżne w swej treści. W wielu z tych spraw, które zakończyły się wyrokiem uwzględniającym skargę Sąd zasądził koszty zastępstwa procesowego

w pełnej wysokości (por. przykładowo sprawy sygn. akt: II SAB/Wa 412/23, II SAB/Wa 400/23, II SAB/Wa 419/23, II SAB/Wa 426/23, II SAB/Wa 405/23, II SAB/Wa 420/23,

II SAB/Wa 424/23, II SAB/Wa 414/23, II SAB/Wa 402/23, II SAB/Wa 421/23, II SAB/Wa 411/23, II SAB/Wa 418/23, II SAB/Wa 409/23, II SAB/Wa 428/23, II SAB/Wa 423/23,

II SAB/Wa 416/23, II SAB/Wa 398/23, II SAB/Wa 458/23, II SAB/Wa 422/23, II SAB/Wa 404/23).

Sąd zatem przyjął, że w sprawie niniejszej zachodzi uzasadniony przypadek, który pozwala odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w całości. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny działa w ramach uznania, dokonując oceny na tle konkretnych okoliczności, czy występują szczególnie uzasadnione względy przemawiające za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt I OZ 966/18 stwierdził, iż stosując art. 206 p.p.s.a. trzeba zwracać uwagę na charakter sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika skarżącego (orzeczenia.nsa.gov.pl).