Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 252/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt. 1, art. 135, art. 183 § 1 i 2, art. 134 § 2, art. 193, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12 pkt. 1 i 2, art. 23 ust. 1 pkt. 2, art. 43 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 102 poz 643
law: Ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2200/13 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2200/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.M., dalej: skarżący, na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych: pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] w zakresie w jakim decyzje te rozstrzygają kwestię przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie Komisji Weryfikacyjnej; pkt 2. oddalił skargę w pozostałym zakresie; pkt 3. stwierdził, że zaskarżona decyzja w zakresie określonym w punkcie 1 nie podlega wykonaniu; pkt 4 zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, dalej również: GIODO, decyzją z dnia [...] września 2013 r., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.), dalej: u.o.d.o., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2012 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącego o podjęcie działań przewidzianych ustawą o ochronie danych osobowych, w szczególności skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną utworzoną na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U., Nr 104, poz. 711 ze zm.), dalej: ustawa Przepisy wprowadzające (...). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. skarżący wystąpił do GIODO o podjęcie działań przewidzianych ustawą o ochronie danych osobowych, w szczególności o skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną utworzoną na podstawie przepisów ustawy Przepisy wprowadzające (...).

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. GIODO umorzył postępowanie w sprawie. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2008 r.

Wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 65/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję GIODO z dnia [...] listopada 2008 r.

Na skutek skargi kasacyjnej skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1426/09 uchylił zaskarżony wyrok Sadu I instancji z dnia 24 czerwca 2009 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10 uchylił decyzję GIODO z dnia [...] listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w niniejszej sprawie GIODO nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy oraz arbitralnie przyjął, że dane osobowe skarżącego (według stanu na datę wydania zaskarżonej decyzji), przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną objęte były tajemnicą państwową, a jako takie nie podlegały jego kontroli. W tej sytuacji organ nie był uprawniony do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania z przyczyn podmiotowych, albowiem te nie wystąpiły oraz bezpodstawnie przyjął, że w sprawie wystąpiła przesłanka braku przedmiotu sprawy. W ocenie tego Sądu, wyłączenia nadzorcze organu ochrony danych osobowych w stosunku do zbiorów stanowiących tajemnicę państwową, o których mowa w art. 43 ust. 2 u.o.d.o., nie dają organowi podstawy do umorzenia postępowania, lecz mogą stanowić podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku strony. Bezzasadność żądania strony musi być bowiem wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania.

W toku ponownego rozpoznania sprawy skarżący pismami z dnia: 7 stycznia 2011 r., 26 kwietnia 2011 r. oraz 20 września 2011 r. wystąpił do GIODO o przeprowadzenie dowodów, m.in. z przesłuchania świadków - członków byłej Komisji Weryfikacyjnej oraz z określonych dokumentów, tj. protokołów czterech jego przesłuchań w charakterze świadka przeprowadzonych w dniach 12 kwietnia 2007 r., 15 maja 2008 r., 5 czerwca 2008 r. oraz 4 marca 2009 r. przez prokuratora prowadzącego śledztwo pod sygn. akt Ap. V Ds. 49/09 w Prokuraturze Apelacyjnej w Warszawie, które to dowody w jego ocenie umożliwią wszechstronne ustalenie stanu faktycznego w sprawie na okoliczność podstaw faktycznych przetwarzania (utrwalenia) jego danych osobowych w Raporcie Komisji Weryfikacyjnej. Brak jest zdaniem skarżącego podstaw faktycznych do umieszczenia jego danych w Raporcie, a także brak dowodów na potwierdzenie istnienia takich podstaw. Skarżący wniósł również o zwrócenie się, na podstawie art. 14 ust. 2 u.o.d.o., do Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o złożenie wyjaśnień: czy w wyniku prac Komisji Weryfikacyjnej stwierdzono istnienie żołnierza lub pracownika wojskowych służb wywiadowczych, który działał w sposób określony w art. 67 ust. 1 pkt 1 - 10 ustawy Przepisy wprowadzające (...) lub też jego działania wykraczały poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (...), i w stosunku do którego stwierdzono, że współdziałanie skarżącego z tym żołnierzem było zawinione w formie winy umyślnej.

Przeprowadzając ponownie postępowanie w sprawie, GIODO wystąpił, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., do Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o złożenie w sprawie pisemnych wyjaśnień.

Mając na względzie wyjaśnienia uzyskane od ww. podmiotów, uznał przeprowadzenie dowodów żądanych przez skarżącego za zbędne. Stwierdził, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu, nie zostały w sprawie spełnione przesłanki z art. 78 § 1 K.p.a. do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego.

Na podstawie wyjaśnień Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego GIODO ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:

1) na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2007 r. (M.P. Nr 11, poz. 110) opublikowano Raport o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy Raport na stronach: 111, 115, 369, 371 zawiera dane osobowe skarżącego;

2) Szef Służby Wywiadu Wojskowego wyjaśnił:

a) w piśmie do GIODO z dnia 9 sierpnia 2011 r. znak: [...] - "Służba Wywiadu Wojskowego nie jest w posiadaniu szczegółowej wiedzy, jakie konkretnie dokumenty czy materiały stanowiły podstawę ustaleń Komisji Weryfikacyjnej przy sporządzaniu Raportu (...)". Stwierdził, że "dane skarżącego nie są w Służbie Wywiadu Wojskowego przetwarzane w żadnym zbiorze danych osobowych (...)",

b) w piśmie do GIODO z dnia 19 września 2011 r. znak: [...] - "Służba Wywiadu Wojskowego jest jedynie w posiadaniu materiałów należących do zasobu archiwalnego SWW, które były wypożyczane przez Komisję Weryfikacyjną (...)",

c) w piśmie do GIODO z dnia 30 listopada 2011 r. znak: [...] - "materiały, które były wypożyczane przez Komisję Weryfikacyjną liczą około 600 tomów akt, a tutejsza służba nie ma wiedzy, czy a jeżeli tak, to które fragmenty tej dokumentacji stanowiły podstawę dokonywania takich, czy innych zapisów w raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Teczki te (zawierające materiały, o których mowa) oznaczone były klauzulą "tajne" albo "ściśle tajne". Dodano również, że dane skarżącego nie są w Służbie Wywiadu Wojskowego przetwarzane w żadnym zbiorze danych osobowych;

3. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wyjaśnił:

a) w piśmie do GIODO z dnia 11 sierpnia 2011 r. znak: [...] - "Stosownie do treści art. 63 ust. 6a Przepisów wprowadzających, Szef Wojskowych Służb Informacyjnych, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szef Służby Wywiadu Wojskowego zobowiązani zostali do zapewnienia członkom Komisji Weryfikacyjnej, w tym Przewodniczącemu Komisji Weryfikacyjnej, dostępu do wszelkich, łącznie z zawierającymi tajemnicę państwową, materiałów archiwalnych i operacyjnych, a także do innych dokumentów niezbędnych do sporządzenia Raportu i weryfikacji oświadczeń. Przedmiotowe dokumenty, po wykorzystaniu przez Komisję Weryfikacyjną, zwracane były Szefowi Wojskowych Służb Informacyjnych, Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego (...). W oparciu o art. 70c ust. 3 Przepisów wprowadzających Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, po zasięgnięciu opinii Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Marszałka Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, podał ów Raport do publicznej wiadomości w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Z tych względów Służba Kontrwywiadu Wojskowego nie może złożyć oświadczenia w imieniu Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej, jakie dokumenty posłużyły do sporządzenia Raportu, z jakich źródeł spoza Służby Kontrwywiadu Wojskowego owe dokumenty pochodziły (...), a co za tym idzie, jakimi klauzulami tajności były one oznaczone. Archiwum Służby Kontrwywiadu Wojskowego posiada niżej wymienione materiały Komisji Weryfikacyjnej, którym zostały nadane różne klauzule tajności. Są to następujące dokumenty:

- akta postępowań weryfikacyjnych - oznaczone klauzulą "ściśle tajne",

- teczki dokumentacji pomocniczej - oznaczone odpowiednio klauzulą "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone",

- dzienniki korespondencji - oznaczone odpowiednio klauzulą "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone" oraz "jawne"

- nośniki informatyczne - zawierające materiały uzyskane w wyniku realizacji zadań zespołów roboczych członków Komisji Weryfikacyjnej - oznaczone klauzulą "ściśle tajne".

Poza zasobami zgromadzonymi w Biurze Ewidencji i Archiwum Służby Kontrwywiadu Wojskowego, w Kancelarii Tajnej Służby Kontrwywiadu Wojskowego znajdują się aktualnie wymienione materiały Komisji Weryfikacyjnej:

- Książka Ewidencji Postępowań Weryfikacyjnych A - oznaczona klauzulą "ściśle tajne", Książka Ewidencji Postępowań Weryfikacyjnych B - oznaczona klauzulą "ściśle tajne", Książka Ewidencji Postępowań Weryfikacyjnych C - oznaczona klauzulą "ściśle tajne", Rejestr Dzienników Książek Ewidencji i Teczek - oznaczony jako "jawne".

Służba Kontrwywiadu Wojskowego przechowuje dane osobowe skarżącego (w tym imię, nazwisko, adres) w związku z jego wystąpieniem do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego o uzupełnienie Raportu,

b) w piśmie do GIODO z dnia 20 września 2011 r. znak: [...] - Dzienniki korespondencji Komisji Weryfikacyjnej, które nie zostały oznaczone klauzulą niejawności, zostały zarejestrowane w Rejestrze dzienników, książek ewidencyjnych i teczek. Zarówno owe Dzienniki korespondencji, jak i wspomniany Rejestr dzienników, książek i teczek nie zawierają danych osobowych skarżącego.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Generalny Inspektor decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego, zaś orzekając na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stwierdził podstaw do jego uwzględnienia i zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji GIODO wskazał, że przedmiot niniejszego postępowania wyznacza wniosek J.M. z dnia 4 grudnia 2007 r. o "skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną utworzoną na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...)" co oznaczało skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych wnioskodawcy zarówno w "materiałach źródłowych", gromadzonych przez Komisję Weryfikacyjną, a stanowiących podstawę sporządzenia Raportu, jak również w samym Raporcie - jako efekcie prac tej Komisji - podanym do publicznej wiadomości.

Zważywszy na związanie - na zasadzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) - wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10, GIODO przeprowadził w sprawie postępowanie dowodowe, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku. Sąd ten zobligował organ do ustalenia, czy materiały źródłowe, na podstawie których Komisja Weryfikacyjna utworzona na mocy art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy Przepisy wprowadzające opracowała Raport (art. 70a ust. 1 ustawy) stanowią informacje niejawne w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228). GIODO stwierdził, że ustalenia poczynione przez organ w ponownym postępowaniu potwierdziły, że materiały Komisji Weryfikacyjnej stanowią informacje niejawne w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych, w stosunku do których Generalny Inspektor nie posiada uprawnień określonych w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 u.o.d.o.

Z wyjaśnień zarówno Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, jak i Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że materiały źródłowe wypożyczane Komisji Weryfikacyjnej przez ww. służby stanowią informacje niejawne w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych. W wyjaśnieniach tych wskazano, że Służba Wywiadu Wojskowego jest jedynie w posiadaniu materiałów należących do zasobu archiwalnego SWW, które były wypożyczane przez Komisję Weryfikacyjną. Natomiast archiwum Służby Kontrwywiadu Wojskowego posiada materiały Komisji Weryfikacyjnej, którym nadano różne klauzule tajności: akta postępowań weryfikacyjnych (oznaczone klauzulą "ściśle tajne"), teczki dokumentacji pomocniczej (oznaczone klauzulami "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone"), dzienniki korespondencji (oznaczone klauzulami "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone" oraz "jawne"), nośniki informatyczne zawierające materiały uzyskane w wyniku realizacji zadań zespołów roboczych członków Komisji Weryfikacyjnej (oznaczone klauzulą "ściśle tajne"). Ponadto, w Kancelarii Tajnej Służby Kontrwywiadu Wojskowego znajdują się "Książki Ewidencji Postępowań Weryfikacyjnych" A, B, C (oznaczone klauzulą "ściśle tajne") oraz "Rejestr Dzienników Książek Ewidencji i Teczek" (oznaczony jako "jawne"). Jednakże, według oświadczenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, w materiałach jawnych brak jest danych osobowych skarżącego.

Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, kierownicy jednostek organizacyjnych przeprowadzą, w terminie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przegląd wytworzonych w podległych im jednostkach organizacyjnych materiałów zawierających informacje niejawne w celu ustalenia, czy spełniają ustawowe przesłanki ochrony na podstawie ustawy i dokonają w razie potrzeby zmiany lub zniesienia klauzuli tajności. Jednak w myśl art. 181 ust. 2 ww. ustawy obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zbiorów materiałów spraw zakończonych oraz kartotek ewidencyjnych, w szczególności stanowiących materiał archiwalny przekazany do właściwych archiwów na podstawie odrębnych przepisów.

Organ wskazał, że jak wynika z wyjaśnień obu ww. służb, materiały wypożyczane przez Komisję Weryfikacyjną stanowią materiały archiwalne, zatem klauzule im nadane nie podlegają weryfikacji. Stosownie do art. 43 ust. 2 u.o.d.o., w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, GIODO nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 u.o.d.o. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 1 u.o.d.o. stanowi o zbiorach zawierających informacje niejawne, pkt 1a o zbiorach, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, zaś pkt 3 o zbiorach dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego.

Zatem w stosunku do danych osobowych zawartych w ww. zbiorach, GIODO nie jest władny do podejmowania czynności kontrolnych określonych w art. 14 pkt 1 i 3-5, art. 15-17 u.o.d.o. oraz do wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych (art. 12 pkt 2 i art. 18 u.o.d.o.).

Informacjami niejawnymi - w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych - są informacje, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie ich opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu ich wyrażania. Wobec powyższego, zdaniem GIODO, mając na względzie art. 43 ust. 2 u.o.d.o. oraz fakt, że materiały źródłowe, na podstawie których Komisja Weryfikacyjna opracowała Raport, objęte są klauzulami tajności, nie jest możliwe dokonywanie przez GIODO oceny legalności przetwarzania danych osobowych zawartych w tych materiałach.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO podkreślił, że w odniesieniu do ww. materiałów źródłowych wykorzystał swe uprawnienia z art. 14 pkt 2 u.o.d.o. w zakresie, w jakim był uprawniony, tj. w stosunku do materiałów jawnych ustalił, że brak w nich danych osobowych skarżącego, natomiast w odniesieniu do materiałów tajnych dokonał ustaleń na tyle, na ile pozwalały powołane wyżej przepisy u.o.d.o. W świetle powyższego zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia ww. przepisu są bezzasadne.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia skarżącego, że "Raport jest zbiorem jak najbardziej jawnym, w stosunku do którego Generalny Inspektor zachowuje pełnię swych uprawnień i zadań", organ wskazał, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna i prawomocna decyzja GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r., wydana w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...]. Postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w opublikowanym w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (M.P. Nr 11, poz. 110) Raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI (...) i zakończone zostało ww. decyzją GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącego. Decyzja ta została doręczona Ministrowi Obrony Narodowej w dniu 29 grudnia 2009 r., zaś w odniesieniu do skarżącego - wobec dwukrotnego jej awizowania w dniach 29 grudnia 2009 r. i 7 stycznia 2010 r. - przyjęto, że została mu doręczona w dniu 12 stycznia 2010 r. Strony nie wniosły od ww. decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem stała się ona ostateczna i prawomocna w dniu [...] stycznia 2010 r. GIODO zaznaczył, że w ww. postępowaniu zbadano zasadność przetwarzania danych osobowych skarżącego w ww. Raporcie. Z tego względu, nadużyciem byłoby ponowne orzekanie w tej samej kwestii w niniejszym postępowaniu. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej rozstrzygającej merytorycznie określoną sprawę stanowi oczywistą przeszkodę dla wydania decyzji w tożsamej sprawie. Decyzja tego rodzaju byłaby dotknięta wadą przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., co dawałoby podstawy dla stwierdzenia jej nieważności. Fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia prawomocną decyzją administracyjną kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie jest okolicznością tego rodzaju, że GIODO nie ma podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozpatrywania w niniejszym postępowaniu. GIODO wskazał, że z ww. powodów nie zostały przeprowadzone w niniejszym postępowaniu wnioskowane przez skarżącego dowody. Miały one bowiem służyć dowiedzeniu okoliczności, że "brak jest podstaw faktycznych do przetwarzania (w szczególności utrwalenia) danych osobowych skarżącego w Raporcie, a także brak jest dowodów na potwierdzenie istnienia takich podstaw". GIODO wskazał, że ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się przedmiotem wniosku skarżącego o stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się decyzją GIODO z dnia [...] grudnia 2011 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Skarga skarżącego na powyższe decyzje została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 832/12.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GIODO z dnia [...] września 2013 r. nr [...], skarżący zarzucił:

1) obrazę prawa materialnego - przepisu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 22 u.o.d.o. polegającą na błędnym przyjęciu, że sprawa przedmiotowa oraz sprawa prowadzona przez organ pod sygn. akt [...] i zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] są tożsame, co miało wpływ na wynik sprawy,

2) obrazę prawa materialnego - przepisów art. 43 ust. 2 w zw. z art. 12 pkt 1, art. 14 pkt 2 oraz art. 19 u.o.d.o., polegającą na błędnym przyjęciu, że w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w przepisie art. 43 ust. 2 u.o.d.o., organowi nie przysługują uprawienia będące jednocześnie ciążącymi nań obowiązkami, o których stanowią przepisy art. 12 pkt 1, art. 14 pkt 2 oraz art. 19 u.o.d.o., co miało wpływ na wynik sprawy,

3) obrazę prawa procesowego - przepisów art. 73 § 1 i 1a K.p.a. w zw. z art. 22 u.o.d.o., polegającą na niedopełnieniu ciążącego na ogranie obowiązku zapewnienia skarżącemu jako stronie postępowania prawa wglądu w akta sprawy w lokalu organu w obecności pracownika organu i na dowolnym etapie postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji GIODO z dnia [...] maja 2012 r., a także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżący podniósł, że brak było w sprawie podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W ocenie skarżącego, sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia 7 września 2009 r. i zakończona decyzją ostateczną GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz niniejsza sprawa nie dotyczą tego samego przedmiotu, bowiem w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 7 września 2009 r. przedmiotem postępowania był obowiązek organu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 2, art. 18 ust. 1 pkt 6 oraz art. 12 pkt 2 u.o.d.o. - usunięcie danych osobowych skarżącego zawartych w Raporcie. Natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania są wszystkie obowiązki organu względem danych osobowych skarżącego przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w Raporcie, o których mowa w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 1-6 w zw. z art. 12 pkt 2 u.o.d.o. oraz obowiązki wynikające z przepisu art. 19 u.o.d.o. Ponadto w obu ww. sprawach nie występują te same podmioty (strony postępowania).

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący przedstawił uzupełnienie skargi wraz z wnioskiem o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego - postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2007 r. w sprawie podania do publicznej wiadomości Raportu o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - z przepisami ustawy Przepisy wprowadzające (...), w szczególności z art. 70c ust. 3 w zw. z art. 70a tej ustawy, gdyż od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając zaskarżoną decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2013 r. uznał, że podlega ona w części wyeliminowaniu z obrotu prawnego, jednakże z innych powodów aniżeli podniesione w skardze.

Sąd ten nie uznał zasadności wniosku skarżącego o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. Wskazał, że stosownie do art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) każdy sąd, powziąwszy uzasadnione wątpliwości, może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed tym sądem. Sąd I instancji nie stwierdził istnienia przesłanek, które uzasadniałyby wystąpienie z ww. pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie tego Sądu, udzielenie odpowiedzi na pytanie pozostaje bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania. Istotą postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie jest bowiem ocena ww. postanowienia Prezydenta RP pod kątem "bezspornych wad prawnych" tegoż aktu, lecz prawna możliwość podjęcia przez organ ochrony danych osobowych działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego - w sprawie skontrolowania przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną - z uwagi na ustawowe ograniczenia uprawnień nadzorczych w stosunku do zbiorów danych zawierających informacje niejawne oraz zbiorów, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne (art. 43 ust. 2 u.o.d.o.).

Sąd I instancji podkreślił, że istota kontroli w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy działania organu podjęte w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1477/10 - są zgodne z dokonaną przez ten Sąd oceną prawną oraz sformułowanymi wytycznymi co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1426/09, zgodnie z którym w odniesieniu do zbiorów danych objętych tajemnicą państwową GIODO zachowuje uprawnienie przewidziane w art. 14 pkt 2 u.o.d.o., tj. może żądać złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień oraz wzywać i przesłuchiwać osoby w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego. Organ ochrony danych osobowych nie wykonał jednak zadania, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, nie ustalił stanu faktycznego sprawy i bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń, dowolnie przyjął, że dane przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną objęte są tajemnicą państwową (stanowią informacje niejawne), a jako takie nie podlegają jego kontroli. Brak ustaleń w tym zakresie powoduje, że powoływanie się na treść art. 43 ust. 2 u.o.d.o., jako podstawę umorzenia przez GIODO postępowania z wniosku skarżącego, jest nieprawidłowe. Nadto rozpoznający wówczas sprawę Sąd zauważył, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 K.p.a., który jako przesłankę obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego wskazuje bezprzedmiotowość tegoż postępowania. Wyłączenia nadzorcze organu ochrony danych osobowych w stosunku do zbiorów określonych w art. 43 ust. 2 u.o.d.o., nie dają organowi podstawy do umorzenia postępowania, lecz mogą stanowić podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku strony. Bezzasadność żądania strony musi być bowiem wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania.

W ocenie Sądu I instancji, rozpoznając ponownie sprawę GIODO zasadnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że WSA w Warszawie zobligował organ do poczynienia - w oparciu o art. 14 pkt 2 u.o.d.o. - ustaleń faktycznych, czy materiały źródłowe zawierające dane osobowe skarżącego - na podstawie których Komisja Weryfikacyjna, utworzona na mocy art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy Przepisy wprowadzające (...), opracowała Raport o działaniach żołnierzy i pracowników WSI (...) - stanowią informacje niejawne w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Przepis ten stanowi, że informacjami niejawnymi są informacje, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie ich opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu ich wyrażania.

W ocenie Sądu I instancji, GIODO prawidłowo zrealizował tak sformułowane zalecenia. Poczynił bowiem stosowne ustalenia faktyczne w oparciu o pisemne wyjaśnienia uzyskane w trybie art. 14 pkt 2 u.o.d.o. od Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Analiza wyjaśnień złożonych przez ww. organy w nadesłanych do organu pismach prowadzi do wniosku, że materiały źródłowe wypożyczane Komisji Weryfikacyjnej przez ww. służby stanowią informacje niejawne w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych. Z treści tych wyjaśnień wynika, że Służba Wywiadu Wojskowego jest jedynie w posiadaniu materiałów należących do zasobu archiwalnego SWW, które były wypożyczane przez Komisję Weryfikacyjną. Materiały te liczą ok. 600 tomów akt, przy czym teczki zawierające przedmiotowe materiały oznaczone były klauzulą "tajne" albo "ściśle tajne". Natomiast dane osobowe skarżącego nie są w SWW przetwarzane w żadnym zbiorze danych osobowych w rozumieniu art. 7 pkt 1 u.o.d.o. Natomiast w archiwum Służby Kontrwywiadu Wojskowego znajdują się materiały Komisji Weryfikacyjnej, którym nadano różne klauzule tajności w rozumieniu art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych, a mianowicie: akta postępowań weryfikacyjnych - oznaczone klauzulą "ściśle tajne", teczki dokumentacji pomocniczej - oznaczone klauzulami "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone", dzienniki korespondencji - oznaczone klauzulami "ściśle tajne", "tajne", "poufne", "zastrzeżone" oraz "jawne", nośniki informatyczne zawierające materiały uzyskane w wyniku realizacji zadań zespołów roboczych członków Komisji Weryfikacyjnej - oznaczone klauzulą "ściśle tajne". Ponadto w Kancelarii Tajnej Służby Kontrwywiadu Wojskowego znajdują się "Książki Ewidencji Postępowań Weryfikacyjnych" A, B, C - oznaczone klauzulą "ściśle tajne" oraz "Dzienniki korespondencji Komisji Weryfikacyjnej" i "Rejestr Dzienników Książek Ewidencji i Teczek" - oznaczone jako "jawne". Z oświadczenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia 20 września 2011 r. wynika, że w materiałach jawnych brak jest danych osobowych skarżącego.

Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 43 ust. 2 u.o.d.o., w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz zbiorów, o których mowa w ust. 1 pkt 1a, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, GIODO nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 u.o.d.o. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 1 u.o.d.o. stanowi o zbiorach zawierających informacje niejawne, pkt 1a o zbiorach, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, zaś pkt 3 o zbiorach dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego. Zatem w stosunku do danych osobowych zawartych w ww. zbiorach GIODO nie jest władny do podejmowania czynności kontrolnych (art. 14 pkt 1 i 3-5, art. 15-17 u.o.d.o.) oraz do wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych (art. 12 pkt 2 i art. 18 u.o.d.o.).

Mając na względzie powyższe uregulowania oraz fakt, że materiały źródłowe, stanowiące dla Komisji Weryfikacyjnej podstawę opracowania Raportu, objęte zostały klauzulami tajności (stanowią informacje niejawne), Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do dokonania przez GIODO oceny legalności przetwarzania danych osobowych zawartych w tych materiałach. Nadto, jak wynika z wyjaśnień złożonych przez Szefa SWW oraz Szefa SKW, ww. materiały stanowią materiał archiwalny, a zatem - w świetle art. 181 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych - nadane im klauzule tajności nie podlegają weryfikacji.

Sąd I instancji stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 78 § 1 K.p.a. w związku z art. 22 u.o.d.o. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego w pismach z dnia: 7 stycznia 2011 r., 26 kwietnia 2011 r. oraz 20 września 2011 r. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że okoliczności będące przedmiotem dowodu nie mają znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało poczynienia ustaleń co do statusu informacji zawartych w materiałach Komisji Weryfikacyjnej, tj. czy stanowią one informacje jawne, czy niejawne w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, nie zaś wykazania, że "brak było podstaw faktycznych do zamieszczenia danych osobowych skarżącego w Raporcie Komisji Weryfikacyjnej, a także brak dowodów na potwierdzenie istnienia takich podstaw" - jak tego oczekiwał skarżący.

W ocenie Sądu I instancji nietrafne jest również stanowisko skarżącego, że GIODO "w stosunku do materiałów Komisji Weryfikacyjnej stanowiących informacje niejawne w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych zachowuje uprawnienia określone w art. 19 u.o.d.o.". Sąd zaznaczył, że strona może domagać się od GIODO wyłącznie podjęcia działań określonych w art. 18 ust. 1 u.o.d.o. oraz może składać tylko takie wnioski, które mogą być rozpatrzone poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Przepisy u.o.d.o. nie przyznają organowi uprawnień do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez skierowanie, w formie decyzji administracyjnej, zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. Stronie nie przysługuje również w tym względzie roszczenie na zasadzie art. 19 u.o.d.o. Z ww. przepisu wynika, że skierowanie przez GIODO przedmiotowego zawiadomienia następuje poprzez wystąpienie do organu właściwego do wszczęcia postępowania karnego w danej sprawie, a ponadto - jako należące do kompetencji organu - realizowane jest z urzędu, a nie na wniosek.

W ocenie Sądu I instancji nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 73 § 1 i 1a K.p.a. poprzez niedopełnienie przez organ obowiązku zapewnienia skarżącemu prawa wglądu w akta sprawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 listopada 2012 r. skarżący skorzystał w Biurze GIODO z prawa wglądu do akt sprawy i zapoznał się z ich treścią. Uprzednio zaś uczestniczył w postępowaniu, składając liczne wnioski dowodowe. Pismem z dnia 22 listopada 2012 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pismo z dnia 9 listopada 2012 r., wskazując na uprawnienia strony wynikające z art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 i 1a K.p.a.

Sąd I instancji stwierdził, że wyniki przeprowadzonego przez GIODO postępowania wyjaśniającego doprowadziły do jednoznacznego wniosku, że materiały źródłowe będące podstawą opracowania Raportu Komisji Weryfikacyjnej obejmowały informacje niejawne, w stosunku do których GIODO nie posiada uprawnień wymienionych w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3 - 5 oraz art. 15 - 18 u.o.d.o. Oznacza to, że decyzja GIODO o odmowie uwzględnienia - jako bezzasadnego - wniosku skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. o skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych w ww. materiałach źródłowych jest prawidłowa, co skutkowało oddaleniem skargi w odnośnym zakresie.

Sąd I instancji stwierdził natomiast istnienie podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji GIODO z dnia [...] maja 2012 r. w zakresie, w jakim decyzje te rozstrzygają kwestię przetwarzania danych osobowych skarżącego w samym Raporcie Komisji Weryfikacyjnej. Decyzje te we wskazanym zakresie są bowiem dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W ocenie Sądu I instancji ww. przesłanki, zostały w niniejszej sprawie spełnione, zaś argumentacja skargi wskazująca na przeciwne w tym względzie stanowisko skarżącego nie jest trafna.

W ocenie Sądu I instancji GIODO zasadnie wskazał, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna i prawomocna decyzja nr [...] wydana przez ten organ w dniu [...] grudnia 2009 r., odmawiająca uwzględnienia wniosku skarżącego o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, w szczególności usunięcie jego danych osobowych zawartych w Raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI (...) opublikowanym w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (M.P. Nr 11, poz. 110). W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazał, że opublikowanie Raportu, na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2007 r., jest przetwarzaniem zawartych w nim danych. Zauważył również, że od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt K 51/07 (LEX nr 395167) utraciła atrybut legalności podstawa opublikowania jego danych osobowych w ww. Raporcie, a tym samym przetwarzanie jego danych osobowych w Raporcie, a w szczególności ich udostępnianie, jest bezprawne. Orzekając o odmowie uwzględnienia ww. wniosku skarżącego GIODO stwierdził m.in., że udostępnienie danych osobowych skarżącego w ww. Raporcie nastąpiło na podstawie obowiązujących w dacie jego sporządzenia i opublikowania przepisów prawa. Zakres informacji objętych Raportem został określony w art. 70a ustawy Przepisy wprowadzające (...). GIODO nie był organem uprawnionym do kontrolowania przetwarzania danych osobowych zamieszczonych w Raporcie, bowiem ustawodawca w przepisach ww. ustawy przyznał kompetencje w tym zakresie innym organom. Wskazał również, że po opublikowaniu Raportu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej GIODO nie jest uprawniony do ingerowania w treść ww. Raportu, bowiem stanowi on akt władczy Prezydenta, a podstawę prawną jego opublikowania stanowił przepis rangi ustawowej (art. 70c ust. 3 ustawy Przepisy wprowadzające). Zatem udostępnienie danych zawartych w ww. Raporcie znajduje oparcie w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne, jeżeli jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Nie ulega zdaniem Sądu I instancji wątpliwości, że niniejsza sprawa oraz sprawa zakończona ostateczną decyzją GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczy tych samych podmiotów, tj. organu ochrony danych osobowych i skarżącego. Przymiot strony w obu sprawach przysługiwał również Ministrowi Obrony Narodowej. Tożsamość w obu ww. sprawach dotyczy również przedmiotu postępowania. Żądanie skarżącego w obu przypadkach sprowadza się bowiem do oceny przez GIODO legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w ww. Raporcie. Sąd I instancji zauważył, że aby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania usunięcia danych osobowych skarżącego zamieszczonych w Raporcie, organ był zobligowany do przeanalizowania podstaw prawnych przetwarzania (utrwalenia i udostępniania) tychże danych. Analiza ta, jak wskazano wyżej, doprowadziła do konkluzji, że GIODO nie jest organem uprawnionym do kontrolowania przetwarzania danych osobowych zamieszczonych w Raporcie, nie jest również uprawniony do ingerowania w treść ww. Raportu. W ocenie Sądu I instancji, orzekając zatem z wniosku skarżącego o przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności o usunięcie jego danych osobowych zawartych w Raporcie, GIODO zajął w istocie stanowisko w przedmiocie zasadności przetwarzania danych osobowych skarżącego w tymże Raporcie, w więc w przedmiocie zakreślonym wnioskiem skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r.

Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny i prawny sprawy również nie uległ zmianie w stosunku do obowiązującego w dacie wydania ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. Przy czym, jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku z dnia 27 czerwca 2008 r., "publikacja Raportu (...) wywołała nieodwracalne skutki dla osób objętych Raportem. Konsekwencją stwierdzenia niekonstytucyjności wymienionych wyżej przepisów ustawy Przepisy wprowadzające (...) jest otwarcie drogi do dochodzenia odszkodowań z tytułu ewentualnych szkód niemajątkowych i majątkowych wyrządzonych zastosowaniem niekonstytucyjnej regulacji prawnej".

Sąd I instancji stwierdził, że wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji GIODO z dnia 23 grudnia 2009 r., rozstrzygającej co do istoty tożsamą sprawę, co zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. (w zakresie dotyczącym żądania kontroli przetwarzania danych osobowych skarżącego w samym Raporcie), wystąpiła oczywista przeszkoda dla wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wskazał, że GIODO, pomimo dostrzeżenia tej kwestii, orzekł co do meritum, odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego zarówno w części dotyczącej kontroli zasad przetwarzania danych osobowych w materiałach źródłowych Komisji Weryfikacyjnej, jak i w samym Raporcie.

Sąd I instancji wskazał, że w tej sytuacji zobligowany był do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2012r. w zakresie w jakim decyzje te rozstrzygają kwestię przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie, z powodu zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

Sąd I instancji zalecił organowi, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, że wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r., istniały podstawy do umorzenia - jako bezprzedmiotowego - postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 7 grudnia 2012 r. o skontrolowanie przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie - w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. w pkt 2 worku oddalił skargę. O wykonalności zaskarżonej decyzji, w zakresie wskazanym w pkt 1, Sąd ten orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania, wobec częściowego uwzględnienia skargi, orzekł na podstawie art. 200 i art. 206 P.p.s.a. w pkt 4 wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając wyrok w punkcie 1 i 2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa sprawa administracyjna oraz sprawa administracyjna prowadzona przez organ na wniosek skarżącego z dnia 7 września 2009 r., sygn. [...] i zakończona decyzją ostateczną organu z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] są tożsame;

- art. 28 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 K.p.a. oraz art. 9, art. 10 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie administracyjnej organ prawidłowo określił strony postępowania oraz prawidłowo zapewnił stronom postępowania udział w postępowaniu

oraz naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy decyzja organu z dnia [...] września 2013 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2012 nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych nie dotknięta była wadą nieważności;

- art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez niedokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji organu z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych;

- art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, tylko w granicach stanu faktycznego zakreślonego samodzielnie przez Sąd;

- art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego ustawą, a w szczególności nieprzedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z ustawą, co było niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1 i 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor rozwinął argumentację wskazaną w powyższych zarzutach.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej i złożył ją do akt sprawy w postaci pisma procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają granice skargi kasacyjnej. Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., przyjmuje zasadę, że o zakresie kontroli orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Od tej zasady ustawa wprowadza wyjątek stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

Dokonując oceny w powyższy sposób podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowa sprawa administracyjna oraz sprawa administracyjna prowadzona przez organ na wniosek skarżącego z dnia 7 września 2009 r., sygn. [...] i zakończona decyzją ostateczną organu z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] są tożsame, jak również powiązany z nim zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie.

Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja GIODO znak [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. odmawiająca uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 7 września 2009 r. o nakazanie w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, w szczególności usunięcie danych osobowych skarżącego zawartych w Raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI (...) opublikowanym w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. (M.P. Nr 11, poz. 110). W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazał, że opublikowanie Raportu, na mocy postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 2007 r., jest przetwarzaniem zawartych w nim danych. W powyższym wniosku skarżący domagał się nakazania w drodze decyzji administracyjnej przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia jego danych osobowych zawartych w opublikowanym w Monitorze Polskim z dnia 16 lutego 2007 r. Raporcie o działaniach żołnierzy i pracowników WSI (...). Natomiast postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na wniosek skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. Rozpoznając niniejszą sprawę organ wskazał, że jej przedmiot wyznacza wniosek skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. o "skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną utworzoną na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...)" co oznaczało skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych wnioskodawcy zarówno w "materiałach źródłowych" gromadzonych przez Komisję Weryfikacyjną, a stanowiących podstawę sporządzenia Raportu, jak również w samym Raporcie - jako efekcie prac tej Komisji - podanym do publicznej wiadomości. Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w tak zakreślonym przez organ przedmiocie mimo, że organ w końcowej części zaskarżonej decyzji stwierdził, że fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia prawomocną decyzją administracyjną kwestii przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie stanowi przeszkodę w powtórnym merytorycznym rozpatrywaniu tej kwestii w niniejszym postępowaniu. Trafnie w tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. rozstrzygającej co do istoty tożsamą sprawę co zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r., w zakresie dotyczącym żądania kontroli przetwarzania danych osobowych skarżącego w samym Raporcie, wystąpiła oczywista przeszkoda dla wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie w niniejszej sprawie. Tymczasem GIODO pomimo dostrzeżenia tej kwestii, orzekł co do meritum, odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego zarówno w części dotyczącej kontroli zasad przetwarzania danych osobowych w materiałach źródłowych Komisji Weryfikacyjnej, jak i w samym Raporcie.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (res iudicata). O tożsamości sprawy można mówić wtedy, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy.

Trafnie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że niniejsza sprawa oraz sprawa zakończona ostateczną decyzją GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczy tych samych podmiotów, tj. organu ochrony danych osobowych i skarżącego. Przymiot strony w obu sprawach przysługiwał również Ministrowi Obrony Narodowej. Tożsamość w obu ww. sprawach dotyczy również przedmiotu postępowania. Żądanie skarżącego w obu sprawach sprowadza się bowiem do oceny przez GIODO legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w ww. Raporcie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że aby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania usunięcia danych osobowych skarżącego zamieszczonych w Raporcie, organ zobowiązany był do przeanalizowania podstaw prawnych przetwarzania (utrwalenia i udostępniania) tychże danych. Analiza ta doprowadziła do konkluzji, że GIODO nie jest organem uprawnionym do kontrolowania przetwarzania danych osobowych zamieszczonych w Raporcie, nie jest również uprawniony do ingerowania w treść ww. Raportu. Trafnie z powyższego Sąd I instancji wywiódł, że orzekając z wniosku skarżącego o przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w szczególności o usunięcie jego danych osobowych zawartych w Raporcie, GIODO zajął w istocie stanowisko w przedmiocie zasadności przetwarzania danych osobowych skarżącego w tymże Raporcie, w więc w przedmiocie zakreślonym wnioskiem skarżącego rozstrzygniętym następnie decyzją GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. San faktyczny i prawny sprawy również nie uległ zmianie w stosunku do obowiązującego w dacie wydania ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r.

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji GIODO z dnia [...] grudnia 2009 r. rozstrzygającej co do istoty tożsamą sprawę, co zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. (w zakresie dotyczącym żądania kontroli przetwarzania danych osobowych skarżącego w samym Raporcie), wystąpiła oczywista przeszkoda dla wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. GIODO, pomimo dostrzeżenia tej kwestii, orzekł co do meritum, odmawiając uwzględnienia wniosku skarżącego zarówno w części dotyczącej kontroli zasad przetwarzania danych osobowych w materiałach źródłowych Komisji Weryfikacyjnej, jak i w samym Raporcie. Rozstrzygnięcie zawarte zatem w pkt 1 wyroku w niczym nie narusza art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. i pozostającego z nim w związku art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Gdyby nawet przyjąć, jak tego chce skarżący, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia istnienia tożsamości ww. obydwu spraw, to i tak skarga kasacyjna skarżącego w tym zakresie nie mogła być uwzględniona z uwagi na art. 134 § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Uwzględnienie skargi kasacyjnej w tym zakresie skutkowałoby bowiem uchyleniem zaskarżonego wyroku w pkt 1 i oddaleniem skargi. (art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a.).

Jeśli idzie o strony postępowania w sprawie prowadzonej przez GIODO na wniosek na podstawie przepisów u.o.d.o., której przedmiotem jest przetwarzanie danych osobowych wnioskodawcy, wskazać należy, że w orzecznictwie zarysowały się dwa poglądy dotyczące tej kwestii. Zgodnie z pierwszym z nich, status strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez GIODO na wniosek na podstawie u.o.d.o. przysługuje wnioskodawcy oraz administratorowi danych osobowych (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. I OSK 1212/11). Zgodnie zaś z drugim poglądem, stroną takiego postępowania jest wnioskodawca. Udział w postępowaniu innych podmiotów, w tym również organów administracji publicznej, czy administratora danych ma walor jedynie dowodowy i opiniodawczy (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. I OSK 2846/12).

Gdyby przyjąć, jak tego chce skarżący, ze administrator danych osobowych jest także stroną postępowania w sprawie prowadzonej na wniosek strony dotyczącej przetwarzania danych osobowych, to należałoby uznać, że organ prawidłowo określił jako stronę tego postępowania Ministra Obrony Narodowej.

Wskazać należy, że w związku z zakończeniem działalności przez Komisję Weryfikacyjną dnia 30 czerwca 2008 r., podmiotami uprawnionymi do sporządzenia uzupełnienia Raportu są Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szef Służby Wywiadu Wojskowego. Zgodnie bowiem z art. 70d ust. 2 ustawy Przepisy wprowadzające (...), jeżeli nowe okoliczności, które powinny zostać objęte Raportem lub wpływają na jego treść, zostaną ujawnione w toku działalności SKW lub SWW po zakończeniu działalności Komisji Weryfikacyjnej, uzupełnienie Raportu sporządzane jest odpowiednio przez Szefa SKW lub Szefa SWW, niezwłocznie po ujawnieniu nowych okoliczności. Z art. 70d ust. 3 ww. ustawy wynika, że przygotowanie i podanie do publicznej wiadomości uzupełnienia raportu następuje w trybie przewidzianym dla samego Raportu. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szef Służby Wywiadu Wojskowego podlegają co do zasady Ministrowi Obrony Narodowej, co wynika z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2014 r., poz. 253).

Za chybiony w tej sytuacji uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 ust. 1 K.p.a. oraz art. 9, art. 10 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie administracyjnej organ prawidłowo określił strony postępowania oraz prawidłowo zapewnił stronom postępowania udział w postępowaniu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że na zarzut naruszenia praw danego podmiotu jako strony postępowania może powoływać się strona, której prawa w tym postępowaniu zostały naruszone. Skarżący nie podnosi, że to jego prawa jako strony postępowania zostały naruszone.

Za nietrafny także uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarówno zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., jak również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji rozpoznający niniejszą sprawę w niczym ww. przepisom prawa nie uchybił. Przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja skarżącego, mająca uzasadniać ww. zarzuty skargi, sprowadza się w istocie do wykazania, że przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy winna być także, w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r., ocena wady prawnej Postanowienia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 2007 r. oraz określenia konsekwencji faktycznych i prawnych tej wady, w szczególności, czy dane osobowe zwarte w Raporcie są przetwarzane (udostępniane) legalnie, czyli w zgodzie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. oraz, czy organ prawidłowo określił administratorów danych przetwarzanych (udostępnianych) w Raporcie i zapewnił tym stronom udział w tym postępowaniu. W ocenie skarżącego zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek będący podstawą prowadzonego postępowania miał na celu, jak to według skarżącego słusznie zauważył GIODO, skontrolowanie zasad przetwarzania danych osobowych skarżącego zarówno w materiałach źródłowych gromadzonych przez Komisję Weryfikacyjną, będących podstawą sporządzenia Raportu, jak również w samym Raporcie jako efekcie prac tej Komisji. Oznacza to zdaniem skarżącego kasacyjnie, że granice przedmiotowej sprawy obejmują wszystkie obowiązki, które przepisy prawa nakładają na organ, w szczególności przepisy art. 12 pkt 1 i 2 u.o.d.o. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 "ust. 1" K.p.a. oraz art. 9, art. 10 i art. 11 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Jak to już bowiem wyżej wykazano, przedmiotem niniejszej sprawy wszczętej na wniosek skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r. nie mogła być zasadność przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie z tego względu, że kwestia ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez GIODO ostateczną i prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 7 września 2009 r. o nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem, w szczególności usunięcia danych osobowych skarżącego zawartych w Raporcie. Nie mógł zatem organ w niniejszym postępowaniu ponownie badać kwestii zasad przetwarzania danych osobowych skarżącego w samym Raporcie, czego oczekiwał skarżący, a co trafnie Sąd I instancji ocenił i o czym orzekł w pkt 1 zaskarżonego wyroku. Z tych też względów, wbrew stanowisku skarżącego, GIODO nie miał obowiązku "rozpatrzenia z urzędu wady prawnej Postanowienia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 2007 r. oraz określenia konsekwencji faktycznych i prawnych tej wady a w szczególności czy dane osobowe w Raporcie są przetwarzane (w szczególności udostępniane) legalnie". Nie miał także obowiązku "prawidłowego określenia administratorów danych przetwarzanych (w szczególności udostępnianych) w raporcie oraz zapewnienie tym stronom udziału w postępowaniu oraz należnym im praw".

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego ustawą, a w szczególności nieprzedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego (postanowienia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 2007 r.) z ustawą Przepisy wprowadzające (...), co zdaniem skarżącego kasacyjnie było niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) każdy sąd, powziąwszy uzasadnione wątpliwości, może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed tym sądem. Trafnie, mając na względzie z jednej strony przedmiot niniejszego postępowania, z drugiej zaś treść zaproponowanego przez skarżącego kasacyjnie pytania, z którym Sąd I instancji miałby wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego Sąd ten stwierdził, że brak jest podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z ww. pytaniem prawnym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem tego Sądu, że udzielenie odpowiedzi na zaproponowane przez skarżącego pytanie pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Istotą postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie jest bowiem ocena ww. postanowienia Prezydenta RP pod względem – jak to wskazał skarżący - "bezspornych wad prawnych" tego aktu, lecz prawna możliwość podjęcia przez organ ochrony danych osobowych działań zmierzających do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego w sprawie skontrolowania przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną - z uwagi na ustawowe ograniczenia uprawnień nadzorczych w stosunku do zbiorów danych zawierających informacje niejawne oraz zbiorów, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne (art. 43 ust. 2 u.o.d.o.).

Nie mogła także odnieść zamierzonego skutku argumentacja przedstawiona przez skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wystąpienie to w istocie bowiem odnosi się do zasadności przetwarzania danych osobowych skarżącego w Raporcie. Kwestia ta, jak to już wyżej wspomniano, była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez GIODO ostateczną i prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 7 września 2009 r. o nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem, w szczególności usunięcia danych osobowych skarżącego zawartych w Raporcie, ale decyzje te nie były przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie pod względem zgodności z prawem była bowiem kontrola zasad przetwarzania danych osobowych skarżącego w przez Komisję Weryfikacyjną.

Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.