Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 839/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2c
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 795/19 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 795/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r. w przedmiocie aktualizacji danych ewidencyjnych.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

W piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. skarżąca zwróciła się o sprostowanie ewidencji prowadzonej dla działek nr [...], [...], [...] i [...] oraz [...] w obrębie [...] poprzez: "wskazanie, iż działki [...] i [...] stanowią dawną działkę kat. [...] (...)".

Decyzją z dnia 9 stycznia 2019 r. Starosta Nowotarski orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], jedn. ewid. [...], polegającej na ujawnieniu skarżącej jako właściciela działki ewid. nr [...], jak również w zakresie przebiegu granic oraz pola powierzchni przedmiotowej działki.

Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji.

Decyzją z dnia 30 maja 2019 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę, zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 15, art. 28, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a.;

2) art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), zwanej dalej "P.g.k.";

3) § 10 ust. 1 pkt 1, § 22 ust. 6, § 35, § 44 pkt 2 i § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zwrócił uwagę na treść żądania skarżącej, wskazując że w istocie domagała się ona aktualizacji ewidencji odnośnie działki ew. nr [...] w zakresie podmiotowym i przedmiotowym. Uzasadniając żądanie dokonania zmiany podmiotowej w zakresie własności działki ewidencyjnej nr [...], skarżąca wskazywała, że działka ta powstała z parceli katastralnej nr [...], która stanowiła własność jej męża, czego dowodem jest umowa darowizny z dnia 7 lutego 1967 r. – zawarta w formie aktu notarialnego nr Rep. [...]. Skarżąca jako jedyna spadkobierczyni po mężu jest więc właścicielką działki ew. [...] jako dawnej parceli nr [...].

Wskazano, że skarżąca nabyła nieruchomości wchodzące w skład spadku po swoim mężu na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt I Ns 330/13 w przedmiocie działu spadku i zniesienia współwłasności, z którego to postanowienia wynika, że nie była ona jedyną spadkobierczynią ale wyłączną własność nieruchomości wchodzących w skład spadku nabyła w wyniku działu spadku i zniesienia współwłasności.

Z kolei twierdzenie, że działka [...] powstała z dawnej parceli nr [...], skarżąca wywodziła z treści opracowań geodezyjnych: R. F., sporządzonego w 1991 r. oraz B. W., sporządzonego w 1989 r. Tak uzasadniony wniosek wskazywał na żądanie wyodrębnienia w granicach działki ewid. [...] działki odpowiadającej parceli nr [...] oraz ujawnienia skarżącej jako jej właścicielki. W toku postępowania organ zgromadził dokumentację dotyczącą działki ew. [...], stanowiącą podstawę aktualnych wpisów w ewidencji i dokonał analizy tej dokumentacji z uwzględnieniem zasad wynikających z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skoro żądanie skarżącej dotyczyło w istocie wykazania jej jako właścicielki działki odpowiadającej parceli nr [...], organ dokonał analizy zgromadzonej dokumentacji mając na uwadze fakt i datę założenia ewidencji gruntów i budynków dla miasta R. Ewidencja zastąpiła bowiem w 1969 r. w całości kataster gruntowy, w którym wykazana była parcela nr [...].

Zdaniem Sądu analiza ta została przeprowadzona w sposób prawidłowy, ponieważ organ badał, czy twierdzenie wnioskodawczyni o tożsamości parceli nr [...] z działką ew. [...] jest uzasadnione, co oznacza konieczność ustalenia – z uwagi na zasady prowadzenia ewidencji - czy znajduje ono odzwierciedlenie w dokumentach stanowiących podstawę wpisu w ewidencji działki nr [...]. W ocenie Sądu zgromadzone dokumenty, w szczególności mające najistotniejsze znaczenie jak chodzi o powstanie działki [...], tj. postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 23 października 1979 r. sygn. akt Ns 1361/78 wskazują, że parcela l. kat [...] weszła w skład działek ewidencyjnych [...] i [...]. Działki [...] i [...] powstały wraz z działką [...] z działki [...]. Natomiast działka [...] i [...] wykazane zostały na mapie ewidencyjnej z chwilą założenia ewidencji w 1969 r. Istotne jest, że ewidencja została założona w oparciu o bezpośredni pomiar granic wykonany w 1967 r. W aktach administracyjnych znajduje się potwierdzona za zgodność kopia postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Targu sygn. akt Ns 1361/787, projekt podziału z wykazem zmian, potwierdzona za zgodność kopia mapy sytuacyjnej z wykazem zmian, będące podstawą ustaleń dokonanych przez Sąd. W pkt II tego postanowienia Sąd stwierdził, że działka ewid. [...] i [...] odpowiadają dz. budowlanej l. kat [...]. Na mocy tego postanowienia S. i Z. P. nabyli przez zasiedzenie działkę ewid. [...]. Analizując ww. dokumentację organ wskazał nadto, że działka ew. nr [...] odpowiada pgr. [...].

Kolejne dokumenty zgromadzone przez organ świadczą o nieprawidłowym wskazaniu w ww. postanowieniu powierzchni działki [...], oraz o postępowaniach toczących się w związku z tym błędem i w konsekwencji także z błędem dotyczącym powierzchni działki ewid. nr [...]. Ostateczną decyzją z dnia 17 grudnia 1993 r. Wojewoda Nowosądecki utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Rabka prostującą ten błąd w ten sposób, że powierzchnia działki ew. nr [...] wynosi [...]m2 a nie [...]m2, natomiast powierzchnia działki ew. nr [...] wynosi [...]m2 a nie [...]m2. Skarga J. i A. P. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 18 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 365/94.

Postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 23 października 1979 r. sygn. akt Ns 1361/78 jest prawomocne i skarżąca nie wskazywała w toku postępowania aby – poza kwestią dotyczącą powierzchni działek - było ono w jakikolwiek sposób przez nią lub jej męża kwestionowane. Pozostają więc w mocy wszystkie ustalenia Sądu zawarte w tym postanowieniu co do podziału działki ew. [...], oraz sposobu powstania działek ew. [...] i [...]. Z opracowania F. B., będącego podstawą ustaleń Sądu Rejonowego wynika także, że działka ew. [...] odpowiada pgr. [...].

W ocenie Sądu tak ustalony stan faktyczny stoi w sprzeczności z zasadniczym twierdzeniem skarżącej, dotyczącym sposobu powstania działki ew. [...] z pgr. [...], z którego to twierdzenia wywodzi skarżąca swoje prawo do działki ew. [...]. Zgromadzone przez organ dowody w postaci opracowań geodezyjnych oraz orzeczeń sądowych szczegółowo przedstawionych i omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozostawiają wątpliwości, że w sporze tym nie sposób przyznać racji skarżącej. Wniosek ten wynika także z prawidłowej, zdaniem Sądu, oceny opracowań, na które powoływała się skarżąca uzasadniając, że działka [...] powstała z dawnej parceli nr [...]. Jak wskazał organ i co jest bezsporne, opracowania te pochodzą z lat późniejszych aniżeli opracowanie, które stanowiło podstawę wydania przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowienia w sprawie Ns 1361/78. Jednakże ich treść podlegała ocenie organów, skoro miały zdaniem skarżącej stanowić podstawę żądanej aktualizacji ewidencji. Zasadniczym powodem negatywnej oceny skutkującej uznaniem, że opracowania te nie mogą stanowić podstawy żądanej aktualizacji jest okoliczność, że żadne z tych opracowań nie uwzględnia stanu wynikającego z prawomocnego postanowienia Sądu z 1979 r. Stanowisko to Sąd orzekający w całości podzielił, gdyż brak taki powoduje, że opracowania te pozostają w sprzeczności zarówno z prawomocnym orzeczeniem jak i z treścią opracowania stanowiącego jego podstawę. W wyniku prawidłowych ustaleń dotyczących powstania działki ew. [...], skarżąca nie wykazała, ponieważ nie mogła wykazać w stanie faktycznym sprawy, że przysługuje jej tytuł prawny do działki [...] w postaci prawa własności wywodzonego z faktu własności parceli nr [...], ponieważ działka [...] nie powstała z parceli nr [...]. Po wtóre, skarżąca nie przedłożyła żadnego innego dowodu świadczącego o tym, że przysługuje jej prawo własności działki [...] czy też jej części.

Skarżąca w toku postępowania nie udokumentowała w żaden sposób swoich praw do działki nr [...]. W szczególności nie wykazała, aby działka ta miała uregulowany stan prawny, co musiałoby wynikać z faktu założenia dla tej nieruchomości księgi wieczystej i dokonanego na rzecz skarżącej wpisu prawa własności. Podkreślono, że działka ta, jak ustaliły organy, ma nieuregulowany stan prawny, natomiast w ewidencji jako władający ujawnieni są P. P. i A. P., na podstawie decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia 27 września 2010 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 51 pgik (uchylonego przez art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. zmieniającej ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne z dniem 2 lipca 2014 r., obecnie regulacja zawarta w art. 20 pkt 1 lit. a i b i pozostaje w obrocie, czemu nie zaprzeczyła skarżąca. Nie przedłożyła również skarżąca jakiegokolwiek innego dokumentu z kategorii wymienionych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zatem nie udokumentowała, że istnieje rozbieżność pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem prawnym.

Ponieważ skarżąca nie wykazała aby przysługiwało jej prawo własności do działki ewidencyjnej nr [...], ani nie wykazała, że stan władania tą działką jest odmienny od wynikającego z decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia 27 września 2010 r., brak było podstaw do rozważania przez organy kolejnego żądania w postaci wykazania przebiegu granicy działki nr [...] w sposób odmienny od dotychczasowego, zgodnie z przedłożoną przez skarżącą dokumentacją. W aktualnym stanie wniosek takiej treści mógłby być rozpatrywany przez organy jedynie w przypadku złożenia go przez władających tą działką A. i P. P. I w tym więc zakresie, zdaniem Sądu, stanowisko organu jest prawidłowe.

Sąd zwrócił ponadto uwagę, że treść szeregu dokumentów, na które powoływała się skarżąca przedkładając je organom (w szczególności w uzupełnieniu odwołania) nie miała znaczenia dla oceny, czy wniosek o aktualizację złożony przez skarżącą inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie jest zasadny. Rozstrzygnięcie żądania skarżącej nastąpiło natomiast na podstawie prawidłowo powołanych w podstawie prawnej decyzji, oraz wskazywanych w uzasadnieniach przepisów ustawy i rozporządzenia. Z akt administracyjnych wynika, że sprawa własności działki ew. nr [...] stanowi przedmiot wieloletniego sporu, który może zostać rozstrzygnięty tylko i wyłącznie w drodze postępowania przed sądem powszechnym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy:

a) przez błędną wykładnię art. 154 § 1 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że decyzja dotycząca zmiany danych ewidencyjnych w operacie ewidencji gruntów nie należy do kategorii decyzji administracyjnych, które mogą podlegać zmianie na podstawie tego przepisu, a tym samym przez jego niezastosowanie;

b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (polegające na niezastosowaniu w postępowaniu, którego wynik jest zaskarżany i błędnym zastosowaniu) art. 24 ust. 2a, 2b i 2c P.g.k. poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej na żądanie skarżącej, której istotą była aktualizacja informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków, która winna być dokonana bądź to z urzędu (gdyby organy administracji potraktowały wniosek skarżącej jako zgłoszenie informacji o wykryciu błędnych informacji), bądź na wniosek skarżącej, której zależało na aktualizacji błędnych informacji dotyczących jej działek, gdzie błąd został dokonany przez organy administracji w związku z ich działaniami z urzędu (w latach 1967-1993), a bez żadnego związku z jakimikolwiek działaniami prawnymi skarżącej, czego efektem było oddalenie wniosku - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom określonym w art. 20 P.g.k. prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, nie mającego podstaw w zdarzeniach cywilnoprawnych;

2) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, a tym samym brak jego zastosowania;

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, a tym samym jego zastosowanie;

c) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) w całości w sytuacji, gdy zaszło naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy - art. 24 ust. 2a, 2b i 2c P.g.k. poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów do rozstrzygnięcia sprawy wszczętej na żądanie skarżącej, której istotą była aktualizacja informacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków, która winna być dokonana bądź to z urzędu (gdyby organy administracji potraktowały wniosek skarżącej jako zgłoszenie informacji o wykryciu błędnych informacji), bądź na wniosek skarżącej, której zależało na aktualizacji błędnych informacji dotyczących jej działek, gdzie błąd został dokonany przez organy administracji w związku z ich działaniami (w latach 1967-1993), a bez żadnego związku z jakimikolwiek działaniami skarżącej, czego efektem było oddalenie wniosku - a w konsekwencji usankcjonowanie, wbrew ustawowym celom (określonym w art. 20 P.g.k.) prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, ewidencjonowanie nieaktualnego i oczywiście błędnego stanu, niemającego żadnych podstaw w jakichkolwiek zdarzeniach cywilnoprawnych.

Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem wyłącznie w zakresie wyznaczonym przez podstawy skargi kasacyjnej.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest niezasadna.

W zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia prawa materialnego w pkt 1 lit. a wskazano na naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. Przed odniesieniem się do tego zarzutu warto przypomnieć treść powołanego przepisu, która jest następująca: "Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony." Powołany art. 154 k.p.a. dotyczy jednego z rodzajów postępowań nadzwyczajnych jakie uregulowane są w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania zwyczajnego - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej zgodnie z przesłankami określonymi w tym przepisie. Natomiast w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne i decyzje w nim wydane było prowadzone w zwykłym trybie, a nie w trybie postępowania nadzwyczajnego o jakim mowa w art. 154 k.p.a. Stąd też nie mogło dojść do naruszenia art. 154 k.p.a., albowiem przepis ten nie tylko nie był stosowany, ale w postępowaniu zwykłym nie może być stosowany. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 154 k.p.a. jest w sposób oczywisty niezasadny.

W drugim zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia prawa materialnego sformułowanym w pkt 1 lit. b wskazano art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c P.g.k. poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są niezasadne. Powołany art. 24 ust. 2a stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: pkt 1 z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: w lit. a do lit. d wskazano w jakich przypadkach, zaś pkt 2 stanowi, że aktualizacja może nastąpić na wniosek wskazanych podmiotów. Z kolei powołany art. 24 ust. 2b stanowi, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: pkt 1 w drodze czynności materialnotechnicznej w przypadkach wskazanych w lit. a do lit. d, a w pkt 2 na podstawie decyzji administracyjnej. Natomiast art. 24 ust. 2c stanowi, że odmowa aktualizacji następuję na podstawie decyzji administracyjnej.

Ze wskazanych przepisów wynikają następujące podstawowe generalne zasady dotyczące aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Z art. 24 ust. 2a wynika że aktualizacja może być przeprowadzona: pkt 1 z urzędu, pkt 2 na wniosek, zaś ust. 2b określa w jakiej formie następuje aktualizacja ewidencji pkt 1 w drodze czynności materialno - technicznej, pkt 2 w drodze decyzji administracyjnej, natomiast ust. 2c wprowadza zasadę, że odmowa aktualizacji następuje w formie decyzji.

W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie aktualizacji zostało wszczęte na wniosek strony (czyli na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 2), prowadzone było w trybie postępowania administracyjnego (art. 24 ust. 2b pkt 2) a zakończyło się wydaniem decyzji o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 2c). Tym samym zarówno wszczęcie postępowania, jego prowadzenie i forma prawna jego zakończenia zgodna jest z wskazanymi ustawowymi zasadami. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia wskazanych przepisów, tj. art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest zupełnie nieuprawniony.

Natomiast w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano: art. 145 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c P.g.k.

Przepisy art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samoistnej podstawy skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, bo określają jedynie formułę rozstrzygnięcia, nie zaś jej merytoryczną podstawę.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania prawidłowa konstrukcja zarzutu kasacyjnego, uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (dotyczy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy) w związku z konkretnymi przepisami postępowania, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, tj. przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a w przypadku gdy przedmiot sprawy administracyjnej dotyczy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków również z uwzględnieniem szczególnych przepisów dotyczących postępowania ewidencyjnego zawartych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Wymogu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania nie spełnia powołanie art. 145 § pkt 1 lit. a p.p.s.a. (dotyczy naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy) w zw. z art. 24 ust. 2a, ust. 2b, ust. 2c P.g.k., a więc przepisami, które powołane zostały w zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego, a o ich treści i charakterze była mowa wyżej. W konsekwencji tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej określone jako dotyczące naruszenia przepisów postępowania, nie spełniają wymogów dotyczących tego rodzaju zarzutów, tym samym nie mogły być uwzględnione. W takich okolicznościach zaznaczyć należy, że ustalenia faktyczne w sprawie poczynione przez organy ewidencyjne, w oparciu o zebrany materiał dowodowy i jego ocenę, a następnie skontrolowany przez Sąd I instancji, nie został zakwestionowany, ani podważony w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna z zarzutami jakie zostały w niej sformułowane nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.