Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1382/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1-4, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca) sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

S.S. (dalej: strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) z [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] listopada 2018r. W sprawie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca2016 r., orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe O.sp. z o. o. (dalej spółka) w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W powyższej decyzji organ odwoławczy ustalił i zważył, co następuje.

Decyzją z [...] marca2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.orzekł o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania, wobec czego stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Pismem z 9 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2018r., poz. 800 ze zm, dalej: Ordynacja podatkowa). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.wydał decyzję, w której orzekł o odpowiedzialności podatkowej spółki jako płatnika, określając wysokość pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. W decyzji wskazano, że spółka nie wywiązała się z wymagalnych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za listopad oraz grudzień 2012 r., dlatego też wobec spółki zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, które z powodu braku majątku zostało umorzone postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.

[...] września 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego wobec skarżącego, jedynego wspólnika i członka zarządu spółki, w sprawie orzeczenia o solidarnej ze spółką odpowiedzialności za koszty postępowania egzekucyjnego, powstałe w związku z egzekucją zaległości podatkowych z tytułu zaliczek na podatek od towarów i usług. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki, które zostały określone w decyzji wydanej [...] kwietnia 2014 r.

Skarżący podniósł, że ww. organ wydał decyzję w stosunku do niego na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, opierając się jedynie na wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.stwierdził, że skarżący samodzielnie prowadził spółkę w okresie, kiedy powstała zaległość podatkowa, podczas gdy skarżący wypełniał jedynie zadania zlecone mu przez osoby trzecie, jak również pozostawał w przekonaniu, że z rejestru przedsiębiorców został wykreślony i nigdy już się nie interesował sprawami spółki, albowiem faktycznie zaprzestał prowadzić działalność w ww. spółce. Zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia spółki przedstawił swojemu księgowemu i był przekonany, że to wystarcza do zaprzestania prowadzenia spółki.

Strona podniosła dalej, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania w postaci wykorzystania skarżącego przez osoby trzecie do doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia go w błąd co do celu założenia spółki oraz sposobu jej działania.

Skarżący argumentował też, że jest cudzoziemcem, który nie zna języka polskiego, ani prawa spółek handlowych. Granulat złota został mu dostarczany przez dostawców, którzy przekazywali mu również faktury. Skarżący otrzymał adres e-mail do firmy B. od osoby o imieniu O., z kolei osoba o imieniu Y. powiedziała stronie również o istnieniu M.w celu nawiązania współpracy handlowej. Skarżący dostał propozycję spotkania w Polsce od ww. osób. Na spotkanie przyszła osoba o imieniu Y., łotewskiego pochodzenia. Osoby te dawały stronie bezpośrednie wskazówki z kim i w jaki sposób ma się kontaktować oraz zleciły założenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, której przedmiotem działalności będzie sprzedaż hurtowa metali i rud metali. Ponadto skarżący otrzymał wytyczne zgodnie z którymi założona spółka powinna nawiązać współpracę z M.S.A. Strona zgodnie z instrukcjami wysłała wiadomość email do M.S.A., na którą otrzymała odpowiedź z propozycją spotkania Skarżący podkreślił, że do dnia zawiadomienia o sprawie przez władze brytyjskie nie miał świadomości o postępowaniu podatkowym toczącym się wobec spółki, a następnie o postępowaniu w sprawie przeniesienia odpowiedzialności ze spółki na osobę członka zarządu.

W związku z powyższym skarżący wywodził, że nie miał żadnej realnej możliwości odnieść się w odpowiednim czasie do argumentacji zawartej w wydanej już decyzji, przedstawić stosowane dokumenty organowi podatkowemu, czy złożyć wyjaśnienia w sprawie.

Skarżący wskazał ponadto, że jego adres zamieszkania w Wielkiej Brytanii był znany organom podatkowym, które nie poinformowały go o toczącym się postępowaniu podatkowym w przedmiocie odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej, ani nie doręczyły mu decyzji wydanej w sprawie w odpowiednim czasie, który umożliwiłby realny udział w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym, wobec uzyskania przez skarżącego wiedzy o prowadzonych postępowaniach podatkowych dopiero po zakończeniu tych postępowań i uprawomocnieniu się wydanych decyzji, w obliczu wykazania nowych, istotnych okoliczności zachodzi podstawa do wznowienia postępowania podatkowego wobec strony.

Skarżący zaznaczył, że w związku z niniejszą sprawą rozważa złożenie stosownego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kodeksu karnego przez osoby trzecie, łotewskiego pochodzenia, na jego szkodę. Zauważył, że niezmiernie istotnym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, dotyczącej solidarnej odpowiedzialności strony za zobowiązania spółki jest wyjątkowo dokładna analiza całego procesu oraz okoliczności powstania spółki, a także modelu jej działania oraz ustalenie kto i w jakim celu faktycznie kierował spółką.

Strona wywodziła, że skoro nie prowadziła samodzielnie spraw spółki, ani nie podejmowała samodzielnie w jej imieniu żadnych działań prawnych czy faktycznych, a w szczególności także pozostawała w świadomości, że fakt zaprzestania prowadzenia działalności zgłoszony księgowemu, który miał dalej podjąć stosowne czynności prawem przewidziane przed odpowiednimi organami jako podmiot profesjonalny, znający przepisy prawne i podatkowe obowiązujące w Polsce, wystarcza do zakończenia bytu spółki, to nie może być ona pociągnięta do odpowiedzialności subsydiarnej z tytułu zaległości podatkowych spółki.

W konsekwencji skarżący stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w niniejszej sprawie oparty został na tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a mianowicie fakt całkowitego braku świadomości skarżącego o istnieniu zaległości podatkowych spółki, spowodowany doprowadzeniem go przez osoby trzecie do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia go w błąd co do celu założenia spółki, sposobu jej działania i obowiązków związanych z założeniem ww. spółki oraz fakt braku możliwości odniesienia się do sprawy oraz złożenia wyjaśnień w odpowiednim terminie z uwagi na zaniechanie przez organ podatkowy prawidłowego powiadomienia strony, która mieszka na terytorium Wielkiej Brytanii o toczącym się postępowaniu podatkowym.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] marca2016 r., orzekającą o solidarnej ze spółką odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z [...] listopada 2018r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] marca2016 r., nie stwierdzając wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. wystąpienia w sprawie nowych istotnych okoliczności lub dowodów, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie w całości decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016 r., zarzucając naruszenie:

1) art. 116 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że strona ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową całym swoim majątkiem za zobowiązania podatkowe spółki, w sytuacji gdy organ podatkowy opierając się jedynie na wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym stwierdził, iż skarżący samodzielnie prowadził spółkę, podczas gdy wypełniał jedynie zadania zlecone mu przez osoby trzecie, jak również pozostawał w przekonaniu, że z rejestru przedsiębiorców został wykreślony, ponieważ zgłosił to osobie prowadzącej księgowość spółki, co powinno skutkować przyjęciem, że strony nie obejmuje odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki,

2) art. 116 § 1 oraz § 2 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak dostatecznego oraz wyczerpującego wyjaśnienia zasadności przyjęcia przez organ podatkowy, iż nawet brak faktycznego zajmowania się sprawami spółki, przy formalnym umocowaniu do ich prowadzenia jako członek zarządu, nie wyłącza odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, w sytuacji gdy strona nie wykonywała w imieniu ani na rzecz spółki żadnych rzeczywistych (czynnych i faktycznych) obowiązków członka zarządu, a jedynie piastowała biernie funkcję poprzez figurowanie w rejestrze przedsiębiorców oraz wykonywała polecenia osób trzecich, które miały swój osobisty interes związany z działalnością spółki,

3) art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji spowodowało dowolne uznanie przez organ, że skarżący wyłącznie samodzielnie i osobiście reprezentował spółkę i prowadził jej sprawy, pomimo, że przedstawił nowe istotne okoliczności w postaci braku bezpośredniego rzeczywistego kierowania spółką, które to okoliczności nie zostały w żaden sposób zweryfikowane ani poddane ocenie przez organ, a mimo to, organ bezpodstawnie uznał, że nie noszą one znamion istotności,

4) art. 187 § 1 w związku z art. 191 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że na dzień wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki nie występowała okoliczność braku możliwości odniesienia się do sprawy postępowania, podczas gdy organ podatkowy zaniechał prawidłowego powiadomienia strony, która mieszka na terytorium Wielkiej Brytanii o toczącym się postępowaniu podatkowym.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. US z [...] listopada 2018 r.

Odnosząc się do pierwszej okoliczności wskazanej przez skarżącego na potwierdzenie wystąpienia przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Dyrektor IAS zauważył, że ustaleń w zakresie czasu pełnienia przez skarżącego obowiązków w zarządzie spółki w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] marca2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.nie dokonał jedynie w oparciu o dane wynikające z odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego spółki. Organ oparł się bowiem w tym zakresie na akcie notarialnym z [...] września 2012 r., stanowiącym akt założycielski spółki, zawiązanej przez stronę, będącą jedynym wspólnikiem, z którego postanowień wynika, że do [...] zarządu spółki powołany został skarżący.

Dyrektor IAS wskazał, że z art. 201 § 4 z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013r., poz. 1030 ze zm., dalej: k.s.h.) wynika, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zdaniem organu odwoławczego treść ww. przepisu potwierdza, że w rozpatrywanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.udowodnił okoliczność powołania skarżącego do zarządu spółki stosownym dowodem z dokumentu.

Dyrektor IAS przyjął, że podnoszona we wniosku i odwołaniu okoliczność, iż skarżący poinformował o zaprzestaniu działania w spółce, nie spółkę (organ spółki), lecz księgowego oraz w bliżej nieokreślony co do daty, miejsca i formy sposób, nie może zostać uznana za potwierdzającą rezygnację z funkcji w zarządzie w świetle przepisów k.s.h., a w konsekwencji nie stanowi ona nowej istotnej okoliczności faktycznej odnoszącej się do przesłanek odpowiedzialności członka zarządu wynikających z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy wskazał, że z art. 202 § 1 - 4 k.s.h. wynika w jaki sposób wygasa mandat członka zarządu, podając jako odrębne przyczyny jego wygaśnięcia - oprócz odwołania określonego w 201 § 4 k.s.h. również śmierć i rezygnację członka zarządu. Natomiast do art. 202 § 5 Kodeksu spółek handlowych do rezygnacji stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie. Zauważył, że kodeks spółek handlowych, odsyłając do przepisów o wypowiedzeniu zlecenia, rozstrzygnął jednoznacznie, że rezygnacja jest jednostronnym oświadczeniem woli mającym na celu wywołanie skutku prawnego w postaci zniesienia w przyszłości stosunku prawnego łączącego spółkę i członka zarządu.

Z powyższego Dyrektor IAS wywiódł, że rezygnacja z funkcji członka zarządu nie wymaga jej przyjęcia przez spółkę, winna natomiast dla swej skuteczności, jak każde inne oświadczenie woli, dojść do wiadomości odbiorcy (art. 61 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm., dalej k.c.). Organ odwoławczy wskazał, że ww. przepisy nie określają obligatoryjnej formy złożenia rezygnacji, uznać zatem należy, że może być to zarówno forma pisemna, jak i ustna, lecz ta pierwsza jest wymagana dla celów dowodowych. Tymczasem, sam skarżący przyznał, że nie złożył rezygnacji w sposób przewidziany przepisami prawa.

Organ odwoławczy przyjął, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.słusznie uznał, że odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej na gruncie art. 116 Ordynacji podatkowej odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki i czy w ogóle posiadał taką możliwość.

Organ odwoławczy zauważył, że pełnienie funkcji członka zarządu jest funkcją dobrowolną, wymagającą zgody osoby powołanej na to stanowisko. Charakter prawny funkcji członka zarządu oznacza więc nie tylko obowiązek wykonywania czynności zarządzających, ale oznacza też zwiększony zakres odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za skutki działań kierowanej spółki a więc i skutki działań osób w tej spółce zatrudnionych. Jest to zakres odpowiedzialności wykraczający poza zakres charakterystyczny dla stosunku pracy, gdzie pracownik odpowiada jedynie za skutki swoich działań i to w ograniczonym zakresie, a nie skutki działań podmiotu, w którym jest zatrudniony. Podał, że z uwagi na taki charakter funkcji członka zarządu, nie ma uzasadnienia aby art. 116 Ordynacji podatkowej interpretować wąsko, przyjmując odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jedynie w takich przypadkach, gdy faktycznie kierował spółką.

W tym stanie rzeczy uznano, że wobec potwierdzonego stosownymi dokumentami powołania strony do zarządu spółki i posiadania mandatu członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012r., faktyczne niepodejmowanie przez skarżącego czynności w zarządzie nie wypełnia przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i nie przesądza o niepełnieniu obowiązków w zarządzie spółki w objętym decyzją o odpowiedzialności okresie, co wyłączałoby odpowiedzialność strony za zobowiązania spółki zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się natomiast do argumentacji wniosku i odwołania dotyczącej całkowitego braku świadomości strony w zakresie istnienia zaległości podatkowych spółki organ odwoławczy zgodził się z oceną dokonaną przez Naczelnika US, zgodnie z którą przywołane okoliczności nie świadczą o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dyrektor IAS zaznaczył, że bez znaczenia dla kwestii przeniesienia odpowiedzialności w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej pozostaje brak przyczynienia się członka zarządu do powstania zaległości podatkowej, czy też sposób wykonywania przydzielonych w ramach funkcji w zarządzie zadań, gdyż przesłanką takiej odpowiedzialności jest wyłącznie fakt, pełnienia funkcji członka zarządu, z którym wiążą się określone obowiązki, w tym znajomość stanu finansów zarządzanej spółki.

Z tych względów, uznano, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż został on wprowadzony w błąd przez inne osoby i wykorzystany w celu założenia spółki, nie może zostać uznana za okoliczność faktyczną istotną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. taką która dotyczy przedmiotu sprawy i może mieć wpływ na treść decyzji.

Zdaniem Dyrektora IAS bez znaczenia na gruncie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej pozostają też argumenty dotyczące okoliczności, iż skarżący jest obcokrajowcem, fakt ten był ponadto znany Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W.już w chwili wydania decyzji z [...] marca2016 r. Ponadto okoliczność, że skarżący nie zna przepisów prawa w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej zakwalifikować można do okoliczności wskazujących na zawinione niedopełnienie obowiązków przez członka zarządu.

Dyrektor IAS stwierdził, iż postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] września 2015 r. wszczynające postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości strony w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz decyzja tego organu z [...] marca2016 r., zostały doręczone do rąk strony zgodnie ze wskazanym adresem zamieszkania w Wielkiej Brytanii, potwierdzonym jako aktualny w latach 2015 - 2016 we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu. W związku z powyższym brak jest podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącego, iż był on pozbawiony możliwości odniesienia się do sprawy oraz złożenia wyjaśnień w odpowiednim terminie z uwagi na zaniechanie przez organ podatkowy prawidłowego powiadomienia o toczącym się postępowaniu podatkowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora IAS z [...] kwietnia 2019 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 116 § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że skarżący ponosi solidarną odpowiedzialność podatkową całym swoim majątkiem za zobowiązania podatkowe spółki, w sytuacji gdy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. opierając się jedynie na wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz akcie założycielskim spółki stwierdził, iż skarżący samodzielnie prowadził spółkę, podczas gdy skarżący wypełniał jedynie zadania zlecone mu przez osoby trzecie, jak również pozostawał w przekonaniu, że z rejestru przedsiębiorców został wykreślony, ponieważ zgłosił to osobie prowadzącej księgowość spółki, co powinno skutkować przyjęciem przez Dyrektora IAS, że skarżącego nie obejmuje odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki,

2. art. 116 § 1 oraz § 2 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez brak dostatecznego oraz wyczerpującego wyjaśnienia skarżącemu zasadności przyjęcia przez organ podatkowy, iż nawet brak faktycznego zajmowania się sprawami spółki, przy formalnym umocowaniu do ich prowadzenia jako członek zarządu, nie wyłącza odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, w sytuacji gdy skarżący nie tylko nie wykonywał w imieniu ani na rzecz spółki żadnych rzeczywistych (czynnych i faktycznych) obowiązków członka zarządu, a jedynie piastował biernie funkcję poprzez figurowanie w rejestrze przedsiębiorców oraz wykonywał polecenia osób trzecich, które miały swój osobisty interes związany z działalnością spółki,

3. art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji spowodowało dowolne uznanie przez organ, że skarżący wyłącznie samodzielnie i osobiście reprezentował spółkę i prowadził jej sprawy, pomimo, że skarżący przedstawił nowe istotne okoliczności w postaci braku bezpośredniego rzeczywistego kierowania spółką, które to okoliczności nie zostały w żaden sposób zweryfikowane ani poddane ocenie przez organ, a mimo to, organ bezpodstawnie uznał, że nie noszą one znamion istotności,

4. art. 187 § 1 w związku z art. 191 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, że na dzień wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki nie występowała okoliczność braku możliwości odniesienia się do sprawy postępowania, podczas gdy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.zaniechał prawidłowego powiadomienia strony, która mieszka na terytorium Wielkiej Brytanii o toczącym się postępowaniu podatkowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia w tej sprawie przez organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej p.p.s.a.). Zarzuty skargi, tak procesowe i materialnoprawne, okazały się chybione.

W sprawie poza przedmiotem sporu była dopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną; postępowanie to wznowione zostało postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] sierpnia 2018 r. Spór dotyczył natomiast drugiego etapu postępowania wznowieniowego - oceny wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania.

Strona we wniosku o wznowienie, a także w toku postępowania, wskazywała na wystąpienie w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016 r. przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do powyższego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśnił istotę postępowania wznowieniowego, wskazał, że art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zawiera dwa odrębne powody wznowienia. Jeden dotyczy ujawnienia nowych okoliczności, drugi nowych dowodów. Organ, w tym zakresie przytoczył tak poglądy doktryny, jak i orzecznictwa, dlatego w miejscu jedynie należy przypomnieć, że okoliczności faktyczne to zdarzenia, fakty lub wydarzenia niezależne od treści przepisów prawa. Dowodami są natomiast środki poznania ww. okoliczności i faktów - zeznania, dokumenty, opinie i inne. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, to może nią być błędne ustalenie stanu faktycznego, ujawnienie nowych dowodów może bowiem prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, ale też do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Okoliczności faktyczne i dowody muszą być nowe, nie mogą one zatem być znane organowi podatkowemu i muszą być ujawnione po zakończeniu tego postępowania. Nie mają cechy nowości te dowody, które były ujawnione w toku postępowania, ale organ nie wziął ich pod uwagę. Podstawy wznowienia postępowania nie może bowiem stanowić zmiana oceny zebranego materiału dowodowego. Okoliczności i dowody muszą też być istotne, co oznacza, że muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy i mogą mieć wpływ na treść decyzji. Dotyczyć one zatem muszą okoliczności i faktów prawnie znaczących, a więc tych, które wynikają z normy prawnej, mającej mieć zastosowanie w sprawie.

Postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wznowienia wskazane w art. 240 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 46/15, WSA w Gdańsku z 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 35/15 (wyroki dostępne, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem postępowania wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie może być zatem ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z [...] września 2014 r., sygn. akt II FSK 2395/12).

Z powyższych względów, jak prawidłowo argumentował Dyrektor IAS, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016 r. badaniu nie podlega - jak to miałoby miejsce, gdyby skarżący wniósł skutecznie od ww. decyzji odwołanie - całość sprawy uregulowanej tym rozstrzygnięciem, tj. każda z przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej określonych w art. 116 Ordynacji podatkowej, a jedynie wystąpienie wskazanej we wniosku strony przesłanki wznowienia.

Stosownie do art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co wynika z § 4 art. 116 Ordynacji podatkowej.

W przekonaniu skarżącego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r., istnieją okoliczności faktyczne i dowody nieznane Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W., a będące istotnymi z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności członka zarządu określonych w art. 116 Ordynacji podatkowej. Najistotniejsza to okoliczność całkowitego braku świadomości skarżącego istnienia zaległości podatkowych spółki, spowodowana doprowadzeniem go przez osoby trzecie do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia go w błąd co do celu założenia spółki, sposobu jej działania i obowiązków związanych z założeniem ww. spółki.

Zdaniem skarżącego, Naczelnik Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W.błędnie stwierdził, że zaległość podatkowa powstała w okresie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu, podczas gdy wypełniał on jedynie zadania zlecone mu przez osoby trzecie, jak również pozostawał w przekonaniu, że z rejestru przedsiębiorców został wykreślony, nigdy już się nie interesował sprawami spółki, albowiem faktycznie zaprzestał prowadzić działalność w spółce. Zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia spółki przedstawił swojemu księgowemu w przekonaniu, że jest to wystarczające do zaprzestania prowadzenia spółki. Kolejną kwestią podniesioną przez skarżącego jest brak możliwości odniesienia się przez niego do sprawy oraz złożenia wyjaśnień w odpowiednim terminie, z uwagi na zaniechanie przez organ podatkowy prawidłowego powiadomienia o toczącym się postępowaniu podatkowym, skarżącego mieszkającego na terytorium Wielkiej Brytanii,.

Odnosząc się do pierwszej z wyżej podniesionych kwestii, Dyrektor IAS wyjaśnił, że ustaleń co do czasu pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu w spółce, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.dokonał po pierwsze, w oparciu o dane wynikające z odpisu pełnego spółki z Krajowego Rejestru Sądowego Nr [...] . Na podstawie tego dokumentu, ustalono, że skarżący był jedynym członkiem zarządu od 10 października 2012 r. do dnia sporządzenia odpisu tego dokumentu, czyli do 7 sierpnia 2014 r. Po drugie okoliczności te ustalono, na podstawie aktu notarialnego z [...] września 2012 r., Rep. [...], stanowiącego akt założycielski spółki, zawiązanej przez skarżącego będącego jedynym wspólnikiem spółki. Z powyższego dokumentu wynikało, że do [...] zarządu spółki powołany został właśnie skarżący. Tak więc, ustaleń w powyższym zakresie organ podatkowy nie dokonał jedynie w oparciu o odpis spółki z rejestru KRS.

Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.udowodnił okoliczność powołania skarżącego dowodem z dokumentów urzędowych - aktem założycielskim sporządzonym w formie aktu notarialnego oraz na podstawie odpisu spółki z KRS. Skarżący w toku postępowania powołał się na to, że poinformował księgowego o zaprzestaniu działania w spółce, która to czynność - w przekonaniu strony - upoważniała ją do przyjęcia, że formalności zostaną dopełnione zgodnie z przepisami prawa.

Problem w tym, że to skarżący miał obowiązek udowodnić, że złożył spółce rezygnację z pełnionej funkcji. Odnosząc się do powyższej kwestii organ odwoławczy wyjaśnił też w sposób zrozumiały, powołując się na art. 202 § 1-4 k.s.h., w jaki sposób wygasa mandat członka zarządu, podając jako odrębne przyczyny jego wygaśnięcia - oprócz odwołania określonego w 201 § 4 k.s.h. - również śmierć i rezygnację członka zarządu. Stosownie do art. 202 § 5 k.s.h. do rezygnacji stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie. Kodeks spółek handlowych, odsyłając do przepisów o wypowiedzeniu zlecenia, rozstrzygnął jednoznacznie, że rezygnacja jest jednostronnym oświadczeniem woli, mającym na celu wywołanie skutku prawnego w postaci zniesienia w przyszłości stosunku prawnego łączącego spółkę i członka zarządu. Rezygnacja nie wymaga jej przyjęcia przez spółkę, winna natomiast dla swej skuteczności, jak każde inne oświadczenie woli, dojść do wiadomości odbiorcy – tu: spółki (art. 61 k.c.). Przepisy nie określają obligatoryjnej formy złożenia rezygnacji, niemniej rezygnacja powinna być składana w formie pisemnej, a to właśnie dla celów dowodowych, czyli celem wykazania nie tylko czy rezygnacja została złożona spółce, ale także z jaką datą. Skarżący w żaden natomiast sposób nie uprawdopodobnił nawet, że złożył rezygnację z pełnionej funkcji, i z jaką datą. Prawidłowo zatem Dyrektor IAS przyjął, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż poinformował on o zaprzestaniu działania, pełnienie obowiązków członka zarządu, nie spółkę (organ spółki), lecz księgowego oraz w bliżej nieokreślony co do daty, miejsca i formy sposób, nie mogła zostać uznana za potwierdzającą rezygnację z funkcji w zarządzie ani w świetle przepisów k.s.h., ani k.c. W konsekwencji, rację ma organ odwoławczy, że nie stanowi ona nowej istotnej okoliczności faktycznej odnoszącej się do przesłanek odpowiedzialności członka zarządu wynikających z art. 116 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się następnie do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organy podatkowe argumentacji strony o zaistnieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, opartej na okoliczności faktycznej braku działania skarżącego w spółce, uznać należało ten zarzut także za bezpodstawny. Przede wszystkim chybione są argumenty strony o braku uzasadnienia stanowiska organów podatkowych w tym zakresie, co miało stanowić naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej.

W myśl powyższego przepisu, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor IAS przedstawił uzasadnienie swojego stanowiska w powyższej kwestii, podzielając pogląd zaprezentowany przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.. Wskazał bowiem, że odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej na gruncie art. 116 Ordynacji podatkowej odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie czy członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki. Za taką interpretacją przemawia wykładnia językowa omawianego art. 116 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowy przepis nie odwołuje się bowiem do faktu "wykonywania" obowiązków, a jedynie do ich "pełnienia" co w przypadku funkcji zarządzających stanowi odpowiednik określenia "zajmować stanowisko" - a tego typu określenie abstrahuje od sposobu i okoliczności faktycznego wykonywania powierzonych zadań. Brak jest podstaw zatem, aby art. 116 Ordynacji podatkowej interpretować wąsko, przyjmując odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jedynie w takich przypadkach, gdy faktycznie kierował spółką. W tym stanie rzeczy - wobec potwierdzonego stosownymi dokumentami powołania skarżącego do piastowania funkcji członka zarządu spółki i posiadania mandatu członka zarządu w okresie powstania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz ich wymagalności, podnoszona przez stronę okoliczność, że strona faktycznie nie podejmowała czynności w zarządzie, prawidłowo nie została uznana przez organy obu instancji, za wypełniającą przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ta okoliczność nie byłaby podstawą do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego nawet w postępowaniu zwykłym.

Prawidłowo także, za taką przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, organy orzekające w sprawie nie uznały podnoszonego przez skarżącego całkowitego braku jego świadomości istnienia zaległości podatkowych spółki, spowodowanego doprowadzeniem go przez osoby trzecie do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem za pomocą wprowadzenia go w błąd, co do celu założenia spółki, sposobu jej działania i obowiązków związanych z założeniem spółki.

Organ odwoławczy analizując tę kwestię prawidłowo uznał że przywołane okoliczności nie świadczą o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego oraz organ odwoławczy, obszernie wyjaśniły, że brak spełnienia przesłanki wznowienia w związku z ww. okolicznościami wynika z tego, że pełnienie funkcji członka zarządu jest dobrowolne (wymaga jego zgody) oraz jest związane nie tylko z posiadaniem uprawnień, lecz przede wszystkim z przyjęciem na siebie zwiększonej odpowiedzialności. Członek zarządu z racji pełnionej funkcji ma obowiązek, dochowując należytej staranności, mieć wiedzę o sprawach zarządzanej spółki, o jej stanie majątkowo – finansowym. W świetle art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanki do postawienia spółki w stan upadłości (od zaistnienia których uzależniona jest odpowiedzialność) nie są bowiem związane ze stanem świadomości członka zarządu, lecz mają obiektywny charakter. Bez znaczenia natomiast dla kwestii przeniesienia odpowiedzialności w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej pozostaje przyczynienie się członka zarządu do powstania zaległości podatkowej (lub też brak takiego przyczynienia się - na co wskazuje w niniejszej sprawie argumentacja wniosku o wznowienie - czy też sposób wykonywania zadań, przydzielonych w ramach funkcji w zarządzie.

W konsekwencji zatem, prawidłowo organy obu instancji nie uznały za okoliczność faktyczną istotną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, argumentacji skarżącego, że został on wprowadzony w błąd przez inne osoby i "wykorzystany" w celu założenia spółki.

Całkowicie bez znaczenia dla sprawy niniejszej jest także - na gruncie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - okoliczności, że skarżący jest obcokrajowcem. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, fakt ten był znany Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w W., gdyż wynikał on z akt sprawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie pozostawała również okoliczność, że skarżący nie zna przepisów prawa. Skoro ich nie zna nie powinien godzić się na piastowanie funkcji członka zarządu w spółce. Tę ostatnią okoliczność, w świetle przywołanych przez organ odwoławczy zasad odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych na tle art. 116 Ordynacji podatkowej zakwalifikować należałoby w istocie do okoliczności wskazujących na zawinione niedopełnienie obowiązków przez członka zarządu.

Z powyższych względów zarzuty naruszenia art. 116 § 1 i 2, oraz art. 124 Ordynacji podatkowej należało uznać za niezasadne.

Stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego - tzw. zasadę prawdy obiektywnej. Jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, między innymi, art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić tylko w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 Ordynacji podatkowej). Przyjęta w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Ustalona przez organy podatkowe podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Skarżący takich uchybień nie wskazał, organ odwoławczy natomiast wyczerpująco wyjaśnił, na podstawie których dowodów i dlaczego ustalił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Zdaniem sądu, organ odwoławczy w oparciu o zebrany materiał dowodowy ocenił go w granicach przysługujących mu uprawnień określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy wziął pod uwagę cały obszerny, zebrany prawidłowo w sprawie materiał dowodowy i wszechstronnie go rozpatrzył, realizując obowiązek z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko takie bowiem kwalifikowane naruszenie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe podjęły wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, oraz - wbrew argumentacji skarżącego - zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.

W zakresie drugiej wskazanej przez skarżącego okoliczności, świadczącej w jego przekonaniu o wystąpieniu przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, dotyczącej postępowania w sprawie odpowiedzialności zakończonego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016 r., należy także w całości podzielić - jako prawidłowe - ustalenia Dyrektora IAS. Organ ten bowiem wskazał, a te ustalenia znajdują potwierdzenia w dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, że:

• postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] września 2015 r. Nr [...] wszczynające postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. zostało stronie doręczone 17 września 2015 r. (dowody w postaci odpowiedzi urzędu brytyjskiego k.112-115 akt administracyjnych).

• decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] marca2016r. Nr [...] została natomiast doręczona skarżącemu 25 kwietnia 2016 r. (dowody w postaci odpowiedzi urzędu brytyjskiego k.112 akt administracyjnych).

Co istotne, powyższych doręczeń skarżącemu dokonano na wskazany przez niego adres zamieszkania, tj. Wielka Brytania, [...] [...]. Adres ten został potwierdzony przez stronę jako aktualny w latach 2015 - 2016 we wniosku o wznowienie postępowania i w odwołaniu, a także w skardze (nie wskazano innego, odniesiono się do adresu wskazanego "w aktach").

Nie znajdują zatem potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, zastrzeżenia skarżącego, że został on pozbawiony możliwości odniesienia się do sprawy, w tym do materiału dowodowego zgromadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., oraz złożenia wyjaśnień w odpowiednim terminie, z uwagi na zaniechanie przez organ podatkowy prawidłowego powiadomienia strony, o toczącym się postępowaniu podatkowym.

Z tych względów za nieuzasadnione sąd uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 191 oraz w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Reasumując, utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.znajdowało umocowanie w materiale dowodowym i mających zastosowanie w trybie wznowienia postępowania przepisach prawa. Analiza wskazanych przez skarżącego okoliczności i dowodów zmierzała do ustalenia, czy wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i dokonana została przez organ odwoławczy w ramach wyznaczonych przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, a oceny tych okoliczności i dowodów dokonano z zachowaniem zasady wynikającej z art. 191 w zw. z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie sprawy, sąd orzekł jak w wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.