Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 328/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2024-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W., M. W. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 31 stycznia 2024 r. nr NSP-II.7581.1.7.2023.MG w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej J. W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

J. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 31 stycznia 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Lęborskiego z dnia 18 września 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Skarżąca uiściła wpis w kwocie 200 zł.

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 4 lipca 2024 r., wezwano skarżących do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie 59 odpisów skargi oraz podanie ich numerów PESEL – pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformowano każdego ze skarżących, że złożenie 59 odpisów skargi (podpisanych przez oboje skarżących) przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego skarżącego. Na mocy tego samego zarządzenia zwrócono stronie skarżącej nadpłaconą kwotę 100 zł.

Wezwanie skierowane do M. W. zostało awizowane w dniu 11 lipca 2024 r., a w dniu 19 lipca 2024 r. zostało odebrane przez J. W. (vide: k. nr 80 akt). W konsekwencji, 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych dla skarżącego upłynął w dniu 26 lipca 2024 r. Natomiast wezwanie skierowane do J. W. zostało dwukrotnie awizowane (w dniach 11 lipca 2024 r. oraz 19 lipca 2024 r.) i wobec nieodebrania przesyłki z placówki pocztowej zostało uznane za doręczone z dniem 25 lipca 2024 r. (vide: k. nr 81 akt). Zatem 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych dla skarżącej upłynął w dniu 1 sierpnia 2024 r.

Pismem z dnia 2 lipca 2024 r., nadanym w dniu 6 sierpnia 2024 r., oboje skarżący wskazali swoje numery PESEL załączając 59 odpisów skargi. Jednocześnie wyjaśnili, że do 31 lipca 2024 r. przebywali za granicą. Skarżący udzielił pełnomocnictwa pocztowego ich córce J., jednakże nie mieszka ona z nimi, więc mimo odebrania pisma w dniu 19 lipca 2024 r. nie miała dostępu do dokumentów dotyczących niniejszej sprawy.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 8 sierpnia 2024 r. uznano ww. pismo skarżących za wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżących wyjaśniając, że doszedł do przekonania, iż okoliczności podniesione przez skarżących nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu przez nich terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd przypomniał, że z doręczeniem korespondencji pełnomocnikowi pocztowemu wiąże się domniemanie, że adresat przesyłkę otrzymał, co oznacza prawne uznanie, że w dniu odbioru korespondencji powziął on informację o tym fakcie, niezależnie od tego kiedy fizycznie została mu ona przekazana, jak też czy adresat zapoznał się z treścią tak doręczonej korespondencji. W związku z tym ustanowienie przez stronę pełnomocnika pocztowego, który podjął się odbioru korespondencji kierowanej do strony, nakłada na niego obowiązek należytego zadbania o interesy adresata i niezwłocznego powiadomienia go o nadejściu przesyłki. Choć ustanowienie pełnomocnika pocztowego może świadczyć o staranności strony w prowadzeniu swoich spraw, to brak jednoczesnego udzielenia tej samej osobie lub innej pełnomocnictwa do dokonywania czynności procesowych w imieniu strony w czasie jej nieobecności, wskazuje na brak dochowania należytej staranności w tym aspekcie. Sąd zauważył również, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu przedłożyli 59 odpisów skargi, lecz odpisy te zawierały wyłącznie podpis skarżącego, nie zaś obojga skarżących jak stanowiło wezwanie. Nie mniej jednak niezależnie od podjętych przez skarżących działań związanych z ewentualnym uzupełniniem braku formalnego odpisów załączonych do wniosku o przywrócenie terminu, wniosek ten również w zakresie braku polegającego na przedłożeniu odpisów skargi, zostałby rozpatrzony negatywnie.

Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia doręczono M.W. w dniu 10 września 2024 r. (vide: k. nr 98 akt), a zatem 7-dniowy termin do wniesienie środka zaskarżenia upłynął w dniu 17 września 2024 r. Natomiast J. W. nie odebrała swojej przesyłki pomimo dwukrotnego jej awizowania (w dniach 28 sierpnia 20204 r. oraz 5 września 2024 r.; vide: k. nr 99 akt), a zatem uznano ją za doręczoną w dniu 11 września 2024 r. W konsekwencji, 7-dniowy termin do wniesienie środka zaskarżenia upłynął w dniu 18 września 2024 r.

We wskazanych terminach żadne ze skarżących nie wniosło zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a więc postanowienie to stało się prawomocne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymogów jest – stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. – wskazanie, gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Natomiast w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W związku z tym, że skarga zawierała braki formalne (brak numerów PESEL oraz brak odpisów) Sąd wezwał oboje skarżących, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia.

Jak wynika z akt sprawy, a co opisano powyżej, skarżący zostali prawidłowo wezwani do usunięcia braków formalnych oraz pouczeni o konsekwencjach ich nieuzupełnienia. Jak wyjaśniono, fakt nieodebrania przesyłki bądź jej odebrania przez pełnomocnika pocztowego nie wpływa na skuteczność jej doręczenia. Zatem wobec prawidłowo doręczonych przesyłek oraz w świetle prawomocnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych, należało uznać, że oboje skarżący nie uzupełnili braków formalnych swojej skargi w terminie, co skutkuje jej odrzuceniem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., o czym orzekł w pkt 1 sentencji.

Natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca skarżącym cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym orzekł w pkt 2 sentencji.