Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 538/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 128, art. 130, ust. 2, art. 157
journal: Dz.U. 2023 poz 344
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] lipca 2023 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania T.Z. (skarżący) utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe w wyniku ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o pow. 2,85 ha, położonej w [...].

2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy:

2.1. Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej nr działki [...] o pow. 2,85 ha ([...]) stanowiącej własność T.Z. poprzez zezwolenie E Sp. z o.o. na przebudowę przebiegającej przez przedmiotową działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w pasie gruntu po 3,5 m od skrajnych przewodów linii i łącznej powierzchni 442,73 m2 przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV po jej przebudowaniu w obszarze pasa po 3,5 m od rzutu poziomego skrajnych przewodów linii. Lokalizację urządzenia przesyłowego przedstawiono szczegółowo na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji.

Następnie decyzją z [...] stycznia 2023 r. Starosta ustalił odszkodowanie w wysokości 0,00 zł na rzecz T.Z. za szkody powstałe z tytułu wskazanego ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości uznając, że zajęcie nie spowodowało żadnych szkód o charakterze majątkowym.

Na skutek rozpatrzenia odwołania T.Z. (reprezentowanego przez pełnomocnika) Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty nakazując organowi I instancji ponowne rozpatrzenie sprawy

Po ponownym jej rozpatrzeniu Starosta decyzją z dnia [...] maja 2023 r., nr [...] ustalił na rzecz skarżącego odszkodowanie w wysokości 329 zł za wszelkie szkody powstałe z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

2.2. Od tej decyzji skarżący złożył w terminie odwołanie zarzucając decyzji organu I instancji:

1) naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kluczowego dowodu w postaci operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia wysokości odszkodowania i przejawiające się w pominięciu przez organ I instancji oraz biegłego, czynnika trwałości w ograniczeniu

w sposobie korzystania z nieruchomości mającego wpływ na zmniejszenie wartości nieruchomości, a w rezultacie prowadzące do naruszenia art. 80 k.p.a. polegającego na dokonaniu ustaleń w zakresie wystąpienia czynników wpływających na zmniejszenia wartości nieruchomości jedynie na podstawie operatu szacunkowego,

a nie całokształtu materiału dowodowego,

2) naruszenie § 43 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 555, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie wyceny) przez jego niezastosowanie, co miało wpływ na ustalenie wysokości zmniejszenia wartości nieruchomości i skutkujące pominięciem wpływu trwałego ograniczenia właściciela

w sposobie korzystania z nieruchomości.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Staroście.

3. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda przytoczył treść przepisów art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 344, dalej: u.g.n.) regulujących ograniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody.

3.1. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4, który określa prawo do odszkodowania za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co wymaga wydania osobnej decyzji (art. 129 ust. 5 pkt 2 u.g.n.).

3.2. Dalej Wojewoda przytoczył § 43 rozporządzenia w sprawie wyceny, zgodnie z którym przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości uwzględnia się w szczególności:

1) stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji odpowiednio o wywłaszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości oraz stan zagospodarowania nieruchomości na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji;

2) utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakończenia działań uzasadniających jej wydanie.

Wskazał, że zgodnie z dalszymi przepisami tego paragrafu przez stan zagospodarowania w przypadku nieruchomości zabudowanej rozumie

się przeznaczenie i sposób wykorzystywania obiektów budowlanych oraz ich stan techniczny, a także cechy tych obiektów, a w szczególności gabaryty, formę architektoniczną, usytuowanie względem linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, uwzględnia się natomiast:

1) zmianę warunków korzystania z nieruchomości;

2) zmianę przydatności użytkowej nieruchomości;

3) trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości;

4) skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów, itd.

3.3. Wojewoda podkreślił, że wartość poniesionych szkód określa się po wystąpieniu szkody, a podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1 u.g.n.). Przy określaniu tej wartości rynkowej uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (art. 134 ust. 3 u.g.n.). Jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 4 u.g.n.).

Z kolei w myśl art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane

o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych.

W myśl art. 130 ust. 2 u.g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

3.4. Po przedstawieniu obowiązujących regulacji Wojewoda, odnosząc się do stanu faktycznego sprawy wskazał, że podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości stanowił operat szacunkowy z dnia [...] kwietnia 2023 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego M.G., który to organ uznał za sporządzony prawidłowo, przez osobę uprawnioną i zgodnie ze wskazanymi warunkami.

Wojewoda podał, że operat obejmuje wartość szkód powstałych w pasie montażowym (strefa czasowego ograniczenia prawa własności nieruchomości na okres przebudowy napowietrznej sieci elektroenergetycznej) oraz zmniejszenie wartości nieruchomości spowodowane wybudowaniem sieci energetycznej na terenie nieruchomości. Podkreślił, że wykonany zakres prac (opisany szczegółowo w decyzji o ograniczeniu) nie wymagał zajęcia działki [...], wobec czego nie wystąpiły szkody tymczasowe. Nie wystąpiły też żadne szkody materialne w uprawach lub innych elementach zagospodarowania terenu podlegające odszkodowaniu. Nie było też trwałego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, gdyż grunt może być użytkowany tak jak dotychczas (brak nowych elementów naziemnych powodujących wyłączenie części gruntu z użytkowania).

Powołując się na operat oraz wskazane w nim skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń Wojewoda stwierdził, że szkoda "wystąpiła poprzez możliwość ingerencji przez przedsiębiorstwo przesyłowe w pasie eksploatacyjnym - 442,73 m2", a jej wartość wynosi 329 zł.

3.5. Odnosząc się do treści odwołania i operatu Wojewoda wskazał, że w jego ocenie analiza treści sporządzonego operatu szacunkowego potwierdza, że dokonane szacunki odpowiadają wymogom § 43 rozporządzenia w sprawie wyceny, gdyż operat uwzględnia (ocenia) zmianę warunków korzystania z nieruchomości, zmianę przydatności użytkowej nieruchomości, trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości, skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

3.6. W kontekście podnoszonej przez stronę umowy dzierżawy gruntu Wojewoda stwierdził, że prace wykonywane przez operatora nie zaburzyły w żaden sposób wykonywania prawa dzierżawcy i właściciela, gdyż na gruncie nie istnieją żadne instalacje planowanej farmy. Nie doszło też do przerw w dostawie prądu, a wykonawca podczas przeprowadzanych prac w terenie nie wchodził na przedmiotowy grunt. Zaznaczył, że ustalenie wysokości odszkodowania w trybie art. 128 u.g.n. nie jest tożsame z ustanawianiem służebności przesyłu i wynagrodzeniem za służebność, które są ustanawiane w trybie cywilnym.

Zdaniem Wojewody, subiektywne przekonanie osoby zainteresowanej uzyskaniem jak najwyższego odszkodowania o nieprawidłowości sporządzonej w tym celu wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności (takich dowodów w niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił). Wojewoda podkreślił też, że zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, a skarżący nie skorzystał z tej możliwości.

3.7. Podsumowując swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że wszystkie istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności zostały ustalone i wyjaśnione przez organ I instancji prawidłowo. Dlatego też nie mogą odnieść skutku zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz § 43 rozporządzenia w sprawie wyceny. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego. Podkreślił też, że organy umożliwiły stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (z czego skarżący skorzystał).

4. W skardze wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu T.Z., reprezentowany przez pełnomocnika, zaskarżył w całości decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2023 r. zarzucając jej:

1) naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności kluczowego dowodu w postaci operatu szacunkowego, stanowiącego podstawę ustalenia wysokości odszkodowania i przejawiające

się w pominięciu przez organ II instancji oraz biegłego czynnika trwałości

w ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości mającego wpływ na zmniejszenie wartości nieruchomości, a w rezultacie prowadzące do naruszenia

art. 80 k.p.a. polegającego na dokonaniu ustaleń w zakresie wystąpienia czynników wpływających na zmniejszenia wartości nieruchomości jedynie na podstawie operatu szacunkowego, a nie całokształtu materiału dowodowego;

2) naruszenie § 43 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wyceny przez jego niezastosowanie, co miało wpływ na ustalenie wysokości zmniejszenia wartości nieruchomości i skutkujące pominięciem wpływu trwałego ograniczenia właściciela

w sposobie korzystania z nieruchomości;

3) art. 138 § 1 pkt k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy uchybienia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. organu I instancji powinny skutkować uchyleniem decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2022 r.

Wskazując na powyższe zarzuty na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Staroście. W uzasadnieniu skargi zarzuty te zostały rozwinięte.

5. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych

w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b lub lit. c p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).

7. W sprawie nie jest sporne i nie wymaga to rozwinięcia, że skarżącemu, z racji opisanego na wstępie niniejszego uzasadniania ograniczenia sposobu korzystania z jego nieruchomości, co do zasady przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 ust. 4 u.g.n. Odszkodowanie takie powinno odpowiadać wartości realnie poniesionych szkód, przy czym opisany wyżej (w punkcie 3.2.) § 43 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości wskazuje, co szczegółowo podlega ustaleniu ewentualnej szkody. W sprawie (w świetle odwołania i skargi) sporne są przede wszystkim okoliczności wskazane w § 43 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, czyli trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości (skarżący podnosi tu fakt trwałego jego ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w zakresie pasa technologicznego i temu poświęcona jest większość uzasadnienia skargi).

8. Przed rozważeniem tej kwestii wskazać należy, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, stosownie do art. 130 ust. 2 u.g.n. Operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego jest więc podstawowym i kluczowym dowodem dla rozstrzygnięcia sprawy. Operat wpływa bezpośrednio na treść decyzji ustalającej wysokość odszkodowania dla strony ograniczonej w prawie własności. Powinien więc być sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia (wykazane), spełniać wymogi formalne, jak również opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości i zawierać odniesienia do elementów, o których mowa w przytoczonym § 43 rozporządzenia w sprawie wyceny.

Wartość dowodowa takiej opinii oraz poprawność jej sporządzenia w kontekście obowiązujących przepisów prawa powinna zostać oceniona przez organy orzekające w sprawie, które zobowiązane są przede wszystkim zbadać, czy operat jest jasny, logiczny, spójny, wiarygodny, czy nie zawiera błędów matematycznych, czy zastosowana w nim metoda szacowania odpowiada prawu i czy została poprawnie wyjaśniona przez rzeczoznawcę, zaś wyciągnięte przez niego wnioski nie są ze sobą sprzeczne. Ocena taka powinna zostać przeprowadzona zgodnie z regułą swobodnej oceny dowodów w świetle art. 80 k.p.a. oraz z poszanowaniem przepisów art. 149-159 u.g.n, normujących zasady określenia wartości nieruchomości oraz przepisów wykonawczych do ustawy w postaci wskazanego rozporządzenia w sprawie wyceny.

9. Zarówno przepisy u.g.n., jak również standardy zawodowe oraz kodeks etyki nakładają na rzeczoznawcę majątkowego przy dokonywaniu wyceny nieruchomości obowiązek wykorzystania zarówno swojej wiedzy specjalistycznej, jak również dokładania należytej staranności. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości

w obecnym stanie prawnym decyduje rzeczoznawca. Również tylko rzeczoznawca decyduje o doborze nieruchomości, które przyjmuje do porównania. Jeśli strona ma zastrzeżenia co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, to może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu - do czego jest uprawniona na mocy art. 157 u.g.n.

Możliwość ta i skorzystanie z niej zależy jednak od inicjatywy strony, która dąży do zakwestionowania prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego jako podstawy wydania decyzji. Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest zatem dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach - jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzaniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. Natomiast szczegółowe kwestie dotyczące merytorycznej prawidłowości operatu w aspekcie metodologicznym i dokonywania oceny w świetle wiedzy specjalistycznej - zwłaszcza standardów wyceny nieruchomości jakimi posługują się rzeczoznawcy - nie podlegają bezpośredniej kontroli organów czy sądów administracyjnych (z wielu por. wyroki NSA z 3 grudnia 2019 r., I OSK 307/18 i 31 stycznia 2023 r., I OSK 3197/19, CBOSA).

10. W niniejszej sprawie Sąd podziela przedstawioną przez Wojewodę pozytywną ocenę zgodności sporządzonego operatu z przepisami ustawy

i rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie stwierdziły, że przedmiotowy operat nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie do ustalenia wysokości odszkodowania. Dane zawarte w tej opinii nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, stanowią spójną

i logiczną całość. Operat ten został sporządzony prawidłowo i zgodnie

z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, tj. ustawą o gospodarce nieruchomościami i rozporządzeniem w sprawie wyceny.

Wycena została dokonana według stanu nieruchomości z dnia wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, jak również dnia zakończenia prac na nieruchomości oraz jej wartości na dzień ustalenia odszkodowania. Biegła przyjęła prawidłowe założenia do wyceny w zakresie funkcji nieruchomości i jej przeznaczenia, tj. że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy wyłącznie części objętej ograniczeniem, biorąc pod uwagę faktyczny sposób wykorzystania nieruchomości.

Biegła wskazała tu dokładnie na katalog źródeł danych o nieruchomości, powołała podstawy prawne oraz podstawy metodologiczne operatu oraz dokonała szczegółowego opisu stanu prawnego wynikającego z księgi wieczystej oraz decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a także dokonała jej charakterystyki w kontekście położenia i otoczenia. W operacie znajduje się szczegółowa analiza cech przedmiotowej nieruchomości oraz analiza cech rynku dla potrzeb określenia jej wartości w odniesieniu do trwałego ograniczenia strony w sposobie korzystania z nieruchomości, jak i skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów (ponieważ stwierdzono i uzasadniono, że szkody tymczasowe w ogóle nie wystąpiły).

11. Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w skardze są one niezasadne. Analiza zakresu i wartości szkody trwałej zajmuje w operacie bowiem 9 stron (pkt 8.1 i 8.2. operatu). Wywód ten jest jasny i czytelny w całym jego zakresie – począwszy od analizy rynku, przez procedurę szacowania i metody wyceny, skończywszy na rachunkowym wyliczeniu wartości szkody w całym jej zakresie, co podkreślono we wnioskach operatu (pkt 9 i 10). W operacie biegła wyraźnie stwierdziła, że w danym stanie faktycznym nie wystąpiło trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości (§ 43 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wyceny), gdyż grunt może być użytkowany tak jak dotychczas i brak jest nowych elementów, które zmieniałyby (ograniczałyby) zakres korzystania z nieruchomości przez skarżącego w stosunku do stanu poprzedniego (por. pkt 7 operatu, s. 11 i 12).

W odwołaniu i skardze, poza ogólnikowym zarzutem naruszenia wskazanego przepisu, nie zostały wskazane żadne fakty podważające istotę oceny biegłej, w szczególności to, że zrealizowane na pasie technicznym prace zmieniły stan faktyczny w stosunku do poprzedniego powodując ograniczenie, którego wcześniej nie było (prace polegały na wymianie przewodów linii energetycznej). To zaś jest istotą tej sprawy, gdyż nie może ona obejmować oceny skutków ograniczenia poprzedniego, a tym bardziej rozstrzygać o prawach cywilnych stron i roszczeniach z tytułu służebności gruntowych.

W operacie, jak i decyzji organu odniesiono się również do umowy dzierżawy i tego, że grunt w niej wykorzystywany nie został objęty pracami i nie było też przerw w dostawie prądu. Wskazać też należy, co trafnie podniósł Wojewoda, że strona nie skorzystała z drogi przewidzianej w art. 157 ust. 1 u.g.n. czyli możliwości wystąpienia o ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców.

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób nieograniczony, lecz ma je prowadzić do momentu, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia.

12. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.