Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1340/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski,, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz.23), w związku z art. 9a, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., dalej u.g.n.), po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] stycznia 2016 roku, ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działki: nr [...] o pow. 2,4973 ha i nr [...] o pow. 2,7691 ha, stanowiącej własność M. R., poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedzibą w [...] na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szer. 18 m, inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...]: utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu [...] listopada 2015 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek [...] S.A. z/s w [...] o wydanie: decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...] gminie [...], oznaczonej jako działki nr [...], [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta [...].

Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Starosta [...] na podstawie art. 124 u.g.n. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...] gm. [...], stanowiącej własność M. R., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 2,4973 ha, nr [...] o pow. 2,7691 ha, poprzez zezwolenie [...] S.A. z/s w [...] na przeprowadzenie na tej nieruchomości inwestycji celu publicznego polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...].

W decyzji określił, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na zezwoleniu na: przeciągnięciu nad działkami w pasie o szerokości 18 m przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej na odcinku o długości 63 m

w obrębie działki nr [...] i 243 m w obrębie działki nr [...] - podwieszonych na słupach elektroenergetycznych, z których jeden posadowiony zostanie w obrębie działki nr [...] w granicach pasa technologicznego oraz późniejszym funkcjonowaniu napowietrznej linii elektroenergetycznej po jej wybudowaniu, ponadto dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez [...] S.A. z/s w [...] w celu wykonywania czynności związanych z budową linii elektroenergetycznej. Również ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 18 m (tj. po 9 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, a także korzystania z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska. Wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działkach wynosi: 1136 m2 na działce nr [...] i 4369 m2 na działce nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działki nr [...] i [...] położone w miejscowości [...] gm. [...] są objęte planem zagospodarowania przestrzennego, położone są na obszarze przeznaczonym w tym planie na cele produkcji rolnej - symbol R. Na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele produkcji rolnej, jako przeznaczenie uzupełniające ustalono lokalizację sieci infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych.

Planowana inwestycja nie może zostać wykonana w innym miejscu, niż to wynika z postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, w którym w sposób kategoryczny przesądzono o przebiegu linii energetycznej na nieruchomości stanowiącej własność M. R.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. R. (dalej skarżący), domagał się jej uchylenia i umorzenia w całości postępowania organu I instancji. Podnosił

w szczególności, iż inwestycja, którą chce realizować wnioskodawca nie jest inwestycją celu publicznego mającą powstać w interesie społecznym, a inwestycją w celu zaspokojenia potrzeb w energię elektryczną podmiotu prywatnego.

Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję

z [...] stycznia 2016 r. wydaną przez Starostę [...].

Organ II instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił przepis art 124 ust. 1 u.g.n., który zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Dalej podał, iż realizacja inwestycji jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Organ wydający decyzje na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ma swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych wiążących

w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. [...] S.A. prowadziła rokowania z właścicielem nieruchomości w sprawie wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości, co zostało udokumentowane. Organ odwoławczy szczegółowo przytoczył zakres prowadzonych rokowań, w tym prowadzoną korespondencję między stronami, protokół z rokowań z [...] września 2015 r. oraz uzasadnienie dlaczego kwota wynagrodzenia zaproponowana przez stronę nie może być uwzględniona.

Odnosząc się do zarzutów odwołującego Wojewoda wyjaśnił, że w jego ocenie nie budzi żadnych wątpliwości cel publiczny planowanej inwestycji i jej znaczenie ponadlokalne. Realizacja inwestycji polegającej na umieszczeniu przewodów linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości gruntów, ma zaspokajać potrzeby regionu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną co wynika z wniosku. Zaznaczył również, że [...] S.A na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012r., poz. 1059 ze zm.) odpowiada za bezpieczeństwo funkcjonowania elektroenergetycznego systemu dystrybucyjnego oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Ponadto zobowiązana jest utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły

i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Przedmiotowa inwestycja ma na celu zasilanie w energię elektryczną obszar tego regionu.

W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, iż okoliczność, że ingerencja w oparciu

o art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi wkroczenie imperium państwa w dominium prywatnych osób pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, bowiem taki kształt ograniczenia sposobu korzystania z własności prywatnej celem realizacji celów publicznych został przewidziany przez ustawodawcę.

W rezultacie organ odwoławczy uznał, że podnoszone zarzuty nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem, przed wydaniem decyzji dopełniono obowiązku przeprowadzenia rokowań o udostępnienie nieruchomości

w celu realizacji inwestycji, zaś roszczenie finansowe strony nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że rokowania te były niewłaściwie prowadzone.

Ponadto przebieg linii elektroenergetycznej jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Proponowany przebieg linii elektroenergetycznej jak i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie przedmiotowej nieruchomości uwzględniające potrzeby przedsiębiorstwa przesyłowego w zakresie odpowiedniego dostępu do urządzeń przesyłowych, korzystania z nich

w niezbędnym zakresie, potrzebę ich naprawy, konserwacja i bieżącej eksploatacji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie, mianowicie niewłaściwe przyjęcie że istnieje podstawa do wydania decyzji w trybie przewidzianym tym przepisem, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n., albowiem inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego,

2. naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że brak jest podstaw do władczego działania organu administracji publicznej, albowiem nie zachodzą przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n.;

- naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji

z pominięciem interesów obu stron postępowania;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności w sprawie związanych z celem inwestycji, przyjęcie, że ogólne informacje zawarte w wniosku co do okoliczności, że inwestycja ma znaczenie lokalne uzasadnia przyjęcie, iż jest to inwestycja celu publicznego;

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie i nie wyjaśnienie czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja spełnia przesłanki uznania za inwestycję celu publicznego

i czy są podstawy do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n.;

- naruszenie art. 8 w zw. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów państwa, mianowicie oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na dowodach wskazanych przez inwestora, pomijając twierdzenia skarżącego, iż inwestycja ma służyć celowi prywatnemu, a nie publicznemu.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organ administracji wziął pod uwagę wyłącznie interes wnioskodawcy, natomiast nie uwzględnił w jaki sposób wydanie decyzji może wpłynąć na dalsze wykorzystanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, co może być utrudnione lub wręcz niemożliwe.

Zdaniem skarżącego wskazanie w art. 6 pkt 2 u.g.n. budowy przewodów

i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji m.in. energii elektrycznej nie stanowi samo przez się, że każde przedsięwzięcie polegające na budowie takich urządzeń jest inwestycją celu publicznego. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że inwestycja celu publicznego to przedsięwzięcie, które jest realizowane w interesie społecznym i ma służyć ogółowi. W niniejszej sprawie inwestycja, którą chce realizować wnioskodawca nie jest inwestycją celu publicznego mającą powstać w interesie społecznym i służyć ogółowi, a inwestycją w celu zaspokojenia potrzeb w energię elektryczną podmiotu prywatnego. Organ administracji wydając decyzję winien był szczegółowo zbadać, czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja spełnia przesłanki do uznania jej za inwestycję celu publicznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych

w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Ograniczenie korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję

w konstytucyjnie chronione prawo własności. Omawiany przepis art. 124 przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a dotyczących zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości przewodów oraz innych urządzeń, ich konserwacji i usuwania awarii. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania przez właściciela lub użytkownika wieczystego

z nieruchomości jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n.,

a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też

z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki celu publicznego nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje oraz kto jest jego wykonawcą.

Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej

i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów

i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Stosownie do ww. art.124 ust.1 u.g.n. powyższej czynności dokonuje Starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie

z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art.124 ust. 3 ustawy zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane

z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej.

Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy właściciel nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

W rezultacie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone z właścicielem działki ewidencyjnej nr [...] i [...] rokowania nie zakończyły się porozumieniem.

W aktach sprawy organu I instancji znajduje się liczna korespondencja stron:

w tym pismo [...] S.A. z 13 sierpnia 2015 r. zaproszenie do rokowań informujące

o zakresie prac związanych z inwestycją i zaproponowanym wynagrodzeniem w kwocie 13.500,00 zł za ustanowienie służebności przesyłu, pismo pełnomocnika skarżącego

z 28 sierpnia 2015 r. będące odpowiedzią na zaproszenie, wskazujące że odpowiednie wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości oraz ustanowienie służebności przesyłu to kwota 150.000,00zł. Następnie pomiędzy stronami była dalsza korespondencja z dnia 7 września 2015 r., 14 września 2015 r., pismo z 23 września 2015 r. w którym ustalono termin ponownych rozmów, protokół z rokowań z [...] września 2015 r., kolejne pismo z 29 października 2015 r. i pismo inwestora z [...] listopada 2015 r., podtrzymujące propozycje wynagrodzenia oraz uzasadniające dlaczego kwota wynagrodzenia zaproponowana przez stronę nie może być uwzględniona.

Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący nie zgodził się na propozycje inwestora, wskutek czego należy uznać, że nie było możliwe zawarcie umowy cywilnoprawnej umożliwiającej zajęcie części nieruchomości objętej wnioskiem inwestora. Brak porozumienia stron skutkował otwarciem drogi administracyjnej przewidzianej art. 124 ust. 1 u.g.n.

Ponadto, jak wynika z załączonego do akt wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] - zatwierdzonego uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenach przeznaczonych pod tereny rolnicze (oznaczonym symbolem R, § 38 ust. 1). Zgodnie

z ustaleniami zawartymi w rozdziale 7 uchwały dotyczącym zasad modernizacji rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ustala się:

- (§ 18 ust. 8 pkt 3) rozbudowa systemu zaopatrzenia w energię elektryczną polegać będzie na rehabilitacji, odbudowie, przebudowie, modernizacji istniejących oraz budowie nowych linii energetycznych,

- (§ 18 ust. 8 pkt 4) dopuszcza się stosowanie linii elektroenergetycznych

i napowietrznych na podbudowie słupowej oraz stacji w wykonaniu słupowym,

- (§ 18 ust. 8 pkt 7) na terenach objętych planem dopuszcza się lokalizację linii elektroenergetycznych, stacji transformatorowych, rozdzielczych i transformatorowo- rozdzielczych na warunkach określonych przez właściwego operatora systemu elektroenergetycznego lub inne upoważnione osoby.

Z powyższego planu wynika, że na terenach przeznaczonych w planie na cele produkcji rolnej, jako przeznaczenie uzupełniające ustala się lokalizację sieci infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych (§ 38 ust. 3 pkt 4 planu).

Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez strony postępowania.

Skarżący kwestionują, że projektowana inwestycja nie jest inwestycją realizującą cel publiczny, a przyłączem energetycznym realizowanym na potrzeby indywidualnego podmiotu.

W ocenie sądu, przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110kV relacji [...], co wynika zarówno ze złożonego przez inwestora wniosku, jak też dołączonej do niego mapy do celów projektowych, stanowi inwestycję celu publicznego określoną w art. 6 ust. 2 .g.n., niewątpliwie o zasięgu lokalnym. Budowa linii 110 kV stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego województwa [...], podniesie jego atrakcyjność inwestycyjną, a ponadto przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa energetycznego oraz zwiększenia niezawodności i efektywności funkcjonowania regionalnego systemu przesyłowego. Przyczyni się także do zniwelowania zagrożenia dostaw energii wskutek awarii czy katastrof energetycznych.

Stosownie do treści art. 6 ust. 2 ww. ustawy celami publicznymi w rozumieniu ustawy są: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej,

a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów

i urządzeń".

Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011r. sygn. akt II OSK 1133/11, że powyższy przepis definiujący pojęcie inwestycji celu publicznego nie ogranicza jednocześnie kręgu inwestorów, ani też rodzaju zamierzeń budowlanych, którym mają służyć projektowane przewody i urządzenia. Jak też, że sieć elektroenergetyczna w mieście to zespół "naczyń połączonych" stanowiących pewien zwarty system, składający się

z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy

z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców. Zagadnienia zaspokojenia potrzeb energetycznych i gospodarka zasobami energii w orzecznictwie są uznawane za wielce istotne, a judykatura choćby na gruncie dostępu do informacji publicznej zalicza tę materię do zadań publicznych (vide wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13, 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1030/13, dostępne

w internetowej CBOSA).

Należy wskazać na definicję sieci energetycznej zawartą w art. 3 ustawy Prawo energetyczne, ale też na wynikające z przepisów tej ustawy obowiązki przedsiębiorstwa energetycznego. Stosownie do treści art. 3 pkt 11 ustawy Prawo energetyczne sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii. Według art. 7 ust. 5 tej ustawy przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów ubiegających się o przyłączenie.

Nie ma więc wątpliwości, że na podstawie tych przepisów budowa lub rozbudowa sieci na potrzeby przyłączania nowych odbiorców energii jest elementem koniecznym, planowym infrastruktury sieciowej, a zatem stanowi również jako element sieci inwestycję celu publicznego. Nie ma racji skarżący wskazujący w skardze, że głównym celem inwestycji jest zapewnienie dostaw energii do zakładu przetwórstwa w [...], bowiem jak wskazano wyżej nawet przyłączenia nowych odbiorców energii jest elementem koniecznym, planowym infrastruktury sieciowej i stanowi również jako element sieci inwestycję celu publicznego.

Wbrew zarzutom skargi inwestycja, którą zamierza realizować inwestor jest inwestycją celu publicznego, a strona skarżąca dokonuje wadliwej interpretacji przepisów. Organy natomiast prawidłowo przyjęły, że zostały spełnione przesłanki wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości, wobec realizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu argumenty powołane przez organy były wystarczające i w sposób oczywisty przemawiały za wydaniem decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zarzuty zawarte

w skardze, że wnioskodawca nie wykazał w sposób bezsprzeczny istnienia przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji stanowią jedynie polemikę

z prawidłowymi ustaleniami organu w tym zakresie. Brak jest natomiast podstaw by wnioskodawca udowadniał, że na terenie regionu - gminy [...] występują problemy

z dostawą energii elektrycznej czy jej przesyłem, co skarżący podnosi w skardze.

W przekonaniu Sądu wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Materiał dowodowy został zgromadzony prawidłowo i był wystarczający do wydania zaskarżonych decyzji. Przytoczone przez wnioskodawcę i przeanalizowane przez organy obu instancji okoliczności sprawy dały podstawę do ustalenia, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na wydanie kwestionowanej decyzji. Prawidło również organ odwoławczy stwierdził, że przesłanki

z art. 124 ust. 1 a u.g.n. i art. 108 k.p.a. są rozłączne, mają charakter samodzielny, co oznacza, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości wystarczy przykładowo istnienie interesu społecznego czy wyjątkowo ważnego interesu strony.

W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy w sposób przekonujący uzasadniał swoje stanowisko w tej kwestii. Organ odniósł się także do zarzutów zawartych w odwołaniu. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze nie doszło przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia art. 32 i 64 Konstytucji RP. Prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń w zakresie zagospodarowania przestrzennego

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. Organy orzekające

w sprawie w sposób prawidłowy oceniły zebrany materiał dowodowy, a uzasadnienie decyzji organów obu instancji odpowiada prawu. W przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do zastosowania art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd nie dostrzegł też w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.