Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 21/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt. 6, art. 232 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2010r. sprawy ze skargi A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych; postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie (...) zł. /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

W dniu (...) kwietnia 2010 r. A. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w R. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy W. polegającą na zaniechaniu wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na świadczenie usług komunalnych polegających na odbiorze od mieszkańców Wrześni stałych odpadów komunalnych. Jednocześnie uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż (...) stycznia 2010 r. zwrócił się do Burmistrza W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na odbiór od mieszkańców Wrześni stałych odpadów komunalnych. Wniosek ten - jak wskazał - wpłynął do organu (...) stycznia 2010 r. Zważywszy, iż zgodnie z art. 35 § 3 kpa załatwienie wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Do chwili wniesienia skargi organ nie ustosunkował się do wniosku skarżącego uchybiając tym samym powołanemu przepisowi. Nie zawiadomił też skarżącego o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, co winien uczynić zgodnie z art. 36 kpa.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że przed wniesieniem skargi A. B. nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, tj. nie wniósł zażalenia na bezczynność Burmistrza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w trybie art. 37 § 1 kpa.

Sąd zwrócił się do skarżącego o wykazanie w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wyczerpał on przysługujące mu środki zaskarżenia, a mianowicie wniósł w trybie art. 37 § 1 kpa zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W odpowiedzi skarżący wskazał, że tryb określony w art. 37 kpa został przez niego wyczerpany przez sam fakt, że pismo z dnia (...) kwietnia 2010 r. zostało wysłane do Sądu za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy W. Pismo to było więc w istocie zażaleniem na bezczynność Burmistrza, a Sąd powinien przekazać je właściwemu organowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym.

Zważyć należy, iż przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Września. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego mu środka zaskarżenia skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.

W przypadku bezczynności organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza Miasta i Gminy W. jest w myśl art. 17 pkt 1 kpa w związku z § 1 pkt 15 lit. e) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że skarżący winien był przed złożeniem niniejszej skargi wnieść do Samorządowe Kolegium Odwoławczego zażalenie na nie załatwienie przez Burmistrza Miasta i Gminy W. w terminie określonym w art. 35 kpa sprawy o udzielenie zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych.

Zdaniem skarżącego wyczerpał on powołany wyżej środek zaskarżenia poprzez złożenie skargi skierowanej do Sądu za pośrednictwem Burmistrza, co oznaczało, że jednocześnie wniósł zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa. W ocenie Sądu twierdzenie to nie znajduje oparcia w treści art. 52 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. Czym innym bowiem jest wyczerpanie przed wniesieniem skargi przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a), a czym innym obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).

Zważywszy zatem na fakt, że skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia - zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 kpa) jego skargę należało w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. odrzucić. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.

O zwrocie skarżącemu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

/-/ A.Łaskarzewska