Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1012/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Asesor WSA Kazimierz Maczewski /spr./ Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2006 r. sprawy ze skargi Z. i E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr SKO.[...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zakończonej decyzją odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I o d d a l a skargę, II przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata J. L. G. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] r. Burmistrz Miasta ustalił, na wniosek T. J, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę piekarni, na działce o numerze geodezyjnym [...], przy ul. [...].

Pismem z dnia [...] r. małżonkowie Z. i E. D, właściciele nieruchomości sąsiedniej, zamieszkali w [...], wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uzasadniając wniosek, Z. i E. D. podnieśli, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ:

- narusza ona postanowienia Miejscowego Planu Zagospodarowania Terenu, bowiem plan ten dla przedmiotowej działki dopuszczał jedynie działalność usługową, natomiast w decyzji dopuszczono działalność produkcyjną (piekarniczą), a te rodzaje działalności różnią się od siebie zasadniczo,

- wnioskodawcy mieszkają na końcu "ślepej" i bardzo wąskiej uliczki, w związku z czym, z powodu prowadzonej działalności piekarniczej, narażeni są na znaczne uciążliwości wynikające z blokowania drogi do ich posesji, od świtu do późnej nocy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że warunkiem stwierdzenia nieważności decyzji jest przypisanie jej jednej z wad taksatywnie wyliczonych w art. 156 § 1 K.p.a. Do kontrolowanego orzeczenia można – zdaniem Kolegium – odnieść jedynie przepis art. 156 § 7 K.p.a., zawierający w swej hipotezie "klauzulę nieważności", która ma oparcie w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącym o nieważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ ustalił, że dla obszaru objętego inwestycją, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje funkcję mieszkaniowo-usługową, ze strefą uciążliwości zamykającą się w obszarze działki, przy czym w momencie uchwalania wymienionego planu przedmiotowa nieruchomość zabudowana była obiektem wielofunkcyjnym, w którym prowadzona już była działalność piekarnicza przez jej właściciela. Ponadto organ ustalił, że autorzy planu uwzględnili przy jego opracowywaniu fakt istnienia piekarni na obszarze objętym planem, kwalifikując ją do "usług towarzyszących zabudowie mieszkaniowej, jako tzw. rzemiosło" i dlatego określając funkcję przedmiotowego obszaru, oprócz funkcji mieszkaniowej dodano funkcję usługową – mając na myśli istniejącą tam piekarnię. Z tego powodu Kolegium uznało, że istniejący w przedmiotowym obszarze obiekt piekarni nie narusza ustaleń miejscowego planu, wobec czego – mając na względzie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym – organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy na wnioskowane przedsięwzięcie. Wydana przez ten organ decyzja o warunkach zabudowy nie jest więc – zdaniem Kolegium – sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu i dlatego Kolegium odmówiło stwierdzenia jej nieważności.

Powyższa decyzja stała się ostateczną, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło uchybienie przez [...] i E. D. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia [...] r. Z. i E. D., powołując się na art. 157 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a., wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. Nr [...], jako wydanej "z rażącym naruszeniem prawa". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że "powstał obowiązek stwierdzenia nieważności" decyzji SKO z dnia [...] r., ponieważ przedmiotowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, "z powodu nieporozumień natury semantycznej", wydano z rażącym naruszeniem prawa, niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, według wnioskodawców, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oparta jest na błędnym rozumieniu pojęcia "usługi", bowiem w tym pojęciu nie mieści się działalność piekarnicza, będąca działalnością produkcyjną (wytwórczą). Tym sposobem wydano bezprawnie zgodę na "produkcję", na terenie z zakazem "produkcji", bowiem na opisywanym terenie mogą być lokalizowane tylko usługi podporządkowane funkcji podstawowej, tzn. mieszkalnictwu. Wobec tego – zdaniem wnioskodawców – decyzja nr 2/97 z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy, jako łamiąca prawo, musi być uznana za nieważną. Tym samym SKO , w decyzji z dnia [...] r. miało prawny obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zatem obecnie Kolegium to ma obowiązek stwierdzenia naruszenia prawa w swej decyzji z [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji własnej z dnia [...] r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r., argumentując, że decyzja z [...] r. nie jest dotknięta żadną z wad skutkujących stwierdzeniem jej nieważności w trybie art. 156 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi Z. i E. D, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r. (Sygn. akt SA/Sz 1522/02) uchylił decyzję SKO z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją, decyzję tego organu z dnia [...] r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 K.p.a. następuje z powodu niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Organ administracji nie może zatem odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uzasadniając odmowę brakiem podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji. W kontrolowanej sprawie organ administracji bezpodstawnie rozpatrzył więc wniosek merytorycznie, mimo że odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło na wniosek Z. i E. D. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kolegium z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności swej decyzji Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie piekarni, na działce o numerze geodezyjnym [...], przy ul. [...].

Organ po opisaniu w uzasadnieniu decyzji dotychczasowego toku sprawy oraz szczegółowym zrelacjonowaniu argumentów strony zawartych w podaniu wskazał, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji (art. 158 K.p.a.) jest wydawana w wyniku ustalenia istnienia wyłącznie jednej z przesłanek pozytywnych wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i powoduje usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej nieważnością. Decyzja ta ma charakter kasacyjny i wobec tego nie może rozstrzygać o istocie sprawy.

Zdaniem Kolegium, w omawianej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, żadna z przesłanek wyszczególnionych w art. 156 § 1 K.p.a. nie występuje.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że opisane przez wnioskodawców obciążenia transportowe w uliczce, przy której mieszkają wnioskodawcy, a także zarzucane inwestorowi samowole budowlane, nie mogą skutecznie podważyć legalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Rozpatrując wniosek w kontekście art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ przypomniał, że Kolegium badając legalność decyzji organu I instancji (na stan prawny z dnia jej wydania) stwierdziło, iż dla obszaru objętego planowaną inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r., według którego teren przedmiotowej działki przeznaczony jest pod funkcję mieszkaniowo- usługową ze strefą uciążliwości zamykającą się w obszarze działki. Z treści planu wynika, że piekarnia na obszarze objętym planowaną inwestycją została zakwalifikowana do usług towarzyszących zabudowie mieszkaniowej, jako tzw. rzemiosło – takie zapisy istnieją również w dalszej treści planu, w tzw. prognozie skutków wpływu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wybranych fragmentów miasta [...] stanowiącej integralną część planu, a dotyczącą terenu planowanej inwestycji.

Wobec powyższego, za niezasadne uznane zostały zarzuty wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji, dotyczące braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wywodzenie z tego, że decyzja Kolegium o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza jest dotknięta nieważnością. Tym bardziej - zdaniem organu - nie ma znaczenia zarzut wskazujący, że funkcja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy jedynie funkcji mieszkaniowej, a usługi mogą jedynie towarzyszyć tej funkcji. Pod pojęciem usług rzemieślniczych akt prawa miejscowego (jakim jest mpzp) przewidywał także działalność usługową i inną. Zdaniem Kolegium, piekarnia należy do kategorii usług podstawowych, zabezpieczających funkcję mieszkaniową, jak również i usługową, a więc decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie naruszała postanowień planu miejscowego.

Pismem z dnia [...] r. Z. i E. D. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że w niniejszej sprawie "bez najmniejszych wątpliwości zachodzi okoliczność wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 kpa", bowiem na terenie dopuszczonym tylko pod mieszkalnictwo i usługi Urząd Miejski pozwolił budować ogromny obiekt produkcyjny, "nie mieszczący się oddziaływaniem" w działce [...]. Zdaniem strony w uzasadnieniu swej decyzji SKO przeinacza podstawowe fakty, wykazując złą wolę lub nieznajomość akt sprawy, wręcz fałszywie streszcza ich wnioski. Celowo również Kolegium pominęło twierdzenie strony, iż wobec tak rażącej obrazy prawa, SKO "z urzędu" powinno "uchylić i stwierdzić nieważność skarżonej decyzji lokalizacyjnej".

Zaskarżoną decyzją ostateczną z dnia [...] r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Nr [...].

Z uzasadnienia decyzji wynika, że Kolegium nie podzieliło zarzutów strony. Kolegium wyjaśniło, że kwestionowana decyzja Kolegium z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. wydana została na podstawie obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w wyniku bardzo szczegółowego postępowania wyjaśniającego - z rozprawą administracyjną włącznie. Kolegium wydając decyzję z dnia [...] r. na podstawie zarzutów zainteresowanych o sprzeczności decyzji Burmistrza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem, dokładnie przeanalizowało ustalenia tego planu i nie znalazło w decyzji Burmistrza rażącego naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Kolegium w swym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. przeanalizowało ponownie ustalenia miejscowego planu dla obszaru objętego wnioskiem, zwłaszcza w aspekcie zarzutów wnioskodawców o sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy na rozbudowę piekarni, z ustaleniami tego planu. Kolegium uznało, że nie zachodzi sprzeczność wydanej decyzji z ustaleniami miejscowego planu, bowiem autorzy planu istniejącą piekarnię zakwalifikowali do "rzemiosła" i dlatego określając funkcję przedmiotowego obszaru, oprócz funkcji mieszkaniowej dodano funkcję usługową, mając na myśli istniejącą tam piekarnię. Dowodem na to są odpowiednie zapisy w opracowanej "Prognozie skutków wpływu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wybranych fragmentów Miasta " – stanowiącej integralną część planu. W tej sytuacji Kolegium było więc zobligowane w swej decyzji z dnia [...] r. do odmówienia stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] o warunkach zabudowy.

Po ponownym zbadaniu swej decyzji z [...] r. pod względem jej zgodności z prawem (w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] r.) SKO stwierdziło, że decyzję tę wydano na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego i nie jest ona dotknięta żadną z wad nieważności wyszczególnionych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ stwierdził dalej, że w uzasadnieniu decyzji [...] r. Kolegium w sposób wyczerpujący – na podstawie prawa obowiązującego na dzień [...] r. – wykazało, że rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji jest zgodne z prawem, w tym w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji tej Kolegium odniosło się do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku strony z dnia [...] r., wyjaśniając także przyczyny, z powodu których większość zgłoszonych przez stronę okoliczności nie może stanowić dowodów w sprawie, np. zgłaszany zarzut, że wielkość powierzchni zajętej przez piekarnię świadczy o dominacji produkcji nad funkcją mieszkaniową, czy zarzut o słownikowej sprzeczności pomiędzy definicjami "usług" i "produkcji".

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] wydanej w dniu [...] r. przez Burmistrza , na rzecz T. J., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na rozbudowę piekarni, nie naruszyła obowiązującego w tym zakresie prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną, Z. i E. D. zawarli argumentację z której wynika, że z decyzją tą nie zgadzają się, bowiem odmawia ona stwierdzenia nieważności decyzji uznających za zgodną z prawem lokalizację piekarni, czyli obiektu produkcyjnego, na [...], pomimo zajścia okoliczności z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. - wobec rażącej obrazy art. 46a ust. 1 pkt 1 wówczas obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli argumentację zawartą w Ich dotychczasowych pismach procesowych na okoliczność - ich zdaniem - niezgodności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wskazali na sprzeczności i inne nieprawidłowości zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto na brak obiektywizmu organów administracji w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem i w określonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) granicach rozstrzygania sądu nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Wskazany przepis proceduralny, w § 1 stanowi miedzy innymi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że sąd związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.

W niniejszej sprawie granice sprawy wyznaczone zostały decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, rozpatrującą wniosek skarżących z dnia [...] r. Innymi słowy rzecz ujmując, przedmiotem kontroli sądowej jest sprawa w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a przedmiotem tym nie jest kontrola zgodności z prawem decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Powyższe wyjaśnienie jest nieodzowne, skoro skarżący pozostają w błędnym przekonaniu co do granic przedmiotowych sprawy poddanej kontroli sądu na skutek wniesionej skargi, twierdząc w jej uzasadnieniu, że "sprawa dotyczy lokalizacji obiektu produkcyjnego (piekarni) ... ."

Zgodnie z wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. zasadą trwałości decyzji ostatecznej, decyzja od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, jest ostateczna. Uchylenie lub zmiana takiej decyzji, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach wskazanych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Z powyższej zasady wynika zatem, że decyzja ostateczna nie może zostać zakwestionowana za pomocą zwykłych środków zaskarżenia, a przesłanki zmiany, uchylenia, lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi zatem jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej i jako takie, nie może być traktowane tak jak zwykły środek odwoławczy, prowadzący do instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia, z którego strona jest niezadowolona. Postępowanie w przedmiocie nieważności nie polega zatem na ponownym merytorycznym rozstrzyganiu istoty sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, lecz na zbadaniu czy ta decyzja nie jest dotknięta którąś z wad stanowiących przyczynę nieważności, a wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

W niniejszej sprawie skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r., jako podstawę nieważności wskazali przyczyny wymienione w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. Rzeczą Kolegium rozpatrującego ten wniosek było zatem zbadanie, czy wskazana we wniosku decyzja jest dotknięta przynajmniej jedną z tych wad kwalifikowanych, a także zbadanie, czy nie zachodzą w niej inne wady wymienione w art. 156 § 1 K.p.a., stwarzające obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie Sądu, Kolegium z tego obowiązku wywiązało się należycie, a jego rozstrzygnięcie nie narusza prawa, ani w sposób wskazany w skardze, ani w żaden inny sposób, który mógłby prowadzić do uwzględnienia skargi.

Lektura uzasadnienia pierwszej z decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, tj. decyzji z dnia [...] r., prima facie stwarza wrażenie, że Kolegium zamiast zbadania, czy zachodzą podstawy stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] r., zbadało, czy ta właśnie decyzja Burmistrza, ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dotknięta jest wadą nieważności. Zasadniczą część uzasadnienia decyzji Kolegium z [...] r. stanowią bowiem rozważania dotyczące legalności wymienionej decyzji Burmistrza . Uchybienie to – zdaniem Sądu – nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, a spowodowane zostało zapewne tym, iż skarżący we wniosku z dnia [...] r. powtórzyli w istocie te same zarzuty, które były już rozpatrywane w sprawie z ich wniosku z dnia [...] r., o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do takiej sytuacji, stwierdzić należy, że wprawdzie dopuszczalne jest składanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, odmawiającej stwierdzenia nieważności wydanej uprzednio innej decyzji ostatecznej (w sprawie niniejszej – decyzji burmistrza ustalającej warunki zabudowy), jednak jak to wyżej podniesiono, zarzuty zawarte w takim wniosku muszą dotyczyć wyłącznie wad tej ostatniej decyzji ostatecznej (decyzji [...] r.), i to wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Oznacza to, że nawet jeśli taka decyzja narusza prawo, to nie można jej wyeliminować z obrotu prawnego, chyba, że zawiera ona takie właśnie kwalifikowane wady. Do takich wad należy podnoszone przez skarżących "rażące naruszenie prawa", jednak - zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądowym – rażące naruszenie prawa zachodzi tylko wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Pojęcie "rażące naruszenie", według definicji zawartej w Słowniku języka polskiego, oznacza naruszenie prawa dające się łatwo stwierdzić, wyraźne, oczywiste, niewątpliwe, bezsporne (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt III SA 1134/96 - ONSA z 1998 r. Nr 3, poz. 101). Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może być poświęcone ponownej kontroli merytorycznej prawidłowości wydania takiej decyzji. Temu poświęcone jest postępowanie instancyjne (odwoławcze), z którego skarżący w niniejszej sprawie nie skorzystali, bowiem ich wniosek z dnia [...] r. o ponowne rozpoznanie sprawy został złożony po terminie, przez co skarżący pozbawili się możliwości dokonania przez SKO kontroli legalności, a więc zgodności z prawem, decyzji wydanej w pierwszej instancji w dniu [...] r. Wszystkie zarzuty ponoszone przez skarżących we wniosku z [...] r. o stwierdzenie nieważności tej decyzji (dotyczące zasadniczo wad decyzji o ustaleniu warunków zabudowy), mogły być rozpatrzone w takim właśnie postępowaniu instancyjnym ("w ponownym rozpatrzeniu sprawy" – art. 127 § 3 K.p.a.), a następnie, w razie wniesienia skargi – w postępowaniu sądowym, natomiast nie mogą być one przedmiotem rozpoznania w postępowaniu nadzwyczajnym.

Nie ma zatem podstaw prawnych do uznania, iż zawarte w decyzji SKO z dnia [...] r. oceny i ustalenia, odnoszące się do legalności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, rażąco naruszają prawo, nie można też za takie naruszenie prawa uznać podnoszonych przez skarżących naruszeń zasad procedury administracyjnej (art. 6, 7, 8, 12 K.p.a.), np. poprzez nienależytą wnikliwość badania zarzutów skarżących. Wyjaśnić przy tym należy, że w czasie podejmowania przez Radę Miejską uchwały NR [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego przedmiotowej działki nr [...] przy ul. [...], tj. [...] r., art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) stanowił, że: "Do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dołącza się prognozę skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze".

Mając powyższe na względzie, nie można również uznać, że zaskarżona decyzja, odmawiająca stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji SKO z dnia [...] r., wydana została z takim naruszeniem prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy – co mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia.

Dodać ponadto trzeba, że zaskarżona decyzja nie narusza również art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., bowiem jej przedmiotem nie było - jak to już zostało wskazane na wstępie niniejszych rozważań - badanie zgodności z prawem, tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji, którą zwalczają skarżący, uruchamiając nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji ostatecznej.

Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była sprzeczna z prawem i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.