Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 257/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 5a, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Asesor WSA Anna Dębowska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2023 roku sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "O" w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 1 czerwca 2022 roku nr LX/1804/22 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "O" w Ł. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi zaksięgowaną w dniu 20 marca 2023 roku pod poz. 1093.


UZASADNIENIE

W dniu 1 czerwca 2022 r. Rada Miejska w Łodzi, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.), dalej u.s.g. w zw. z art. 19 ust. 5 i art. 40 ust. 3-6 i 8-10 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2068 ze zm.), dalej u.d.p. podjęła uchwałę Nr LX/1804/22 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 21 czerwca 2022 r., pod. poz. 3671 i weszła w życie w dniu 6 lipca 2022 r.

Zgodnie z § 3 uchwały, w przypadku drogi nieurządzonej (nieposiadającej wyodrębnionych, poszczególnych elementów pasa drogowego) całość powierzchni drogi mieszcząca się w liniach rozgraniczających drogi traktowana jest jako jezdnia.

W dniu 20 marca 2023 r. pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...]na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 1 czeerwca 2022 r., Nr LX/1804/22 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Zaskarżając uchwałę w całości pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 4 pkt 1 i art. 40 ust. 8, 9 pkt 3 u.d.p. oraz § 9 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) poprzez dokonane w § 3 zaskarżonej uchwały wyjście poza zakres delegacji do ustalania wysokości stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego polegające na wprowadzeniu nieznanej ustawie kategorii "dróg nieurządzonych" i definicji takiej drogi jako drogi nie posiadającej wyodrębnionych poszczególnych elementów pasa drogowego oraz rozszerzenie kryterium procentowej wielkości zajmowanej szerokości jezdni, na "całość" drogi mieszczącej się w liniach rozgraniczających drogę.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że w § 3 zaskarżonej uchwały, organ wprowadził nowe pojęcia nieznane ustawie upoważniającej, tj. pojęcie "drogi nieurządzonej", i "linii rozgraniczających". Wprowadzając pojęcie "drogi nieurządzonej" organ sformułował również jej definicję, jako drogi nie posiadającej wyodrębnionych poszczególnych elementów pasa drogowego. Co więcej wbrew kryteriom wskazanym w art. 40 ust. 9 u.d.p., uznał, że w przypadku "drogi nieurządzonej" każde zajęcie dokonane, niezależnie od jego usytuowania w pasie należy traktować jak zajęcie jezdni. W przypadku natomiast pozaustawowego pojęcia "linii rozgraniczających drogi" nie wiadomo natomiast, czy organowi chodziło o linie graniczne z art. 4 pkt 1 u.d.p., czy też o pojęcie z innego aktu prawnego. Tymczasem art. 40 ust. 9 u.d.p. narzuca organowi ustalającemu stawki opłaty, jakie kryteria ma obowiązek uwzględnić przy ustalaniu jej wysokości. W art. 40 ust. 9 pkt 2 u.d.p. ustawodawca wprost nakazał przy ustalaniu wysokości stawek uwzględniać rodzaj elementu zajętego pasa drogowego, zaś w art. 40 ust. 9 pkt 3 u.d.p. procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni. Treść natomiast § 3 zaskarżonej uchwały w zasadzie wyłącza stosowanie tych kryteriów. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej w § 3 zaskarżonej uchwały doszło do przekroczenia upoważnienia ustawowego zawartego w art. 40 ust. 8 u.d.p.

Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.p., drogi publiczne ze względu na funkcję w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1. drogi krajowe; 2. drogi wojewódzkie; 3. drogi powiatowe; 4. drogi gminne. Powyżej przywołany przepis stanowi zamknięty katalog dróg publicznych, nie przewiduje kategorii "drogi nieurządzonej", jak również nie wprowadza jakichkolwiek podkategorii dróg publicznych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 u.d.p. Ustawa o drogach publicznych zawiera definicję legalną zarówno jezdni, pasa drogowego, jak i drogi.

Pas drogowy to zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.p., wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią na i pod powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem, i obsługą ruchu, a także związane z potrzebami zarządzania drogą. Droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 u.d.p.) Jezdnia to cześć drogi przeznaczona do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5 pkt 5 u.d.p.) Chodnik to część drogi przeznaczona do ruchu pieszych (art. 4 pkt 6 u.d.p.)

Reasumując pełnomocnik podniósł, że rada miejska w § 3 uchwały wprowadziła nowe pojęcia, nieznane ustawie upoważniającej, takie jak "droga nieurządzona", czy "linie rozgraniczające". Wprowadzając pojęcie drogi nieurządzonej organ sformułował definicję, jako "drogi nie posiadającej wyodrębnionych poszczególnych elementów pasa drogowego" i wbrew kryteriom wskazanym w art. 40 ust. 9 u.d.p., uznał, że w przypadku "drogi nieurządzonej" każde zajęcie dokonane, niezależnie od jego usytuowania w pasie należy traktować jak zajęcie jezdni. W przypadku natomiast pozaustawowego pojęcia "linii rozgraniczające drogi" nie wiadomo, czy organowi chodziło o linie graniczne zdefiniowane w art. 4 pkt 1 u.d.p., czy też pojęcie z innego aktu prawnego. Tymczasem art. 40 ust. 9 u.d.p. narzuca organowi ustalającemu stawki opłaty, jakie kryteria ma obowiązek uwzględnić przy ustalaniu jej wysokości. W pkt art. 40 ust. 9 pkt 2 u.d.p. ustawodawca wprost nakazał przy ustalaniu wysokości stawek uwzględniać rodzaj elementu zajętego pasa drogowego, zaś w art. 40 ust. 9 pkt 3 u.d.p. procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni. Treść § 3 zaskarżonej uchwały w zasadzie wyłącza stosowanie tych kryteriów.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej wskazując, że zgodnie z art. 40 ust. 8 u.d.p., organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Stosownie zaś do ust. 9 tego przepisu, przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Zdaniem rady miejskiej zaskarżona uchwała nie narusza art. 40 ust. 8 i 9 u.d.p. W art. 40 ust. 9 pkt 2 u.d.p. ustawodawca wskazał, że ustalając stawki opłat bierze się pod uwagę rodzaj elementu zajętego pasa drogowego. W uchwale określono, że w sytuacji gdy rodzaju elementu nie da się określić należy korzystać ze stawek, jak dla jezdni. Wskazana uchwała, wbrew zarzutom postawionym w skardze nie tworzy nowych pojęć i definicji, tylko wskazuje, jakie stawki należy stosować w określonych sytuacjach. Ponadto w art. 40 ust. 9 pkt 4 u.d.p. ustawodawca wskazuje, że należy brać pod uwagę rodzaj zajęcia pasa drogowego. Ustawa nie precyzuje czym jest ów rodzaj zajęcia. W ocenie rady miejskiej § 3 uchwały dotyczy rodzaju zajęcia pasa drogowego, tj. zajęcie pasa drogowego drogi, w której nie można wyodrębnić poszczególnych elementów pasa drogowego.

Kwestionowana regulacja jest niezbędna, ponieważ wiele dróg w Łodzi nie posiada wyodrębnionych elementów pasa drogowego. Nie można w takich przypadkach precyzyjnie określić, gdzie jest jezdnia, czy pobocze. Może to stwarzać poważne wątpliwości przy wydawaniu decyzji i obliczaniu opłat za zajęcie pasa drogowego. Uregulowanie takiego rodzaju zajęcia pasa drogowego pozwoliło na czytelne i przejrzyste wydawanie decyzji na zajęcie pasa drogowego.

Rada miejska podkreśliła również, że ustawa zawiera delegację do ustalenia stawki za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, nie wskazując przy tym, że uprawnienie to dotyczy wyłącznie dróg publicznych o urządzonych poszczególnych elementach pasa drogowego.

Niezależnie od powyższego rada miejska wskazała, że nawet gdyby uznać skargę za zasadną, winno to skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały w części, tj. w zakresie § 3, a nie w całości, jak wnosi strona skarżąca.

W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej w odpowiedzi na wezwanie sądu do wykazania naruszenia interesu prawnego wyjaśnił, że zaskarżona uchwała stanowi podstawę prawną decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 grudnia 2022 r. o nałożeniu na Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...]kary pieniężnej w wysokości 632 940 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej w dz. Polesie ul. K. (dz. nr 44/22, obr. P-18) na wysokości posesji nr 24/28 w celu funkcjonowania parkingu z zainstalowaniem blokad w okresie od 26 maja 2017 r. do 26 czerwca 2020 r. oraz funkcjonowania leżących blokad parkingowych w okresie od 27 czerwca 2020 r. do 17 marca 2022 r. W załączeniu pełnomocnik przedstawił kopię ww. decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sąd odrzucił skargę gdyż strona skarżąca nie wykazała aby jej interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.

Zgodnie z treścią art.58 § 1 pkt.5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz.369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art.3 § 2 pkt. 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art.58 § 1 pkt.5a p.p.s.a. jest art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016r. poz.446 ze zm.), dalej u.s.g. zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z przepisu art.101 ust.1 u.s.g. wynika, że wnoszący skargę na podstawie tego przepisu musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę (zarządzenie) organu gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/2005, LEX nr 194894).

Interes prawny powinien być bezpośredni i realny. Bezpośredniość interesu prawnego dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. O naruszeniu interesu prawnego konkretnej osoby można mówić wówczas, gdy zaistnieje realne jego zagrożenie, istniejące już w chwili wejścia w życie uchwały.

W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83).

Od interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, który nie upoważnia do zaskarżenia rozstrzygnięć organów administracji, a który występuje wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej.

Interes prawny musi wynika z przepisu prawa materialnego przy czym chodzi o taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z wydanym rozstrzygnięciem (uchwałą, zarządzeniem). Innymi słowy interes prawny będzie posiadał taki podmiot dla którego istnieje przepis prawa, z którego dla tego podmiotu można wyprowadzić uprawnienie lub obowiązek pozostający w związku z treścią uchwały (zarządzenia).

Dla wykazania, iż miało miejsce naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art.101 ust.1 ustawy z 8 marca 1990r., trzeba wykazać związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą (zarządzeniem) a indywidualną sytuacją prawną osoby skarżącej. Należy zatem wykazać, iż zaskarżona uchwała (zarządzenie) pozbawia osobę skarżącą pewnych, gwarantowanych prawem, uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Dotyczy to sytuacji gdy zaskarżony akt wpływa negatywnie na sytuację prawną osoby skarżącej. Innymi słowy zaskarżony akt musi godzić w indywidualną sferę prawną takiego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych takich jak zniesienie, ograniczenie lub uniemożliwienie realizacji posiadanych uprawnień bądź też nałożenie na podmiot konkretnych obowiązków (wyrok NSA z dnia 1 października 2013r. w spr. I OSK 1209/13).

Podkreślić należy, że przymiot strony w postępowaniu, o którym mowa w art.101 ust.1 u.s.g. kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W postępowaniu prowadzonym na podstawie K.p.a. stroną może być każdy czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Natomiast w postępowaniu toczącym się na podstawie art.101 ust.1 u.s.g. stroną może być tylko taki podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (zarządzeniem).

Należy zaznaczyć, iż skarga z art.101 ust.1 ustawy z 8 marca 1990r. nie jest skargą powszechną (actio popularis), służącą każdemu kto zarzuca uchwale (zarządzeniu) naruszenie porządku prawnego. Intencją tego przepisu nie jest uczynienie z sądu organu odwoławczego, z którego będzie mogła korzystać każda osoba jeżeli uzna, że uchwała (zarządzenie) jest sprzeczna z prawem. Konieczną przesłanką wniesienia takiej skargi jest wykazanie, że uchwała (zarządzenie) narusza interes prawny lub uprawnienie osoby skarżącej (wyrok NSA z 4 czerwca 2005r. w spr. OSK 1563/04 – Lex nr 171196, wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2005r. w spr. II SA/Wa 2375/04).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała nr LX/1804/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 1 czerwca 2022r. sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.

W ocenie sądu brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...].

Należy zaznaczyć, że strona skarżąca była wzywana do wykazania, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. W odpowiedzi na to wezwanie złożyła ona pismo procesowe w którym podała, że naruszenie jej interesu prawnego wynika z faktu, iż uchwała stanowiła podstawę prawną decyzji Prezydenta Łodzi z dnia 8 grudnia 2022r. nr 4013.2.0014.4.2022 (k.52-59).

Decyzją tą nałożono na stronę karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości 632940 zł zaś w podstawie prawnej decyzji powołano uchwałę nr LX/1804/22 z 1 czerwca 2022r. Wymieniona decyzja nałożyła karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. K. (funkcjonowanie parkingu z zainstalowaniem blokad) w okresie od 26 maja 2017r. do 26 czerwca 2020r. oraz za zajęcie pasa drogowego ul. K. (funkcjonowanie leżących blokad ) w okresie od 27 czerwca 2020r. do 17 marca 2022r. Zajęcie pasa drogowego dotyczyło zatem okresu sprzed 1-6 lat. Decyzję wydano wprawdzie w okresie obowiązywania zaskarżonej uchwały lecz zgodnie z treścią § 5 tej uchwały do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie uchwały stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uzasadnienia decyzji z 8 grudnia 2022r. wynika natomiast, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 16 lipca 2020r. czyli w okresie obowiązywania poprzedniej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z 5 czerwca 2019r. nr X/360/19 w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz. Woj. Łódzk. poz.3694 ze zm.). Zastosowanie w sprawie miały zatem przepisy tej ostatniej uchwały (tzn. z 5 czerwca 2019r.). W uzasadnieniu wymienionej decyzji podniesiono zresztą, że wysokość opłat ustalono w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi nr XV/642/19 z 16 października 2019r. zmieniającą uchwałę z 5 czerwca 2019r. Wysokość opłat wyliczono na podstawie stawek ustalonych w uchwale z 16 października 2019r. tzn. 0,20 zł i 3,00 zł Innymi słowy mimo, że w podstawie prawnej decyzji z 8 grudnia 2022r. wskazano uchwałę nr LX/1804/22 z 1 czerwca 2022r. to faktycznie nie miała ona zastosowania w tej sprawie a przy wyliczeniu kary pieniężnej zastosowano poprzednio obowiązującą uchwałę z 5 czerwca 2019r. co wynikało z treści § 5 zaskarżonej uchwały. W decyzji z 8 grudnia 2022r., w ocenie sądu, błędnie zatem wskazano jako podstawę prawną uchwałę nr LX/1804/22. W rzeczywistości nie był ona podstawą prawną tej decyzji.

W sytuacji gdy zaskarżona uchwała nie był faktycznie podstawą prawną decyzji z 8 grudnia 2022r. to nie można uznać, że narusza ona interes prawny lub uprawnienie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Uchwała nr LX/1804/22 nie wpływa w żaden sposób na sytuację prawną strony skarżącej. Nie nakłada ona na nią żadnych obowiązków, nie pozbawia ją żadnych uprawnień ani nie uniemożliwia ani nie utrudnia ich realizację. W ogóle nie reguluje praw i obowiązków strony. Nie kształtuje ona w jakikolwiek sposób sytuacji prawnej Spółdzielni. W ocenie sądu brak jest związku przyczynowego pomiędzy zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną strony.

Należy zaznaczyć, że interes prawny strony skarżącej w rozumieniu art.101 ust.1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego o czym była mowa we wcześniejszej części rozważań. Na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania istnienia takiego interesu lub uprawnienia (wynikających z prawa materialnego) jak również tego, że interes ten bądź uprawnienie zostały naruszone poprzez zapis zaskarżonej uchwały. Strona skarżąca musi zatem wykazać istnienie związku polegającego na tym, że uchwała narusza (pozbawia, ogranicza, uniemożliwia) jego interes prawny lub uprawnienie. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" takiego związku nie wykazała. Zaskarżona uchwała bowiem nie jest w istocie podstawą prawną decyzji z 8 grudnia 2022r. choć wskazano ją w decyzji jako taką podstawę. Strona skarżąca nie wskazała przepisu prawnego z którego wywodzi swój interes prawny lub uprawnienie jak również tego, że zaskarżona uchwała narusza ten interes lub uprawnienie.

Całą treść skargi poświęcono zarzutom stawianym zaskarżonej uchwale zmierzającym do wykazania, że wydano ją z istotnym naruszeniem prawa. Spółdzielnia nie wskazała jednak przepisu prawa materialnego z którego wynika jej interes prawny lub uprawnienie ani tego, że uchwała naruszyła ten interes.

Podkreślić należy, że skarga o której mowa w art.101 ust.1 u.s.g. nie jest skargą powszechną, którą może złożyć każdy kto uważa, że uchwała narusza porządek prawny. Sąd administracyjny nie jest sądem odwoławczym, który jest zobowiązany rozpoznać skargę każdej osoby zarzucającej uchwale naruszenie przepisów prawa. Legitymację do wniesienia skargi przysługuje tylko takiej osobie, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez uchwałę. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" takiego naruszenia nie wykazała co uzasadniało odrzucenie jej skargi. W sytuacji nie stwierdzenia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej przez uchwałę, sąd nie ma możliwości badania zaskarżonego aktu z urzędu, choćby jego wadliwość była oczywista. Z uwagi na to, że strona skarżąca nie wykazała aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny lub uprawnienie, na podstawie art.58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzucił skargę.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zwrócił stronie skarżącej kwotę 300 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

R.T-M.