Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 5384/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1it. a-c, art. 200, art. 205 ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 29 ust. 1 pkt 4, art. 29 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2022 poz 2516
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
article: art. 2 ust. 1, art. 7, art. 8, ar. 13 ust. 1 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2022 poz 1599
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t. j.)
article: art. 6, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Jóźwiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania świadectwa broni 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego K. z siedzibą w J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lipca 2023 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej także jako: organ) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie (dalej także jako: organ pierwszej instancji) z dnia 30 maja 2023 r. odmawiającą wydania Klubowi [...] z siedzibą w J.(dalej także jako: skarżący) pozwolenia na broń "na świadectwo" do celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Klub [...] z siedzibą w J] wnioskiem z dnia 17 listopada 2022 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie pozwolenia na broń palną "na okaziciela" do celu szkoleniowego i realizacji ćwiczeń strzeleckich w łącznej ilości (po modyfikacji wniosku z dnia 2 marca 2023 r.) czterdziestu dwóch egzemplarzy. We wniosku podniesiono, że do głównej statutowej działalności klubu należy strzelectwo, co wiąże się z tym, że do realizacji celów klub musi posiadać dostęp do własnego magazynu z bronią palną, której zamierza używać w celach szkoleniowych, jak również do przeprowadzenia ćwiczeń strzeleckich. Do wniosku załączono decyzję Starosty B. o wpisie skarżącego do rejestru klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statuty nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej, statut Klubu, oświadczenia zarządców strzelnic o możliwości korzystania z tych obiektów przez ww. podmiot, a także wykaz osób posiadających wymagane kwalifikacje do prowadzenia strzelań i szkoleń strzeleckich.

Pismem z dnia 9 grudnia 2022 r. organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie oryginału licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej także jako: PZSS lub Związek) uprawniającej Klub do udziału we współzawodnictwie sportowym.

W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, że nie jest zrzeszony w PZSS, nie posiada licencji związkowej i nie planuje udziału w zawodach organizowanych przez Związek. Jednocześnie skarżący poinformował organ pierwszej instancji o zmianie swojego statutu m.in. poprzez wykreślenie z jego treści współzawodnictwa w ramach PZSS.

Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie decyzją z dnia 30 maja 2023 r. odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń "na świadectwo" do celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich.

Zdaniem organu pierwszej instancji skarżący nie jest organizacją sportową w znaczeniu określonym w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2022 r., poz. 2516 ze zm.). Organ pierwszej instancji stwierdził, że zmiana statutu skarżącego spowodowała, iż co prawda nadal formalnie podmiot ten mieści się w definicji klubu sportowego, ale wykluczenie uczestnictwa w jakiejkolwiek formie współzawodnictwa przewidzianej przez PZSS z punktu widzenia ubiegania się o pozwolenie na broń palną przez klub sportowy jest sytuacją niespotykaną. Organ w uzasadnieniu decyzji uznał, że "ustawodawca w ustawie o sporcie nadał wyraźny prymat (i monopol) normatywny PZSS w dziedzinie organizacji przedsięwzięć w zakresie strzelectwa sportowego i organ Policji nie zauważa konieczności wyposażania w pozwolenie organizacji, która ex definitione wykluczyła się z uczestnictwa w sporcie strzeleckim zorganizowanej formie." Zdaniem organu pierwszej instancji traci rację bytu funkcjonowanie klubu sportowego w dziedzinie strzelectwa bez możliwości jego uprawiania w zorganizowanych strukturach.

Organ pierwszej instancji wskazał, że poza formą prawną wnioskodawcy przedmiotem oceny w postępowaniu są również inne okoliczności. W rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie miała właśnie forma działalności skarżącego, niemniej jednak organ zwrócił uwagę, że kadra szkoląca składająca się z dwóch osób jest niewystarczająca dla wyposażenia wnioskodawcy w czterdzieści dwie sztuki broni. Organ stwierdził, że przy takiej liczebności kadry możliwe byłoby udzielenie zezwolenia na dwanaście sztuk broni.

Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że pod pojęciem organizacji sportowej, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, rozumieć należy klub sportowy spełniający kryteria określone w ustawie o sporcie, uczestniczący w oficjalnie klasyfikowanym współzawodnictwie, do czego niezbędna jest klubowa licencja PZSS. Podzielił pogląd organu pierwszej instancji, który stwierdził, że skarżący zmieniając swój statut wykluczył się ze współzawodnictwa przewidzianego przez PZSS.

Organ uznał, że wpisanie do statutu, iż jednym z celów tego klubu jest upowszechnianie kultury fizycznej, uprawianie sportów obronnych, realizacja szkoleń i ćwiczeń strzeleckich w zakresie strzelectwa z broni palnej, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (§ 8 ust. 1 statutu), nie czyni z tego Klubu jednego z podmiotów wymienionych w powołanym przepisie (organizacji sportowej), zwłaszcza, że statutowym celem działania Klubu jest prowadzenie sekcji kolekcjonerskiej i sekcji strzeleckich z wykluczeniem współzawodnictwa w zawodach sportowych organizowanych na zasadach PZSS. Organ uznał, że organizacją sportową, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, może być klub, który uczestniczy we współzawodnictwie sportowym, którego organizacją i realizacją zajmować się będzie właściwy bądź inny podmiot, któremu Polski Związek Sportowy przekazał to uprawnienie. W przypadku strzelectwa jest to Polski Związek Strzelectwa Sportowego i tylko kluby w nim zrzeszone "do organizacji sportowej".

Organ wskazał ponadto, że z brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że decyzja o wydaniu pozwolenia na broń na okaziciela, tzw. "świadectwo broni" jest decyzją uznaniową, bowiem organ może, ale nie musi wydać takiego pozwolenia. Rzeczą wnioskodawcy jest wykazać, że spełnia przesłanki ustawowe do uzyskania pozwolenia na broń na okaziciela oraz że jego żądanie jest zasadne. Zdaniem organu postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie wykazało, że skarżący spełnia przesłanki z tego przepisu. Nie jest bowiem organizacją sportową, o której mowa w tym przepisie.

Skargę na powyższą decyzję złożył Klub [...] wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4, 6 i 8 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący nie jest organizacją sportową w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy regulacja ta nie zawiera definicji legalnej "organizacji sportowej" oraz naruszenie tego przepisu poprzez odmowę wydania skarżącemu świadectwa broni, podczas gdy:

- wbrew stanowisku organów obu instancji skarżący jest organizacją sportową (klubem sportowym), co wprost wynika z treści jego statutu, jak również podmiot ten widnieje w ewidencji klubów sportowych, prowadzonej przez Starostę B.;

- zmiana statutu skarżącego poprzez wykreślenie zapisów odnoszących się do współzawodnictwa w ramach PZSS nie oznacza, że skarżący wykluczył się z uczestnictwa w sporcie strzeleckim w zorganizowanej formie, gdyż nadal w jego statucie przewidziane są szkolenia i realizacja ćwiczeń w tym zakresie i z tego też powodu podmiot ten ubiegał się o świadectwo broni, zaś w toku postępowania administracyjnego przedstawił organowi listy intencyjne podmiotów zainteresowanych współpracą po uzyskaniu przez skarżącego świadectw broni;

b) art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie jest przepisem pozwalającym organowi na wydanie decyzji o charakterze uznaniowym, ze względu na stanowcze brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który jest przepisem względem niego ogólnym, regulującym kwestię uzyskania pozwolenia na broń, a która to norma nakazuje wydanie decyzji związanej;

c) art. 13 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie w zw. z art. 7 ust. 1 tejże ustawy poprzez przyjęcie, że uprawianie danego sportu, współzawodnictwo w nim oraz przeprowadzanie szkoleń w jego zakresie może odbywać się wyłącznie w ramach polskiego związku sportowego, podczas gdy nie stanowi o tym wskazany przepis;

d) art. 2 ust. 1 i ust. 1a ustawy o sporcie w zw. z art. 3 ust. 1 tejże ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że na skutek zmiany statutu klubu i wykreślenia postanowień odnoszących się do współzawodnictwa w ramach PZSS skarżący nie jest organizacją sportową, podczas gdy w ustawowej definicji sportu mieści się nie tylko współzawodnictwo, lecz również wszelka aktywność fizyczna - zarówno doraźna jak i zorganizowana - nakierowana na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych, zaś działalność sportowa prowadzona jest w szczególności w formie klubu sportowego, a taki charakter prawny ma podmiot, którym jest skarżący, o czym świadczy jego wpis w stosownej ewidencji;

2. przepisów postępowania tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy rozstrzygnięcie to było oczywiście błędne ze względu na naruszenie licznych przepisów prawa materialnego oraz reguł procedury administracyjnej, przez co wydana w sprawie decyzja winna ulec uchyleniu;

b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez zaniechanie działania przez organ na podstawie przepisów prawa, w szczególności poprzez bezpodstawne przyjęcie uznaniowego charakteru decyzji administracyjnej w przedmiocie wydania pozwolenia na broń oraz przyjęcie - wbrew normom wyrażonym w ustawie o sporcie, że podmiot będzie zasługiwał na miano organizacji sportowej jedynie wtedy, gdy realizować będzie współzawodnictwo w ramach polskiego związku sportowego na podstawie licencji;

c) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący, a także zaniechanie jego oceny w sposób swobodny, co w konsekwencji doprowadziło do powierzchownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wbrew zasadzie prawdy obiektywnej i zasadzie uwzględniania interesu społecznego, który w niniejszej sprawie wyrażałby się w realizacji zadań statutowych skarżącego oraz celów, dla których podmiot ten wystąpił o świadectwo broni;

d) art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, w szczególności przez: zaniechanie rozważań odnoszących się do definicji organizacji sportowej, jaką organ przyjął na potrzeby wydania zaskarżonej decyzji oraz zaniechanie wyjaśnienia - na tle obowiązujących norm wyrażonych w ustawie o sporcie - dlaczego odmawia skarżącemu tego statusu; niedostateczne wskazanie przyczyn, dla których organ odmówił wydania skarżącemu świadectwa broni, pomimo że nawet decyzja administracyjna o charakterze uznaniowym - jaki to charakter forsuje organ – nie może nosić cech dowolności.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2493 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji bądź postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem świadectwo broni może być wydane szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów, kształcącym w zawodzie pracownika ochrony. Z kolei stosownie do art. 9 ust. 8 ustawy świadectwem broni jest pozwolenie na broń na okaziciela, które wydawane jest jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Innymi słowy, świadectwo broni w odróżnieniu od pozwolenia na posiadanie broni wydawane jest nie indywidualnym osobom, po spełnieniu przez nie przesłanek określonych w przepisach prawa, związanych głównie z osobą wnioskodawcy, a podmiotom enumeratywnie wymienionym w art. 29 ustawy o broni i amunicji. Bronią wydaną na podstawie świadectwa broni (tzw. bronią obiektową) mogą posługiwać się inne osoby indywidualne, które aby jej używać, muszą spełniać również określone warunki, m.in. posiadać dopuszczenie do broni palnej, wydawane na podstawie art. 30 ustawy, po spełnieniu określonych w tym przepisie wymagań.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, wnosząc o wydanie świadectwa broni, powołał się na okoliczność wymienioną w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a konkretnie na fakt posiadania statusu organizacji sportowej. Jako cel wydania pozwolenia broni na okaziciela wskazał uprawianie sportów obronnych oraz realizację szkoleń i ćwiczeń strzeleckich w zakresie strzelectwa z broni palnej. Skarżący w trakcie postępowania przedstawił dokumenty, z których wynika, że ma status klubu sportowego (decyzja Starosty B. o wpisie do rejestru klubów sportowych). Okoliczność ta jest w sprawie poza sporem.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przede wszystkim znaczenie pojęcia "organizacji sportowej", którym ustawodawca posłużył się w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, albowiem zgodnie z tym przepisem świadectwo broni może być wydane m.in. organizacjom sportowym.

Odmawiając skarżącemu wydania świadectwa broni organy obu instancji zakwestionowały jego status prawny wskazując, że pod pojęciem organizacji sportowej, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, rozumieć należy klub sportowy spełniający kryteria określone w ustawie o sporcie, uczestniczący w oficjalnie klasyfikowanym współzawodnictwie, do czego niezbędna jest klubowa licencja PZSS. Z tego z kolei wywiódł, że skoro skarżący zmieniając swój statut wykluczył się z współzawodnictwa przewidzianego przez PZSS, to stracił przymiot organizacji sportowej. Zdaniem organu organizacją sportową, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, może być klub, który uczestniczy we współzawodnictwie sportowym, którego organizacją i realizacją zajmować się będzie właściwy bądź inny podmiot, któremu Polski Związek Sportowy przekazał to uprawnienie.

W ocenie Sądu stanowisko organów w zakresie wykładni art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji jest błędne.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2023 r., poz. 2048) sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Artykuł 3 ust. 1 tej ustawy stanowi, że działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego. Jak wskazuje się w doktrynie, działalność sportowa to nie tylko uprawianie określonego sportu. Pojęcie to należy rozumieć jako działalność w sporcie lub organizowanie działalności sportowej lub zapewnianie ram organizacyjnych dla działalności sportowej (por. E. J. Krześniak [w:] Ustawa o sporcie. Komentarz, Warszawa 2020, art. 3.).

W niniejszej sprawie skarżący posiada status klubu sportowego, albowiem został zarejestrowany w ewidencji klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, prowadzonej przez Starostę B. (k. 79 akt administracyjnych). Zarówno z decyzji Starosty B. o wpisaniu skarżącego do ewidencji klubów sportowych, jak też ze Statutu Klubu wynika, że do jego celów działania należy m.in. upowszechnianie kultury fizycznej i uprawianie strzelectwa sportowego, jak też prowadzenie strzelectwa sportowego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa. Bez wątpienia zatem skarżący prowadzi działalność sportową w rozumieniu ustawy o sporcie, w ramach której organizuje uprawianie sportu innym osobom. W ocenie Sądu użyte w art. 29 ust. 1 pkt 1 pojęcie "organizacja sportowa" oznacza podmiot zajmujący się organizacją działalności sportowej. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy bezsprzecznie wynika, że skarżący prowadzi działalność sportową w zakresie strzelectwa sportowego.

Jednocześnie, wbrew stanowisku organów, żaden przepis ustawy o sporcie nie uzależnia założenia klubu sportowego bądź prowadzenia działalności sportowej w innej formie organizacyjnej niż klub sportowy od przynależności do polskiego związku sportowego.

Status polskich związków sportowych, ich uprawnienia i obowiązki zostały określone w rozdziale 3 ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 7 tej ustawy polskie związki sportowe są podstawowymi jednostkami organizacyjnymi w polskim sporcie, ale nie jedynymi. Stosownie zaś do art. 8 członkiem polskiego związku sportowego może być klub sportowy, związek sportowy oraz inna osoba prawna, której statut, umowa albo akt założycielski przewiduje prowadzenie działalności w danym sporcie. Przepis ten określa zatem uprawnienie klubu sportowego do wstąpienia do polskiego związku sportowego, a nie obowiązek przynależności do związku, od spełnienia którego zależy możliwość prowadzenia klubu sportowego.

Odnosząc się do argumentów zaprezentowanych przez organy Sąd zwraca szczególną uwagę, że z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o sporcie, na który powołał się Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wynika, że każdy polski związek sportowy, a więc także PZSS, ma wyłączne prawo do organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego, ale co istotne, o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski. Ponadto - w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie - polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to, że PZSS nie ma wyłączności na organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz na ustanawianie i realizację reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym na innym, niższym szczeblu. Na tym niższym szczeblu inne podmioty mogą zatem organizować i prowadzić współzawodnictwo sportowe według własnych reguł i nie można odmówić osobom biorącym udział w takich zawodach tego, że uprawiają sport strzelecki, a podmiotom organizującym uprawianie określonej dyscypliny sportu statusu organizacji sportowej. Nie można w każdym razie różnicować uprawiania sportu w ramach polskiego związku sportowego oraz poza takim związkiem (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 556/17, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zauważyć, że art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie stanowi, że świadectwo broni może zostać wydane organizacji sportowej, która jest członkiem PZSS. Podobnie jak w przypadku innych podmiotów wymienionych w tym przepisie (np. szkół) ustawodawca nie przewidział dodatkowych warunków związanych z charakterem tych podmiotów, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne załatwienie wniosku. W odróżnieniu od wydania indywidualnego pozwolenia na broń do celów sportowych, którego wydanie jest zależne m.in. od posiadania kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych dla organizacji sportowych ubiegających się o świadectwo broni ustawodawca nie stawia warunku przynależności do PZSS.

Zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie prawa. Zasada ta nakłada na organy władzy publicznej obowiązek działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, co w równym stopniu dotyczy zarówno nakładania obowiązków, jak i ustalania praw, a także działania w ramach odpowiednio ustanowionej kompetencji. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby uzależnienie uprawnienia do uzyskania pozwolenia na broń przez organizację sportową od jej przynależności do polskiego związku sportowego, to taki przepis znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawodawca przyjął, że pozwolenie na broń na okaziciela może zostać wydane organizacji sportowej w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich. Przyjmowanie zatem dodatkowych warunków, jakie musi spełniać organizacja sportowa (w niniejszej sprawie być członkiem PZSS i brać udział w zawodach sportowych organizowanych przez Związek) stanowi naruszenie art. 6 k.p.a.

Nie oznacza to jednak, że posiadanie statusu organizacji sportowej, której celem jest szkolenie i realizacja ćwiczeń strzeleckich, oznacza automatycznie obowiązek wydania przez uprawniony organ decyzji administracyjnej zezwalającej na posiadanie broni na okaziciela w liczbie wskazanej we wniosku.

Należy zwrócić uwagę, że prawo do posiadania broni nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego reglamentuje ustawa. Od posiadaczy pozwolenia na broń ustawodawca wymaga ścisłego przestrzegania przepisów, związanych m.in. z jej przechowywaniem i zabezpieczeniem. Ogólne założenia dotyczące wydawania pozwolenia na broń stosuje się również odpowiednio w przypadku wniosków o wydanie świadectwa broni (przede wszystkim czy wydanie takiego zezwolenia nie będzie stanowiło zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego). Decyzja w tym zakresie należy do właściwego organu Policji.

Sąd podziela stanowisko organów, że decyzja o wydaniu świadectwa broni na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym przede wszystkim użycie terminu "może", w odróżnieniu od decyzji o indywidualnym pozwoleniu na broń, gdzie ustawodawca posłużył się określeniem "wydaje" jak w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 10 czerwca 2005 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1713/04 i z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1539/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie decyzji w ramach tzw. luzu decyzyjnego nie oznacza, że organ może dowolnie rozstrzygnąć sprawę. W przypadku decyzji o charakterze uznaniowym na organie ciąży obowiązek starannego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy. Uzasadnienie decyzji uznaniowej musi przekonać adresatów, że decyzja ta nie nosi cech arbitralności i dowolności (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1926/16, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd też Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, które polegało na przyjęciu, że skarżący nie spełnia przesłanek do uznania go za organizację sportową w znaczeniu określonym w powołanym przepisie.

W sprawie o wydanie pozwolenia na broń na okaziciela postępowanie organu, jak wspomniano, nie może ograniczać się wyłącznie do oceny statusu wnioskodawcy (ustalenia czy jest on jednym z podmiotów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy). Tym samym Sąd w niniejszym orzeczeniu nie przesądza, czy skarżący jako organizacja sportowa jest uprawniony do uzyskania świadectwa broni we wnioskowanym zakresie. Sąd zaznacza, że w postępowaniu o wydanie świadectwa broni wnioskodawca powinien przedstawić argumenty świadczące m.in. o odpowiednio przeszkolonej i posiadającej stosowne uprawnienia kadrze, a także o stosownym zapleczu organizacyjnym, zaś organ administracji publicznej rozpoznający taką sprawę szczegółowo zbadać zebrany materiał dowodowy, a w razie potrzeby zwrócić się do strony o przedstawienie przez stronę stosownych wyjaśnień lub dokumentów, zgodnie z przepisami k.p.a.

W zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organy skupiły się przede wszystkim na statusie skarżącego. Większa część wywodu organów obu instancji dotyczy braku cech "organizacji sportowej" po stronie skarżącego. Co prawda organ pierwszej instancji odniósł się do kwestii związanej z zapleczem organizacyjnym skarżącego, a także do obsady instruktorskiej zatrudnionej przez skarżącego (wskazał, że posiadanie dwóch instruktorów nie jest wystarczające w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na 42 sztuki broni). Zdaniem Sądu wywody te są bardzo ogólne i lakoniczne. Tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności, że decyzja o wydanie świadectwa broni organizacji sportowej ma charakter uznaniowy, co oznacza obowiązek przekonującego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Pewna swoboda pozostawiona przez ustawodawcę organowi w tego typu sprawach nie oznacza jednak możliwości dowolnego załatwienia sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Główny Policji uwzględni powyższą argumentację Sądu i ponownie rozważy, czy przedstawione do akt administracyjnych dokumenty umożliwiają wydanie skarżącemu świadectwa broni zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie w razie potrzeby uzupełni materiał dowodowy. Zgromadzony materiał dowodowy powinien być bowiem oceniony przez organ z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę 697 złotych, na którą składał się wpis sądowy w wysokości 200 złotych, koszty zastępstwa procesowego skarżącego w wysokości 480 zł – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa.