Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1217/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], Burmistrz M. R. odmówił skarżącej E. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem L. S.. Odmowę przyznania świadczenia organ uzasadnił niespełnieniem przesłanki o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej powoływanej jako "uśr") - ponieważ niepełnosprawność L. S. powstała od 62 roku życia, a ustalony stopień niepełnosprawności w stopniu znacznym datuje się od [...] marca 2022 r., oraz wystąpieniem przesłanki negatywnej wymienionej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr – z uwagi na posiadanie przez skarżącą prawa do emerytury. Podkreślił przy tym, że ustawodawca nie przewidział możliwości wyboru przez stronę pomiędzy świadczeniem emerytalnym a pielęgnacyjnym.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

- art. 17 ust. 1b uśr poprzez jego błędną wykładnię oraz pominięcie okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13, został on uznany za niekonstytucyjny w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez co narusza to art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad mężem.

Podkreśliła jednocześnie, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr winien być intepretowany w ten sposób, że pozbawia przysługującego z mocy art. 17 ust. 1 uśr prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tylko do wysokości otrzymanej emerytury.

W następstwie rozpatrzenia powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podzieliło stanowisko Burmistrza, że ustalone skarżącej prawo do emerytury stanowi negatywną przesłankę, która uniemożliwia przyznanie wnioskowanego świadczenia i której nie niweczy nawet zawieszenie prawa do emerytury. Podniosło przy tym, że ustawodawca nie przewidział możliwości wyboru pomiędzy świadczeniem emerytalnym i pielęgnacyjnym, ani też dopłaty wyrównującej niższe świadczenie. Odnosząc się zaś do przesłanki z art. 17 ust. 1b uśr, SKO podzieliło argumentację skarżącej i stwierdziło, że norma ta nie może stanowić przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, podkreślając jednocześnie, że zasadność zarzutu w tym zakresie nie miała jednak wpływu na rozstrzygnięcie.

Na powyższą decyzję skarżąca pismem z dnia [...] września 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez nią świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Podniosła, że organy winny umożliwić jej dokonanie wyboru jednego ze świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. W tym celu winny ją poinformować o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Skarżąca oświadczyła jednocześnie, że wyraża ona gotowość do zawieszenia pobieranej przez siebie emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji wymaga uwzględnienia kryterium legalności jako wyznacznika sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa").

W rozpoznawanej sprawie zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, jak i organ I instancji w utrzymanej w mocy decyzji stwierdziły, że skarżąca nie jest osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Organ I instancji jako powód odmowy przyznania świadczenia wskazał m.in. niespełnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b uśr. Słuszne jest jednak stanowisko Kolegium, że niezasadnie organ I instancji powołał się na przesłankę negatywną uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wynikającą z art. 17 ust. 1b uśr. Zgodnie z ww. przepisem świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia (pkt 1) lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (pkt 2). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organy, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 uśr, to jest z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 21 października 2014 r. została przez Trybunał Konstytucyjny ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Odmowa przyznania świadczenia z tegoż powodu przez organ I instancji była zatem wadliwa.

Zasadniczy problem prawny w niniejszej sprawie sprowadził się do konieczności wyjaśnienia, czy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, wymaga załatwienia odmownego w każdym przypadku, gdy strona posiada prawo do jednego ze świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Przepis powyższy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Na tle treści ww. przepisu Sąd wyraża stanowisko, że wbrew literalnemu brzemieniu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr posiadanie prawa do emerytury nie stanowi bezwarunkowej przesłanki do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Problem prawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr był już wielokrotnie analizowany przez sądy administracyjne, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym aktualnie w orzecznictwie wskazuje się na potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, wynikami wykładni celowościowej, funkcjonalnej i systemowej. W analizowanym przypadku potrzeba uzupełnienia wyników wykładni językowej wynika zaś m.in. ze zmiany relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Uchwalając w 2003 r. ustawę o świadczeniach rodzinnych ustawodawca wyłączył możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom, którzy mają prawo do określonych świadczeń, i jednocześnie określił wysokość świadczenia pielęgnacyjnego na 420 zł miesięcznie. Wówczas była to kwota niższa niż wysokość renty czy innych świadczeń wyłączających prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Taka relacja utrzymywała się aż do 1 maja 2014 r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł, a następnie było waloryzowane i w dniu wydania zaskarżonej decyzji wynosiło 2458 zł, a zatem jest znacznie wyższe od świadczenia emerytalnego skarżącej. Niewątpliwie zatem intencją ustawodawcy wprowadzającego to wyłączenie było, aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Ponadto zwrócić uwagę należy na to, że celem świadczenia pielęgnacyjnego jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających emeryturę w niższej wysokości niż to świadczenie powoduje, że ten cel nie jest w stosunku do tej grupy opiekunów realizowany, mimo że sprawując opiekę po uzyskaniu prawa do emerytury opiekun nie może podjąć pracy zarobkowej. W związku zatem z istotną zmianę relacji między wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością świadczeń, których pobieranie wyłącza prawo do tego świadczenia, pozbawienie świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna otrzymującego świadczenie niższe nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej i narusza konstytucyjną zasadę równości.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do sposobu rozwiązania problemu zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i do świadczenia emerytalno-rentowego poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością tego świadczenia wynikającą z ustawy i pobieranym świadczeniem emerytalnym lub rentowym – na które to rozwiązanie skarżąca wskazała w treści odwołania – wyjaśnić należy, że Sąd rozpoznający sprawę, podziela w tym zakresie stanowisko NSA wyrażone m.in. w wyrokach z dnia: 27 maja 2020 r. o sygn. akt I OSK 2375/19, 18 czerwca 2020 r. o sygn. akt I OSK 254/20, 24 listopada 2020 r. o sygn. akt I OSK 1416/20 oraz 17 grudnia 2020 r. o sygn. akt I OSK 2010/20 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W ww. wyrokach NSA wskazano w szczególności, że praktyka taka, niezależnie od trudności co do ustalenia jej podstawy prawnej, spowodowałaby bowiem dalsze wątpliwości, co do zachowania zasady równości oraz komplikacje w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia w sytuacji otrzymania np. trzynastej emerytury, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne i ubezpieczenie emerytalno – rentowe. Ponadto wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto), pozostawałaby w sprzeczności z art. 17 ust. 3 uśr, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 – dostępny jw.). Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy przesłanką negatywną dla przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego jest okoliczność pobierania przez niego świadczenia emerytalnego, w celu jego uzyskania możliwe jest wyłącznie przyjęcie rozwiązania polegającego na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno–rentowego, nie zaś na wyrównaniu różnicy pomiędzy pobieraną emeryturą a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego.

Zdaniem Sądu, osoba pobierająca emeryturę może zatem zrealizować uprawnienie do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego poprzez dokonanie wyboru, któregoś z konkurencyjnych świadczeń. Za niezasadne uznać należy zatem stanowisko SKO oraz organu I instancji, jakoby wnioskodawca nie miał możliwości wyboru pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieraną emeryturą. Prawidłowa, prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, dokonywana w kontekście art. 17 ust. 1 i art. 27 ust. 5 uśr oraz art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1251 ze zm.) prowadzi do wniosku odmiennego. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie uprawnionej do emerytury jest zatem co do zasady możliwe, jeżeli dokona ona wyboru jednego konkurencyjnego świadczenia kosztem drugiego, co może zrealizować poprzez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ww. ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o emeryturach i rentach z FUS skutkować będzie wstrzymaniem wypłaty emerytury poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Emerytura jest prawem niezbywalnym, ale zawieszenie tego prawa i wstrzymanie jej wypłaty skutkuje odpadnięciem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr, tj. posiadania prawa do emerytury, które w tym wypadku wiązane być musi nie tylko z samym prawem, ale i z realizacją tego prawa w postaci wypłaty emerytury. Zgodnie z art. 24 ust. 2 uśr, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2813/20; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 - dostępne na stronie j.w.).

W świetle treści art. 9 i art. 79a kpa na organie administracji publicznej ciąży obowiązek poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty oraz obowiązek wezwania do złożenia wymaganych dokumentów, wynikający z odpowiedniego stosowania art. 24a ust. 1-3 uśr. Wskazany obowiązek powinien zostać zrealizowany po ustalenia, czy w realiach danej sprawy wezwanie o przedłożenie decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury jest celowe, a więc że wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, poza okolicznością posiadania prawa do emerytury.

W sprawie na skutek nieprawidłowej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr nie przeprowadzono postępowania we wskazany wyżej sposób. Nie poczyniono bowiem wyczerpujących ustaleń odnośnie spełnienia wszystkich przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (poza posiadaniem prawa do emerytury) oraz - w sytuacji uznania, że jedyną przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest posiadanie prawa do emerytury - nie poinformowano skarżącej o tej okoliczności oraz o tym, że ma ona możliwość wyboru świadczenia, i że może to zrealizować poprzez złożenie wniosku o zawieszenie emerytury i przedstawienia do organu pomocowego decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Stanowi to o naruszeniu w sprawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, a także art. 9 i art. 79a kpa.

Powyższe naruszenie prawa na skutek zmiany stanu prawnego nie mogło mieć jednak wpływu na ostateczny wynik rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Z dniem 1 stycznia 2024 r. nastąpiła bowiem istotna zmiana stanu prawnego w zakresie zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. Na mocy art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429, dalej powoływanej jako "uśw") zmieniano treść m.in. art. 17 ust. 1 uśr, w ten sposób, że określono, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w związku z opieką sprawowaną nad osobą w wieku do ukończenia 18 roku życia. W obecnym stanie prawnym ustawodawca przewidział zatem, że o świadczenie pielęgnacyjne można ubiegać się w związku z opieką jedynie nad osobą niepełnosprawną, która nie ukończyła 18 roku życia. Tym samym wyraźnie zawężono krąg uprawnionych. Wcześniej wiek osoby wymagającej opieki nie warunkował uprawnienia do świadczenia.

W niniejszej sprawie skarżąca domaga się przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym mężem, który urodził się [...] kwietnia 1957 r. Nie ulega wątpliwości zatem, że z racji na wiek osoby wymagającej opieki, świadczenie to w obecnym stanie prawnym nie mogłoby być przyznane wnioskodawczyni.

Ponieważ jednak wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wpłynął do organu I instancji w poprzednim stanie prawnym koniecznym jest wyjaśnienie relacji pomiędzy tą okolicznością a wprowadzonym nowym brzmieniem art. 17 ust. 1 uśr. W tym celu sięgnąć należy do przepisów intertemporalnych, tj. w szczególności do art. 63 ust. 1 uśw. Przepis ten stanowi, że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Z regulacji tej wynika, że przepisy dotychczasowe należy stosować jedynie do spraw, w których do dnia 31 grudnia 2023 r. powstało prawo do świadczenia. W niniejszej sprawie do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstało, gdyż ani do tej daty organ w drodze decyzji nie przyznał skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jako że w sprawie wydawane były jedynie negatywne rozstrzygnięcia, tj. odmawiające przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/GI 1469/23 - dostępny na stronie jw.), ani też na dzień 31 grudnia 2023 r. - biorąc pod uwagę jednoznaczne oświadczenie złożone w skardze odnośnie jedynie gotowości do zawieszenia pobieranej emerytury i to jako jedynej negatywnej przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego - nie mogły zostać spełnione warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nawet w przypadku ponownego procedowania wniosku i ustalenia przez organy, że skarżąca spełnia wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z wyłączeniem posiadanego prawa do emerytury i przedłożenia organowi przez skarżącą decyzji o wstrzymaniu wypłaty emerytury, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego mogłoby być ustalone począwszy od miesiąca w którym strona przedstawi organowi taką decyzję (zob. ww. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2813/20 - dostępny jw.), co w sposób oczywisty musiałoby nastąpić po 31 grudnia 2023 r.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że do przedmiotowej sprawy nie mogłyby znaleźć zastosowania dotychczasowe przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji, lecz uregulowania obowiązujące od dnia 1 stycznia 2024 r. W ich świetle, okoliczność, że osoba niepełnosprawna wymagająca opieki jest osobą pełnoletnią, stanowi o braku spełnienia ustawowego warunku uprawniającego do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dotyczącego wieku osoby wymagającej opieki, a tym samym o braku prawa skarżącej do pozyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaistniała zmiana stanu prawnego w zakresie zasad przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na jej zakres i brak możliwości zastosowania w sprawie art. 63 ust. 1 uśw determinowała rozstrzygnięcie Sądu o przedmiocie sprawy. Sąd uwzględnił więc wskazaną zmianę stanu prawnego, która nastąpiła od dnia 1 stycznia 2024 r. i w której świetle, wobec braku możliwości zastosowania w sprawie art. 63 ust. 1 uśw, skarżącej nie przysługuje prawo do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. W tym stanie rzeczy wykazane przez Sąd naruszenie przepisów prawa przez organy nie miało wpływu na ostateczny wynik sprawy dotyczącej wniosku skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż stronie wobec zmiany stanu prawnego nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddalaniu wniesionej w sprawie skargi.