Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 485/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 658/20 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od T. H. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 sierpnia 2020 r. (sygn. akt III SA/Kr 658/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę T. H. (dalej zwanego "Skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] września 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W styczniu i lutym 2015 r. przeprowadzono u Skarżącego kontrolę, której przedmiotem było przestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z art. 4 pkt 22 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej zwanej "utd") w okresie od 10 lutego do 31 grudnia 2014 r. W protokole kontroli z [...] lutego 2015 r. stwierdzono: 1) naruszenia dotyczące skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 2) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 3) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 4) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy.

Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany "WITD") nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji.

Decyzją z [...] września 2016 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD. W uzasadnieniu powołał się na art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 2, ust. 6 oraz art. 4 pkt 22 lit. a) i h) utd oraz stwierdził, że ustalenia WITD zostały oparte na dowodach przeprowadzonych zgodnie z wymogami prawa. GITD wskazał, jakie poszczególne dowody potwierdziły konkretne naruszenia oraz szczegółowo odniósł się do stwierdzonych naruszeń w kontekście ustalonego stanu faktycznego sprawy. Podał również, jakie kwoty kar zostały naliczone za poszczególne przewinienia. W szczególności odnośnie do naruszenia określonego w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, GITD wskazał na obowiązek przechowywania danych wczytanych z tachografów cyfrowych z pojazdów w siedzibie przedsiębiorstwa i okazywania ich na każde żądanie organu kontroli, co oznacza, że dane te powinny być w sposób należyty pobrane i przechowywane przez przedsiębiorcę przez cały rok od daty ich pobrania. Tymczasem Skarżący nie udostępnił tych danych (oraz brakujących wykresówek) kontrolerom w trakcie kontroli, lecz dopiero po doręczeniu protokołu kontroli. Natomiast odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd GITD zauważył, że na wykresówkach awersy na obszarach zakreślonych jako odpoczynek po stronie rewersów są zarysowane zapisem obrotomierza. Zdaniem GITD, taka sytuacja nie jest możliwa w sytuacji, gdy pojazd stoi, gdyż zapis obrotomierza na wykresówce świadczy o tym, że pojazd się porusza. W ocenie GITD, prawidłowo działający (tj. niepoddany ingerencji) tachograf musiałby na wykresówce zarejestrować aktywność jazdy, prędkość pojazdu i drogę, natomiast w przedmiotowej sprawie zapisom obrotomierza odpowiadają wykresy właściwe dla postoju pojazdu, co dowodzi, że doszło do niedozwolonej ingerencji w tachograf.

Skarżący złożył do WSA skargę na decyzję GITD. W uzasadnieniu podkreślił m.in., że pismem z [...] lutego 2015 r., choć już po kontroli, przedłożono płyty CD, których dane były w pełni czytelne, czego organ nie uznał. Skarżący wskazał również na brak klimatyzacji postojowej w pojazdach i włączanie silnika na postoju jedynie w celu włączenia klimatyzacji lub ogrzewania. Podkreślił, że nie przesłuchano kierowców w celu zweryfikowania tej okoliczności.

Wyrokiem z 7 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Kr 254/17) WSA uwzględnił skargę Skarżącego, uchylając decyzję GITD z [...] września 2016 r. Zdaniem WSA, nakładając na Skarżącego karę za stwierdzone naruszenia opisane w lp. 6.3.8 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej zwanej "kpa"), bowiem przy gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego pominął wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania kierowców. WSA za nieuzasadnione uznał natomiast zarzuty skargi dotyczące ustaleń poczynionych w następstwie nieudostępnienia przez przedsiębiorcę podczas kontroli danych z jednostek pojazdowych i kart kierowców, gdyż przepis lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd jednoznacznie sankcjonuje w przyjęty przez organy sposób nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych lub innych dokumentów.

Jednakże na skutek skargi kasacyjnej GITD, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 marca 2020 r. (sygn. akt II GSK 4047/17) uchylił wyrok WSA z 7 lipca 2017 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, to normy prawa materialnego decydują o tym, jakie fakty są prawotwórcze, to jest mają znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i wyznaczają zakres ustaleń faktycznych koniecznych do jej załatwienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy poddać ocenie zakres zgłoszonego wniosku oraz ustalić jakie znaczenie dla wyjaśnienia faktów mających obiektywne znaczenie dla zastosowania prawa materialnego może mieć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowców, przy czym ocena taka powinna uwzględniać pozostały materiał dowodowy, w tym także treść zeznań Skarżącego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA wyrokiem z 27 sierpnia 2020 r. oddalił skargę.

Wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA skupił się na zbadaniu, czy organy w trakcie prowadzonego postępowania dopuściły się naruszenia przepisów postępowania przy ustaleniu okoliczności faktycznych naruszenia opisanego w lp. 6.3.8 oraz w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd.

Odnośnie do okoliczności faktycznych opisanych w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do utd, WSA uznał, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, ze Skarżący okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, które nie zawierają wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy. WSA uznał, że we wszystkich opisanych w decyzjach przypadkach kierowcy - wbrew art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r., s. 8) oraz art. 34 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., s. 1) - wyjęli wykresówki z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy i nie nanieśli na tych wykresówkach ręcznych zapisów dotyczących aktywności kierowcy na pokonywanych przez nich trasach, jak również nie dołączyli żadnych biletów (na prom czy pociąg) wskazujących na to, że w inny sposób przebyli dalszą drogę.

Natomiast odnośnie do okoliczności faktycznych stanowiących naruszenie opisane w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd (polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi) WSA wskazał, że również te zdarzenia zostały szczegółowo opisane w decyzjach organów obu instancji. Naruszenia te polegały na tym, że wskazani kierowcy w czasie, gdy na wykresówkach był zarejestrowany odpoczynek, w rzeczywistości prowadzili swoje pojazdy, co jednoznacznie wynika z zapisów na wykresówkach, ponieważ zostały na nich naniesione obroty silnika potwierdzające fakt, że dany pojazd w tym czasie się poruszał.

WSA stwierdził, że Skarżący przesłuchany w charakterze strony zeznał, że "powstałe naruszenia wynikły tylko i wyłącznie z mojej winy oraz nieprawidłowej organizacji pracy kierowców w mojej firmie". Zdaniem WSA, okoliczność ta była istotna w kontekście treści art. 92b i art. 92c utd i uzasadniała przyjęcie przez organ braku podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika.

W ocenie WSA, zebrany w sprawie materiał dowodowy nosi cechę kompletności (art. 77 § 1 kpa), gdyż przy zastosowaniu zasad logicznego rozumowania i oceny dowodów, w granicach zakreślonych w art. 80 kpa, całkowicie wystarcza do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. WSA uznał, że organ rozważył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu odpowiadającym wymaganiom z art. 107 § 3 kpa. Zdaniem WSA, dokonana przez organ ocena okoliczności sprawy jest logiczna, racjonalna, zgodna z doświadczeniem życiowym, a ponadto uwzględnia poglądy prezentowane w utrwalonym orzecznictwie sądowym.

WSA podkreślił, że przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia. WSA uznał, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem ustalony przez organ stan faktyczny na podstawie przyjętych środków dowodowych był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie - o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczył też, że zrzeka się prawa do przeprowadzenia rozprawy.

Skarżący zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadzie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony;

2) art. 7 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa przez brak dokonania wyczerpujących ustaleń dotyczących kwestii stwierdzonych naruszeń oraz w zakresie braku wykazania postawy prawnej podjętej decyzji w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami;

3) art. 107 § 3 kpa prz oparcie orzeczenia w oparciu o analizę tylko części materiału dowodowego;

4) art. 7 i art. 77 § 1 kpa przez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał argumenty mające przemawiać za trafnością zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną GITD, zastępowany przez radcę prawnego, wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik GITD (radca prawny) stwierdził m.in., że zarzuty postawione w skardze kasacyjnej są w istocie skierowane w stosunku do decyzji, a nie wyroku WSA. Zaznaczył, że WSA orzekał w sytuacji związania poprzednio wydanym w tej sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik GITD wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 ppsa, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu jawnym (art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, uznał, że skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.

Została oparta tylko na podstawie z art. 174 pkt 2 ppsa, tj. na naruszeniu przepisów postępowania – wymienionych w kodeksie postępowania administracyjnego.

Skarga kasacyjna, na co słusznie zwrócił uwagę również organ, została skonstruowana wadliwie, tak jakby odnosiła się do decyzji organu, a nie wyroku sądu administracyjnego. Mając jednak na uwadze uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09) i uznając, że można zidentyfikować zarzuty postawione w skardze kasacyjnej – jako zarzuty dokonania niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji przez WSA i niedostrzeżenia wskazanych wadliwości decyzji, wydanej z uchybieniem przepisom postępowania, została ona rozpoznana merytorycznie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej , odnosząc się do poszczególnych naruszeń, za które Skarżącemu wymierzono karę, jej autor wskazał na argumenty, mające świadczyć, że błędnie zaakceptowano wadliwie przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe.

W pierwszej kolejności podniósł, że w zakresie naruszenia z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd (nieokazania w trakcie kontroli danych sczytanych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe marki [...], nr rej [...] oraz nieokazania wykresówek za dni robocze – kierowcy L. R.), kara była nałożona niezgodnie ze stanem faktycznym. Zarzut ten jest nietrafiony i nie mógł zostać oceniony merytorycznie. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA (wyrok z 7 lipca 2017 r.) oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2020 r. uwzględnił skargę kasacyjną organu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA, a skutki tej jego oceny powinny być rozpatrywane z uwzględnieniem treści art. 190 ppsa. Należy podkreślić, że omawiany zarzut był rozpoznany i oceniony przez WSA we wspomnianym wyroku z 7 lipca 2017 r. i uznany za bezzasadny i ta ocena nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej organu (Skarżący nie składał wówczas skargi kasacyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiadał się więc w tym przedmiocie. Należy zauważyć, że w konsekwencji uchylenia przez sąd kasacyjny wyroku sądu pierwszej instancji nie dochodzi do sytuacji, w której obowiązkowe staje się ponowne przeprowadzenie całego postępowania przed wojewódzki sąd administracyjny, w granicach wniesionej do tego sądu skargi. Sąd ponownie rozpoznający sprawę dokonuje jej rozważenia w zakresie uchylonym przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę jest ograniczony – nie mniej, niż sąd kasacyjny oceniający tylko w granicach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny może bowiem przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w zakresie wytyczonym skargą kasacyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1057/06).

Odnośnie do naruszenia z lp 6.2.1 (polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi) oraz lp. 6.3.8 (okazano podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy) załącznika nr 3 do utd, Skarżący w istocie w skardze kasacyjnej stanowisku WSA, który - działając w granicach związania, stosownie do treści art. 190 ppsa i zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego - wychodząc od brzmienia prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie ustalił jakie fakty mają znaczenie – przeciwstawił swoje stanowisko w zakresie zastosowania prawa materialnego. WSA przyjął, że art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, jak i art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 (oba w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym) nie dopuszczają stosowania zaświadczeń do wykazywania aktywności kierowcy w trakcie zadania przewozowego, która zgodnie z tym przepisami winna zostać zapisana na wykresówkach. W konsekwencji, podczas wykonywania zadania przewozowego przez cały czas jego trwania kierowca jest zobowiązany do rejestrowania aktywności niezależnie od tego, czy znajduje się w pojeździe, czy też poza pojazdem. Skarżący nie zakwestionował wprost takiego rozumienia ww. przepisów, nie sformułował w tym zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię (i nie wskazał jaka powinna być prawidłowa i dlaczego), tylko uzasadniał zarzut skargi kasacyjnej - naruszenia przepisów postępowania odnośnie do niedostatków przeprowadzonego postępowania dowodowego - prezentując inne stanowisko co do stosowanych przepisów materialnoprawnych, co nie mogło być skuteczne. Zinterpretowanie prawa materialnego wyznacza bowiem kierunek prowadzonego postępowania dowodowego i w konsekwencji dokonywanych ustaleń. Należy też zauważyć, że powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na brzmienie art. 15 ust. 7 lit. c rozporządzenia nr 3821/85, z którego miała, według niego, wynikać możliwość dokumentowania podczas kontroli okresów prowadzenia pojazdów, innej pracy, przerw i dyspozycyjności przy pomocy wszelkich innych dokumentów pomocniczych, nie mogła stanowić usprawiedliwienia dla nierejestrowania aktywności przy pomocy wykresówek, także i z tej przyczyny, że możliwość taka dotyczy tylko sytuacji usprawiedliwionego nieprzestrzegania przepisów o rejestracji aktywności np. w przypadku uszkodzenia tachografu, uszkodzenia karty kierowcy, a nie bez takiego powodu. Na żadne tego rodzaju okoliczności, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów o rejestracji aktywności, sam Skarżący się nie powoływał. Ponadto Skarżący nie oferował "dokumentów pomocniczych", o których mowa w art. 15 ust. 7 lit. c rozporządzenia, tzn. takich, jak określone w art. 16 ust. 2 i 3, a tylko takie mogły, zgodnie z jego treścią, dokumentować nieprzestrzeganie ww. przepisów.

Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wymienionych w zarzutach skargi kasacyjnej należało uznać za nietrafione. Zgromadzony materiał dowodowy był bowiem kompletny, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśniało natomiast w wymaganym zakresie zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną rozstrzygnięcia.

Z tych wszystkich powodów uznać zatem należało skargę kasacyjną za bezzasadną, a zaskarżony wyrok za odpowiadający prawu. Słusznie WSA przyjął, że sprawa została należycie wyjaśniona, a przeprowadzanie dalszych dowodów (np. z przesłuchania kierowców) byłoby zbędne i niemogące się już przyczynić do dalszego wyjaśnienia sprawy. WSA, uwzględniając wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie również powołał się na przeprowadzone dotychczas w sprawie inne dowody (przesłuchanie Skarżącego).

Dlatego też na podstawie art. 184 ppsa skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od Skarżącego na rzecz GITD 1800 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i nie prowadził sprawę na wcześniejszych etapach postępowania.