Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 601/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 (1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: § 5, § 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. L. z dnia [...] grudnia 2012 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. T. choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka".

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. L. odmówił stwierdzenia u A. T. choroby zawodowej "zespołu cieśni w obrębie nadgarstka". L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. uchylił powyższą decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia po uprzedniej realizacji wniosków strony i wskazań L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. dotyczących tej sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. L. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. T. choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. utrzymał powyższą decyzję w mocy.

W wyniku wniesionej przez A. T. skargi, wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 221/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., która w ocenie Sądu wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. L. z dnia [...] grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. T. zatrudniony w F. M. w J. L., następnie przekształconej w "K." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w J. L., a obecnie noszącą nazwę F. J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w J. L., pracował od [...] marca 1983 r. do [...] stycznia 2000 r. na stanowisku tokarz ślusarz, frezer galwanizer, a od [...] lutego 2000 r. do [...] lipca 2009 r. na stanowisku praser hartownik, na którym obsługiwał prasę CTO - 400. Prasa obsługiwana jest przez 2 pracowników. Jeden pracownik podkłada element, który ma być na prasie odpowiednio ukształtowany, zaś drugi pracownik steruje prasą, tj. włącza prasę naciskając 2 przyciski jednocześnie palcami lewej i prawej dłoni. Przyciski znajdują się w zagłębieniach celem uniknięcia przypadkowego włączenia prasy. Do obowiązków pracowników należała również wymiana oprzyrządowania prasy (wymiana matryc), polegająca na odkręcaniu śrub mocujących jednej matrycy i zamocowaniu śrubami nowej matrycy. Czynność ta zajmowała około 80 minut i była wykonywana w zależności od rodzaju produkowanych elementów do 3 razy w ciągu zmiany.

Pracownik zatrudniony na tym stanowisku, w ocenie lekarzy orzekających w jednostce orzeczniczej pierwszego i drugiego stopnia, nie wykonywał ruchów monotypowych powodujących nadmierne obciążenie nadgarstków, co mogłoby doprowadzić do powstania u pracownika zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba uzupełnienia karty oceny narażenia zawodowego A. T., bowiem świadkowie T. B., T. M., J. Z. i M. K., potwierdzili wykonywane czynności przez obsługującego prasę A. T. i ich zeznania są zgodne z opisem zawartym w karcie oceny. Zeznania te przesłano do jednostki orzeczniczej pierwszego i drugiego stopnia z prośbą o ich przeanalizowanie. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. podtrzymały wydane wcześniej orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u A. T. choroby zawodowej – zawodowego charakteru zmian chorobowych w obrębie nadgarstka.

Organ nie znalazł również uzasadnienia do przesłuchania w charakterze świadka lek. med. A. C., który operował A. T., bowiem w włączonej do akt historii choroby brak jest informacji o rozpoznaniu zawodowego charakteru schorzenia oraz brak jest zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w tym zakresie. Ponadto, z orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł., nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wynika, że nie rozpoznano choroby zawodowej "zespołu cieśni w obrębie nadgarstka" z uwagi na wykonywanie pracy przez dłuższy czas bez przeciążenia stawów nadgarstkowych. Przyczyną występujących u skarżącego dolegliwości mogą być rozpoznane w trakcie badań zmiany chorobowe w kręgosłupie szyjnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie zeznań świadków T. B. oraz J. Z., a także skarżącego jako strony i w rezultacie błędne ustalenia stanu faktycznego. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji bez wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawne.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego L. Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. L. z dnia [...] grudnia 2012 r. o braku podstaw do stwierdzenia u A. T. choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka". Decyzja ta wydana została na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2013 r., wydanego w sprawie III SA/Lu 221/13, uchylającego poprzednią decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., [...]. Orzeczenie to wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy sądowe, stosownie do treści art. 170 p.p.s.a.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w treści art. 2351 ustawy z dnia 26 marca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z późn. zm., dalej: k.p.). Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie z tą regulacją ustawową należy przyjąć, że stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek:

a) rozpoznanie u badanego jednej z chorób zawodowych wskazanych w wykazie chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367, dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.);

b) stwierdzenie wykonywania pracy "w narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniu pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy;

c) występowanie choroby zawodowej bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym".

Brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych powyżej w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

Ustalenie powyższych przesłanek następuje w trakcie postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie określonym w rozporządzeniu RM z 2009 r. Podstawą wydania decyzji przez właściwego inspektora sanitarnego jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych wymienionych w § 5, § 8 ust. 1 rozporządzenia RM z 2009 r.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu RM z 2009 r. W aktach sprawy znajduje się karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (k. 14, 114, 148 akt adm.), orzeczenie lekarskie nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z dnia [...] marca 2011 r. (k. 20 i 120 akt adm.), orzeczenie lekarskie nr [...] Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. J. N. w Ł. z dnia [...] czerwca 2011 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ("zespołu cieśni kanału nadgarstka p. 20/1 wykazu chorób zawodowych – k. 23 akt adm.), zeznania świadków M. K., T. M., T. B., J. Z.

Oceniając powyższy materiał dowodowy organy orzekające nie znalazły podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – zespołu cieśni kanału nadgarstka poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, ocenił zeznania przesłuchanych w sprawie – na wniosek skarżącego – świadków T. B., T. M., J. Z., M. K. stwierdzając, że potwierdzili oni wykonanie czynności przez obsługującego prasę skarżącego T. W tym zakresie ich zeznania są wiarygodnie i potwierdzają w pełni opis zawarty w karcie oceny narażenia zawodowego. Nie zasługują natomiast na wiarę ich zeznania w zakresie ciężkości pracy obsługującego prasę i obciążenia tą prasą nadgarstków, bowiem są subiektywne.

Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – zasługuje na aprobatę. Tym samym zarzuty skargi sprowadzające się do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów. Oceną organu orzekającego objęte zostały bowiem wszystkie dowody zebrane w sprawie, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w tym także zeznania świadków T. B. i J. Z.

Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji (k. 259) organ wskazuje na zeznania świadka T. B., ale nie ulega jednak wątpliwości, że chodzi o T. B., który zeznawał w sprawie (k. 184), bowiem świadek o nazwisku T. B. w sprawie nie występuje.

W świetle powyższych rozważań przeprowadzone dowody z zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącego nie dawały podstaw do wprowadzenia nowej karty oceny narażenia zawodowego, a tym samym w pełni zachowują swoja aktualność orzeczenia lekarskie stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W tej sytuacji skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.