Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2485/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 385/15 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz S. Z. 2.790 (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., oddalił skargę S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku kontroli przedsiębiorstwa skarżącego, obejmującej okres od 24 marca 2013 r. do 24 marca 2014 r., której celem było m.in. sprawdzenie przestrzegania wymogu instalowania i użytkowania tachografów zamontowanych w pojazdach samochodowych będących w prawnej dyspozycji kontrolowanego w okresie objętym kontrolą oraz ustalenie, czy kierowcy wykonujący przewozy w imieniu i na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy używają wykresówek/kart kierowców w każdym dniu pracy, ustalono naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczęta godzinę; nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; niezarejestrowanie za pomocą urządzenia lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu; aktywności kierowcy i przebytej drogi; nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień.

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] listopada 2014 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 19.400 zł.

Objętą skargą decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że analiza protokołu kontroli i znajdującej się w aktach dokumentacji dotyczącej 12 kierowców - danych z tachografu cyfrowego i z karty kierowcy pozwalała stwierdzić, że dane z karty kierowcy zostały wczytane z przekroczeniem 28-dniowego terminu na wczytanie. Odnosząc się do zasadności nałożenia kary za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę organ wskazał, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, danych z karty kierowcy R. W. wykazała, że w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym rozpoczęty o godzinie 03:32 dnia 19 lutego 2014 r., kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 56 minut najdłuższego nieprzerwanego odpoczynku między 20:36 a 03:32 dnia 20 lutego 2014 r., gdy w tym przypadku powinien odebrać co najmniej 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku, co oznaczało skrócono 9-godzinny okres odpoczynku o 1 godzinę i 56 minut. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień organ wskazał, że z danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...], zaświadczeń wykazu kierowców wykonujących przewozy dla przedsiębiorcy w dniu kontroli, wykazu zatrudnionych w przedsiębiorstwie kierowców wynikało, że nie okazano do kontroli danych z karty kierowcy, zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdów, ani żadnych innych dokumentów potwierdzających nieprowadzenie pojazdu przez kierowcę K. Sz. za łącznie 13 dni. W odniesieniu do naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, organ wskazał, że S. Z. nie rejestrował na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Odnosząc się do naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu wskazał, że w dniach 13 i 24 września 2013 r. oraz 17 października 2013 r., kierowca J. K. bezpodstawnie wymieniał wykresówki ponieważ pomiędzy włożeniem pierwszej i drugiej wykresówki nie minęło 9 godzin.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych, a zwłaszcza wyniki przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego potwierdzały zasadność przyjęcia przez organy obu instancji, że wykazane naruszenia w zakresie: skrócenia dziennego czasu odpoczynku, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, za każdą następną rozpoczęta godzinę; nieokazanie podczas kontroli wykresówki, danych z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu; niezarejestrowanie za pomocą urządzenia lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień, faktycznie miały miejsce. Sąd uznał, że nakładając na skarżącego karę grzywny za stwierdzone naruszenia organ odwoławczy właściwie przyporządkował im stosowne kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1265 ze zm., dalej: u.t.d.).

Sąd I instancji wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadzała się do zakwestionowania przez skarżącego zasadności nałożenia na niego kary za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w kwocie 5.000 zł (lp. 6.2.1) oraz nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, za każdy dzień w kwocie 6.500 zł (lp. 6.3.7).

Odnosząc się do zarzutu strony, że dane z karty kierowcy K. Sz. (za 13 dni) zostały przekazane w dniu 8 maja 2014 r., podczas trwającego postępowania administracyjnego, a dane cyfrowe kierowców, które są zapisane w formie plików cyfrowych zostały przekazane na początku kontroli przedsiębiorstwa, Sąd wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż zawiadomienie o kontroli zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 marca 2014 r., a kontrola została rozpoczęta w dniu 24 marca 2014 r. i trwała 12 dni. W tym czasie skarżący mógł przedstawić organowi dane z karty kierowcy, czego nie uczynił. Dane zostały zaś przekazane organowi w dniu 8 maja 2014 r., a więc miesiąc po zakończeniu kontroli. Obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne, § 4 - 6 rozporządzenia w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców (szczegółowo przedstawione i omówione w zakwestionowanych decyzjach) nakazują przedsiębiorcy pobierać dane z karty kierowcy co 28 dni. Oznaczało to, że w dacie kontroli dane powinny być sczytane i udostępnione kontrolującym funkcjonariuszom, co nie miało miejsca. Powyższe oznaczało, że skarżący nie sczytywał danych w przewidzianym przepisami terminie. Ponadto, wskazywana przez skarżącego okoliczność – awaria programu komputerowego uniemożliwiająca przekazanie danych, nie mogła zwolnić go od odpowiedzialności.

Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w nałożeniu na skarżącego kary za niezarejestrowanie za pomocą urządzenia lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (lp. 6.2.1). Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że za całkowicie nieprawdopodobne należało uznać wyjaśnienia skarżącego dotyczące przejechania na terytorium przedsiębiorstwa 119 km w ciągu 1 godziny i 55 minut ze średnią prędkością 59 km/h, 56,7 km w ciągu 58 minut ze średnią prędkością 56 km/h, 96 km w ciągu 1 godziny i 55 minut ze średnią prędkością 50 km/h, jak również 31 km ze średnią prędkością 27 km/h w ciągu 1 godziny i 8 minut. We wskazanych okresach pojazdy poruszały się w ruchu ciągłym, nie było więc możliwe uznanie, że wyjaśnienia strony dotyczące wykonywania tych podjazdów na terenie przedsiębiorstwa i dokonywania rozładunków można uznać za prawdziwe. Sąd wskazał, że według skarżącego podjazdy te trwały zaledwie kilka minut, co jednoznacznie wykluczało uznanie ich za wiarygodne w takim stanie faktycznym. Sąd zauważył ponadto, że skarżący wskazywał jednocześnie na wykonywanie przewozów przez 3 osoby, z których tylko on posiadał kartę kierowcy i wykonywał przewozy, w związku z czym był jedyną osobą mogącą prowadzić pojazd.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. DZ. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.).

S. Z. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 134 § 1 w zw. z art 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżący nie kwestionuje naruszeń z pkt. 5.3.1, 5.3.2, 6.3.1, 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a co za tym idzie rozstrzygnięcie jedynie w granicach naruszeń z pkt 6.2.1 oraz 6.37 w/w załącznika, w sytuacji, gdy Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć co do zgodności całej decyzji z obowiązującym prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd całkowicie pominął kwestię innych naruszeń,

(w/w naruszenia wywołały następczo naruszenie przepisu 141 § p.p.s.a.)

2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 15 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 § 1 w zw. i art. 145 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie, a przez to nieprawidłowe skontrolowanie przez Sąd I Instancji okoliczności, że GITD nie rozpatrzył kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku (w wysokości 1.300 zł), a orzekł o karze, która nigdy nie została wymierzona skarżącemu (w wysokości 500 zł), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zebranie całego materiału dowodowego pozwoliłoby na zastosowanie w/w instytucji,

(w/w naruszenia wywołały następczo naruszenie przepisu 107 § 3 k.p.a.)

3) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 3 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie odnośnie naruszenia z pkt 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki ich zastosowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż spowodowało oddalenie skargi także w tym zakresie,

4) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 92b ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 3 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie odnośnie naruszenia z pkt 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki ich zastosowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż spowodowało oddalenie skargi także w tymi zakresie,

5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a przez to nieprawidłowe skontrolowanie przez Sąd I instancji niezebrania przez GITD całego materiału dowodowego, który uzasadniałby zastosowanie przepisu art. 92b ust. 1 utd, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zebranie całego materiału dowodowego pozwoliłoby na zastosowanie w/w instytucji.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w O. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie albowiem zasadny jest jej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, sformułowany w punkcie 2 petitum.

W ramach tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 15, art. 77 §1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., wskazując, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej kontroli objętej skargą decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który rozpoznając odwołanie strony od rozstrzygnięcia Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] listopada 2014 r., odniósł się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę R. W., gdzie kara taka nie została nałożona na stronę przez organ I instancji zaś wymieniony kierowca nigdy nie był zatrudniony przez skarżącego, a także nieodniesienie się przez organ odwoławczy do nałożonej przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego kary w łącznej kwocie 1.300 zł za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę J. K..

Sąd I instancji dokonując kontroli decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., twierdził w motywach wyroku, że: "dokonując wnikliwej analizy ustaleń dokonanych przez organy, nie doparzył się uchybień przepisom prawa materialnego bądź postępowania mających lub mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Stwierdził również, że: "Materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych, a zwłaszcza wyniki przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego potwierdzają zasadność przyjęcia przez organy obu instancji, że wykazane naruszenia (...) faktycznie miały miejsce".

Analiza treści decyzji organów obu instancji wydanych w sprawie wskazuje na trafność wymienionej przez kasatora rozbieżności rozstrzygnięć organów w zakresie materiału dowodowego, o który oba rozstrzygnięcia zostały oparte, co w konsekwencji przeczy przywołanemu przez Sądu I instancji stwierdzeniu jak również wskazuje na wymieniony przez kasatora brak w decyzji organu odwoławczego, odniesienia się, a więc wzięcia pod rozwagę kwestii nałożonej przez organ I instancji kary za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę J. K..

Jak trafnie wskazał autor skargi kasacyjnej, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w motywach swojego rozstrzygnięcia, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, zważył, odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę, że zasadnym było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp.5.3.1. i lp.5.3.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdzenie to oparł o analizę zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli i danych z karty kierowcy R. W. (str. 7-8 decyzji tego organu).

W decyzji Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego organ ten w uzasadnieniu, opisie naruszenia, wskazał, że w ramach przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli poddano jej 19 kierowców za okres od 1 września do 31 października 2013 r. Wśród wymienionych pracowników przedsiębiorstwa skarżącego nie znajdował się R. W., co do którego odnosił się organ odwoławczy (str. 2–3 decyzji organu I instancji). Także dalsze motywy dotyczące poszczególnych ujawnionych w toku kontroli naruszeń, nie odnosiły się do wymienionego R. W.. Osoba ta nie była w ogóle wymieniona w omawianej decyzji. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji opisując ujawnione naruszenia wiązał je z konkretnymi, szczegółowo wymienionymi kierowcami – wskazywał w stosunku do którego z poddanych kontroli kierowców jakiego rodzaju naruszenie zostało stwierdzone i w jakiej wysokości karę w związku z tym nałożono. Za żadne z wymienionych naruszeń nie nałożono na skarżącego kary w kwocie 500 zł, jak wskazał organ odwoławczy. Poszczególne kary opiewały, kolejno zgodnie z decyzją organu I instancji, na kwoty 1.300 zł, 600 zł, 5.000 zł, 6.500 zł i 6.000 zł.

Opisane rozbieżności pomiędzy podstawami przyjętego stanu faktycznego sprawy, na którym oparto decyzję Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, opisane w uzasadnieniach tych rozstrzygnięć, poddają w uzasadnioną wątpliwość prawidłowość przeprowadzonego przez organ II instancji postępowania odwoławczego, tak w zakresie prawidłowości kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji jak i prawidłowości przeprowadzonego postępowania przez organ odwoławczy w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz oceny na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdzając, bowiem zasadność nałożenia na stronę kary, jej części składowej, która de facto nie została na skarżącego nałożona mocą decyzji organu I instancji, tak co do jej wysokości oraz podmiotu - pracownika, któremu konkretne naruszenie przepisów prawa zostało przypisane, dopuścił się naruszenia zasad określonych w art. 7 k.p.a., przede wszystkim zaś w art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy.

Mankamentem proceduralnym decyzji organu odwoławczego jest również wskazywany przez stronę brak odniesienia się przez niego do nałożonej decyzją Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, kary w wysokości 1.300 zł, powiązanej ze stwierdzonym naruszeniem polegającym na skróceniu przez kierowcę J. K. dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę (str. 3-6 decyzji WITD). Wadliwość decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w tej materii jest wynikiem stwierdzonego powyżej naruszenia, co do podstaw faktycznych rozstrzygnięcia tego organu. Organ motywując naruszenie w wymienionym przedmiocie skrócenia dziennego czasu odpoczynku powołała się na ustalenia (materiał dowodowy) dotyczące kierowcy R. W., pomijając w zupełności fakt, że naruszenie to odnosiło się do wymienionego przez organ I instancji kierowcy, pracownika skarżącego, J. K. i opisanych szczegółowo przez ten organ ustaleń wynikających z analizy wykresówek tego kierowcy.

Wymienione wadliwości skutkują stwierdzeniem braku podstaw do uznania, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i w zgodzie z wymienionymi przepisami postępowania. W takim stanie sprawy administracyjnej, gdzie organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd I instancji równie wadliwie dokonał oceny zgodności z prawem objętej skargą decyzji z dnia 20 lutego 2015 r., uznając, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania pomimo, że przyjęty przez niego stan faktyczny sprawy odbiegła w sposób istotny od omówionego stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji, co umknęło uwadze Sądu, a co powinno skutkować uchyleniem tejże decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O..

Za częściowo uzasadniony uznać należy zarzut sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej.

Fakt wyciągnięcia przez Sąd I instancji, na podstawie argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, wniosku, iż skarżący nie zakwestionował ustalonego stanu faktycznego – naruszeń wymienionych w lp. 5.3.1., lp. 5.3.2., lp. 6.3.1. i lp. 6.3.11 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, nie zwalniał Sądu od obowiązku dokonania pełnej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, stosowanie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z treści merytorycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd I Instancji skoncentrował się wyłącznie na ocenie decyzji w zakresie naruszeń określonych w lp. 6.2.1 i lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy, nie odnosząc się do pozostałych, wskazanych naruszeń sklasyfikowanych w załączniku.

Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy ległego u podstaw wymienionej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutów sformułowanych w punktach 3 – 5 petitum skargi kasacyjnej, które to w swej istocie stanowią zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – ustawy o transporcie drogowym. Ocena tych zarzutów musi być bowiem poprzedzona oceną wadliwości lub niewadliwości ustaleń stanu faktycznego sprawy, a ten jak już stwierdzono został ustalony niepoprawnie przez organ odwoławczy i w ślad za min przez Sąd I instancji.

Reasumując, uznać należy, że niedostrzeżona wadliwość zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., czyni skuteczną zarówno skargę kasacyjną jak i skargę wywiedzioną przez stronę na to rozstrzygnięcie, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uznając, iż istota sprawa była dostatecznie wyjaśniona, uchylił wyrok Sądu I instancji orzekając jak w punkcie 1 sentencji wyroku oraz uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., orzekając jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach postanowiono, w punkcie 3 sentencji wyroku w oparciu o art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.

Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając ponownie sprawę dokona oceny rozstrzygnięcia organu I instancji z uwzględnieniem całego materiału dowodowego zgromadzone w sprawie biorąc pod rozwagę motywy i ustalenia dotyczące poszczególnych, stwierdzonych w sprawie naruszeń przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego.