Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2150/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 3 § 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 290/22 w sprawie ze skargi Y.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2022 r., nr SKO 4316/74/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 290/22 po rozpoznaniu skargi Y.F. (dalej "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2022 r., nr SKO 4316/74/22 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu reprezentowane przez pełnomocnika – r.pr. K.S. Zaskarżając orzeczenie w całości zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej "u.ś.r.") poprzez:

– jego błędną wykładnię i uznanie, że przez "orzeczenie o niepełnosprawności" rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopnień niepełnosprawności (np. umiarkowanego), o ile w treści takich orzeczeń zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji, podczas gdy w świetle wykładni językowej, opartej na dyrektywie domniemania języka prawnego oraz dyrektywie zakładającej, że w języku prawnym nie ma synonimów, ani homonimów, znajdującej potwierdzenie w rezultatach wewnętrznej i zewnętrznej wykładni systemowej, przez "orzeczenie o niepełnosprawności ze wskazaniami (...)", o którym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy, rozumieć należy wyłącznie orzeczenie o niepełnosprawności, tj. orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia

oraz w konsekwencji

– jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że świadczenie pielęgnacyjne może przysługiwać osobie, która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawności - orzeczono kumulatywnie wskazania: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

II. przepisów postępowania, a mianowicie:

– art. 145 § 1 lit. a) i c) P.p.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a., w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r., poprzez wadliwe wykonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji które skutkowało nieuzasadnionym wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Kolegium z dnia 1 marca 2022 r. (SKO 4316/74/22) oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, choć Kolegium dokonało zgodnej z prawem wykładni i subsumpcji art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Mając powyższe na względzie skarżący kasacyjnie organ wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie,

2) zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W myśl art. 176 § 2 in fine P.p.s.a. złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zaakceptowane przez Sąd I instancji stanowisko judykatury, zawarte przez Sąd ten w powołanych w uzasadnieniu wyrokach, nie zostało sformułowane po uprzednim rozważeniu argumentów analogicznych do tych, na które uwagę zwróciło Kolegium. Lektura wskazanych przez Sąd judykatów, w ocenie organu dowodzi również, że stanowisko to nie było wyrazem dokonania przez wojewódzkie sądy administracyjne analizy prawnej, uwzględniającej dyrektywy percepcyjnej fazy wykładni. W efekcie pozostaje ono w sprzeczności z rezultatem wykładni językowej, opartej na dyrektywie domniemania języka prawnego oraz dyrektywie zakładającej, że w języku prawnym nie ma synonimów, ani homonimów, znajdującym potwierdzenie w rezultatach wewnętrznej i zewnętrznej wykładni systemowej przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w aktualnym brzmieniu przepis art. 17 ust. 1 ustawy nie stanowi o tym, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem, jak również "o dziecku legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności", lecz o "osobie legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Użyty w tym przepisie wyraz "dziecko", pojawia się zatem tylko w kontekście wskazania, które powinno zawierać orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, a nie w kontekście kręgu podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Aktualny kontekst, w jakim wyraz "dziecko" pojawia się w przepisie art. 17 ust. 1 u.ś.r. sugeruje, że chodzi w tym przepisie w istocie o dziecko niepełnosprawne, a więc o dziecko w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy.

W ocenie Kolegium z samego faktu użycia w art. 17 ust. 1 ustawy w części dotyczącej jednego ze wskazań, które musi mieć orzeczenie o niepełnosprawności słowa "dziecko" nie można wywodzić szerszego wniosku, że "orzeczenie o niepełnosprawności", obejmuje również orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Tym samym brak jest podstaw do odrzucenia na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym na gruncie art. 17 ust. 1 tej ustawy, rozumienia sformułowania "orzeczenie o niepełnosprawności", jakie nadane zostało mu w ustawie, która wprowadziła je do polskiego systemu prawnego, i nadania mu znaczenia swoistego, a zarazem sprzecznego, z przepisami tej ustawy, do czego prowadzi wykładnia tego przepisu przyjęta przez WSA. Kolegium podkreśliło, że stanowisko Sądu powoduje bowiem konieczność przypisania w ramach ustawy (poszczególnych jej jednostek redakcyjnych) raz różnym zwrotom tego samego znaczenia, raz tym samym zwrotom różnego znaczenia. Przepisy ustawy jednoznacznie natomiast wskazują, że ustawodawca również na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, respektuje zróżnicowanie sposobu orzekania o niepełnosprawności w zależności od wieku niepełnosprawnego wprowadzone ustawą o rehabilitacji zawodowej. Tym samym już wykładnia językowa przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje, że oba zwroty mają odmienne znaczenie oraz że ich zakresy nie krzyżują się. Argumentacja ta wskazuje, że racjonalny ustawodawca, nie chciał na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych przełamać odrębności kategorialnej orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i orzeczenia o niepełnosprawności.

W konsekwencji skarżący kasacyjnie wskazał, że przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia jest zaprzeczeniem woli ustawodawcy będącego głównym podmiotem polityki zabezpieczenia społecznego. Zdaniem Kolegium wszelkie podejmowane w orzecznictwie sądowym, próby zmierzające do wykreowania na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy normy ustanawiającej prawo opiekunów osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do świadczenia pielęgnacyjnego są przejawem działań prawotwórczych, zastrzeżonych dla ustawodawcy.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 stawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "P.p.s.a.") zrzekł się rozprawy, a żadna ze stron w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.

Zgodnie z brzmieniem art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Istota zarzutów wyszczególnionych w złożonej skardze kasacyjnej sprowadza się do zarzucenia Sądowi I instancji błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 17 ust. 1 u.ś.r. polegającej na niesłusznym uznaniu, że przez "orzeczenie o niepełnosprawności" rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób, które nie ukończyły 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopnień niepełnosprawności (np. umiarkowanego), o ile w treści takich orzeczeń zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji, a także, że świadczenie pielęgnacyjne może przysługiwać osobie, która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w orzeczeniu tym orzeczono kumulatywnie wskazania: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2021 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego syna. Decyzją Starszego specjalisty - koordynatora działu świadczeń rodzinnych w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w [...], działającego z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...], odmówiono skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 1 marca 2022 r., nr SKO 4316/74/22.

Okolicznością niesporną w przedmiotowej sprawie jest, iż orzeczeniem z dnia [...] maja 2016 r. Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności we Wrocławiu zaliczył syna skarżącej do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia [...] lipca 2016 r. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt [...] dokonał zmiany ww. orzeczeń w ten sposób, że w punkcie II jako symbol przyczyny niepełnosprawności wpisał dodatkowo symbol 10-N oraz w części dotyczącej wskazań orzekł, że wnioskodawca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Natomiast wyrokiem z dnia 8 maja 2020 r. o sygn. akt IV U 20/20 (w pkt I-ym) tenże Sąd Rejonowy zmienił zaskarżone, kolejne, orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia [...] września 2019 r. i poprzedzające je orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2019 r. i z dnia [...] maja 2016 r. w ten sposób, że zaliczono syna skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe oraz w części wskazań zawartych w pkt 8 poprzez wpisanie, że wymaga on konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – do ukończenia 25 roku życia, tj. do dnia [...] maja 2025 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu postanowił dokonać wykładni pkt I wyroku z dnia [...] maja 2020 r. w ten sposób, że wyjaśnił, iż zaliczenie syna skarżącej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe skutkuje tym, że przyznany wnioskodawcy wcześniejszym wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...], dodatkowy symbol przyczyny niepełnosprawności 10-N oraz uprawnienia z punktu 7-ego orzeczenia PZON we Wrocławiu z dnia [...] maja 2016 r. (tj. że wnioskodawca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji) – także zostały przyznane wnioskodawcy na stałe.

Biorąc pod uwagę powyższy stan sprawy, za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 lit. a) i c) P.p.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Wedle natomiast § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r., poz. 857) powiatowe zespoły i wojewódzkie zespoły wydają odpowiednio orzeczenia o:

1) niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia;

2) stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia;

3) wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy, o których mowa w art. 5 i 62 ustawy, zwane dalej "orzeczeniami o wskazaniach do ulg i uprawnień".

W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm.) wskazano, iż ustawa dotyczy osób, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem:

1) zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w art. 3 lub

2) całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub

3) niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia

- zwanych dalej "osobami niepełnosprawnymi". W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą, tj. znaczny, umiarkowany oraz lekki.

Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że przez orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r. rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopień niepełnosprawności, o ile w treści takich orzeczeń zawarte zostały wskazania dotyczące konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji. Podnieść należy, że orzeczenie o niepełnosprawności wydaje się w stosunku do osób, które nie ukończyły 16 roku życia a mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku (art. 4a ustawy rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Natomiast w stosunku do pozostałych osób wydaje się orzeczenie o stopniu niepełnosprawności poprzez dokonanie jej gradacji. Gradacja ta obejmuje stopień: lekki, umiarkowany, znaczny.

W konsekwencji powyższego rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi, że dokonana przez Sąd I instancji wykładania art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest błędna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustawodawca w przepisie tym, dokonał celowego wyodrębnienia kategorii osób, na które opiekunowi może zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Pierwszą kategorią są osoby do ukończenia 16 roku życia legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Drugą grupą są pozostałe osoby (powyżej 16 roku życia), które legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Brak jest zatem podstaw do nadania swoistego i rozszerzającego znaczenia sformułowaniu "orzeczenie o niepełnosprawności" wyłącznie w odniesieniu do art. 17 ust. 1 u.ś.r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, literalne brzmienie powyższego przepisu nie stwarza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Ustawodawca wprost uwarunkował bowiem przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobom sprawującym opiekę nad osobami niepełnosprawnymi do ukończenia 16 roku życia wraz z określonymi w przepisie tym wskazaniami oraz osobami legitymującymi się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, tj. po ukończeniu ww. wieku.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skoro w stosunku do syna skarżącej wydano orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, oznacza to po pierwsze, że wydano je w stosunku do osoby powyższej 16 roku życia, po drugie zaś, że orzeczony stopień niepełnosprawności (umiarkowany) nie uprawniał skarżącej do możliwości ubiegania się, a w konsekwencji przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego syna.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki nie dokonał poprawnej wykładni przepisów prawa materialnego, co skutkowało uznaniem, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się usprawiedliwione.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 188 w związku z art. 151 i art. 193 zdanie pierwsze oraz art. 182 § 2 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.