Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 393/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr 1001-IEE.7192.124.2023.11.ACU w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r., po rozpatrzeniu zażalenia F w Ł., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście z dnia 19 października 2023 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 sierpnia 2018 roku.

Ze zgromadzonych na potrzeby sprawy akt administracyjnych wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. nr[ ...], który wystawił Marszałek Województwa Łódzkiego. Tytuł wykonawczy obejmuje należność pieniężną w postaci zwrotu dotacji w kwocie 41.488,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia 12 grudnia 2014 r. Odpis tytułu wykonawczego doręczono stronie w dniu 27 września 2018 r. i tego samego dnia poborca skarbowy spisał protokół o stanie majątkowym strony.

Podstawę wystawienia ww. tytułu wykonawczego stanowiła decyzja z dnia 12 grudnia 2014 r., którą Marszałek Województwa Łódzkiego ustalił kwotę 41.488,83 zł podlegającą zwrotowi w terminie 14 dni od doręczenia decyzji, z tytułu pobrania przez stronę dotacji w nadmiernej wysokości z budżetu Województwa Łódzkiego na realizację zadania określonego w umowie z dnia 9 kwietnia 2013 roku oraz odsetki od ww. kwoty. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 745/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Fundacji na powyższą decyzję.

Na podstawie ww. tytułu wykonawczego organ egzekucyjny dokonywał zajęć z rachunków bankowych:

- zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2018 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w A Bak S.A.; zawiadomienie to Bank otrzymał dnia 21 grudnia 2018 r, a stronie zostało doręczone dnia 9 stycznia 2019 r.;

- zawiadomieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w B Bank S.A.; zawiadomienie Bank otrzymał w dniu 19 czerwca 2019 r., a stronie doręczono w dniu 1 lipca 2019 r.;

- zawiadomieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w C Bank S.A.; zawiadomienie doręczono Bankowi w dniu 6 sierpnia 2021 r., stronie w dniu 12 sierpnia 2021 r.;

- zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2022 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w D Bank S.A.; zawiadomienie doręczono Bankowi dnia 3 listopada 2022 r., zobowiązanemu dnia 7 listopada 2022 r. We wszystkich przypadkach zajęcie nie mogło być zrealizowane ze względu na brak środków.

Ponadto, zawiadomieniem z dnia 13 września 2022 r. organ egzekucyjny skutecznie zajął w Urzędzie Skarbowym Łódź-Śródmieście wierzytelność strony z tytułu nadpłaty/zwrotu podatku. Zawiadomienie to strona otrzymała dnia 16 września 2022 r. Wskazane zajęcie zostało zrealizowane 13 października 2022 r.

W piśmie z dnia 22 czerwca 2023 r. strona zwróciła się do organu o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]. Jako podstawę do umorzenia strona wskazała na przedawnienie egzekwowanych należności, co zdaniem strony wynika z orzeczeń WSA z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 691/21 oraz NSA z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt I GSK 495/22, którym oddalona została skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie ze skargi Fundacji na decyzję SKO z dnia 13 lipca 2021 r. nr SKO.4142.13.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi . W ocenie wnioskodawcy, prowadzone egzekucje są bezskuteczne, a "przede wszystkim nie ma wymagalności, skoro egzekwowane należności są przedawnione.

Postanowieniem z dnia 19 października 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Łódź-Śródmieście, na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 2, § 3 i § 4, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) dalej: u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 sierpnia 2018 r.

Nie podzielając rozstrzygnięcia organu I instancji strona złożyła zażalenie zarzucając naruszenie m.in. przepisów art. 27, art. 29 i art. 59 u.p.e.a., art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r.; poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., nadto naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Wykazując na łamach obszernego uzasadnienia swe racje strona wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości z powodu przedawnienia zobowiązania; uznanie wyroków Sądów w tej sprawie tj. WSA w Łodzi i NSA.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił ustalenia i wyprowadzoną po ich analizie ocenę organu I instancji, czemu dał wyraz utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie.

Na wstępie organ wyjaśnił, iż dniem 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca z dnia 11 września 2019 r.). Stosownie do przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie, w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Z kolei podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wprost wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. Wystąpienie jednej z przewidzianych w tym przepisie przesłanek obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie zależy od uznania organu egzekucyjnego, lecz wyłącznie od wystąpienia okoliczności wskazanych w ww. przepisie. Jedną z takich okoliczności jest wygaśnięcie dochodzonej należności na skutek przedawnienia, uregulowane w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., która jednakże w sprawie niniejszej się nie ziściła.

Zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych uregulowane są w art. 70 O.p. Zgodnie z § 1 tego przepisu, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy czym termin ten może być przesunięty z powodu:

• jego zawieszenia z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, a po zawieszeniu termin ten biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (§ 6 i § 7);

• jego przerwania wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, przy czym po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (§ 4).

Zgodnie z ww. art. 70 § 1 O.p., termin przedawnienia dochodzonej od strony należności, z uwagi na wykorzystanie jej w nadmiernej wysokości, co do zasady upłynąłby z dniem 31 grudnia 2018 r. jednakże wobec zaistnienia przesłanek, o których mowa we wspomnianym art. 70 §6 i §7 O.p. termin przedawnienia uległ przesunięciu do dnia 4 listopada 2027 r.

Wobec powyższego, organ nie zgodził się ze stroną, że przedmiotowa należność z tytułu zwrotu dotacji, objęta tytułem wykonawczym [...] uległa przedawnieniu i tym samym nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi F w Ł. zarzuciła

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).

Z kolei zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy rację ma strona skarżąca wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 sierpnia 2018 r. wobec przedawnienia należności objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym. Czy przedawnienie spornych należności, jak twierdzi strona, znajduje oparcie w orzeczeniu tutejszego Sądu z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 691/21 oraz NSA z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt I GSK 495/22, którym oddalona została skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie ze skargi Fundacji na decyzję SKO z dnia 13 lipca 2021 r. nr SKO.4142.13.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi .

Czy jak argumentuje organ wobec wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70 §6 i §7 O.p. w sprawie niniejszej nie doszło do przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności, przedawnienie tych należności nie ma również umocowania ww. orzeczeniach WSA i NSA. Nadto nie ziściła się żadna z pozostałych przesłanek opisanych w art. 59 §1 u.p.e.a. obligujących organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W tak nakreślonym sporze Sąd podziela stanowisko wyprowadzone przez organ egzekucyjny.

Po pierwsze organ orzekał na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. W dniu 30 lipca 2020 r. weszły bowiem w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niektórych innych ustaw. Stosownie do przepisu art. 13 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe.

Po wtóre, zgodnie z art. 59 §1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Strona skarżąca podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego upatruje w przedawnieniu należności objętej postępowaniem egzekucyjnym, o czym stanowi art. 59 §1 pkt 2 u.p.e.a. Wobec powyższego niezbędne jest wyjaśnienie jak należy liczyć bieg terminu przedawnienia należności budżetowych, jaką jest dotacja pobrana w nadmiernej wysokości. W tym zakresie organ egzekucyjny I instancji prawidłowo wskazał, wspierając się wypracowanym na tle podobnych stanów faktyczno-prawnych orzecznictwem, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p., w myśl którego – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku. Tak też wypowiedział się tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 691/21, dodatkowo wskazując na poglądy wyrażone w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 357/1 i powołane w tym wyroku orzecznictwo i poglądy doktryny.

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu dotacji i jedynie przed jego upływem możliwe jest jej skuteczne prawnie doręczenie beneficjentowi (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2583/18).

W kwestii od jakiego momentu termin ten biegnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 3644/15 i Sąd orzekający w tej sprawie w pełni akceptuje ten pogląd. NSA stwierdził, że bieg terminu przedawnienia należy ściśle wiązać z charakterem zobowiązania podlegającego zwrotowi. Jeżeli zatem przyznane środki finansowe są środkami nienależnymi w rozumieniu ustawy, a obowiązek zwrotu dofinansowania nienależnego powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa, to obowiązek zwrotu należy wiązać z dniem otrzymania tych środków przez beneficjenta. Stanowisko tej treści NSA wywiódł z brzmienia art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wskazując m.in. na fakt, że ustawodawca nakazuje liczyć odsetki od zwracanej kwoty od dnia przekazania środków beneficjentowi, w zakresie odsetek, traktując te środki jak zaległości podatkowe. Należy zauważyć, że podobną regułę odnośnie do daty, od której nalicza się odsetki beneficjentowi dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, który wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem, przyjmuje art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy o finansach publicznych.

W konsekwencji zastosowanie art. 70 § 1 O.p. prowadzi do konkluzji, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem lub w nadmiernej wysokości, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta.

Uwzględniając powyższe organy trafnie wskazały, że jak wynika z decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 grudnia 2014r. zaległość z tytułu dochodzonego zwrotu dotacji wynikała z umowy z dnia 9 kwietnia 2013 r., zawartej między Województwem Łódzkim, a stroną na realizację zadania publicznego z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa narodowego pn.: "III Festiwal". Z materiału dowodowego wynikało, że strona wykorzystała dotację w kwocie wyższej, aniżeli przysługiwała, wobec czego kwotę 41.488,83 zł winna strona zwrócić, zgodnie z § 7 umowy oraz art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jako kwotę dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Dotację tę strona pobrała w 2013 roku zatem zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 70 § 1 O.p., termin przedawnienia dochodzonej od strony należności, z uwagi na wykorzystanie jej w nadmiernej wysokości, co do zasady upłynąłby z dniem 31 grudnia 2018 r. Jednakże jak ustaliły organy w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 70 §6 i §7 O.p. co spowodowało, że termin przedawnienia został przesunięty na dzień 4 listopada 2027 r.

Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy dnia 7 lipca 2015 r. strona skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 maja 2015 r. nr SKO.4100.12.2015, którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z dnia 12 grudnia 2014 r. nr KEIII.3152.33.2013.MN. Odpis wyroku tego Sądu z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 745/15 (prawomocnego od dnia 8 lipca 2016 r.) został doręczony organowi pierwszej instancji dnia 6 września 2016 r. Wskutek tego, bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 397 dni (od 7 lipca 2015 r. do 6 września 2016 r.). Omawiany termin zaczął biec dalej od dnia 7 lipca 2016 r., a jego upływ przesunął się na dzień 1 lutego 2020 r. Stosownie bowiem do przepisu art. 70 §6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania – w okolicznościach niniejszej sprawy termin przedawnienia uległ zawieszeniu z dniem 7 lipca 2015 r. Zgodnie zaś z art. 70 §7 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności – co w sprawie nastąpiło w dniu 6 września 2016 r. Wobec powyższego trafnie ocenił organ, że termin przedawnienia przesunął się na dzień 1 lutego 2020 r.

Jednakże, jak trafnie wskazał organ, a co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, opisana okoliczność nie była jedyną skutkującą przesunięciem terminu przedawnienia.

Na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 sierpnia 2018 r. organ egzekucyjny dokonywał zajęć z rachunków bankowych:

- zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2018 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w A Bank S.A.; zawiadomienie to Bank otrzymał dnia 21 grudnia 2018 r., a stronie zostało doręczone dnia 9 stycznia 2019 r.;

- zawiadomieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w B Bank S.A.; zawiadomienie Bank otrzymał w dniu 19 czerwca 2019 r., a stronie doręczono w dniu 1 lipca 2019 r.;

- zawiadomieniem z dnia 6 sierpnia 2021 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w C Bank S.A.; zawiadomienie doręczono Bankowi w dniu 6 sierpnia 2021 r., stronie w dniu 12 sierpnia 2021 r.;

- zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2022 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelności z rachunku bankowego strony w D Bank S.A.; zawiadomienie doręczono Bankowi dnia 3 listopada 2022 r., zobowiązanemu dnia 7 listopada 2022 r. We wszystkich przypadkach zajęcie nie mogło być zrealizowane ze względu na brak środków.

Odnotować trzeba, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego – zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2018 r. – zostało doręczone stronie w dniu 9 stycznia 2019 r. tj. przed upływem przesuniętego terminu przedawnienia.

Zastosowanie środka egzekucyjnego następuje z dniem jego dokonania, czyli w przypadku egzekucji z rachunku bankowego z chwilą doręczenia do banku zawiadomienia o zajęciu, bądź innej wierzytelności pieniężnej z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Zawiadomienie zobowiązanego o dokonanych zajęciach jest warunkiem uzupełniającym.

Zgodnie natomiast z art. 70 §4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Powyższy zapis oznacza, że każde z powyższych zajęć skutkowało przesunięciem upływu terminu przedawnienia o kolejne 5 lat, odpowiednio do: 22 grudnia 2023 r., 20 czerwca 2024 r., 7 sierpnia 2026 r., 4 listopada 2027 r.

Ponadto, zawiadomieniem z dnia 13 września 2022 r. organ egzekucyjny skutecznie zajął w Urzędzie Skarbowym Łódź-Śródmieście wierzytelność strony z tytułu nadpłaty/zwrotu podatku. Zawiadomienie to strona otrzymała dnia 16 września 2022 r. Wskazane zajęcie zostało zrealizowane 13 października 2022 r.

W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze stroną, iż dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]. należności się przedawniły. Oceny Sądu nie zmieniają orzeczenia tutejszego Sądu z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 691/21 oraz NSA z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt I GSK 495/22, którym oddalona została skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie ze skargi Fundacji na decyzję SKO z dnia 13 lipca 2021 r. nr SKO.4142.13.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Wbrew twierdzeniom strony w uzasadnieniu żadnego z wymienionych orzeczeń Sąd nie przesądził, że doszło do przedawnienia omawianych należności. Lektura orzeczenia WSA w Łodzi wskazuje, iż zaskarżone decyzje organu I i II instancji zostały uchylone właśnie z uwagi na konieczność zbadania kwestii przedawnienia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 listopada 2021 r. czytamy "W ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji będzie zobowiązany do rozważenia kwestii przedawnienia, w szczególności wskazania okoliczności, które wymienione są w art.70 O.p, a które zaistniały przed dniem 31 grudnia 2018 roku. Jeśli takie zdarzenia nie występują w tej sprawie, będzie zobowiązany do umorzenia postępowania o przyznanie ulgi na podstawie art. 208 § 1 O.p. Należy też podnieść, że wobec prawdopodobnego przedawnienia obowiązku zwrotu dotacji, obowiązek ten wygasł na podstawie art.67 ust.1 u.f.p w związku z art.59 § 1 pkt.9 O.p, w związku z tym nie istnieje już obowiązek jej zwrotu, a wszelkie działania zmierzające do jej wyegzekwowania będą bezprawne." Ocenę co do niezbędności jednoznacznego wyjaśnienia kwestii ewentualnego przedawnienia podzielił NSA oddalając skargę kasacyjną od ww. wyroku tutejszego Sądu.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

P.C.