Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 504/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2024-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, par. 4, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3, art. 83 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2024 r. nr 1201-IEW-3[1].7113.2.2024.13 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olkuszu z dnia 16 stycznia 2024 r. nr 1219-SEW.7113.3.2023 oddalające zarzuty J.D. w sprawie egzekucji administracyjnej należności z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec, listopad i grudzień 2018 r. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 maja 2024 r.

W dniu 6 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego) J.D. wniósł skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). W myśl bowiem art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Skarżący wnosząc skargę może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty, czy też urzędu konsularnego. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 maja 2024 r., a termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 czerwca 2024 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 6 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie.

Na marginesie Sąd zauważa, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga zawierała brak formalny w postaci braku numeru PESEL skarżącego. Sąd nie wezwał jednak skarżącego do uzupełnienia tego braku, gdyż uznał, że byłoby to bezcelowe i powodowałoby niepotrzebne przedłużenie postępowanie. Nawet gdyby bowiem skarżący podał swój numer PESEL, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie przewidzianego do tego terminu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.