Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 401/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2891/22 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r., nr BP.502.183.2022.0155.DL1.241341 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r., odrzucił skargę K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz zwrócił skarżącemu uiszczony od wniesionej skargi wpis.

Sąd wskazał, że pismem z dnia 15 sierpnia 2022 r., strona wniosła skargę na powołaną decyzję Głównego Inspektora Transport Drogowego, które to rozstrzygnięcie doręczone zostało skarżącemu w dniu 21 lipca 2022 r.

Sąd I instancji wskazując na treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz.259; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że skarżący nadał skargę w dniu 6 października 2022 r., a więc po upływie 30 - dniowego terminu do złożenia skargi, który rozpoczął bieg w dniu 22 lipca 2022 r. (Sąd I instancji błędnie wskazała datę 22 marca 2022 r.- przypis NSA) i upływał w dniu 22 sierpnia 2022 r.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za spóźnioną, wobec czego odrzucił ją oraz zwrócił stronie uiszczony wpis od skargi.

K. B. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu:

- naruszenie art. 65 § 2 k.p.a. oraz 65 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie co miało wpływ na wynik sprawy i niewzięcie pod uwagę, iż organ do którego została omyłkowo skierowana skarga nie przekazał jej niezwłocznie, ale czekał z przekazaniem ponad miesiąc oraz bezpodstawnie przy przekazania stwierdził, iż nie dołączyłem do ww. skarg odpisu i opłaty od skargi co jest nieprawdą, a co potwierdza, iż organ pierwszej instancji do którego omyłkowo została adresowana skarga nie dość, iż nie działał niezwłocznie to również podawał w swych pismach nieprawdę co sprawia, iż nie mogę ponosić negatywnych konsekwencji działań organu administracyjnego co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie art. 8. Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie faktu, iż organ do którego omyłkowo skierowano pismo nie przekazał niezwłoczne według właściwości pisma, a czekał z tym ponad miesiąc, co sprawiło iż termin na wniesienie skargi nie został zachowany, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenia art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie mimo ziszczenia się przesłanek do jego zastosowania, co miało istotny wpływ na wynika sprawy.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o uwzględnienie skargi, względnie o uchylne zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w nim zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji.

Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a..

Analiza akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wskazuje, jak słusznie ustalił to Sąd I instancji, że objęta skarga strony decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r., doręczona została stronie w dniu 21 lipca 2022 r. Skuteczny termin do wniesienia skargi na powołane rozstrzygnięcie, zgodnie ze wskazanym art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał zatem z dniem 22 sierpnia 2022 r.

Jak wynika z akt sądowych sprawy powołana skarga opatrzona datą 15 sierpnia 2022 r. nadana została przez stronę do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organu właściwego zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., w urzędzie pocztowym w dniu 6 października 2022 r. Oznacza to, co również słusznie stwierdził Sąd I instancji, że strona uchybiła terminowi, o którym mowa w powołanym art. 53 § 1 p.p.s.a., co w konsekwencji obligowała tenże Sąd do odrzucenia skargi, jako spóźnionej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy skutkującego odrzuceniem skargi strony nie zmienia argumentacja zażalenia, iż uchybienie terminu spowodowane było błędnym zaadresowaniem przesyłki zawierającej skargę do organu I instancji zamiast do organu odwoławczego – Głównego Inspektora Transportu Drogowego, za pośrednictwem którego, zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skarga powinna zostać wniesiona oraz "przetrzymanie" przez organ I instancji skargi, skutkujące, zdaniem strony, uchybieniem trzydziestodniowego terminu do skutecznego wniesienia rzeczonej skargi.

Wskazania wobec powołanej argumentacji strony wymaga, że na tle art. 53 § 1 p.p.s.a. przyjmuje się, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu, nie można przyjąć daty złożenia skargi do organu niewłaściwego. W takiej sytuacji bowiem, o zachowaniu terminu decydować będzie data przekazania (nadania) skargi na adres organu właściwego (por. post. NSA z: 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 99/15; 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 735/14)

Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, że skarżący istotnie w dniu 19 sierpnia 2022 r. złożył do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we Wrocławiu z szereg pism w tym skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r. Okoliczność ta nie wpływa jednakże na uznanie, że skarżący dochował terminu do skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi zaś samo uchybienie było wynikiem opieszałości WITD. W przypadku wniesienia skargi do niewłaściwego organu, termin do jej wniesienia jest zachowany tylko wówczas, gdy skarga zostanie przed upływem trzydziestodniowego terminu przekazana organowi właściwemu, czyli temu, za pośrednictwem którego skarżący powinien ją skierować do właściwego sądu administracyjnego. Ewentualne ryzyko przekroczenia tego terminu procesowego oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania. Już zatem samo nadanie przez stronę skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. obarczone było ryzykiem, za które odpowiedzialność ponosiła strona, niedochowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Dalsza analiza akt sprawy administracyjnej nie daje również podstaw do stwierdzenia, iż po stronie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we Wrocławiu miała miejsce, podnoszona przez skarżącego, opieszałość skutkująca przekazaniem skargi do Głównego Inspektora Transportu Drogowego już po terminie skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zauważyć bowiem należy, że przesyłka, nadana 19 sierpnia 2022 r. i skierowana do WITD we Wrocławiu, dotyczyła protokołu kontroli i zawierała pisemną odpowiedzi strony, w ramach której skarżący powołał się na pismo z GDDKIA z dnia 6 kwietnia 2022 r. mające stanowić załącznik do stanowiska strony. W rzeczywistości załącznik ten był skargą na decyzję z dnia 15 lipca 2022 r., którą po ustaleniu przez WITD we Wrocławiu faktycznego zamiaru strony jej wniesienia do Głównego Inspektora Transportu Drogowego – 27 września 2022 r. – niezwłocznie, bo dnia następnego, przekazano organowi właściwemu w świetle art. 54 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do postawione przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazać należy, że Sąd I instancji rozpoznał ten wniosek odmawiając skarżącemu przywrócenia uchybionego terminu postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r., na które postanowienie strona wniosła nieskuteczne – spóźnione zażalenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.