Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 313/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 398/22 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2021 r. nr ZOA-I.7721.14.2019 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 398/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek A. K. (dalej "skarżący") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej "WINB") z dnia 10 grudnia 2021 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z 8 czerwca 2022 r. Sąd odrzucił skargę A. K. na decyzję Lubelskiego WINB z 10 grudnia 2021 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jako wniesioną po terminie. Jak zaznaczył Sąd trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał 14 stycznia 2022 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy dopiero 12 maja 2022 r. Pełnomocnik skarżącego wnosząc skargę nie złożył przy tym wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 20 czerwca 2022 r., który 27 czerwca 2022 r. wniósł na nie zażalenie. W tym samym dniu skarżący złożył sporządzony osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc w nim, że upływ terminu nie był spowodowany jego zaniechaniem lecz przewlekłym działaniem sądu. Pełnomocnik skarżącego zawiadomienie o ustanowieniu go pełnomocnikiem otrzymał 20 kwietnia 2022 r., a 12 maja 2022 r. złożył skargę. On natomiast w trakcie sporządzania skargi od 28 kwietnia 2022 r. pozostawał pod stałym nadzorem lekarza w związku ze złym stanem zdrowia, a 12 maja 2022 r. miał zawał serca i trafił do szpitala. Nie mógł zatem uczestniczyć w czynnościach związanych ze złożeniem skargi. W zasadzie do dnia złożenia wniosku nie był w stanie funkcjonować, ponieważ dopiero teraz zakończył rehabilitację. O odrzuceniu skargi dowiedział się od pełnomocnika 20 czerwca 2022 r. - wtedy kiedy odebrał on postanowienie. Dodał, że nie było jego winą, że wniosek o przywrócenie terminu, którego wymóg złożenia sugeruje sąd nie został złożony. Nie mógł go złożyć z uwagi stan zdrowia.

W ocenie Sądu termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegł od dnia 21 kwietnia 2022 r. i upłynął 20 maja 2022 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został natomiast złożony 27 czerwca 2022 r., a więc po upływie terminu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest spóźniony, a zatem na podstawie art. 88 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez swojego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów art. 88 zd. 1. p.p.s.a. w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące odrzuceniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w sytuacji gdy wniosek złożony przez A. K. obejmował przywrócenie terminu do czynności przywrócenia terminu do złożenia skargi, natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o analizę przesłanek przywrócenia terminu do złożenia skargi pomijając zagadnienie dopuszczalności przywrócenia terminu do tej czynności tj. przywrócenia terminu do złożenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).

W piśmiennictwie podkreśla się, że jeżeli strona z przyczyn przez nią niezawinionych uchybiła także terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, również ten drugi termin może zostać przywrócony na stosowny wniosek strony. Brak wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu skutkuje odrzuceniem wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. (zob. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021).

W niniejszej sprawie strona występująca z zażaleniem słusznie wskazuje, że Sąd I instancji błędnie zakwalifikował wniosek skarżącego jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podczas gdy strona wnosiła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Błąd powyższy nie mógł zostać naprawiony w postępowaniu przed NSA z pominięciem postępowania przed Sądem I instancji, który winien prawidłowo rozpoznać złożony wniosek.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.