Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 865/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1,  art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant Wiktoria Sojka-Ratajczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Głuszycy z dnia 22 września 2020 r. nr XXV/193/2020 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Sierpnica, gmina Głuszyca I. stwierdza nieważność załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w zakresie fragmentu 2U/ML – działki nr 130/2 obręb Sierpnica; II. zasądza od Gminy Głuszyca na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Głuszycy nr XXV/193/2020 z 22.09.2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Sierpnica, gmina Głuszyca, w zakresie fragmentu terenu 2U/ML – działka nr 130/2 obręb Sierpnica. Wojewoda zarzucił Radzie podjęcie załącznika graficznego do uchwały, w zakresie fragmentu terenu 2U/ML - działki nr 130/2 obręb Sierpnica - z istotnym naruszeniem art. 14 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503) - zwanej dalej "u.p.z.p.", polegającym na wprowadzeniu w uchwale postanowień przekraczających obszar objęty planem, uprzednio określony w załączniku graficznym do uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu miejscowego. Zarzucając powyższe organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części graficznej w zakresie fragmentu terenu 2U/ML - działka nr 130/2 obręb Sierpnica.

W uzasadnieniu podano, że z porównania załączników graficznych do uchwały nr II/13/2018 Rady Miejskiej w Głuszycy z 27.11.2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Sierpnica, gm. Głuszyca oraz zaskarżonej uchwały nr XXV/193/2020 jednoznacznie wynika, że niewielki fragment terenu 2U/ML kwestionowanej uchwały nie został objęty zakresem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu. Przedmiotowy fragment oznaczony nr działki nr 130/2 znajduje się w południowej części terenu, sąsiadując z objętą zakresem przystąpienia działką nr 130/7 oraz pozostająca poza jego zakresem działką nr 129/1. Zdaniem Wojewody, tym samym naruszone zostały zasady sporządzenia planu w związku z uchwaleniem planu w granicach odmiennych od tych, które określone zostały w uchwale intencyjnej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Głuszycy podzielił argumentację Wojewody potwierdzając, że teren ww. działki nie był objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu miejscowego. Ze względu na niekwestionowanie stanowiska Wojewody, dającego podstawy do sprawnego rozpoznania sprawy przez Sąd, jak i nieznaczny charakter uchybienia, Burmistrz wniósł o nieobciążanie Gminy kosztami postępowania, na zasadzie art. 206 p.p.s.a.

W piśmie procesowym z 06.03.2023 r. pełnomocnik Wojewody nie zgodził się z argumentacją dotyczącą wniosku dotyczącego nieobciążania Gminy kosztami postępowania. Wskazał, że przewidziany w 206 p.p.s.a. przypadek odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania przez sąd musi być "uzasadniony". Nie jest uzasadnieniem do zastosowania powyższego przepisu brak kwestionowania skargi. Powyższa okoliczność świadczy wyłącznie o niepodważalności zarzutów zawartych w skardze organu nadzoru. Ponadto zauważono, że Rada podejmując skarżony miejscowy plan, naruszyła niewątpliwie w sposób istotny zasady sporządzania planu miejscowego. Tego rodzaju uchybienie nie można uznać za "nieznaczne", gdyż stwierdzenie nieważności części uchwały w zakresie jednego z głównych przeznaczeń terenu objętego granicami planu bezpośrednio wpłynie na sytuacje prawną adresatów aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały, ze względu na jej przedmiot Sąd uwzględnił regulację szczególną zawartą w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą nieważność aktu powoduje istotne naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Uwzględniając powyższe i mając na uwadze zarzuty Wojewody Sąd uznał, że są one uzasadnione, gdyż przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności uchwały w zakwestionowanej w skardze części.

Przepis art. 14 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według art. 14 ust. 2 ww. ustawy integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Tym samym, funkcją załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednoznaczne wyznaczenie granic obszaru objętego projektem planu lub projektem jego zmiany.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje określony obszar gminy wyznaczony granicami uchwały o przystąpieniu do jego sporządzenia. Określenie granic obszaru objętego planem wiąże radę gminy, co do terytorialnego zakresu ustaleń podjętych w planie. Rada gminy, uchwalając plan miejscowy, nie ma kompetencji do ustalania przeznaczenia terenów znajdujących się poza obszarem objętym granicami tego planu. Tym samym, nie jest dopuszczalne rozstrzyganie w planie miejscowym o przeznaczaniu gruntów, które nie znajdują się w granicach obszaru objętego ustaleniami tego planu (por. NSA w wyroku z 06.06.2018 r., sygn. akt II OSK 1689/16).

W realiach niniejszej sprawy, jak trafnie ustalił organ nadzoru – co zostało potwierdzone także przez organ gminy - teren oznaczony geodezyjnie jako działka nr 130/2 znajdujący się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem 2U/ML (stanowiącym załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały) nie był ujęty w granicach obszaru objętego projektem planu określonego w załączniku graficznym nr 1 do uchwały nr II/13/2018 Rady Miejskiej w Głuszycy z 27.11.2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi Sierpnica, gm. Głuszyca. Tym samym należy uznać, że w tym zakresie uchwalona zmiana planu miejscowego wykracza poza granice obszaru określonego załącznikiem do uchwały intencyjnej z 27.11.2018 r.

W konsekwencji należy zgodzić się ze Wojewodą, że w niniejszej sprawie w sposób istotny naruszone zostały zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące problematyki merytorycznej związanej ze stanowieniem tego aktu, tj. dotyczące uchwalania planu w granicach odmiennych od tych, które były określone w uchwale o przystąpieniu do sporządzania planu i nieprzewidzianych w niej, a co oznacza, że skarga w tym zakresie zasługiwała na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., gdyż Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 206 p.p.s.a. przewidującego odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, podzielając stanowisko Wojewody przedstawione w piśmie z 06.03.2023 r.