Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1988/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), z dniem [...] lipca 2017 r. - utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] czerwca 2013 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...], Ośrodek Zamiejscowy w [...] wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącemu J. K. zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, o to że: w dniu [...] sierpnia 2012 r. w [...], woj. [...], jako funkcjonariusz Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z trzema pełniącymi funkcję publiczną funkcjonariuszami Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...], w celu uzyskania - w dochodzeniu nr [...] Ds. [...] Prokuratury Rejonowej w [...] prowadzonego w sprawie przestępstwa kradzieży w dniu [...] lipca 2012 roku złotej biżuterii ze sklepu jubilerskiego - określonej treści wyjaśnień i przyznanie się zatrzymanego mężczyzny do jego popełnienia wspólnie z innymi osobami, przekroczył swoje uprawnienia, fizycznie i psychicznie znęcając się nad przesłuchiwanym poprzez jego długotrwałe wstępne rozpytanie, w trakcie którego słyszał on odgłosy używania przemocy wobec innych przesłuchiwanych: polewanie zimną wodą, krzyki, zaklejanie ust taśmą, grożenie wywiezieniem do lasu i rozgłoszeniem wśród osadzonych w Zakładzie Karnym w [...] nieprawdziwych informacji o jego współpracy z organami ścigania oraz wspólnie z innymi dwoma policjantami wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego mężczyzny poprzez używanie paralizatora elektrycznego, kopanie oraz uderzanie pięściami i pałką służbową po całym ciele, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, tj. o czyn z art. 246 kodeksu karnego w zw. z art. 231 § 1 kodeksu karnego w zb. z art. 158 § 1 kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego.

Postanowienie o przedstawieniu wyżej wskazanego zarzutu prokurator ogłosił skarżącemu J. K. w dniu [...] lipca 2013 r.

Z akt sprawy wynika, że w dniu popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu był on funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w [...], natomiast rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący został przeniesiony z dniem [...] marca 2013 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji i mianowany na stanowisko [...] [...] Wydziału Techniki Operacyjnej KSP.

W związku z uzyskaną wiedzą o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, Komendant [...] Policji - działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zawiesił J. K. w czynnościach służbowych od dnia [...] lipca 2013 r. do dnia [...] września 2013 r., z rygorem natychmiastowej wykonalności, a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2013 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, z rygorem natychmiastowej wykonalności.

W następstwie przeprowadzonej rozmowy wyjaśniającej ze skarżącym, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. uchylił z dniem [...] listopada 2013 r. w/w rozkaz personalny z dnia [...] września 2013 r. o zawieszeniu skarżącego policjanta w czynnościach służbowych.

W międzyczasie, postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Komendant [...] Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu J. K. zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. art. 246 kodeksu karnego w zw. z art. 231 § 1 kodeksu karnego w zw. z art. 158 § 1 kodeksu karnego oraz w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 132 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, które następnie postanowieniem nr [...] Komendant [...] Policji w dniu [...] grudnia 2013 roku zawiesił do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko obwinionemu postępowania karnego.

W dniu [...] maja 2015 r. do Wydziału Kadr Komendy [...] Policji wpłynęło pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] z dnia [...] maja 2015 r. informujące, iż w dniu [...] maja 2015 r. ogłoszono skarżącemu J. K. postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. o zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, w którym zarzucono skarżącemu, iż: w dniu [...] sierpnia 2012 r. w [...], woj. [...], jako funkcjonariusz Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z dwoma pełniącymi funkcję publiczną funkcjonariuszami Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...], w celu uzyskania - w toku dochodzenia sygn. akt [...] Prokuratury Rejonowej w [...], prowadzonego w sprawie przestępstwa kradzieży w dniu [...] lipca 2012 r. złotej biżuterii ze sklepu jubilerskiego - określonej treści wyjaśnień i przyznanie się zatrzymanego mężczyzny do jego popełnienia wspólnie z innymi osobami, przekroczył swoje uprawnienia, fizycznie i psychicznie znęcając się nad przesłuchiwanym poprzez: jego długotrwałe wstępne rozpytanie, w trakcie którego słyszał on odgłosy używania przemocy wobec innych przesłuchiwanych; polewanie zimną wodą; krzyki; zaklejanie ust taśmą; grożenie wywiezieniem do lasu i rozgłoszeniem wśród osadzonych w Zakładzie Karnym w [...] nieprawdziwych informacji o jego współpracy z organami ścigania oraz wspólnie z innymi dwoma policjantami wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego mężczyzny poprzez używanie paralizatora elektrycznego, kopanie oraz uderzanie pięściami i pałką służbową po całym ciele, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, tj. o czyn z art. 243 kodeksu karnego w zw. z art. 231 § 1 kodeksu karnego w zw. z art. 158 § 1 kodeksu karnego w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego.

Następnie, pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] - Ośrodek Zamiejscowy w [...] zawiadomił Komendanta [...] Policji o skierowaniu w dniu [...] czerwca 2015 r. do sądu aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu J. K. oskarżonemu o czyn wskazany w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] maja 2015 r.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Komendant [...] Policji poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ poinformował skarżącego o możliwości zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie, a także o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do zapoznania się z materiałami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia.

Ponadto, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] maja 2017 r. poinformował Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji. Jednocześnie, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji zwrócił się z wnioskiem o wyrażenie przez wskazaną organizację związkową w przedmiotowej sprawie opinii w formie uchwały, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

W dniu [...] czerwca 2017 r. skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu zakończenia toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowania karnego w sprawie sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją niewinność w tej sprawie, podnosząc, iż przyczyną wszczęcia toczącego się postępowania karnego jest zemsta osób zatrzymanych w śledztwie za ich zatrzymanie i skuteczne zebranie dowodów potwierdzających ich udział w przestępstwie. Skarżący stwierdził, iż zebrany w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego materiał dowodowy, w postaci zeznań świadków, świadczy o jego niewinności. Jednocześnie, skarżący zauważył, iż protokoły przesłuchania tychże świadków dołączy niezwłocznie do postępowania administracyjnego. Ponadto, skarżący podniósł, iż mimo, że jego sytuacja prawna jest identyczna, jak współoskarżonych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...], to pozostaje jednak w gorszej od nich sytuacji służbowej.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., na mocy którego zwolnił skarżącego J. K. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2017 r. Jednocześnie, powołując się na przepis art. 108 § 1 k.p.a., Komendant [...] Policji nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji, odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji do czasu zakończenia postępowania karnego - wskazał, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Komendant [...] Policji uznał, że nie zaistniała przesłanka umożliwiająca obligatoryjne zawieszenie postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji podkreślił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia bowiem rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, albowiem jedyną istotną przesłanką do wydania decyzji w sprawie zwolnienia jest ważny interes służby. W tej sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest możliwe bez konieczności czekania do momentu wydania rozstrzygnięcia w prowadzonej przeciwko policjantowi sprawie karnej.

Organ pierwszej instancji wskazał także, iż brak jest również podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Komendant [...] Policji wskazał bowiem, że na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. nie może być zawieszone postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu przez organ administracji publicznej.

Ustosunkowując się z kolei do argumentów skarżącego, który podkreślał swoją niewinność, akcentując przy tym, iż oskarżenie o zarzucany mu w postępowaniu karnym czyn stanowi zemstę zatrzymanych przez niego osób, Komendant [...] Policji stwierdził, iż postępowanie karne jest postępowaniem niezależnym, w żaden sposób niepodlegającym ocenie w toku postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji podkreślił, iż rozstrzygnięcia podejmowane przez organy prowadzące postępowanie karne mogą podlegać kontroli jedynie przez organy do tego uprawnione oraz tylko i wyłącznie w tym postępowaniu. Z tego względu, organ pierwszej instancji uznał, że przedstawione przez stronę skarżącą argumenty zmierzające do podważenia zasadności zarzutów karnych nie zasługują na uwzględnienie.

Przechodząc do oceny podstaw zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, organ pierwszej instancji wskazał na brzmienie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji.

W tym zakresie, organ zwrócił uwagę na użycie w powołanym przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy zwrotu "można zwolnić", podnosząc, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie sprecyzowane ani też bliżej określone. Niemniej, jak zauważył Komendant [...] Policji, zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w praktyce, na podstawie powyższego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, dokonuje się zwolnień takich policjantów, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Przy czym, jak wskazał organ, stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych, albowiem może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Komendant [...] Policji stwierdził, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07, czy też wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, w których NSA uznał, że przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę, zaś okoliczności faktyczne winny się odnosić do przepisu art. 1 ustawy o Policji. Komendant [...] Policji podniósł, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji - Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, co oznacza, że realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Komendant [...] Policji stwierdził, iż wszelkie wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Komendant [...] Policji stwierdził, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Organ zauważył, że każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Organ pierwszej instancji podniósł jednocześnie, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. W tej sytuacji, zdaniem organu, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Komendant [...] Policji stwierdził, że policjant powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt lI SA/Wa 685/12, Lex nr 1230651).

Mając powyższe na względzie, Komendant [...] Policji uznał zatem, że przez pojęcie "ważnego interesu służby" uzasadniającego zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy rozumieć sytuację, w której pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. Zdaniem organu pierwszej instancji, zwolnienie z powołaniem się na wspomnianą przesłankę stanowi środek gwarantujący Policji w sposób optymalny wypełnienie statutowych zadań, przy pomocy osób nie tylko odpowiednio przygotowanych zawodowo, ale i świadomych znaczenia treści złożonego ślubowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt OSK 1629/13, Lex nr 1771915).

Organ pierwszej instancji, powołując się na przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, stwierdził, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. W związku z tym, w ocenie organu, nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Według Komendanta [...] Policji, zadania realizowane przez Policję wymagają, aby służbę w Policji pełniły włącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. W ocenie organu, podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (tak również: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07).

Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie "ważny interes służby" - rozumiany jako interes społeczny, a pojmowany jako troska o dobro wspólne - wymaga od Komendanta [...] Policji zapewnienia prawidłowej realizacji omawianych wyżej zadań nałożonych przepisami ustawy na Policję. Stąd też, jak zauważył organ, wynikają wysokie wymagania w stosunku do podległych organowi policjantów, odnośnie posiadania przez nich nieposzlakowanej opinii, przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej, wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych, a także strzeżenia honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji w Policji.

W konsekwencji, Komendant [...] Policji stwierdził, że funkcjonariusz Policji powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji, a także zachowywać się godnie zarówno w służbie, jaki i poza nią.

Powołując się na przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, organ pierwszej instancji uznał, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, a więc osoba, której można w szczególności przypisać takie cechy, jak uczciwość, rzetelność, odpowiedzialność, lojalność, umiejętność przedkładania interesu publicznego nad prywatny, umiejętność współpracy z innymi ludźmi. Jednocześnie, organ zauważył, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa.

W związku z powyższym, Komendant [...] Policji stwierdził, że w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt naruszenia obowiązującego porządku prawnego - bez względu na to, jaki charakter ma owo naruszenie - stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Zdaniem organu pierwszej instancji, szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania norm prawa karnego, a także innych przepisów i zasad. Organ stwierdził, że nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne.

Komendant [...] Policji podkreślił jednocześnie, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności, organ Policji nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Zatem, jak wskazał organ pierwszej instancji, niezależnie od wyniku toczącego się postępowania karnego zachowanie skarżącego J. K. może zostać ocenione pod katem zaistnienia interesu społecznego w jego zwolnieniu ze służby w Policji, utożsamianego z ważnym interesem służby.

Organ pierwszej instancji, podkreślając fakt, iż skarżący funkcjonariusz oskarżony jest o popełnienie w trakcie wykonywania obowiązków służbowych przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 246 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. - wskazał, że ocena tego faktu, w kontekście dyspozycji art. 1, art, 25 ust. 1, art. 27 ust.1 oraz art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, świadczy o tym, że skarżący policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia wskazanego wyżej przestępstwa, traci przymiot posiadania nieposzlakowanej opinii. W tej sytuacji, zdaniem Komendanta [...] Policji, pozostawienie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby.

Organ pierwszej instancji, uznał, że czyn, którego popełnienie zarzucono skarżącemu w toku postępowania karnego, jest czynem szczególnie nagannym, gdyż popełnionym przez funkcjonariusza publicznego w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto, jak wskazał organ, czyn taki w oczach opinii społecznej postrzegany jest, jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowany, jako popełniony z niskich pobudek.

Wobec powyższego, Komendant [...] Policji uznał, że nie budzi wątpliwości fakt, iż postawa skarżącego policjanta stoi w sprzeczności z wynikającą z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji koniecznością posiadania przez funkcjonariusza Policji nieposzlakowanej opinii. Zdaniem organu pierwszej instancji, pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki do pełnienia służby w Policji z uwagi na podejrzenie popełnienia wskazanego wyżej czynu, godziłoby zatem w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji.

Komendant [...] Policji uznał w konsekwencji, że wyjątkowo naganny charakter czynu uniemożliwia dalsze pozostawanie skarżącego w służbie, albowiem Policja jest instytucją zaufania publicznego, zaś pozostawanie w służbie policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby.

Organ pierwszej instancji podniósł, iż w realiach przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma pojęcie interesu społecznego, tożsamego z ważnym interesem służby w Policji w kontekście przepisów art. 1, art. 25 ust. 1, art. 27 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, a przejawiające się szczególną dbałością i troską o dobro tej służby. W ocenie organu, "dobro służby" należy natomiast do zwrotów niedookreślonych. Organ stwierdził, że na pojęcie to składają się dobra szczegółowe, takie jak dobre imię Policji, zaufanie obywateli do jej organów, gwarancje praworządnego działania aparatu Policji, czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. Organ wskazał, że w odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś społeczeństwo musi mieć przekonanie, że służbę w tej formacji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o naruszenie przepisów prawa.

Jednocześnie, Komendant [...] Policji stwierdził, że policjanci muszą mieć świadomość tego, że w formacji, w której pełnią służbę, nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, oraz że działania niezgodne z prawem, nawet popełnione poza służbą, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane.

Dodatkowo, organ pierwszej instancji zauważył, że - w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych - "poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie, zdaniem organu, odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego policjanta. Organ uznał, że utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danego funkcjonariusza, albowiem nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danego policjanta w sferze etycznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13, Lex nr 2007844). W tej sytuacji, Komendant [...] Policji stwierdził, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań ustawowych Policji, w tym w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, przez policjanta, któremu zarzucono popełnienie w trakcie wykonywania obowiązków służbowych czynu zabronionego skutkującego narażeniem człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.

W związku z powyższym, Komendant [...] Policji uznał, że tym sam fakt przedstawienia skarżącemu J. K. zarzutów popełnienia wskazanego wyżej przestępstwa sprawia, że utracił on przymiot konieczny do pozostawania w szeregach Policji, gdyż nie posiada on nieposzlakowanej opinii i nie daje gwarancji strzeżenia honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej, do czego obliguje policjanta dyspozycja art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji, organ pierwszej instancji stwierdził, że pozostawienie w służbie skarżącego policjanta jest sprzeczne z interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez prawidłowe wykonywanie zadań ustawowych przez wszystkich policjantów.

Mając na względzie powyższe, Komendant [...] Policji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zaszła rzeczywista potrzeba dokonania zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Komendant [...] Policji uznał, że nie ulega zatem wątpliwości, że funkcjonariusz Policji, któremu - tak, jak skarżącemu - zarzucono popełnienie czynu z art. 246 kk. w zb. z art. 231 § 1 kk. w zb. z art 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a więc przestępstwa, do którego ustawowych znamion zalicza się przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego poprzez fizyczne i psychiczne znęcanie się nad przesłuchiwanym skutkujące narażeniem go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia - naraża dobre imię Policji, podważając zaufanie obywateli do jej organów. Takie działanie, zdaniem organu pierwszej instancji, uznać zatem należy za sprzeczne z ważnym interesem służby, gdyż ma on niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji, a także nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy.

Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w trybie art. 108 § 1 k.p.a., Komendant [...] Policji stwierdził, że z uwagi na konieczność jej wykonania przed upływem terminu do wniesienia odwołania warunkowana jest ważnym interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Organ pierwszej instancji stwierdził, że zachowanie skarżącego zasługuje na szczególne napiętnowanie, albowiem świadczy o całkowitym lekceważeniu formacji, w której służy i nie licuje z honorem, godnością oraz dobrym imieniem służby. Zatem, jak stwierdził organ, sam charakter zaistniałego zdarzenia oraz fakt niemożności pogodzenia działania wymienionego z etosem służby w Policji uzasadnia także zastosowanie w sprawie art. 108 § 1 k.p.a.

W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r.

Wnosząc o uwzględnienie odwołania i uchylenie spornego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r., skarżący stwierdził w uzasadnieniu odwołania, że nie może zgodzić się z twierdzeniem Komendanta [...] Policji, jakoby - w świetle art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - nie byłoby możliwe wykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne.

Według skarżącego, zgodnie z wykładnią przepisów cyt. ustawy, funkcjonariuszem Policji może być obywatel, który m.in. nie był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Biorąc to pod uwagę, skarżący zauważył, że w prowadzonym przez Sąd Rejonowy w [...] postepowaniu karnym w sprawie sygn. akt [...], ma on status osoby oskarżonej i nie można go stawiać na równi z osobą skazaną. Stanowisko to, zdaniem strony skarżącej, wynika wprost z art. 5 § 1 kodeksu postępowania karnego, gdzie ustawodawca sformułował zasadę domniemania niewinności, zgodnie z którą osobę podejrzaną, a nawet oskarżoną, uważa się za niewinną do czasu udowodnienia winy i stwierdzenia jej prawomocnym wyrokiem.

W konsekwencji, skarżący stwierdził, że potraktowanie go, jako osoby skazanej i niegodnej zajmowania stanowiska funkcjonariusza Policji, jest bardzo krzywdzące, albowiem - zdaniem skarżącego - wszelkie obowiązki służbowe wykonuje on z należytą starannością i dokładnością. Ponadto, skarżący zauważył, że postepowanie karne, które prowadzone jest przez Sąd Rejonowy w [...], a w którym skarżący występuje w charakterze oskarżonego, jest konsekwencją realizowanych czynności służbowych dotyczących napadu na zakład jubilerski, który miał miejsce w lipcu 2012 roku w [...]. Skarżący stwierdził, że przyczyną wszczęcia przedmiotowego postępowania przeciwko niemu oraz czterem innym funkcjonariuszom Komendy Miejskiej Policji w [...] jest zemsta osób zatrzymanych za ich zatrzymanie i skuteczne zebranie dowodów potwierdzających ich udział w tym przestępstwie. Skarżący zaznaczył również, że podczas zatrzymania, które stało się przedmiotem wspomnianego postępowania karnego, wykonywał on nałożone na niego obowiązki zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie uchybiając godności funkcjonariusza publicznego. Skarżący wskazał, że ma nadzieję, że w toku postępowania zostanie wykazane, iż wszelkie sformułowane pod jego i jego kolegów adresem zarzuty są nieprawdziwe, w konsekwencji czego zostaną oni uniewinnieni.

Na marginesie, skarżący podniósł, że razem z nim jest jeszcze współoskarżonych trzech funkcjonariuszy z Komendy Miejskiej Policji w [...], jednak - jak zauważył - żaden z nich nie został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art.45 ust.1 ustawy o Policji, pomimo postawionych im zarzutom i wniesionego do Sądu aktu oskarżenia.

Mając powyższe na względzie, skarżący stwierdził, że nie zgadza się ze spornym rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. wydany w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] lipca 2017 r.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji wskazał na wstępie, iż pojęcie "ważnego interesu służby", które zawarte jest w stanowiącym podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie zostało w ustawie bliżej określone. Organ odwoławczy zauważył jednak, iż w dotychczasowej praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Organ zaznaczył jednocześnie, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że użycie w omawianym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.).

Komendant Główny Policji stwierdził, że przyczyny zwolnienia policjanta ze służby ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach, zdaniem organu odwoławczego, ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Organ odwoławczy uznał, że skoro rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby, uznać trzeba zatem, iż w rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadzała się do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie skarżącego policjanta w służbie narusza jej ważny interes.

Komendant Główny Policji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt prowadzenia przed Sądem Rejonowym w [...] sprawy sygn. akt [...], w której skarżący J. K. występuje w charakterze oskarżonego.

Organ odwoławczy podkreślił, że przestępstwa, o które oskarżony jest skarżący, tj. przekroczenie swoich uprawnień poprzez znęcanie się nad przesłuchiwanym oraz wzięcie udziału w jego pobiciu, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta Ponadto, organ odwoławczy uznał, że są to przestępstwa o znacznym ciężarze gatunkowym, a nadto wyjątkowo negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, uznać należy, że skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, a zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. W ocenie Komendanta Głównego Policji, skarżący policjant, który oskarżony jest o to, że przekroczył swoje uprawnienia poprzez fizyczne i psychiczne znęcanie się nad przesłuchiwanym oraz współudział w jego pobiciu i będący w związku z tym podmiotem postępowania karnego, niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Organ odwoławczy podkreślił również, że brak stosownych działań wobec policjanta, wobec którego skierowano do Sądu akt oskarżenia dotyczący popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Zdaniem organu odwoławczego, Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz że podejrzenia o działania niezgodne z prawem powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 810/15).

W świetle powyższego, Komendant Główny Policji uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu argumentu strony skarżącej o braku skazania prawomocnym wyrokiem Sądu, organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Komendant Główny Policji powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 173 8/07, w którym NSA stwierdził, iż "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę na wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, w którym Sąd ten stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Komendant Główny Policji stwierdził ponadto, że - wbrew zarzutom skarżącego - nie ma w niniejszej sprawie znaczenia sytuacja prawna innych osób będących wraz ze skarżącym J. K. współoskarżonymi w omawianym postępowaniu karnym. Organ odwoławczy uznał bowiem, że każda sprawa ma charakter indywidualny i tryb postępowania wobec innych osób, nawet znajdujących się w podobnej sytuacji, nie może się do niej odnosić.

Komendant Główny Policji uznał również, iż organ pierwszej instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu odwoławczego, Komendant [...] Policji, nadając spornemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

W piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r.

Wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego - poprzez uznanie po upływie dwóch lat od postawienia zarzutów oraz rozpoznawania w ramach uznania administracyjnego ważnego interesu służby we wcześniejszych okresach, że w dacie wydania skarżonego rozkazu personalnego skarżący nie spełnia wymogów stawianych funkcjonariuszowi Policji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła, że zarzut z art. 246 kodeksu karnego został postawiony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2013 r., na skutek czego ówczesny przełożony w sprawach osobowych zawiesił go w wykonywaniu czynności służbowych oraz z urzędu musiał również rozpoznać kwestię, czy ta sytuacja narusza ważny interes służby, w tym czy skarżący spełnia wymagania nieposzlakowanej opinii. Skarżący wskazał, że po czterech latach, w trakcie których skarżący z uwagi na duże doświadczenie został przeniesiony z Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w [...] do Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy [...] Policji, żaden z ówczesnych przełożonych nie powziął jakiejkolwiek informacji, która wskazywałaby na rysy na nieposzlakowanej opinii skarżącego.

Na marginesie, skarżący wskazał, że Wydział Techniki Operacyjnej KSP rekrutuje wysoko wyspecjalizowanych funkcjonariuszy, z których każdy jest dodatkowo sprawdzany pod kątem dostępu do przetwarzania informacji o klauzuli "ściśle tajne", co samo w sobie dookreśla m.in. nieposzlakowaną opinię.

Skarżący podniósł, że w okresie wspomnianych czterech lat nie był karany dyscyplinarnie, jak też nie było żadnych negatywnych uwag do jego służby.

Mając powyższe na uwadze, skarżący uznał, że czysto "polityczną" decyzję o zwolnieniu go z Policji podjęto pod publikę pod wpływem negatywnych wydarzeń we Wrocławiu związanych z bezprawnym użycie paralizatora przez policjantów na zatrzymanym.

Skarżący stwierdził, że z uwagi na uznanie administracyjne, w przypadku zwolnienia ze służby z uwagi na jej ważny interes, rozstrzygnięcie takie winno być ograniczone w czasie do okresu rozstrzygania przydatności do służby niezwłocznie po uzyskaniu informacji o postawieniu zarzutów. Tymczasem, jak zauważył skarżący, pomimo tego, iż ówczesny przełożony skarżącego znał sprawę, w której skarżący otrzymał zarzuty, Komendant [...] Policji nie podjął żadnych czynności mających przybliżyć, na jakim etapie jest sprawa, a tym bardziej, jakie dowody Sąd rozpoznający sprawę ujawnił.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2017 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Sąd uznał w konsekwencji, że organy Policji obu instancji - wydając rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Nie ulega wątpliwości, że pomimo, iż pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie o Policji bliżej określone, w praktyce słusznie przyjmuje się, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy Policji, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Jednocześnie, należy wskazać, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza zatem, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Wprawdzie, prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić jakiejkolwiek wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny.

Zdaniem Sądu, uznać należy, że rolą organu Policji - wydającego rozstrzygnięcie w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - jest jednoznaczne wykazanie, że za zwolnieniem skarżącego funkcjonariusza przemawia ważny interes służby.

W rozpatrywanej sprawie istota spornego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym pozostawienie skarżącego J. K. w służbie naruszałoby jej ważny interes.

Należy zwrócić uwagę, że skoro decyzja administracyjna (rozkaz personalny) podejmowana na omawianej podstawie prawnej ma charakter uznaniowy, oznacza to, że sądowoadministracyjna kontrola takich rozstrzygnięć jest ograniczona. Niewątpliwie, sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Nie jest on natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy sporne rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna i arbitralna. Sąd administracyjny nie może natomiast analizować celowości i słuszności zwolnienia danego funkcjonariusza, a także, nie powinien badać, czy ze względów słusznościowych mógłby on nadal pozostać w gronie funkcjonariuszy Policji.

W ocenie Sądu, z całą pewnością uznać należy, iż w postępowaniu o zwolnienie ze służby w Policji organ nie rozstrzyga, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, czy też nie. Takie ustalenia wymykają się bowiem kognicji organu prowadzącego przedmiotowe postępowanie administracyjne. Niewątpliwie, rolą organu Policji jest natomiast ustalenie, czy zachowanie funkcjonariusza naruszało ważny interes służby. Ponadto, organ jest obowiązany wykazać, w czym upatruje tegoż ważnego interesu (na czym on polega), a także, w jaki sposób został on naruszony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji - prowadząc postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby - zasadnie przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny ma pokrycie w materiale dowodowym, gdyż opiera się przede wszystkim na jednoznacznych materiałach zawartych w aktach sprawy karnej prowadzonej m.in. wobec skarżącego.

Z ustaleń faktycznych sprawy, prawidłowo ustalonych przez organy Policji, wyłania się obraz skarżącego funkcjonariusza Policji, który przekroczył swoje uprawnienia, fizycznie i psychicznie znęcając się nad przesłuchiwanym poprzez: jego długotrwałe wstępne rozpytanie, w trakcie którego słyszał on odgłosy używania przemocy wobec innych przesłuchiwanych; polewanie zimną wodą; krzyki; zaklejanie ust taśmą; grożenie wywiezieniem do lasu i rozgłoszeniem wśród osadzonych w Zakładzie Karnym w [...] nieprawdziwych informacji o jego współpracy z organami ścigania oraz wziął udział w pobiciu M. M. wspólnie z G. P. i A. C. poprzez używanie paralizatora elektrycznego, kopanie oraz uderzanie pięściami i pałką służbową po całym ciele, narażając go tym samym na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.

Zdaniem Sądu, taka postawa strony skarżącej, wyrażona w takim zachowaniu jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięć organów Policji obu instancji.

Nie budzi wątpliwości Sądu to, iż zachowanie skarżącego funkcjonariusza Policji, opisane powyżej, budzi uzasadnione wątpliwość co do posiadania przez skarżącego przymiotów uprawniających do wykonywania tego szczególnego zawodu, jakim jest zawód policjanta.

Według Sądu, branie udziału przez skarżącego w zachowaniach naruszających porządek publiczny, godność i życie ludzkie, a także naruszających w sposób rażący prawo i zasady etyczne zawodu policjanta, stanowi podstawę do uznania, że został niewątpliwie naruszony ważny interes służby.

Należy uznać, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jego pozostawienie w służbie. Organy te trafnie przede wszystkim zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu, i która przeznaczona jest do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do ustawowych zadań Policji należy bowiem m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi oraz wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Rodzaj i zakres zadań powierzonych tej formacji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

W ocenie Sądu, uznać należy, iż każdy, kto decyduje się na podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę, tym bardziej, że wstępując do tej służby, składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się m.in. strzec godności i dobrego imienia służby. W tej sytuacji, oczywistym jest, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić Policję na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy.

Wobec powyższego, należy uznać, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] października 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozkazu personalnego, organ odwoławczy nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Komendant Główny Policji nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanego wyżej przepisu - interes indywidualny skarżącego nie jest na tyle znaczący, aby dać podstawę do ograniczenia wskazanego przez ten organ ważnego interesu społecznego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.