Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 16/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
658
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 140 par. 1, art. 121 par. 1, art. 125 par. 1, art. 139 par. 1, art. 139 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2651
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Konrad Aromiński, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2024 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości na 2017 r. 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopuściło się bezczynności w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2022 r. nr [...], 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. odmawia przyznania od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P.S.A. z siedzibą w W. sumy pieniężnej we wnioskowanej wysokości, 4. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do rozpoznania zażalenia na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] września 2022 r. nr [...], 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P.S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 stycznia 2023 r. P. S.A. (dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 139 § 3 w zw. z art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") poprzez brak wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 2 miesięcy liczonych od dnia otrzymania przez Organ zażalenia Skarżącej oraz brak wydania postanowień w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej;

2) art. 121 § 1 w zw. z art. 125 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób przewlekły podważający zaufanie do organów podatkowych.

Skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. przez Sąd do rozpatrzenia zażalenia od Postanowienia w terminie 7 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) stwierdzenie, że bezczynność Organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) stwierdzenie, iż zobowiązanie podatkowe za rok 2017 uległo przedawnieniu;

Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 6 485,74 zł;

W dniu 23 stycznia 2023 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło zażalenie Skarżącej na postanowienie Prezydenta L. z dnia [...] grudnia 2022 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2022 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. w wysokości 70 363,00 zł

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. Kolegium rozpoznało wniesione przez Skarżącą zażalenie z dnia 4 stycznia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 K.p.a. i art. 13 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Terytorialny obszar działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. obejmuje powiaty: grodziski, legionowski, nowodworski, otwocki, piaseczyński, pruszkowski, sochaczewski, warszawski zachodni, wołomiński, żyrardowski oraz Miasto Stołeczne Warszawę. Z informacji o działalności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej (zakładka stan spraw), wynika, że w 2022 roku do Kolegium wpłynęło 18 460, przy czym do załatwienia pozostały również sprawy niezakończone z lat poprzednich. W 2022 r. Kolegium załatwiło 17 460 spraw. Wówczas w skład Kolegium wchodziło 49 członków etatowych, na których skupia się ciężar orzeczniczy Kolegium oraz 52 członków pozaetatowych. Zestawienie liczby spraw do załatwienia przez organ, z liczbą członków Kolegium, orzekających w składach 3 osobowych, świadczy o tym, jak duże jest obciążenie sprawami. Okoliczność ta przekłada się na terminowość postępowań przed Kolegium i powoduje, że ustawowe terminy w tym zakresie nie mogą być dochowane z przyczyn niezależnych od organu, jakimi są konieczność rozpatrzenia spraw zaległych przy bardzo dużym wpływie spraw bieżących. Wskazane okoliczności potwierdzają, że opóźnienie w rozpoznaniu sprawy nie miało charakteru celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto Kolegium wyjaśniło, że czekało na bardzo ważną uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą przedawnienia zobowiązań podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FPS 2/22 wydał uchwałę dotyczącą podatków. Uznał, że wprowadzone w szczycie pandemii na okres od 31 marca do 23 maja 2020 r. "zamrożenie" biegu terminów nie dotyczyło przedawnienia zobowiązań podatkowych. A to oznacza, że organy podatkowe nie dostały więcej czasu na ewentualne określenie podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sądy orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania decyzji administracyjnych. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Istota sporu pomiędzy stroną skarżącą oraz SKO ogniskuje się wokół tego, czy organ pozostaje w bezczynności w sprawie rozpatrzenia zażalenia Skarżącej na postanowienie Prezydenta L. z dnia [...] grudnia 2022 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2022 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go - mimo istnienia ustawowego obowiązku - wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, nie podjął też stosownej czynności. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie (por. m. in. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005r., s. 86). Zatem problem oceny, czy skarga na bezczynność jest zasadna, sprowadza się do udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pytania: po pierwsze, czy organ miał prawny obowiązek dokonania czynności i – po drugie – czy obowiązku tego nie wykonał w terminie. Wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarga na bezczynność SKO mogła być wniesiona, gdyż dotyczy ona sytuacji określonej w pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a., tj. zarzucana bezczynność organu polega na niewydaniu postanowienia przez organ odwoławczy. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W razie bezczynności (przewlekłości) w sprawach podatkowych, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wymagane jest wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Takie ponaglenie nie jest jednak konieczne w sytuacji, kiedy skarga dotyczy bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) organu wyższego stopnia (organu odwoławczego), jakim jest m.in. samorządowe kolegium odwoławcze. W przypadku uchybienia terminów do rozpoznania środków zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawach podatkowych środek prawny w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 O.p. nie przysługuje. W wypadku bowiem tego organu nie można wskazać organu wyższego stopnia, do którego można by skierować ponaglenie. Tym samym środek ten nie mógł być wykorzystany w przypadku złożenia skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w sprawie rozpatrzenia zażalenia.

Zasady rozstrzygania przez sąd w sprawach, w których zarzucona została bezczynność, względnie przewlekłość postępowania, uregulowane zostały w art 149 p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 tego artykułu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie – zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. – sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak natomiast stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wykładnia i zastosowanie art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian jakie zostały dokonane ustawami: 1) z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.), 2) z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz 3) z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.).

Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa wykładnia art. 149 p.p.s.a. nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponadto, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie.

Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w dacie wniesienia przez Skarżącą skargi SKO pozostawało w bezczynności. Jak to bowiem wynika z odpowiedzi na skargę postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. Kolegium rozpoznało wniesione przez Skarżącą zażalenie z dnia 4 stycznia 2023 r. Zatem w dacie złożenia skargi w niniejszej sprawie (23 stycznia 2024 r.) SKO nie dopełniło ciążącego na nim obowiązku załatwienia sprawy, co oznacza, że pozostawało w bezczynności. Wskazać należy, że Ordynacja podatkowa zobowiązuje organy podatkowe do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z treścią 139 § 1 Ordynacji podatkowej, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. Do terminów określonych w art. 139 § 1-3 Ordynacji podatkowej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie z treścią art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

Przekroczenie wskazanych wyżej terminów oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy i co pozostaje poza sporem, Prezydent L. w dniu [...] września 2022 r. wydał decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku do nieruchomości za 2017 r. Postanowieniem Prezydenta L. z dnia [...] grudnia 2022 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Prezydenta L. z dnia [...] września 2022 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2017 r. Spółka wniosła zażalenie od powyższego postanowienia w ustawowym terminie tj. w styczniu 2023 r. SKO wydało zaś postanowienie dopiero w dniu [...] lutego 2024 r. A zatem sprawa w drugiej instancji toczy się od około 13 miesięcy. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby zaistniały podstawy prawne do tego, aby decyzja nie została wydana w terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że SKO dopuściło się naruszenia tego przepisu, podobnie jak i art. 140 § 1, art. 121 § 1 oraz art. 125 § 1 tej ustawy. We wskazanych okolicznościach, w ocenie Sądu, nie zachodzą wątpliwości co do tego, że SKO dopuściło się bezczynności w niniejszej sprawie.

Dalszych rozważań wymaga podjęcie oceny, czy w sprawie doszło ze strony SKO do rażącego naruszenia prawa. W tym miejscu należy wyjaśnić, że dla stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter kwalifikowany nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wskazał bowiem NSA w postanowieniu z 27 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 468/13): "długość trwania przewlekłości postępowania nie jest prymarną przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ono prawo". Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dlatego też wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W konsekwencji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, czy inaczej, że każda bezczynność jest naruszeniem prawa, ale już nie każde postępowanie dotknięte bezczynnością nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przedstawiciele judykatury także podnoszą, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Zdaniem Sądu, w sprawie taka sytuacja jednak nie miała miejsca. Wprawdzie, SKO znacznie przekroczyło termin do załatwienia sprawy wynikający z powyżej omówionych przepisów Ordynacji Podatkowej. Niemniej, sam długi czas rozpatrywania zażalenia – jak wynika z powyższych rozważań – nie prowadzi w sposób automatyczny do wystąpienia także rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy nie można wobec tego stwierdzić, że przekroczenie terminu w sposób ewidentny nie mało żadnego racjonalnego uzasadnienia. Zatem, o ile przekroczenie terminu zaistniało, o tyle stan bezczynności w związku z działaniami podejmowanymi w tym czasie przez SKO, nie uzasadnia przyjęcia, że zwłoka miała charakter kwalifikowany, tzn. bezczynność miała cechy rażącego naruszenia prawa.

Strona skarżąca wniosła również o przyznanie od SKO na jej rzecz sumy pieniężnej (z art. 149 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 - to znaczy m.in. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność - może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.. Przepis ten ma charakter akcesoryjny i fakultatywny, na co wskazuje użycie w nim wyrażenia "Sąd (...) może ponadto" - decyzję w tej kwestii pozostawia się uznaniu Sądu. Przyznanie sumy pieniężnej jest środkiem prawnym o mieszanym charakterze: prewencyjno-represyjno-kompensacyjnym (J.P. Tarno, M.A. Król, Przyznanie sumy pieniężnej jako środek dyscyplinowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2019, z. 1, s. 16) - przy czym na plan pierwszy wysuwa się funkcja prewencyjna: "w postępowaniu sądowoadministracyjnym przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej jest przede wszystkim środkiem dyscyplinującym, mającym w założeniu zmusić organ do działania zgodnego z prawem" (tamże, s. 22). Sąd podejmuje w tym względzie decyzję "stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy oraz celów, które zdaniem sądu powinno osiągnąć wydawane w sprawie orzeczenie" (tamże, s. 20). Uwzględnienie skargi na bezczynność nie pociąga za sobą konieczności przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej. Suma pieniężna przyznawana jest w niektórych - szczególnych (kwalifikowanych) - przypadkach bezczynności. Podejmując rozstrzygnięcie w kwestii przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej, sąd administracyjny powinien mieć na względzie: 1) stopień naruszenia prawa przez organ administracyjny (funkcja represyjna); 2) efektywność jego zastosowania, a więc wyrządzenie organowi określonej dolegliwości finansowej w celu przymuszenia go do wykonania czynności (funkcja prewencyjna); i 3) zasadność wynagrodzenia stronie cierpień i niedostatków związanych z pozostawaniem przez organ administracji w bezczynności (funkcja kompensacyjna) (por. wyroki NSA dotyczące niewykonania wyroku sądowego: z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17, z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 263; z dnia 11 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 2209/21). Przyjmując powyższą perspektywę, Sąd nie znalazł w tej sprawie dostatecznych powodów, by przyznać Skarżącej sumę pieniężną. W rozstrzygnięciu tym Sąd kierował się tymi samym (powołanymi wyżej) względami, które przesądziły o uznaniu, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Nie można przy tym nie zauważyć, że SKO wydało już sporne postanowienie.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd uznał, że w sprawie miała miejsce bezczynność SKO oraz że bezczynność ta nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa, o czym orzekł w punktach 1) i 2) sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek Skarżącej o przyznanie od SKO na jej rzecz sumy pieniężnej, uznając go w okolicznościach niniejszej sprawy za niezasadny, o czym sąd orzekł w punkcie 3) sentencji wyroku. Sąd jednocześnie umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania zażalenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku), albowiem z akt sprawy wynika, że po wniesieniu skargi wydane zostało postanowienie. Oznacza to, że orzeczenie w tej kwestii byłoby bezprzedmiotowe. W punkcie 5) sentencji wyroku Sąd, zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądził od SKO na rzecz Skarżącej koszty postępowania. Koszty te obejmują wpis uiszczony przez Skarżącą w kwocie 100 zł a także wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł – łącznie 597 zł. Podstawą rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym był art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który umożliwia zastosowanie tego trybu szczególnego w sprawie ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłość postępowania.