Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 500/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1, art. 127 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 3018/22 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skarg B. P., A. S., F. K., E. C., U. H., M. G., E. S., M. P., I. P., S. M., K. C., W. B., T. Ł., I. S., T. S., S. L., M. M., H. S., D. P., K. K., J. M., W. D., M. T., C. R., P. sp. z o.o. w T., K. C., G. K., J. J., M. G., P. D. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w sprawie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. VI SA/Wa 3018/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skarg B. P., A. S., F. K., E. C., U. H., M. G., E. S., M. P., I. P., S. M., K. C., W. B., T. Ł., I. S., T. S., S. L., M. M., H. S., D. P., K. K., J. M., W. D., M. T., C. R., P. sp. z o.o. w T., K. C., G. K., J. J., M. G., P. D. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w sprawie przymusowej restrukturyzacji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. wniosły - poza ww. skarżącymi - również inne podmioty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2964/22, skierował do TSUE pytania prejudycjalne o treści: "1. Czy art. 85 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U.UE.L.2014.173.190 ze zm.) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz. 864/30 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia przez radę nadzorczą podmiotu w restrukturyzacji skargi do krajowego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, skuteczny środek ochrony prawnej uznaje się za zapewniony także osobom, które w zaskarżeniu tej decyzji upatrują ochrony swojego interesu prawnego, w sytuacji gdy sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a prawomocny wyrok, wydany w wyniku rozpoznania tej skargi jest skuteczny erga omnes i gdy możliwość uzyskania przez te osoby ochrony ich interesu prawnego nie jest uzależniona od odrębnego wniesienia przez nie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję? 2. Czy art. 85 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE wprowadzający wymóg sprawnej kontroli sądowej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, stanowiące o skutecznej ochronie prawnej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu proceduralnego państwa członkowskiego, który zobowiązuje krajowy sąd administracyjny do łącznego rozpoznania wszystkich skarg, jakie zostały wniesione do tego sądu na decyzję organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w sytuacji gdy zastosowanie tego przepisu wraz z innymi wymogami krajowej procedury sądowoadministracyjnej powoduje, że z uwagi na znaczną ilość takich skarg wydanie wyroku w sprawie może okazać się nadmiernie utrudnione o ile w ogóle możliwe w rozsądnym terminie? 3. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na niedokonywanie strukturalnego oddzielenia - dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów - funkcji organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji od innych funkcji tego organu jako ustawowego gwaranta depozytów bankowych lub kuratora banku (tymczasowego administratora) ustanowionego na podstawie decyzji krajowego organu właściwego dla nadzoru do celów rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE? 4. Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku uchybienia przez państwo członkowskie obowiązkowi ustanowienia odpowiednich uzgodnień strukturalnych dla zagwarantowania operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów pomiędzy funkcjami nadzoru na mocy rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE lub innymi funkcjami odpowiedniego organu a funkcjami organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, warunek operacyjnej niezależności i uniknięcia konfliktu interesów może być uznany za spełniony, jeśli krajowy sąd administracyjny kontrolujący decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji uzna, że zastosowane inne rozwiązania organizacyjne i działania faktyczne organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, były wystarczające dla osiągnięcia tego skutku?". Jednocześnie Sąd zawiesił postępowanie w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2964/22 do czasu rozstrzygnięcia przedstawionych wyżej pytań prejudycjalnych.

Zdaniem Sądu I instancji zagadnienia objęte pytaniami dotyczą kwestii prawnych mających (pytania nr 1 i 2) lub mogących mieć (pyt. nr 3 i 4) istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że pierwsze pytanie prejudycjalne zmierza do ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługuje legitymacja czynna do wniesienia skargi na decyzję BFG natomiast drugie z nich dotyczy reguł proceduralnych, jakie powinien zastosować Sąd w przypadku dalszego prowadzenia spraw ze wszystkich skarg, jakie zostały wniesione na tę decyzję. Kolejne dwa pytania odnoszą się do zakresu kontroli legalności decyzji BFG, jaką w świetle postanowień dyrektywy 2014/59/UE powinien przeprowadzić Sąd przy rozpoznawaniu takich skarg. W świetle tego zdaniem Sądu I instancji od uzyskanych odpowiedzi zależy to, jak zostanie rozstrzygnięta sprawa ze skarg na decyzję BFG wniesionych przez skarżących. W rozpoznawanej sprawie zaszła zdaniem Sądu zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd podniósł także, że zawieszenie postępowania ma na celu uniknięcie konieczności wznowienia postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. oraz przemawiały za tym względy celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. P. W uzasadnieniu wskazał, że jeżeli procesy innych sądów do łącznego postępowania odbędą się w terminie późniejszym niż pół roku może to skutkować umorzeniem dalszego postępowania. Skarżący wniósł o rozpatrzenie jego interesu prawnego oraz praw obywatelskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Jakkolwiek przedmiotowe zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę, bądź uchylenie postanowienia, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. I OZ 111/15 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. II GSK 267/24).

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy ze skarg na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w sprawie przymusowej restrukturyzacji zależy od rozstrzygnięcia zagadnień przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w zakresie wykładni przepisów prawa unijnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne innego sądu administracyjnego, który w podobnej (identycznej) rodzajowo sprawie uprzednio z pytaniem takim wystąpił. Uprzednie rozstrzygnięcie zagadnienia, które pojawiło się w odrębnej, ale i przedmiotowej sprawie, może wpływać na wynik postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.

Zarzut dotyczący konsekwencji zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, który podniósł skarżący w zażaleniu jest nietrafiony. Przemawia za tym treść przepisu art. 127 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym zawieszenie postępowania powoduje, że żadne terminy nie biegną i zaczynają biec dopiero od początku od dnia podjęcia postępowania. Dotyczy to zarówno terminów sądowych oraz ustawowych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., sygn. II OZ 966/11 oraz M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 127).

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia