Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2550/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust 1; art. 4 i 11;
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 963
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą
article: ar. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 231 poz 1702
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. sekr. sąd. - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi B. D. - "[...]" Przedsiębiorstwo Wielobranżowe na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie wypłaty refundacji wywozowej 1. Uchyla zaskarżone postanowienie, 2. Zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz B. D. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. D. (zwanej dalej: skarżącą) jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2010 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] lipca 2010 r. odmawiającej wypłaty refundacji wywozowej oraz nakładającej karę pieniężną z tytułu wnioskowania o nienależną wypłatę refundacji wywozowej.

Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. odmówił skarżącej wypłaty refundacji wywozowej oraz nałożył karę na podstawie art. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963 ze zm.), art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702 ze zm.) oraz art. 17 ust. 1, art. 48 ust. 1 lit. a i ust. 5 i 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 186 z 17 lipca 2009 r., str. 1-58). Decyzja ta została doręczona skarżącej 19 lipca 2010 r. w decyzji zawarto pouczenie, że na podstawie art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem odwołanie wpłynie do Agencji Rynku Rolnego.

Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji, które wysłała pocztą 30 lipca 2010 r., wpłynęło ono do Agencji Rynku Rolnego 3 sierpnia 2010 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadnił swoje postanowienie tym, że art. 4 ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą wyłącza między innymi stosowanie art. 57 § 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W związku z tym skoro odwołania wpłynęło do Agencji Rynku Rolnego 3 sierpnia 2010 r., nastąpiło to po upływie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania liczonego od doręczenia decyzji i dlatego na podstawie art. 134 k.p.a. należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazane postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca stwierdziła, że odwołania nadała w polskiej placówce operatora publicznego przed upływem 14-dniowego terminu do jego złożenia, a więc zachowała termin do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Przedmiotowa sprawa dotyczy refundacji wywozowej oraz kary pieniężnej z tytułu wnioskowania o nienależną wypłatę refundacji wywozowej.

Zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy w przedmiotowej sprawie – tak jak to uznały organy – mają zastosowanie przepisy ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. Nr 97, poz. 963 ze zm.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy – ustawa określa zasady administrowania obrotem towarami z zagranicą oraz, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, zasady obrotu towarami z krajami trzecimi dokonywanego na podstawie przepisów tego prawa.

Kwestię refundacji wywozowych, a także nakładania kar pieniężnych z tytułu wnioskowania o nienależną wypłatą refundacji wywozowej (oprócz nasion konopi przeznaczonych do siewu) całościowo regulują przepisy prawa wspólnotowego tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych.

Natomiast ustawa o administrowaniu obrotem towarami z zagranicą reguluje, w zakresie uzupełniającym dwie grupy spraw.

Pierwszą grupą stanowią sprawy o jakich mowa w Dziale II pt. "Obrót towarami z krajami trzecimi dokonywany na podstawie przepisów prawa wspólnotowego" tej ustawy dotyczące wydawania pozwoleń w ramach środków handlowych ustanowionych przez Wspólnotę m.in. o: dopuszczeniu towaru do obrotu na obszarze celnym Wspólnoty, dopuszczeniu towaru do obrotu na obszarze celnym Wspólnoty przy zastosowaniu stawek celnych preferencyjnych, wywozie towaru z obszaru celnego Wspólnoty, wywozie towaru z obszaru celnego Wspólnoty z zastosowaniem refundacji, objęciu towaru procedurą zawieszającą, czasowym składowaniu towaru, wprowadzeniu towaru do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego działającego na obszarze celnym Wspólnoty, wyprowadzeniu towaru z wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego działającego na obszarze celnym Wspólnoty poza ten obszar, objęciu towaru procedurą uszlachetniania biernego, powrotnego wywozu towaru, a także innych szczególnych pozwoleń na przywóz i wywóz mając na uwadze potrzebę zapewnienia szczególnej kontroli uzasadnionej specyfiką obrotu określonymi towarami z zagranicą i uwzględniając przesłanki zawarte w przepisach prawa wspólnotowego (por. art. 3, 3a, 5 i 8a tej ustawy).

Drugą sprawę stanowią sprawy wymienione w Dziale III pt. "Środki administrowania obrotem towarami z zagranicą" tejże ustawy dotyczące udzielania pozwoleń w ramach środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą w postaci automatycznej rejestracji, kontyngentów i zakazów.

Wskazać przy tym należy, że ustawodawca w każdym z wyżej wymienionych działów wskazał w art. 4 i 11 tejże ustawy, iż (...) w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 10, art. 57 § 5, art. 58-60, art. 75, art. 76 § 2 i 3, art. 77 § 2-4, art. 78-88 oraz art. 97-103.

Zdaniem Sądu tylko w tych wyżej wymienionych przypadkach tj. w sprawach pozwoleń oraz środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą będzie miał zastosowanie katalog wyłączeń o jakich mowa w art. 4 i 11 tej ustawy. Zaznaczyć przy tym należy, że tak szeroki katalog wyłączeń spowodowany jest koniecznością niezwłocznego działania organów w tego rodzaju sprawach. Szerokie uzasadnienie tej kwestii zostało przedstawione w uzasadnieniu do projektu ustawy o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (zob. Uzasadnienie projektu ustawy nr druku 2704 cześć III "Tryb udzielania pozwoleń).

W związku z tym, że przedmiotowa spraw dotyczyła rozliczenia refundacji wywozowej, a nie pozwoleń w ramach środków handlowych ustanowionych przez Wspólnotę, czy też udzielania pozwoleń w ramach środków administrowania obrotem towarowym z zagranicą, do jej rozpoznania będzie miała zastosowanie wyłącznie ustawa z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1702 ze zm.), a tym samym katalog wyłączeń o jakim mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy – jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.

W związku z tym, że wyżej cytowany przepis art. 7 ust. 1 ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych nie wyłącza stosowania art. 57 § 5 k.p.a. przyjąć należy, że nadanie przez skarżącą odwołania 30 lipca 2010 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego nastąpiło przed upływem 14-dniowego terminu, a więc z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Oznacza to, że odwołania powinno zostać rozpatrzone merytorycznie przez organ odwoławczy.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 120 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.