Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 566/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1032/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J.Ż. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2022 r., nr WINB-WOP.7721.16.2022.AI w przedmiocie rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1032/22, odrzucił skargę J.Ż. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2022 r., nr WINB-WOP.7721.16.2022.AI w przedmiocie rozbiórki.

Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Pismem z 6 września 2022 r. J.Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na wyżej powołaną decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 26 października 2022 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru PESEL oraz nadesłanie odpisu skargi (pismo z 6 września 2022 r.) i pisma precyzującego skargę (pismo z 17 września 2022 r.) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Do skarżącego został również przesłany odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 października 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało wysłane na adres wskazany w skardze.

Przesyłka sądowa zawierająca pismo o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wezwanie do uiszczenia wpisu wraz ze stosownym pouczeniem o rygorze odrzucenia skargi, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, nie została odebrana przez stronę skarżącą mimo pozostawienia zawiadomienia w drzwiach adresata i dwukrotnego awizowania (koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru i stwierdzeniem prawidłowego awizo k. 18 akt sądowych). Tym samym korespondencja ta została doręczona skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") 5 grudnia 2022 r. Strona w terminie 7 dni od 6 grudnia 2022 r. nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga podlegała odrzuceniu.

Sąd podniósł, że w rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi została przesłana na adres podany w skardze i została doręczona skarżącemu 5 grudnia 2022 r. w trybie "zastępczym" na podstawie art. 73 p.p.s.a. Uregulowana w powołanym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała.

Weryfikacja trybu doręczenia przeprowadzona na podstawie udokumentowanych na kopercie czynności operatora pocztowego nie budzi wątpliwości Sądu. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął 12 grudnia 2022 r. (który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy). Jak wynika z akt sprawy skarżący w przypisanym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego biegu.

Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J.Ż.

Uzasadniając żalący wskazał, że z pewnością nie doszło do prawidłowego podwójnego awizowania przesyłki zawierającej zarządzenie z 26 października 2022 r., gdyż po pierwsze nigdy w drzwiach adresata nie było informacji o awizacji z poczty, a co więcej skarżący posiada stosowną skrzynkę, w którą za każdym razem wkładane są wszelkie przesyłki adresowane do J.Ż. i jego rodziny. Jedynym wytłumaczeniem niedoręczenia przesyłki może być zastępstwo stałego listonosza przez innego pracownika poczty, który w sposób nieprawidłowy (w miejscowości, w której mieszka skarżący, skrzynki pocztowe są usytuowane we wspólnym miejscu dla większości mieszkańców) wrzucił awizo nie do tej skrzynki co trzeba. Skarżący prenumeruje codzienną gazetę, przez co listonosz za każdym razem przyjeżdża do jego posesji i tam w specjalnej skrzynce umieszcza gazetę, ewentualnie listy i awiza. Osoba na zastępstwie z pewnością nie znała tej praktyki, przez co zostawiła awizo w skrzynce umieszonej w centrum wsi, która do dnia dzisiejszego nie została przydzielona skarżącemu, gdyż z uwagi na prenumeratę koniecznym jest dostarczanie wszelkiej korespondencji bezpośrednio na posesję.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia. Doręczenie jest oparte na domniemaniu, według którego zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane.

Stosownie do § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 819 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie"), pismo sądowe jest wysyłane jako przesyłka polecona za potwierdzeniem odbioru, do której dołącza się formularz potwierdzenia odbioru, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W przypadku niezastania adresata w domu, doręczający sporządza zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie to pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy, doręczający dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis, następnie oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy (§ 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia). Jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia, placówka pocztowa operatora: 1) sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki z adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem; 3) przechowuje przesyłkę przez okres siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia powtórnego zawiadomienia (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). Przesyłkę niepodjętą placówka pocztowa operatora opatruje na stronie adresowej adnotacją "nie podjęto w terminie" oraz odciskiem datownika i wraz z formularzem potwierdzenia odbioru odsyła sądowi wysyłającemu niezwłocznie po upływie ostatniego dnia do odbioru przesyłki (§ 10 rozporządzenia).

Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyrok NSA z 28.01.2015 r., I FSK 1029/14, oraz postanowienia NSA: z 27.09.2012 r., II OZ 811/12, i z 17.11.2015 r., II FZ 857/15).

Żalący, kwestionując dwukrotne pozostawienie awizo, przedstawił jedynie własne przypuszczenia w sprawie wadliwości doręczenia przesyłki, przy jednoczesnym braku potwierdzenia przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego, tym samym pozbawiając się możliwości uznania jego argumentacji za zasadną. Wobec braku wykazania przeprowadzenia stosownej procedury i wyjaśnień u operatora pocztowego, żalący nie może wiarygodnie powoływać się na brak awizacji, gdyż jego twierdzenia w tym zakresie w okolicznościach faktycznych sprawy są gołosłowne (por. wyrok NSA z 6.11.2015 r., II FSK 2398/15).

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika w sposób niebudzący wątpliwości, gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej na okres wskazany w art. 73 § 1 p.p.s.a. Na przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych naniesiono adnotację: "zwrot – nie podjęto w terminie", jak również wskazano, że pierwsze awizo nastąpiło 21 listopada 2022 r., zaś drugie w dniu 29 listopada 2022 r., natomiast zwrot przesyłki nastąpił 6 grudnia 2022 r.

Jeżeli z adnotacji czynionych przez doręczyciela na kopercie zawierającej przesyłkę jednoznacznie wynika, że nie odebrano przesyłki mimo prawidłowego jej awizowania, nie mogą powstać wątpliwości co do prawidłowości doręczenia zastępczego (zob. wyrok NSA z 17.11.2017 r., I GSK 1944/15).

Z tych też względów przytoczone w zażaleniu zarzuty należy uznać za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.