Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 424/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z  art. 5 ust. 1 pkt I lit. a,  art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z  art. 1a ust. 1 pkt 2,  art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 26 września 2023 r. sprawy ze skargi P S.A. zs. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 grudnia 2022 r. nr SKO 4121/312/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. S. A. z siedzibą w W. (dalej jako: spółka, skarżąca, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej jako: SKO, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) z dnia 21 grudnia 2022 r., SKO 4121/312/2022, którą utrzymana została w mocy decyzja Wójta Gminy W.(1) (dalej jako Wójt, organ pierwszej instancji) z dnia 16 września 2022 r. nr F.3120.1.70.2021, wymierzająca spółce podatek od nieruchomości za 2020 r. w wysokości 244.836,00 zł.

Wymiar podatku obejmował:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: 249.486,00 m2 x 0,95 zł = 237.011,70 zł;

- grunty pozostałe o powierzchni 4.456,80 m2 x 0,50 zł/m2 = 2.228,00 zł;

- budynki mieszkalne o powierzchni 414 m2 x 0,81 zł/ m2 = 335,34 zł;

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 203,30 m2 x 23,60 zł/m2 = 4.797,88 zł;

- budynki pozostałe o powierzchni 30 m2 x 8,05 zł/m2 = 241,50 zł;

- budowle o wartości 11.099 zł x 2% = 221,98 zł.

Różnica między zadeklarowanym przez spółkę rozliczeniem podatku, a przyjętym w rozstrzygnięciu Wójta dotyczyła w pierwszej kolejności gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do opodatkowania jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej organ pierwszej instancji przyjął oprócz zadeklarowanych przez skarżącą działek grunty w ciągu zlikwidowanej linii kolejowej nr [...] i rozebranej linii kolejowej J. – W.(1) zgodnie z numerami wskazanych działek. Wójt wypowiedział się w zakresie możliwości zastosowania do przedmiotowych działek zwolnienia z podatku od nieruchomości regulowanego przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) uznając, że zwolnienie to nie ma zastosowania albowiem linia kolejowa nr [...] została zlikwidowana decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2004 r. (w związku z wygaśnięcie decyzji o likwidacji, prowadzone są prace budowlane,), a odcinek J. – W.(1) został rozebrany i nie stanowił infrastruktury kolejowej. Drugą przesłanką do nabycia prawa do zwolnienia podatkowego jest faktyczne udostępnienie jej przewoźnikowi kolejowemu. Jak wyżej wywiedziono na spornych gruntach nie istniała w 2020 roku infrastruktura kolejowa, a zatem nie mogła ona zostać udostępniona przewoźnikowi kolejowemu. Zakończenie prac związanych z rewitalizacją linii kolejowej nr [...] nie nastąpiło w 2020 roku, natomiast linia J. - W.(1) została rozebrana i nie stanowiły one infrastruktury.

Zwrócono również uwagę, że decyzja o wygaśnięciu decyzji likwidacyjnej z dnia 26 kwietnia 2004 r pozostaje bez znaczenia dla rozliczenia podatku za rok 2020, albowiem w 2020 nie został przywrócony ruch na wskazanej linii. W zakresie zastosowania stawki opodatkowania, w decyzji pierwszoinstancyjnej uznano, że sporne grunty nie korzystają z wyłączenia z opodatkowania stawką właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

W wyniku rozpoznania sprawy w drugiej instancji SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta. Organ odwoławczy podniósł, że sporne grunty nie mogły podlegać zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na decyzję o likwidacji linii kolejowej nr [...] (której wygaśnięcie nie ma znaczenia dla sprawy) oraz fizyczne rozebranie odcinka J. – W.(1). Tym samym nie można mówić, by grunty te były zajęte pod linię kolejową rozumianą jako element sieci kolejowej wraz z niezbędną infrastrukturą przeznaczoną do prowadzenia ruchu kolejowego. Wywiódł organ odwoławczy, iż grunty linii kolejowej nr [...] oraz linii kolejowej J. – W.(1) w ogóle nie stanowiły w roku 2020 infrastruktury kolejowej tworzącej m. in. część linii kolejowej przystosowanej do prowadzenia ruchu pociągów. W ocenie organu dopiero po przeprowadzeniu robót budowlanych w ramach projektu "Przebudowa linii kolejowej nr [...] na odcinku Ś.-J.(1)" powstałe elementy będą tworzyć infrastrukturę kolejową. W konsekwencji w stanie faktycznym sprawy brak linii kolejowych, stanowiących infrastrukturę kolejową, lecz są to grunty po zlikwidowanych liniach kolejowych. Ponadto fakt zlikwidowania linii kolejowej nr [...] oraz rozebrania linii J. – W.(1) wyklucza ich udostępnienie przewoźnikom kolejowym, stanowiące jedną z przesłanek objęcia zwolnieniem z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazano również, że przedmiotem opodatkowania w sprawie jest wyłącznie grunt, jako odrębny od budowli przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ odwoławczy uznał, iż z treści obowiązującego w roku 2020 art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że ustawodawca co do zasady przyjął, iż wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, podlegające podatkowi od nieruchomości, są związane z działalnością gospodarczą, w tym również grunty, budynki i budowle niesłużące w rzeczywistości do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji nie jest wykluczone prowadzenie działalności gospodarczej na tych gruntach a bierność podatnika w kwestii ewentualnego wyzbycia się majątku należy ocenić jako chęć pozostawienia w zasobach posiadanego majątku gruntów, na których znajdują się elementy zlikwidowanych prawnie/fizycznie linii kolejowych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż skoro zasadniczym przedmiotem działalności spółki jest zarząd nieruchomościami (w zakresie działalności spółka ma także dzierżawę, kupno i sprzedaż nieruchomości), nie można wykluczyć potencjalnej możliwości wykorzystania spornych gruntów w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w tym zakresie. Zdaniem SKO dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odpowiada stanowisku wyrażonemu przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. 39/19, zgodnie z którym związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej poza samym posiadaniem tej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej.

Z decyzją SKO spółka się nie zgodziła i wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzuciła naruszenie przepisów:

1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651ze zm.) dalej O.p., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych oraz przez nie rozpoznanie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego;

2. art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 191 O.p. z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego, z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego sprawy i wszechstronnej oceny dowodów;

3. art. 210 § 4 O.p. polegające na braku należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję o utrzymaniu zaskarżonej decyzji podatkowej w mocy, w sytuacji gdy przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu sporządzenie uzasadnienia w sposób wyjątkowo staranny, tak aby strona miała pełną wiedzę co do przesłanek zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów;

4. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. przez pominięcie tych przepisów w sprawie i uznanie, że grunt związany z linią kolejową stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a nie budowla - linia kolejowa, na którą składają się tory kolejowe oraz grunt zajęty pod te tory, a także przyległy pas gruntu oraz budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami;

5. art. 1 a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt l lit. a) u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez skarżącą, decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej;

6. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) i b) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy część spornych gruntów jest elementem infrastruktury, która stanowi linię kolejową nr [...], dla której wydano decyzję o wygaśnięciu jej likwidacji;

i wniosła o:

1) uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu i poprzedzającej decyzji Wójta Gminy W.(1) oraz umorzenie postępowania, <-,2) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że podobne sprawy z udziałem skarżącej spółki zostały już rozpoznane przez tutejszy Sąd (w tym między innymi wyrok z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 644/20, wyrok z 27 października 2022 r. , sygn.. akt: I SA/Wr 44/22) , jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach a 27 czerwca 2023 r. sygn. akt: III FSK 1310/22, z 26 listopada 2020 r., II FSK 1482/20 oraz II FSK 1483/20, z dnia 27 kwietnia 2021 sygn. akt III FSK 2942/21 oraz z dnia 8 lipca 2021 r. III FSK 3638/21 oraz wyrokach z 13 czerwca 2023 r. o sygn. akt: III FSK 1549/22, III FSK 1550/22, III FSK 1564/22, III FSK 1565/22 czy III FSK 1566/22 (wszystkie cytowane wyroki dostępne w CBOSA). Wyrażone w nich stanowisko, co do zasady, podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uwzględniając zmianę stanu prawnego, która nastąpiła po dniu 1 stycznia 2017 r.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu są dwie kwestie, po pierwsze jaka stawka podatku od nieruchomości powinna zostać zastosowana względem działek gruntu po zlikwidowanej linii kolejowej, po drugie, opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli pozostałych po zlikwidowanej linii kolejowej.

Kwestię przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje art. 2 ust. 1 u.p.o.l., który wskazywał (w brzmieniu obowiązującym w 2020 r.) na objęcie opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości wymienionych w tym przepisie nieruchomości i budowli tzn.: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyłącznie gruntu bez znajdującej się na niej infrastruktury – która i tak potencjalnie powinna zostać zakwalifikowana do odpowiedniego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ma więc oparcie w przytoczonym przepisie skoro wskazuje on właśnie grunt jako przedmiotem opodatkowania. Sąd wyraża przy tym stanowisko, że wymiar podatku może obejmować oddzielnie różne przedmioty opodatkowania - innymi słowy organ podatkowy nie musi objąć wszystkich przedmiotów opodatkowania podatnika jedną decyzją. Ponadto Sąd zauważa, że "dołożenie" jeszcze opodatkowania budowli do wymiaru objętego zaskarżoną decyzją byłoby działaniem na niekorzyść skarżącej, czego Sądowi nie wolno robić z uwagi na przepis art. 134 § 2 p.p.s.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wady o wspomnianym charakterze Sąd nie stwierdził w postepowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zastrzeżeń w zakresie ustaleń dotyczących statusu gruntów Sąd wskazuje, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organów podatkowych o rozebraniu w 1984 r. linii J. – W.(1). Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów przeciwnych popierających tezę, że w 2020 r. linia J. – W.(1) nie była rozebrana. Zauważyć również należy, że zasada prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 122 O.p. nie może być wykładana jako obowiązek organu podatkowego poszukiwania za stronę postępowania dowodów na potwierdzenie stawianych przez nią i korzystnych podatkowo dla niej tez. Stan natomiast istnienia gruntów po zlikwidowanej linii kolejowej potwierdza nawet treść decyzji Ministra Infrastruktury z 16 maja 2018 r. nr DTK.2.0111.2.1.2018.JM.1 - wygaszającej decyzję o likwidacji linii kolejowej nr [...], gdzie wprost wskazano, że grunty stanowiące zlikwidowaną linie kolejową nr [...] znajdują się na stanie skarżącej. Natomiast odnosząc się do skutków decyzji wygaszającej, Sąd wskazuje, że aby uznać linię za część infrastruktury kolejowej konieczne jest ukończenie jej renowacji i uzyskanie wszelkich niezbędnych pozwoleń i decyzji, wynikających z Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zakres przeprowadzonych prac wymaga uzyskania określonych prawem dokumentów potwierdzających możliwość prowadzenia ruchu kolejowego. Przy czym należy pamiętać, że grunty, budynki oraz budowle stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, tym samym wytwarzanie nowych budowli w ramach projektu "Przebudowa linii kolejowej nr [...] na odcinku Ś.-J.(1)" nie ma wpływu na sposób opodatkowania gruntów, na których prowadzone są prace.

Wyżej wymienione ustalenia Sąd uznaje za wystarczające również dla uznania, że skarżąca nie mogła skorzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a)-b) u.p.o.l..

Odnosząc się w dalszej kolejności do zakwalifikowania spornych gruntów jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, to niewątpliwie ich dysponentem jest spółka jako przedsiębiorca. Stosownie zaś do brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych już samo posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę jest wystarczające do uznania, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

W świetle zaś ust. 2a, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami;

2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d;

3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania;

4) gruntów:

a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej,

b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń,

c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach

- chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.

W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, należy zweryfikować dotychczasowe stanowisko, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub osobę prowadzącą działalność gospodarczą, przesądza o związku tej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź Trybunału odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Powstaje oczywiście problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, który - jak wskazał Trybunał - nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Związek ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W ocenie Sądu zasadnie uznał organ odwoławczy, że posiadane przez spółkę grunty związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., przy czym związek spornych nieruchomości z działalnością gospodarczą spółki nie zasadza się na samym fakcie ich posiadania przez przedsiębiorcę, ale także na możliwości ich wykorzystania w działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że zgodnie z dołączonym do akt odpisem KRS, zakres zgłoszonej działalności spółki jest bardzo szeroki. To między innymi kupno i sprzedaż nieruchomości, a także wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Zatem sporne grunty są częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. i fakt, że w danym momencie nie są wykorzystywane do wykonywania przewozów kolejowych, nie zmienia ich zasadniczego przeznaczenia, czyli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa. Jednocześnie należy zauważyć i podkreślić okoliczność stwierdzoną w toku postępowania podatkowego, że grunty i budowle nie były wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia innej działalności, niż działalność gospodarcza.

Tym samym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym, rozpatrując zarzuty materialnoprawne Spółki należy w pierwszej kolejności nawiązać do tego, w którym artykułuje się obrazę art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l., ponieważ - w ocenie Skarżącej - grunty po zlikwidowanych liniach kolejowych nie mogą być opodatkowane przy zastosowaniu stawki podatkowej właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Stanowisko to jednak nie zasługuje na uwzględnienie. Wspomniane tereny wchodzą bowiem w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego, prowadzonego przez Spółkę. Jednocześnie, przedmiot działalności Skarżącej obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej. Należy do niej nie tylko przewóz osób i towarów, ale również - zgodnie z treścią Krajowego Rejestru Sądowego - dzierżawa, kupno i sprzedaż nieruchomości. Tym samym, w realiach przedmiotowej sprawy spełnione są dwa, niezależne od siebie kryteria uznania określonego gruntu za związany z działalnością gospodarczą podatnika, wskazane w powoływanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym w sprawie o sygn. akt III FSK 4061/21.

W świetle zaś materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe w 2020 r. nie było możliwości prowadzenia ruchu kolejowego w oparciu o linię kolejową nr [...], gdyż wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji, na mocy której zlikwidowana została linia kolejowa nr [...] W.(2) – J.(1) nie jest tożsame z udostępnieniem linii do przewozów. Fakt ten czyni niezasadnym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.o.l.

Sąd uznaje, że w przeprowadzonym postępowaniu, honorowane były przez organy zasady: legalizmu, postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, prawdy obiektywnej, zupełności zebranego materiału dowodowego oraz jego oceny, a także konstrukcji decyzji. Mając zaś na uwadze zarówno zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 O.p., zupełności postępowania dowodowego z art. 187 § 1 O.p. oraz poczynione starania celem pozyskania materiału dowodowego, w tym wystosowywane wezwania do spółki, Sąd uznaje, zebrany w sprawie materiał dowodowy odnośnie gruntów po rozebranej linii kolejowej J. – W.(1) oraz zlikwidowanej linii nr [...] za wystarczającą podstawę ustalonego stanu faktycznego. Ów materiał dowodowy został również oceniony przez organy bez przekroczenia ram zasady swobodnej oceny dowodów z art. 191 O.p., a niezadowolenie z takiej oceny organu - przedstawionej w decyzji, nie może stanowić samo w sobie wady takiej oceny. W opinii Sądu ocena odzwierciedlona w treści zaskarżonej decyzji nie ma znamion oceny dowolnej. Status linii, związany z gruntami, których dotyczy zasadniczy spór został wyjaśniony i do ustalonego stanu faktycznego odniesiono odpowiednie przepisy prawa materialnego wyjaśniając zasadność ich zastosowania.

Z uwagi na powyższe Sąd oddalają skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.