Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 732/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono zmiany prawomocnego postanowienia dotyczącego wniosku o przyznanie  prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 165
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy J. S. poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

W dniu 7 maja 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy J. S. uzupełniony na formularzu PPF w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie oddalił wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata.

Od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, w wyniku którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. odmówił przyznania J. S. prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.

W dniu 16 grudnia 2014 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, który należało potraktować jak wniosek o zmianę postanowienia z dnia 4 lipca 2014 r.

Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie:

- gdzie wnioskodawca zamieszkuje (dom, mieszkanie) należy podać jego powierzchnię oraz wskazać czyją własność stanowi nieruchomość, w której zamieszkuje,

- czy samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, czy też z innymi osobami, jeśli tak wyszczególnić te osoby oraz podać wysokość uzyskiwanego przez nie dochodu,

- wysokości miesięcznego dochodu uzyskiwanego przez małżonkę,

- czy małżonka posiada nieruchomości (dom, mieszkanie) lub nieruchomość rolną lub inną, jeśli tak to wskazać jakie oraz ich powierzchnię,

-czy ponosi miesięczne koszty związane z utrzymaniem mieszkania/ domu (gaz, opłaty za energię, telefon, czynsz, podatek od nieruchomości itp.), jeśli tak należało je wyszczególnić i podać ich wysokość, a jeśli nie należało wskazać kto je ponosi i w jakiej wysokości,

- orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów bieżących potrzeb życia codziennego, tj. zakup żywności, odzieży, środków chemicznych, itp.,

- jakie ponosi miesięczne wydatki na leczenie i lekarstwa, należy wskazać wysokość,

-czy uzyskuje pomoc od rodziny, dzieci lub znajomych, jeśli tak, należało wskazać od kogo, w jakiej wysokości lub formie,

- wyjaśnienie, z czego wynika rozbieżność pomiędzy świadczeniem emerytalnym do wypłaty w kwocie 1191,81 zł (wg decyzji ZUS) a deklarowanym we wniosku ppf w wysokości 800 zł

- czy poza świadczeniem emerytalnym posiada inne źródło dochodu, np. z tytułu wynajmu pokoi

- w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzone materiały.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego w dniu 10 lutego 2015 r. Skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej ppsa, postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Wskazać należy, iż wyżej wymieniony przepis możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie warunkuje i uzależnia od zmiany okoliczności sprawy przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Sąd po wszechstronnej ocenie tych okoliczności może wydać stosowne postanowienie (zob. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, warszawa 2005, s. 382-383).

Zgodnie z art. 243 § 1 w/w ustawy prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zauważyć należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnych, która stanowiła podstawę orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt II OZ 408/05 niepubl.).

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie jest zatem uzależnione od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Oznacza to, że wnioskujący musi udowodnić zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, zaś niewypełnienie przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca winien wykazać, że w stosunku do poprzedniego okresu jego sytuacja materialna i osobista zmieniła się na tyle, że obecnie konieczne jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W niniejszej sprawie trzeba mieć na uwadze przede wszystkim to, że skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 stycznia 2015 r., zatem nie wykazał zaistnienia okoliczności potwierdzających zmianę w jego sytuacji materialnej, która uzasadniałby przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r. II FZ 1010/12 (LEX nr 1240471), który sąd w przedmiotowej sprawie podziela, podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy, który nie przedstawia żądanych wyjaśnień, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z jego bierności.

Odnosząc się do informacji wskazanych w nadesłanych dwóch formularzach trzeba wskazać, że skarżący ogólnikowo wskazał, że nie posiada mieszkania - jest osobą bezdomną. Z akt administracyjnych wynika, że nieruchomość przy ul. W. [...] Z. jest własnością córki wnioskodawcy. Nie jest jednak wiadomym, czyją własnością jest nieruchomość przy ul. T. [...] B. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż wnioskodawca nie podał żadnych szczegółowych informacji dotyczących faktycznego miejsca zamieszkania. W świetle przedstawionych wyżej danych mało wiarygodnym wydaje się, aby wnioskodawca był osobą bezdomną. Ponadto, z ogłoszeń zamieszczonych w Internecie wynika, że J. S. proponuje usługi w zakresie wynajmu pokoi przy ul. W. [...] w Z. Wnioskodawca o powyższym fakcie nic jednak nie wspomina.

Z podanych informacji przez wnioskodawcę nie jest wiadome, gdzie on obecnie mieszka i kto ponosi koszty utrzymania tego lokalu. Wnioskodawca nie udzielił również pozoastałych informacji, do których został wezwany zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2015 r.

Reasumując stwierdzić należy, iż skarżący nie przedstawił wystarczających informacji, na podstawie których Sąd mógłby ocenić jego rzeczywiste możliwości finansowe. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że wnioskodawca nie wykazał, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.