Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1120/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Asesor WSA - Adrianna Elżbieta Grzymska-Truksa (spr.), , Protokolant referent - Maja Ciepielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 r. sprawy ze skargi K. O. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 marca 2023 r. nr OR16-6520.8-OR1600009/22 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 18 kwietnia 2023 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. O. (dalej: "strona skarżąca") jest rozstrzygnięcie Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Agencja" lub "organ") z 8 marca 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy z udziałem środków unijnych.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Zgodnie z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia strona skarżąca złożyła 1 czerwca 2022 r. wniosek o dofinansowanie na operację w zakresie działania 1.8 "Różnicowanie działalności i nowe formy dochodów", w ramach Priorytetu 1 – Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". Zakres realizacji operacji dotyczył budowy budynku zakwaterowania turystycznego dla wędkarzy.

Agencja odmówiła wnioskowej pomocy na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2020 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: ustawa EFMR), art. 30 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (Dz. Urz. UE L 149 z 20.05.2014, str. 1; dalej: rozporządzenie 508/2014) i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1493 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MGM").

Agencja wskazała, że zgodnie z art. 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia 508/2014 – w ramach EFMR można udzielać wsparcia na rzecz inwestycji przyczyniających się do różnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych dotyczących rybołówstwa oraz działań edukacyjnych związanych z połowami, których podstawową, wykonywaną działalnością jest działalność związana z rybołówstwem. Zatem z tej działalności rybacy uzyskują zasadnicze środki finansowe i jedynie chcą rozwinąć działalność uzupełniającą w celu zróżnicowania przychodów.

Agencja podkreśliła, że istotą możliwości przyznania pomocy w ramach działania 1.8 jest m.in. wykazanie przez wnioskodawcę, że niezależnie od pozycji kodu [...] jakie zajmuje w CEIDG, rybołówstwo w wodach morskich jest jego działalnością podstawową. Rodzaj przeważającej działalności podmiotu, którego celem jest osiąganie zysków, ustalą się na poziomie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności PKD w ogólnej wartości przychodów. Co do zasady głównym kryterium ustalenia działalności podstawowej (przeważającej) są dane finansowe, tj. wypracowany zysk. Jest to istotne w szczególności dla potwierdzenia warunku przyznania pomocy jakim jest możliwość udzielenia wsparcia wyłącznie osobie wpisującej się w definicję rybaka zamieszczoną w art. 3 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia 508/2014, w przypadku, gdy działalność uzupełniająca tej osoby wiąże się z jej podstawową działalnością, która musi być związaną z wykonywaniem rybołówstwa.

Agencja wskazała, że strona skarżąca w odpowiedzi na wezwanie przedłożyła w ramach uzupełnień zaświadczenie z DR o wielkości połowów w latach 2020-2022 na jednostce [...], z którego wynikają odłowione ilości ryb

2020 - stornia 225 kg,

2021- stornia 600 kg, śledź 772, troć wędrowna 464 - 2022 brak połowów na dzień 24.08.2022 r.

Agencja wskazał też, że jednocześnie dostarczono zaświadczenie wystawione przez GIRM, że jednostka rybacka [...] w latach 2020-2021 wypływała w morze przez więcej niż 120 dni.

Agencja wskazała ponadto, że w kolejnym piśmie o uzupełnienie poproszono o udokumentowanie działalności podstawowej w oparciu o dokumenty potwierdzające argumentację strony skarżącej wezwano do wskazania wielkości połowów Wnioskodawcy na jednostce [...] w kontekście użytkowania jednostki przez dodatkowo dwóch współarmatorów ubiegających się o dofinansowanie, którzy również przedstawiają całość połowów jednostki. Ponadto poproszono o wyjaśnienia znaczenia pozostałych czterech działalności zarejestrowanych w CEilDG.

Strona skarżąca wraz z uzupełnieniami z 8 listopada 2022r. wyjaśniła, że: "(...) rybak, a armator to różne definicje. Zgodnie z ogłoszeniem o naborze pomoc przysługuje " armatorowi statku rybackiego, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne". Ponadto w Szczegółowym opisie operacji widnieje oświadczenie, że "Wnioskodawca jest aktywnym armatorem statku rybackiego, jego statek rybacki wypływa w roku około 60 dni połowowych. Niemniej liczne ograniczenia połowowe, jak i ubożejące zasoby ryb do celów komercyjnych kierują Wnioskodawcę na nowe możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. "

Jednocześnie strona skarżąca dostarczyła zaznanie podatkowe PIT - 28 za rok 2021, zgodnie z którym PIT – 36L za rok 2021 przychody z pozostałej działalności gospodarczej wynosiła [...] zł a dochody wyniosły [... zł.

Agencja w związku z powyższym ponownie poprosiła stronę skarżącą o uzasadnienie i udokumentowanie działalności podstawowej w świetle wykazanych dokumentów i rozbieżności, a w szczególności o dostarczenie dokumentów finansowo - księgowych potwierdzających przychody Wnioskodawcy z połowów i wyjaśnienie niewspółmiernie wysokich przychodów do ilości połowów.

2 stycznia 2023 r. do Agencja wpłynęły uzupełnienia, w ramach których nie złożono żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających stan faktyczny ani wielkości przychodów z działalności połowowej i wskazano jedynie oświadczenie, że "Wprowadzenie całkowicie nowych zasad dostępu do działania 1.8 nie potwierdza równego traktowania Wnioskodawców, w tym przypadku armatorów statków rybackich." Ponadto wyjaśniono, że: "Wnioskodawca, zgodnie z przedstawioną informacją, prowadzi całoroczną działalność gospodarczą w zakresie rybołówstwa"

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie Agencji, strona skarżąca wniosła o jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, jak też zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono w szczególności naruszenie:

- art. 30 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia 508/2014 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy EFMR, przez nieuzasadnione przyjęcie, że strona skarżąca nie spełniła warunków przyznania pomocy i prawidłowym było wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy, a w szczególności nieuzasadnione przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał spełnienia warunków przyznania pomocy;

- § 2 ust. 1 w zw. § 1 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia MGM i art. 30 rozporządzenia 508/2014, przez ich niezastosowanie/nieprawidłowe zastosowanie, co doprowadziło do błędnej konstatacji o niespełnieniu warunków przyznania pomocy i wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy – gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna skutkować przyjęciem spełnienia warunków przyznania pomocy i finalnie zawarciem umowy pomoc tą przyznającej;

- art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy EFMR, przez wydanie rozstrzygnięcia stojącego w sprzeczności z zasadą praworządności, do której przestrzegania i strzeżenia organ jest zobowiązany i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

- art. 15 ust. 2 ustawy EFMR, przez nieprawidłowe przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał, iż spełnił warunki przyznania pomocy.

W motywach skargi zaakcentowano, że strona skarżąca spełniła wszystkie warunki do przyznania wnioskowanej pomocy. Przy czym podkreślono, że żaden z istotnych dla niniejszej sprawy przepisów nie definiuje "działalności podstawowej" jako tej, z której przedsiębiorca uzyskuje największe dochody oraz nie pozwala organowi na tworzenie własnych definicji pojęć, których treść lub znaczenie nie byłyby do pogodzenia z przepisami określającymi cele i warunki przyznania pomocy.

Strona skarżąca na poparcie swojego stanowisko wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci interpretacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (MRiRW) z: 26 marca 2021 r., 21 maja 2021 r., 15 marca 2023 r. "na fakt; braku podstaw do przeprowadzania szczegółowej (teraźniejszej i przyszłej) analizy ekonomicznej działalności gospodarczej Wnioskodawcy - w odniesieniu do prowadzonej przezeń działalności w zakresie rybołówstwa, bezzasadności twierdzenia i stanowiska Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że "podstawowa działalność rybaka", o której mowa w art. 30 ust. 3 rozporządzenia nr 508/2014 musi stanowić jego działalność "przeważającą", braku podstaw do żądania przez ARiMR od Wnioskodawcy dokumentów finansowych w celu badania, jaka działalność jest niego działalnością "przeważającą", braku uzależnienia pomocy od tego, czy dla Wnioskodawcy rybołówstwo jest działalnością wyłączną lub - jakkolwiek rozumianą - działalnością "główną"."

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o oddalenie skargi oraz wniosków dowodowych.

Sąd na rozprawie z 29 listopada 2023 r. – na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: ppsa) – dopuścił dowody z dokumentów załączonych do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następują, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Przystępując do rozpoznania zarzutów skargi, sąd wskazuje, że spór dotyczy odmowy przyznania stronie skarżącej wnioskowanego wsparcia finansowego projektu – budowy budynku zakwaterowania turystycznego dla wędkarzy – zgłoszonego w działaniu 1.8 "Różnicowanie i nowe formy dochodów" w ramach Priorytetu 1 zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze".

Agencja uznała, powołując się na treść art. 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia 508/2014, że w ramach EFMR można udzielać wsparcia na rzecz inwestycji przyczyniających się do różnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych dotyczących rybołówstwa oraz działań edukacyjnych związanych z połowami, których podstawową, wykonywaną działalnością jest działalność związana z rybołówstwem. Oznacza to, że to z tej działalności rybacy powinni uzyskiwać zasadnicze środki finansowe, a jedynie chcą rozwinąć działalność uzupełniającą w celu zróżnicowania przychodów. Innymi słowy pomoc nie przysługuje wnioskodawcom w sytuacji, gdy rybactwo jest ich działalnością marginalną.

Z takim stanowiskiem nie zgadza się strona skarżąca i podważa twierdzenie Agencji, że "podstawowa działalność rybacka", o której mowa w art. 30 ust. 3 rozporządzenia 508/2014, musi stanowić jego działalność "przeważającą". Skarżący zarzuca, że brak jest podstaw do żądania przez Agencję od wnioskodawców dokumentów finansowych w celu badania, jaka działalność jest ich działalnością "przeważającą", a także braku uzależnienia pomocy od tego, czy dla wnioskodawcy rybołówstwo jest działalnością wyłączną – jakkolwiek rozumianą – działalnością "główną". Na potwierdzenie swojego stanowiska strona skarżąca powołuje się na pismo MRiRW z 15 marca 2023 r.

Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia ma kluczowe znaczenia dla oceny pozostałych zarzutów skargi i wyniku sprawy.

Przede wszystkim sąd zauważa, że interpretacja art. 30 ust. 1-3 rozporządzenia 508/2014 była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i to obu instancji (por. - wyrok NSA z 13 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 123/19 oraz prawomocne wyroki WSA w Warszawie: z 3 października 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1362/19; z 17 grudnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 3924/21 i z 7 marca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1310/22; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skład orzekający w niniejszej sprawie poglądy w nich zawarte podziela, co oznacza, że wyżej opisane stanowisko Agencji dotyczące interpretacji art. 30 rozporządzenia 508/2014, uznaje za prawidłowe.

Zgodnie z art. 30 rozporządzenia 508/2014 "Różnicowanie i nowe formy dochodów" – w ramach EFMR można udzielać wsparcia na rzecz inwestycji przyczyniających się do różnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych dotyczących rybołówstwa oraz działań edukacyjnych związanych z połowami (ust. 1).

W myśl ust. 2 art. 30 tego rozporządzenia – wsparcia na podstawie ust. 1 udziela się rybakom, którzy:

a) przedkładają plan biznesowy dotyczący rozwoju swojej nowej działalności; oraz

b) mają odpowiednie umiejętności zawodowe, które mogą zostać zdobyte dzięki operacjom finansowanym na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a).

W art. 30 ust. 3 rozporządzenia 508/2014 wyjaśniono, że wsparcia na podstawie ust. 1 udziela się wyłącznie w przypadku, gdy działalność uzupełniająca wiąże się z podstawową działalnością rybaków związaną z rybołówstwem.

Ponadto w motywie 33 rozporządzenia 508/2014 wskazano, że ze względu na potencjał, jaki rybakom zajmującym się łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym oferuje różnicowanie działalności, oraz w związku z ich kluczową rolą w społecznościach obszarów przybrzeżnych EFMR powinien przewidzieć wsparcie na rzecz inwestycji przyczyniających się do zróżnicowania dochodu rybaków przez rozwój działalności uzupełniającej, w tym inwestycji na statku, turystyki wędkarskiej, restauracji, usług środowiskowych w rybołówstwie oraz działań edukacyjnych związanych z połowami.

Powyższy motyw 33 rozporządzenia 508/2014 w połączeniu z jego art. 30 jasno wskazuje, że podstawową działalnością musi być działalność związana z rybołówstwem. Z powyższego również wynika, że wsparcia udziela się do działalności uzupełniającej w wypadku, gdy wnioskodawca prowadzi jako działalność podstawową działalność związaną z rybołówstwem i działalność uzupełniająca związana jest z działalnością podstawową.

Istotnie zarówno krajowe rozporządzenie MGM, jak i rozporządzenie 508/2014 nie definiuje pojęcia podstawowa działalność i działalność uzupełniająca. Dlatego też zasadnie organ oparł się, przy odkodowywaniu rozumienia tych pojęć ich znaczeniami definiowanymi w akcie dotyczącym klasyfikacji gospodarczej. A więc akcie odnoszącym się do statystyki (tak też wskazuje się w przywołanych wyrokach).

Krajowy prawodawca w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie polskiej klasyfikacji działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.; dalej: rozporządzenie PKD) zdefiniował pojęcia zbliżone jakimi są "przeważająca działalność" i "działalność drugorzędna". Zgodnie z ppkt 7 i 8 zał. do rozporządzenia PKD – "przeważająca działalność" jednostki statystycznej jest działalność posiadająca największy udział wskaźnika (np. wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń) charakteryzującego działalność jednostki. W badaniach statystycznych zalecanym wskaźnikiem służącym do określania przeważającej działalności jest wartość dodana. Natomiast "działalność drugorzędna" jest każdym innym rodzajem działalności jednostki, której efektem końcowym są wyroby lub usługi wykonywane dla strony trzeciej.

W związku z powyższym sąd stwierdza, że Agencja prawidłowo w zaskarżonym rozstrzygnięciu przyjęła, że "działalność uzupełniająca" powinna być definiowana przez działalność drugorzędną wg PKD, a zarobkowa działalność połowowa (podstawowa działalność związana z rybołówstwem) powinna być rozumiana jako przeważająca działalność jednostki.

O zasadności powyższego twierdzenia świadczy także językowe rozumienie terminu podstawowa działalność i uzupełniająca działalność. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (p. Słownik Języka Polskiego, PWN, t. 1, s. 432) "działalność" jakiejś grupy osób lub instytucji to ogół zorganizowanych działań podejmowanych przez nią w jakimś celu. Z kolei terminem "podstawowy" określamy to, co jest zasadnicze, główne (spj.pl). Natomiast jeśli coś jest "uzupełnieniem" czegoś innego, to uzupełnia to (Słownik Języka Polskiego, PWN, tom 5, s. 520).

Sąd stwierdza, że także prawidłowo organ uznał, w odniesieniu do pojęć działalność przeważająca (podstawowa) i działalność drugorzędna (uzupełniająca), że rodzaj przeważającej działalności podmiotów, których celem jest osiąganie zysków, ustala się na poziomie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów. Przy ocenie stosunku poszczególnych działalności w ramach klasyfikacji PKD, generalnie bierze się pod uwagę wskaźnik procentowy wynoszący więcej niż 50% wskaźnika i na tej podstawie wskazana działalność będzie traktowana jako przeważająca działalność podmiotu (p. ppkt 18-21 zał. do rozporządzenia PKD).

Sąd zauważa również, że ponieważ analizowany problem interpretacji i stosowania pojęcia "podstawowej działalności rybaków" nie jest działaniem nowym i wyjątkowym, to jeszcze raz powołując się na przywołany wyżej wyrok tut. Sądu z 3 października 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1362/19, wskazać należy, że dotyczył on sprawy z wniosku rybaka o przyznanie pomocy finansowej złożonego w marcu 2017 r., zaś odmawiając stronie skarżącej wnioskowanej pomocy już wówczas Agencja reprezentowała interpretację art. 30 rozporządzenia 508/2014, jak w niniejszej sprawie.

Co więcej strona skarżąca decydując się na wystąpienie z wnioskiem o wsparcie powinna zapoznać się z zasadami weryfikacji wniosków o dofinansowanie, które są jednakowe dla wszystkich wnioskodawców, dostępnymi na stronie ARiMR – Wyjaśnienie kwestii dotyczących zasad przyznawania pomocy w ramach działań 1.8 "Różnicowanie działalności i nowe formy dochodów" oraz 1.11 "Wartość dodana, jakość produktów i wykorzystywanie niechcianych połowów" - Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - Portal Gov.pl (www.gov.pl).

W informacji tej wskazano, że "podczas oceny wniosku - na podstawie złożonych dokumentów - Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa bada, czy wnioskodawca spełnia status rybaka oraz czy działalność związana z rybołówstwem jest jego podstawową działalnością. Należy podkreślić, że dofinansowanie nie może zostać przyznane wnioskodawcy, dla którego rybołówstwo nie jest działalnością podstawową, w szczególności gdy jest to działalność marginalna, wykonywana okazjonalnie. Pojęcie "podstawowej działalności rybaków związanej z rybołówstwem" zostało doprecyzowane w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie i znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym głównym kryterium ustalenia działalności podstawowej wnioskodawcy powinny być dane finansowe np. wypracowany zysk. Mogą to być również inne mierniki ekonomiczne takie jak wartość dodana, produkcja brutto, wartość sprzedaży, wielkość zatrudnienia lub wynagrodzeń itp. O fakcie, że rybołówstwo jest działalnością podstawową mogą świadczyć również inne kryteria niż ww. wskaźniki finansowe i mierniki ekonomiczne. Mając na uwadze specyfikę działalności jaką jest rybołówstwo może to być w szczególności zaangażowanie czasowe - aktywność połowowa wnioskodawcy (ilość, częstotliwość, rodzaj połowów itp.). W takim przypadku wnioskodawca powinien przedstawić stosowne informacje pozwalające uznać, że rybołówstwo jest jego działalnością podstawową. Istotne jest, aby takie wyjaśnienia zawierały uwiarygodnienie przyjętego podejścia w postaci dokumentów potwierdzających argumentację wnioskodawcy.".

Sąd stwierdza także, że prawidłowej interpretacji Agencji art. 30 rozporządzenia 508/2014 nie zmieniają przedłożone wraz ze skargą i dopuszczone jako dowody stanowiska MRiRW (potwierdzone przez KE), w tym przede wszystkim stanowisko wyrażone w piśmie z 15 marca 2023 r. (najnowszym z przedłożonych) – że "podstawowa działalność rybaka związana z rybołówstwem może, ale nie musi stanowić jego działalności przeważającej. W związku z tym nie ma podstawy do żądania od wnioskodawców dokumentów finansowych w celu badania, jaka działalność jest ich działalnością "przeważającą"".

Przede wszystkim wskazać należy, że przedłożone i dopuszczone jako dowody stanowiska MRiRW, w tym przede wszystkim powyższe stanowisko MRiRW i KE nie są wiążące dla sądu. To bowiem na sądzie krajowym, jako sądzie unijnym, spoczywa obowiązek zapewnienia prawu unijnemu stosowania i przestrzegania w krajowych porządkach prawnych". (p. postanowienie Trybunału z 6 grudnia 1990 r. w sprawie 2/88 [1990] ECR I-4405). Ponadto mając na uwadze brzmienie art. 19 ust. 1 zd. 2 TUE, zgodnie z którym TSUE zapewnia poszanowanie prawa w wykładni i stosowaniu traktatów, skonstatować należy, że jego właściwość jest ograniczona do spraw wyraźnie przekazanych na mocy prawa. Z tego też względu w literaturze wskazuje się na "domniemanie właściwości sądów państw członkowskich do stosowania prawa wspólnotowego, gdyż to właśnie te sądy są ogólnie właściwe do rozstrzygania spraw na podstawie prawa wspólnotowego" (W. Postulski, Sądy państw członkowskich jako sądy wspólnotowe, [w:] A. Wróbel (red.), Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Warszawa 2005, s. 411).

Tak więc odmienna interpretacja MRiRW i KE przepisu art. 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia 518/2014 od wykładni zaprezentowanej przez Agencję (uznanej przez sąd za prawidłową) nie wiąże sądu, a stanowi jedynie dodatkowy argument skarżącego dotyczący jego twierdzeń. Na marginesie sąd wyraża jedynie zdziwienie, że MRiRW jako instytucja zarządzająca programem ma odmienne zdanie od Agencji instytucji wdrażającej program, niemniej jednak nie ma to znaczenia dla interpretacji art. 30 rozporządzenia 518/2014. Przy czym zauważyć wypada, że samo MRiRW w piśmie z 15 marca 2023 r. zastrzegło, że jej stanowisko nie stanowi wytycznych IZ i nie ma wiążącego charakteru.

Resumując powyższe sąd stwierdza, że prowadzenie działalności związanej z rybołówstwem jest równoznaczne z posiadaniem statusu rybaka i prowadzeniem przez niego zarobkowej działalności połowowej. Jednak to nie przesądza, że posiadanie statusu rybaka i prowadzenie zarobkowej działalności połowowej jest jednoznaczne z tym, że jest to zawsze działalność podstawowa takiego podmiotu. Tak jak wyjaśniono wyżej, działalność podstawowa (czyli przeważająca) to ta, która przynosi główne źródło zysków. Jej wyznacznikiem nie musi być wskazanie CEiDG lub KRS, jako działalności podstawowej. Dopiero rzeczywista skala działalności jest wyznacznikiem jej wielkości, czyli faktycznym uszeregowaniem, która z prowadzonych działalności jest podstawowa, a która uzupełniająca. Zatem zarobkowa działalność połowowa (czyli podstawowa działalność związana z rybołówstwem) powinna być rozumiana jako przeważająca działalność jednostki. Weryfikacja tego warunku odbywa się na podstawie całokształtu dokumentów, złożonych przez wnioskodawcę, w tym planu biznesowego operacji.

Z powyższego wynika, że nie do pogodzenia z istotą programu byłoby dofinansowanie działalności uzupełniającej w przypadku, gdy podstawowa działalność nie byłaby związana rybołówstwem. Innymi słowy wsparcie z programu "Różnicowanie działalności i nowe formy dochodów", nie powinno trafiać do przedsiębiorców, którzy działalność połowową prowadzą jedynie marginalnie, a główne źródło dochodów wypracowują z innej działalności gospodarczej, która jest ich działalnością główną.

Mając na uwadze powyższe i przechodząc do oceny pozostałych zarzutów, sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, został ustalony przez Agencję w sposób prawidłowy.

Agencja prawidłowo ustaliła, zgodnie z zaświadczenie z DR o wielkości połowów w latach 2020-2022 na jednostce [...], z którego wynikają odłowione ilości ryb - 2020 - stornia 225 kg, - 2021- stornia 600 kg, śledź 772 kg, troć wędrowna 464 kg - 2022 brak połowów na dzień 24 sierpnia 2022 r., że przy przyjęciu średniej ceny ryby w wysokości 20 zł/kg pozwala oszacować roczny przychód z rybołówstwa komercyjnego 2020 r. na poziomie ok. 4500 zł, a w roku 2021 r. na poziomie ok. 36 700 zł. Jednocześnie, zgodnie z dostarczonym zaświadczeniem wystawione przez GIRM, jednostka rybacka [...] (k-63 akt ad.), której strona skarżąca jest jednym ze współwłaścicieli (dwóch) i współarmatorów (trzech) (k-44 akt admin.), w latach 2020-2021 wypływała w morze przez więcej niż 120 dni oraz zgodnie z dostarczonym zaznaniem podatkowym PIT – 36L za rok 2021 przychody z pozostałej działalności gospodarczej wynosiła [...] zł a dochody wyniosły [...] zł, co zestawieniu, oznacza, że rybołówstwo nie jest działalnością podstawową strony skarżącej.

Z uwagi na powyższe, sąd zgadza się ze stanowiskiem Agencji, że działalność rybacka, w świetle przywołanego zestawienia dotyczącego wysokości uzyskiwanych przychodów strony skarżącej nie może być uznana za działalność podstawową.

Reasumując, sąd uznał, że Agencja na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie uznała, że podstawową działalnością strony skarżącej nie jest prowadzenie działalności w zakresie rybołówstwa. W tej sytuacji zachodziły przesłanki skutkujące koniecznością odmowy udzielenia dofinansowania. Tym samym w sprawie słusznie uznano, że strona skarżąca nie wypełnia warunków do uzyskania pomocy określonych § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MGM w zw. z art. 30 ust 1 i 3 rozporządzenia 508/2014. Powyższe musiało doprowadzić do odmowy przyznania pomocy na podstawie prawidłowo zastosowanego art. 16 ust. 1 ustawy EFRM.

Sąd stwierdza także, że wbrew zarzutom skargi, Agencja oparła swoje rozstrzygnięcie na podstawie materiału dowodowego przedstawionego przez stronę skarżącą, który to materiał dowodowy został właściwie i rzetelnie oceniony, z zachowaniem zasad postepowania o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 ustawy EFRM.

Wyrok wydano na podstawie art. 151 ppsa. Sąd nie dopatrzył się bowiem ani uchybień wskazywanych przez skarżącego, ani innych (w granicach sprawy), które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z urzędu.