Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 59/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 152
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 24 marca 2020 r. znak: [...], działając na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 123 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku R. M., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 19 lipca 2018 r. zezwalającej na rozbiórkę "budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynków gospodarczych na działce nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna Ś. przy [...] w K.".

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 19.07.2018 r. Prezydent Miasta K. decyzją udzielił pozwolenia na rozbiórkę: "Budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynków gospodarczych na działce nr [...] obr[...] jednostka ewidencyjna Ś. przy [...] w K.. Wobec niezaskarżenia niniejszej decyzji w terminie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna w dniu 7 sierpnia 2018 r. W dniu 16.04.2019 r. do organu wpłynął wniosek R. M. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] Postanowieniem z dnia 31.10.2019 r. organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 19.12.2019 r. do organu wpłynął wniosek R. M. o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi pracujących i przebywających w obiekcie, którego wnioskodawca jest właścicielem. Ponadto, zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy brak wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę może spowodować nieodwracalne skutki prawne.

Organ stwierdził, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie powoduje, z mocy prawa, wstrzymania wykonania wydanej decyzji Jednakże zgodnie z art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. winno być jednak traktowane jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji, mogłoby stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 152 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stanowiąc, iż wstrzymanie ich wykonania może nastąpić z urzędu lub na żądanie wyłącznie strony.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie żądanie wstrzymania wykonania decyzji z dnia 19 lipca 2018 r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę wniósł R. M.. Podstawę żądania wznowienia postanowienia stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Organ, mając na uwadze zakres inwestycji będącej przedmiotem postępowania oraz okoliczności występujące w sprawie, a także po rozpatrzeniu zarzutów i argumentów podniesionych przez wnioskodawcę ustalił, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został dochowany. We wniosku o wznowienie podniesiono, iż wnioskodawca jest współwłaścicielem działki nr [...] obr. [...], bezpośrednio graniczącej z terenem planowanej inwestycji i jego zdaniem winien być stroną postępowania w sprawie ww. pozwolenia na rozbiórkę. Ponadto w przedmiotowym wniosku podkreślono, iż planowane roboty budowlane ingerują w prawo własności ww. nieruchomości, a także bezpośrednio na nie wpływają, co świadczy o tym, iż dotyczą one interesu prawnego R. M. oraz pozostałych współwłaścicieli ww. działki W tej sytuacji organ uznał, iż zasadnym jest wznowienie przedmiotowego postępowania i w postępowaniu wyjaśniającym wyjaśnienie, czy R. M. winien być stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 19 lipca 2018 r. We wznowionym postępowaniu Prezydent Miasta K. zbadał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na tej podstawie stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Po przeprowadzeniu ponownej analizy przymiotu strony postępowania w oparciu o art. 28 k.p.a. stwierdzono, iż właściciele działki nr [...] obr. [...]. ewid. Ś. winni być uwzględnieni w kręgu stron postępowania, jednakże nie ma podstaw do uchylenia decyzji kończącej to postępowanie. Dokumentacja dotycząca rozbiórki obiektów budowlanych zlokalizowanych na terenie dz. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] zawiera bowiem wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane informacje tj.: zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia ze szczególnym uwzględnieniem zasad prowadzenia robót rozbiórkowych w sąsiedztwie budynków, które nie są przewidziane do wyburzenia. Ustalenie w toku wznowionego postępowania, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej, nie czyni dostatecznym stopień prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji pozwolenia na rozbiórkę w wyniku wznowienia postępowania, w zasadzie bowiem wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. w ogóle uniemożliwia uchylenie tej decyzji. Wyjaśniono, iż ocena stopnia prawdopodobieństwa, niezbędnego do uznania zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, leży w gestii właściwego organu. Podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, a zatem gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o uchyleniu decyzji. W niniejszej sprawie organ rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ocenił, iż stopień prawdopodobieństwa uchylenia decyzji (a raczej jego brak) nie pozwala na jej wstrzymanie.

Decyzją z 31 marca 2020 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. stwierdził, że decyzja nr [...] z 19 lipca 2018 r. została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 K.p.a. (tj. że R. M. przysługiwał status strony postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę m.in. budynku handlowego na działce nr [...]) i odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.

Na postanowienie z 24 marca 2020 r. zażalenie wniósł R. M. wskazując, że organ odwoławczy winien uwzględnić brak jakiejkolwiek ochrony prawnej stron wnoszących o wznowienie postępowania. W niniejszym przypadku ze względu na konsekwencje jakie może za sobą nieść wykonanie skarżonych decyzji tym bardziej niewskazane jest dopuszczanie do występowania w obrocie prawnym jako wykonalnych decyzji, których rozstrzygnięcie jak i same postępowania nimi zakończone budzą tak znaczące wątpliwości natury proceduralnej oraz materialnoprawnej.

Wojewoda postanowieniem z dnia 21 października 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania decyzji, potwierdzenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji, gdyż dopiero uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa może doprowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. Wobec tego obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, przy czym dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na jego stopień. Pojęcie wstrzymania wykonania decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 K.p.a. należy rozumieć nie tylko, jako wstrzymanie realizacji określonych decyzją robót budowlanych, ale także, jako wstrzymanie skutków prawnych, jakie wywołuje ta decyzja pozostając w obrocie prawnym. Tylko takie rozumienie tego przepisu pozwala osiągnąć jego cel, jakim jest - w razie spełnienia przesłanek stanowiących podstawę do wstrzymania - zapobieżenie skutkom, jakie w porządku prawnym może wywołać wadliwa decyzja, co do której istnieje prawdopodobieństwo wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. W ocenie Prezydenta Miasta K., z akt sprawy nie wynikało jakoby zachodziło prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, a stanowisko to zostało potwierdzone w decyzji z 31 marca 2020 r., w której organ l instancji stwierdził, że potwierdziła się przesłanka wznowieniowa oraz odmówił uchylenia decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa). Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska Prezenta Miasta K., wyrażonego w decyzji z 31 marca 2020 r. (z akt sprawy nie wynika, że decyzja ta została uchylona, czy chociażby zaskarżona). Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone i w wyniku tego postępowania decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę nie została uchylona, co potwierdza brak jakichkolwiek podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 152 § 1 kpa. Jednocześnie, z uwagi na podnoszone w zażaleniu argumenty, uznano za zasadne przytoczenie fragmentów decyzji Prezydenta Miasta K. z 31 marca 2020 r. w którym stwierdzono, że "obiekt podlegający rozbiórce przylega do budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej i posiada wspólną ścianę konstrukcyjną z tym budynkiem. Ponadto, w obrębie budynku wyburzanego znajduje się wspólna dla działki nr [...] infrastruktura techniczna. (...).Obowiązkiem inwestora było zatem dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, co inwestor uczynił. W aktach znajduje się mianowicie projekt rozbiórki, sporządzony przez uprawnione do tego osoby, obejmujący elementy wskazane w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego: szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, a także opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. W aktach znajduje się również zgoda Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych Spółka z o.o. z dnia 15 maja 2018 r. na rozbiórkę obiektów zlokalizowanych na działce nr [...] obr. [...]. ewid. Ś.. (...) Projekt rozbiórki został sporządzony przez uprawnione do tego osoby i zawiera informacje dot. zasad prowadzenia robót i sposobu zabezpieczenia osób i mienia osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem działki nr [...]. Wskazano m.in. że: "Roboty powinny być powadzone tak, aby nie została naruszona stateczność pozbieranego obiektu oraz tak, aby usuwanie jednego elementu konstrukcyjnego nie wywołało utraty stateczności i przewrócenia się innego fragmentu konstrukcji. (...) Prace wyburzeniowe w sąsiedztwie budynków, które nie są przewidywane do wyburzenia należy powadzić bardzo ostrożnie. Budynki te należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem. (..) Szczególnemu zabezpieczeniu z racji bliskiej odległości od wyburzanych obiektów podlegają budynki na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie oraz infrastruktura drogowa. (...) W rejonie budynków sąsiednich oraz w granicy działki zastosowane zostanie wyburzanie ręczne. Taki sposób powadzenia prac rozbiórkowych zabezpiecza budynki i działki sąsiednie przed skutkami rozbiórki." Organ wskazał też, że "w przypadku prowadzenia robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska organ nadzoru budowlanego jest uprawniony do wstrzymania robót budowlanych. (...) Po przeanalizowaniu zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania materiału dowodowego stwierdzić należy, ze decyzja z dnia 19.07.2018 r. wydana została z naruszeniem prawa. Wykazano mianowicie, że wadliwość procesu (wydanie decyzji w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brah udziału w postępowaniu) nie wpłynęło na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a zatem naruszenie prawa miało charakter formalny i polegało jedynie na tym, że wnioskujący o wznowienie winiec być uznany za stronę postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę. Jednakże pomimo wystąpienia wady procesowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mając na uwadze przytoczone powyżej okoliczności sprawy stwierdzić należy, iż uczestnictwo R. M. w postępowaniu w charakterze strony nie miałoby wpływu na prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane. Zatem w wyniku wznowienia organ administracyjny po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i weryfikacji treści decyzji, wydałby decyzję nową, w swej treści odpowiadającą decyzji z dnia 19.07.2018 r.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. W. zarzucając naruszenie art. 152 § 1 K.p.a., ponieważ bezpodstawnie odmówiono wstrzymania decyzji pomimo wskazania zagrożeń dla interesu prawnego i faktycznego skarżącej, jak i nieodwracalności procesu rozbiórki. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W tak zakreślonych ramach kontroli skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności orzeczenia, względnie stwierdzenia wydania postanowienia z naruszeniem prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 21 października 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 24 marca 2020 r. o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji własnej z dnia 19 lipca 2018 r. o pozwoleniu na rozbiórkę budynku usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynków gospodarczych na działce nr [...] obr[...]. ewid. Ś. przy [...] w K..

Zgodnie z art. 152 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

W przypadku wznowienia postępowania (art. 145 § 1 K.p.a.) samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje (w przeciwieństwie do odwołania) wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Istnieje natomiast obowiązek rozważenia tej kwestii przez organ. Wstrzymanie wykonania nie zostało pozostawione uznaniu organu, ale bazuje na pojęciach niedookreślonych "okoliczności sprawy" i "prawdopodobieństwo uchylenia", co do których organ musi ustalić ich treść i odnieść do okoliczności rozpatrywanej sprawy. Argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji powinna odnosić się przy tym do właściwych przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 K.p.a., a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Innymi słowy, ocena prawdopodobieństwa musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie określonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia decyzji. Stwierdzenie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia jest więc konsekwencją ustalenia, że w okolicznościach konkretnej sprawy istnieje realna możliwość wydania decyzji uchylającej decyzję ostateczną (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 września 2018 r., VII SA/Wa 2785/17).

Stanowisko powyższe koresponduje z poglądem, zgodnie z którym wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. powinno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, a to ze względu na zasadę trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1987/16). Wynikająca z art. 16 K.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję. Art. 16 § 1 k.p.a. umożliwia wzruszenie decyzji ostatecznej m.in. w trybie wznowienia postępowania, ale sprzeczne z wyrażoną tam normą byłoby nieuzasadnione i pochopne wstrzymanie wykonania kwestionowanej w ramach wznowienia postępowania decyzji ostatecznej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że samo wznowienie postępowania w nawiązaniu do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co miało miejsce w sprawie postanowieniem z dnia 31 października 2019 r., nie oznaczało automatycznie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3060/14) i nie dawało organowi podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na rozbiórkę. Również i stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia nie oznaczało per se prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Konieczna była całościowa ocena okoliczności sprawy ze względu na przesłankę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, którą to ocenę organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły.

W szczególności organ odwoławczy prawidłowo, w celu ustalenia czy zachodzi przesłanka wskazana we wniosku o wznowienie, a dalej czy jej zaistnienie może doprowadzić do uchylenia decyzji, przeanalizował okoliczności sprawy, odnosząc się miedzy innymi do kwestii przesłanek wydania decyzji zezwalającej na rozbiórkę i dokumentów zgromadzonych w sprawie wznowionej, tj. dokumentacji dotyczącej rozbiórki obiektów budowalnych zlokalizowanych na terenie działki nr [...]. Organ ocenił, że zawiera ona wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy Prawo budowlane informacje m.in.: zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenie robót rozbiórkowych oraz opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia ze szczególnym uwzględnieniem zasad prowadzenia robót rozbiórkowych w sąsiedztwie budynków, które nie są przewidziane do wyburzenia. Nie sposób też pominąć wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji z 31 marca 2020 r. stwierdzającej wydanie decyzji nr [...] z 19 lipca 2018 r. z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 10 K.p.a., polegającym na pominięciu R. M. jako strony postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na rozbiórkę i odmawiającej jej uchylenia. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że od decyzji tej nie wniesiono odwołania.

W konsekwencji należało uznać, że Wojewoda dostatecznie zbadał sprawę i prawidłowo ocenił dostępny materiał dowodowy w kontekście przesłanki z art. 152 § 1 K.p.a. oraz zarzutów strony, a następnie właściwie rozstrzygnął i uzasadnił swoje stanowisko, co prowadzi do wniosku, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.