Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 482/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2024-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 33, art. 34
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr BP.500.44.2023.0165.KA12.549997 w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 stycznia 2023 r. [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwotę 346 zł (słownie: trzysta czterdzieści sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A.S. (dalej jako "Skarżący") zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "Organ") z 5 kwietnia 2024 r. o numerze BP.500.44.2023.0165.KA12.549997. Decyzją tą Organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z 31 stycznia 2023 r., nr [...], wymierzającą Skarżącemu karę w wysokości 8.650 zł.

W podstawie prawnej swej decyzji Organ wskazał przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. w Dz.U z 2022 r., poz. 220, w skrócie jako "u.t.d.") - art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d. oraz przepisy zawarte w Załączniku nr 3 do ustawy: Ip. 5.7, Ip. 5.5, Ip. 6.3.18, Ip. 6.3.8, Ip. 9.1, Ip. 1.5, Ip. 9.1, Ip. 1.7a.

Oprócz tego Organ powołał przepisy art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1), art. 13, art. 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm.), art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.).

Organ wyjaśnił, że decyzja jest wynikiem ustaleń poczynionych w toku kontroli działalności Skarżącego za czas od 23 września 2021 r. do 23 września 2022 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących zasad wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami.

Ustalono zatem siedem naruszeń obowiązujących przedsiębiorcę zasad organizacji czasu pracy kierowców oraz uprawnień do wykonywania przewozów drogowych:

1) skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego kierowcy o czas do 1 godziny sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut sankcjonowane jest karą w wysokości 200 złotych (lp. 5.5. Załącznika nr 3 do u.t.d.),

2) skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę, powyżej 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 złotych (Ip. 5.7 Załącznika nr 3 do ustawy),

3) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 złotych (Ip. 6. 3.18 Załącznika nr 3 do ustawy),

4) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 złotych (Ip. 6.3.8 Załącznika nr 3 do ustawy),

5) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą w wysokości 2.000 złotych (Ip. 9.1 Załącznika nr 3 do ustawy),

6) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy (lp. 1.1.5 Załącznika nr 3 do ustawy),

7) niedokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006) - za każdego kierowcę, sankcjonowane jest karą 150 złotych (Ip. 1.1.7a Załącznika nr 3 do ustawy).

W swej skardze Skarżący zarzucił Organowi:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to:

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujące uznaniem przez Organ, że Skarżący jako przewoźnik drogowy naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym.

2) naruszenie przepisu prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, a to:

- a) art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego,

- b) art. 8 ust. 8a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, w skrócie jako "p.p.s.a.") oraz o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania sądowego na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy.

Odnosząc się do zastosowania przez Organ przepisów unijnych, dotyczących rejestracji czasu pracy kierowców, Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 9 września 2021 r., wydany w sprawie o sygn. akt C-906/19 i wskazał, że zgodnie z tym wyrokiem nie jest dopuszczalne, aby właściwe organy państwa członkowskiego nałożyły na kierowcę lub przedsiębiorstwo transportowe karę za naruszenie rozporządzenia nr 3821/85, które zostało popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lecz stwierdzone na jego terytorium i nie zostało jeszcze ukarane. Tym samym Organ nie mógł ukarać Skarżącego za naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/214, które zastąpiło rozporządzenie nr 3821/85, popełnione na terytorium Holandii, Belgi i Niemiec.

Odnośnie dalszych zarzutów Skarżący stwierdził, że dokumentuje zgodnie z przepisem art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006 sposób spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu i w trakcie kontroli okazał zapisy z kart kierowców i tachografów cyfrowych oraz ewidencję czasu pracy kierowców. Jeżeli okazane dokumenty nie były dla Organu wystarczające, to Organ obowiązany był pouczyć Skarżącego zgodnie z przepisem art. 9 k.p.a. i wskazać mu jakie dokumenty będą wystarczające dla wykazania realizacji tego obowiązku. Organ nie zrobił tego i dowodom przedstawionym przez Skarżącego odmówił znaczenia dla wyniku sprawy.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania Skarżący uzasadnił zasadami ogólnymi z k.p.a., dotyczącymi braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym przeprowadzeniu dowodów z urzędu (art. 7 i art., art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a.), jak również pominięciem dowodów przedstawionych przez siebie.

Organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu swej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.

Skarga jest uzasadniona. Jedną z podstaw prawnych zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 33 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014). Zarzut Skarżącego, o zasadniczym znaczeniu dla wyniku sprawy, polega na tym, że Organ nie mógł nałożyć na niego kary za naruszenie przepisów tego rozporządzenia, ponieważ ewentualne naruszenie tych przepisów miało miejsce na terytorium innych państw, a twierdzenie to wywiódł z wyroku TSUE z 9 września 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt C-906/19 (dostępny na http//curia.europa.eu). Skarżący ma słuszność w tym zakresie.

W wyroku tym Trybunał stwierdził, że Art. 19 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państwa członkowskiego mogły nałożyć na kierowcę pojazdu lub na przedsiębiorstwo transportowe karę za naruszenie rozporządzenia 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, zmienionego rozporządzeniem 561/2006, które to naruszenie nie zostało jeszcze ukarane, popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lecz stwierdzone na jego terytorium.

Dwa wyjaśnienia są tu konieczne. Wymienione w wyroku TSUE rozporządzenie 3821/85 zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 165/2014 i to rozporządzenie znajduje w sprawie zastosowanie z uwagi na datę okoliczności faktycznych (od 23 września 2021 r. do 23 września 2022 r.). Zmiana stanu prawnego w tym zakresie nie wpływa na zastosowanie orzeczenia TSUE C-906/19, bo jego istota dotyczy zastosowania przepisu art. 19 ust. 2 rozporządzenia 561/2006, którego treść w okresie, kiedy miały miejsce stwierdzone przez Organ naruszenia przepisów rozporządzenia była następująca: Państwo Członkowskie upoważni właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo i/lub kierowcę za naruszenie niniejszego rozporządzenia ujawnione na jego terytorium, które nie zostało jeszcze ukarane, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego. Z przepisu tego TSUE wyprowadził wniosek, w myśl którego przepis ten dotyczy naruszeń wyłącznie rozporządzenia nr 561/2006, a nie naruszeń rozporządzenia nr 3821/85, co po zmianie stanu prawnego oznacza – a nie naruszeń rozporządzenia nr 165/2014. Dopiero od 22 maja 2024 r. zmianie uległa treść art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 w ten sposób, że dodano w nim sława - lub rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Zmiana ta upoważnia właściwe organy państwa członkowskiego do nakładania kar na przedsiębiorstwo za naruszenie przepisów rozporządzenia nr 165/2014 ujawnione na jego terytorium, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego (zmiana wprowadzona art. 1 pkt 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1258 z dnia 2024.05.02) w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku w sektorze okazjonalnego przewozu osób oraz w odniesieniu do uprawnień państw członkowskich do nakładania kar za naruszenia rozporządzenia (UE) nr 165/2014 popełnione w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim (Dz.U.UE.L.2024.1258). Ponieważ zmiana ta weszła w życie od 22 maja 2024 r., to nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż naruszałoby to zasadę niedziałania prawa wstecz.

Z tego powodu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a przy ponownym rozstrzyganiu sprawy Organ wyeliminuje te elementy rozstrzygnięcia, u źródeł których leżą naruszenia przepisów rozporządzenia nr 165/2014, co dotyczy niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy (Ip. 6.3.8 Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). W tym przypadku podstawą faktyczną nałożenia kary jest naruszenie przepisów art. 34 oraz art. 33 rozporządzenia nr 165/2014.

Natomiast przyjąć trzeba, że art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie przewiduje możliwość nakładania przez właściwe organy państwa członkowskiego kar na przedsiębiorstwo lub kierowcę za naruszenie tego rozporządzenia, nawet gdy naruszenie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego (zob. pkt 26 uzasadnienia wyroku TSUE z dnia 26 września 2018 r., sygn. C-513/17).

W tym zatem zakresie Sąd stwierdza, że nałożenie kar z pkt 5.5 i 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest dopuszczalne (dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia nr 561/2006) i jest uzasadnione. W pierwszym z tych przypadków fakt skrócenia przez kierowców dziennego czasu odpoczynku został ustalony i nie został podważony przez Skarżącego. Ustalone zostało również, że nie zaszedł warunek z art. 12 rozrządzenia nr 561/2006, pozwalający uznać, że skrócenie dziennego czasu odpoczynku było uzasadnione, a polegający na tym, że Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju.

W przypadku kierowcy A. K. przedstawiony wydruk z 28 kwietnia 2022 r nie zawierał żadnej informacji na temat powodów skrócenia dziennego czasu odpoczynku, natomiast w przypadku kierowcy R.O. w ogóle nie okazano dokumentu (wykresówki, wydruku, karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W odniesieniu do kary z pkt 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej) Sąd stwierdza, że orzeczenie to nie narusza prawa.

W przypadku kierowców R.O. i A.P. ustalenie, że doszło do skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego jest uzasadnione i nie zostało podważone przez Skarżącego. Brak przy tym dokumentów (wykresówki, wydruku, karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu i wymaganych przerw lub odpoczynków.

W przypadku kierowcy A.M. okazany przez Skarżącego wydruk z 4 maja 2022 r. nie mógł być uznany za spełniający warunki z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, ponieważ nie został sporządzony niezwłocznie (najpóźniej po przybyciu na miejsce postoju), a po zakończeniu kolejnej jazdy. Sąd podzielił przy tym argument Organu wywiedziony z wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 października 2019 r. sygn. akt II SA/Go 588/19, zgodnie z którym wydłużony czas dojazdu do miejsca parkowania nie uzasadnia przekroczenia norm czasu pracy kierowcy. Nawiasem mówiąc, pogląd taki znalazł się również w wyroku NSA 30 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1255/15 (powołane tu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania kary nałożonej zgodnie z lp. 6.3.18 Złącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu). Obowiązek przedsiębiorcy dotyczący wczytywania danych urządzenia rejestrującego ustalony został wprost w art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85:

i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;

ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej, jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

W treści art. 10 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 561/2006 przewidziana natomiast została kompetencja do określenia przez Komisję, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, maksymalnego okresu, w którym zgodnie z lit. a ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. W wykonaniu tej delegacji Komisja (UE) wydała rozporządzenie nr 581/2010, którym ustaliła maksymalne okresy na wczytywanie odpowiednich danych. W art. 1 ust. 3 lit. a) rozporządzenia określiła w tym zakresie, że w przypadku danych z jednostki pojazdowej maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni. Organ ustalił natomiast, i ustalenie to nie jest kwestionowane przez Skarżącego, że w przypadku pojazdu o nr rej. [...] odpowiednie dane zostały wczytane po upływie zarejestrowanych w tachografie 92 dni aktywności w postaci okresów jazdy, dyspozycji, innej pracy. Naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu zostało zatem wykazane i stanowiło podstawę do kary nałożonej z pkt 6.3.18 Złącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Dwie kolejne pozycje z zaskarżonej decyzji, lp. 1.5 oraz lp. 9.1 Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, opierają się na naruszeniu przepisu art. 14 tej ustawy oraz przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym – jej art. 81 ust. 5 i art. 82 i choć w skardze nie znalazły się zarzuty naruszenia tych przepisów, to wobec zaskarżenia decyzji Organu w całości, Sąd stwierdza, że orzeczenie Organu również w tym zakresie odpowiada prawu.

Kara nałożona z pkt 1.5 Załącznika nr 3 do ustawy dotyczy Niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym1), w wymaganym terminie - za każdą zmianę 800 zł.

Przesłanki nałożenia kary zostały przez Organ wykazane. Jest to niezgłoszenie wycofania z działalności samochodu o nr rej. [...] w terminie 28 dni, co nie zostało zakwestionowane przez Skarżącego. Stanowi to naruszenie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Kara nałożona z pkt 9.1 Załącznika nr 3 do ustawy dotyczy Wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd 2000 zł. I w tym przypadku Skarżący nie zakwestionował ustalenia, że takie naruszenie miało miejsce w odniesieniu do samochodu o nr rej. [...], którym wykonywał przewozy drogowe w czasie między 11 a 13 czerwca 2022 r., nie posiadając aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego zdatność tego samochodu do ruchu drogowego.

Pozostaje ostatni element decyzji – kara nałożona z pkt 1.7a Załącznika nr 3 do ustawy - Niedokumentowanie, nieprzechowywanie w lokalu przedsiębiorstwa lub nieokazanie do kontroli dokumentów potwierdzających spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Obowiązek, o którym mowa w art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy takiej organizacji pracy kierowców, aby umożliwić im powrót do centrum operacyjnego pracodawcy, które jest zwyczajową bazą dla danego kierowcy i w którym rozpoczyna się jego tygodniowy okres odpoczynku, w państwie członkowskim siedziby pracodawcy lub powrót do miejsca zamieszkania kierowcy w każdym okresie czterech kolejnych tygodni oraz dokumentowania sposobu spełnienia tego obowiązku i przechowania tej dokumentacji w swoim lokalu i przedstawiania jej na żądanie organów kontrolnych.

Co do tej części decyzji Skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania – at. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 k.p.a. przez pominięcie dowodów wskazanych przez siebie, nieuwzględnienie złożonych wyjaśnień oraz niewskazanie jasno, jakiego rodzaju dokumenty są wymagane dla wykazania spełnienia warunku z art. 8a rozporządzenia nr 561/2006.

Sąd zawraca uwagę na jedną rzecz, obowiązujące w tym zakresie przepisy nie precyzują sposobu dokumentowania spełniania obowiązku z art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorca dokumentuje, w jaki sposób spełnia ten obowiązek, nie stawia tu jednak wymogów formalnych w postaci tworzenia konkretnych dokumentów. Nie ma takich wymogów w przepisach ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, że pozostawiono przedsiębiorcy swobodę w tworzeniu takiej dokumentacji. Wszelkie zatem dokumenty, które dotyczą tej kwestii, powinny być poddane ocenie organu kontrolującego, nawet jeśli nie zostały sporządzone w sposób odrębny wyłącznie dla udokumentowania spełnienia obowiązku z art. 8 ust. 8a rozporządzenia. Muszą to jednak być dokumenty pozwalające na stwierdzenie określonych faktów w sposób bezsprzeczny, a ciężar ich udowodnienia spoczywa na przedsiębiorcy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wyjaśnienia Skarżącego zostały poddane ocenie Organu, który uznał, że Skarżący nie okazał wymaganej dokumentacji, która w sposób bezsprzeczny wykazywałaby spełnienie obowiązku z art. 8 ust. 8a rozporządzenia nr 561/2006. Powołanie się na stan posiadania i własne oświadczenie mogło być uznane za niewystarczające dla spełnienia tego warunku. Wskazuje raczej na potencjalne możliwości spełnienia warunku, ale wymagana jest dokumentacja w odniesieniu do każdego kierowcy i każdego przypadku powrotu do centrum operacyjnego lub do miejsca zamieszkania kierowcy. Organ nie naruszył tu zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z przepisu art. 80 k.p.a.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza interes społeczny i słuszny interes przedsiębiorcy, a zatem narusza przepis art. 7 k.p.a. W tym zakresie Sąd odwołuje się do utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych, w myśl którego Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny. Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, co oznacza, że określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (tak NSA w wyroku z 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24). W innym wyroku NSA stwierdził, że W sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego albo dopuszczenie do powstania takich naruszeń organ nie działa w ramach uznania administracyjnego, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej (wyrok z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 452/17). Nie zmienia to faktu, że ustawa o transporcie drogowym przewiduje możliwość uchylenia się od kary w określonych okolicznościach wskazujących na brak zawinienia i należytą staranność ze strony przedsiębiorcy, co wynika z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1, ale wykazanie takich okoliczności spoczywa na przedsiębiorcy, czego w niniejszej sprawie brakuje.

Mając to wszystko na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane z mocy art. 200 tej ustawy. Kwota 346 zł to wpis od skargi uiszczony przez Skarżącego.