Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 83/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 i  art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 22 lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przekształcenia w prawo własności prawa użytkowania wieczystego i ustalenia opłaty za przekształcenie w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 2 stycznia 2015 r. A. z siedzibą we W. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 22 lipca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika w Wydziale Nieruchomości Komunalnych w Urzędzie Miejskim W. z dnia 3 lutego 2014 r., nr [...], którą przekształcono prawo użytkowania wieczystego przysługujące skarżącej spółdzielni do nieruchomości, położonej we W. przy ul. P. [...] i ul. P. (oznaczonej jako działki nr [...] i [...], [...], w obrębie [...]) w prawo własności. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w dniu 24 grudnia 2014 r. otrzymała do wiadomości pismo z dnia 9 grudnia 2014 r., znak [...], skierowane do Prezydenta W. - Urząd Miejski we W. Wydział Nieruchomości Komunalnych, z którego wynika, że w dniu 22 lipca 2014 r. zapadło rozstrzygnięcie w sprawie [...], które to rozstrzygnięcie stało się ostateczne w dniu 6 listopada 2014 r. W rozdzielniku otrzymanego pisma figurował radca prawny M. K., nazwany pełnomocnikiem A. z siedzibą we W. ul. K. [...], [...] W., zamiast A. we W. z siedzibą we W. ul. P. [...], [...] W. W ocenie strony skarżącej, powyższe wskazuje, że podany adres nie dotyczy ani radcy prawnego M. K., który zamieszkuje przy ul. D. [...] we W., ani samej skarżącej. W takiej sytuacji, z uwagi na brak doręczenia decyzji, o której mowa w przedmiotowym piśmie, W. C. - prezes zarządu spółdzielni - w dniu 29 grudnia 2014 r. osobiście odebrała kopię decyzji z dnia 22 lipca 2014 r. w sekretariacie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., potwierdzając pisemnie jej odbiór. Uzyskała też informację, że oryginał decyzji został wysłany do radcy prawnego M. K. na ul. K. [...] we W., który przesyłki nie odebrał. Powyższa informacja znajduje potwierdzenie w rozdzielniku decyzji z dnia 22 lipca 2014 r. oraz w aktach sprawy. Spółdzielnia zwróciła też uwagę, że nie tylko w rozdzielniku otrzymanej decyzji ale również w samej decyzji i jej uzasadnieniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wielokrotnie posługuje się błędną nazwą skarżącej. Wyjaśniono, że radca prawny nie mógł odebrać przesyłki skierowanej na niewłaściwy adres, dlatego też skarżąca nie otrzymała zapadłej decyzji, a tym samym uniemożliwiono jej złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1-4 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się wraz ze skargą za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Wskazać należy również, że stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero bowiem wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że wniosek złożony przedwcześnie należy uznać za niedopuszczalny (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 960/12).

Sąd zauważa, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy strona nie kwestionuje, że uchybiła terminowi. Natomiast w sytuacji, gdy strona podważa prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, a więc podważa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, to twierdzenia te nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu weryfikującym dochowanie terminu do dokonania czynności procesowych, dopóki nie zostanie przesądzone w sposób prawomocny, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia skargi, gdyż złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest przedwczesny (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r. sygn. akt I FZ 322/13).

W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Skarżąca spółdzielnia, składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podważa jednocześnie skuteczność doręczenia zaskarżonej decyzji. A zatem – zgodnie z przedstawionym przez stronę we wniosku stanem faktycznym sprawy – w ogóle nie doszło do przekroczenia terminu do wniesienia skargi, gdyż termin ten nie zaczął biec. Strona nie może uchybić terminowi, który jeszcze się nie rozpoczął.

Przyjdzie zatem zauważyć, że brzmienie przepisu art. 45 k.p.a. wyklucza możliwość odstępstw od zasad doręczenia, a dokonanie go poza miejscem wskazanym w powyższym przepisie powoduje jego nieskuteczność. Zgodnie z tym przepisem, jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W wypadku spółdzielni, może być to członek organu spółdzielni uprawniony do jej reprezentowania lub pełnomocnik albo pracownik uprawniony do odbioru pism. W takiej sytuacji jaka zaistniała w niniejszej sprawie, a więc reprezentowania spółdzielni przez pełnomocnika, który z braku innych danych wskazał adres spółdzielni jako miejsce pracy, na który należy dokonywać doręczeń, to po pierwsze, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi, a po drugie, odbiór pism kierowanych na adres spółdzielni winien nastąpić zgodnie z treścią art. 45 k.p.a., tj. do rąk osób uprawnionych do odbioru pism w spółdzielni. W kontrolowanym przypadku żaden z tych dozwolonych przez prawo warunków nie został zachowany. Jak wynika z akt administracyjnych, przesyłka pocztowa zawierająca decyzję z dnia 22 lipca 2014 r. została nadana do radcy prawnego M. K. na adres: A. z siedzibą we W. przy ul. K. [...]. Przesyłka ta, po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona Kolegium i znajduje się w przedłożonych sądowi aktach. Następnie, w siedzibie Kolegium, w dniu 29 grudnia 2014 r. kopia decyzji z dnia 22 lipca 2014 r. została wydana "do wiadomości" W. C., co potwierdza dołączony do tej decyzji blankiet potwierdzenia odbioru.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że nawet wówczas, kiedy nie nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia zastępczego z uwagi na zaadresowanie decyzji pod niewłaściwy adres strony, późniejsza ponowna próba doręczenia decyzji organu II instancji stronie będącej jednostką organizacyjną w siedzibie tego organu administracji, nie powoduje otwarcia dla takiej strony terminu do wniesienia skargi. Przewidziana bowiem w przepisie art. 42 § 2 k.p.a. regulacja doręczania pism w lokalu organu administracji publicznej, dotyczy wyłącznie doręczeń pism adresatom, którymi są osoby fizyczne a nie jednostki organizacyjne. Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że w ten sposób istnieje możliwość doręczania pism jednostkom organizacyjnym, to w badanym przypadku po pierwsze, spółdzielnia była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, a po drugie, zgodnie z przedłożonym KRS do składania oświadczeń woli za spółdzielnię wymagany jest udział co najmniej dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i pełnomocnika. Oświadczenia składa się wówczas w ten sposób, że pod nazwą spółdzielni osoby upoważnione do ich składania zamieszczają swoje podpisy. Wykluczyć należy również możliwość potraktowania osoby odbierającej kopię decyzji w siedzibie Kolegium w dniu 29 grudnia 2014 r., jako osobę uprawnioną do odbioru pism w rozumieniu art. 45 k.p.a., ponieważ czynność odbioru pisma nie nastąpiła w lokalu spółdzielni.

W sytuacji zatem, gdy skarżąca spółdzielnia podważa prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, a więc podważa moment rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, uznać należy, że złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.