Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 875/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 18, art. 87
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Krystyna Kutzner spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 czerwca 2009 r, Nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia [...] 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 874 z 2007 r ze zm.), decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] nałożył na skarżącą – A S.A., karę pieniężną w kwocie 3.500 zł za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu, a dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków oraz z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, tj. naruszenie przepisów określonych w art. 18b ust, 1 pkt. 3 oraz art. 87 ust. 1 pkt. 2 lit. a ww. ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie to miało miejsce w dniu 16 kwietnia 2009 roku około godz. 13:20 w miejscowości A na ul. E., autobusem marki [...] o nr rej, [...], podczas wykonywania zarobkowego przewozu osób na linii regularnej A – B, przez W., P., Z., w ramach krajowego transportu drogowego osób.

Powyższa okoliczność została stwierdzona podczas kontroli przeprowadzonej w tym dniu przez funkcjonariuszy SRD KPP, którzy "naocznie ujawnili, jak kierujący powyższym autobusem zabiera pasażerów z parkingu F w A przy ul. D., a następnie podejmuje wraz z tymi pasażerami przewóz drogowy osób".

Po stwierdzeniu tego naruszenia, funkcjonariusze dokonali kontroli przedmiotowego autobusu.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonano, w obecności pełnomocnika skarżącej, przesłuchania w charakterze świadków kierowcy wspomnianego autobusu oraz jednego z pasażerów , którzy potwierdzili , że w dniu 16 kwietnia 2009 roku, około godz. 13:10 z parkingu przy F. w A na ul. D., zostało zabranych około 8 pasażerów.

Organ Policji w uzasadnieniu swej decyzji podniósł, że zezwolenie nr [...] Marszałka Województwa na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii A – B, zgodnie z załączonym do tego zezwolenia rozkładem jazdy, nie zawiera parkingu F przy ul. D. w A jako przystanku wyznaczonego. Przystankiem początkowym na tej linii jest przystanek na ul. C. w A w rejonie bazy [...].

Ponadto, w trakcie kontroli, kierujący ww. autobusem, nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii A – B wraz z rozkładem jazdy, dokument ten dowieziono na miejsce kontroli w czasie jej trwania.

Wskazane wyżej naruszenia warunków określonych w zezwoleniu w zakresie ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków oraz obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty spowodowały naruszenie

przepisów określonych w art. 18b ust. 1 pkt. 3 oraz art. 87 ust. 1 pkt. 2 lit. a ww. ustawy o transporcie drogowym, skutkujące nałożeniem kary pieniężnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym,

2) naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia,

4) nie wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, względnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, których nie można w sposób logicznie poprawny wyprowadzić z materiału dowodowego sprawy.

Z zeznań wszystkich świadków biorących udział w postępowaniu wynika bezspornie, że kierowcy skarżącej, na jej polecenie, prowadzili na terenie parkingu F w A przedsprzedaż biletów uprawniających do przejazdu na linii A - B. Nie jest więc tak, że skarżący naruszył ustaloną trasę przejazdu. Przeciwnie, trasa ta była za każdym razem całkowicie zrealizowana. Skarżącej wolno było sprzedawać bilety w każdym miejscu, gdzie jest to dozwolone, a zatem również na parkingu, za który zapłacił na podstawie odrębnej umowy. Mimo, iż skarżąca sprzedawała bilety na wspomnianym parkingu, trasa przewozu regularnego rozpoczynała się w innym miejscu, zgodnym z treścią zezwolenia. Począwszy od tego miejsca - nie zaś od parkingu F -obowiązywała umowa przewozu, której potwierdzeniem są bilety wystawione przez skarżącego przy użyciu kasy rejestrującej.

Organ l instancji niewłaściwie ocenił fakt zabrania przez kierowcę autobusu pasażerów z parkingu F do pierwszego przystanku linii regularnej. Przewóz na tym odcinku był zrealizowany na podstawie jakiejś - bliżej nie sprecyzowanej - umowy cywilnoprawnej. Skarżąca nie pobrała należności za przejazd tą trasą, a bilety sprzedawane pasażerom obowiązywały od miejsca wskazanego w zezwoleniu. Skarżąca podniosła, że wśród pasażerów korzystających z przewozu tą trasą przeważają cudzoziemcy, nie znający języka polskiego. Wyjaśnienie tym osobom, gdzie znajduje się początkowy przystanek trasy, napotyka zwykle na istotne trudności; wbrew poleceniom kierowców cudzoziemcy zwykle zajmują miejsca w autobusie bezpośrednio po zakupie biletu.

W ocenie skarżącej, te dwie okoliczności, bezpośrednio wynikające z materiału dowodowego, przeczą ustaleniom organów Policji o naruszeniu przez skarżącą trasy przewozu, na której kierowca winien posiadać odpowiednie dokumenty.

W toku prowadzonego postępowania, zdaniem skarżącej, został naruszony art. 10 § 1, a wskazane wyżej okoliczności uzasadniają konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ l instancji.

W ocenie skarżącej, zgromadzony dotychczas materiał dowodowy sprawy wystarcza dla przyjęcia, iż skarżąca nie naruszyła art. 92 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym, gdyż odcinek trasy pomiędzy parkingiem muzeum, a pierwszym przystankiem określonym w zezwoleniu nie należał do trasy przewozu regularnego, a tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków; sporny odcinek drogi autobusu leży bowiem poza ustaloną trasą. Wykonywanie przewozów na tym odcinku nie ma żadnego związku z obsługą linii komunikacji regularnej określonej w akcie administracyjnym.

Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia 17 czerwca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, iż przewóz osób z parkingu przy F (ul. D.) do pierwszego przystanku linii regularnej (ul. C. w A, rejon bazy [...]) realizowany był na podstawie niesprecyzowanej umowy o charakterze cywilno - prawnym. Przedsiębiorca chcąc zabierać pasażerów z parkingu przy F winien zwrócić się pisemnie do organu, który wydał zezwolenie (Marszałek Województwa) z wnioskiem o zmianę jego treści (dodanie przystanku). W ocenie organu odwoławczego nie ma znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, że bilety obowiązują dopiero od pierwszego przystanku, a przewoźnik nie pobiera dodatkowej opłaty za przejazd od parkingu przy F do przystanku zlokalizowanego przy ul. C. Fakt, iż obcokrajowcy mieliby, czy mają problemy z dotarciem do wyżej wymienionego przystanku, czy też wsiadają od razu po zakupie biletu do autobusu, w ocenie organu odwoławczego, nie ma istotnego znaczenia dla meritum sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji analizując materiały zebrane w toku toczącego się w l instancji postępowania nie znalazł przesłanek, które wskazywałyby, że Komendant Powiatowy Policji naruszył treść art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania skarżąca została pouczona o prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz prawie do zgłaszania żądań. W toku prowadzonego postępowania była powiadamiana o terminach przesłuchania świadków i z jej strony nie zostały wyrażone jakiekolwiek inicjatywy dowodowe.

Odnosząc się do twierdzeń odwołania, organ odwoławczy nie kwestionuje istnienia umowy z F dotyczącym zasad korzystania z parkingu przy F, ale okoliczność ta nie ma znaczenia dla obowiązków skarżącej wynikających z ww. ustawy o transporcie drogowym i warunków udzielonego zezwolenia.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 18b ust. 1 pkt 3 i art. 92 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym,

2) naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczym punktem sporu między skarżącą i organem l instancji była kwestia wykładni przepisu art. 18 b ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o transporcie drogowym.

Zgodnie z wykładnią tego przepisu, przyjmowaną przez organy obu instancji, przewoźnik wykonujący przewozy regularne osób w krajowym transporcie może dopuścić do wsiadania i wysiadania pasażerów autobusu tylko na wyznaczonych przystankach.

Jest to wykładnia literalna i zdaniem skarżącej, słuszna, jednak nie obejmująca swoim zakresem wszystkich możliwych stanów faktycznych, a w szczególności zatrzymywanie się pojazdu danego przewoźnika i zabieranie przez niego pasażerów poza trasą przewozu regularnego, tj. przed jej rozpoczęciem lub po jej zakończeniu. Zdaniem skarżącej, która właśnie w takim trybie przewoziła niektóre osoby, nie można mówić o naruszeniu przepisu art. 18 b ust. 2 pkt 3, jeżeli w danym momencie przewoźnik nie wykonuje przewozu regularnego: przepis ten dotyczy sytuacji faktycznych powstających na trasie przewozu, to jest pomiędzy początkowym i końcowym przystankiem.

Zgodnie z wykładnią, proponowaną przez skarżącą, decyzje organów obu instancji byłyby niewątpliwie wadliwe, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ - skoro nie doszło do naruszenia ustalonej trasy przewozu - bezpodstawne stałoby się zastosowanie normy wynikającej z art. 92 ust. 1 ww. ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie skarżącej, organ odwoławczy naruszył również granice swobodnej oceny dowodów. Nie jest możliwa do przyjęcia teza, że z samego faktu przewiezienia pewnej grupy osób, miałoby wynikać naruszenie przez skarżącą ustalonej w zezwoleniu trasy przewozu. Trasa ta nie obejmowała w ogóle miejsca, w którym skarżąca parkowała autobusy i prowadziła sprzedaż biletów. Bilety te obowiązywały dopiero od przystanku przy ul. C., od której rozpoczynała się trasa przewozu.

Organ odwoławczy nie uwzględnił zgłaszanych w toku postępowania wniosków dowodowych i nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a., a także naruszył przepisy postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art.77 § 1, art.78 § 1 i art. 81 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Nadto skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzji organu II instancji nie jest uzasadniona w sposób zgodny z art. 107 § 3 k.p.a.; trudno stwierdzić na jej podstawie, na jakich dowodach organ oparł swoje przekonanie co do faktycznego stanu sprawy, poza tym tylko, że dał bezkrytyczną wiarę relacji własnych funkcjonariuszy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że organy Policji uznały w całości za udowodniony stan faktyczny opisany przez skarżącą. Bezsporne są następujące okoliczności:

- skarżąca posiada licencję i zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym na trasie A - B, przy czym pierwszy przystanek ustalony w rozkładzie jazdy znajduje się przy ul. C.,

- autobusy skarżącej parkowane są na parkingu F w A przy ul. D. i stamtąd wyjeżdżaj ą na trasę przewozu,

- na wskazanym wyżej parkingu skarżąca prowadzi sprzedaż biletów i zezwala na wsiadanie pasażerów /głównie cudzoziemców/ do autobusu, którym następnie wyjeżdża na pierwszy przystanek i dalej kontynuuje przewóz zgodnie z zezwoleniem.

Ustalenia powyższe są zgodne z twierdzeniami skarżącej, przedłożonymi przez nią dokumentami oraz zeznaniami jej pracownika, w związku z czym niezrozumiały jest zarzut o ich dokonaniu przez organ wyłącznie w oparciu o relacje własnych funkcjonariuszy.

Nieprawdziwe jest twierdzenie o oddalaniu wniosków dowodowych skarżącej w tym zakresie, ponieważ żadne wnioski dowodowe nie zostały złożone. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca wspomniała jedynie, że zamierzała złożyć wniosek o przeprowadzenie dowodu z treści umowy regulującej zasady korzystania przez niego z parkingu stanowiącego własność F, na okoliczność, że w miejscu parkowania nie znajduje się przystanek autobusowy, lecz miejsce parkowania, w którym skarżąca posiada prawo sprzedaży biletów. Z uprawnienia tego nie skorzystała, ponieważ, jak twierdziła, uniemożliwiono jej czynny udział w postępowaniu.

W ocenie organu nie doszło do naruszenia zasad procedury, ponieważ w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego, doręczonym skarżącej w dniu 23.04.2009r., zawarto pouczenie o prawie do wypowiedzenia się w sprawie oraz zgłaszania wniosków w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia, a także pouczono, że brak odpowiedzi spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Poinformowano skarżącą o terminie przesłuchania świadka i umożliwiono udział w tej czynności jej pełnomocnikowi.

Organ nie kwestionował i nie kwestionuje, że skarżąca miała prawo parkować swoje pojazdy na terenie F i sprzedawać tam bilety oraz że nie było tam wyznaczonego przystanku. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma zresztą żadnego znaczenia treść umowy dotyczącej korzystania z parkingu, a tylko ta okoliczność, że nie został tam wyznaczony przystanek. Przystanki nie mogą być wyznaczane umową tego rodzaju, a wszelkie jej postanowienia w tym zakresie byłyby niezgodne z ustawą o transporcie drogowym, której przepisy są bezwzględnie obowiązującymi w tym przedmiocie.

Nie można podzielić poglądu skarżącej, że dopuszczalne jest zatrzymywanie pojazdu przez przewoźnika i zabieranie przez niego pasażerów poza trasą przewozu regularnego oraz, że działanie takie nie stanowi naruszenia ustawy. Interpretacja taka jest sprzeczna z art. 18 ust. 1 pkt.3 oraz art. 18 ust. 2 pkt. 3 ww. ustawy o transporcie drogowym, z których wynika jednoznacznie, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów może się odbywać tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy, natomiast zabronione jest zabieranie i wysadzanie pasażerów poza takimi przystankami.

Z zebranych dowodów wynika jednoznacznie, że pasażerowie byli zabierani z miejsca nie będącego przystankiem z zamiarem wykonania na ich rzecz usługi przewozu na linii regularnej określonej w zezwoleniu. Przewóz ten nie spełniał jednocześnie warunków przewozu okazjonalnego lub innego określonego w ustawie, co do którego zezwolenie nie byłoby wymagane. Sprzedaż biletów, których cena nie obejmowała odcinka od muzeum do pierwszego przystanku, może być natomiast oceniana w płaszczyźnie zasad uczciwej konkurencji, a nie przesłanki wyłączającej obowiązek przestrzegania przez skarżącą warunków zezwolenia. Na biletach wydrukowano zresztą jako nazwę pierwszego przystanku "A. F", co dowodzi, że skarżąca samowolnie rozszerzyła trasę przewozu.

Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie drugiego z naruszeń, tj. nie wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty.

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt.2 lit. a ustawy o transporcie drogowym kierowca musi posiadać przy sobie wypis z zezwolenia wraz z rozkładem jazdy, a jego brak stanowi naruszenie, którego nie eliminuje dostarczenie tych dokumentów w trakcie kontroli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270) .

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji według wyżej określonego kryterium zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego wyeliminowaniem z obrotu prawnego tej decyzji, a w konsekwencji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ramach kontroli sądowej należało w pierwszej kolejności ustalić, czy stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został prawidłowo ustalony, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy Policji zastosowały właściwe przepisy.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że w dniu 16 kwietnia 2009 r około godziny 13:20 autobus marki [...] o nr rej. [...] zabrał z parkingu F w A przy ul. D. pasażerów, a następnie wraz z nimi przejechał na przystanek początkowy regularnej linii A – B , który mieści się na ulicy C. w A.

Okoliczność ta została stwierdzona przez funkcjonariuszy SRD KPP i potwierdzona zeznaniami świadków tj. kierowcy tego autobusu oraz jednego z pasażerów. Dodać należy, że przesłuchania dokonano w obecności pełnomocnika skarżącej.

Bezsporne w sprawie jest również, że w trakcie kontroli kierujący autobusem nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii A – B wraz z rozkładem jazdy, które to dokumenty zostały przedstawione w czasie trwania kontroli.

Podniesione przez skarżącą w toku prowadzonego postępowania okoliczności, dotyczące przedsprzedaży na terenie parkingu F w A biletów uprawniających do przejazdu na linii A – B, jak również istnienie umowy z F, nie są kwestionowane , tyle że w ocenie Sądu, nie mają one istotnego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Rozbieżne stanowiska stron sporu dotyczą oceny prawnej ustalonego i bezspornego stanu faktycznego.

W ocenie skarżącej przewóz pasażerów na odcinku od parkingu F do pierwszego przystanku linii regularnej odbywał się na podstawie bliżej nie sprecyzowanej umowy cywilnej i w dodatku bezpłatnie, bowiem bilety obowiązywały od miejsca wskazanego w zezwoleniu.

Stanowisko skarżącej należy uznać za nie zgodne z obowiązującymi przepisami. Zgodnie art.18 ust.1 pkt.3 ww. ustawy o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według określonych zasad, m.in. wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się t y l k o na przystankach określonych w rozkładzie jazdy. Z kolei ust. 2 pkt. 3 wskazanego przepisu stanowi, że podczas wykonywania przewozów regularnych z a b r a n i a się zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy.

Przytoczone wyżej przepisy nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że kierujący autobusem zabierając pasażerów z miejsca nie będącego przystankiem określonym w rozkładzie jazdy naruszył warunki wykonywania regularnego przewozu, co musiało skutkować nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej .

Skarżąca co do zasady podzieliła stanowisko organów Policji, jednak zarzuciła, że wykładnia przytoczonych przepisów nie obejmuje swym zakresem wszystkich możliwych stanów faktycznych, a w szczególności zabierania pasażerów poza trasą przewozu regularnego.

W ocenie Sądu, wobec wyrażanego i jednoznacznego zakazu zabierania pasażerów poza trasą, wykładnia art. 18 dopuszczająca możliwość zabierania pasażerów poza wyznaczoną trasą jest contra lege. Z tego też powodu nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącej, że zabieranie pasażerów przed rozpoczęciem regularnego przewozu, a więc przed początkowym przystankiem , nie narusza zasad wykonywania tego przewozu. Stanowisko to jest sprzeczne z wyżej przytoczonymi przepisami i zasadami wykonywania regularnych przewozów.

Sąd podzielił stanowisko organów Policji, że przewóz pasażerów poza wyznaczonymi przystankami nie spełniał warunków przewozu okazjonalnego lub innego określonego w ustawie, co do którego nie byłoby wymagane zezwolenia.

Nie bez znaczenia dla oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego ma okoliczność, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia biletu, na którym wydrukowano jako nazwę pierwszego przystanku "A. F", co potwierdza, że skarżąca rozszerzyła trasę przewozu ustalając ją nie zgodne z rozkładem jazdy.

Skarżąca nie zakwestionowała stwierdzonego przez organy Policji drugiego naruszenia warunków wykonywania regularnych przewozów tj. nie wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, tj. naruszenia art. 87 ust.1 pkt. 2 lit.a ww. ustawy o transporcie drogowym.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, bowiem skarżąca była pouczona o prawie wypowiedzenia się w sprawie i zgłaszania wniosków, brała czynny udział w tym postępowaniu uczestnicząc w przesłuchaniu świadków, a jeżeli chodzi wnioski dowodowe, to w aktach sprawy brak dokumentów potwierdzających , że skarżąca takie wnioski składała.

Nie uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, bowiem organy obu instancji wskazały w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć fakty, które uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły i podały przyczyny, dlaczego twierdzenia skarżącej nie mogły odnieść zamierzonego przez nią skutku. W decyzjach tych zostały wskazane i przytoczone przepisy będące podstawą rozstrzygnięć.

Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów Policji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji.