Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 327/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145a § 1, § 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2023 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia 23 marca 2023 r. nr 308000-COP.4103.8.2023.3 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2023 r. wydanym wobec T. sp. z o. o. w upadłości w W. (dalej: "Spółka"), Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 23 grudnia 2022 r. nr 308000-CKK-5.4103.5.2022, zmieniającej rozliczenie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r.

Jak wynika z jego uzasadnienia, przeprowadzona w Spółce kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2019 r. zakończona została wynikiem kontroli, doręczonym w dniu 13 lipca 2022 r. Spółka nie skorzystała

z uprawnienia dokonania korekty uprzednio złożonych deklaracji podatkowych,

o którym mowa w art. 82 ust. 3 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (pismo Naczelnika Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 22 sierpnia 2022 r.). W związku z powyższym, postanowieniem z 26 sierpnia 2022 r. przekształcono zakończoną kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe

w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów

i usług za okres od stycznia do grudnia 2019 r. Postanowienie doręczono Spółce

w dniu 29 sierpnia 2022 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję z dnia 23 grudnia 2022 r., nr 308000-CKK-5.4103.5.2022, w której określił Spółce zobowiązanie

w podatku VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2019 r. Decyzję doręczono w dniu 6 stycznia 2023 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 220 Ordynacji podatkowej od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§ 1). Według art. 221a tej ustawy, w przypadku wydania

w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji, o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy

o postępowaniu odwoławczym (§ 1). W dalszej kolejności art. 223 Ordynacji podatkowej stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję (§ 1). Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia,

o którym mowa w art. 103 § 1 (§ 2).

Jednocześnie w art. 12 Ordynacji podatkowej ustawodawca przyjął, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (§ 1). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (§ 5). Termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r.

o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320 oraz z 2021 r. poz. 72, 802, 1135 i 1163) do organu podatkowego, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 tej ustawy; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U.

z 2020 r. poz. 1041 ze zm.) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym; 3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku; 4) złożone przez osobę pozbawioną wolności

w administracji zakładu karnego, 5) złożone przez osobę aresztowaną

w administracji aresztu śledczego (§ 6).

W niniejszej sprawie ustawowy termin 14 dni na wniesienie odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji upłynął z dniem 20 stycznia 2023 r. Spółka

w tym terminie nie nadała odwołania w krajowej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (Poczty Polskiej S.A.), ani w żaden inny sposób przewidziany przepisem art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej. Stosownie do postanowień art. 228 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy jest zobowiązany do przeprowadzenia wstępnego badania przesłanek skutecznego wszczęcia postępowania odwoławczego. Na tym etapie organ podatkowy ma za zadanie ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Koniecznym jest jedynie ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji, a w rezultacie – czy doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 Ordynacji podatkowej).

W tych okolicznościach organ odwoławczy, kierując się dyrektywą działania zmierzającą do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w kontekście spełnienia przez Spółkę warunku przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej,

w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy stwierdził, iż środek zaskarżenia został złożony po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. W przedmiotowej sprawie ustalono, że datą skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 23 grudnia 2022 r. nr 308000-CKK-5.4103.5.2022 był dzień 6 stycznia 2023 r. (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia - UPO). Skoro więc Spółka prawidłowo została pouczona o przysługującym jej środku zaskarżenia, przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 20 stycznia 2023 r., zaś odwołanie z dnia 23 stycznia 2023 r. (data wpływu ustalona w oparciu o Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia - UPP na dzień 24 stycznia 2023r .) zostało złożone po jego upływie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w tej sytuacji był zobligowany do wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W skardze do Sądu pełnomocnik Spółki – domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych – zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej:

- art. 121, art. 122, art. 123 oraz art. 187 określających podstawowe zasady prowadzenia postępowania podatkowego, tj. wzbudzania zaufania podatnika do organów podatkowych, zasady prawdy materialnej oraz obowiązku wszechstronnego rozpoznania wszystkich okoliczności sprawy, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;

- art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 5 polegające na przyjęciu, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 6 stycznia 2023 r., z pominięciem faktu, że był to dzień ustawowo wolny od pracy i w konsekwencji wadliwe ustalenie, że odwołanie z dnia 23 stycznia 2023 r. zostało złożone z uchybieniem terminu.

Pełnomocnik argumentował, że termin na odebranie decyzji w elektronicznym systemie podatkowym (system e-PUAP) przypadał na dzień 6 stycznia 2023 r., a po upływie tego terminu zapoznanie się z treścią decyzji w systemie elektronicznym nie byłoby możliwe. Z tych powodów dzień 6 stycznia 2023 r. należało uznać za ostatni możliwy termin, który pozwalał na zapoznanie się z treścią pisma umieszczonego

w systemie przez organ podatkowy. W związku z powyższym decyzja została odebrana przez Spółkę w dniu 6 stycznia 2023 r., przypadający na piątek, który był dniem ustawowo wolnym od pracy (Święto Trzech Króli). Powołując się na regulację z art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej pełnomocnik wskazał, że termin na odebranie przesyłki umieszczonej na portalu podatkowym, nie mógł upłynąć ani w dniu

6 stycznia, jak również w sobotę 7 stycznia oraz w niedzielę 8 stycznia 2023 r.

Zdaniem pełnomocnika, w przypadku, z którym mamy do czynienia

w przedmiotowej sprawie, podatnik powinien mieć możliwość odebrania przesyłki

w systemie elektronicznym w poniedziałek 9 stycznia 2023 r. Taka możliwość obiektywnie rzecz biorąc nie istniała, ponieważ system automatycznie zwraca pismo, blokując możliwość zapoznania się z jego treścią. Tymczasem w sytuacji, gdy ostatni możliwy dzień odbioru pisma przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, system powinien umożliwić odebranie korespondencji do dnia następującego po tych dniach.

Mając powyższe na względzie – w ocenie pełnomocnika – należało przyjąć, że termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej został dotrzymany, zaś odmienna interpretacja przepisów byłaby niekorzystna i odbywałaby się z pokrzywdzeniem podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Stosownie do treści przepisu art. 212 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

W myśl art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Stosownie natomiast do art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Zgodnie

z art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej, doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

Jak z kolei stanowi art. 144a § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na:

1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych;

2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. W myśl § 2, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy

z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.

Ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U.

z 2022 r. poz. 569 – dalej jako: "u.d.e."), weszła w życie z dniem 5 października 2021 r. W art. 40-42 reguluje ona kwestie wystawiania dowodów wysłania i otrzymania przesyłki elektronicznej oraz chwili doręczenia korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego.

Zgodnie z art. 40 u.d.e. operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Jak stanowi art. 41 ust. 1 u.d.e., dowód otrzymania jest wystawiany po:

1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego;

2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego;

3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu.

Według art. 41 ust. 2 u.d.e., przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata, posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać si ę z treścią odebranego dokumentu. Jak natomiast stanowi art. 41 ust. 3 u.d.e., przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych, umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu.

Jeżeli chodzi o chwilę doręczenia korespondencji elektronicznej, zgodnie z art. 42 ust. 1 u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili:

1) odebrania korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1;

2) wpłynięcia korespondencji – w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. Jak natomiast wynika z art. 42 ust. 2 u.d.e., w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego.

Z kolei ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 2070 ze zm.) określa zasady wymiany informacji drogą elektroniczną. W art. 3 pkt 13 tej ustawy wskazano definicję elektronicznej platformy usług administracji publicznej (e-PUAP), zgodnie z którą jest to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Wydane na podstawie tej ustawy rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 180 ze zm., dalej: "rozporządzenie") określa zaś zasady doręczania dokumentów elektronicznych za pośrednictwem systemu e-PUAP.

Sposób tworzenia poświadczenia doręczenia dokumentów elektronicznych uregulowany został w § 14, § 15 i § 16 rozporządzenia. Poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego (§ 14 rozporządzenia). Adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii,

o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy (§ 15 rozporządzenia). Po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń, bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata, udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia oraz udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia (§ 16 rozporządzenia).

Postępowanie odwoławcze sensu stricto, tj. postępowanie przed organem odwoławczym rozpoczyna się od badania zaistnienia przesłanek formalnych dopuszczalności odwołania. Stanowi o tym explicite art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania jest zobowiązany do zbadania terminowości oraz dopuszczalności wniesienia odwołania. Na tym etapie postępowania, określanym w doktrynie mianem wstępnego, organ odwoławczy jest m.in. zobowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione

w terminie. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną

i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Termin z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest terminem zawitym. Czynność dokonana z uchybieniem tego terminu jest nieskuteczna, tym samym odwołanie wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy.

Stwierdzając uchybienie terminowi do wniesienia odwołania organ bada,

w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustala, kiedy zostało wniesione od niej odwołanie. To te elementy są kluczowe przy ocenie dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej i to one w efekcie przesądzają o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji z dnia 23 grudnia 2022 r. została wysłana pełnomocnikowi Spółki za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres jego skrzynki elektronicznej w dniu jej wydania (co potwierdza zapis dotyczący daty utworzenia poświadczenia: 2023-01-23T21:56:33:439). Pierwsze Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) zostało utworzone zatem dnia 23 grudnia 2022 r. – co odpowiada pierwszej awizacji korespondencji. Powtórne UPD (druga awizacja) utworzono dnia 6 stycznia 2023 r. Tym samym czternastym dniem od wygenerowania pierwszego UPD był dzień 6 stycznia 2023 r. Był to zatem ostatni dzień, w którym pełnomocnik Spółki mógł odebrać przesłaną do niego drogą elektroniczną decyzję. I tak właśnie się stało, o czym świadczy UPD, i co zresztą pozostaje poza sporem.

Skoro w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą (...) a tym samym wprowadzenia do systemu teleinformatycznego dokumentu, umożliwione jest automatyczne utworzenie poświadczenia przedłożenia, to stanowi ono dowód doręczenia tegoż dokumentu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2022 r., III OZ 264/22).

Organ odwoławczy przyjął, iż ustawowy termin 14 dni na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 20 stycznia 2023 r., tj. w dniu następującym po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych.

Z kolei zdaniem pełnomocnika w sytuacji, gdy dzień 6 stycznia 2023 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, a na dodatek przypadał w piątek, to w świetle art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej termin na odebranie przesyłki umieszczonej na portalu podatkowym, nie mógł upłynąć ani w dniu 6 stycznia, jak również w sobotę 7 stycznia oraz w niedzielę 8 stycznia 2023 r. W jego ocenie, w sytuacji, gdy ostatni możliwy dzień odbioru pisma przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, system powinien umożliwić odebranie korespondencji do dnia następującego po tych dniach.

Stanowisko to jest wysoce chybione.

Stosownie do przepisu art 42 ust. 2 u.d.e. korespondencja nadana w dniu 23 grudnia 2022 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi 6 stycznia 2023 r. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, iż pełnomocnik miał możliwość odbioru korespondencji skierowanej do niego przez organ I instancji w okresie 14 dni, tj.

w dniach 23 grudnia 2022 r. – 6 stycznia 2023 r. W konsekwencji 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej upłynął w dniu 20 stycznia 2023 r. Odwołanie Spółki z dnia 23 stycznia 2023 r. (data wpływu ustalona w oparciu o UPP na dzień 23 stycznia 2023 r.) od . decyzji zostało zatem złożone po upływie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, określonego w przepisie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji rozstrzygnięcie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było prawidłowe.

Z tych też względów skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.