Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 257/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73, art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1488/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr KOC/7326/Ni/23 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1488/23 odrzucił skargę B.O. D.R.P. Sp. z o. o. w W. (dalej: skarżąca Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr KOC/726/Ni/23 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarżąca Spółka wraz ze skargą wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawomocnym postanowieniem z dnia 13 listopada 2023 r. sygn. akt V SPP/Wa 195/23 odmówił skarżącej Spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 15 stycznia 2024 r. skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 717 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka z wezwaniem do uiszczenia wpisu zaadresowana do skarżącej spółki wróciła do sądu z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie" (k. 35 akt). Z adnotacji znajdującej się na kopercie wynika, że przesyłka ta została prawidłowo przechowywana w placówce pocztowej w związku z niemożnością doręczenia jej w sposób przewidziany w art. 65 - 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), o czym adresat został powiadomiony w drodze stosownego zawiadomienia. Pierwsze awizo miało miejsce 8 marca 2024 r., powtórne 18 marca 2024 r., a więc 14-dniowy termin przechowywania przesyłki w placówce pocztowej (art. 73 § 1 p.p.s.a.) rozpoczął bieg 9 marca 2024 r. i zakończył się 22 marca 2024 r. Oznacza to, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił 22 marca 2024 r., w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a., zgodnie z zarządzeniem z 3 kwietnia 2024 r. Zatem ostatnim dniem na uiszczenia wpisu sądowego od skargi był 29 marca 2024 r.

Skarżąca spółka nie uiściła wpisu. Brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi został jednocześnie potwierdzony informacją z rejestru opłat sądowych z 4 kwietnia 2024 r. (k. 37 akt sąd.). W związku z powyższym Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka zaskarżając je w całości. Spółka podniosła, że nie wzięto pod uwagę stanu zdrowia R. P. (osoby reprezentującej skarżącego), gdzie od 2019 r. do chwili obecnej przebywa na zwolnieniu lekarskim. Powyższe uniemożliwiało mu kontrolę nad czynnościami wykonywanymi przez pracowników. Wskazał, że uważa, że środki pozyskane przez Wojewódzki Urząd Pracy zostały w całości spożytkowane zgodnie z celem przeznaczenia czyli na uratowanie miejsc pracy, co innymi dokumentami poświadczył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednocześnie w myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniany art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepisy te składają się na regulację, zgodnie z którą strona wnosząca pismo do sądu administracyjnego jest obowiązana uiścić od niego opłatę. Zaniedbanie tego obowiązku pomimo prawidłowego wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego w przepisach prawa. Jeżeli pismem tym jest jeden ze środków zaskarżenia wymienionych w art. 220 § 3 p.p.s.a., to sąd takie pismo odrzuci.

Sposób doręczania pism sądowych – w tym wezwań – w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie, § 4 tego przepisu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca Spółka, składając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2023 r., nr KOC/726/Ni/23, nie uiściła opłaty sądowej. Zasadnie zatem Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2024 r. wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 717 zł (karta 33 akt sądowych) w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca wezwanie została wysłana na adres skarżącej Spółki wskazany w skardze jako adres do doręczeń oraz adres wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego. Przedmiotowa przesyłka została dwukrotnie awizowana – 8 i 18 marca 2024 r. – o czym zawiadomiono skarżącego przez umieszczenie awizo w jego oddawczej skrzynce pocztowej. Termin 14-dniowy przechowywania przesyłki w placówce pocztowej rozpoczął zatem bieg 9 marca 2024 r. i zakończył się 22 marca 2024 r. Przesyłka nie została odebrana, więc została zwrócona 26 marca 2024 r. Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W tym stanie sprawy należało uznać, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił w dniu 23 marca 2024 r. Zatem ostatnim dniem na uiszczenie wpisu sądowego od skargi był 30 marca 2024 r. Wprawdzie Sąd I instancji uznał, że skutek doręczenia przesyłki nastąpił 22 marca 2024 r. więc ostatnim dniem na uiszczenie wpisu sądowego od skargi był 29 marca 2024 r., nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że w zakreślonym siedmiodniowym terminie na wykonanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skarżąca nie uzupełniła braku fiskalnego skargi. Z informacji z rejestru opłat sądowych z 4 kwietnia 2024 r. wynika, że skarżąca w ogóle nie uiściła wpisu. Spełniona została zatem przesłanka do odrzucenia skargi z art. 220 § 3 p.p.s.a.

W świetle przedstawionych okoliczności przyjąć należy, że Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu wniesionej skargi, której braku strona nie uzupełniła w terminie.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że argumentacja skarżącej zawarta w uzasadnieniu zażalenia dotycząca przyczyn nieodebrania awizo i nieuiszczenia wpisu w terminie, nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu zażaleniowym bada jedynie legalność zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na co nie mają wpływu podnoszone w zażaleniu argumenty skarżącej dotyczące przyczyn uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podnoszone w zażaleniu okoliczności mogłyby jedynie być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu przez Sąd I instancji ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Natomiast argumentacja strony podniesiona w zażaleniu skutecznie nie podważyła domniemanie doręczenia ww. przesyłki sądowej w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.