Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 302/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1349/23 dotyczące sprostowania oczywistej omyłki w sentencji i uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1349/23 w sprawie ze skargi Tarnowskich Wodociągów Sp. z o.o. z siedzibą w Tarnowie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 września 2023 r. znak: KR.RUO.4701.43.2023 w przedmiocie uchylenia decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i określenia opłaty zmiennej – po wznowieniu postępowania postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1349/23, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Tarnowskich Wodociągów Sp. z o.o. z siedzibą w Tarnowie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 września 2023 r. znak: KR.RUO.4701.43.2023 w przedmiocie uchylenia decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i określenie opłaty zmiennej – po wznowieniu postępowania, oddalił wniosek skarżącej o sprostowanie wyroku (pkt 1); sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1349/23 w ten sposób, że na stronie pierwszej, trzeci akapit, 18 i 19 linijka od góry, w miejsce oznaczenia organu "Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie" należy wpisać "Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu" (pkt 2).

W uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżąca pismem z dnia 12 marca 2024 r. wniosła o:

1) sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji w/w wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r., poprzez określenie przedmiotu zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji jako "utrzymanie w mocy", a nie "uchylenie", decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i określenie opłaty zmiennej – po wznowieniu postępowania;

2) sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r. w ten sposób, że na stronie pierwszej, trzeci akapit, 18 linijka od góry, w miejsce oznaczenia organu: "Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie" należy wpisać właściwą nazwę: "Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu".

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a o sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia celowościowa w/w przepisów uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku. W ocenie WSA w Krakowie, kwestia dotycząca organu wydającego w tej sprawie decyzję w pierwszej instancji nie budziła żadnych wątpliwości i fakt, że jest nim Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wynika wprost z akt sprawy (karty nr 23 i 43). W konsekwencji uznać należy, iż oznaczenie organu pierwszej instancji jako "Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie", zamiast jako "Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie" – stanowiło jedynie oczywistą omyłkę, którą należało sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. Sprostowaniu nie podlegała natomiast kwestia określenia przedmiotu zaskarżonej decyzji, bowiem przedmiotem decyzji organu drugiej instancji było "uchylenie", a nie "utrzymanie w mocy" decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i określenie opłaty zmiennej – po wznowieniu postępowania, co wprost wynika z decyzji organu pierwszej instancji.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 156 § 1 p.p.s.a., polegające na merytorycznej zmianie uzasadnienia wyroku na stronie pierwszej, trzeci akapit, 18 i 19 linijka od góry – w trybie sprostowania. Wskazując na ten zarzut, wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 9 kwietnia 2024 r. w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia językowa art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania (por. B. Dauter w: A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 156).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż Sąd pierwszej instancji pierwotnie na stronie pierwszej, trzeci akapit, 18 i 19 linijka od góry uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 1349/23 omyłkowo określił organ pierwszej instancji w tej sprawie jako: "Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie", zamiast prawidłowego określenia go jako: "Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie". W sprawie nie budzi jednak żadnych wątpliwości fakt, iż Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest organem drugiej instancji, zaś Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest organem pierwszej instancji. W sposób bezsporny wynika to z załączonych akt administracyjnych, a także z pozostałej treści uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r. – zarówno z jego części obejmującej stan faktyczny, jak i części prawnej. W niniejszej sprawie nie mamy zatem do czynienia – jak błędnie twierdzi organ w zażaleniu – o "zmianie treści wyroku, która wpływa na warstwę merytoryczną orzeczenia", ale wyłącznie z oczywistą omyłką, która wymagała sprostowania w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.

Prawidłowo również WSA w Krakowie stwierdził, iż w tej sprawie sprostowaniu nie podlegało określenie w sentencji wyroku z dnia 24 stycznia 2024 r. przedmiotu zaskarżonej decyzji, bowiem przedmiotem decyzji organu drugiej instancji było w istocie "uchylenie", a nie "utrzymanie w mocy" decyzji określającej wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych i określenie opłaty zmiennej – po wznowieniu postępowania. Wynika to wprost z treści decyzji organu pierwszej instancji, określającej przedmiot sprawy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.