Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 725/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2024-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 60,61,64
journal: Dz.U. 2023 poz 977
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska- Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta [...] W. z dnia [...] kwietnia 2024r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. B. kwotę [...](dziewięćset dziewięćdziesiąty siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...] Wójt [...] W., po rozpatrzeniu wniosku P. B. z dnia [...] listopada 2023 r., działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) oraz art. 104 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce o nr ewid.[...], położonej w miejscowości Stary T., obręb Stary T., gm. Zławieś W..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że dla terenu objętego inwestycją, gmina Zławieś W. nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego określenie sposobów zagospodarowania

i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, a projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy przygotowała osoba posiadająca kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty, uzyskane na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja na działce o nr ewide[...] nie spełnia warunku art. 61 ust. 1 pkt. 1 oraz 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia [...] marca 2003 r., bowiem przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że na działkach sąsiednich, znajdujących się w trzykrotności szerokości frontu terenu objętego inwestycją, nie występuje ani jedna działka zabudowana zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Planowana zatem inwestycja nie wpisuje się w funkcję istniejącą

w obszarze analizowanym, nie stanowi jej kontynuacji i nie może z nią współistnieć.

Ponadto zwrócono uwagę, że działka objęta inwestycją (nr [...]), położona

w miejscowości Stary T., obręb Stary T., gm. Zławieś W., została sklasyfikowana, jako grunty klasy RIIIb. Grunty klasy RIIIb wymagają zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, stosownie do przepisów art. 7 ust. 2 ustawy z dnia [...] lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 82). Teren działki nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.).

Wobec powyższego organ I instancji uznał, że teren objęty inwestycją wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, stosownie do przepisów art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. B. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zarzucając, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie istnieją ograniczenia wynikające z zakazu zabudowy dla gruntów rolnych klasy III

z uwagi na fakt, że dla terenu objętego inwestycją obowiązują ustalenia decyzji

o warunkach zabudowy, wydanej przez Wójta [...] W. z dnia [...].09.2007r., nr [...], zaś teren inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest działką rolną. Decyzja o warunkach zabudowy nie została wygaszona i jest przeniesiona na wnioskodawcę. Ponadto, zdaniem odwołującego, naruszony został art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie, że zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna nie stanowią tożsamych funkcji zabudowy.

Oznacza to, że działka objęta inwestycją nie stanowi terenów rolnych podlegających ochronie. Powyższe wynika z tego, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych -

w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Odwołujący wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne podnosząc, że przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, czyli na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne

w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione,

a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 92 ust. 2 u.g.n. (Wyrok WSA w Bydgoszczy z 28.01.2020 r., II SA/Bd 756/19, LEX nr 3022023).

Mając na względzie powyższe ustalenia, w ocenie odwołującego działka objęta decyzją o warunkach zabudowy nie podlega ochronie z punku widzenia ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ jest działką budowlaną.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., znacznie ograniczając jej znaczenie dla sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, ponieważ powszechnie w literaturze przyjmuje się, że nie można utożsamiać zasady dobrego sąsiedztwa z bezwzględnym obowiązkiem kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, lecz z dostosowaniem nowej zabudowy do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju - przy uwzględnieniu wymogów ładu przestrzennego (np. wyrok WSA w Gdańsku z 8.12.2021 r., II SA/Gd 562/21, CBOSA). Oznacza to, że nie istnieje prawna dysharmonia pomiędzy zabudową wielorodzinną i jednorodzinną. Stwierdzić należy, że kontynuacja funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie oznacza, że w obszarze analizowanym muszą powstawać obiekty o funkcji tożsamej. Warunek kontynuacji funkcji jest spełniony także w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne daje się pogodzić z dotychczasową funkcją,

a taka sytuacja istnieje w niniejszej sprawie.

Zdaniem skarżącego podzielić należy powszechny pogląd sądów administracyjnych zawarty m.in. w orzeczeniu NSA, zgodnie z którym zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego (wyrok NSA z dnia 17.09.2020r., II OSK 1777/20, CBOSA).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] czerwca 2024 r. znak: [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji orzekający organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest, gdy poza innymi wskazanymi w tym artykule warunkami, zachodzi łącznie także warunek, że teren [objęty wnioskiem o ustalenie WZ] nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W zaskarżonej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że teren objęty wnioskiem

o wydanie warunków zabudowy, nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W zaistniałej sytuacji należało zbadać, czy na przeszkodzie dla realizacji planowanego zamierzenia nie stoją przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 82), gdzie należy odnieść się do procedury ewentualnej zmiany wykorzystania gruntów rolnych (zwłaszcza szczególnie chronionych klas I-III) na inne cele. Przepisy ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych zawierają generalną zasadę o nieprzeznaczaniu gruntów rolnych wysokich klas na cele nierolne.

Organ odwoławczy zauważył, że w dniu [...] września 2023 r. weszła w życie istotna nowelizacja przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zasadniczej zmianie uległo brzmienie art. 7 ust. 2a wskazanej ustawy, gdzie zapisany jest wyjątek od generalnej zasady nieprzeznaczania gruntów rolnych klas I-III na cele nierolne poza procedurą uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to za uprzednią zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Od dnia [...] września 2023r. art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższa zmiana została wprowadzona w art. 14 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Wskazana ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych dla zmian ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zapisanych w art. 14 pkt 2 lit, a ustawy nowelizującej, co zdaniem Kolegium oznacza, że stosujące prawo organy administracji publicznej zobowiązane są do odczytywania brzmienia art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na dzień orzekania czyli w okolicznościach niniejszej sprawy

w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

Organ odwoławczy zauważył też, że we wskazanej ustawie nowelizującej,

w przypadku procedowania celem wydania warunków zabudowy, ustawodawca przewidział przepisy przejściowe tylko co do stosowania w określonych sytuacjach wcześniejszego brzmienia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej zapisano, że do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy [tj. generalnie przed dniem [...] września 2023r.], stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] w brzmieniu dotychczasowym. W przepisach ustawy nowelizującej brak analogicznych zapisów co do zmian wprowadzonych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium należy zatem wysnuć wniosek, że wolą ustawodawcy było, by przepisy tej ustawy w brzmieniu znowelizowanym stosować od dnia wejścia ich w życie, także w przypadku postępowań o ustalenie warunków zabudowy (gdzie przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych też mogą mieć zastosowanie), które zostały wszczęte przed dniem [...] września 2023 r.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Wójt [...] W. dokonując oceny wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego prawidłowo zastosował art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu znowelizowanym i stwierdził, że obecnie nie ma możliwości zastosowania zapisanego tam wyjątku. Dla powyższej oceny nie ma znaczenia określenie przez ustawodawcę ostatecznej daty na przyjęcie przez gminy planów ogólnych, gdzie można wyznaczyć obszary uzupełnienia zabudowy, na dzień [...] grudnia 2025 r. Podstawy prawne do opracowywania tych dokumentów już obowiązują, a gminy mogą plany ogólne uchwalać przed ustawowym ostatecznym terminem.

Odnosząc się natomiast do kwestii stwierdzenia, że "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna nie stanowią tożsamych funkcji zabudowy", organ odwoławczy wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1626/21, w którym sąd wyraźnie wskazał, że zarówno zabudowa wielorodzinna i jednorodzinna należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej. Dominująca funkcja analizowanego terenu jako zabudowy jednorodzinnej nie wyklucza możliwości dopuszczenia funkcji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, tj. pełniącej jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji, stanowiącej element ładu przestrzennego analizowanego obszaru sąsiedniego. Czym innym jest natomiast to, czy nowa zabudowa zachowa zastany w danym terenie ład przestrzenny, o tym już decyduje porównanie parametrów projektowanej zabudowy występującej w obszarze analizowanym.

W skardze do Sądu P. B. wniósł o uchylenie decyzji organu

I i II instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego wobec zastosowania art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie przyjął, że nie jest możliwe wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na terenie gruntów RIIIb w sytuacji, gdy teren inwestycji jest objęty ostateczną i prawomocną decyzją o warunkach zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej, a teren objęty inwestycją - działka nr [...] położona

w miejscowości Stary T. jest objęta ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta [...] W. z dnia [...].09.2007 r. ([...]). Decyzja nie została wygaszona i jest przeniesiona na wnioskodawcę. Ponadto została wydana w sytuacji, gdy prawnie było możliwe ustalenie warunków zabudowy na gruntach klasy RIIIb w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa.

Zdaniem skarżącego oznacza to, że działka objęta inwestycją nie stanowi terenów rolnych podlegających ochronie i nie mają zastosowania w takiej sytuacji przepisy wynikające z art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższe wynika z faktu, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący zwrócił uwagę, że w orzecznictwie podnosi się, iż przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, czyli na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów

o gospodarce nieruchomościami. Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - art. 92 ust. 2 u.g.n. (Wyrok WSA w Bydgoszczy z 28.01.2020 r., II SA/Bd 756/19, LEX nr 3022023).

Mając na względzie powyższe ustalenia, w przekonaniu skarżącego działka objęta decyzją o warunkach zabudowy nie podlega ochronie z punku widzenia ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych; jest zaś działką budowlaną.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce o nr ewid.[...], położonej w miejscowości Stary T., obręb Stary T., gm. Zławieś W.. Organ I instancji uznał, że teren objęty inwestycją wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, stosownie do przepisów art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 82). Według art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W okolicznościach niniejszej sprawy dla opisanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Jednym z ustawowych warunków uzyskania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu jest ten wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W myśl tej regulacji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne unormowana jest przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych

i leśnych. Taka sytuacja też nie występuje.

W myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Stosownie do ust. 2a.nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyrażone wyżej obowiązki wiążą się z ogólną zasadą ustawową nakazującą przeznaczać na cele nierolnicze i nieleśne przede wszystkim grunty oznaczone

w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej - art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych leśnych.

W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji odmownej ustalono na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, że wskazana we wniosku działka stanowi użytki rolne klasy RIIIb. To ustalenie wiązało się z bezwzględną koniecznością dokonania uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przeznaczona przez skarżącego pod zabudowę działka stanowi grunt wykorzystywany na cele rolne w rozumieniu przepisów ustawy

o gospodarce nieruchomościami.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., który wyraża bezwzględnie obowiązującą normę obligującą prowadzący postępowanie organ do uzgodnienia projektu decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie w świetle art. 92 ust. 2 u.g.n. za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne, albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a dotyczące rolnego charakteru użytków mają charakter wiążący dla organów prowadzących postępowanie o ustalenie warunków zabudowy Natomiast organem właściwym do uzgodnienia decyzji w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, jest organ określony w art. 5 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czyli w przypadku gruntów rolnych starosta. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający

w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.

W zakończonym przed Wójtem postępowaniu administracyjnym projekt decyzji nie został przekazany właściwemu Staroście na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w celu wydania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia w trybie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego. Realizacja obowiązku uzgodnieniowego zgodnie

z literalną treścią art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. powinna nastąpić niezależnie od tego, jaką decyzję projektuje wydać organ I instancji. Niezależnie więc od tego, czy będzie to decyzja pozytywna, czy negatywna dla wnioskodawcy, orzekający organ ma obowiązek wystąpić do starosty z wnioskiem o uzgodnienie projektu swej decyzji, aby ten mógł wypowiedzieć się, czy zamierzenie inwestycyjne sprzeczne jest z zasadami ochrony gruntów rolnych lub leśnych.

Skarżący trafnie zarzucał w odwołaniu kierowanym do SKO istnienie tego braku w postępowaniu przed organem I instancji. Kolegium odpowiadając na ten zarzut stwierdziło zaś, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora, nie wymaga uzgodnienia ze Starostą w trybie art. 106 K.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według Kolegium brak konieczności uzgodnienia wynika z niespełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych leśnych.

Powyższe stanowisko Kolegium nie jest prawidłowe, bowiem wydanie decyzji

z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. obarcza wydaną decyzję istotną wadliwością procesową stanowiącą przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W myśl art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Poza tym, nie można uzgodnienia decyzji

o warunkach zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. utożsamiać

z postępowaniem w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w ustawie o ochronie gruntów rolnych

i leśnych (por. wyrok WSA w Szczecinie z 25 czerwca 2020 r., II SA/Sz 162/20, LEX

nr 3040714).

Z tych przyczyn, skoro decyzja Wójta oraz SKO została wydana bez wymaganego przepisami u.p.z.p. uzgodnienia, to akty te są istotnie wadliwe, co uzasadnia uwzględnienie przez Sąd skargi na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien zgodnie z procedurą określoną u.p.z.p., wydać decyzję o której mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p., jednak dopiero po uzyskaniu uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Zaistnienie przesłanki wznowieniowej nakazuje Sądowi odstąpić od pełnej merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji, bowiem taka ocena z przyczyny przeprowadzenia postępowania w sposób niepełny, bo z pominięciem organu odpowiadającego za ochronę gruntów rolnych, byłaby zdecydowanie przedwczesna.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., obejmując nimi uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy.