Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1228/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 6 pkt 2, art. 15 ust. 1 zd. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 112 ust. 1, art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 7 i 77 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. S.A. z siedzibą w Y. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2021r., sygn. akt II SA/Gl 830/20 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 22 maja 2020r. nr NWXIV.7581.4.16.2020 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. A. na rzecz X. S.A. z siedzibą w Y. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 830/20 uchylił zaskarżoną przez A. A. decyzję Wojewody Śląskiego z 22 maja 2020 r. nr NWXIV.7581.4.16.2020 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Żywieckiego z 31 grudnia 2019 r. nr GKN.III.6821.37.27.2018.AS-K.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

X. S.A. w Y. (powoływana dalej również jako "Spółka") - uczestniczka postępowania w piśmie z 30 października 2018 r. - wniosła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości będącej obecnie własnością A. A., tj. działki nr [...] o pow. 0,49 ha, położonej w gminie Z., obręb [...], dla której nie jest prowadzona księga wieczysta.

Starosta Żywiecki decyzją z 31 grudnia 2019 r. nr GKN.III.6821.37.27.2018.AS-K ograniczył sposób korzystania z części powyższej nieruchomości przez zezwolenie uczestniczce postępowania na wykonanie czynności związanych z założeniem kabli oraz urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 6 oraz pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019, poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b.", nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania energii elektrycznej oraz zapewnienie ich funkcjonowania po zakończeniu inwestycji w ramach realizacji projektu pod nazwą "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzny. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ Z. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]", tj. ustanowienie stanu trwałego ograniczenia prawa korzystania z przedmiotowej nieruchomości w obrębie pasa technologicznego.

Jednocześnie, zobowiązano Spółkę do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji oraz przedłożenia organowi, przy wniosku o ustalenie odszkodowania na podstawie art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", wcześniej sporządzonego opisu zagospodarowania nieruchomości terenu, według stanu na dzień wejścia przez uczestniczkę postępowania na grunt celem wykonania inwestycji, jak i na dzień jej zakończenia oraz opisu szkód na gruncie na skutek działań inwestycyjnych, związanych z budową linii. Nałożono na Spółkę także obowiązek zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed jej zniszczeniem w trakcie trwania robót.

Jak zaznaczył organ, do dnia złożenia wniosku skarżąca nie wyraziła zgody na ustanowienie służebności, nie wyraziła także zgody na jakiekolwiek ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości, wniosła natomiast o przesunięcie projektowanej linii w stronę południową, bliżej granicy działki z uwagi na planowaną budowę domu. Negocjacje podjęte przed złożeniem wniosku zakończyły się wynikiem negatywnym.

Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 22 maja 2020 r. nr NWXIV.7581.4.16.2020 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano m.in., że przedmiotowa działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej "m.p.z.p."), zgodnie z którym znajduje się częściowo w obszarze oznaczonym symbolem R4 (tereny rolnicze) i częściowo w obszarze oznaczonym symbolem MM 38 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa). Jako przeznaczenie dopuszczalne dla obydwu tych obszarów wskazano w planie kablową linię elektroenergetyczną, a jej przebieg został zobrazowany w części graficznej planu. Ponadto, jak wynika z przesłanego przez Burmistrza Gminy Z. fragmentu wykazu uwag wniesionych do m.p.z.p., w czasie jego wyłożenia do publicznego wglądu, w odniesieniu do niniejszej działki uwzględniona została uwaga dotycząca przesunięcia projektowanej linii w kierunku południowym poza teren budowlany wyznaczony na tej działce. Zatem, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu i uwzględnia interes skarżącej.

Skargę na decyzję Wojewody Śląskiego wniosła A. A., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga ta zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynikają dwie podstawowe przesłanki warunkujące możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości: po pierwsze zgodność z treścią m.p.z.p., po drugie brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego takiej nieruchomości.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Sąd I instancji zaznaczył, że z zestawienia treści art. 124 u.g.n. oraz art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że nie każde urządzenie służące do dystrybucji lub przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej itp. może być zrealizowane na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., lecz tylko takie, które zostało ujęte w m.p.z.p. jako inwestycja celu publicznego. A contario, przedsięwzięcie, które nie jest ujęte w planie lub nie przypisano mu statusu inwestycji celu publicznego, nie może uzasadniać ingerencji w prawo własności w oparciu o art. 124 u.g.n.

W ocenie Sądu I instancji, organy obu instancji w znacznej części zignorowały treść obowiązującego m.p.z.p., a w szczególności brzmienie § 4 ust. 2 pkt 4, z którego wynika wprost, że oznaczenia na rysunku planu (poza wymienionymi w ust. 1), nie stanowią jego ustaleń i mają charakter informacyjny. Stwierdzenie to odnosi się, zdaniem Sądu I instancji, do dwutorowej kablowej linii energetycznej 110 kV relacji Z. – [...]. Brak oznaczenia inwestycji celu publicznego w części graficznej planu, wyklucza możliwość zastosowania w przyszłości art. 124 u.g.n.

Sąd I instancji stwierdził, że wykładnia § 4 ust. 2 m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że te oznaczenia na rysunku planu, które nie zostały wymienione w ust. 1, nie są wiążące i mają charakter informacyjny, a więc nie mogą kształtować treści i zakresu praw do nieruchomości objętych planem – to bowiem przypisane jest tylko tym elementom uchwały, które stanowią jej ustalenia, na co zresztą wprost wskazuje § 4 ust. 1 m.p.z.p.

Jak zauważył Sąd I instancji, w konsekwencji, w opisywanym stanie prawnym, skoro przebieg planowanej inwestycji w istocie nie został ustalony, to organy obu instancji nie miały żadnych podstaw do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W świetle treści m.p.z.p. wcale nie było jasne, czy rzeczywiście będzie ona przebiegała przez nieruchomość skarżącej, a nawet jeżeli tak, to gdzie konkretnie. "Informacyjny" charakter oznaczeń na rysunku planu wyklucza możliwość podejmowania jakichkolwiek działań mogących ograniczyć prawa podmiotowe osób, których nieruchomości leżą na obszarze objętym planem.

Z treści m.p.z.p. Gminy Z., ani też z żadnego innego dokumentu znajdującego się w aktach, nie wynika, aby wspomnianej linii energetycznej przypisano status inwestycji celu publicznego. Kwestia ta została całkowicie pominięta przez organ odwoławczy.

Ponadto, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zarówno decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego nie odniosły się do argumentów strony, dotyczących przebiegu planowanej inwestycji przez należącą do niej nieruchomość.

Sąd I instancji podkreślił, że dyspozycja art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którą organ "może ograniczyć" w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości, wskazuje na przyznanie organowi pewnego zakresu swobody w kształtowaniu sytuacji prawnej jej właściciela. Decyzja wydawana w trybie przywołanego przepisu nie ma bowiem charakteru związanego, wyznaczonego treścią wniosku inwestora realizującego cel publiczny. Przeciwnie, każdorazowo wymaga wyważenia interesów stron postępowania, które ze względu na jego przedmiot pozostają w oczywistej kolizji. Tym samym, zdaniem Sądu, organ nie może bezkrytycznie przyjmować punktu widzenia tylko jednej strony, przemilczając argumenty zgłaszane przez drugą.

Następnie, Sąd I instancji wskazał, że organy nie rozważyły możliwości wytyczenia innego przebiegu planowanej linii przez nieruchomość strony, koncentrując się na tym, że rokowania przeprowadzone pomiędzy stroną a inwestorem nie przyniosły efektu, a tym samym, że wniosek inwestora należało uwzględnić w całości. Nie wskazały nawet powodów, dla których nie uwzględniono postulowanego przez skarżącą przebiegu projektowanej linii. Taka postawa pozostaje w sprzeczności z zasadą wyważania interesów (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., powoływanej dalej jako "K.p.a.", in fine) oraz zasadą zaufania stron do organu (art. 8 K.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła X. S.A. z siedzibą w T. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji:

I) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, to jest:

1) art. 15 ust. 1 zd.1 w związku z ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. w związku z art. 112 ust. 1 u.g.n. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

i) rozmieszczenie inwestycji celu publicznego określa się jedynie w części graficznej planu, wobec czego brak precyzyjnego i wiążącego oznaczenia przebiegu inwestycji celu publicznego w części graficznej m.p.z.p. wyklucza możliwość ograniczenia w przyszłości sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n.;

ii) określenie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego w m.p.z.p. przez wskazanie w części tekstowej, że może ona być zlokalizowana na poszczególnych, objętych planem, terenach oznaczonych symbolami oraz wyznaczenie w części graficznej granic tych terenów, nie stanowi o przeznaczeniu danego obszaru na cele publiczne i nie jest wystarczające, aby ograniczyć korzystanie z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n.;

która to błędna wykładnia w konsekwencji skutkowała niewłaściwym zastosowaniem powołanych przepisów i uznaniem, że w przedmiotowej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 i nast. u.g.n., jest niedopuszczalne, oraz uchyleniem zapadłych decyzji administracyjnych;

2) art. 124 ust. 1 zd. 1 w związku ze zdaniem 2 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że nie może on mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem część graficzna m.p.z.p., w zakresie przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV Z.-[...], nie stanowi ustaleń planu i ma charakter informacyjny, co zdaniem Sądu I instancji oznacza, że nie może być spełniona przesłanka zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości z m.p.z.p., gdyż rzekomo w takiej sytuacji m.p.z.p. nie przewiduje ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., co zdaniem Sądu I instancji, uniemożliwia zastosowanie tego przepisu;

3) art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 w związku z art. 112 ust. 1 w związku z art. 124 ust. 1 u.g.n. przez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że nie odnoszą się one do inwestycji budowy dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV Z.-[...], gdyż rzekomo nie ma ona statusu inwestycji celu publicznego, co skutkowało tym, że Sąd I instancji uznał, że nie jest możliwe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n.;

II) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchylenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w szczególności w następstwie stwierdzenia, że organy administracji błędnie zakwalifikowały dwutorową linię elektroenergetyczną 110 kV Z.-[...], jako inwestycję celu publicznego, pomimo że wbrew ocenie Sądu I instancji, ww. inwestycja spełnia kryteria zaliczenia jej do kategorii inwestycji celu publicznego, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wobec czego uchylone decyzje administracyjne nie zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów K.p.a.; ww. naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie może stanowić podstawy do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wniesiono również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu, wnosząca skargę kasacyjną Spółka podkreśliła, że w m.p.z.p. dopuszczalny przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV Z.-[...] został uwzględniony zarówno w samej treści uchwały (tj. części tekstowej planu), jak i w jej części graficznej. W szczególności, niezależnie od zaznaczenia w części graficznej planowanego przebiegu linii, w szeregu zapisów m.p.z.p., będących częścią ustaleń planu i opisujących dopuszczalne przeznaczenie określonych terenów oznaczonych odpowiednimi symbolami w graficznej części m.p.z.p., dopuszczono przeznaczenie gruntów na kablową linię elektroenergetyczną 110 kV. Przy czym, zgodnie z m.p.z.p., tylko niektóre tereny objęte tym planem mogą zostać przeznaczone pod budowę tej linii. Dodatkowo, w § 20 ust. 1 pkt 4 lit. a m.p.z.p. wskazano, że przez teren objęty planem przebiega projektowany odcinek kablowej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV Z.-[...].

Przepisy art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. w ogóle nie określają, czy rozmieszczenie inwestycji celu publicznego ma być uwzględnione w części graficznej m.p.z.p., ani jak precyzyjnie ma być przewidziany jej przebieg.

Przywołano wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2479/20, w którym zawarto pogląd o dopuszczalności wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie jej przebiegu.

W niniejszej sprawie, nawet gdyby załącznik do m.p.z.p. nie zawierał dokładnego przebiegu linii 110 kV, to i tak należałoby przyjąć, że m.p.z.p. przewiduje tę infrastrukturę na określonym terenie (na terenach oznaczonych odpowiednimi symbolami na załączniku graficznym), jednakże nie określając precyzyjnie jej przebiegu.

Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć (tak jak w niniejszej sprawie) przebiegającą pod powierzchnią ziemi. Błędne jest przyjęcie, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 10 u.p.z.p., treść planu zagospodarowania ma przesądzać o trasie przebiegu sieci infrastruktury technicznej (tak NSA w wyroku z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13).

Ostateczny przebieg danej inwestycji liniowej jest ustalany dopiero po wydaniu aktów planistycznych, takich jak m.p.z.p., na etapie projektowania danej linii.

Im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z at. 124 u.g.n. (tak NSA w wyroku z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17).

Wnosząca skargę kasacyjną Spółka podkreśliła, że przepis art. 15 u.p.z.p. nie nakazuje ani precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, ani oznaczenia planowanej inwestycji liniowej w załączniku graficznym i w orzecznictwie powszechnie dopuszcza się możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n., pomimo jedynie informacyjnego oznaczenia przebiegu sieci infrastruktury. Część tekstowa m.p.z.p. jest równorzędna z jego częścią rysunkową.

Dalej, jak zwróciła wnosząca skargę kasacyjną, o tym, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego, nie decyduje nadanie jej takiego statusu określonym aktem lub czynnością.

Jak się wskazuje w orzecznictwie, ustawowa definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycje celu publicznego jest jej zakres, to jest określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, to jest, czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Łączne spełnienie tych dwóch przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcia spełnia wymogi, by można było je zaliczyć do inwestycji celu publicznego (tak NSA w wyroku z 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2031/17).

Inwestycja, z którą związane jest niniejsze postępowanie, spełnia wymogi, aby uznać ją za inwestycję celu publicznego. Bezspornie polega na budowie przewodów i urządzeń, służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, co świadczy o spełnieniu przesłanki, o której mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Co więcej, jest to zamierzenie o znaczeniu ponadlokalnym.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania, wnosząca skargę kasacyjną zaznaczyła, że nie jest trafny pogląd Sądu I instancji co do błędnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez organy administracji. Inwestycja, z którą związane jest niniejszej postępowanie, spełnia wymogi aby uznać ją za inwestycję celu publicznego. Polega ona bowiem na budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej, a więc odpowiada ona opisowi z art. 6 pkt 2 u.g.n. Co więcej, jest to zamierzenie o znaczeniu ponadlokalnym. Inwestycja ma istotne znaczenie dla obszaru całego powiatu Żywieckiego. To, że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego nie było nigdy kwestionowane przez właścicielkę nieruchomości. O charakterze inwestycji celu publicznego świadczą także dokumenty powołane w decyzji Starosty Żywieckiego, takie jak mapa do celów projektowanych pod budowę linii 110 kV Z.-[...]. Budowa linii elektroenergetycznej 110 kV Z.-[...] jest zamierzeniem o znaczeniu ponadlokalnym, które będzie mieć wpływ na bezpieczeństwo energetyczne całego obszaru Żywiecczyzny.

Z uwagi na powyższe, zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki, nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, który odmawia przedmiotowemu zamierzeniu charakteru inwestycji celu publicznego. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w jego konsekwencji Sąd I instancji nietrafnie uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości.

W odpowiedzi, A. A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako niezasadnej oraz orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej, wyrok Sądu I instancji jest słuszny i zgodny z prawem. Wyrok wreszcie uwzględnia interes właścicielki nieruchomości i jej prawo do ochrony swojej własności, czego wciąż nie potrafią wyważyć organy administracji zawsze powołując się na niesprecyzowany, ogólny interes publiczny i przedkładając go ponad interes obywatela do ochrony swojej własności. Jak podkreśliła skarżąca, z przepisów m.p.z.p. wynika, że ustalenia odnoszące się do dwutorowej kablowej linii energetycznej, nie stanowią ustaleń planu i mają jedynie charakter informacyjny. To oznacza, że brak oznaczenia inwestycji jako celu publicznego w części graficznej planu wyklucza możliwość zastosowania art. 124 u.g.n., czyli ograniczenia prawa właściciela do korzystania z nieruchomości.

W m.p.z.p. dla Gminy Z. uchwałodawca wskazał wyraźnie, że oznaczenia na rysunku planu (poza wymienionym w ust. 1), nie stanowią jego ustaleń i mają charakter informacyjny. Z treści tego planu, ani z żadnego innego dokumentu nie wynika, aby linii energetycznej przypisano status inwestycji celu publicznego. Aby można było mówić o precyzyjnym przebiegu linii, trzeba najpierw spełnić warunek istnienia infrastruktury jako części składowej m.p.z.p., czego zabrakło w niniejszej sprawie, i czego wnosząca skargę kasacyjną w żaden sposób nie wykazała.

A. A. w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu i podkreśliła, że żaden z organów administracji nie podjął z nią rzeczowych rozmów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna jest zasadna.

Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego oraz na istotnym naruszeniu przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje podniesione w niej zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty materialne. W sprawie niniejszej zarzuty naruszenia prawa procesowego zostały tak skonstruowane, że powiązano je ściśle z naruszeniem prawa materialnego, toteż rozpoznane zostaną łącznie. Skarżąca kasacyjnie Spółka próbuje bowiem podważyć dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię prawa materialnego przepisów art. 124 ust. 1 zd. 1 w związku ze zd. 2 i art. 112 ust. 1 u.g.n., a także w powiązaniu z art. 15 ust. 1 zd. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p., oraz ocenę materiału dowodowego skutkującą uznaniem zgodności inwestycji z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w gminie Z. przyjętym uchwałą Rady Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] marca [...] r. i ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z [...] r. poz. [...].

Podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji Starosty Żywieckiego z dnia 31 grudnia 2019 r. nr GKN.III.6821.37.27.2018.AS-K stanowił wskazany w skardze kasacyjnej (jako naruszony) przepis prawa materialnego - art.124 ust.1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z powyższego przepisu wynika możliwość jego zastosowania wyłącznie przy spełnieniu wymogu zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Tej właśnie okoliczności dotyczy zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie.

Organy administracyjne obu instancji, jak również skarżąca kasacyjnie Spółka, uznały, że planowana inwestycja, na działce nr [...] o pow. 0,49 ha położona w gminie Z., obręb [...], należąca do skarżącej, polegająca na założeniu linii kablowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w ramach projektu "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzny. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ Z. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]", przebiega zgodnie z wyżej wymienionym planem zagospodarowania przestrzennego. Na tę okoliczność w wydanych w sprawie decyzjach wskazywano, że działka skarżącej znajduje się częściowo w obszarze oznaczonym symbolem R4 (tereny rolnicze) i częściowo w obszarze oznaczonym symbolem MM 38 (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa). Jako przeznaczenie dopuszczalne dla obydwu tych obszarów wskazano w planie kablową linię elektroenergetyczną, a jej przebieg został zobrazowany w części graficznej planu. Powierzchnię zajęcia działki pod linię kablową zarówno na czas prac budowlanych jak i po zakończeniu inwestycji określono na 194 m2 i stwierdzono, że mieści się w pasie technologicznym oznaczonym na mapach kolorem żółtym. Podano, że szczegółowy przebieg inwestycji przedstawiają załączniki do decyzji stanowiące jej integralną część.

Sąd I instancji uznał natomiast, że przebieg linii kablowej elektroenergetycznej 110 kV jest we wskazanym planie jedynie elementem informacyjnym, nie będącym ustaleniem planu. Sąd powołał się na brzmienie § 4 ust. 2 pkt 4 planu zagospodarowania przestrzennego i wywiódł z tego przepisu, że oznaczenia na rysunku planu (poza wymienionymi w ust. 1) nie stanowią jego ustaleń i mają charakter jedynie informacyjny, a zatem nie mogą kształtować treści i zakresu praw do nieruchomości objętych planem, bowiem przypisane jest to tylko tym elementom uchwały w przedmiocie planu, które stanowią jej ustalenia, na co wprost wskazuje § 4 ust. 1 planu. Wyłącznie informacyjny charakter oznaczeń na rysunku planu, które to stwierdzenie odnosi się do dwutorowej kablowej linii energetycznej 110 kV relacji Z. - [...], wyklucza możliwość podejmowania jakichkolwiek działań mogących ograniczyć prawa podmiotowe osób, których nieruchomości leżą na obszarze objętym planem. Sąd I instancji uznał, że część graficzna planu, zgodnie z art. 20 ust.1 u.p.z.p., stanowi załącznik do uchwały, a w niej zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. określa się w zależności od potrzeb, granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Z powyższego - zdaniem Sadu - wynika, że brak oznaczenia inwestycji celu publicznego w części graficznej planu wyklucza możliwość korzystania z zastosowania art. 124 u.g.n.

Powstały spór wymaga odniesienia się do przepisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego sołectwa Z. w gminie Z. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Z. z Nr [...] z dnia [...] marca [...] r. Zauważenia wymaga przy tym, że zagadnienie zgodności inwestycji objętej projektem "Poprawa bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzny. Budowa linii napowietrznej dwutorowej 110 kV, wraz z budową GPZ Z. oraz rozbudową stacji GPZ [...] i GPZ [...]" z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego (z innej daty i dotyczącym sołectwa Z., ale zawierającym analogiczne przepisy) było już przedmiotem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 920/21, (jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko tam wyrażone skład orzekający w niniejszej sprawie w zupełności podziela.

Poza sporem jest, że w § 20 ust. 1 pkt 4 lit. a m.p.z.p. wskazano, że przez teren objęty planem przebiega projektowany odcinek kablowej dwutorowej linii elektroenergetyczna 110 kV Z.-[...]. Zgodnie zaś z § 21 ust. 4 w terenach ustala się możliwość wykonywania robót budowlanych oraz zmiany sposobu użytkowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym. Należy zwrócić uwagę, że § 20 ust. 1 pkt 4 planu ustalający zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej – zaopatrzenia w energie elektryczną stanowi: "przez teren objęty planem przebiegają istniejące i projektowane, napowietrzne i kablowe, odcinki linii elektroenergetycznej 110 kV [...] – Z. – [...]". Uszczegółowienie tego przepisu w odniesieniu do przedmiotowej działki stanowi wyżej już wskazany § 21 ust. 1-3 pkt 10 i 12 planu. Nie budzi zatem wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że omawiany plan zagospodarowania przestrzennego na terenie przedmiotowej działki dopuszczał usytuowanie kablowej linii elektroenergetycznej 110 kV. Nie zmienia tego faktu powoływana w zaskarżonym wyroku treść § 4 ust. 2 pkt 4 planu wskazująca, że oznaczenia na rysunku planu kablowej linii elektroenergetycznej mają charakter informacyjny. Zauważyć bowiem wypada, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Niewątpliwie, z powołanego przepisu wynika, że aby plan miejscowy stwarzał podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. musi on dopuszczać realizację celu publicznego i określać jej lokalizacje. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają jednakże dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 u.g.n. przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zaznaczenia konkretnego przebiegu danej sieci elektroenergetycznej w części graficznej planu lub wymienienia jej z nazwy w konkretnym przepisie planu. Określony w art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. wymóg zawarcia w planie miejscowym granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (4a) oraz granic terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, umieszczonych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu lub przedsięwzięcia Euro 2012 (4b), odnoszą się tylko do elementów fakultatywnych planu. Co do tej kwestii w doktrynie daje się zauważyć pewną rozbieżność stanowisk. Jedni przedstawiciele doktryny uważają, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego fakultatywnie określa się granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, co wynika z brzmienia art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p., skoro przepis ten stanowi, że "w planie miejscowym w zależności od potrzeb określa się" ( vide: Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany lex/El 2021). Inni przedstawiciele doktryny prezentują stanowisko, że przepis art. 15 ust. 3 u.p.z.p. przewiduje także elementy, które powinny zostać określone "w zależności od potrzeb", co jednak nie oznacza, że są to elementy fakultatywne planu (vide: Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2008 r. s. 155).

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że z treści art.15 u.p.z.p. w sposób jednoznaczny wynika, że elementy, które powinny być w planie określone obowiązkowo ustawodawca wymienił w art.15 ust. 2 u.p.z.p. Natomiast w art.15 ust.3 tej ustawy stanowił, że wymienione w tym przepisie elementy planu określa się w zależności od potrzeb. Zgodnie z art.15 ust. 3 pkt 4 i 4a u.p.z.p. do tych elementów planu należy określenie granic terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym lub o znaczeniu ponadlokalnym. W przepisie tym jest mowa o granicach terenów rozmieszczenia inwestycji, nie zaś o oznaczeniu przebiegu danej sieci. Należy zauważyć, że w momencie uchwalania planu organ nie dysponuje wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z p.z.p. Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna ściśle określać zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też względu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości powinna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości i uwzględniać, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji (vide: wyrok NSA z 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2043/16). Powyższa konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zawiera się wypełnienie normy prawnej art. 124 ust. 1 zd. 2 u.g.n. wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. na podstawie przepisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. (por. G. Matusik [w:] G. Bieniek, M.Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyrok NSA z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13; wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego (wyrok NSA z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1337/15).

Decyzja wydana na podstawie art.124 ust.1 u.g.n. prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. Musi ona zatem ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, tj. w sposób jasny musi z niej wynikać, nie tylko jednoznaczny przebieg inwestycji, ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w granicach niezbędnych do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego.

W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji spełnia te wymogi. Na załączonych do decyzji Starosty Żywieckiego szkicach sytuacyjnych naniesiono trasę linii elektroenergetycznej. Powierzchnia gruntu przewidzianego do zajęcia na czas prowadzonych prac na nieruchomości i po zakończeniu inwestycji wynosi 194 m2 i mieści się w pasie technologicznym oznaczonym na mapach kolorem żółtym. Szczegółowy przebieg inwestycji przedstawiają załączniki do decyzji stanowiące jej integralną część. Wskazany we wniosku sposób przeprowadzenia inwestycji określono jako najmniej uciążliwy dla właścicielki nieruchomości. W wyniku budowy przedmiotowej linii nie zmieni się aktualny sposób korzystania z nieruchomości, określony jako łąka i las. Wnioskowany sposób ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości w możliwie minimalnym stopniu ingeruje w sferę uprawnień właścicielskich, a po zakończeniu prac nieruchomość będzie mogła być wykorzystywana w dotychczasowy sposób. Z fragmentu wykazu uwag wniesionych do m.p.z.p., w czasie jego wyłożenia do publicznego wglądu, w odniesieniu do niniejszej działki uwzględniona została uwaga dotycząca przesunięcia projektowanej linii w kierunku południowym poza teren budowlany wyznaczony na tej działce. Zaprojektowana linia elektroenergetyczna jako kablowa powoduje znacznie mniejsze ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości w stosunku do linii napowietrznej, która w większej mierze ogranicza teren z powodu szerszego pasa technologicznego i sposób jego użytkowania.

Jak słusznie wskazuje skarżąca kasacyjnie Spółka inwestycja ma charakter liniowy, co w dużej mierze determinuje jej przebieg, a ponadto musi spełniać określone wymagania techniczne. To powoduje, że decyzja w kwestii konkretnego przebiegu linii należy do inwestora, przy czym z powodów, o których była mowa, nie jest ona dowolna. Natomiast nie jest możliwe określanie jej przebiegu, zgodnie z życzeniami wszystkich właścicieli nieruchomości, na których będzie lokalizowana. Ustawodawca w art.124 ust.1 u.g.n. umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji gdy nie dojdzie do porozumienia z inwestorem co do ekwiwalentu pieniężnego za uszczuplenie jego praw. Skoro postanowienia planu w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, miały w tym przypadku charakter ogólny, to – zgodnie z wyżej przytoczonymi poglądami orzecznictwa - starosta miał znaczną swobodę przy rozpatrywaniu wniosku inwestora. Właściciele nieruchomości – jak wyżej nadmieniono - mogli bowiem kwestionować odpowiednie postanowienia planu w stosownym postępowaniu.

Budowa linii elektrycznej, jako mającej na celu poprawę bezpieczeństwa zasilania obszaru Żywiecczyzny, bez wątpienia stanowiła też realizację celu określonego w art 6 pkt 2 u.g.n., gdyż przepis ten zalicza do celów publicznych budowę i utrzymywanie m. in. przewodów energii elektrycznej oraz innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów, a w rozpoznawanym przypadku budowa sieci elektrycznej na przedmiotowej działce gruntu stanowiła jedynie element zamierzenia dotyczącego przecież znacznej wielkości terenu.

Zasadność zarzutów materialnoprawnych przekładała się z kolei na ocenę zarzutów procesowych. Przyjęcie poglądu, że planowana inwestycja miała charakter inwestycji celu publicznego, czyniły niezasadnym stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że organy administracji błędnie ustaliły, że dwutorową linia elektroenergetyczna 110 kV Z. – [...] stanowiła inwestycję celu publicznego.

Tym samym zarzuty procesowe, dotyczące naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. okazały się także zasadne. Ostatecznie więc należało zgodzić się ze skarżąca Spółką, że skoro w planie określono rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, jaką w tym przypadku stanowiła kablowa linia elektroenergetyczna 110 KV, przez wskazanie w części tekstowej planu, że może ona być zlokalizowana na poszczególnych, objętych planem terenach oznaczonych symbolami, wyznaczono jednocześnie w części graficznej planu granice tych terenów oraz rozrysowano przebieg tej inwestycji liniowej, to okoliczność ta skutkowała uznaniem, że oznaczenie omawianej inwestycji celu publicznego nastąpiło zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie 1 w związku z ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 3 pkt 4a i 4b p.z.p. Wobec tego, obszary przeznaczone na cele publiczne zostały wskazane w planie zgodnie z art. 112 u.g.n. W konsekwencji tego, wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji nie naruszały prawa co prowadziło do oddalenia skargi wniesionej do Sądu I instancji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 w zawiązku z art. 151 i art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) zasądzając od skarżącej na rzecz skarżącej kasacyjnie Spółki kwotę 480 zł.