Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 846/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 3 ust. 2 pkt 2, art.15 ust. 3 pkt. 1 lit. a, art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1024/20 w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr OB./175/2020 w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.G. na rzecz Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2021 r. V SA/Wa 1024/20 oddalił skargę A.G. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Warszawie z 16 kwietnia 2020 r. nr OB./175/2020 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Skarżący złożył, w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wniosek o przyznanie płatności m.in. do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych. Decyzją z 24 lutego 2020 r. nr 0136-2020-007629, Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w Płocku odmówił przyznania Skarżącemu ww. płatności, przyznając inne płatności, o które się ubiegał. Powodem decyzji odmownej w zakresie tej płatności było uznanie, że umowa kontraktacji została zawarta przez Skarżącego z podmiotem, który na dzień jej zawarcia (25 kwietnia 2019 r.) nie prowadził działalności obejmującej wytwarzanie skrobi lub wyrobów skrobiowych, przez co nie spełniono warunków wynikających z art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312, dalej: ustawa o płatnościach). Zmiany przedmiotu działalności kontrahenta (zarejestrowania zmiany umowy spółki) w rejestrze KRS dokonano 12 lipca 2019 r. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego organ odwoławczy decyzją z 16 kwietnia 2020 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy, podtrzymując ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną co do zawarcia umowy kontraktacji z podmiotem, którego przedmiot działalności nie obejmował wytwarzania skrobi i wyrobów skrobiowych.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone decyzje, w części związanej z przedmiotem sporu, były zgodne z prawem. Sąd wskazał, że warunkiem przyznania płatności do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych było zawarcie przez rolnika umowy na uprawę ziemniaków skrobiowych z podmiotem, którego przedmiot działalności obejmuje wytwarzanie skrobi lub wyrobów skrobiowych. Do pierwotnego wniosku o płatności dołączono dwie umowy, w których Skarżący nie był stroną. Na wezwanie organu pierwszej instancji przedłożył umowę zawartą ze spółką, która według treści umowy spółki nie prowadziła działalności w takim zakresie. Stosowna zmiana umowy spółki w zakresie przedmiotu działalności została zarejestrowana w rejestrze KRS 12 lipca 2019 r. Zmiana ta była skuteczna dopiero od chwili wpisania do rejestru, ponieważ wpis taki ma charakter konstytutywny. Dlatego umowa, którą przestawiono organom 17 czerwca 2019 r., podpisana 25 kwietnia 2019 r., nie spełniała warunku określonego w art.    15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach. Dla oceny warunków przyznania płatności decydujące znaczenie miało to, czy zostały one spełnione w dniu, kiedy umowa została zawarta. W terminie przewidzianym do złożenia wniosku o płatności    (do 25 czerwca 2019 r.) nie przedłożono umowy, która spełniałaby warunki uprawniające do przyznania płatności. Sąd wyjaśnił również powody nieuwzględnienia wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazując, że materiał dowody był kompletny.

Od ww. wyroku Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenia i rozpoznania skargi oraz uchylenia zaskarżonych decyzji, a ponadto zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznania sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów:

I. postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez oddalenie złożonych wniosków dowodowych, podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, to jest: posiadania przez G. sp. z o.o. (dalej: Spółka) statusu grupy producentów rolnych, posiadania przez Skarżącego statusu członka tej grupy producentów rolnych, zawarcia pomiędzy Skarżącym a Spółką umowy kontraktacji dot. ziemniaków skrobiowych, osiągnięcia przez Skarżącego w 2019 r. celów udzielania wsparcia bezpośredniego do uprawy ziemniaków skrobiowych, a jednocześnie nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku nieprawidłowego dokonania kontroli oddalił skargę pomimo, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na tym, że organ pierwszej instancji uchybił obowiązkowi niezwłocznego poinformowania Skarżącego o stwierdzonym braku zawarcia umowy, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach z podmiotem, który w przedmiocie swojej działalności nie ma zarejestrowanego kodu PKD 10.62.Z "wytwarzanie skrobi i wyrobów skrobiowych" i niezwłocznego poinformowania Skarżącego o skutkach nieusunięcia tego braku w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, podczas gdy był to okres przed 25 czerwca 2019 r., w którym Skarżący mógł jeszcze złożyć kompletny wniosek i uzyskać wsparcie bezpośrednie; uchybienie to skutkowało odmową przyznania płatności związanej do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych w całości, podczas gdy (gdyby organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił swoje obowiązki) Skarżący mógł uzyskać pomoc finansową w zmniejszonej wysokości,

II. prawa materialnego:

1) błędne niezastosowanie art. 4 lit. a) i art. 5 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (dalej: rozporządzenie nr 1305/2013) oraz pkt 13 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi (2011/2051(INI)) (2012/C 390 E/06) przyjmując, że Skarżącemu należy odmówić przyznania płatności związanej do powierzchni upraw ziemniaków skrobiowych pomimo tego, że swoim zachowaniem zrealizował cele tego wsparcia, a zatem zgodnie ze wskazanymi przepisami prawa materialnego powinna być Mu przyznana płatność,

2) naruszenie przez Sąd prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, co przejawiało się w mylnym uznaniu przez Sąd, że organy prawidłowo zinterpretowały art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach w zw. z art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) przyjmując, że umowa kontraktacji zawarta pomiędzy Skarżącym a Spółką nie spełnia warunku określonego w tym przepisie, co skutkowało odmową przyznania płatności do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że zgłoszone wnioski dowodowe miały służyć uzupełnieniu niekompletnego materiału dowodowego. Dążył do wykazania, że umowę zawarł z podmiotem mającym status grupy producentów rolnych, której jest członkiem i wspólnikiem. Wprawdzie decyzja o uznaniu spółki za grupę producentów rolnych została wydana 1 października 2019 r., ale postępowanie zainicjowano 29 kwietnia 2019 r. Natomiast wskutek przedłużającego się postępowania administracyjnego zgłoszono do sądu rejestrowego wniosek o zarejestrowanie zmiany umowy spółki poprzez dodanie do przedmiotu jej działalności wytwarzania skrobi i wyrobów skrobiowych. Realizował także cele wsparcia bezpośredniego do uprawy ziemniaków skrobiowych, a o tożsame płatności ubiegał się w latach wcześniejszych, mając zawarte umowy kontraktacji z innymi podmiotami. Gdyby organ przeanalizował przedłożoną 17 czerwca 2019 r. umowę kontraktacji, która nie spełniała warunków określonych w ustawie, i wystosował w trybie art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach wezwanie do uzupełnienia wniosku, to jeszcze przed 25 czerwca 2019 r. (ostatnim dniem przedłużonego terminu do złożenia wniosku) mógłby złożyć wszystkie posiadane dokumenty, które pozwoliłyby na uzyskanie płatności. Odnosząc się do art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach Skarżący podniósł, że w przepisie tym nie ma mowy, aby podmiot zobowiązany do odebrania ziemniaków skrobiowych musiał mieć wpisaną taką działalność w KRS na dzień podpisania umowy. Wpis taki ujawnił się w rejestrze przed zakończeniem postępowania. Ewentualne wątpliwości co do wykładni tego przepisu powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony. W ocenie Skarżącego, błędnie przyjęto, że warunek określony w powołanym przepisie musi być spełniony na dzień podpisania umowy, a nie do dnia wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wskazać jeszcze należy, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy, a tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skargę kasacyjną oparto na obu postawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Dla dokonania oceny, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo rozpoznał sprawę pod kątem przepisów prawa materialnego (ocenił prawidłowość dokonanej przez organy wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego), niezbędne było uprzednie dokonanie oceny, czy prawidłowo ustalono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i czy nie dopuszczono się innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie do tej ostatniej kwestii Skarżący sformułował dwa zarzuty procesowe - naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach. Nie było to jednak wystarczające do podważenia ustaleń faktycznych, jakich dokonały organy, a które Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę swego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym zaznaczyć należy, że zasadą wynikającą z art. 133 § 1 p.p.s.a. jest wydanie przez sąd administracyjny wyroku na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej.

Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest ustalenie okoliczności faktycznych sprawy administracyjnej lub zwalczenie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, lecz weryfikacja, czy ustaleń tych organy dokonały zgodnie z zasadami określonymi w procedurze administracyjnej. Uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa, ma na celu umożliwienie sądowi skonfrontowania z dokumentami prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Dowody takie nie mogą odnosić się do okoliczności, które nie zostały zaoferowane organom, których strona nie podniosła w toku postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA o sygn. III FSK 1298/22, III FSK 1251/22, II GSK 473/21). Sąd administracyjny nie dokonuje bowiem własnych ustaleń faktycznych w sprawie administracyjnej. Nie sformułowano natomiast w skardze kasacyjnej zarzutów opartych na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które powiązano by z przepisami proceduralnymi ustawy o płatnościach oraz k.p.a. (zob. art. 3 ustawy o płatnościach). Nie zakwestionowano także prawidłowości oceny zgromadzonych przez organy dowodów, w tym poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów, ani kompletności materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast uzupełniać zarzutów (podstaw) kasacyjnych. Wobec zatem niepodważenia ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia ustaleniami tymi Naczelny Sąd Administracyjny był związany.

Skarżący kasacyjnie zarzucił, że organy nie powiadomiły Go o tym, że przedłożona umowa nie spełniała warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach, a Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach. Zarzut ten nie jest jednak trafny. Organ pierwszej instancji prawidłowo wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i takie wezwanie do Skarżącego skierował (Skarżący nie był stroną umów, które pierwotnie dołączył do wniosku, dlatego uznano, że wniosek zawierał braki). Natomiast to, że przedłożona na wezwanie umowa (której był już stroną) nie spełniała warunków określonych w powołanym przepisie (z powodów dotyczących kontrahenta) nie stanowiło braku, który podlegałby uzupełnieniu w tym trybie. Nie było to uchybienie proceduralne, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach (w zw. z § 2 ust. 2 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w spawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), lecz odnoszące się bezpośrednio do kryterium merytorycznego, wynikającego z art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach. Co więcej, w przepisie tym jednoznacznie wyłączono możliwość stosowania art. 64 § 2 k.p.a. Skarżący natomiast nie żądał od organu udzielenia mu, stosownie do art. 3 ust. 2    pkt 3 ustawy o płatnościach, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Wobec tego organy, stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, obowiązane były do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W myśl natomiast art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Nie ulega zatem wątpliwości, że to nie organy powinny dążyć do skompletowania dokumentów, na podstawie których Skarżący mógłby otrzymać wnioskowane płatności. Takich dowodów powinien dostarczyć podmiot ubiegający się o płatności, a więc Skarżący. W postępowaniu pomocowym ustaleń faktycznych organy dokonują bowiem zasadniczo na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania. Konieczność zgromadzenia dowodów ciąży na organie wówczas, gdy zamierza na ich podstawie wywieść określone dla strony skutki prawne.

Skarżący kasacyjnie starał się również wykazać, że umowa, którą przedłożył organom, została zawarta z grupą producentów rolnych, której jest członkiem, tj. że ziścił się warunek określony w art. art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. b) ustawy o płatnościach. Jednak odnoszące się do tej kwestii dowody, które zaoferował na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, zmierzały do wykazania okoliczności, które nie były przedmiotem oceny organów. Już z samej argumentacji skargi kasacyjnej wynikało, że Spółka nie posiadała takiego statusu w dniu zawarcia umowy (25 kwietnia 2019 r.), skoro decyzja w tym przedmiocie została wydana dopiero 1 października 2019 r. (a więc po upływie ostatecznego terminu do zgłoszenia wniosku o płatność, który upłynął 25 czerwca 2019 r.). Zgłoszone wnioski dowodowe nie spełniały zatem warunków określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i nie miały na celu wykazanie uchybień organów w toku postępowania administracyjnego, lecz całkowicie innych okoliczności faktycznych. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji dowodów takich nie dopuścił.

Z ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że Skarżący złożył wniosek o płatności bezpośrednie, w tym płatności do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych. Organy uznały, że dołączona do wniosku (na wezwanie organu) umowa kontraktacji nie spełniała warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach, ponieważ na dzień jej zawarcia przedmiot działalności Spółki, z którą ją zawarto, nie obejmował wytwarzania skrobi lub wyrobów skrobiowych. Przedmiot ten został zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców KRS 12 lipca 2019 r., podczas gdy umowa została zawarta 25 kwietnia 2019 r., a przedłożona organowi 17 czerwca 2019 r.

Powołany art. 15 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o płatnościach stanowił, że płatność związana do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych jest przyznawana rolnikowi, jeżeli zawarł umowę na uprawę ziemniaków skrobiowych, w której rolnik zobowiązuje się do wytworzenia i dostarczenia podmiotowi, którego przedmiot działalności obejmuje wytwarzanie skrobi lub wyrobów skrobiowych, określonej ilości ziemniaków skrobiowych z określonej powierzchni gruntów, a podmiot ten zobowiązuje się te ziemniaki odebrać w umówionym terminie, zapłacić za nie umówioną cenę i wyprodukować z nich skrobię lub wyroby skrobiowe.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia ww. przepisu poprzez błędną wykładnię, choć faktycznie argumentacja Skarżącego kasacyjnie wskazuje na dążenie do wykazania niewłaściwego jego zastosowania (błędną subsumpcję). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się żadnej postaci naruszenia tego przepisu. Sąd prawidłowo przyjął, że jego rozumienie przez organy było właściwe i trafnie zastosowano go w ustalonych okolicznościach przyjmując, że nie wykazano spełnienia warunku, jaki został w nim określony. Prawidłowo przedłożoną umowę oceniono w kontekście ww. przepisu przez pryzmat terminu, w którym została ona zawarta, skoro w treści przepisu jednoznacznie wskazano, że płatność jest przyznawana rolnikowi, który zawarł umowę z podmiotem, którego przedmiot działalności obejmował wytwarzanie skrobi lub wyrobów skrobiowych. Warunek, o którym mowa, musiał być zatem spełniony na dzień zawarcia umowy kontraktacji, a nie dopiero na dzień wydania decyzji w sprawie płatności. Zawarcie takiej umowy zostało przez ustawodawcę uznane jako warunek konieczny do ziszczenia się przesłanki kwalifikowalności do płatności do powierzchni upraw ziemniaków skrobiowych. Był to warunek dodatkowy do tych, które przewidziano w art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach dla płatności bezpośrednich w ogólności. Ustawodawca wyraźnie ograniczył możliwość przyznania płatności związanych do powierzchni uprawy ziemniaka skrobiowego tylko tym rolnikom, którzy zawarli umowę kontraktacji z podmiotem spełniającym określone kryterium, a nie z jakimkolwiek innym podmiotem. Przyjęcie zaproponowanego przez Skarżącego sposobu stosowania ww. przepisu prowadziłoby do obejścia prawa i stosowania go w sposób niezgodny z jego brzmieniem oraz intencją ustawodawcy. Dlatego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że organy zgodnie z prawem uznały, że Skarżący nie spełnił jednego z warunków przyznania spornej płatności. Oceny te były wynikiem wyczerpującego rozpatrzenia przez organy materiału dowodowego.

Sąd nie naruszył także art. 4 lit. a) i art. 5 pkt 3 rozporządzenia (UE) 1305/2013, poprzez ich niezastosowanie. Powołane rozporządzenie, jak wynika z regulacji art. 1, określa cele, do realizacji których ma przyczyniać się polityka rozwoju obszarów wiejskich, oraz odpowiednie priorytety unijne w zakresie polityki rozwoju obszarów wiejskich. Żaden z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów nie odnosi się do przesłanek przyznania płatności do powierzchni uprawy ziemniaków skrobiowych i nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyroku, ani decyzji. Pierwszy z nich określa jeden z celów wspólnej polityki rolnej, jakim jest wsparcie rozwoju obszarów wiejskich poprzez wspieranie konkurencyjności rolnictwa. Drugi odnosi się do priorytetów unijnych w zakresie rozwoju obszarów wiejskich w postaci wspierania organizacji łańcucha dostaw żywności, w tym przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych, promowania dobrostanu zwierząt i zarządzania ryzykiem w rolnictwie, obejmujące wymienione w nim cele szczegółowe. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił natomiast, jaki skutek miałby dla niego wystąpić, gdyby te przepisy zostały zastosowane w ustalonych okolicznościach i w jaki sposób mogłoby to nastąpić.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego. Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).