Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1890/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 389/20 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 17 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 389/20 oddalił skargę R. K. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z [...] grudnia 2019 r. o ustaleniu, na wniosek P. sp. z o.o., lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia w Łodzi na terenie przy ul. [...], sięgacz do ul. [...] w granicach działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...].

Sąd Wojewódzki stwierdził w szczególności, że postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji organów obu instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego zdefiniowanych w przepisach art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej Kpa). W motywach zaskarżonej decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 Kpa organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które przesądziły o jej wydaniu. Rzeczowo ustosunkował się także do zarzutów odwołania, w tym do kwestii rzekomej potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, trafnie wywodząc przy tym, że w stanie faktycznym i prawnym kontrolowanej sprawy potrzeba taka nie występuje.

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej upzp) polegającym na braku należytej kontroli postępowania administracyjnego oraz braku uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że została wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na niepodjęciu wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebraniu i nierozpatrzeniu materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. nieustaleniu aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 3 pkt 2 upzp poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego oraz brak uchylenia decyzji, mimo że decyzja ta została wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik, tj. art. 53 ust. 3 pkt 2 upzp polegającym na błędnej wykładni tej normy polegającej na przyjęciu przez organy administracji wydające decyzję, że nie zachodzi potrzeba poczynienia szczegółowych ustaleń co do aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

3.2. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

3.3. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 2 upzp. Należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 1 upzp, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie do treści art. 56 tej ustawy, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia nie jest uprawniony do analizowania, czy lokalizacja inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora jest zasadna czy też nie. Brak możliwości takiej analizy zachodzi również wtedy, jeśli inna lokalizacja inwestycji byłaby korzystniejsza z punktu widzenia właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać (wyrok NSA z 24 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 990/21, wyrok WSA w Białymstoku z 16 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 787/19). Natomiast z art. 53 ust. 3 pkt 2 upzp wynika, że organ dokonuje analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, która obejmuje m.in. ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, nie zaś analizy możliwości alternatywnej lokalizacji infrastruktury. W niniejszej sprawie, co wynika wprost z treści decyzji, taka analiza została przeprowadzona.

3.4. W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania przy ustalaniu aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy terenu objętego wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organy wyjaśniły bowiem stan zagospodarowania i zabudowy, odwołując się do zapisów ewidencji gruntów i budynków, zaś w zakresie ochrony archeologicznej odwołano się do ustaleń studium. Nie było przy tym potrzeby w ramach wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonywania opisu zabudowy i naniesień na nieruchomościach, przez które będzie przebiegała inwestycja.

3.5. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

3.6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.