Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 323/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 79 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zborzyński Sędziowie: Sędzia WSA Marta Wojciechowska Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekr. sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Nysy, działając na podstawie art. 13 § 1 w związku z art. 21 § 1 ust. 1, § 3 i § 4, art. 200, art. 207 i 210 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 pkt 2, art. 9 ust. 1,4,5 i ust 6 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.), a nadto uchwały Rady Miejskiej w Nysie Nr III/30/02 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na 2003 r., określił Z. T. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych od samochodu ciężarowego Jelcz 316M nr rej. [...] za 2003 r. w wysokości 1.788,00 zł.

Powyższa decyzja zapadła po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego w następstwie uchylenia, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] po, poprzedniej decyzji organu I Instancji.

W motywach rozstrzygnięcia z dnia [...] organ wskazał, że Z. T. w okresie od 6 października 2000 r. do 13 listopada 2003 r. był właścicielem wskazanego powyżej pojazdu, z którego to tytułu ciążył na nim, wynikający z art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm. )-/dalej u.o.p.o.l/ obowiązek podatkowy. Stosownie zatem do art. 11 u.o.p.o.l. był on obowiązany uiścić podatek za 2003 r. w wysokości 1.788 zł

Powyższe ustalenia organ dokonał w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci: umowy kupna - sprzedaży z dnia 6.10.2000 r. między W. T. a Z. T., decyzji Starostwa Powiatowego w Nysie z dnia [...] o wyrejestrowaniu pojazdu marki Jelcz 316M nr rej. [...], wydruku karty ewidencyjnej pojazdu oraz pisma Starostwa Powiatowego w Nysie z dnia 12 grudnia 2007 r. informującego o danych technicznych pojazdu oraz terminie nabycia samochodu i kasacji samochodu będącego własnością skarżącego.

Odwołując się od tej decyzji podatnik zakwestionował istnienie po jego stronie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, zarzucając organom wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Podniósł, iż poprzedni właściciel p. W. T., zgodnie z wzorem wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdu w Wydziale Komunikacji w Nysie w dniu 29 listopada 2000 r., na dowód czego przedłożył kserokopię wniosku do odwołania. W związku z powyższym skarżący przekonany był, iż w dniu tym nastąpiło wyrejestrowanie pojazdu. Podniesiono, że nabyty pojazd ciężarowy był niesprawny technicznie, w częściach, a skarżący zamierzał wykorzystać wyłącznie sprawne części do napraw innych pojazdów. Z tego względu podjął stosowne działania w celu wyrejestrowania pojazdu i przerejestrowania na siebie, jednakże organ odmówił jego zarejestrowania z uwagi na brak badań technicznych. W mniemaniu strony pojazd jest zarejestrowany dopiero wówczas, gdy złożony został wniosek o rejestrację, dostarczono niezbędne dokumenty i otrzymano dowód rejestracyjny na nazwisko i imię właściciela pojazdu. Zatem Z. T. uważał, że pojazd, który nabył nie był zarejestrowany.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz.856 z późn. zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie budziło wątpliwości, iż w dniu 6 października 2000 r. Z. T. nabył od W. T. samochód ciężarowy marki Jelcz 316M o numerze rejestracyjnym [...]. Powołując się na treść przepisów art. 9 ust.1 – 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu z roku 2003, stwierdzono, że obowiązek podatkowy ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Nabycie środka transportowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych rodziło obowiązek podatkowy w tym podatku od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Natomiast obowiązek podatkowy wygasał z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany - art. 9 ust. 5 u.o.p.o.l. Nabyty w 2000 r. przez Z. T. pojazd został uprzednio zarejestrowany przez p. W. T., przy czym samochód nie został przerejestrowany na nowego nabywcę. Dopiero [...] została wydana decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu - co potwierdziła informacja Starostwa Powiatowego w Nysie. W ocenie organu odwoławczego, trafnie organ I instancji stwierdził, iż Z. T. podlegał obowiązkowi podatkowemu w tym podatku w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r. Na podjętą ocenę w tym zakresie nie mogły mieć wpływu powoływane przez stronę okoliczności, jakoby poprzedni właściciel, p. W. T. złożyła wniosek o wyrejestrowanie tego pojazdu. Przedłożona wraz z odwołaniem kserokopia tego wniosku, datowana na dzień 29 listopada 2000 r. nie została przez wnioskodawcę podpisana, brak było również potwierdzenia złożenia wniosku w Starostwie. Nadto w podanej we wniosku dacie, wnioskodawca, p. W. T. dokonała już zbycia pojazdu (umowa sprzedaży z dnia 6 października 2000 r.), zaś uprawnienie do złożenia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu przysługuje jedynie właścicielowi. Organ odwoławczy uznał zatem przedłożony wniosek za niewiarygodny, stwierdzając, iż W. T. nie złożyła wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w trybie art. 79 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, lecz, jak to wynika z informacji Starostwa, zawiadomiła o zbyciu pojazdu, stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy.

Podkreślono również, iż określając wysokość zaległości podatkowej zastosowano właściwe stawki podatku od środków transportowych określone w uchwale Rady Miejskiej w Nysie Nr III/30/02 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na 2003 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucił naruszenie jego interesu prawnego, art. 73, art. 78 i innych ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także błędną interpretację pojęcia "pojazd zarejestrowany". Zarzucono również naruszenie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 25 marca 1998 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów poprzez jego niezastosowanie oraz niezastosowanie innych przepisów wykonawczych obowiązujących w dniu nabycia pojazdu a także ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskutek przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia przepisów obowiązujących w roku 2003, a nie w roku nabycia pojazdu tj. roku 2000, art. 9 ust 4 tej ustawy poprzez błędne jego zastosowanie i błędne ustalenie, że na skarżącym spoczywał obowiązek podatkowy. Nadto skarżący zarzucił organom naruszenie wynikającej z art. 9 Kpa zasady informowania stron, oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie mimo braku obowiązku podatnika.

Zdaniem skarżącego, treść art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu z 2000 r., zgodnie z którym obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na trwale wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty, świadczy o tym, iż z końcem miesiąca od zakupu pojazdu przez skarżącego obowiązek podatkowy przestał istnieć.

Zdaniem skarżącego, stanowisko organów jest wynikiem błędnej interpretacji wskazanych przepisów, błędnej oceny przedstawionych w sprawie dokumentów a w konsekwencji niezgodnego z rzeczywistością ustalenia stanu faktycznego. Skarżący ponownie podkreślił, iż nabyty pojazd był niekompletny i w stanie nie pozwalającym na jego użytkowanie. Poprzedni właściciel, W. T. złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdu w zakreślonym przez przepisy terminie, a także w stosownej formie. Celem wniosku nie było bynajmniej poinformowanie urzędu o zbyciu pojazdu, ale właśnie jego wyrejestrowanie, całkowite i nieodwołalne. Z informacji uzyskanych w urzędzie wynikało, że wniosek taki właśnie skutek odniesie, a załączenie umowy sprzedaży traktowano jako formalność. Zdaniem skarżącego fakt ten wskazuje, że pojazd, zgodnie z procedurą, wyrejestrowano w 2000 r. i nie można traktować go jako zarejestrowanego w okresie 2000-2003. Skarżący stoi na stanowisku, iż zmiana właściciela skutkuje wyrejestrowaniem pojazdu i bez znaczenia jest fakt, że pojazd był uprzednio zarejestrowany na poprzedniego właściciela. W ocenie skarżącego, skoro obowiązek podatkowy poprzedniego właściciela wygasł i jednocześnie, jak również zauważył organ odwoławczy, nabyty pojazd nie został zarejestrowany na imię i nazwisko nabywcy (skarżącego), to nie można twierdzić, że był on zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych. Nadto, skarżący podniósł zarzuty dotyczące działania Starostwa w Nysie, które jak twierdzi, w 2000 r. odmówiło mu wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu, wskazując, że samochód niezarejestrowany nie może zostać zarejestrowany. Jednocześnie nie było możliwości zarejestrowania pojazdu niesprawnego (rozebranego na części) bez badań technicznych. Taka odpowiedź urzędu wzbudziła w skarżącym uzasadnioną pewność, że pojazd nie może być i nie jest traktowany przez urzędników jako zarejestrowany, skoro domawiają jego wyrejestrowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko oraz argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 31 października 2008 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez przesłuchanie W. T. i jej synów oraz skarżącego, a także załączenia do akt sprawy złożonego wniosku o wyrejestrowanie z pozostałą, stosowną dokumentacją Wydziału Komunikacji w Nysie. W piśmie skarżący szczegółowo przedstawił okoliczności towarzyszące złożeniu przez p. W. T. wniosku z dnia 29 listopada 2000 r. o wyrejestrowanie pojazdu, wskazujące jego zdaniem, iż w dniu tym doszło w rzeczywistości do wyrejestrowania pojazdu, nie zaś poinformowania urzędu o jego zbyciu. Według skarżącego braki w materiale dowodowym w postaci wnioskowanych dowodów, świadczą, iż prowadzone przez organy postępowanie podatkowe było jednostronne i nierzetelne.

W odpowiedzi Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o oddalenie zgłoszonych wniosków dowodowych. Zdaniem Kolegium, kompletne akta dotyczące zarejestrowania/wyrejestrowania pojazdu, znajdujące się w posiadaniu Starosty Nyskiego nie są niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, podobnie jak nie istniała konieczność włączenia ich do akt postępowania podatkowego. Moment wyrejestrowania pojazdu ustalony został w oparciu o decyzję Starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.], lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Przede wszystkim nie ma racji skarżący wywodząc, iż organy winny zastosować w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązujące w 2000 r. Skoro organ podatkowy określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych na rok 2003, prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego obowiązujące w tym (2003) roku, które określały przedmiot i podmiot opodatkowania, podstawę opodatkowania oraz stawkę podatkową.

Za oczywiście chybiony należało uznać zarzut skarżącego, iż z treści art. 9 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu z 2000 r., zgodnie z którym obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na trwale wycofany z ruchu (wyrejestrowany) lub zbyty, wynika, iż z końcem miesiąca w którym pojazd został zakupiony przez skarżącego, obowiązek podatkowy w stosunku do skarżącego przestał istnieć. Na podstawie powyższego przepisu obowiązek podatkowy wygasł wobec zbywcy pojazdu – tj. pani W. T. Natomiast w stosunku do skarżącego obowiązek podatkowy powstał, zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy w brzmieniu obowiązującym w roku 2000, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty.

Stosownie do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz.84 ze zm.), w brzmieniu z 2003 r., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych będących właścicielami środków transportowych (ust. 1).

Moment powstania obowiązku podatkowego w omawianym podatku określa ust. 4 art. 9 u.p.o.l. Mamy tu do czynienia z dwiema sytuacjami. W pierwszym przypadku, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany. Decydujące znaczenie ma w tym przypadku dzień rejestracji, a nie dzień zakupu. W drugim przypadku obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zarejestrowany środek transportowy został nabyty. Decydujące znaczenie ma tu dzień nabycia pojazdu.

Przy powstaniu obowiązku podatkowego w omawianym podatku podstawowe znaczenie ma fakt zarejestrowania, a nie "przerejestrowania" na nowego właściciela.

Zgodnie natomiast z ust. 5 art. 9 ustawy obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany.

W świetle powyższych przepisów decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy skarżący na podstawie umowy z dnia 29 listopada 2000 r. nabył od p. W. T. pojazd (samochód ciężarowy marki Jelcz o numerze rejestracyjnym [...]) zarejestrowany.

Dokonana przez Sąd analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, iż organy podatkowe wydały zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło ustalić fakty i właściwie je ocenić. Organy podatkowe dokonały ich w oparciu o zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony materiał dowodowy W ocenie Sądu ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Fakt, iż w niniejszej sprawie zaistniało przeniesienie na skarżącego własności pojazdu zarejestrowanego został bezspornie wykazany przez organy podatkowe.

Wbrew zarzutom skarżącego, słusznie organ odwoławczy uznał w zaskarżonej decyzji, iż przedstawiony w toku postępowania wniosek o wyrejestrowanie pojazdu przez wnioskodawcę W. T. nie jest dowodem wiarygodnym. Przede wszystkim nie został podpisany przez wnioskodawcę, a także brak jest na nim prezentaty Starostwa Powiatowego w Nysie. Ponadto, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, w dniu sporządzenia przedmiotowego wniosku, pani W. T. nie była już właścicielem spornego pojazdu, a tylko właścicielowi przysługiwało uprawnienie do złożenia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu. Stąd organy prawidłowo oceniły, że p. W. T. nie złożyła wniosku o wyrejestrowanie pojazdu zgodnie z art.79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r., (Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), a jak wynika z adnotacji na umowie sprzedaży – zawiadomiła o zbyciu pojazdu – w trybie art. 78 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy.

Sąd nie dał wiary podniesionej przez skarżącego w piśmie procesowym okoliczności, iż przedstawiony wniosek o wyrejestrowanie pojazdu przez panią T. jest: "jedynie przykładowo wypełnionym wzorem, aby unaocznić organom jak wówczas wyglądał ten druk i że nie było możliwości wyboru opcji - kasacja pojazdu".

Zauważyć należy, iż taka argumentacja strony skarżącej pojawiła się po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania przez sądem administracyjnym w piśmie procesowym z dnia 31 października 2008 r. Znamienny jest też fakt, iż w sposób odmienny skarżący traktował sporny wniosek (a raczej jego kserokopię) w postępowaniu przed organem I jak i II instancji, powołując go jako dowód na okoliczność złożenia przez W. T. wniosku o wyrejestrowanie pojazdu.

Natomiast w sytuacji, gdy skarżący odwoływał się w postępowaniu podatkowym do "wzoru wniosku" wyraźnie to organom w składanych pismach artykułował (zob. np. pismo z dnia 11.01.2008 r., k. 3 akt organu I instancji).

W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, nie ma wątpliwości, iż skarżący w dniu 6 października 2003 r. nabył samochód ciężarowy uprzednio zarejestrowany przez zbywcę. Pojazd ten został wyrejestrowany na mocy decyzji Starosty Powiatu Nyskiego z dnia [...].

Skoro tak to słusznie określono, iż na skarżącym spoczywał obowiązek w podatku od środków transportowych na rok 2003 od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r. (stosownie do art. 9 ust. 4 i 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).

Powołane przepisy dają podstawę do wysunięcia wniosku, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem prawa własności. Istnienie prawa własności, jak i fakt, że pojazd jest zarejestrowany oznacza, że właściciel pojazdu jest obciążony obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku od środków transportowych.

Nie budzi także wątpliwości, że w myśl powołanego przepisu art. 9 ust. 5 ustawy, wygaśnięcie obowiązku podatkowego jest następstwem wyłącznie wyrejestrowania środka transportowego. Wyrejestrowanie pojazdu, zgodnie z art. 79 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, następuje na wniosek właściciela w drodze decyzji.

Dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych w drodze wyrejestrowania istotne jest więc wydanie decyzji o wyrejestrowaniu (wyrok WSA w Warszawie z 30 grudnia 2004r. sygn. akt III SA/Wa 332/04). Zatem dopóki pojazd nie zostanie wyrejestrowany, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na właścicielu (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 grudnia 2004r. sygn. akt III SA/Wa 442/04, niepubl., wyrok WSA w Poznaniu z 8 kwietnia 2004r. sygn. akt I SA/Po 1911/02 niepubl.).

Ponieważ moment wygaśnięcia obowiązku podatkowego został połączony z czynnością wyrejestrowania, zatem żadne inne okoliczności nie mogą skutkować wygaśnięciem obowiązku podatkowego.

W aktach sprawy brak jest dowodu, który potwierdziłby podnoszony przez skarżącego zarzut wyrejestrowania środka przez poprzedniego właściciela. Na skarżącym zaś spoczywał obowiązek wykazania zaistnienia powyższego faktu.

Na powstanie obowiązku podatkowego, jak wcześniej wyjaśniono nie miało wpływu to, czy skarżący zakupiony samochód ciężarowy używał, czy też jego zamiarem było pozyskanie części zamiennych do innych pojazdów. Zamierzony skutek mogło wywołać bowiem wyłącznie wyrejestrowanie pojazdu.

Dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu powoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, nastąpuje wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (zob. Komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008).

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego zbyt późnego wszczęcia przez organ podatkowy postępowania podatkowego (dopiero po upływie trzech lat) - Sąd i w tym zakresie nie podzielił stanowiska skarżącego. Zauważyć bowiem należy, iż skoro podatnik nie złożył wymaganej prawem deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy i nie uiścił należnego podatku, decyzję określającą wysokość tego podatku organ podatkowy może wydać dopóty, dopóki nie nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego, tj. do upływu 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). W sprawie niniejszej decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego została wydana przed upływem terminu przedawnienia, a więc zarzut skarżącego w tej kwestii nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na tle przedstawionych rozważań zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne, a i ocena trafności rozstrzygnięcia przeprowadzona przez Sąd w ramach uprawnień zakreślonych art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dała podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkować musiało jej oddaleniem na podstawie art. 151 powołanej ustawy.