Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 640/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 26 maja 2023 r. nr 0201-IOA.4103.2.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za VIII 2019 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 26 maja 2023 r. nr 0201-IOA.4103.2.2023 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej w skrócie jako: "DIAS" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania K. M. (dalej jako: "podatniczka", "skarżąca") od decyzji od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgorzelcu (dalej w skrócie jako: "NUS") nr 0231-SPV.4103.170.2022 z dnia 13 marca 03.2023 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r. w wysokości 37.682 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w postaci kantoru walut, pod nazwą K. w B.

W dniu 3 czerwca 2022 r. pracownicy Urzędu Skarbowego w Zgorzelcu rozpoczęli kontrolę, w związku z podejrzeniem, że pomimo ciążącego na niej obowiązku, podatniczka nie złożyła deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-8 za sierpień 2019 r. Podczas kontroli pracownicy Urzędu ustalili, że skarżąca w dniu 6 sierpnia 2019 r. kupiła na terenie Niemiec (nabycie wewnątrzwspólnotowe) samochód osobowy marki [...], nr VIN [...]. Skarżąca złożyła deklarację dla podatku akcyzowego AKC-U/S oraz uiściła z tego tytułu zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 25.651 zł. Z dniem 31 sierpnia 2019 r. pojazd ten został przez podatniczkę ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Postanowieniem nr 0231-SPV.4103.170.2022 z dnia 17 listopada 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zgorzelcu wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2019 r.

Uznał – po przeprowadzeniu postępowania podatkowego – że przedmiotowy samochód osobowy został przez skarżącą zakupiony z zamiarem wykorzystywania do działalności gospodarczej i od momentu jego nabycia służył podatniczce do tego celu. W związku z powyższym zobowiązana była do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. W konsekwencji tego, w dniu 13 marca 2022 r. wydał decyzję nr 0231-SPV.4103.170.2022, określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług w za sierpień 2019 r. kwocie 37.682 zł.

Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, DIAS wyjaśnił przede wszystkim, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 mara 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej w skrócie jako "ustawa VAT), opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług podlega m.in. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towaru lub na ich rzecz. Przepis ten stosuje się pod warunkiem, że nabywcą towarów jest:

a. podatnik, o którym mowa w art. 15 lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika;

b. osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a — z zastrzeżeniem art. 10; 2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.;

Przepis ust. 1 stosuje się również, gdy:

a. nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1;

b. dokonujący dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1 – jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy VAT, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 nie występuje w przypadku gdy:

a. dotyczy towarów do których miałyby odpowiednio zastosowanie przepisy art. 45 ust. 1 pkt 9, art. 80, art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18, z uwzględnieniem warunków określonych w tych przepisach;

b. dotyczy towarów innych niż wymienione w pkt 1 nabywanych przez:

1. rolników ryczałtowych dla prowadzonej przez nich działalności rolniczej,

2. podatników, którzy wykonują jedynie czynności inne niż opodatkowane podatkiem i którym nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług,

3. podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,

4. osoby prawne, które nie są podatnikami,

jeżeli całkowita wartość wewnąrzwspólnotowego nabycia towarów nie przekroczyła w trakcie roku podatkowego kwoty 50.000 złotych.

Zgodnie z art. 2 pkt 10 lit. a ustawy VAT, ilekroć w przepisach jest mowa o nowych środkach transportu, rozumie się przez to przeznaczone do transportu osób lub towarów pojazdy lądowe napędzane silnikiem o pojemności skokowej większej niż 48 centymetrów sześciennych lub o mocy większej niż 7,2 kilowata, jeżeli przejechały nie więcej niż 6000 kilometrów lub od momentu dopuszczenia ich do użytku upłynęło nie więcej niż 6 miesięcy; za moment dopuszczenia do użytku pojazdu lądowego uznaje się dzień, w którym został on pierwszy raz zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub w którym po raz pierwszy podlegał on obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego w zależności od tego, która z tych dat jest wcześniejsza; jeżeli nie można ustalić dnia pierwszej rejestracji pojazdu lądowego lub dnia, w którym podlegał on pierwszej rejestracji, za moment dopuszczenia do użytku tego pojazdu uznaje się dzień, w którym został on wydany przez producenta pierwszemu nabywcy, lub dzień, w którym został po raz pierwszy użyty dla celów demonstracyjnych przez producenta.

W niniejszej sprawie podatniczka nabyła samochód w dniu 6 sierpnia 2019 r., od A., [...], B.(1), [...], co udokumentowano rachunkiem na kwotę 32.000 euro, - po przeliczeniu na PLN wg kursu NBP poprzedzającego dzień transakcji, tj. 4,3182 zł/euro - stanowiło wartość 138.182,40 zł. Jako datę pierwszej rejestracji samochodu wskazano 11 października 2018 r., natomiast przebieg samochodu w dniu zakupu wynosił 21.320 km.

W dniu 7 sierpnia 2019 r. skarżąca złożyła do właściwego urzędu skarbowego deklarację uproszczoną dla podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego AKC-U [...], z której wynika, że była zobowiązana do zapłaty akcyzy w kwocie 25.651 zł i uiściła podatek w tak określonej wysokości. Następnie, w dniu 9 sierpnia 2019 r. złożyła do Starosty Zgorzeleckiego wniosek o rejestrację samochodu, który dokonał tej rejestracji decyzją z dnia 2 września 2019 r., z numerem rejestracyjnym [...]. Podatniczka ujęła nabyty samochód w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych pod poz. 4. Jako datę przyjęcia samochodu do użytkowania wskazała 31 sierpnia 2019 r.

Organ wyjaśnił również, że skarżąca w księdze rachunkowej ujęła fakturę nr [...] z 17 sierpnia 2019 r. wystawioną na kwotę netto 193,61 zł, VAT 44,53 zł, przez Stację Paliw C., NIP [...], na sprzedaż 49 litrów oleju napędowego do samochodu o nr rej. [...]. Ustalono również, że na prowadzoną przez nią firmę K., NIP [...], wystawiona została przez B. Sp. z o.o. z/s K., B.(1), faktura VAT nr [...] dokumentująca przeprowadzone badanie techniczne pojazdu w dniu 8 sierpnia 2019 r., tj. dwa dni po dokonanym jego nabyciu.

Dalej DIAS wyjaśnił, że w sierpniu 2019 r. podatniczka do działalności gospodarczej wykorzystywała samochód osobowy marki [...]. Pojazdem tym poruszała się pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem prowadzenia działalności. Niekiedy jeździła bezpośrednio po gotówkę z domu do banku. Podczas postępowania skarżąca nie potrafiła określić ile razy w ciągu dnia odbywała takie wyjazdy, było to uzależnione od zapotrzebowania, ale na pewno było ich kilka. Do banków znajdujących się m.in. w B., Z., W. po gotówkę jeździła osobiście. Strona nie pamiętała ile było takich wyjazdów w sierpniu 2019 r., ponieważ nigdy nie prowadziła żadnych ewidencji w tym zakresie. Podatniczka jako powód wycofania pojazdu marki [...] z ewidencji środków trwałych podała całkowite jego zniszczenie, poprzez spalenie, co miało miejsce w grudniu 2020 r. Jednakże faktycznie samochód ten przestała używać do prowadzonej działalności gospodarczej z chwilą "wprowadzenia samochodu osobowego [...] do firmy".

Według podatniczki, auto [...] cały czas się psuło i trzeba było je naprawiać. Strona przewoziła znaczne ilości gotówki, dlatego auto musiało być bezpieczne, a zatem bezawaryjne. Większa awaria samochodu marki [...] miała miejsce latem 2019 r. Podatniczka nie pamiętała jednak dokładnej daty. Pamięta natomiast, że była wówczas w banku, w Z., pojazd nie odpalił i zmuszona była wezwać lawetę. Nie posiada żadnych dowodów w tym zakresie ponieważ przewozu auta dokonał znajomy, którego danych nie zna.

Auto wówczas trafiło do warsztatu, skarżąca nie potrafiła jednak wskazać do którego, ani nawet w jakiej miejscowości. Podatniczka nie posiada żadnych dokumentów w tym zakresie. Strona nie potrafiła również wskazać, czy działo się to w okresie posiadania [...], czy przed tym okresem.

W trakcie postępowania skarżąca zeznała, że samochód [...] zakupiła z zamiarem osobistego korzystania. Auto to było roczne, bezawaryjne, na gwarancji. Jednakże [...] miał już swoje lata, zaczęła obawiać się o własne bezpieczeństwo, ponieważ przewozi duże ilości gotówki, dlatego zdecydowała się samochód [...] wprowadzić do ewidencji środków trwałych i wykorzystywać go do prowadzonej działalności gospodarczej. Podatniczka zeznała, że zarówno samochód [...], jak i [...] (od momentu wprowadzenia do ewidencji środków trwałych), wykorzystywała wyłącznie do działalności gospodarczej. Jeździła wyłącznie sama i nigdy nie wykorzystywała ich do celów prywatnych.

W ocenie DIAS dokonała ona wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu marki [...], nr VIN [...]. W związku z powyższym dokonane przez Stronę nabycie przedmiotowego samochodu podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

W dalszej części decyzji organ podkreślił, że w sprawie nie mają zastosowania wyłączenia z uznania nabycia samochodu [...], jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, ponieważ wartość nabycia pojazdu przekroczyła kwotę 50.000 zł.

Z zebranych dokumentów wynika, że pojazd nie spełnia warunków wynikających z art. 2 pkt 10 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, zarówno w zakresie liczby przejechanych kilometrów, jak i czasu, który upłynął od pierwszej rejestracji. Samochód ten w chwili zakupu miał przebieg 21.320 km, a zatem powyżej 6.000 km. Natomiast pierwsza jego rejestracja miała miejsce 11 października 2018 r., więc do dnia zakupu tj. 6 sierpnia 2019 r. upłynęło ponad 6 miesięcy.

W odniesieniu do stanowiska skarżącej, że potrzeba wprowadzenia samochodu [...] do ewidencji środków trwałych i wykorzystywania pojazdu do celów prowadzonej działalności nastąpiło już po jego zakupie, w dniu 31 sierpnia 2019 r. w związku z poważną awarią samochodu [...], organ podatkowy wyjaśnił, że podatniczka nie wykazała zaistnienia tej okoliczności. Podała co prawda, że do takiej awarii doszło, jednakże nie zdołała twierdzenia tego poprzeć żadnymi dowodami. Nie przedstawiła rachunków za zamówioną lawetę ani za dokonane naprawy, nie potrafiła wskazać nawet gdzie naprawy tej dokonano, choćby miejscowości. Organ nie mógł zatem uznać przedstawionego stanowiska za prawdziwe, wskazując przy tym dodatkowo, że w wieloletnim okresie prowadzenia działalności gospodarczej, podatniczka konsekwentnie ujmowała w wydatkach firmy wszelkie związane z eksploatacją przedmiotowego pojazdu koszty, w tym związane z naprawami pojazdu. Takich wydatków brak w ewidencji księgowej strony nie tylko w miesiącu sierpniu 2019 r., ale też w okresie bezpośrednio poprzedzającym zakup samochodu [...]. Pojazd [...] ostatecznie uległ całkowitemu zniszczeniu – spłonął w roku 2020. Ostatnia ujęta w ewidencji księgowej faktura wskazująca na jego naprawę pochodzi z dnia 8 maja 2019 r.

Dodatkowo organ podniósł, że przedstawionemu stanowisku skarżącej, że rozpoczęła używanie samochodu [...] do celów działalności gospodarczej dopiero po wprowadzeniu go do ewidencji środków trwałych, tj. po dniu 31 sierpnia 2019 r., przeczy fakt, że jeszcze przed tą datą, ujęła w dokumentacji księgowej firmy fakturę za zakup oleju napędowego do tego pojazdu (faktura nr [...] z dnia 17 sierpnia 2019 r.) oraz fakturę za przeprowadzenie jego badania technicznego (faktura nr [...] z dnia 8 sierpnia 2019 r.).

Wobec powyższego stwierdzenia i przy braku dowodów na uszkodzenie samochodu [...], DIAS uznał, że skarżąca dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego, natomiast prezentowane przez nią w toku postępowania podatkowego stanowisko, jest próbą uniknięcia zapłaty podatku od towarów i usług z tego tytułu. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszeń norm postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji.

DIAS przytoczył treść art. 99 ust. 8 ustawy VAT, zgodnie z którym podatnicy wymienieni w art. 15, inni niż zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni i osoby prawne niebędące podatnikami w rozumieniu art. 15, u których wartość wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przekroczyła kwotę, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, lub którzy skorzystali z możliwości wymienionej w art. 10 ust. 6, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe w zakresie dokonywanych nabyć za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu. W myśl art. 97 ust. 1 w/w ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, podlegający obowiązkowi zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub art. 11 ust. 1, od podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej.

Wobec takich okoliczności, DIAS w końcowej części decyzji wskazał, że skarżąca, zgodnie z art. 99 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, zobowiązana była do złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-8. Natomiast jako podmiot, który dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia, powinna dokonać rejestracji dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych i złożyć informację podsumowującą VAT-UE. Organ wyjaśnił przy tym, że materiał zgromadzony w sprawie pozwolił na określenie podstawy opodatkowania bez konieczności jej oszacowania. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy VAT, stawka podatku wynosi 22%. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy w okresie 1 stycznia 2011 r. — 31 grudnia 2019 r. stawka podatku o której mowa w art. 41 ust. 1 wynosi 23%.

W związku z powołanymi wyżej przepisami, podstawą opodatkowania będzie kwota należna sprzedawcy powiększona o wartość podatku akcyzowego, tj. 163.833,00 zł (138.182,40 + 25.651,00). Podatek VAT wynosi natomiast 37.682 zł (163.833 x 23%).

Skarżąca nabyła samochód marki [...] z zamiarem wykorzystywania do działalności gospodarczej, która zwolniona była z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług.

Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W związku z powyższym, uznano że skarżacej nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, podatniczka wniosła skargę do tutejszego sądu, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego, w tym:

1. art. 199 a, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2002, nr 2651 ze zm., dalej w skrócie jako: "o.p."), polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, przez poczynione w sposób arbitralny, bez dostatecznych ku temu podstaw, uogólnienie, polegające na przyjęciu, że strona, pozorując nabycie pojazdu dla celów osobistych, w istocie dokonała czynności prawnej, polegającej na nabyciu pojazdu dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy wnikliwa ocena materiału dowodowego nie daje podstaw do takich ustaleń;

2. art. 122, art. 187, art. 191 o.p. polegające na naruszeniu zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez poczynione w sposób arbitralny, bez dostatecznych podstaw ustalenie, że strona zaprzestała wykorzystywania pojazdu marki [...] dla celów prowadzonej działalności gospodarczej w sierpniu 2019 r., podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie daje ku temu podstaw;

3. art. 122 i art. 187 o.p., polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez zaniechanie kompleksowego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie i ustalenia okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności ustaleń i dowodów dokumentujących ponoszone przez stronę wydatki, zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na pojazd marki [...] po dacie 6 sierpnia 2019 r.

4. art. 122 i art. 191 o.p., polegające naruszeniu zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, poprzez poczynione w sposób arbitralny przyjęcie, że samochód [...] nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej, pomimo że wycofanie go z ewidencji środków trwałych nastąpiło dopiero w grudniu 2020 r;

5. art. 122 i art. 191 o.p., polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, poprzez poczynione w sposób arbitralny przyjęcie, że strona nie wykorzystywała pojazdu marki [...] do celów prywatnych lecz wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo że wypowiedź strony podczas przesłuchania dotyczyła wyłącznie czasu po 31 sierpnia 2019 r.

Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT, w związku z art. 9 tej ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, poprzez przyjęcie, że strona dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego.

W skardze zawarto również wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono stan faktyczny sprawy, podtrzymując stanowisko strony prezentowane w postępowaniu podatkowym. Podkreślono przy tym, że działanie, jakie organy podatkowe przypisały skarżącej, jest nieracjonalne, bowiem gdyby istotnie jej zamiarem było od początku wykorzystywanie samochodu marki [...] do działalności gospodarczej, to niezgłoszenie nabycia wspólnotowego byłoby dla strony niekorzystne, pozbawiało ją bowiem prawa odliczenia podatku naliczonego przy transakcji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ nie sprzeciwił się również rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Przywołując ramy prawne sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (pkt 1) oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju (pkt 4). Zgodnie natomiast z treścią art. 9 ustawy VAT 1, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

3. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy:

1) nabywcą jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 1,

2) dokonującym dostawy towarów jest podmiot inny niż wymieniony w ust. 2 pkt 2 - jeżeli przedmiotem nabycia są nowe środki transportu.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do tego, czy organ słusznie uznał, że zakup samochodu osobowego marki [...] przez skarżącą, w dniu 6 sierpnia 2019 r., spełnia warunki wewnątrzwspólnotowego nabycia, a zatem czy prawidłowe było określenie skarżącej z tego tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone w tym zakresie przez organy było prawidłowe, nie naruszało zasad postępowania podatkowego i pozwoliło na ustalenie, że skarżąca, kupując przedmiotowy pojazd, miała zamiar wykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej, co też robiła, począwszy od dnia zakupu samochodu.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, jakoby postępowanie dowodowe nie było prowadzone w kierunku ustalenia, czy skarżąca po dniu 6 sierpnia 2019 r. (data zakupu [...]), do dnia 31 sierpnia 2019 r. (data ujęcia tego pojazdu w ewidencji środków trwałych), wykorzystywała w działalności pojazd [...]. W tym kontekście zauważyć należy, że organy podatkowe jako dowód w sprawie dopuściły m.in. dokumentację rachunkową skarżącej, z której wynikało, że w tym okresie ujęta została faktura za paliwo zakupione do pojazdu [...], brak natomiast było jakichkolwiek dowodów kosztów ponoszonych na pojazd [...]. Co więcej strona w skardze podnosi nieuwzględnienie dowodów przeciwnych, jednak nie wskazuje na żadne okoliczności, jakie mogły uprawdopodobnić prezentowane stanowisko. Zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i sądowego, strona nie przedstawiła żadnych dowodów, że pomiędzy datą zakupu [...], a datą jej ujęcia w ewidencji środków trwałych, do prowadzenia działalności wykorzystywany był [...]. Tymczasem dowody zgromadzone przez organy podatkowe wykazały, że już od 8 sierpnia 2019 r., zatem dwa dni po zakupie pojazdu [...], w rachunkach prowadzonej działalności uwzględniane były koszty ponoszone na [...]. Stanowisko strony jawi się dodatkowo wątpliwe, wobec podnoszonej przez stronę niepamięci co do istotnych okoliczności, tj. daty kiedy nastąpiła poważna awaria samochodu [...], miejsca gdzie było auto naprawiane, okresu na jaki awaria ta uniemożliwiła używanie pojazdu, braku rachunków za naprawę.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut braku rozważań w zakresie wykorzystywania samochodu [...] do działalności w okresie od 6 sierpnia 2021 r., do dnia wykreślenia [...] z ewidencji środków trwałych (grudzień 2020 r.), albowiem okoliczność czy i w jaki ewentualnie sposób [...] wykorzystywany był przez skarżącą po dniu 31 sierpnia 2019 r. nie ma znaczenia dla ustaleń istotnych w niniejszej sprawie, skoro z tą datą już do ewidencji wprowadzony został sporny pojazd [...], a skarżąca oświadczyła, że już tylko on wykorzystywany był do prowadzonej działalności. Co więcej skarżąca nie wykazała, aby samochód [...] wykorzystała przy prowadzeniu działalności gospodarczej również pomiędzy 6 sierpnia 2019 r., a 31 sierpnia 2019 r.

W ocenie Sądu, organ zebrał materiał dowodowy, który pozwalał na przyjęcie, że w sprawie miało miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu przez skarżącą, w konsekwencji zobowiązana ona była do uiszczenia z tego tytułu podatku od towarów i usług.

Przesłanki, które o tym świadczą, organ szczegółowo opisał w uzasadnieniu decyzji i scharakteryzował. W ocenie Sądu, ustalenia organu znajdują podstawę w zebranym materiale dowodowym, są logiczne i spójne.

Wobec powyższego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.