Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1399/23
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.F. i K.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Op 334/22 w sprawie ze skargi A.F. i K.F. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 14 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków w przedmiocie wykonanych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z 21 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 334/22, oddalił skargę A. F. i K. F. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (OWINB) z dnia 14 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków w przedmiocie wykonanych robót budowlanych.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 22 lipca 2019 r., nr [...], znak [...], Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi W. D. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, na działce gruntowej oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem [...] k.m. [...] - obręb [...] przy ulicy [...] w [...]. Powołane rozstrzygnięcie uzyskało walor ostateczności i prawomocności z art. 16 § 1 i § 3 k.p.a.

W odniesieniu do ww. decyzji skarżący A. F. i K. F. podjęli liczne rodzaje postępowań od wznowieniowych po nieważnościowe, w tym w trybie skargowym. Wobec wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 22 lipca 2019 r., nr [...], z uwagi na pominięcie wnioskodawców w zakończonym postępowaniu w charakterze stron, którego to uprawnienia zostali pozbawieni bez własnej winy, Prezydent postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 r., o znaku [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 w związku z art. 147 k.p.a., otworzył na nowo postępowanie w sprawie zakończonej decyzją tego organu nr [...]. Równolegle do toczącego się postępowania wznowieniowego, skarżący wystąpili również do Wojewody Opolskiego pismami z dnia 31 sierpnia 2019 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji nr [...], domagając się przy tym wstrzymania wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z dniem 7 października 2019 r. Wojewoda zawiadomił strony o wszczęciu postępowania na wniosek skarżących w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Opola. Dalej organ ten odrębnym postanowieniem, działając na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. odmówił wstrzymania wykonania wyżej wymienionego rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Prowadząc postępowanie wznowieniowe Prezydent postanowieniem z dnia 9 października 2019 r., na podstawie 152 § 1 k.p.a., wstrzymał wykonanie swojej decyzji z dnia 22 lipca 2019 r., z którym to aktem nie zgodził się inwestor, wnosząc zażalenie do Wojewody.

Kontynuując organ administracji architektoniczno-budowalnej I instancji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił prowadzone postępowanie w trybie wznowieniowym, argumentując wszczęcie przez Wojewodę postępowanie w sprawie wyżej wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie nieważnościowym, wskazując, że stanowi ono zagadnienie wstępne w sprawie postępowania prowadzonego wobec przesłanek z art. 145 k.p.a. Niezależnie od prowadzonych postępowań nadzwyczajnych w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r., skarżący w piśmie z dnia 29 października 2019 r. poinformowali PINB, że inwestor kontynuuje prowadzenie robót budowlanych, pomimo wstrzymania tego rozstrzygnięcia przez Prezydenta.

Decyzją z dnia 31 października 2019 r., nr [...], Wojewoda Opolski w całości umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia Prezydenta nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r., w związku z wycofaniem przez skarżących swoich wniosków inicjujących to postępowanie.

Wobec informacji przekazanej przez skarżących o prowadzeniu robót budowlanym pomimo wstrzymania wykonania decyzji przez Prezydenta Miasta Opola, PINB wystąpił do tego organu, pismem z dnia 31 października 2019 r. o przekazanie: 1) postanowienia o wznowieniu przez Prezydenta Miasta Opola postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; 2) postanowienia tegoż organu z dnia 9 października 2019 r. wstrzymującego wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) pisma przekazującego zażalenie na w/w postanowienie Wojewodzie Opolskiemu. W piśmie datowanym również na 31 października 2019 r. organ nadzoru otrzymał wnioskowane dokumenty, a dodatkowo Prezydent przekazał również: 1) zawiadomienie Wojewody Opolskiego nr [...] i nr [...] z dnia 7 października 2019 r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; postanowienie Prezydenta Miasta Opola z 24 października 2019 r. zawieszające postępowanie w sprawie wznowienia postępowania; zażalenie strony na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Następnie skarżący ponownie, w piśmie z dnia 4 listopada 2019 r., przekazali PINB informację o kontynuowaniu prowadzenia robót budowlanych przez inwestora, w związku z czym organ nadzoru w dniu 5 listopada 2019 r., przeprowadził kontrolę na obiekcie, podczas której wydane zostało ustne polecenie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, udokumentowane wpisem w dzienniku budowy. Następnie organ zawiadomił W.D., w piśmie z dnia 6 listopada 2019 r., o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], k.m. [...] obręb [...]. Równocześnie w tym samym dniu postanowieniem nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązał organ powiatowy inwestora do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych realizowanych z naruszeniem przepisów prawa dotyczących budowy realizowanej w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę nr [...] oraz zabezpieczenie terenu placu budowy.

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2019 r., nr [...], Wojewoda Opolski uchylił w całości postanowienie z dnia 9 października 2019 r. Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie wstrzymania wykonania ww. robót budowlanych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W związku z rozstrzygnięciem organu II instancji administracji architektoniczno-budowlanej, skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. wnieśli do PINB o wstrzymanie wykonania robót, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, prowadzonych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Opola nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r.

Decyzją nr [...] z dnia 11 grudnia 2019 r. organ powiatowy, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych w oparciu o pozwolenie na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], k.m. [...] obręb [...], odstąpił od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wskazał PINB, że wobec wydania rozstrzygnięcia przez Wojewodę, ustała przesłanka stanowiąca podstawę do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przez organ powiatowy.

Następnie organ ten, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. przekazał według właściwości do Prezydenta Miasta Opola wniosek skarżących z dnia 5 grudnia 2019 r. "w sprawie wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę". Organ, uzasadniając przekazanie podania, wyjaśnił, że podejmuje tę czynność wobec prowadzenia przed organem administracji architektoniczno-budowlanej postępowania wznowieniownego w przedmiocie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Równolegle poinformował organ powiatowy skarżących, że nie mógł procedować ich wniosku o wstrzymanie z dnia 5 grudnia 2019 r., bowiem "jest on tożsamy z przedmiotem wydanego już w postępowaniu rozstrzygnięcia".

Zawiadomieniem z dnia 7 stycznia 2020 r. Prezydent Miasta Opola na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. wskazał, że wniosek A. i K. F. z 5 grudnia 2019 r., przekazany poprzednio przez PINB, nie może zostać załatwiony przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z braku właściwości, gdyż właściwym do załatwienia wniosku na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu.

Niezależnie od toczącego się postępowania wznowienionego, jak i czynności podejmowanych przez organ powiatowym, decyzją nr [...]z dnia 21 stycznia 2020 r., o znaku [...], Prezydent Miasta Opola zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W. D. obejmującego zmianę decyzji tego organu o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r., w zakresie konstrukcji dachu. Rozstrzygnięcie uzyskało walor ostateczności i prawomocności stosownie do art. 16 § 1 i § 3 k.p.a.

W piśmie z dnia 22 stycznia 2020 r. skarżący wnieśli do PINB o natychmiastowe rozpatrzenie ich wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r. o wstrzymanie wykonania robót budowlanych. W odpowiedzi na nie w dniu 28 stycznia 2020 r. PINB zawiadomił inwestora o terminie kolejnej kontroli.

Decyzją z dnia 29 stycznia 2020 r., o znaku [...], Prezydent umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną nr [...] oraz w przedmiocie wstrzymania wykonania robót budowlanych w wyżej wymienionej sprawie.

Pismem z dnia 6 lutego 2020 r., zgłosiła się do OWINB pełnomocniczka skarżących, domagając się przeprowadzenia kontroli postępowań administracyjnych zakończonych wydanymi przez Prezydenta Miasta Opola decyzjami: nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r. oraz nr [...] z dnia 21 stycznia 2020 r. Równolegle PINB w dniu 10 lutego 2020 r. przeprowadził kontrolę w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...].

Postanowieniem nr [...] z dnia 14 lutego 2020 r. organ powiatowy, po rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia 5 grudnia 2019 r., działając na podstawie art. 61a k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wstrzymania robót prowadzonych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta nr [...], o znaku [...], z dnia 22 lipca 2019 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. D. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej.

Równolegle do podjętych czynności, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (OWINB) przy piśmie z dnia 14 lutego 2020 r. przekazał organowi powiatowemu wniosek dotyczący przeprowadzenia kontroli postępowań administracyjnych zakończonych wydanymi przez Prezydenta Miasta Opola decyzjami: nr [...] z dnia 22 lipca 2019 roku oraz nr [...] z dnia 21 stycznia 2020 r.

W dniu 17 lutego 2020 r. autor zatwierdzonego projektu budowlanego, kwestionowanej inwestycji, przedłożył PINB analizę zacienienia istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...], należącego do skarżących, którą jako uprawniony projektant sporządził na potrzebę zmiany kształtu dachu, polegającą na zaprojektowaniu naczółków. Wskazał, że wyniki analizy potwierdzają spełnienie zapisów § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).

Niezależnie od prowadzonego postępowania, PINB w piśmie z dnia 18 lutego 2020 r., działając na podstawie art. 237 § 3 k.p.a., rozpatrzył pismo skarżących z dnia 22 stycznia 2020 r. w trybie skargowym, odnosząc się w nim do podnoszonych przez autorów skargi, zarzutów. Nie zgadzając się z wyjaśnieniami organu wnieśli na nie zażalenie do organu II instancji.

Równolegle PINB przekazał wniosek z dnia 6 lutego 2020 r., skierowany pierwotnie do OWINB, o skontrolowanie postępowań administracyjnych zakończonych wydanymi przez Prezydenta Miasta Opola decyzjami: nr [...] z 22 lipca 2019 r. oraz nr [...] z 21 stycznia 2020 r., ponownie do OWINB podkreślając swój brak właściwości. Dodatkowo do organu II instancji wpłynęła skarga A. i K. F., pierwotnie skierowana do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, o jej rozpatrzenie według właściwości.

Postanowieniem nr [...]z dnia 27 marca 2020 r. OWINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB nr [...]z dnia 14 lutego 2020 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z art. 61a k.p.a., w sprawie wniosku skarżących o wstrzymanie robót budowlanych, prowadzonych na podstawie decyzji Prezydenta nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r. Na rozstrzygnięcie to wnioskodawcy wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Następnie Wojewoda Opolski decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r., o znaku [...], umorzył postępowanie w sprawie wniosku A. i K. F. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola nr [...]z dnia 21 stycznia 2020 r., o znaku [...], zmieniającej w zakresie kształtu dachu decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r., ze względu na brak posiadania przez wnioskodawców interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość stanowiącą ich własność.

Rozpatrując skargę A. i K. F., na postanowienie OWINB nr [...]z dnia 27 marca 2020 r., wyrokiem z dnia 29 czerwca 2020 r., o sygn. akt II SA/Op 140/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uchylił kwestionowane postanowienie oraz postanowienie nr [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 14 lutego 2020 r. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że prowadzenie w sprawie postępowania wyjaśniającego przed podjęciem rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. stanowiło naruszenie tego przepisu. Następnie dodano, że w świetle ujawnionych okoliczności faktycznych nie było podstaw do stwierdzenia oczywistego braku legitymacji skarżących, a dokonana ocena naruszała art. 28 k.p.a..

W związku z wydanym orzeczeniem sądowoadministracyjnym, skarżący w piśmie z dnia 8 września 2020 r. ponownie zwrócili się do organu powiatowego o podjęcie czynności mających na celu wstrzymanie budowy wyżej wymienionej inwestycji.

Pismem z dnia 18 września 2020 r., znak [...], PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...] k. m. [...] obręb [...], realizującej w oparciu o decyzję zmieniającą nr [...] z dnia 21 stycznia 2020 r., wydanej przez Prezydenta Miasta Opola, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. Organ powiatowy jednocześnie wyznaczył oględziny na dzień 29 października 2020 r.

Dalej, w piśmie z dnia 20 października 2020 r., skarżący odnieśli się do prowadzonego postępowania wskazując, że przedłożona przez inż. E. B. analiza przesłaniania - ich zdaniem - "nie jest analizą przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych".

Podczas oględzin w dniu 29 października 2020 r. dokonano pomiarów obiektów oraz odległości do budynków znajdujących się na działkach sąsiednich. Ustalono, że na zewnątrz budynku do wykonania pozostało zagospodarowanie terenu, kanalizacja, gaz, energia podpięta do budynku. Droga dojazdowa pomiędzy posesjami posiada ok. 3,5 m szerokości.

Następnie organ powiatowy wezwał autora projektu, będącego równocześnie kierownikiem budowy, do złożenia w siedzibie pisemnych wyjaśnień w zakresie przyjętych w projekcie i zastosowanych na budowie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, a także przyjętych rozwiązań materiałowo-technicznych. Po ich złożeniu organ I instancji zawiadomił strony o zakończeniu postępowania.

W piśmie z dnia 29 listopada 2020 r. A. i K. F. doprecyzowali dane w zakresie ustaleń dokonanych podczas oględzin odnosząc się do wydzielonego ogrodzeniami pasa drogi służebnej, jego szerokości. Odnieśli się do przesłaniania ich budynku, a także do niezgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie zabudowy bliźniaczej oraz koloru elewacji, a także kształtu dachu.

W dniu 30 listopada 2020 r. do PINB wpłynęło zawiadomienie o zakończeniu budowy kwestionowanego budynku mieszkalnego wraz z dokumentacją.

Decyzją nr [...] z dnia 9 grudnia 2020 r., PINB działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego odstąpił od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...] k. m. [...] obręb [...], realizującej w oparciu o decyzję zmieniającą nr [...] z dnia 21 stycznia 2020 r., wydaną przez Prezydenta Miasta Opola, zatwierdzającą projekt budowlany, udzielającą inwestorowi pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w zakresie niezgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do zachowania wskaźnika zabudowy działki dla zabudowy bliźniaczej, lokalizowania budynku w odniesieniu do granicy działki, dopuszczalnej wysokości zabudowy. Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu zawarł szczegółową analizę zacienienia, okraszoną rysunkami, dla zobrazowania wykonanych wyliczeń. Odniósł się również do kwestii służebności gruntowych.

Decyzją nr [...]z dnia 14 października 2022 r. OWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm., dalej: P.b.), po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (PINB) nr [...]z dnia 4 kwietnia 2022 r., znak [...], orzekającej o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w sprawie budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], k.m. [...], obręb [...], realizowanej w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Prezydenta Miasta Opola nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r. oraz decyzję zmieniającą nr [...] tego organu administracji architektoniczno-budowlanej z dnia 21 stycznia 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. D. pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych - decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

OWINB decyzją nr [...] z dnia 15 stycznia 2021 r., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu uznał organ II instancji, że z zebranej dokumentacji wynikało, iż roboty nie zostały zakończone, wobec tego organ podejmujący postępowanie legalizacyjne winien je postanowieniem wstrzymać. Jednakże w sytuacji, gdy organ nie stwierdza nieprawidłowości, czyli uznaje, że roboty są legalnie prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę, czy też decyzję je zmieniającą, zdaniem OWINB niemożliwe było wydanie decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Tym bardziej o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Takie rozstrzygnięcie świadczy o dopatrzeniu się przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z prowadzeniem robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, w tym o nieprawidłowym nie wtrzymaniu robót oraz o braku podstaw do wydania nakazów ze względu na prawidłowo wykonane roboty. Zauważył organ odwoławczy, że z kwestionowanego rozstrzygnięcia wywieźć można, że brak podstaw do nałożenia obowiązku do wykonania nakazów wynika przede wszystkim z prawidłowego wykonywania przez inwestora robót budowlanych. Takie stwierdzenia zdaniem OWINB obligują organ nadzoru do umorzenia prowadzonego postępowania.

Ponownie prowadząc postępowanie, PINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie. Z możliwości tej skorzystali skarżący wskazując w swoim piśmie z dnia 10 marca 2021 r., iż niewniesienie przez organ powiatowy sprzeciwu w związku z zawiadomieniem o zakończeniu budowy na działce [...] k.m. [...] obręb [...], pomimo prowadzenia postępowania "świadczy o rażącym naruszeniu przez organ powiatowy przepisów".

Decyzją nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r., PINB działając w oparciu o art. 105 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wyżej wymienionych dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], k.m. [...] obręb [...] wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie było bezprzedmiotowe, a roboty były realizowane w zgodzie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się skarżący, działając przez pełnomocnika, wnosząc odwołanie do OWINB. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji przeprowadził analizę przesłaniania budynku położonego przy ul. [...]w [...]. Autor wykonał ją dla dwóch wariantów: do okapu oraz do górnej krawędzi naczółka (kalenicy). W pierwszym wariancie wysokość przesłaniania wynosiła H1=8080 mm (pomiar wykonany w trakcie oględzin organu powiatowego), natomiast odległość od wewnętrznego lica ściany budynku przesłanianego do budynku przesłaniającego wynosiła L1=8630mm, czyli z powyższego wynika, że warunek L1>H1 został spełniony. Dla drugiego wariantu wysokość przesłaniania H2=9835mm (odległość od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonego okna budynku przesłanianego do kalenicy budynku przesłaniającego), odległość od wewnętrznego lica ściany budynku przesłanianego do górnej krawędzi naczółka (kalenicy) budynku przesłaniającego wynosiła L2=11213mm, czyli warunek L2>H2 również został spełniony. Jej wyniki potwierdziły, że projektowany budynek w zabudowie bliźniaczej na terenie działki nr ew. [...] nie przesłania sąsiedniego budynku znajdującego się przy ul. [...] w [...].

W toku postępowania pełnomocnik skarżących poinformował organ odwoławczy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 168/21, oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2020 roku, znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji z dnia 22 lipca 2019 r., nr [...] Prezydenta Miasta Opola. Zdaniem strony skarżącej zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznali, że przy wydaniu pozwolenia na budowę nr [...] doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych w zakresie dostępu do działki nr [...] k.m. [...] obręb [...], na której prowadzona była inwestycja do drogi publicznej, przepisów o przesłonięciu - stwierdzono, że przesłonięcie budynku skarżących, także po zmianie kształtu dachu poprzez zaprojektowanie naczółków ma miejsce oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie kształtu dachu, czy koloru elewacji.

Na tym etapie postępowania prowadzonego przed OWINB, organ uzyskał informację o przeniesieniu prawa własności do nieruchomości przez inwestora na nowych właścicieli wybudowanych lokali mieszkalnych (Księga Wieczysta nr [...]).

W wyniku przeprowadzenia postępowania, organ II instancji decyzją z dnia 3 grudnia 2021 r. nr [...], o znaku [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na m.in. brak przeprowadzenia oględzin, a także błędne ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego.

Ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji zawiadomił nowe jego strony w sprawie, a pełnomocnik skarżących przypomniała organowi, że "jest związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 168/21 i w związku z tym nie może dokonywać nowych ustaleń faktycznych w kwestiach ustalonych przez Sąd".

W dniu 25 stycznia 2022 r. PINB przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalono, że na działce nr [...] usytuowany jest budynek gospodarczy parterowy z dachem płaskim o konstrukcji żelbetowej kryty papą. Budynek posiada bramę drewnianą dwuskrzydłową. Przedmiotowy budynek posadowiony jest w odległości 6,19 metra od spornego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce [...]. Ponadto ustalono, że na działce nr [...] na granicy z działką nr [...]posadowione są cztery boksy ogrodnicze: trzy o wymiarach 2,96 m na 2,00 i wysokości od 2,07 m do 2,23 m oraz jeden o wymiarach 2,40 na 3,51 m i wysokości od 2,07 do 2,23 m. Powyższe boksy posadowione są na kostce betonowej. Wody opadowe z boksów odprowadzane są na teren własny nieutwardzony. Następnie organ wezwał współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] k.m.[...], obręb [...] do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących daty budowy czterech wskazanych boksów oraz podanie inwestora budowy tych obiektów.

Równolegle swoje stanowisko w sprawie przedstawił pełnomocnik inwestora, w piśmie z dnia 11 stycznia 2021 r. (data wpływu do PINB dnia 13 stycznia 2022 r.), w którym wskazał na regulacje dotyczące zapewnienia odpowiedniego doświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich. W tym zakresie wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w celu ustalenia czy w budynku należącym do odwołujących istnieją pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz kopię projektu budowlanego budynku posadowionego na działce nr [...]km [...].

Kontynuując postępowanie w dniu 9 lutego 2022 r. PINB przeprowadził kontrolę utrzymania budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących, podczas którego ustalono m.in., że budynek mieszkalny jednorodzinny wybudowany w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Opola nr [...] z dnia 27 grudnia 1999 r. Pomieszczenia na parterze od strony południowej są pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi tj. pokój dzienny i jadalnia. Od strony północnej znajduje się kuchnia, pokój - gabinet. Na drugiej kondygnacji budynku od strony południowej znajduje się sypialnia i pokój dziecka, a od strony północnej dwa pokoje i łazienka. Odnosząc się do poczynionych ustaleń przez organ, w piśmie z dnia 18 lutego 2022 r. pełnomocnik inwestora uznał, że zakres pozyskanych dokumentów nie pozwala na jednoznaczną ocenę usytuowania pomieszczeń względem nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie. W związku z tym wniósł, o uzupełnienie dowodów w sprawie o rzuty elewacji, przekroje budynku oraz projekt zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na wezwanie organu powiatowego, nowy właściciele lokali mieszkalnych wyjaśnili, że boksy zostały wypożyczone od inwestora budynków na okres 18 miesięcy i dostarczone w dniu 9 lutego 2021 r. oraz nie są trwale związane z gruntem.

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], organ I instancji odstąpił od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wskazując, że inwestor wykonał roboty budowlane w zakresie wynikającym i zgodnym z zapisami projektu budowlanego i na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie PINB wskazał, że w niniejszej sprawie należało zastosować zasadę tzw. "złotego środka" odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, poprzez taką interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby nie ograniczały one w nadmierny sposób prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności. Kontynuując motyw swojego rozstrzygnięcia zauważył, że w sprawie nie występują przesłanki do przeprowadzenia postępowania naprawczego określonego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego oraz stwierdził zdatność techniczno- użytkową wykonanych robót budowlanych, co przesądza o zasadności odstąpienia od nałożenia obowiązków przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Decyzją z dnia 14 października 2022 r., nr [...], znak [...], OWINB utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. OWINB podkreślił, że dla rozpatrzenia sprawy istotne znaczenie ma ocena prawna wyrażona w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 168/21. Następnie, odnosząc się do zarzutów naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na dzień rozpoczęcia robót budowlanych tj. 14 sierpnia 2019 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285), podkreślił, że w kwestii naruszenia tego przepisu wypowiedział się już WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 168/2, który wskazał, że przepis ten nie został naruszony. Dalej odwołując się do treści art. 11 k.p.a. podkreślił, że z pomiaru powykonawczego w skali 1:500 sporządzonego przez uprawnionego geodetę S. P. załączonego do zawiadomienia o zakończeniu robót wynika, że odległość ścian spornych budynków od granicy działki wynosi 4,5 metra, co wskazuje na zgodność z wyżej wskazanym przepisem.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu odnośnie naruszenia § 12 ust. 8 warunków technicznych w zakresie odległości na działce [...] budynków mieszkalnych od budynku gospodarczego na działce nr [...] k.m. [...], obręb [...], OWINB zaznaczył, że WSA w Warszawie, w powołanym orzeczeniu nie odniósł do powyższego naruszenia, jednakże mając na uwadze art 134 § 1 p.p.s.a., należy dojść do wniosku, że takie naruszenie nie występuje, gdyż sąd przy rozpatrzeniu sprawy bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w sytuacji dopatrzenia się takiej niezgodności zostałoby to wskazane w wyroku. Wskazał przy tym, że w ścianie budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...] nie znajdują się otwory okienne ani drzwiowe od strony granicy z działką nr [...]. W konsekwencji organ wywiódł, że w tym przypadku powołane przepisy nie mają zastosowania i zakwestionował argumentację skarżących, że odległość budynku gospodarczego od budynku mieszkalnego, która wynosi 6,19 m, narusza przepisy § 12 ust. 8 warunków technicznych. Przypomniał, że przepis ten dotyczy odległości między ścianą budynku z oknami lub drzwiami budynku gospodarczego od budynku mieszkalnego, a nie odległości ściany budynku mieszkalnego z oknami lub drzwiami od ściany budynku gospodarczego.

Kontynuując uzasadnienie organ odwoławczy odniósł się również do kwestii przesłania budynku i naruszenia § 13 ust. 1 warunków technicznych, podkreślając, że "jak wskazał sąd przesłanianie istnieje, zatem do naruszenia powyższego przepisu doszło". Organ przypomniał, że w niniejszej sprawie budynki mieszkalne zostały wykonane przez inwestora na podstawie pozwolenia na budowę oraz zmiany pozwolenia na budowę, które pozostają nadal w obiegu prawnym, akcentując znaczenie w tym zakresie art. 16 k.p.a. Wskazał, że doprowadzenie spornych budynków do zgodności z § 13 ust. 1 warunków technicznych, wiązałoby się ze zmniejszeniem wysokości budynków czyli częściową rozbiórką budynków w zakresie I piętra, co doprowadziłoby do ingerencji w prawo własności lokali mieszkalnych znajdujących się na II kondygnacji budynku, i mogłoby skutkować naruszeniem substancji lokali z taki sposób, że stały by się niezdatne do użytkowania. Zdaniem organu II instancji takie postępowanie raziłoby nadmiernym rygoryzmem, bowiem w obecnej chwili nie występuje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, gdyż spełnione są warunku przeciwpożarowe, a jedynie sporne budynki przesłaniają budynek skarżących z naruszeniem § 13 ust. 1 warunków technicznych. Zauważył również organ, że budynek należący do skarżących posiada więcej niż dwa pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, zatem ograniczenie do światła dziennego w dwóch pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi poprzez przesłanianie nie ogranicza prawa własności w tak dużej mierze jak rozbiórka części budynku. Zaakcentował również, że toczące postępowanie nie powoduje braku możliwości dochodzenia roszczeń cywilnych związanych z naruszeniem § 13 ust. 1 warunków technicznych np. z ewentualnym obniżeniem przez inwestycję wartości nieruchomości skarżących, czy utrudnieniem korzystania z prawa własności.

Odnosząc się do zarzutu braku odpowiedniego dostępu działki nr [...] k.m. [...], obręb [...], do drogi publicznej, wskazał organ, że zgodnie z § 14 ust.1 warunków technicznych do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Przypomniał również, że dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. (ust. 3). Mając na względzie te regulacje wyjaśnił organ II instancji, że szerokość dojazdu do działki nr [...] z drogi publicznej ul. [...] wynosi ok. 3,5 metra. Z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] wynika, że każdoczesnym właścicielom, bądź posiadaczom działki nr [...] przysługuje nieograniczone w czasie prawo służebności gruntowej: po działce nr [...], polegające na prawie przejazdu i przechodu pasem drogowym biegnącym wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...]od ul. [...] do działki nr [...], po działce nr [...]polegające na prawie przejazdu i przechodu (prawo drogi) istniejącym w terenie pasem drogowym biegnącym wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...]- od ul. [...] do działki nr [...]; po działce nr [...]polegające na prawie przejazdu i przechodu (prawo drogi) istniejącym w terenie pasem drogowym biegnącym wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr [...] - od ul. [...] do działki nr [...].

OWINB zauważył, że wskazana droga dojazdowa nie spełnia z § 14 ust. 2 i 3 warunków technicznych, co również potwierdziło WSA w Warszawie w swoim orzeczeniu, jednakże doprowadzenie drogi do zgodności z przepisami wymagałoby ingerencji w prawo własności nieruchomości objętych powyższą służebnością poprzez zwiększenie szerokości drogi dojazdowej, a co za tym idzie zmiany umowy ustanowienia służebności. Opierając się o wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lipca 2021r., sygn. akt II SA/Sz 70/21, organ podniósł, że nie jest możliwe nałożenie obowiązku w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego gdy doszłoby do zalegalizowania robót budowlanych z naruszeniem prawa własności osób trzecich.

Odnosząc się do naruszenia zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie geometrii dachu jego braku symetrii i jego pokrycia, wskazał OWINB, że sporne budynki mają wprawdzie dachy strome o spadkach głównych połaci dachowych wynoszących 400, lecz w centralnej części, w której dachy budynków bliźniaczych łączą się występują dachy płaskie, pokryte papą, co powoduje, że dachy nie są symetryczne. Powyższe wskazuje na oczywistość naruszenia powołanym zapisów planu, jednakże, jak wskazano powyżej doprowadzenie do zgodności z tymi przepisami wymagałoby częściowej rozbiórki budynku i przebudowy konstrukcji dachu, co raziłoby nadmiernym rygoryzmem, w sytuacji gdy powyższe nie wpływa na prawa własności nieruchomości należącej do skarżących, a wręcz doprowadziłoby do zwiększenia przesłaniania z uwagi na podniesienie części dachu do wysokości kalenicy, w części, w której obecnie jest płaski. Kontynuując uznał organ, że ze względów technologicznych tj. prawidłowego odprowadzania wody z połaci dachu, pokrycie dachów dachówką ceramiczną zaleca się do stosowania przy dachach o kącie nachylenia powyżej 300, natomiast blachodachówkę przy dachach o kącie nachylenia od 10 stopni, zaś sporny dach pokryty papą ma kąt nachylania 1,50. Zauważył organ odwoławczy, że przy dachu o kącie nachylenia 1,50 nie jest technologicznie możliwe zastosowanie dachówki ceramicznej bądź blachodachówki, gdyż nie jest to na tyle szczelne pokrycie, aby je zastosować w przypadku dachów, gdzie następuje wolniejsze odprowadzanie wody z połaci dachowych. Zaznaczył również, że w zakresie naruszenia zapisów miejscowego planu dotyczących układu głównej kalenicy dachu prostopadle do wspólnej granicy działki w zabudowie bliźniaczej, sporne budynki usytuowane są na jednej działce, zatem zdaniem OWINB brak jest wspólnej granicy działek i wymóg ten nie ma zastosowania w tym przypadku.

Odnosząc się do naruszenia uregulowań planu w zakresie kolorystyki elewacji, organ odwoławczy wskazał, że nie ma to zasadniczego wpływu na kształtowanie zabudowy i ładu przestrzennego na danym terenie, a jego zdaniem niejasność ustaleń odnośnie koloru pastelowego aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może powodować nakładania na inwestora obowiązków w zakresie zmiany koloru części elewacji na innych kolor, gdyż wskazywałoby to na nadmierny rygoryzm organów nadzoru budowlanego.

OWINB odnosząc się do zarzutu braku przeprowadzenia analizy przesłonięcia budynków na działce nr [...] i [...], ponownie odniósł się do wydanego w sprawie orzeczenia WSA w Warszawie i wskazał, że w zapadłym orzeczeniu nie wskazało na naruszenie § 13 ust.1 warunków technicznych w zakresie przesłaniania budynków na działkach nr [...] i [...]. Zatem w przypadku stwierdzenia przez organ powiatowy, że przedmiotowe dwa budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej wykonane zostały zgodnie z zapisami projektu budowlanego i na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, zbędne było przeprowadzenie analizy przesłonięcia budynków zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...].

W zakresie oceny rozstrzygnięcia organu I instancji, uznał organ odwoławczy, że zostało wydane zgodnie z art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących, w licznej korespondencji skierowanej do powiatowego organu, nie miało to istotnego wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. W ocenie OWINB organ niższej instancji zasadnie odstąpił od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem wymagałoby to ingerencji w prawo własności spornych budynków w sposób niewspółmierny w stosunku w jakim w chwili obecnej inwestycja ta ingeruje w prawo własności skarżących.

Skargą A. F. i K. F. zaskarżyli powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 50 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego; § 13 warunków technicznych; § 3 pkt 1a i § 14 warunków technicznych; § 2 pkt 3 d, § 6 ust. 1, § 7 pkt 2 lit. b, § 7 pkt 4 lit. b d, i e uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]([...]) (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...]r. Nr [...][...], poz. [...]); § 12 ust.1 pkt 1 warunków technicznych; art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego; art. 51 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego; art. 138 §1 pkt 1 k.p.a.; art. 7 w zw. z art. 75 §1 k.p.a., 77 §1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.; art. 80 k.p.a.; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, zaś ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podkreślił, że równolegle do prowadzonego postępowania przez nadzór budowlany, w odniesieniu do decyzji nr [...] z dnia 22 lipca 2019 r. Prezydenta Miasta Opola, zapadł wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 168/21), oddalający skargę na decyzję GINB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dalej Sąd podniósł, że w powołanym orzeczeniu WSA w Warszawie podzielił argumentację GINB w zakresie wystąpienia przesłaniania w rozumieniu § 13 ust. 1 warunków technicznych, "jednakże przesłaniania zachodzi w zależności od wysokości części dachu przesłaniających budynków przyjętej do tej oceny (część ze skosami lub część płaska)". W wyroku tym podkreślono również, za organem II instancji, że "tylko krawędzie budynków przesłaniających przekraczają wysokość uznaną za wystarczająca do zachowania wymagań z § 13 ust. 1 warunków technicznych" tj. 9,34 m. Następnie odnosząc się do naruszenia § 60 ust. 1 i ust. 1 Sąd wskazał, że na piętrze skarżących znajdując się dwa okna, które z racji wysokości od poziomu gruntu na jakiej się one znajdują "z pewnością nie są pozbawione normatywnego nasłonecznienia" wynikającego w § 60 ust. 2 warunków technicznych, "w myśli którego w mieszkaniu wielopokojowym, a do takich zalicza się właśnie budynek skarżących, dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju". W ocenie Sądu w tym zakresie nie doszło do rażącego naruszenia § 60 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia. Następnie Sąd odnosząc się do geometrii dachu przyjął argumentację przedstawioną przez GINB, że sporne budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej mają co prawda dachy strome o spadkach głównych połaci dachowych wynoszących 40°, ale na ich pewnym odcinku (w centralnej części, w której dachy budynków bliźniaczych łączą się) zaprojektowano dachy płaskie. Dachy projektowanych budynków mieszkalnych nr 1 i 2 stanowią przy tym lustrzane odbicie i traktowane łącznie jako całość są względem siebie symetryczne, natomiast oceniane z osobna są niesymetryczne. Kalenice projektowanych budynków są prostopadłe do drogi dojazdowej oraz równoległe do granic bocznych działki. Sąd przytaczając argumentację organu II instancji wskazał w wyroku, że "budynek oceniany z osobna nie spełniają wymagań symetrycznych połaci dachowych, to jednak z uwagi na brak zasadniczego charakteru tego naruszenia, nie jest to uchybienie rażące. Tym bardziej, że na wskazanym terenie MN możliwe jest zaprojektowanie poza budynkami jednorodzinnymi lub w zabudowie bliźniaczej, domów mieszkalnych do 4 lokali (§ 4 ust. 1 tabela nr 1 lp. 1, kol. 3), co oznaczałoby, że taki projekt, tyle że przewidziany jako jeden budynek, spełniałby wymagania prawa miejscowego". Podobnie odniósł się do naruszenia w zakresie kolorystyki, podkreślając, że pojęcie "pastelowych kolorów" jest niejasne, bowiem w "obrocie można spotkać barwy farb, bejc itp. W kolorze pastelowego grafitu i temu podobnych". W pozostałym zakresie Sąd nie podzielił zrzutów skarżących.

W zaistniałym stanie faktycznym organ I instancji ustalił, co nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, że inwestycja realizowana jest na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...], obejmowała budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Cechą charakterystyczną tego typu inwestycji, zyskująca na popularności, jest możliwość uzyskania czterech odrębnych lokali mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej.

Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że teren inwestycji oznaczony jest w uchwale planu symbolem MN. Lokalny prawodawca określił nimi tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w której dopuścił: przeznaczenie max 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego pod usługi: wykonanie domów mieszkalnych do 4 lokali mieszkalnych; lokalizację garaży i obiektów gospodarczych związanych wyłącznie z funkcją mieszkaniową, ale zakazał przeznaczania na tym terenie miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych powyżej 3,5 t. Tym samym inwestycja, została zrealizowana zgodnie z przeznaczeniem terenu. Stosownie do § 7 pkt 2 lit. b i lit. c uchwały wprowadzono w zakresie zasad kształtowania zabudowy zakaz realizacji dachów o przesuniętej w pionie kalenicy oraz o niesymetrycznych spadkach połaci oraz dopuszczono stosowanie naczółków, lukarn, okien dachowych bez limitowania nachylenia połaci daszków. Natomiast dla kształtowania zabudowy bliźniaczej uchwała, stosownie do § 7 pkt 4 wysokość budynków: dopuszcza się różnicę wysokości do 1,40 m (lit a), układ głównej kalenicy: prostopadły do wspólnej granicy działki (lit. b), nachylenie głównych połaci dachowych: jednakowe (lit. c), pokrycie dachu – dachówka ceramiczna w kolorze naturalnym (lit. d), elewacje w kolorach pastelowych z wyłączeniem kolorów: niebieskiego, czerwieni, fioletu (lit. e). W zaistniałej sprawie, inwestycja stanowiła wykonanie dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej, jak wskazano powołanym orzeczeniu WSA w Warszawie, budynki oceniane z osobna nie spełniają wymagań symetrycznych połaci dachowych, ale z uwagi na brak zasadniczego charakteru tego naruszenia, Sąd oceniając przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., nie uznał tego naruszenia za rażące. Wskazał jednak, że na terenie oznaczonym symbolem MN możliwe jest zaprojektowanie poza budynkami jednorodzinnymi lub w zabudowie bliźniaczej, domów mieszkalnych do 4 lokali, stosownie do § 4 ust. 1 tabela nr 1 lp. 1, kol. 3 uchwały, co oznaczałoby, że taki projekt, tyle że przewidziany jako jeden budynek, spełniałby wymagania prawa miejscowego.

Sąd podniósł, że przedmiotowa inwestycja wypełnia podstawowe warunki uznania jej za budynek w zabudowie bliźniaczej, cechujący się wspólną przegrodą oddzielającą lokale funkcjonalnie i przeciwpożarowo. W zaistniałej sprawie oba budynki stanowią lustrzane odbicia. Mając na względzie, iż inwestycja została określona jako dwa budynki jednorodzinne dwulokalowe, w zabudowie bliźniaczej, nie można pominąć, że kształtuje otaczająca zabudowę jako jeden budynek o dachu symetrycznym, z kalenicą równoległą do bocznych działek i prostopadłą do drogi wewnętrznej. Oceniając obiekt z zewnątrz, nie mając wglądu do zatwierdzonego projektu budowlanego, ani wiedzy o braku wydzielenia geodezyjnego działki, obiekt ten posiada typowe cechy, wskazane powyżej pozwalające zakwalifikować go jako budynek w zabudowie bliźniaczej. Mając na względzie przytoczone zapisy obowiązującego planu, który dopuszcza wykonanie naczółków, lukarn, okien dachowych bez limitowanego nachylenia, a zatem również i w postaci dachu płaskiego, jak również jego zapisów w zakresie dachu w budynku w zabudowie bliźniaczej, który jak wskazał WSA w Warszawie traktowany jako jeden budynek spełniałby obowiązujące regulacje przestrzenne oraz treść art. 7a k.p.a., uznać zdaniem Sądu należy, że zrealizowany dach narusza powołane zapisy uchwały, w stopniu wskazanym w powołanym orzeczeniu, niemniej w ocenie Sądu stwierdzone naruszenie nie uzasadniało prowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z OWINB w zakresie przedstawionej argumentacji, w której akcentował organ, że stwierdzone naruszenie nie ingeruje w prawo własności skarżących, a doprowadzenie do zgodności § 6 ust. 1 tabela nr 3 lp 1 oraz § 7 pkt 2 lit. b uchwały wymagałoby częściowej rozbiórki budynku i przebudowy konstrukcji dachu, co "raziłoby nadmiernym rygoryzmem". Sąd podkreślił przy tym, że specyfika wykonanej konstrukcji połaci dachowej, w zaistniałym stanie faktycznym, oceniana z zewnątrz, jako jeden budynek, jest zgodna z powołanymi zapisami, co również przesądzono w powołanym orzeczeniu WSA w Warszawie. Powstały obiekt ma wysokość zgodną z zapisami planu (do 12 m), a przyjęta konstrukcja dachu, oceniając go jako dach jednego budynku, wypełnia założenia wskazane w uchwale. Powołany akt dopuszcza dachy z połacią częściowo płaską, a dokonując oceny z zewnątrz, zrealizowana połać spełnia zapisy planu. W konsekwencji zdaniem Sądu stwierdzone naruszenie, w zaistniałym stanie faktycznym, nie stanowiło naruszenia uzasadniającego inicjowanie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Tym bardziej, że przy ocenie tego naruszenia organy miały obowiązek dokonania ich oceny przez pryzmat art. 7a § 1 k.p.a..

Sąd zgodził się też z OWINB, że doprowadzenie do zgodności inwestycji z powołanymi zapisami, doprowadziłoby do zwiększenia przesłaniania pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżących. Odnosząc się natomiast do kwestii kolorystyki elewacji, zwrócił uwagę, co również podniósł WSA w Warszawie, że w powołanym planie poza nieprecyzyjnym wskazaniem "elewacji w kolorach pastelowych" lokalny prawodawca doprecyzował wyłącznie zakaz stosowania kolorów: niebieskiego, czerwieni i fioletu. Zgodził się należy również z argumentacją przedstawioną w powołanym orzeczeniu, że na rynku materiałów budowlanych dostępne są barwy określane mianem "pastelowych grafitów" lub podobnych "odcieni szarości". Stąd nie można uznać, że zastosowana kolorystyka przez inwestora stanowi naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania przez organ nadzoru w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Na marginesie wskazać należy, że dobrane kolory (biały z elementami grafitu) są obecnie dość popularne wśród projektantów i w odbiorze są traktowane jako barwy neutralne, wkomponowujące się praktycznie w każdą kolorystykę istniejącej zabudowy. Również Sąd zgodził się, że stwierdzone wątpliwości interpretacyjne w zakresie zapisów planu nie wpływają na prawo własności skarżących, a domaganie się zmiany kolorystyki elewacji inwestora nie ma uzasadnienia. Na marginesie Sąd zwrócił uwagę, że zabudowa otaczająca przedmiot inwestycji ma co do zasady jasne kolory, głównie białe, a argumentacja wskazująca, że użyty na niektórych częściach budynków odcień grafitu ogranicza dostęp do światła, stanowi kryterium o charakterze subiektywnym strony skarżącej, które nie ma odzwierciedlenia w przepisach warunków technicznych regulujących kwestii zapewnienia pomieszczeniom odpowiedniego nasłonecznienia.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia doświetlenia pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżących, jak i zapewnienia minimalnego czasu doświetlenia pomieszczeń, Sąd przypomniał wyrok WSA w Warszawie, w którym Sąd ten podkreślił, że w zaistniałej sprawie wyłącznie krawędzie budynków przesłaniających przekraczają wysokość 9,34 m, która stosownie do powołanego § 13 tego rozporządzenia została uznania za wystarczającą do zachowania wskazanych w nim wymagań. W wyroku tym skazano również, że ustalona wysokość przesłaniania nie jest jednolita, z uwagi na położenie kalenic prostopadle w kierunku budynku skarżących i obniżenia centralnej części do wysokości 9,09 m, co powoduje, że na tym odcinku dachu wysokość przesłaniania wynosi 7,98 m, a zatem w tej części konstrukcja budynku nie narusza § 13 warunków technicznych. Sąd przypominał też, że przed wydaniem decyzji z dnia 3 grudnia 2021 r. OWINB zlecił wykonanie analizy przesłaniania, uwzględniając wysokość okapu dachu oraz górnej krawędzi naczółka, opierając się o pomiary wykonane w trakcie oględzin organu powiatowego w trakcie postępowania. W oparciu o te dane ustalił, że sporna inwestycja nie przesłania budynku mieszkalnego przy ul. [...], w sposób naruszający § 13 warunków technicznych. Ponadto w zaistniałej sprawie, jak wskazał WSA w Warszawie, "na piętrze budynku skarżących znajdując się dwa okna, które z racji wysokości od poziomu gruntu, na jakie się znajdują z pewnością nie są pozbawione normatywnego nasłonecznienia wynikającego z § 60 ust. 2 rozporządzenia". Wskazał dalej Sąd, że budynek skarżących wypełnia dyspozycję "mieszkania wielopokojowego" z tego przepisu, który dopuszcza ograniczenie wymogu z § 60 ust. 1 powołanego aktu. Jak wynika z protokołu oględzin budynku skarżący z dnia 9 lutego 2022 r. oraz załączonych do niego rzutów z projektu budowanego, który to materiał nie był kwestionowany przez stronę skarżącą, na parterze budynku jednorodzinnego, od strony południowej (od strony inwestycji) znajduje się jadalnia z kuchnią, a na piętrze dwa pokoje i łazienka. Jak wskazano w powołanym orzeczeniu, z uwagi na odległość obu tych pokoi od poziomu gruntu, nowopowstały budynek nie doprowadza do niedopuszczalnego zacieniania czy ograniczenia w dostępie do światła. Od strony północnej (frontu budynku) znajdują się dwa pokoje na parterze budynku i dwa na piętrze. Tym samym w odniesieniu do budynku skarżących zastosowanie ma § 60 ust. 2 warunków technicznych, co również wskazano w powołanym orzeczeniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych w zakresie niezachowania naruszenia "odległości budowanych na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...] budynków od granicy z działką skarżących nr [...]", poprzez konieczność dostosowania tej odległości do warunków z § 13 powołanej rozporządzenia, co obligowałoby inwestora do "odsunięcia budynku od granicy" w głąb jego działki, Sąd wskazał, że jak wynika z analizy ustalonej przez GINB, konstrukcja narusza przytoczony przepis powodując niedopuszczalne przesłaniania tylko w odniesieniu do krawędzi budynku, centralna część kalenicy dachu nie narusza § 13, bowiem wysokość przesłaniania ustalił organ ten, a następnie zaakceptował WSA w Warszawie, na 7,98 m, a zatem przyjęta przez projektanta odległość inwestycji jest w tym zakresie zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych. Mając zatem na względnie zapewnienie warunku z § 60 ust. 2 tego rozporządzenia, w ocenie Sądu PINB zasadnie odmówił nałożenia na inwestora obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W zaistniałym stanie faktycznym, z uwagi na to, że występujące zacienienie jest fragmentaryczne, a w pozostałym zakresie budynek skarżących, jak i pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzie w nim się znajdujące, mają zapewnione odpowiednie nasłonecznienie, uznać należy, że nie doszło do naruszenia § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego aktu, w stopniu uzasadniającym nałożenia na inwestora obowiązków z art. 51 Prawa budowlanego. Również w odniesieniu do tej kwestii Sąd przypominał, że wyniki sporządzonej przez OWINB analizy zacienienia, wykonanej w oparciu o pomiary ustalone w trakcie oględzin, a nie kwestionowane przez skarżących, wskazywały, że w zaistniałej sprawie nie doszło do naruszenia § 13 warunków technicznych. Sąd podkreślił, że powstałe rozbieżności winny być interpretowane zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., a stwierdzone w postępowaniu przez GINB naruszenie § 13 rozporządzenia, w zakresie fragmentu kwestionowanej inwestycji, pozwala przyjąć, że w zaistniałej sprawie podjęcie czynności przez organ nadzoru budowlanego byłoby wyrazem nadmiernego rygoryzmu, a stopień naruszenia nie uzasadnia rozbiórki powstałego budynku.

Odnosząc się do kwestii dostępu do drogi publicznej działki, na której zrealizowana jest inwestycja, Sąd wyjaśnił, że istniejąca służebność drogowa została wpisana do Ksiąg Wieczystych należących do stron postępowania. Z ich treści wynika, że uprawnienie to jest nieodpłatne i nieograniczone, a wydzielony pas ustalono na szerokości 3,5 m. W tym miejscu przypomniano wyjaśnienie PINB w decyzji z dnia 9 grudnia 2020 r., który wskazał, że taka szerokość drogi była zgodna z § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62), który wymagał, iż dojazd do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, który w tamtych czasach miał być dostosowany do pojazdów o ciężarze całkowitym do 2,5 tony, musiał mieć minimum 3,5 m szerokości. Tym samym, mając na względzie, że strona skarżąca ma jedynie wiedzę, że wyznaczono wyżej wymienioną drogę dojazdową przed 1999 r., zgodzić się należy z argumentacją organu I instancji, że ustanowiona służebność drogowa była zgodna w warunkami technicznymi w dacie jej ustanowienia. Dalej Sąd podkreślił, że pomimo jej parametrów, które ponad wszelką wątpliwość nie spełniają obecnie wymogów z § 14 warunków technicznych, nie są kwestionowane przez nowych właścicieli, którzy z tej drogi dojazdowej będą korzystać. Kwestia szerokości drogi dojazdowej nie będzie mieć wpływu na wykonywanie prawa własności do nieruchomości przez skarżących.

Sąd nie podzielił również podniesionych zarzutów w zakresie braku możliwości odstąpienia przez organy nadzoru budowlanego w zakresie prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 z uwagi na koszty przeprojektowania obiektu, co zdaniem autorki skargi stanowi przyzwolenie na naruszenie Prawa budowlanego przez inwestora i w przyszłości również przez innych deweloperów. Sporna inwestycja została zrealizowana wśród dość gęsto usytuowanej zabudowie, która powstała na minimalnej wielkości działek. Pomiary wykonane podczas postępowania przez PINB, niekwestionowane przez stronę skarżącą, obrazują, że praktycznie wszystkie budynki zlokalizowane dookoła spornych obiektów, usytuowane są z zachowaniem minimalnych odległości od granicy tj. 4m do 4,5m. Podkreślono, że stwierdzone naruszenia albo są fragmentaryczne albo uzależnione są od określonej interpretacji zapisów planu miejscowego, albo w żaden sposób nie wpływa na wykonywanie prawa własności przez skarżących do posiadanego budynku. W ocenie Sądu w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, który jak już wielokrotnie podkreślano jest specyficzny, organy nadzoru budowlanego zasadnie odmówiły nałożenia obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem konfrontując stwierdzone naruszenia ze skutkami doprowadzenia ich do zgodności z obowiązującymi regulacjami, wiązałoby się z nadmiernym rygoryzmem.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane mające zastosowanie w sprawie przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

Skargą kasacyjną A. F. i K. F. zaskarżyli powyższy wyrok, zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję w wyniku dokonania przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego w zakresie konstrukcji dachów budynków w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] k.m.[...] obręb [...], dostępu działki nr [...] do drogi publicznej, okoliczności przesłaniania budynku skarżących na działce [...] k.m.[...] obręb [...], w sposób odmienny od ustaleń dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 168/21 oraz dokonania oceny prawnej dokonanych naruszeń w oparciu o przesłanki określone w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. zamiast w art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego (w wersji obowiązującej na dzień 5.12.2019 r. - art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2020 r. poz..471),

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję, podczas gdy skarga powinna zostać uwzględniona i decyzja organu uchylona, a zastosowanie w sprawie powinien mieć art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc decyzja organu II instancji powinna nakładać na inwestora i jego następców prawnych, obowiązki z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w świetle stwierdzonych naruszeń prawa, tj. przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w wersji obowiązującej na dzień 5.12.2019r. t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) oraz przepisów uchwały nr [...]Rady Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]-[...], ewentualnie decyzja organu II instancji powinna zapaść na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wobec nie przeprowadzenia wszystkich dowodów w sprawie, o których mowa w pkt 3 lit. a;

3) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas, gdy w trakcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.:

a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie dowodów na okoliczność przesłonięcia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt dzienny w budynkach położonych na działkach [...] i [...] k.m. [...] obręb [...], pomimo tego, że przeprowadzenie dowodów dotyczyło okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżących przy wniosku z 5.12.2019 r. w postaci dwóch analiz przesłaniania;

b) art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że stwierdzone naruszenia przepisów Prawa budowlanego, rozporządzenia o warunkach technicznych i planu miejscowego nie uzasadniają nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż skutki tych naruszeń byłyby zbyt rygorystyczne dla właścicieli nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] na działce gruntowej nr [...] k.m.8 obręb [...], podczas gdy żaden z przepisów nie uzasadnia odstąpienia od nałożenia przez organ obowiązku z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z przyczyn ekonomicznych;

c) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 polegającego na odstąpieniu od zasady działania na podstawie przepisów prawa, a przejawiające się w uznaniu, że zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego byłoby zbyt rygorystyczne ze względu na skutki dla właścicieli nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...], podczas gdy zasada praworządności obliguje organ do respektowania przepisów prawa;

4) art. 141 pkt 4 p.p.s.a. poprzez brak wypowiedzenia się przez Sąd I instancji w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania przez organy nadzoru budowlanego w sprawie przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...];

II. prawa materialnego, tj.

1) art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego (w wersji obowiązującej na dzień 5.12.2019 r. - art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw- Dz.U. z 2020 r. poz..471), wobec naruszenia.:

a) przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w wersji obowiązującej na dzień 5.12.2019 r. t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065):

• § 13 ust. 1 pkt 1 w zakresie naruszenia przepisów o zapewnieniu dostępu do naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt w budynku skarżących;

• § 12 w zakresie naruszenia przepisów o odległościach pomiędzy budynkami;

• § 3 pkt 1a i § 14 w zakresie braku odpowiedniego dostępu działki nr [...] k.m.[...] obręb Opole do drogi publicznej,

b) uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]([...]):

• § 2 pkt 3 d w zakresie braku możliwości budowy na działce nie posiadającej dostępu do drogi publicznej spełniającego wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów, tj. § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

• § 6 ust. 1 tabela nr 3 lpl MN zakresie w jakim na terenie MN geometria dachu, spadek głównych połaci [°] przewiduje dach stromy, symetryczny;

• § 7 pkt 2 lit. b w zakresie zakazu realizacji dachów o niesymetrycznych spadkach połaci;

• § 7 pkt 4 lit. d i e w zakresie pokrycia części każdego z dachów papą, elewacji w niedopuszczalnym grafitowym kolorze

poprzez brak jego zastosowania wobec uznania przez Sąd I instancji, że zastosowanie tego przepisu rodziłoby zbyt rygorystyczne skutki, podczas gdy przy realizacji inwestycji na działce nr [...] k.m. [...] obręb [...] doszło do istotnego naruszenia przepisów prawa i przepis ten powinien być zastosowany, a przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują odstąpienia od stosowania przez organ tego przepisu z przyczyn ekonomicznych;

2) § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62), który utracił moc z dniem 1.01.1995 r. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, wobec ustanowienia służebności gruntowej dla właścicieli działki nr [...] w dniu 18.02.2019 r.

Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu lub w razie możliwości w zw. z art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w obu instancjach, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie wnosząc kasację zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna A. F. i K. F. nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku albowiem zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem a błędne jest jedynie jego uzasadnienie. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 221/10, z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4977/21). Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Tak też uznano w realiach tej sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 14 października 2022 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr [...], nie można abstrahować – tak jak to uczynił Sąd pierwszej instancji - od trybu, w jakim toczyło się przedmiotowe postępowanie administracyjne. Postępowanie to zostało wszczęte wnioskiem skarżących z dnia 5 grudnia 2019 r. o wstrzymanie, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...] w [...], na działce nr [...], k.m. [...], obręb [...].

Przywołany powyżej art. 50 ustawy Prawo budowlane wraz z art. 50a i art. 51 tej ustawy, regulują tzw. postępowanie naprawcze, mające na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, tj. do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (jeżeli zostało wydane) oraz przepisach prawa. Postępowanie naprawcze ma charakter wieloetapowy i właściwa kwalifikacja dokonanych robót budowlanych determinuje dalszy tok postępowania. Na wstępnym etapie organ nadzoru budowlanego, po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych. Następnie w przypadku braku innej możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W przypadku gdy istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych już robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego bądź nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Dalsze przepisy procedury naprawczej określają sposób zakończenia tego postępowania w zależności od rodzaju nałożonego obowiązku oraz jego wykonania, lub niewykonania przez adresata obowiązku. W przypadku obowiązku nałożonego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego postępowanie naprawcze kończy się wydaniem decyzji o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego). Z kolei w przypadku gdy organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, to po upływie terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego) lub w przypadku niewykonania obowiązku w terminie wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego). Zatem pierwotna kwalifikacja robót budowlanych stanowiących przedmiot postępowania naprawczego oraz rodzaj nałożonych obowiązków determinują dopuszczalny katalog rozstrzygnięć kończących postępowania naprawcze. Stwierdzenie natomiast, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego implikuje konieczność umorzenia postępowania prowadzonego w omawianym trybie jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.).

Z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, że celem postępowania naprawczego nie jest ponowna weryfikacja decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że tryb ten nie reguluje kolejnej instancji w administracyjnym toku postępowania w ramach której dokonuje się oceny zgodności z prawem pozwolenia na budowę. Decyzji wydanych na podstawie art. 51 Prawa budowlanego nie można też traktować jak rozstrzygnięć wydanych w tzw. nadzwyczajnych postępowaniach służących wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, np. wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.), uchylenia, zmiany decyzji (art. 154 i art. 155 k.p.a.) czy stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.). Tryb z art. 51 ustawy Prawo budowlane nie służy weryfikacji ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy inwestor zgodnie z tym pozwoleniem realizuje obiekt budowlany.

Stosownie do przywołanego we wniosku skarżących art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Mając na względzie okoliczność, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 22 lipca 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oraz decyzję zmieniającą z dnia 21 stycznia 2020 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W.D. pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych – stwierdzić należało, że istotą kontrolowanego postępowania powinna być ocena, czy inwestor realizując sporną inwestycję w sposób istotny odstąpił od ustaleń i warunków określonych w ww. pozwoleniu na budowę czy zatwierdzonym projekcie budowlanym. Dyspozycja przywołanego powyżej art. 50 ust. 1 pkt 4, w części, w jakiej odnosi się do robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, dotyczy bowiem robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, realizowanych z naruszeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na względzie należy podzielić wyrażone w kontrolowanych decyzjach stanowisko co do braku podstaw do nałożenia na inwestora, w drodze decyzji, obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, tj. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z poczynionych bowiem w tej sprawie, niekwestionowanych w tym zakresie przez skarżących ustaleń wynika, że inwestor wykonał roboty budowlane w zakresie wynikającym i zgodnym z projektem budowlanym. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, "wnioski wypływające z przeprowadzonych oględzin robót przez inspektorów tut. organu oraz wyjaśnienia kierownika budowy pozwoliły na ustalenie, że inwestor przeprowadził roboty budowlane zgodnie z decyzją pozwolenia na budowę i projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją" (str. 27 decyzji z 4 kwietnia 2022 r. nr [...]). Organ odwoławczy, utrzymując w mocy powyższą decyzję, uznał za słuszne odstąpienie od nałożenia na inwestora obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto również z ustaleń poczynionych w przywoływanym przez skarżących postępowaniu nieważnościowym, w którym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 168/21 oddalono skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2020 r. znak [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola z 22 lipca 2019 r. nr [...], nie wynika, aby inwestor odstąpił od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dokonane w tym postępowaniu ustalenia co do kwalifikowanej formy naruszenia ww. pozwoleniem przepisów prawa (art. 156 § 1 k.p.a.) nie wiązały w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontrolowanej obecnie sprawy nie była bowiem – co już wyżej podkreślono – weryfikacja zgodności z prawem ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę lecz kwestia, czy inwestor odstąpił od nich wykonując roboty budowlane. Wynika to jednoznacznie z treści przywoływanego powyżej art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie nie ujawniono zatem żadnych odstępstw od udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę, a tym bardziej o charakterze istotnym, których stwierdzenie pozwalałoby na uruchomienie omawianego trybu postępowania. Nie wskazuje na nie również strona skarżąca – podważa ona jedynie ustalenia zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego dotyczące m.in. konstrukcji dachu, dostępu do drogi publicznej, przesłaniania czy jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co jest niedopuszczalne w trybie przywołanych przepisów ustawy Prawo budowlane.

Wadliwie zatem w tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji dokonał w istocie kontroli zgodności z przepisami postanowień wydanego dla przedmiotowej inwestycji pozwolenia na budowę, powołując się przy tym na stanowisko wyrażone w ww. wyroku z dnia 14 maja 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 168/21. Ostatecznie prawidłowo jednak oddalił skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 14 października 2022 r., nr [...]. Zasadnie bowiem w niniejszej sprawie uznano, iż brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

W konsekwencji – obok podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 153 i 170 p.p.s.a. – nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do podważenia ustaleń i warunków wydanego dla spornej inwestycji pozwolenia na budowę, tj. zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 151 w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 136 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1, § 12, § 3 pkt 1a i § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i w zw. z § 2 pkt 3d, § 6 ust. 1, § 7 pkt 2 lit. b, § 7 pkt 4 lit. d i e uchwały Rady Miasta [...] z dnia 24 stycznia 2008r. nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w [...]([...]) oraz zarzut naruszenia § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Odnośnie samego zakończenia przedmiotowego postępowania przez organy nadzoru budowlanego stwierdzić należy, iż wadliwie wydane w sprawie decyzje przybrały formę odstąpienia od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, a nie formę umorzenia postępowania. Stwierdzenie braku podstaw do kontynuowania postępowania naprawczego z uwagi na nieziszczenie się przesłanek z art. 50 ust. 1-4 Prawa budowlanego powinno skutkować jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego (art. 105 § 1 k.p.a.). Jednak w okolicznościach tej sprawy odmowa podjęcia przez organy nadzoru budowlanego działań na skutek uznania, że zrealizowano obiekt budowlany zgodnie z pozwoleniem na budowę, zmierza w istocie do stwierdzenia, że postępowanie to nie może być dalej prowadzone z uwagi na brak jego przedmiotu. Odstąpienie od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi zatem podobną w skutkach formę jego zakończenia jak umorzenie z art. 105 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach ujawniona powyżej wadliwość – jako nie mająca wpływu na wynik sprawy - nie pozwala na uchylenie zaskarżonego wyroku jak i wydanych w sprawie decyzji.

Jedynie na marginesie zwrócenia uwagi wymaga, że w toku postępowania prowadzonego w stosunku do przedmiotowej inwestycji w trybie naprawczym, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uchylając decyzją z 15 stycznia 2021 r. (znak [...]) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 grudnia 2020 r. (znak [...]), którą odstąpiono, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 2, wyraził prawidłowy, zbieżny z powyższym pogląd, że stwierdzenie braku podstaw do nałożenia obowiązku do wykonania nakazów (z art. 51 Prawa budowlanego – przyp. NSA) w związku z prawidłowym wykonywaniem przez inwestora robót budowlanych, obliguje organ nadzoru do umorzenia prowadzonego postępowania.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. ). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Nawet zatem uznanie przez Sąd kasacyjny za błędne wyrażonego w zaskarżonym wyroku stanowiska nie pozwala na stwierdzenie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy jego uzasadnienie – tak jak w niniejszej sprawie - zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy. Z tych względów zarzut naruszenia ww. przepisu również nie mógł odnieść zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku.

Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. Przy czym należy zaznaczyć, że w przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną wskazując, że zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, ocena prawna wyrażona w tym uzasadnieniu, w zakresie, w jakim została zakwestionowana przez Sąd kasacyjny, przestaje wiązać, a wiążąca dla organów administracji jak i dla sądów administracyjnych staje się ocena prawna zawarta w orzeczeniu Sądu kasacyjnego.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.