Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 658/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2025-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi E. N. na bezczynność Burmistrza Miasta T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 5 września 2024 r. E. N. (dalej: strona; skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta T. (dalej: organ) w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 21 lipca 2024r. domagała się w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienia jej informacji związanej z Regulaminem Europejskiego Znaku Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym.

Wniosek jej był sformułowany w następujący sposób: "Zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Oz. U z 2016 r. poz. 1764; z. U. z 2017 r. poz. 933) a także w związku z Certyfikatem ELoGe którym w 2024- 2025 roku legitymuje się Urząd Gminy w T., a także w związku z wypowiedzią Radnej A. K. oraz niepełną i niesatysfakcjonującą mnie odpowiedzią Sekretarz A. G. podczas ostatniej Sesji Rady Miejskiej w dniu 19.05.2024 wnoszę o udostępnienie informacji dotyczącej okoliczności realizacji punktu 4c Regulaminu III edycji uzyskania Europejskiego Znaku Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym ('Eurooean Label of Governance Exellence) w skrócie ELoGE,

Punkt 4c regulaminu Mówi: " c. zaprezentować wyniki samooceny publicznie na sesji organu uchwałodawczego JST (rada gminy, rada powiatu), na którą zostaną zaproszeni mieszkańcy, lub na otwartym spotkaniu z mieszkańcami;

Uzyskany certyfikat ELoGe który świadczy o doskonałości zarządzania lokalnym samorządem jest wielokrotnie przywoływany w słowach Burmistrza A. C.

W ramach niniejszego wniosku proszę o wskazanie:

1. Daty i numeru sesji Rady Miejskiej w której agendzie była prezentacja samooceny,

2 Zapisu w protokole w/w Sesji RM archiwizującej omówienia wyników wymaganej samooceny,

3 Wskazania sposobu i miejsca informacji mieszkańców o Sesji RM, otwartym spotkaniu z mieszkańcami na której omówiona będzie samoocena dokonana przez Urząd Miasta T. jako ubiegający sią o przyznanie certyfikatu

4. Link do zapisu na portalu [...] z ewentualnym wskazaniem czasu w fragmencie w którym odbyła się wymagana regulaminem prezentacja samooceny.

5. Termin i miejsce alternatywnie wskazanego w regulaminie otwartego spotkania, na którym były prezentowane wyniki samooceny wynikającej z warunków określonych w pkt 4c w. w. regulaminu dla edycji III ELoGE.

6. Informacja, jeżeli nie było wykonanej prezentacji samooceny wynikającej z warunków określonych w pkt 4c w. w. regulaminu. ."

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazała strona elektroniczny adres [...] .

W dniu 1 sierpnia 2024 stronie została udostępniona elektronicznie informacja z dnia 31 lipca 2024 o treści :

" W odpowiedzi na Pani wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21.07.2024 r. wyjaśniam, ze Europejski Znak Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym ( ELoGE) w imieniu Rady Europy przyznaje Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej, która nadając certyfikaty nagradza i promuje "najlepsze praktyki w zarządzaniu samorządem lokalnym" By otrzymać wyróżnienie Urząd Miejski w T. przeszedł wieloetapowy system certyfikacji , który sprawdza! czy spełnione są najwyższe standardy zarządzania, zgodne z 12 zasadami określonymi przez Radę Europy, takimi jak:

1) Udział obywateli, uczciwy przebieg wyborów i reprezentacja.

2) Responsywność, szybkość reagowania.

3) Efektywność i skuteczność.

4) Otwartość i jawność.

5) Przestrzeganie prawa.

6) Etyczne postępowanie.

7) Kompetencje i potencjał.

8) Innowacyjność i otwartość na zmiany.

9) Orientacja na trwałość i długofalowość działań.

10) Należyte zarządzanie finansami.

11) Prawa człowieka, różnorodność kulturowa i spójność społeczna.

12) Rozliczalność, odpowiedzialność.

Jednostka samorządu terytorialnego aby otrzymać znak ELoGE musiała spełnić szereg kryteriów w tym między innymi zapewnić udział odpowiedniej liczby mieszkańców w badaniu opinii publicznej na podstawie ankiet czy wypełnić matryce samooceny Jednostki samorządu terytorialnego, zgromadzić dowody świadczące o realizacji poszczególnych zasad, zaprezentować wyniki samooceny publicznie na sesji organu uchwałodawczego jednostki samorządu terytorialnego lub na otwartym spotkaniu z mieszkańcami.

Informacja o samym ELoGE i wyniki samooceny prezentowane były przez Burmistrza Miasta podczas otwartych spotkań z mieszkańcami w dzielnicach miasta..

Zaproszenie do wypełnienia ankiety internetowej pojawiło się między innymi na stronach Urzędu Miasta T., G. czy Stowarzyszenia [...]. W następstwie tego wypełniono 1300 ankiet. Ankiety były wypełniane elektronicznie na stronie stworzonej przez Fundację i po wypełnieniu trafiały bezpośrednio do organizatora, a Urząd Miejski w T. nie miał możliwości wglądu do wypełnionych ankiet.

Regulamin ELoGe przyznaje organizatorowi czyli Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej prawo weryfikacji danych nadesłanych przez jednostki samorządu terytorialnego ubiegające się o przyznanie znaku ELoGe.

Strona przywołując treść wniosku wskazała, że informacja ta nie była przedmiotem złożonego wniosku, bowiem zwróciła się o udostępnienie odpowiedzi na precyzyjnie zadane pytania. Doszło więc do udostępnienia Informacji innej niż objętej zakresem przedmiotowym złożonego wniosku o udostępnienie informacji wobec powyższego w dniu 1 sierpnia 2024 roku ponowiła wniosek o udostępnienie informacji publicznej jednak organ w dalszym ciągu nie udzielił stronie żądanej informacji.

W skardze strona postawiła zarzuty naruszenia;

1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP"] w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. 1 art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, iż informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku.

Wobec powyższego wniosła o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Burmistrz Miasta T. wniósł o oddalenie skargi.

W treści odpowiedzi na skargę wskazał, iż w swych wnioskach z lipca i sierpnia 2024 r. skarżąca oczekiwała informacji o terminach i miejscach, gdy wyniki ww. samooceny przekazanej Fundacji były prezentowane, przypisując Burmistrzowi bezczynność gdyż ten takich terminów i miejsc nie podał. Zarzut ten w ocenie Burmistrza jest bezpodstawny. Burmistrz udzielił bowiem informacji tylko takiej jaką posiadał bowiem nie dysponował i nie dysponuje informacjami pozwalającymi na sprecyzowanie miejsca i daty, gdy wyniki samooceny były prezentowane mieszkańcom. Taka, a nie inna, treść przekazanej skarżącej informacji nie jest przejawem złej woli Burmistrza. Nie pozostawał zatem bezczynny. Ze spotkań nie były sporządzane protokoły oraz zapisy audio lub wideo, pozwalające na identyfikację tych konkretnych przekazów. Zaznaczył, iż spotkania z różnymi grupami mieszkańców Gminy T. odbywały się wielokrotnie w poszczególnych miesiącach 2023 r. i można było jedynie stwierdzić, iż podczas przynajmniej niektórych z nich, bez dalszej konkretyzacji, o programie ELoGE i samoocenie była mowa, gdyż leżało to w najlepiej pojętym interesie urzędu. Podkreślił, iż to dane wynikające z wieluset ankiet wypełnionych i przekazanych przez mieszkańców, a nie intersujące skarżącą prezentacje stanowiły realne odzwierciedlenie oceny realizacji przez Urząd Miejski w T. Zasad Dobrego Zarządzania przywołanych przez Fundację.

W tej sytuacji, gdy Burmistrz nie posiadał informacji w pełnym zakresie objętym wnioskiem skarżącej nie pozostawał bezczynnym w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie .

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Burmistrz Miasta T. pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącej z dnia 21 lipca 2024r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym w sześciu punktach sprecyzowano zakres żądanych informacji związanych z Regulamin ELoGE.

Odnosząc się do powyższych kwestii spornych podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Zagadnienia związane z dostępem do informacji publicznej zostały unormowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie NSA podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W jedynym z wyroków NSA stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 - dostępny j.w.).

Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4).

Według art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie, organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną.

Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem, jeśli zaś tego nie czyni pozostaje bezczynny.

Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku.

W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że Burmistrz Miasta T. będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko ją posiada.

Informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca wnioskiem z 21 lipca 2024 r., co do zasady posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., jako informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Niewątpliwie zagadnienia związane ze sposobem zarządzania na terenie Miasta T. jako dotyczącego samorządu terytorialnego informacji takich dotyczą.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca wnioskiem z 21 lipca 2024 r. zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej sprecyzowanej w sześciu punktach. 14-dniowy termin, przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., liczony od dnia złożenia wniosku, w trakcie którego organ powinien udostępnić informację publiczną bądź też ustosunkować się do wniosku w prawem przewidzianym trybie upływał 4 sierpnia 2024r.

W tym terminie organ pismem z 1 sierpnia 2024 r. odniósł się do złożonego wniosku jednak nie udzielił odpowiedzi na ściśle sprecyzowane pytania. Udzielona informacja dotyczyła zasad certyfikacji jakie obowiązują przy nadawaniu Europejskiego Znaku Jakości Zarządzania w Samorządzie Terytorialnym. Wskazane pismo dotyczyło także informacji, iż wyniki samooceny prezentowane były przez Burmistrza Miasta podczas otwartych spotkań z mieszkańcami w dzielnicach miasta, przy czym nie podano jakich dzielnic to dotyczyło, w jakim miejscu spotkania te miały miejsce i w jakim terminie miały one miejsce. Strona ponowiła swój wniosek do organu, ale w dalszym ciągu uzyskana dodatkowa odpowiedź z dnia 12 sierpnia 2024 była jedynie podtrzymaniem tego, co było dotychczas stronie przekazane. Z tego też względu strona wniosła skargę do tutejszego Sądu, gdzie organ odnosząc się doń stwierdził iż nie posiadał żądanych informacji i udzielił stronie jedynie w/w podstawowych informacji o znak ELoGE.

Powyższe oznacza jednak w ocenie Sądu, iż organ pozostawał w bezczynności co do załatwienia wniosku strony o udzielenie jej informacji ściśle sprecyzowanych w sześciu punktach wniosku ze znakiem ELoGE. Nie wątpliwym bowiem pozostaje dla Sądu, iż organ nie udzielił stronie odpowiedzi na 6 pytań wyspecyfikowanych we wniosku, a wyżej przywołanych. Nie stanowią odpowiedzi informacje udzielone przez organ w zakresie wskazania zasad przyznawania certyfikatu ELoGE , czy też ogólne informacje iż wyniki samooceny prezentowane były przez Burmistrza Miasta podczas otwartych spotkań z mieszkańcami w dzielnicach miasta , bez dokładnego podania ich terminu i miejsca .

Zauważenia w tym miejscu wymaga, iż w sytuacji jak to podniósł organ w odpowiedzi na skargę nie dysponował odpowiedziami na wszystkie pytania, to winien był o tym fakcie stronę powiadomić w ten sposób załatwiając wniosek. Jednak Sąd poddaje tę okoliczność pod wątpliwość skoro w piśmie z dnia 31 lipca 2024 r podtrzymanym następnie kolejnym pismem organ wskazał iż wyniki samooceny wynikającej z warunków określonych w pkt 4c regulaminu dla ELoGE, które także był przedmiotem pytania strony, były omawiane na spotkaniach z mieszkańcami z dzielnicach miasta.

Podsumowując w ocenie Sądu organ w dacie wniesienia skargi pozostawał bezczynny, aczkolwiek bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Może być to zatem tylko taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a przy tym stanowić rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 659/23 - dostępny j.w.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1879/22 (dostępny j.w.) ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie mają okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów.

Rażące naruszenie prawa oznacza więc wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy oraz w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Bezczynność organu nie wynikała z jego złej woli, nie miała również cech celowego ignorowania złożonego wniosku, a tym samym i obowiązków nałożonych na organ przepisami prawa. W sprawie niespornym jest, że organ z zachowaniem ustawowego terminu starał się udzielić odpowiedzi jednak udzielona przezeń odpowiedź na wniosek z 21 lipca 2024 r. nie odnosi się wprost do pytań postawionych w złożonym wniosku.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota stanowi równowartość uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi.