Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 582/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 par. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12 ust. 2,  par. 12 ust. 3 pkt 2, par. 102
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 11 ust. 1 i 2 , par. 12 ust. 1 pkt 5 lit. b
journal: Dz.U. 2003 nr 120 poz 1133
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1205/21 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2016 r. znak: DOA.7110.811.2016.KKL/DKA w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1205/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zapadłym w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2334/18) oddalił skargę M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", z dnia 9 listopada 2016 r., znak: DOA.7110.811.2016.KKL/DKA, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 12 lipca 2016 r., znak: IR-IV.7840.26.2016.13, o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Jarocińskiego z dnia 21 marca 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. U. i J. U. pozwolenia na budowę budynku garażowego na działce nr [...] w G. przy ul. [...].

Sąd I instancji wskazał na wiążącą w niniejszej sprawie ocenę prawną zawartą w ww. wyroku NSA o sygn. akt II OSK 2334/18, co do konieczności wypowiedzenia się przez WSA odnośnie zarzutów rażącego naruszenia prawa materialnego tj. ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawczego między innymi co do:

- usytuowania garażu z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.),

- braku projektów branżowych, w szczególności projektu branży elektrycznej – rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "P.b." w związku z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z Nr 120 poz. 1133).

Jednocześnie NSA nie zakwestionował rozważań Sądu I instancji odnoszących się do niezaistnienia, podnoszonej w pierwszej kolejności przez skarżącą, przesłanki o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", polegającej na doręczeniu decyzji Starosty Jarocińskiego z dnia 21 marca 2012 r., nieżyjącemu w tej dacie J. R. (zm. 1 stycznia 2007 r.). Otóż doręczenie decyzji osobie zmarłej, której nie dotyczy pozwolenie na budowę, nie jest tożsame ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania. Z tych względów nie można zarzucić ww. decyzji Starosty Jarocińskiego z 2012 r. wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Następnie Sąd wskazał na istotę postępowania nieważnościowego prowadzonego w trybie art. 156 § 1 K.p.a. oraz na czym polega przesłanka "rażącego naruszenia prawa" z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając to na względzie Sąd podkreślił, że rozpatrując sprawę w omawianym trybie, organ orzekający obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ewentualna późniejsza zmiana prawa, czy zmiana okoliczności faktycznych, nie może mieć wpływu na dokonywaną przez niego ocenę. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania.

W odniesieniu do art. 32 ust. 4 P.b. Sąd wskazał, że inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Nr 203/2011 z dnia 19 sierpnia 2011 r. Burmistrza Jarocina, ustalającą warunki zabudowy dla terenu działki nr [...] oraz w granicy z działkami nr [...] i [...] budynkiem garażowym.

W odniesieniu zaś do art. 33 i art. 35 ust. 1 P.b. Sąd zauważył, że ww. decyzja Starosty Jarocińskiego z 2012 r., została poprzedzona ww. decyzją Burmistrza Jarocina z 2011 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie narusza rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy przede wszystkim co do charakteru i parametrów inwestycji. Rozwiązania projektowe pozostają w zgodzie co do ustaleń w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni zabudowy - max 120 m2, powierzchni biologicznie czynnej - min 30%, szerokości elewacji frontowej - max 12 m, geometrii dachu, liczby kondygnacji, wysokości obiektu - max 6,5 m, warunków dostępu do drogi publicznej (s. 5, 6 i 7 projektu budowlanego). Decyzja o warunkach zabudowy zezwoliła zarówno w części tekstowej jak i graficznej na zlokalizowanie przedmiotowego obiektu w granicy z działkami sąsiednimi nr [...] oraz [...]; co umożliwia zastosowanie § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym możliwe jest sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy jeżeli przewiduje to decyzja o warunkach zabudowy.

Sąd wskazał, że ściana północna budynku garażowego wraz z otworem okiennym została zaprojektowana w odległości 10,5 m od granicy z działka nr [...], ściana zachodnia (z otworem) w odległości ok. 35 m od działki drogowej nr [...]. Ściana południowa (bez otworów), zgodnie z decyzją o warunkach została zlokalizowana w granicy z działką nr [...]. Natomiast ściana wschodnia budynku zaprojektowana została w granicy w narożniku północno-wschodnim budynku, a na dalszej długości oddala się od granicy z działka nr [...] na odległość 1-1,5 m.

W ocenie Sądu, powyższe rozwiązanie projektowe odzwierciedlone na projekcie zagospodarowania działki, narusza jasno brzmiący § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. Jednak nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Jeszcze muszą zaistnieć niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze.

W tym kontekście Sąd w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego, że powyższe naruszenie nie wywołuje takich skutków społeczno-gospodarczych, które przemawiałyby za koniecznością wyeliminowania ww. decyzji z 2012 r. z obiegu prawnego. Sąd stwierdził, że organ słusznie podniósł, że działka nr [...] jest już zabudowana budynkiem gospodarczym zlokalizowanym w odległości 3,5 m do 2,5 m od granicy z działka inwestycyjną, również nie w linii równoległej do granicy. Brak jest także przesłanek dla przyjęcia twierdzenia o braku możliwości lub znaczących utrudnieniach w zagospodarowaniu działki nr [...] w związku z powyższym naruszeniem.

Odnośnie kwestii braku w projekcie instalacji elektrycznej, Sąd zwrócił uwagę, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 ust. 2 P.b. upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 P.b. Przepis ten został jednak uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej projekt (art. 20 P.b.).

Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 P.b. oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno-budowlany – art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego; por. także wyrok NSA z 24 kwietnia 2009 r., II OSK 58/08).

Sąd podkreślił, że w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie projektanta, posiadającego stosowane uprawnienia w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej, z dnia 30 listopada 2011 r. o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Rzeczywiście zgodnie z § 102 rozporządzenia z 2002 r., garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym – z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym – bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć miedzy innymi elektryczną instalację oświetleniową. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U Nr 120, poz. 1133 ze zm.), obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w § 12 ust. 5 lit. b wskazywało, że część rysunkowa projektu powinna przedstawiać zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, umożliwiającego użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem w tym instalacje elektryczną. Sąd podkreślił, że zatwierdzony projekt budowlany s. 7 pkt VII ppkt 13 przewiduje: "Instalacje. Projektuje się wykonanie w budynku instalacji elektrycznej. Realizacja według projektu wykonawczego wykonawcy".

W ocenie Sądu, nie można stwierdzić, biorąc pod uwagę tryb postępowania, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja rażąco narusza § 102 ww. rozporządzenia z 2002 r. Natomiast za braki i uchybienia projektu budowlanego odpowiada projektant i pozostają one bez wpływu na kontrolę ww. decyzji Starosty z 2012 r. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.

Reasumując, Sąd podzielił stanowisko GINB, że ww. decyzja Starosty z 2012 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- rażące naruszenie przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, e i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. rażące naruszenie warunków technicznych w zakresie usytuowania budynku na działce inwestora nr [...] przy granicy z działkami nr [...], nr [...], nr [...] (punktowo).

- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b. w związku z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. rozporządzenia z 2003 r. oraz w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na popełnieniu błędu subsumcji w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.; WSA w Warszawie niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie (bezsporny brak projektu branży elektrycznej) nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – J. U. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w granicach niniejszej sprawy nie mieści się argumentacja skargi kasacyjnej odnosząca się do kwestii użytkowania budynku jako warsztatu ślusarskiego. Kontrola sądowoadministracyjna aktu administracyjnego jest wyznaczona zakresem art. 156 § 1 K.p.a. i sprowadza się wyłącznie do oceny ww. decyzji z 2012 r. o pozwoleniu na budowę budynku garażowego przez pryzmat przesłanek nieważnościowych, w tym przesłanki "rażącego naruszenia prawa", o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W odniesieniu do tej przesłanki w skardze kasacyjnej wskazano na rażące naruszenie § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, e i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. (w kontekście usytuowania budynku względem granicy działki) oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b. w związku z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. rozporządzenia z 2003 r. (w kontekście wyposażenia budynku w instalację elektryczną).

Należy zauważyć, że strona skarżąca w skardze kasacyjnej forsuje pogląd jakoby pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., który to przepis umożliwiał posadowienie budynku w zabudowie jednorodzinnej w granicy działki, ale przy zaistnieniu przewidzianych tym przepisem warunków. Jednak przy wydaniu ww. decyzji z 2012 r. nie miał zastosowania ten przepis, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy możliwość posadowienia budynku garażowego w granicy działki była uzależniona od treści § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., ponieważ inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, która przewidywała możliwość lokalizacji zabudowy garażu w granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Wynika z tego, że zarzut skargi kasacyjnej został oparty na błędnej podstawie prawnej i jako taki nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jeżeli bowiem nie miał zastosowania § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., to tym bardziej nie mogło dojść do jego "rażącego naruszenia" przy wydaniu decyzji z 2012 r.

Oczywiście w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. organ architektoniczno-budowlany nie jest zwolniony od kontroli poprawności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności odnośnie usytuowania planowanej zabudowy względem granicy działki. Są to bowiem elementy dotyczące poprawności zagospodarowania terenu nieruchomości w odniesieniu do przepisów prawa. Jednak te rozważania, w kontekście sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej, zasadniczo nie miały znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, takiego sprawdzenia nie można było dokonać w odniesieniu do § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r., który, jak wskazano powyżej, nie miał w sprawie zastosowania. Natomiast jeśli chodzi o wymogi stawiane obiektom budowlanym, a wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, e i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. – do których to przepisów odnosi się zarzut skargi kasacyjnej – należy wskazać, że te przepisy zakreślają wyłącznie ogólne ramy wymagań podstawowych stawianych obiektom budowlanym oraz to, że przy ich projektowaniu należy uwzględniać uzasadnione interesy osób trzecich. A zatem bez odniesienia się do konkretnych przepisów, a dotyczących np. bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, ochrony przed hałasem i drganiami oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, trudno jest w ogóle mówić o rażącym naruszeniu prawa – tym bardziej, że wykazanie przesłanki rażącego naruszenia prawa nie wiąże się li tylko ze wskazaniem, że doszło do naruszenia prawa, lecz wymagane jest uwzględnienie charakteru przepisu oraz ustalenie, czy dana decyzja wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki w demokratycznym państwie prawnym. Ponadto z uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z 2012 r. wprost wynika, że organ architektoniczno-budowlany przed jej wydaniem dokonał sprawdzeń w zakresie, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 P.b. Tym samym w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który zaaprobował argumentację organu nieważnościowego, że działka nr [...] jest już zabudowana budynkiem gospodarczym zlokalizowanym w odległości 3,5 m do 2,5 m od granicy z działką inwestycyjną, również nie w linii równoległej do granicy. Brak jest także przesłanek dla przyjęcia twierdzenia o braku możliwości lub znaczących utrudnieniach w zagospodarowaniu działki nr [...] w związku z powyższym naruszeniem. To jest kluczowa ocena w sprawie, z której wynika, że brak podstaw do stwierdzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa, czego w skardze kasacyjnej nie podważono, tym bardziej, że w kwestii zaprojektowania budynku garażowego względem granicy działki powołano się na błędną podstawę prawną i normy ogólne, o czym wyżej była mowa. Poza tym skarżąca w niniejszej sprawie jest właścicielką działki nr [...], a w odniesieniu do tej działki przedmiotowy garaż zaprojektowano w granicy tej działki i w styczności na całej szerokości ze ścianą budynku istniejącego tam wówczas. Jeżeli zaś z uwagi na takie usytuowanie zabudowy strona skarżąca podnosi argumenty związane m.in. z ochroną pożarową (§§ 274-281 ww. rozporządzenia z 2002 r.), to nie może skutecznie zasłaniać się ogólnym stwierdzeniem, że organ architektoniczno-budowlany nie dokonał stosownych sprawdzeń, czemu przeczy sama treść decyzji z 2012 r.; lecz powinna wykazać, na czym polega naruszenie prawa, np. w zakresie ochrony pożarowej, i czy w ogóle można mówić o "rażącym naruszeniu prawa" – czego w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uczyniła skutecznie w skardze kasacyjnej.

Dlatego należało uznać, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, e i art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przechodząc do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że Sąd I instancji stwierdził, że pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem § 102 ww. rozporządzenia z 2002 r. w zw. z § 12 ust. 5 lit. b ww. rozporządzenia z 2003 r. Jak wynika z akt sprawy, na co też zwrócił uwagę Sąd I instancji, brak zaprojektowania instalacji elektrycznej w garażu został przewidziany przez samego projektanta, o czym świadczy treść projektu budowlanego, wskazująca, że "Instalacje. Projektuje się wykonanie w budynku instalacji elektrycznej. Realizacja według projektu wykonawczego wykonawcy". Oczywiście jest to sytuacja niepożądana jeśli chodzi o wymogi stawiane garażom i projektowi budowlanemu, czego nikt nie kwestionuje, jednak w tym zakresie strona skarżąca nie wykazała aby brak zaprojektowania instalacji elektrycznej w przedmiotowym garażu wywoływał niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. W tej mierze nie jest przekonująca argumentacja skargi kasacyjnej odwołująca się do braków uprawnień projektanta do sporządzenia projektu branży elektrycznej, co w istocie nie zostało sporządzone przez autora projektu. W żaden sposób nie wyjaśnia sprawy powołanie się na kategorię III budynku garażowego. Sens funkcjonowania w systemie procesu budowlanego specjalistów o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych także nie wskazuje na to aby w okolicznościach niniejszej sprawy można było mówić o niemożliwych do zaakceptowania skutkach wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie chodzi tu bowiem o bagatelizowanie konieczności wykonywania wszystkich części projektu, lecz wykazanie w jaki sposób brak w projekcie, jak niezaprojektowanie instalacji elektrycznej, może spowodować tragiczne skutki związane z zagrożeniem nie tylko zdrowia, ale i życia ludzi. Nie wystarczy zatem w tym zakresie oprzeć się na ogólnych twierdzeniach aby wykazać, że wadliwość decyzji wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki. Za takowe nie można uznać braku możliwości oszacowania kosztów inwestycji, czy też wymóg złożenia przez kierownika budowy oświadczenia o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, czego przecież nie wyklucza brak w projekcie tzw. branży elektrycznej. Poza tym ze swej istoty brak instalacji elektrycznej wyklucza możliwość wywołania pożaru, czy porażenia prądem. W tej części argumentacja skargi kasacyjnej odwołuje się do sposobu wykonania instalacji elektrycznej, a przecież jej wykonanie i tak jest uzależnione od rygorów prawnych, co oznacza, że to inwestor ponosi odpowiedzialność za realizację tego rodzaju instalacji w budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami, przyjmując, że realizacja tego rodzaju instalacji w dacie udzielenia pozwolenia na budowę nie była zwolniona od uzyskania pozwolenia na budowę. Jednak przy ocenie niemożliwych do zaakceptowania skutków wadliwej decyzji nie można pominąć, że racjonalny ustawodawca dokonaną w 2015 r. nowelizacją Prawa budowlanego (patrz: ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2015 r. poz. 443) uznał, że budowa m.in. instalacji elektroenergetycznej wewnątrz budynku nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia (patrz: art. 29 ust. 1 pkt 27 w zw. z art. 30 P.b. w brzmieniu obowiązującym od 28 czerwca 2015 r.); zaś aktualnie, jak wynika z nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) – patrz: art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d P.b. obowiązujący od 19 września 2020 r. – nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych. W tych warunkach należy stwierdzić, że Sąd I instancji w tej części niewadliwie swój wywód oparł na argumentacji odwołującej się do odpowiedzialności projektanta i ograniczeniu uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej, która sprowadza się do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia; i że sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki (co wynika z nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw; Dz. U. Nr 80 poz. 718). Tym samym istnieją podstawy do stwierdzenia, że w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który w odniesieniu do braku w projekcie budowlanym opracowania branżowego dotyczącego instalacji elektrycznej, stwierdził, że decyzja z 2012 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 102 ww. rozporządzenia z 2002 r., a za braki i uchybienia projektu budowlanego odpowiada projektant, i pozostają one bez wpływu na kontrolę decyzji Starosty z dnia 21 marca 2012 r. w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.

Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b. w związku z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 i § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. rozporządzenia z 2003 r. oraz w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.