Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 817/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 98, art. 134, art. 151 ust. 1, art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm. zwanej dalej: "u.g.n."), oraz w związku z § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) w wyniku rozpoznania odwołania Zarządu Powiatu I. od decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r. E. W., K. K., A. P. i T. W. wystąpili do Starosty I. o wydanie decyzji orzekającej o wysokości odszkodowania za nieruchomość położoną w I. przy ul. W., stanowiącą działkę oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...], wydzielona na poszerzenie drogi publicznej w wyniku podziału geodezyjnego dokonanego na wniosek właścicieli, zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta I. z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...].

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2011r. wyłączył Starostę I. z prowadzenia sprawy dotyczącej ustalenia i wypłaty odszkodowania i wyznaczył do jej rozpatrzenia Prezydenta Miasta B.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta B. ustalił odszkodowanie w łącznej wysokości 296.637,00 zł z tytułu nabycia z mocy prawa przez Powiat I. własności nieruchomości położonej w I. przy ul. W., stanowiącej działkę oznaczoną w rejestrze gruntów nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...], wydzielonej na poszerzenie pasa drogowego ul. W., w wyniku podziału geodezyjnego zatwierdzonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta I. z dnia [...] czerwca 2002 r., znak: [...], dokonanego na wniosek właścicieli nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w I. Ww. odszkodowanie należne jest na rzecz:

- E. W. w wysokości [...] zł,

- K. K.j w wysokości [...] zł,

- A. P. w wysokości [...] zł,

- T. W. w wysokości [...] zł.

Jednocześnie organ zobowiązał Zarząd Powiatu I. do jednorazowej wypłaty odszkodowania, w terminie 14 dnia licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W odwołaniu od powyższej decyzji Zarząd Powiatu I. zakwestionował zasadność rozwiązań komunikacyjnych przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu twierdząc, iż Powiat I. jako właściciel drogi nie planuje jej poszerzenia.

Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., w której uzasadnieniu przywołał przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził, że istotne znaczenie mają dwie daty, po pierwsze dzień wydania decyzji o podziale nieruchomości i po drugie dzień wydania decyzji o odszkodowaniu.

W ocenie Wojewody, organ I instancji poddał ocenie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, a ocena została oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego, a także dokonano prawidłowej oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącego się postępowania. Ponadto organ stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy określając wartość rynkową nieruchomości położonej

w I. przy ul. W., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...], przejętą z mocy prawa pod drogę powiatową zastosował ww. przepisy i prawidłowo przyjął datę, na którą uwzględniono stan przedmiotu wyceny, tj. na dzień [...] czerwca 2002 r., a wartość nieruchomości określił na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania.

Wojewoda wyjaśnił, że przyjęty przez Prezydenta Miasta B. jako dowód w sprawie ww. operat szacunkowy, zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, uwzględnia jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Wojewody, wybór podejścia i metody wyceny został przez rzeczoznawcę wystarczająco uzasadniony. Sporządzona opinia zawiera konsekwencję w przyjęciu metodologii ustalania wysokości odszkodowania szacowanych nieruchomości. W ocenie Wojewody prawidłowo zastosowano przewidzianą przepisami prawa metodę korygowania ceny średniej z podejścia porównawczego, a rzeczoznawca majątkowy zastosował się do dyspozycji § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wycen nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego przyjmując do porównań transakcje nieruchomości z terenów przeważających wśród gruntów przyległych. Wartość ww. działek określono według stanu na dzień wydania decyzji o podziale tj. [...] 06.2002 r. i cen na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu.

Wojewoda stwierdził, że kwestionowana w odwołaniu zasadność przejęcia przedmiotowej działki pod drogę powiatową na podstawie decyzji podziałowej, zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dzielnicy lecznictwa uzdrowiskowego i P. S. w I. obejmującym teren w rejonie ulic P. F. R., M. W., R. i P. G. N. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej I. z dnia [...]1999 r., wykracza poza zakres niniejszego postępowania administracyjnego i nie podlega rozstrzygnięciu w jego toku. Podniósł ponadto, że organ I instancji nie ma uprawnień do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym przedmiotowa działka przejęta została przez Zarząd Powiatu I. pod drogę publiczną zaliczoną do kategorii dróg powiatowych.

W ocenie organu odwoławczego do kompetencji starosty należy ustalenie

i wypłacenie odszkodowania według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na podstawie decyzji podziałowej, zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym to planie wydzielona działka nr [...] została wydzielona pod poszerzenie drogi powiatowej. Jak wskazał organ, decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna, nie została wycofana z obrotu prawnego i w związku z tym przedmiotowa działka z mocy prawa stała się własnością Powiatu I. Ponadto zdaniem organu odsunięcie w czasie inwestycji polegającej na poszerzeniu drogi, jak jest w niniejszej sprawie, względnie jednostronne uznawanie bezzasadności nabycia nieruchomości na ten cel, nie zwalnia z obowiązku odszkodowawczego, gdyż obowiązek ten powstaje z chwilą, kiedy decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Powiat I., reprezentowany przez Zarząd Powiatu, wniósł o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jako naruszających prawo. Strona skarżąca zarzuciła, że od początku prowadzonych postępowań kwestionuje zasadność rozwiązań komunikacyjnych przyjętych w wyżej wymienionym planie. Powiat I. jako właściciel drogi nie planuje jej poszerzenia, w roku 2010 dokonano przebudowy i modernizacji ulicy M. W., została ona przeprowadzona w liniach rozgraniczających dotychczasowy pas drogowy i nie objęła swym zakresem spornego gruntu. Zdaniem skarżącego wskazuje to, że obecny przebieg drogi zapewnia właściwą obsługę komunikacyjną i zaspokaja potrzeby w zakresie komunikacyjnym. W związku z powyższym nie ma uzasadnienia do nabywania gruntów znajdujących się poza pasem drogowym.

Skarżący zarzucił, że Wojewoda nie wziął pod uwagę okoliczności dotyczącej tego, że Powiat I. złożył wniosek do Prezydenta Miasta I. o zmianę uchwalonego planu polegającą na zachowaniu dotychczasowych parametrów ulicy M. W.. Wniosek ten zdaniem skarżącego niesłusznie został odrzucony, co naraża Powiat na zbędne koszty odszkodowań.

Skarżący wskazał, że na podstawie art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zaliczenie danej drogi do kategorii powiatowej następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z marszałkami województw, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów i prezydentów miast), na obszarze których przebiega droga oraz po zasięgnięciu opinii zarządów sąsiednich powiatów. Zdaniem Zarządu Powiatu I. Rada Miejska w I. naruszyła prawo ustalając nowy przebieg drogi powiatowej. Organ wskazał, że istotnie, rada gminy jest uprawniona do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, którego dokonuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jednak nie oznacza to, że zakres jej swobody jest nieograniczony i musi mieścić się w granicach zakreślonych przez prawo. Skarżący wskazał, że w myśl art. 2a ust. 2 wyżej cytowanej ustawy drogi powiatowe stanowią własność powiatu i do tej jednostki samorządowej ustalania ich przebiegu. Z kolei art. 19 i 20 przywołanej ustawy stanowi, że sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu i utrzymania dróg należą do jednostki samorządu terytorialnego, której organ jest zarządcą drogi. Dlatego, w ocenie skarżącego sprawy dotyczące planowania i budowy dróg powiatowych należą do kompetencji powiatu.

Ponadto, skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi nieruchomość nie została przejęta w posiadanie i nie dokonano zmian wpisów własności w księdze wieczystej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."). Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie nastąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Materialnoprawną podstawę orzekania przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej: u.g.n.).

W myśl art. 93 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji podziałowej z 26 czerwca 2002 r., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, jak również w dniu wydania decyzji podziałowej, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne (...).

Wskazać należy, iż bez wątpienia w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przepis ten należy stosować odpowiednio przy wydzielaniu działek pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, aczkolwiek taką treść normatywną ustawodawca dodał do cytowanego przepisu dopiero od dnia 22 września 2004 r. (na mocy art. 1 pkt 61 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).

Zgodnie z dyspozycją art. 98 ust. 3 u.g.n., za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Bezsporna w sprawie pozostaje okoliczność, iż ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] Prezydent Miasta I., na wniosek ówczesnych właścicieli nieruchomości (E. W., J. W. i E. C.), zatwierdził przedstawiony projekt podziału nieruchomości o nr. ewid. [...] położonej w I., w rejonie ulic W., R., na działki o numerach odpowiednio od [...]-[...], w tym działkę o nr [...] o pow. [...] ha – oznaczona "droga". W uzasadnianiu decyzji organ wskazał, że projekt podziału nieruchomości ma na celu umożliwienie realizacji zagospodarowania przestrzennego terenu zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta I. uchwalonego uchwałą Rady M. w I. nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] 2000r.). Projektowana działka nr [...] stanowi poszerzenie pasa drogowego ul. W..

Bezsporna w sprawie pozostaje, wynikająca ze zgromadzonego materiału dowodowego okoliczność, iż działka nr [...] stanowi na skutek ww. decyzji pas drogowy ul. W. w I., która jest drogą publiczną o kategorii drogi powiatowej. Zgodnie z powyższym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dzielnicy lecznictwa uzdrowiskowego i P. S. w I. obejmujący teren położony w rejonie ulic: P. F. R., M. W., R. i P. G. N. sporna nieruchomość jest usytuowana w jednostce oznaczonej symbolem [...] (wyznaczona jako teren komunikacji § 13 ust. 1 pkt 6, ust. 2 pkt 19 i ust. 3 uchwały) - ulica zbiorcza o liniach rozgraniczających w pasie o szerokości 20,0 -30,0 m. Na terenach tych dopuszcza się realizację sieci uzbrojenia terenu i urządzeń infrastruktury technicznej, o ile naziemne urządzenia techniczne nie zmniejszą szerokości użytkowej chodników oraz zakazuje się realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem urządzeń technicznych ulic oraz związanych z utrzymaniem i obsługą ruchu.

Mając na uwadze powyższe z całą mocą należy podkreślić, że kwestia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dokonanego podziału nieruchomości, w tym wydzielenia działki nr [...] dla poszerzenia drogi publicznej - ulicy W. w I., nie budzi wątpliwości w świetle ostatecznej i dotychczas niewzruszonej decyzji podziałowej. Obowiązująca w procedurze administracyjnej zasada trwałości decyzji ostatecznych przewiduje, że uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego).

W tej sytuacji, w świetle cytowanych wyżej przepisów prawa, dla nabycia przez właścicieli nieruchomości prawa do ustalenia i wypłaty odszkodowania z tego tytułu bez znaczenia pozostaje kwestia, jakiej kategorii jest to droga publiczna, a więc czy jest to droga gminna, powiatowa, wojewódzka, zatem czyją własnością z mocy prawa stała się wydzielona nieruchomość.

Wobec zarzutów skargi podkreślenia ponadto wymaga, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z przepisem art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm.) jest aktem prawa miejscowego - stanowi zatem na obszarze danej jednostki samorządu terytorialnego źródło powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Tryb i zasady ewentualnego wzruszenia (stwierdzenia nieważności) aktów prawnych podejmowanych przez organy gminy określają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.).

W dalszej kolejności wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 1

w zw. z ust. 1 u.g.n., w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 3, odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w odrębnej decyzji. Wysokość odszkodowania w takim przypadku, ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale oraz jej wartości

w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przepis art. 134 stosuje się odpowiednio (art. 130 ust. 1 u.g.n.). Przy czym ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (ust.2).

W świetle art. 134 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na dokonanie oceny, że w niniejszej sprawie właściwe organy administracji publicznej dokonały ustalenia odszkodowania w zgodzie z powyższymi przepisami, z uwzględnieniem wymogów procedury administracyjnej.

E. W., J. W. i E. C. - właściciele nieruchomości, która uległa podziałowi na skutek decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. w wyniku czego nastąpiło wydzielenie działki nr [...] na poszerzenie ulicy W. należącej do kategorii dróg powiatowych, wnioskiem z dnia [...] maja 2004 r., zwrócili się do Starosty I. o wypłatę należnego z tego tytułu odszkodowania. Pomimo toczących się kilka lat rokowań w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania i wstępnego uzgodnienia przez strony jego wysokości, nie doszło ostatecznie do skutecznego prawnie uzgodnienia (k. 55-75, 217-229 akt administracyjnych).

Wnioskiem z [...] lipca 2011 r. E. W., K. K., A. P. i T. W., na podstawie art. 98 ust. 3 zwrócili się do starosty I. o ustalenie w drodze decyzji i wypłacenie odszkodowania za działkę nr [...] o powierzchni [...] ha położoną w I. przy ul. W. Podkreślili, że przez okres 7 lat nie doszło do uzgodnienia i wypłaty należnej kwoty odszkodowania w drodze cywilnoprawnej.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 26 § 2 i 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Starosty I., wyłączył ten organ z prowadzenia sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną zaliczona do kategorii dróg powiatowych, przejętą z mocy prawa na rzecz Powiatu I., położoną w I. przy ul. W., stanowiąca działkę nr [...] i wyznaczył Prezydenta Miasta B. do załatwienia przedmiotowej sprawy.

W ocenie Sądu wyznaczony organ przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie zgodnie z wymogami procedury administracyjnej, wszechstronnie i wnikliwe ustalił stan faktyczny sprawy, w tym krąg osób uprawnionych do uzyskania odszkodowania. Jego wysokość została ustalona w oparciu o operat szacunkowy sporządzony w wymaganej właściwymi przepisami formie, wszystkie strony postępowania miały możliwość ustosunkowania się do ustaleń i wypowiedzenia w tym zakresie.

Podobnie na skutek odwołania Powiatu I. organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę administracyjną w jej całokształcie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami procedury administracyjnej i prawa materialnego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzuty skargi okazały się niezasadne. W postępowaniu odszkodowawczym nie można bowiem kwestionować ustaleń pozostającej w obrocie ostatecznej decyzji podziałowej, ani też legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać ponadto przyjdzie, że z akt sprawy wynika, iż od 2004 r. Powiat I. nie podważał istnienia podstawy do wypłaty odszkodowania. Nie zakwestionowała także decyzji podziałowej w trybie odwoławczym. Słusznie Wojewoda podkreśla, że odpadnięcie czy zmiana planów inwestycyjnych nie może pozbawić byłych właścicieli prawa do odszkodowania za nieruchomość, której własność utracili z mocy prawa na skutek decyzji podziałowej.

Bez znaczenia dla sprawy ustalenia spornego odszkodowania pozostaje również podnoszona w skardze okoliczność, że do dnia jej wniesienia nieruchomość nie została przejęta przez stronę skarżącą w posiadanie i nie dokonano zmian wpisów własności w księdze wieczystej. Nabycie własności spornej nieruchomości przez Powiat I. nastąpiło bowiem z mocy prawa, dokonanie wpisu w księdze wieczystej nie ma zatem w tej sytuacji charakteru konstytutywnego.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.