Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 651/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Asesor WSA Łukasz Cieślak, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 9 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P sp z o.o. zs. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 2 czerwca 2023 r. znak 0201-IEW1.720.26.2023.MW w przedmiocie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

30 czerwca 2023 r. P. sp. z o.o. zs. we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka), reprezentowana przez doradcę podatkowego K. M., przy wykorzystaniu elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP, złożyła skargę datowaną na 30 czerwca 2023 r., na postanowienie Dyrektora izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ, DIAS) z 2 czerwca 2023 r. znak 0201-IEW1.720.26.2023.MW utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z 14 kwietnia 2023 r. znak 0271-SEW-2.720.96.2023.7 w przedmiocie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżąca wniosła w szczególności o odrzucenie skargi jako przedwczesnej, a tym samym niedopuszczalnej, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 110 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, ze zm.; dalej: k.p.a.). w związku z art. 39 § 1 k.p.a. w związku z art. 391 k.p.a. w związku z art. 46 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479, ze zm.; dalej: u.p.e.a.) w związku z faktem, iż zaskarżony akt nie został doręczony na wskazany przez pełnomocnika adres ePUAP, a został jedynie wysłany (brak "Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia") a co za tym idzie skutecznie nie istnieje w obrocie prawnym, a co z kolei sprawia, że nie można wnieść od niego środka zaskarżenia.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że skarżone postanowienie nie zostało skutecznie doręczone, a jedynie wysłane na adres elektroniczny pełnomocnika. W ocenie skarżącej ani sama wiadomość, ani załączniki, w tym w szczególności skarżone postanowienie, nie zostały podpisane przynajmniej profilem zaufanym, w konsekwencji czego nie wygenerowano Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (UPP) / Urzędowego Poświadczenia Odbioru (UPO) po stronie organu ani też Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) / Urzędowego Poświadczenia Odbioru (UPO) po stronie pełnomocnika spółki. W związku z tym pełnomocnik, chociaż mógł zapoznać się z treścią zaskarżonego postanowienia nie mógł go świadomie odebrać zgodnie z przepisami k.p.a., a poza skargą nie istnieje żaden dowód, że rozstrzygnięcie dotarło do spółki

W odpowiedzi na skargę DIAS wskazał, że czym innym jest brak dokumentu potwierdzającego doręczenie pisma urzędowego, czym innym okoliczność jego doręczenia. Okoliczność ta mogłaby mieć istotne znaczenie, gdyby wpływała na uprawnienia procesowe skarżącej. W analizowanej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła, ponieważ bez wątpienia skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi do Sądu. Skoro zaskarżone postanowienia zostało wydane 2 czerwca 2023 r., a skarżąca złożyła skargę 30 czerwca 2023 r., to bez wątpienia nie uchybiono terminowi do złożenia skargi, a zatem skarżąca nie poniosła negatywnych konsekwencji braku urzędowego potwierdzenia doręczenia. Organ postanowił retoryczne pytanie, czy o fakcie doręczenia dokumentu urzędowego świadczy wyłącznie urzędowe poświadczenie doręczenia, którego z przyczyn technicznych organ nie posiada, czy też fakt, że pełnomocnik skarżącej zapoznał się z treścią skarżonego postanowienia, bowiem we wniesionej skardze zacytowano treść "niedoręczonego". W ocenie DIAS fakt braku urzędowego potwierdzenia doręczenia nie świadczy o tym, że skarżone postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, a w konsekwencji, że skarga złożona w terminie jest przedwczesna. Z treści skargi jednoznacznie wynika, że pełnomocnik skarżącej mógł i zapoznał się z treścią skarżonego postanowienia, a następnie wniósł przysługujący środek zaskarżenia. Zatem mimo braku urzędowego poświadczenia doręczenia cel wydania zaskarżonego postanowienia został osiągnięty.

Jako niezasadny ocenił DIAS także zarzut dotyczący braku podpisu kwalifikowanego pod skarżonym postanowieniem, który również jest skutkiem problemów technicznych, które wystąpiły na etapie wysyłania postanowienia. Z przedłożonych dokumentów jednoznacznie wynika, że postanowienie z 2 czerwca 2023 r. znak 0201-IEW1.720.26.2023.MW, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zostało podpisane podpisem kwalifikowanym.

25 sierpnia 2023 r. – w wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy – wezwano organ do przedłożenia urzędowego dowodu poświadczenia doręczenia zaskarżanego postanowienia (UPD).

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 31 sierpnia 2023 r., DIAS wyjaśnił, że ze względu na problemy techniczne związane z wysyłką organ nie dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia (UPD) zaskarżonego postanowienia, jednak przedkłada zrzut z ekranu potwierdzający (w polu: "status wysyłki"), że skarżone postanowienie zostało wysłane 2 czerwca 2023 r. i odebrane 9 czerwca 2023 r.

W piśmie z 12 października 2023 r. skarżąca wskazała, że doręczenie pisma następuje w chwili wskazanej w potwierdzeniu odebrania korespondencji, a dowód otrzymania jest wystawiany po odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń podmiotu niepublicznego. Jak podniosła strona, skoro organ napotkał problemy techniczne przez które nie był w stanie doręczyć skarżonego postanowienia na adres elektroniczny za pośrednictwem systemu ePUAP, to powinien to zrobić za pośrednictwem operatora pocztowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Jak stanowi z kolei art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie – jak stanowi art. 120 p.p.s.a. – w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje zasad doręczeń pism w tym postepowaniu. Natomiast w art. 18 stanowi, że jeżeli jej przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Na mocy art. 126 k.p.a. ww. przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Zgodnie z art. 124 §1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania.

Jak stanowi art. 39 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu.

W myśl art. 391 pkt 1 k.p.a. w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie lub innemu uczestnikowi postępowania na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwanej dalej "bazą adresów elektronicznych", a w przypadku pełnomocnika - na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w podaniu.

Stosownie do art. 394 k.p.a. w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, do ustalenia dnia doręczenia korespondencji stosuje się przepis art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 285, ze zm.; dalej: u.d.e.) dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Stosownie do ust. 2 ww. artykułu przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu. Natomiast w myśl ust. 3 ww. artykułu przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu.

Jak stanowi art. 42 ust. 1 pkt 1 u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

W myśl art. 42 ust. 2 w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego.

Jak stanowi art. 147 ust. 3 u.d.e. doręczenie korespondencji nadanej przez podmiot publiczny posiadający elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP do osoby fizycznej lub podmiotu niebędącego podmiotem publicznym, o których mowa w ust. 2, stanowiącej odpowiedź na podanie albo wniosek złożone w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego.

Zgodnie art. 147 ust. 4 u.d.e. w przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy zmienianej w art. 105, jest równoważne dowodowi otrzymania, o którym mowa w art. 41.

Jak stanowi art. 3 pkt 20 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2023 r., poz. 57, ze zm.) określenie urzędowe poświadczenie odbioru oznacza dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające:

a. pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument,

b. datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu,

c. datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny,

d. datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru.

Stosownie do § 14 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 180) poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera:

1. pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny;

2. pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny;

3. oznaczenie sprawy;

4. jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy;

5. w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia - datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego.

Stosownie do § 15 ww. rozporządzenia adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy.

W myśl § 16 ww. rozporządzenia po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata:

1. udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia;

2. udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia.

W świetle wyżej powołanych przepisów, decydujący dla ustalenia daty doręczenia pisma w postępowaniu egzekucyjnym, wyekspediowanego drogą elektroniczną, w przypadkach w których korespondencja jest doręczana przy wykorzystaniu elektronicznej skrzynki podawczej w ePUAP, jest moment zakończenia procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata, co następuje bezpośrednio po opatrzeniu poświadczenia doręczenia tym podpisem, a dowód tego doręczenia świadczący jednocześnie o chwili doręczenia - zgodnie 42 ust. 1 pkt 1 u.d.e. w zw. z art. 391 k.p.a. w zw. z art. 147 ust. 4 u.d.e. - stanowi udostępnione automatycznie przez system teleinformatyczny poświadczenie doręczenia (UPD).

W wyroku z 13 listopada 1996 r. I SA/Lu 98/96 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił – a pogląd ten uzyskał akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych – że w przypadku, gdy istnieją wątpliwości, co do faktycznej daty doręczenia pisma stronie, należy przeprowadzić wszelkie dowody umożliwiające ustalenie tej daty w sposób pewny. Wprawdzie wyrok odnosił się do doręczenia w trybie zwykłym, jednak w ocenie Sądu, teza wyroku ma zastosowanie również do doręczenia elektronicznego. Z akt administracyjnych i stanowiska DIAS nie wynika, aby dokonywał ustaleń w tym zakresie. Natomiast powoływany przez DIAS, jako dowód odebrania postanowienia 9 czerwca 2023 r., zrzut z ekranu monitora nie dowodzi wskazanej przez stronę okoliczności, bo pomijając sam charakter dowodu, nie wynika z niego w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpił odbiór korespondencji elektronicznej i fakt ten miał miejsce 9 czerwca 2023 r. (wskazywany przez organ zapis stanowi: "e-PUAP – Doręczono, wysłano przez W. M. dnia 2023-06-09").

Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, tymczasem na ich podstawie nie można określić daty doręczenia pisma. Nie można więc ustalić od kiedy organ związany jest wydanym postanowieniem oraz od jakiego dnia kształtuje ono sytuację prawną strony postępowania.

Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, sformułowany w stosunku do doręczenia decyzji ale mający w ocenie Sądu zastosowanie również do postanowień - w tym w szczególności w uchwale z 7 marca 2022 r. I FPS 4/21 - że decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą z prawnego punktu widzenia (uchwały i wyroki sądów administracyjnych publikowane są w CBOSA, tj. Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby organ administracji publicznej, który wydał decyzję, stał się nią związany, czyli aby decyzja została wprowadzona do obrotu prawnego, decyzję tę musi uprzednio doręczyć stronie. Z tą chwilą decyzja rozpoczyna dopiero swój byt prawny. Decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli organu, a przede wszystkim jest aktem zewnętrznym. Zatem w przypadku braku doręczenia mamy do czynienia z tzw. decyzją nieistniejącą (nieaktem). Ustawodawca nie wprowadził "braku dla strony ujemnych skutków procesowych" jako przesłanki uznawania pism za prawidłowo doręczone. W przypadku tej czynności mamy do czynienia albo z sytuacją gdy doszło do skutecznego doręczenia, albo do takiego doręczenia nie doszło w związku z naruszeniem przepisów regulujących te czynności. Ocena skuteczności doręczenia ma więc charakter "zero-jedynkowy".

Egzystencja prawna decyzji, postanowienia rozpoczyna się w chwili ich doręczenia przynajmniej jednej ze stron danego postępowania administracyjnego, a nieprawidłowe doręczenie jest równoznaczne z ich nieistnieniem w obrocie prawnym (wyroki NSA: z 7 kwietnia 2022 r., I GSK 2331/18; z 11 grudnia 2007 r., II OSK 1650/06; z 23 stycznia 2009 r., I OSK 1467/08; z 19 maja 2006 r., I OSK 1176/05).

Sąd wziął pod rozwagę to, że DIAS powołał się na problemy techniczne przy kierowaniu do pełnomocnika strony korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP. Organ nie wyjaśnił jednak na czym polegała przeszkoda techniczna, która spowodowała, że organ nie dysponuje UPD. Nie wiadomo więc, czy problem dotyczył wyłącznie uzyskania UPD, czy dotyczył okoliczności wysyłki korespondencji za pośrednictwem platformy ePUAP, w szczególności mając na uwadze, że strona podnosi, iż otrzymała pismo nieopatrzone podpisem elektronicznym. Z akt sprawy nie wynika również aby organ dokonał zgłoszenia incydentu do Centralnego Ośrodka Informatyki, tj. jednostki odpowiedzialnej za funkcjonowanie ePUAP i która ma wgląd w elektroniczne zasoby dotyczące prowadzenia korespondencji za pośrednictwem ePUAP, a której ustalenia mogłyby być pomocne w wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla analizowanej sprawy.

Konkludując, w okolicznościach sprawy organ nie dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia (UPD) potwierdzającym datę i czas doręczenia dokumentu elektronicznego (§ 14 pkt 5 powołanego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r.). Nie dysponuje również żadnym innym dowodem pozwalającym na ustalenie daty doręczenia pisma. Wobec powyższego nie jest znana chwila, od której organ miałby być związany wydanym postanowieniem, a w konsekwencji nieznany jest moment w którym ukształtowana miałaby zostać sytuacja prawna strony postępowania. Nie budzi wątpliwości, że pełnomocnik strony miał sposobność zapoznać się z treścią postanowienia ale - w świetle twierdzeń strony i stanowiska organu, w tym wobec powoływanych przez organ problemów technicznych, oraz braku UPD – niewyjaśnioną pozostała również wątpliwość, czy skierowany za pośrednictwem ePUAP do pełnomocnika strony elektroniczny plik postanowienia był podpisany podpisem kwalifikowanym. Przy czym nie budzi wątpliwość okoliczność, że postanowienie, którego wydruk znajduje się w aktach sprawy, zostało opatrzone podpisem kwalifikowanym 2 czerwca 2023 r.

W świetle powyższego Sąd w składzie wyrokującym w tej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w wyroku WSA we Wrocławiu z 28 grudnia 2023 r., I SA/Wr 520/22, że doręczenie aktu administracyjnego nie jest okolicznością faktyczną, tylko instytucją prawa procesowego. Dopiero wypełnienie ustawowych warunków pozwalających na uznanie, że doszło do doręczenia postanowienia powoduje, że wchodzi ono do obrotu prawnego, wywierając przewidziane nim skutki. Relatywizowanie doręczenia ze względu na konsekwencje naruszenia przepisów o doręczeniach dla strony postępowania, w szczególności ocena jego skuteczności na podstawie działań strony podjętych post factum, nie jest dopuszczalne. Wobec powyższego, okoliczność uzewnętrznienia treści postanowienia z istotnym naruszeniem norm statuujących instytucję doręczenia powoduje, że mimo, iż strona (jej pełnomocnik) miała sposobność zapoznać się z jego brzmieniem, to nie mamy do czynienia z doręczonym aktem administracyjnym, tj. aktem, który wiąże organ i kształtuje sytuację prawną strony postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga na wydane ale niedoręczone stronie postanowienie jest przedwczesna i podlega przez Sąd odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.

Na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi.