Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 409/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z 197 § 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 96/22 o odrzuceniu skargi D. M. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr 405/2021 w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 3 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 96/22, odrzucił skargę [...] D. M. (dalej: skarżąca) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 30 sierpnia 2021 r. w przedmiocie nakazu przeprowadzenia kontroli i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej dnia 7 września 2021 r. (k. 124 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi upłynął zatem 7 października 2021 r. Skarżąca natomiast wniosła skargę w dniu 30 grudnia 2021 r. (k. 5 akt sądowych), a więc ponad dwa miesiące po terminie. Skarga zawierała wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, jednak postanowieniem z 20 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 grudnia 2022 r. oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z powyższego wynika, że skarga jest spóźniona.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie wypowiedziała pełnomocnictwa r. pr. M. C. w dniu 1 lipca 2021 r. W konsekwencji nieprawidłowo uznał, że doręczenie decyzji temu pełnomocnikowi w dniu 7 września 2021 r. było skuteczne. Zdaniem skarżącej, brak odnotowania zawiadomienia organu o odwołaniu pełnomocnictwa jeszcze w lipcu 2021 r. nie obciąża jej, lecz organ. Miał on bowiem obowiązek sporządzenia stosowanego protokołu z przyjęcia oświadczenia strony. Skarżąca zarzuciła również organowi, że nie pouczył jej o tym, iż informację o wypowiedzeniu pełnomocnictwa powinna złożyć oddzielnym pismem.

W odpowiedzi na zażalenie K. M. oświadczyła, że popiera w całości zażalenie D. M.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

2. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 września 2021 r., a zatem trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał w dniu 7 października 2021 r. Nie ulega również wątpliwości, że skarga została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 30 grudnia 2021 r., a więc z uchybieniem terminu. Podkreślić należy, że skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił jej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II OZ 704/22, oddalił zażalenie skarżącej na to postanowienie.

3. W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że błędnie uznał, iż doręczenie decyzji pełnomocnikowi w dniu 7 września 2021 r. było skuteczne, skoro w dniu 1 lipca 2021 r. wypowiedziała pełnomocnictwo r. pr. M. C. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II OZ 704/22, nie można zarzucić organowi, że przesłał zaskarżoną decyzję jedynemu pełnomocnikowi ustanowionemu przez skarżącą w sprawie, skoro z akt sprawy administracyjnej nie wynika, iż pełnomocnictwo, którego skarżąca udzieliła r. pr. M. C. w dniu 21 stycznia 2021 r. (k.11 akt adm.) wygasło lub zostało wypowiedziane. Nie wynika też z akt, że w sprawie został ustanowiony inny pełnomocnik lub że skarżąca występuje w sprawie bez pełnomocnika.

Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z przepisu tego wynika, że jeżeli skarżąca ustanowiła pełnomocnika, to obowiązkiem organu jest doręczanie wszystkich pism temu pełnomocnikowi. Obowiązkiem strony należycie dbającej o własne sprawy, było zatem zawiadomienie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i konieczności kierowania pism organu na jej adres lub adres jej nowego pełnomocnika.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że takiej czynności dokonała, jednak organ nie sporządził z tego protokołu, należy stwierdzić, że jest ono niewiarygodne. Skarżąca dopiero w odpowiedzi na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce z 25 listopada 2021 r., w którym poinformowano ją o przesłaniu zaskarżonej decyzji jej pełnomocnikowi wystosowała pismo 20 grudnia 2021 r., do którego dołączyła zawiadomienie datowane na 1 grudnia 2021 r. zawierające informację, że z dniem 1 lipca 2021 r. pełnomocnictwo dla r. pr. M. C. zostało wypowiedziane. Dopiero w tym zawiadomieniu skarżąca wniosła o niekierowanie żadnej korespondencji do r. pr. M. C. Biorąc pod uwagę, że skarżąca nie zawiadomiła organu odwoławczego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dla r. pr. M. C., należy uznać, iż doręczenie temu pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Termin do wniesienia skargi należy zatem liczyć od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi strony. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po terminie.

5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.