Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 360/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156, art. 138 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 ust. 3, art. 40a ust. 1, art. 40e ust. 1, art. 2 pkt 10, art. 7b ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi R. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. na rzecz skarżącego R. P., kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] ustalającej wysokość opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 19 marca 2014r. R. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A s.c. w T. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji technicznej powstałej w wyniku wykonania inwentaryzacji powykonawczej przyłączy wodociągowych, obejmującej swym zakresem działki o nr 510-518 położone w obrębie S., gm. T., powiat [...]. Rezultatem powyższej pracy geodezyjnej jest operat, który został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] za nr ewid. [...].

Decyzją z dnia [...] Starosta [...] na podstawie art. 60 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240 ze zm.) ustalił wysokość opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu w łącznej kwocie 540,00 zł.

Od powyższej decyzji R. P. złożył odwołanie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art. 40f ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 i 107 K.p.a., ustalił wysokość opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu w kwocie 540,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że uwzględnił zapis art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 897), zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą. Wysokość opłaty wynikająca z nowych przepisów (tj. po dniu 12 lipca 2014r.) była kwotą niższą. Organ podkreślił, że w Specyfikacji nr [...] z dnia [...] obliczono opłatę za uwierzytelnienie dokumentów na podstawie tabeli nr 16 Ip 3 załącznika do znowelizowanej ustawy, tj. za oryginały tych dokumentów w ilości 1 szt. w wysokości 50,00 zł, zaś na podstawie tabeli nr 16 Ip 4 załącznika do znowelizowanej ustawy za kopie dokumentów w ilości 3 szt. po 5 zł, w wysokości 15 zł. Natomiast w Specyfikacji nr [...] z dnia [...] obliczono opłatę za wykorzystanie danych z zasobu na podstawie tabeli nr 5 Ip 2 załącznika do znowelizowanej ustawy tj. informacji dotyczących szczegółowej osnowy geodezyjnej w ilości 2 punktów po 7 zł (stosując współczynniki korygujące 0.5, w przypadku udostępniania materiałów zasobu wykonawcom prac geodezyjnych lub kartograficznych podlegających obowiązkowi zgłoszenia) w wysokości 7 zł oraz na podstawie tabeli nr 16 Ip l załącznika do znowelizowanej ustawy tj. za kopię materiału zasobu innego niż wymienione w tabelach 1-15 w postaci nieelektronicznej za jedną kopie materiału po 3 zł. (stosując współczynniki korygujące 0.5, w przypadku udostępniania materiałów zasobu wykonawcom prac geodezyjnych lub kartograficznych podlegających obowiązkowi zgłoszenia) w wysokości 1,5 zł. Łącznie na kwotę 95,00 zł, uwzględniając zapis art. 40a i 40d ust. 4 znowelizowanej po dniu 12 lipca 2014r. ustawy z dnia 17 maja 1989r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z uwagi jednak na fakt, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują zwrotu opłaty lub jej części pobranej zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 12 lipca 2014r., jako podstawę naliczenia opłaty przyjęto cennik zawarty w przepisach rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r.

Od powyższej decyzji R. P. wniósł odwołanie, w którym wskazał, że nie zgadza się z wysokością ustalonej opłaty za zaewidencjonowanie wykonanej geodezyjnej inwentaryzacji przyłączy wodociągowych na kwotę 540,00 zł z uwagi na błędne przyjęcie stawek podstawowych. Opłata została ustalona do wyliczeń dla 9 przyłączy po 60 zł. Zdaniem skarżącego podstawę do naliczenia opłaty powinny stanowić przepisy znowelizowanej ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżący podkreślił, że zgadza się ze Specyfikacjami Starosty [...] nr [...] oraz [...] z dnia [...] określającymi wysokość należności na łączną kwotę 95 zł.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że stosownie do art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Wydawanie decyzji przez organ I instancji wynika wprost z art. 40f ust. 1 przytaczanej ustawy. Organ przy rozpatrywaniu odwołania wziął pod uwagę zarówno wartości wyliczonych opłat, jak również i zasadność przeprowadzonego postępowania.

W dniu 19 marca 2014r. R. P. złożył wniosek o przyjęcie dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W dniu 11.04.2014r. włączono dokumentację sporządzoną przez R. P. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr ewid. [...]. W związku z powyższym wykonanie pracy geodezyjnej i kartograficznej, jak i naliczenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne zostały zakończone w dniu [...], tj. w dniu włączenia dokumentacji do zasobu. Sam fakt zapłaty i odebrania materiałów z powiatowego ośrodka nie stanowi, w ocenie organu o zakończeniu sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że do czynności naliczenia opłaty błędnie zastosowano art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Przepis ten stanowi, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą. W niniejszej sprawie podstawę do naliczenia opłaty winien stanowić art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 12 lipca 2014 r. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1 a i 1 b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. l e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne. Z art. 40 ust. 5 pkt b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika ponadto przepis na podstawie, którego nalicza się wymienione powyżej opłaty.

W świetle cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, opłata winna być naliczona w oparciu o pkt 12 tabeli I załącznika nr 1 o wysokości opłat za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, dotyczącego opracowań geodezyjnych do celów prawnych, inwentaryzacji uzbrojenia terenu oraz inwentaryzacji budynków i budowli. Jest to opłata ryczałtowa. Zgodnie natomiast z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, pozytywny wynik kontroli stanowi podstawę włączenia dokumentacji do zasobu oraz opatrzeniem materiałów przeznaczonych dla zamawiającego klauzulami określonymi w odrębnych przepisach. Dokumentacja została włączona do zasobu w dniu 11 kwietnia 2014 r. za nr ewid. [...], a materiały zostały odebrane przez R. P. w dniu [...]. W omawianym przypadku organ prowadzący zasób nie ma podstaw prawnych do naliczenia opłat według nowych przepisów obowiązujących po dniu 12 lipca 2014 r.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego z dnia [...] R. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego podkreślił, że zgodnie z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] podstawę prawną do naliczenia wysokości opłaty powinny stanowić przepisy nowe, tj. obowiązujące po dniu 12 lipca 2014r. Wskazał, że zgadza się ze Specyfikacjami Starosty [...] z dnia [...] o nr [...] oraz [...] określającymi wysokość należności za uwierzytelnienie dokumentów i udostępnienie dokumentów z zasobu geodezyjnego w łącznej kwocie 95 zł. Kwota natomiast 445 zł, która wynika z różnicy pomiędzy opłatą pobraną przez Starostę [...] na podstawie decyzji z dnia [...] (tj. 540 zł), a Specyfikacjami z dnia [...] (t. kwota 95 zł) powinna zostać, zdaniem skarżącego zwrócona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył , co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) -dalej p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z przytoczonych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy postępowanie, w wyniku którego wydany został zaskarżony akt przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami je regulującymi, czy ustalenia faktyczne mają oparcie w zebranym w sprawie materiale i czy ustalony stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu powołanego przez organ jako podstawa prawna rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego – poza wypadkami, kiedy przeprowadzenie dowodu z dokumentu uzna za służące wyjaśnieniu i przyspieszeniu rozpoznania sprawy – lecz orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach sprawy; nie będąc jednak, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedstawiona poniżej analiza obowiązujących przepisów wskazuje, że skargę należało uwzględnić, albowiem odwołanie od decyzji Starosty [...] rozpoznał organ niewłaściwy.

W rozpatrywanej sprawie materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.)-dalej p.g.k. Zgodnie z art. 40 ust. 3 p.g.k. ( w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015r.), prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do :

1/ Głównego Geodety Kraju – w zakresie centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

2/ marszałków województw – w zakresie wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych;

3/ starostów – w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych.

Nadzór nad prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do Głównego Geodety Kraju, a w zakresie wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych, także do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego (art. 40 ust. 3a p.g.k.).

W art. 40a ust. 1 p.g.k. sformułowana została zasada odpłatnego udostępniania materiałów zasobu przez organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny.

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 2 pkt 10 p.g.k. ilekroć w ustawie jest mowa o państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym - rozumie się przez to zbiory danych prowadzone na podstawie ustawy przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, utworzone na podstawie tych zbiorów danych opracowania kartograficzne, rejestry, wykazy i zestawienia, dokumentację zawierającą wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych lub dokumenty utworzone w wyniku tych prac, a także zobrazowania lotnicze i satelitarne.

Wysokość należnej opłaty oraz sposób jej wyliczenia, jak stanowi art. 40e ust. 1 p.g.k., utrwala się Dokumencie Obliczenia Opłaty, a w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów z zasobu lub wysokości należnej opłaty właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną (art. 40f ust. 1 p.g.k.).

W tym miejscu zaznaczyć należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt I OPS 1/14 stwierdzono, że "po wejściu w życie ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), od dnia 1 stycznia 2011r., stosownie do art. 67 w związku z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wysokość opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego, o których mowa w art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989r.-Prawo geodezyjne i kartograficzne ustala starosta w drodze decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie, nie ulega wątpliwości, że tym właściwym organem, wydającym decyzję w pierwszej instancji jest Starosta [...].

Jak stanowi art. 7b ust. 2 p.g.k., w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem :

1/ pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie ;

2/ wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Z treści tego ostatnio przytoczonego przepisu [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wywodzi swoją właściwość do rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] ustalającej wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego wskazując, że jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej, którymi z mocy art. 6a ust. 1 pkt 2 p.g.k. są:

a) marszałek województwa wykonujący zadania przy pomocy geodety województwa wchodzącego w skład urzędu marszałkowskiego,

b) starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego.

Stanowisko to nie jest zasadne. Zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. W tym wypadku organ właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej wysokość opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego wydanej w pierwszej instancji przez starostę lub marszałka województwa określa ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm.).

Wyjaśnić bowiem należy, że z dniem 1 stycznia 2011r. opłaty związane z udostępnieniem materiałów zasobu, w zależności od tego jakiego zasobu geodezyjno- kartograficznego dotyczą, są dochodami własnymi budżetu samorządu województwa, czy samorządu powiatu, bądź państwowego funduszu celowego, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jakim jest Fundusz Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym. Art. 41b p.g.k. został dodany od 1 stycznia 2011 r. przez art. 8 pkt 6 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Przepis ten stanowi, że wpływy ze sprzedaży map oraz innych materiałów i informacji, a także opłaty za czynności związane z prowadzeniem tych zasobów są dochodami własnymi odpowiednio samorządu województwa, bądź samorządu powiatu. Treść art. 41 b ust.1 i 2, dotyczącego zaliczenia ww. wpływów do dochodów własnych budżetu samorządu województwa i budżetu powiatu nie uległa zmianie od dnia 1 stycznia 2011r. W art. 41b od dnia 12 lipca 2014r. dodane zostały jedynie ust. 1a i ust. 2a, zaliczające do dochodów własnych odpowiednio budżetu samorządu województwa i budżetu powiatu także wpływy za udostępnianie przez starostę materiałów należących do centralnego lub wojewódzkiego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na zasadach określonych w art. 40h lub art. 40i, a więc rozszerzające źródła dochodu.

Z dniem wejścia w życie art. 41 b p.g.k. powyższe wpływy stały się źródłami dochodów własnych – odpowiednio województw i powiatów (miast na prawach powiatów), o których stanowią art. 5 i 6 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. 2010 r, Nr 80, poz. 526 ze zm.).

Pobierane opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, jako dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego spełniające kryterium dochodu określone w art. 60 pkt 7 lub 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. W związku z tym należy do nich stosować art. 61 ustawy o finansach publicznych, który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej są: w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego – wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa.

Jako organ odwoławczy od decyzji, o których mowa w art. 61 ustawy ust. 1 pkt 2 ustawa o finansach publicznych wskazuje samorządowe kolegium odwoławcze ( art. 61 ust. 3 pkt 4). Oznacza to, że organem właściwym do rozpoznania w odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] było Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a nie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Stanowisko takie przedstawił również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 września 2014r. w sprawie o sygn. akt I OW 82/14.

Fakt sprawowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nadzoru nad prowadzeniem powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a więc merytorycznej kontroli nad prawidłowością funkcjonowania tego zasobu nie oznacza, że będzie on właściwym organem odwoławczym w sprawie opłat za korzystanie z tego zasobu.

Zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organy muszą zatem kontrolować swoją właściwość od momentu wszczęcia postępowania do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, kończącą postępowanie w sprawie.

Jak stanowi art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Oznacza to, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako wydana przez organ niewłaściwy jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną, która stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Jak wskazano już wyżej, sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli stwierdzi, że zachodzą przyczyny określone w art.156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższych względów sąd orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na fakt, że odwołanie od decyzji Starosty [...] rozpoznał organ niewłaściwy, poza oceną sądu musiały znaleźć się zarówno kwestie dotyczące tego, czy w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy p.g.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2014 r i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, czy przepisy ustawy p.g.k. w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone ustawą z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 , poz. 897 ), która z wyjątkiem przepisów wskazanych w art. 16, weszła w życie z dniem 12 lipca 2014r., a także prawidłowość naliczenia opłat. W pierwszej kolejności oceny takiej musi bowiem dokonać właściwy organ rozpoznając odwołanie.

Zauważyć jedynie należy, że podstawą uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy nie mógł być wskazany w zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy albo uchylając decyzję – umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten nie daje podstaw do wydania decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy do rozpoznania organowi I instancji.

ms