Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1201/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pomocy na dożywianie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w dniu [...] lutego 2014 r., znak: [...] przyznano T. W. pomoc w ramach wieloletniego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie świadczenia pieniężnego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r. z przeznaczeniem na zakup żywności.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...].

W dniu [...] kwietnia 2014 r. wnioskodawczyni złożyła skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Lu 450/14.

Następnie wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. T. W. zażądała wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r., wskazując jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] kolegium odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. ze względu na toczące się postępowanie sądowe.

W dniu [...] sierpnia 2014 r. T. W. po raz kolejny złożyła wniosek o wznowienie postępowania w tej samej sprawie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] kolegium odmówiło wznowienia postępowania, bowiem nie zakończyło się postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ze skargi na decyzję kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W kolejnym wniosku z dnia [...] września 2014 r., zatytułowanym "skarga" o wznowienie postępowania, wnioskodawczyni podała jako przyczynę wznowienia sfałszowanie wywiadu środowiskowego, tj. podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] kolegium odmówiło wznowienia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ze skargi na decyzję kolegium z dnia 11 kwietnia 2014 r.

Na skutek wniosku T. W. o ponowne rozpoznanie sprawy kolegium wydało w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowienie znak: [...], którym utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] października 2014 r., znak: [...].

W uzasadnieniu postanowienia kolegium podniosło, że w myśl art. 149 § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe to m. in. złożenie wniosku przez osobę nie będącą stroną, czy złożenie go przez osobę nie posiadającą zdolności do czynności prawnych. Z kolei do przyczyn przedmiotowych należą: złożenie wniosku o wznowienie po ustaniu terminu, gdy termin nie został przywrócony, gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja nie była ostateczna, gdy podnoszono inne zarzuty niż w art. 145 i 145 a., bądź gdy niedopuszczalne.

W ocenie kolegium, przesłanką niedopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego jest również toczące się postępowanie sądowe. W badanej sprawie, jak podkreślił organ, nastąpił zbieg trybu administracyjnego i trybu weryfikacji decyzji ostatecznej przed sądem administracyjnym, który oznacza, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wyłącza - do czasu zakończenia postępowania sądowego - możliwość wznowienia postępowania przez organ administracji w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją.

Kolegium wskazało, że postępowanie sądowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. toczy się przed sądem administracyjnym, co obligowało do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła T. W., kwestionując jego zgodność z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powstrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W myśl art. 149. § 3 k.p.a., odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia.

Postanowienie o odmowie wznowienia może być wydane jedynie w wyniku postępowania wstępnego wszczynanego na wniosek. Ma ono charakter formalny, co oznacza, że jest wydawane jedynie w przypadku niedopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego z powodów podmiotowych lub przedmiotowych, albo gdy uchybiono wymogom formalnym (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, LEX nr 437529).

Jedną z przesłanek niedopuszczalności wznowienia postępowania jest złożenie wniosku o wznowienie postepowania zakończonego ostateczną decyzją po wniesieniu na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego.

Powyższe stanowisko nie zostało wyrażone wprost w żadnym z przepisów ustaw procesowych, ale znajduje oparcie w treści art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.), regulującego skutki prawomocności orzeczeń sądu administracyjnego.

W myśl powołanego przepisu, prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe. Sformułowany w tym przepisie pozytywny skutek prawomocności orzeczeń sądowych wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania przez organy administracji publicznej, tak na wniosek, jak i z urzędu. Nie mogłoby bowiem w tym postępowaniu zapaść inne rozstrzygniecie niż orzeczenie sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na ostateczną decyzję (tak m. in. T. Woś, [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 349, K. Sobieralski, Glosa krytyczna do wyroku WSA w Łodzi z 21 września 2007 r., I SA/Łd 744/07, OSP 2008, nr [...], s. 927-928, wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., II FSK 612/0500, ONSAiWSA 2007, nr [...], poz. 120).

Reasumując, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję administracyjną niedopuszczalne jest wszczęcie przez organy administracji postępowania w celu zmiany bądź uchylenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postepowania.

W związku z tym, że wniosek T. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. został złożony po wniesieniu przez nią skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego, organ zasadnie uznał niedopuszczalność wznowienia postępowania.

Rozstrzygnięciu odmawiającemu wznowienia postepowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] nie można zatem zarzucić naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.