Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 789/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: Starszy Referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 12 kwietnia 2023 r. znak:SKO-ZP-415-273/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna decyzją nr 5.2022 z 20 września 2022 r., znak: GNiRL.6730.7.2022, po rozpatrzeniu wniosku "P. Sp. z o.o. z siedzibą w M., ustalił warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa rurociągu wody źródlanej wraz z kablem zasilającym i sterowniczym od istniejącego rurociągu do istniejącego odwiertu Ż-VII", zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż., gmina Muszyna.

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), dalej: "u.p.z.p.", oraz § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: "rozporządzenie".

Jako rodzaj inwestycji organ I instancji wskazał obiekt liniowej infrastruktury technicznej, obejmującej budowę rurociągu (...) z rur PE100 SDR17 o średnicy dn63 mm wraz z kablem zasilania i sterowniczym. Organ stwierdził też, że teren planowanej inwestycji stanowią grunty ŁVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze na terenach leśnych państwowych. Przywołał również treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że teren objęty decyzją znajduje się w obszarze Natura 2000 PLH 120019 Ostoja Popradzka oraz w Popradzkim Parku Krajobrazowym. Część przedmiotowej działki znajduje się w obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. Teren inwestycji nie znajduje się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią, od strony południowej i zachodniej graniczy z terenami wód płynących. Opracowywany teren inwestycji nie jest objęły formami ochrony zabytków w rozumieniu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Teren inwestycji znajduje się w granicach Obszaru Górniczego i Terenu Górniczego "Żegiestów INEX" ustanowionego decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego nr Z1.SR-IX.7422.30.2017.Bk z 15 maja 2017 r. dla ochrony i eksploatacji złóż podlegających prawu górniczemu.

Dalej organ I instancji wskazał jakie uzgodnienia w trakcie postępowania uzyskano, w szczególności z:

- Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska ze względu na położenie w obszarze NATURA 2000 PLH 120019 "Ostoja Popradzka" - na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5c u.p.z.p.;

- Starostą Powiatowym w Nowym Sączu w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla przedmiotowej działki - na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie;

- Starostą Powiatowym w Nowym Sączu jako właściwym organem ochrony środowiska, ze względu na położenie terenu inwestycji w sąsiedztwie obszarów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych - na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie;

- Ministrem Zdrowia w związku z położeniem w miejscowości uzdrowiskowej oraz z Komisją Uzdrowiskową Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna - na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie;

- Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w związku z położeniem w granicach obszaru Górniczego oraz Terenu Górniczego "Żegiestów INEX" - postanowieniem znak KRA.5121.220.2022.MK z 28 lipca 2022 r., przy uwzględnieniu na kolejnych etapach przygotowania inwestycji następujących warunków geologiczno-górniczych: prowadzona eksploatacja wód leczniczych nie będzie miała szkodliwego wpływu na realizację przedmiotowej inwestycji;

- Ministrem Klimatu i Środowiska w związku z położeniem w obszarze udokumentowanego złoża wód podziemnych - na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie;

- Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie — postanowieniem znak: ZZ.224.3.47.2022 z 28 lipca 2022 r.

Kolejno organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 53 ust. 3 i w oparciu o art. 64 u.p.z.p. w toku postępowania związanego z wydaniem niniejszej decyzji o warunkach zabudowy dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Organ I instancji ustalił, że teren objęty decyzją możliwy jest do zagospodarowania w sposób proponowany przez wnioskodawcę.

W dniu 22 sierpnia 2022 r. wpłynęło do organu pismo M. B. z 18 sierpnia 2022 r., reprezentowanej przez radcę prawnego, która podniosła, że jest współwłaścicielem nieruchomości w ˝ (działka nr [...]) i wniosła o:

1. przeprowadzenie dowodu w postaci odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji, celem ustalenia okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, tj. faktu zrealizowania rzeczowej inwestycji – istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku,

2. umorzenie postępowania bądź odmowę ustalenia WZ w zw. z pkt 1.

Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. znak GNiRL.6730.7.2022 Burmistrz odmówił przeprowadzenia ww. dowodu.

Organ I instancji stwierdził, że odmowa ustalenia warunków zabudowy może nastąpić tylko w sytuacji niespełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Brak jest innych podstaw prawnych, na podstawie których Burmistrz mógłby wydać decyzję odmowną.

W związku z powyższym, wobec spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz braku podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej o ustaleniu warunków zabudowy, orzeczono jak w sentencji decyzji.

M. B. wniosła od opisanej na wstępie decyzji Burmistrza z 20 września 2022 r. odwołanie, domagając się uchylenia decyzji I instancji w całości i umorzenia postępowania w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku, uchylenia zaskarżonej decyzji I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia już zrealizowanego;

- art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji;

- art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami,

- art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej: "K.p.a.", poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a którego przeprowadzenie było istotne dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, tj. faktu zrealizowania inwestycji, w następstwie bezpodstawnego uznania przez organ, iż ustalenie faktu zrealizowania inwestycji objętej wnioskiem o warunki zabudowy, istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku, nie jest niezbędne i nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zgromadzone przez organ dowody są wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego dalsze prowadzenie postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącą byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki oraz szybkości postępowania, a decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał;

- art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności aktualnego stanu zagospodarowania terenu objętego zamierzeniem m.in. w następstwie odmowy przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wobec bezpodstawnego przyjęcia, iż to, czy rurociąg objęty wnioskiem już istnieje, czy nie, nie ma wpływu na wyniki postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, co skutkowało niedokonaniem pełnej oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła m.in., że kwestionowana decyzja zmierza wyłącznie do zalegalizowania samowolnie zrealizowanej uprzednio inwestycji, a nie określenia warunków dla nowego obiektu budowlanego. Wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy nie może dotyczyć zamierzenia już zrealizowanego. Zdaniem skarżącej sporna inwestycja została zrealizowana wiele lat temu, w części na działkach skarżącej.

Skarżąca podniosła, że jedynym przypadkiem, kiedy decyzja WZ może być wydana dla istniejącej inwestycji, jest sytuacja legalizacji samowoli. W przedmiotowej sprawie to jednak nie ma miejsca, bowiem inwestor złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla "projektowanego" zamierzenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 12 kwietnia 2023 r. znak: SKO-ZP-415-273/22, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, oraz art. 61 ust. 1 i art. 54, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 1-9 rozporządzenia, utrzymało ww. decyzję I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołał treść art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Wskazał, że działka nr [...] położona w Ż. nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z powyższym Burmistrz stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 u.p.z.p. zobligowany był do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Dalej organ odwoławczy przywołał treść art. 60 ust. 1 i ust. 4 u.p.z.p. Stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Kolejno organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń organu I instancji wynika, iż teren inwestycji stanowi część działki nr [...] położonej w Ż. . Na przedmiotowej działce znajduje się istniejący odwiert wody źródlanej, od którego planowana jest budowa rurociągu do istniejącego rurociągu biegnącego między innymi wzdłuż południowej granicy działki. Działka nr [...] od strony południowej i zachodniej graniczy z działkami stanowiącymi tereny wód płynących. Teren planowanej inwestycji (w granicach objętych wnioskiem) stanowią grunty LVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych.

Następnie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Ze względu na rodzaj inwestycji nie określa się dla niej warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania ternu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ani też nie określa się dla działki objętej inwestycją dostępu do drogi publicznej.

Na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których wyżej mowa stwierdzono, że:

1) Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w infrastrukturę techniczną jest wystarczające dla realizacji przedmiotowej inwestycji.

2) Teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i leśnych na cele nieleśne, gdyż zgodnie z ewidencją gruntów i budynków grunt sklasyfikowany jest jako LVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych. Tego typu grunty nie wymagają wyłączenia, o którym wyżej mowa.

3) Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ odwoławczy stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania, organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia, zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p.

Kolegium za niezasadny uznało zarzut odwołania dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. W szczególności jak wynika z akt sprawy projekt decyzji stosownie do przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym został przesłany m.in. do Starosty Powiatowego w Nowym Sączu w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla przedmiotowej działki, celem dokonania uzgodnień, których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Projekt decyzji został uzgodniony przez wymienione w decyzji instytucje, poprzez wydanie stosownego postanowienia, bądź na zasadzie przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez nie zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że należy odróżnić wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, od wymogu uzyskania ewentualnej zgody na wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, co stanowi odrębne zagadnienie prawne, rozpatrywane na następnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest przez wydanie pozwolenia na budowę. Uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Nie jest ono wyrażeniem zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne.

Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia już zrealizowanego; i naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, Kolegium również uznało go za nieuzasadniony.

W toku postępowania organ I instancji wydał postanowienie, w którego uzasadnieniu wskazał i wyjaśnił przyczynę odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu. W szczególności organ I instancji powołał się na treść art. 78 K.p.a. oraz art. 53 ust. 4, art. 59 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż zgromadzone w niniejszej sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec powyższego dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wnoszonym przez stronę byłoby zbędne. Decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał. W związku z tym, to czy przedmiotowy rurociąg już istnieje czy nie, nie miał wpływu na wyniki postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z treści kwestionowanej decyzji, warunki zabudowy ustalono po przeprowadzeniu analizy w zakresie spełnienia wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. oraz analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu otaczającego, sporządzonej na podstawie rozporządzenia.

Końcowo Kolegium stwierdziło, że organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a wydana decyzja odpowiada prawu.

M. B. wniosła na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 12 kwietnia 2023 r. znak: SKO-ZP-415-273/22 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

1. art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p w następstwie błędnego przyjęcia, iż decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji, gdyby rurociąg objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy już istniał, i tym samym że bez jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy pozostaje fakt, czy przedmiotowy rurociąg już istnieje, czy nie, co skutkowało nieprawidłową decyzją Kolegium w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia już zrealizowanego;

2. art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, iż wydana decyzja o warunkach zabudowy odpowiada prawu, a zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania tej decyzji, podczas gdy organ I instancji zaniechał przeprowadzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, pomijając między innymi w tym zakresie mającą istotne znaczenie dla spraw okoliczność, iż toczy się przed sądem postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką;

3. art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, iż warunek uzgodnienia projektu decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych — w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, został spełniony wskutek braku zajęcia stanowiska przez Starostę Powiatowego w Nowym Sączu, któremu przesłano projekt decyzji "w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla przedmiotowej działki", mimo jednoczesnego uznania, iż należy odróżnić wynikający z art 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych od wymogu uzyskania ewentualnej zgody na wyłączenia gruntu z produkcji rolnej (uzgodnienie Starosty Powiatowego w Nowym Sączu w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej nie jest zatem uzgodnieniem wymaganym treścią art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.);

4. art. 78 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji słusznie odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a którego przeprowadzenie było istotne dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, tj. faktu zrealizowania inwestycji, w następstwie bezpodstawnego zaaprobowania stanowiska organu I instancji, iż zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wnoszonym przez stronę byłoby zbędne, albowiem decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji, gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał, w związku z czym ustalenie tej okoliczności nie miało wpływu na wyniki postępowania;

5. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym w szczególności aktualnego stanu zagospodarowania terenu objętego zamierzeniem m.in. w następstwie błędnego przyjęcia, iż zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wnoszonym przez stronę byłoby zbędne, albowiem decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji, gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał, jak również w wyniku pominięcia kwestii toczącego się przed sądem postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką, co skutkowało niedokonaniem pełnej oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego,

6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji w sytuacji gdy organ II instancji, w wyniku rozpoznania odwołania skarżącej i przedstawionych tam zarzutów naruszenia przepisów prawa, winien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i umorzyć postępowanie I instancji w całości, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza; zasądzenie na rzecz skarżącej od Kolegium kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła wcześniej podnoszoną argumentację. Wskazała m.in., że inwestycja w postaci budowy rurociągu wody źródlanej na działce nr [...] w Ż. została już, m.in. w tym samym obszarze, co przedstawiony w załączniku graficznym nr 1 do decyzji, zrealizowana wiele lat temu. Wówczas spółka P. Sp. z o.o. poprowadziła bowiem bezprawnie od istniejącego na działce nr [...] w Ż. odwiertu nr VII, nie tylko przez działkę nr [...] ale również m.in. przez działki nr [...] i [...] w Ż. , co do których skarżącej przysługuje prawo własności, rurociąg służący spółce do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Fakt ten potwierdza dołączony przez skarżącą do odwołania załącznik graficzny zawierający wskazanie usytuowania rurociągu wody źródlanej od odwiertu nr VII - studnia głębinowa, do którego Kolegium w zupełności się nie odniosło.

Mając na względzie powyższe okoliczności skarżąca w trakcie toczącego się postępowania o ustalenie warunków zabudowy zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, celem ustalenia okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktu zrealizowania rzeczonej inwestycji - istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku. Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. Burmistrz odmówił jednak przeprowadzenia rzeczonego dowodu stwierdzając, iż ustalenie faktu zrealizowania inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku, nie jest niezbędne i nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zgromadzone przez organ dowody są wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego dalsze prowadzenie postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącą byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki oraz szybkości postępowania, a decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał.

Argumentację powyższą w pełni zaaprobował organ odwoławczy, przyjmując w tym zakresie, iż wydana decyzja odpowiada prawu, a zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a którego przeprowadzenie było istotne dla ustalenia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, tj. faktu zrealizowania inwestycji, jak również zaniechał przeprowadzenia analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, czym uchybił wymienionym na wstępie przepisom prawa - art. 53 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 64 u.p.z.p.

Skarżąca w kontekście powyższych zarzutów ponownie podkreśliła, że zasada, zgodnie z którą inwestor może ubiegać się o ustalenie warunków zagospodarowania danego terenu nawet kilkakrotnie przedstawiając we wnioskach różne warianty zamierzenia inwestycyjnego ma zastosowanie do zamierzeń inwestycyjnych, a nie do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do tych ostatnich dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Jak wskazuje się w tym zakresie w orzecznictwie (wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1890/12): Jeżeli zasadą jest, że przystąpienie do realizacji robót budowlanych czyni niemożliwym uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, to tym samym nie jest dopuszczalne wydanie w takiej sytuacji decyzji o warunkach zabudowy. Żadna z omawianych decyzji nie może służyć samodzielnie do legalizacji robót budowlanych poza trybem wyraźnie w Prawie budowlanym przewidzianym.(...) Przyjąć należy, że w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego [obecnie art. 48b ust. 2 pkt 1]. Zastrzec przy tym trzeba, że z decyzji o warunkach zabudowy musi wynikać wyraźnie, czy i w jakim zakresie rozstrzygnięcie właściwego organu dotyczy zabudowy zrealizowanej, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego konieczne jest ponadto wykazanie w jakim ewentualnie trybie organ ustalił warunki zabudowy co do rozpoczętej inwestycji.

Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, całkowicie błędne jest twierdzenie Burmistrza i Kolegium, jakoby ustalenie faktu zrealizowania inwestycji objętej wnioskiem o określenie warunków zabudowy, istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku, nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym bezpodstawnie organ I instancji oddalił wniosek dowodowy skarżącej o dokonanie odkopu gruntu w obszarze zaplanowanej inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Obowiązkiem organu I instancji była wyczerpująca i pełna analiza stanu faktycznego sprawy, a tym samym stanu zagospodarowania terenu inwestycji. Analizy tej nie przeprowadzono, nie podjęto żadnych czynności niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego, poprzestając wyłącznie na stwierdzeniu w treści uzasadnienia decyzji, iż taka analiza stanu terenu została dokonana, co pozostaje w całkowitej sprzeczności z faktem niepoczynienia w tym zakresie przez organ żadnych ustaleń.

Skarżąca dodatkowo zauważyła, że w toku postępowania nie wzięto pod uwagę kwestii toczącego się przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Muszynie sygn. akt. VII Ns 92/21 postępowania o rozgraniczenie, a dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką, pomimo faktu, iż organ I instancji - Burmistrz prowadził to postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia w pierwszym jego stadium. Decyzja o warunkach zabudowy z 20 września 2022 r. została zatem wydana bez ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu przeznaczonego pod inwestycję.

Motywując zarzut naruszenia art. 78 § 1 K.p.a. skarżąca podniosła, że nie powinno budzić najmniejszych wątpliwości, iż okoliczność, mająca zostać ustalona w następstwie przeprowadzonego dowodu wnioskowanego przez skarżącą, charakteryzuje się fundamentalnym znaczeniem dla rozstrzygnięcia sprawy — ustalenie istnienia w terenie obiektu budowlanego wskazanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy winno skutkować umorzeniem postępowania.

Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 u.p.z.p. podnosząc, że w toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie dokonano uzgodnienia projektu decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, pomimo faktu, iż teren planowanej inwestycji w granicach objętych wnioskiem stanowi m.in. grunty ŁVI. W treści decyzji I instancji wskazano bowiem jedynie, iż teren planowanej inwestycji nie obejmuje gruntów rolnych klas I-IV oraz, że celem wydania decyzji uzyskano uzgodnienie Starosty Powiatowego w Nowym Sączu w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla działki nr [...] w Ż. - poprzez niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający.

Powyższe nie stanowi zdaniem skarżącej realizacji obowiązku przewidzianego treścią ww. art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., albowiem organ I instancji błędnie zinterpretował treść tego obowiązku, myląc wynikający z rzeczonego przepisu wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami - z wymogiem uzyskania, na następnym etapie zamierzenia inwestycyjnego, ewentualnej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Wobec faktu objęcia terenem inwestycji gruntów ŁVI, spełniających definicję gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, na organie właściwym w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy spoczywał obowiązek uzyskania ww. uzgodnienia, który nie został zrealizowany poprzez uzyskanie uzgodnienia Starosty Powiatowego w Nowym Sączu w sprawie potwierdzenia o braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla działki nr [...] w Ż. , albowiem na gruncie niniejszej sprawy nie tego rodzaju uzgodnienie jest wymagane.

Oprócz powyższego skarżąca wskazała na naruszenie w sposób rażący przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w następstwie błędnego przyjęcia, iż zgromadzone w sprawie przez organ I instancji dowody były wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, a dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie wnoszonym przez stronę byłoby zbędne, albowiem decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji, gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał, jak również w wyniku pominięcia kwestii toczącego się przed sądem postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką, co skutkowało niedokonaniem pełnej oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Zdaniem skarżącej powyższe okoliczności wskazują, że postępowanie z wniosku spółki P. Sp. z o.o. podlegać winno umorzeniu. Co do zasady nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Brak jest bowiem jednego z koniecznych elementów sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, a to przyszłego, planowanego przedsięwzięcia, dla którego warunki należałoby ustalić. Nie zachodzi ponadto w przedmiotowej sprawie wyjątek dopuszczający ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia już zrealizowanego (nałożenie na inwestora obowiązku na podstawie art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane).

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącej nie mogą przynieść zamierzonego skutku. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza ustalającej warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa rurociągu wody źródlanej wraz z kablem zasilającym i sterowniczym od istniejącego rurociągu do istniejącego odwiertu Ż-VII", zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Ż., gmina Muszyna.

Sąd nie mógł brać zatem pod uwagę takich zarzutów skarżącej, jak np. braku uwzględnienia przez organy faktu toczącego się przed Sądem Rejonowym w Nowym Sączu VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Muszynie sygn. akt. VII Ns 92/21 postępowania o rozgraniczenie, a dotyczącego działki nr [...], której dotyczy wniosek, jak i działek sąsiednich nr [...], czy [...], których skarżąca jest współwłaścicielką. Powyższego nie można utożsamiać, jak chce skarżąca, z nieustaleniem stanu prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o czym jest mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Nie jest dopuszczalne, by w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy organy dokonywały ustaleń czy rozstrzygnięć dotyczących kwestii ewentualnego przyszłego rozgraniczenia nieruchomości. Muszą bazować na dotychczasowym stanie prawnym odzwierciedlonym w oficjalnych zbiorach dokumentów, jak księgi wieczyste i rejestr gruntów, co w niniejszej sprawie prawidłowo uczyniły.

Tłem sporu w sprawie jest wieloletni konflikt pomiędzy skarżącą a innymi podmiotami (w tym inwestorem) i organami dotyczący własności terenu inwestycji i sąsiadujących z nim działek, w tym w zakresie rozgraniczenia i wydania poszczególnych nieruchomości.

Trzeba przy tym wskazać, że kwestia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozpatrywana jest dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Należy tu podkreślić, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy nie może przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w kolejnym etapie procesu inwestycyjnego.

Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i co do zasady ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd podziela istotną część argumentacji rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności ważne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

Co istotne w niniejszej sprawie, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, ze względu na naturę przedmiotowego zamierzenia, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Przez wzgląd na rodzaj inwestycji nie określa się dla niej zatem warunków w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania ternu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ani też nie określa się dla działki objętej inwestycją dostępu do drogi publicznej.

Zakres orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest limitowany pozostałymi przesłankami określonymi w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Nie było w sprawie niniejszej sporne, że działka określona we wniosku i zaskarżonej decyzji nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało zatem prawidłowo przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Nie było również przedmiotem sporu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Bezsporne było także, że na obszarze działki nr [...] położonej w Ż. znajduje się istniejący odwiert wody źródlanej "Ż-VII". Teren planowanej inwestycji (w granicach objętych wnioskiem) stanowią grunty LVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych. Powyższe nie budzi wątpliwości Sądu.

Niewątpliwie spełnione zatem w sprawie były warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 6 u.p.z.p.

Przedmiotem sporu były dwa zagadnienia. Po pierwsze, zdaniem skarżącej wniosek dotyczy już istniejącego, uprzednio zrealizowanego zamierzenia, w konsekwencji czego postepowanie winno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Po drugie, skarżąca twierdziła, że organy nie zrealizowały obowiązku przewidzianego treścią art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., bowiem organ I instancji błędnie zinterpretował treść tego obowiązku, myląc wynikający z rzeczonego przepisu wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami - z wymogiem uzyskania, na następnym etapie zamierzenia inwestycyjnego, ewentualnej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczą głównie błędnego zdaniem skarżącej ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zakresie istnienia na terenie zamierzenia już zrealizowanej objętej wnioskiem inwestycji.

Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które należy zaakceptować co do istotnych okoliczności sprawy, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi.

Należy tu przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Uprawniony do nieruchomości może zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację.

Odnosząc się do obszernej argumentacji skarżącej, należy wskazać, że Sąd podziela co do zasady stanowisko judykatury przywołane w skardze, że ustalanie warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem (por. wyroki NSA z: 16 czerwca 2021 r., sygn. II OSK 2665/18, LEX 3243632, 4 lipca 2017r., sygn. II OSK 2162/16, LEX nr 2345617, 17 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 825/22).

Należy tu jednak mieć na uwadze po pierwsze, że wszystkie powyżej wskazane i im podobne wyroki, w tym przywołany w skardze wyrok NSA z 14 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1890/12, odnosiły się do inwestycji kubaturowych, których obecność na gruncie jest łatwa do sprawdzenia, a zajmowanie przez nie terenu inwestycji w zasadzie uniemożliwia zrealizowanie w tej przestrzeni analogicznego zamierzenia. To m.in. właśnie sprawia, że prowadzenie nowego postępowania w takiej sprawie uznaje się za bezprzedmiotowe.

Z kolei podkreślić trzeba, że w orzecznictwie powszechnie przyjmowany jest też pogląd, że podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu, ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, lub nawet wielu kolejnych decyzji, pod warunkiem, że wnioski dotyczyć będą innej inwestycji (por. np.: wyrok NSA z 20 listopada 2018 r., sygn. I OSK 2766/16).

Wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe do czasu, gdy nie zostanie wydana decyzja pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., sygn. II OSK 2409/12, LEX nr 1522460).

W ocenie Sądu brak jest podstaw do forsowanego przez skarżącą twierdzenia, że zamierzenie objęte przedmiotowym wnioskiem miałoby być tożsame z opisywanym przez skarżącą rurociągiem istniejącym w gruncie. Nie ma też podstaw, by ponosić nakłady finansowe na prace ziemne, celem weryfikacji takiego twierdzenia. W kontrolowanej sprawie, co wskazuje inwestor, zamierzenie dla którego ustalono warunki zabudowy, jest inwestycją przyszłą, dopiero projektowaną. Z akt sprawy nie wynika też, jakoby zaskarżona decyzja miała posłużyć do legalizacji rzekomo zrealizowanej samowoli budowlanej. Dlatego też organ I instancji słusznie wydał decyzję i powołał się na zasadę szybkości i prostoty postępowania, o której mowa w art. 12 K.p.a.

Należy tu przyznać rację skarżącej, że niektóre sformułowania zawarte w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza z 31 sierpnia 2022 r. odmawiającego przeprowadzenia dowodu, takie jak: "Nawet w sytuacji wybudowanego już obiektu budowlanego inwestor może złożyć wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji już istniejącej, zaś organ ustalający warunki zabudowy powinien wydać decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji, tak jakby jej nie było.", trzeba ocenić krytycznie, jako z pewnością nie mające charakteru uniwersalnego i nie znajdujące w takim ujęciu poparcia w judykaturze.

Podobnie ocenić trzeba twierdzenie Kolegium, że "decyzja o warunkach zabudowy zostałaby wydana nawet w sytuacji gdyby przedmiotowy rurociąg już istniał".

Jednak z uwagi na wcześniej wskazaną argumentację, przy niewątpliwym spełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., Sąd nie uznał, by brak weryfikacji przez organy twierdzeń skarżącej o istniejącym rurociągu stanowił naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. w zakresie dokonania analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, czy też naruszenie art. 7, art. 77, art. 78 czy art. 80 K.p.a.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi, a to naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., Sąd podziela stanowisko Kolegium, że uzgodnienie przewidziane w tym przepisie ma na celu kontrolę, czy wniosek nie dotyczy inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu.

Uzgodnienie dokonywane jest w ramach "uznania administracyjnego". Właściwy organ - starosta - jako podmiot wykwalifikowany w ochronie gruntów rolnych i leśnych, dokonuje w oparciu o posiadaną merytoryczną, specjalistyczną wiedzę, oceny przedmiotu postępowania przez pryzmat uregulowań dotyczących ochrony określonych dóbr (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 lutego 2022 r., sygn. II SA/Sz 999/21, LEX nr 3328190).

Skoro zatem w niniejszej sprawie organ I instancji przesłał Staroście Powiatowemu w Nowym Sączu projekt decyzji celem uzgodnienia m.in. w sprawie potwierdzenia braku konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, a Starosta nie skorzystał z prawa do uzgodnienia negatywnego, a co więcej, teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i leśnych na cele nieleśne, ponieważ zgodnie z ewidencją gruntów i budynków grunt sklasyfikowany jest jako LVI, LsV oraz leśne drogi gospodarcze o nawierzchni utwardzonej i częściowo gruntowej na terenach leśnych państwowych, należało uznać, że zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych – w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) okazał się niezasadny.

Zatem organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wyjaśnił stan faktyczny sprawy w wystarczającym zakresie, w tym wykazał, że zaistniały wszelkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, a brak jest przesłanek negatywnych. Okoliczności determinujące treść rozstrzygnięcia zostały opisane w uzasadnieniu decyzji II instancji.

Formułowane w sprawie zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Organ II instancji umotywował zasadność argumentacji, którą kierował się przy wydaniu decyzji, a także, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył przepisów postępowania ustalając stan faktyczny sprawy.

Kolegium rozpatrzyło cały materiał dowodowy sprawy i dokonało oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył wymienionych w skardze i odwołaniu przepisów w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 77, art. 78 § 1 i art. 80, a także art. 107 K.p.a. oraz prawa materialnego, a to: art. 53 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 i art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że brak jest przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy i przyjęto, że na terenie objętym zaskarżoną decyzją możliwe jest zagospodarowanie w sposób proponowany przez wnioskodawcę.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji we właściwy sposób ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał wykładni stosowanych przepisów prawa, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.