Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1217/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13f ust. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 645
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 40
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Aneta Majowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Chorzów z dnia 26 listopada 2020 r. nr XXIX/491/2020 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych oraz zasad pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wojewody Śląskiego (skarżący, Wojewoda) jest uchwała Rady Miasta Chorzów z dnia 26 listopada 2020 r. Nr XXIX/491/2020 w sprawie określenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych oraz zasad pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na terenie miasta Chorzów, w części określonej w § 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 uchwały, jako sprzecznej z art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.-dalej "u.d.p."). Wojewoda wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od Gminy Chorzów na rzecz Wojewody Śląskiego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W skardze na ww. Uchwałę Wojewoda przytoczył brzmienie § 5 Uchwały, wskazując, że:

"1. Nie uiszczenie opłaty, o której mowa w § 2 ust.3 lub § 3 ust. 1, zgodnie z § 2 ust. 4, w związku z § 2 ust. 5 lub § 3 ust. 2 udokumentowane pozostawionym przez upoważnionego przez MZUiM kontrolera SPP za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem o stwierdzeniu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu, powoduje nałożenie na użytkownika pojazdu opłaty dodatkowej w wysokości:

1) 20 zł, jeżeli postój pojazdu odbywał się ponad opłacony czas postoju w danym dniu i jednocześnie oplata dodatkowa zostanie wniesiona w pełnej wysokości w ciągu 7 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa w § 2 ust. 3 lub § 3 ust.1,

2) 50 zł, jeżeli postój pojazdu odbywał się bez uiszczenia opłaty za postój w danym dniu i jednocześnie oplata dodatkowa zostanie wniesiona w pełnej wysokości w ciągu 7 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa w § 2 ust. 3 lub § 3 ust. 1,

3) 150 zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona po terminie określonym pkt 1 lub 2, niezależnie czy postój pojazdu odbywał się ponad opłacony czas czy bez uiszczenia opłaty za postój.

2. Opłatę dodatkową wnosi się niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa 2 ust. 3 lub § 3 ust. 1, w formie gotówkowej w kasie MZUiM, przelewem na rachunek bankowy MZUiM i za pośrednictwem urządzeń parkingowych posiadających taką funkcjonalność."

Stwierdził, że zgodnie z treścią art. 13f ust. 2 u.d.p., rada posiada upoważnienie do określenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu, ale przepis ten nie daje uprawnienia do określania różnych stawek przedmiotowej opłaty, w zależności od terminu jej faktycznej zapłaty. Wobec czego, zdaniem skarżącego, przepis § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały został podjęty z przekroczeniem delegacji ustawowej. Dalej wskazał na nieprawidłowości zawarte w § 5 ust. 2 Uchwały, bowiem przedmiotowa regulacja nie koresponduje z treścią § 5 ust. 1 Uchwały. Zdaniem skarżącego wskazana regulacja została podjęta z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, co stanowi istotne naruszenie art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 13f ust. 2 u.d.p.

W ocenie skarżącego, organ stanowiący miasta na podstawie art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 13f ust. 2 u.d.p. został upoważniony wyłącznie do ustalenia wysokości opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b u.d.p.; wprowadzenia opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi; określenia sposobu pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. oraz określenia wysokości opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 u.d.p. Z treści ww. przepisów ustawy nie można wywieść kompetencji Rady Miasta do regulowania kwestii dotyczących zasad zwrotu ww. opłat, a tak należy rozumieć regulację z § 5 ust. 2 Uchwały, która de facto wprowadza zasadę, że opłata dodatkowa powinna być uiszczona pomiędzy 7 a 30 dniem od dnia obciążenia opłatą. Wojewoda zaznaczył, że w przypadku, gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie Radzie Miasta również ww. kompetencji, to zostałoby to wyartykułowane w omawianych przepisach ustawy. Zdaniem Wojewody istotnym jest, aby przepisy Uchwały pozwalały określić datę wymagalności roszczeń z tytułu postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, w tym opłaty dodatkowej za pozostawienie pojazdu bez opłacenia postoju (jak to ma miejsce w treści § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 Uchwały), nie zaś pozostałe kwestie związane z cywilnoprawnym dochodzeniem przedmiotowych należności.

W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za niezasadną i wniósł o jej oddalenie.

Stwierdził, że argumentacja i polemika skarżącego jest nietrafna. Przede wszystkim wskazał, że kwestionowane przez skarżącego postanowienia § 5 Uchwały regulują wyłącznie kwestię opłaty dodatkowej, w związku z czym nie sposób ustalić w jaki sposób miałyby naruszać przepisy art, 13b ust. 4 pkt 1 lit, a, pkt 2 i pkt 3 u.d.p. dotyczące opłaty podstawowej za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Nie wskazuje tego dokładnie także sam skarżący.

Stwierdził, że zgodnie z art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania określa także wysokość oraz sposób pobierania opłaty dodatkowej za nieuiszczanie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, tj. tzw. "opłat podstawowych" za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.

W Uchwale Rada Miasta Chorzów ustaliła trzy wysokości opłaty dodatkowej, które mieszczą się w limicie ustanowionym przez ustawodawcę w art. 13f ust. 2 u.d.p. Wyjaśnił, że Rada Miasta Chorzów, wbrew twierdzeniom skarżącego, w § 5 ust. 1-3 Uchwały nie ustanowiła terminu zapłaty opłaty dodatkowej, lecz wprowadziła kryterium różnicujące jej wysokość w postaci terminu dokonania zapłaty opłaty dodatkowej, co jest dopuszczalne w świetle wykładni przepisu art. 13f ust. 2 u.d.p. Zastosowanie wskazanego wyżej rozwiązania powoduje, że wcześniejsze zapłacenie opłaty dodatkowej jest atrakcyjniejszej dla osób obowiązanych do jej uiszczenia, jak i dla budżetu jednostki samorządu terytorialnego, który szybciej otrzymuje wpływy z tej opłaty, bez konieczności występowania na drogę egzekucji administracyjnej w przypadku nieopłacenia opłaty dodatkowej. Podkreślił dalej, że stanowisko prezentowane przez organ znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z przepisu art. 13f ust. 2 u.d.p. nie można wywieść zakazu różnicowania wysokości opłaty, przy założeniu, że nie naruszają one granic wyznaczonych w ustawie o drogach publicznych i zasad równego traktowania wszystkich osób, na których ciąży obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Organ stwierdził, że Rada Miasta Chorzów była także uprawniona do różnicowania wysokości opłaty dodatkowej w zależności od tego czy opłata dodatkowa wynika z faktu nieopłacenia postoju w danym dniu w ogóle, czy nieopłacenia postoju wskutek przekroczenia opłaconego czasu postoju. Zdaniem organu takie rozwiązanie nie narusza zasady równego traktowania.

Nadto organ uznał, iż wbrew stanowisku Wojewody, postanowienie § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały zostało podjęte na podstawie i w granicach przyznanego Radzie Miasta Chorzów upoważnienia ustawowego, w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Zwrócił uwagę, że uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa i powinien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dlatego też Rada Miasta Chorzów wyraźnie wskazała, że opłata dodatkowa winna być uiszczana niezwłocznie. Nadto uchwała wprowadziła 30-dniowy termin, w trakcie którego podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej mógł ją zapłacić bez obawy przymusowego jej wyegzekwowania w drodze egzekucji. Zdaniem organu takie rozwiązanie zapewnia przejrzystość procedur związanych z prowadzeniem egzekucji należności z tego tytułu, co należy ocenić pozytywnie i jako niestanowiące rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie jego nieważności.

Organ wskazał dalej, że w § 5 ust. 2 Uchwały stanowi element obligatoryjny uchwały wprowadzającej strefę płatnego parkowania, a żaden inny przepis zaskarżonej uchwały nie określa sposobu uiszczenia opłaty dodatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem (chyba, że przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności). W ustawie z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 40 ze zm.– dalej " u.s.g."), przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, powoduje konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Stwierdzenie nieważności uchwały może więc nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym.

Skarga podlega oddaleniu, albowiem uchwała w zaskarżonym zakresie nie narusza prawa.

W zaskarżonej uchwale Rady Miasta Chorzów z dnia 26 listopada 2020 r. Nr XXIX/491/2020 w sprawie określenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych oraz zasad pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych na terenie miasta w § 5 uchwały wskazano, że:

"1. Nie uiszczenie opłaty, o której mowa w § 2 ust. 3 lub § 3 ust. 1, zgodnie z § 2 ust .4, w związku z § 2 ust. 5 lub § 3 ust .2 udokumentowane pozostawionym przez upoważnionego przez MZUiM kontrolera SPP za wycieraczką pojazdu zawiadomieniem o stwierdzeniu nieuiszczenia opłaty za postój pojazdu, powoduje nałożenie na użytkownika pojazdu opłaty dodatkowej w wysokości:

1) 20 zł, jeżeli postój pojazdu odbywał się ponad opłacony czas postoju w danym dniu i jednocześnie oplata dodatkowa zostanie wniesiona w pełnej wysokości w ciągu 7 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa w § 2 ust. 3 lub § 3 ust.1,

2) 50 zł, jeżeli postój pojazdu odbywał się bez uiszczenia opłaty za postój w danym dniu i jednocześnie oplata dodatkowa zostanie wniesiona w pełnej wysokości w ciągu 7 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa w § 2 ust. 3 lub § 3 ust. 1,

3) 150 zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona po terminie określonym pkt 1 lub 2, niezależnie czy postój pojazdu odbywał się ponad opłacony czas czy bez uiszczenia opłaty za postój.

2. Opłatę dodatkową wnosi się niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia nieuiszczenia opłaty, o której mowa 2 ust .3 lub § 3 ust. 1, w formie gotówkowej w kasie MZUiM, przelewem na rachunek bankowy MZUiM i za pośrednictwem urządzeń parkingowych posiadających taką funkcjonalność."

W tym miejscu należy wyraźnie podkreślić, że z treści skargi Wojewody Śląskiego wynika, że dotyczy ona jedynie § 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 Uchwały, jako sprzecznej z art. 13b ust. 4 pkt 1 lit. a, pkt 2 i pkt 3 oraz art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 ze zm.-dalej "u.d.p.").

Zaskarżona uchwała z dnia 26 listopada 2020 r. wydana została na podstawie art.18 ust. 2 pkt 8, art,. 0 ust.1 i art. 41 ust.1 u.s.g. w związku z art. 13 ust.1 pkt 1 lit. a, art.13b ust. 3 i 4, art. 13f ust.2 u.d.p. oraz art. 4 ust. 1 i art.13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz.1461 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 8 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach. Stosownie zaś do art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy (art. 40 ust. 1 u.s.g.). Zgodnie z art. 41 ust. 1 u.s.g. akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały.

Zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1). Opłatę o której mowa w tym przepisie, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1). Na zasadzie art. 13b ust. 2 u.d.p. strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

W myśl art. 13b ust. 3 u.d.p. rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.

Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 4 u.d.p. rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania:

1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1,

2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi,

3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

W myśl art. 13f ust 1 – 2 u.d.p.

1. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.

2. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Mając na względzie treść przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności art. 13f ust. 2 u.d.p należy uznać, że ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia wysokości opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania.Podkreślić należy, jak słusznie wskazał organ, że obecne brzmienie art. 13 f ust. 2 u.d.p. nie zawiera jakichkolwiek dodatkowych przesłanek czy wytycznych, z wyjątkiem maksymalnej wysokości opłaty, jakimi organ gminy powinien kierować się przy ustalaniu wysokości opłaty dodatkowej. Nie jest przedmiotem sporu, że ustalona zaskarżoną uchwałą opłata dodatkowa w wysokości 20 zł, 50 zł i 150 zł mieści się w granicach wskazanych w przepisie ustawowym. Nie jest sporne również, że zróżnicowanie wysokości opłaty dodatkowej w zależności od tego czy postój pojazdu odbywał się ponad opłacony czas postoju w danym dniu, czy też bez uiszczenia opłaty za postój jest prawnie dopuszczalne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wprowadzenia w § 5 ust. 1 pkt 3 Uchwały różnych stawek opłaty dodatkowej, w zależności od terminu jej faktycznej zapłaty podnieść należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1344/19, LEX nr 2771416, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 251/15 LEX nr 1760665), że delegacja ustawowa z art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p. uprawniająca organ gminy do ustalenia wysokości opłaty dodatkowej, nie zabrania różnicowania wysokości opłaty w zależności od terminu jej uiszczenia. Rada Miasta Chorzów postanowieniem nie ustanowiła terminu zapłaty opłaty dodatkowej, lecz wprowadziła kryterium różnicujące jej wysokość w postaci terminu dokonania zapłaty opłaty dodatkowej. Takie rozwiązanie należy uznać za dopuszczalne w świetle wykładni przepisu art. 13f ust. 2 u.d.p.

Zdaniem Sądu przepis art. 13 ust. 2 u.d.p. upoważnia radę gminy również do ustalenia sposobu jej pobierania, więc zasad, form i ogółu czynności technicznych, pozwalających na dokonanie wpłat. Rozwiązań mieszczących się w ramach ustawowych, ale względniejszych dla adresatów tych norm, nie można uznawać za przekroczenie uprawnienia ustawowego. Uchwała, stanowiąc akt prawa miejscowego, stanowi jednocześnie akt stosowania prawa jakim jest ustawa o drogach publicznych, przez uprawniony organ. W procesie stosowania prawa obowiązuje zaś zasada argumentum a maiori ad minus. Oznacza to, iż organ stanowiący gminy mógł określić różne stawki opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust.2 u.d.p., wskazując przy tym warunek ich zastosowania. Nie można tego zabiegu uznać za naruszenie obowiązującego prawa.

W ocenie Sądu słusznie również organ zauważył, że kwestionowane przez skarżącego postanowienia § 5 Uchwały z dnia 26 listopada 2020 r. regulują wyłącznie kwestię opłaty dodatkowej, w związku z czym nie sposób ustalić w jaki sposób miałyby naruszać przepisy art, 13b ust. 4 pkt 1 lit, a, pkt 2 i pkt 3 u.d.p. dotyczące opłaty podstawowej za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania.

Z powyżej wskazanych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.