Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2242/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Warszawa, 30 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Anita Wielopolska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz D. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2242/19

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] lipca 2019 r. po rozpatrzeniu zażalenia D. P. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

D. P. 5 marca 2015 r. (data wpływu do organu 6 marca 2015 r.) złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa nowego przebiegu obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] - [...]" zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] oraz decyzją zmieniającą z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...].

Postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania z wniosku D. P. z 5 marca 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1576/16 uchylił: 1) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2254/15 oddalający skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2015 r.; 2) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...]maja 2015 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2015 r.; 3) postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 27 kwietnia 2015 r., [...] odmawiające wznowienia postępowania z wniosku D. P. z 5 marca 2015 r.

Postanowieniem z [...] września 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił D. P. wznowienia postępowania.

Organ przyjął, że D. P. o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powzięła wiedzę 31 stycznia 2015 r., a następnie w dniu 6 marca 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dla przedsięwzięcia "Budowa nowego przebiegu obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] - [...]", wobec powyższego termin określony w art. 148 k.p.a., jednego miesiąca został przekroczony.

Na skutek zażalenia złożonego przez D. P. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., Nr [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie wyjaśnił rozbieżności/sprzeczności w twierdzeniach skarżącej zawartych we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 5 marca 2015 r. oraz podanych do protokołu w dniu 27 kwietnia 2015 r., o tym kiedy i od kogo oraz w jakich okolicznościach dowiedziała się o wydaniu decyzji środowiskowych.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania.

Zdaniem organu pierwszej instancji wnioskodawczyni dowiedziała się o istnieniu decyzji środowiskowej w terminie wskazanym do protokołu w dniu 17 kwietnia 2015 r. tj. styczeń 2015 r. Jedyną styczniową datą wskazaną przez D. P. jest 16 stycznia 2015 r., jest to termin, w którym wnioskodawczym otrzymała pismo MZDW i przekazała je pełnomocnikowi i wobec powyższego tę datę należy przyjąć jako datę podjęcia informacji o istnieniu decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia zwanego "obwodnicą [...]".

D. P. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazało, że w rozpoznawanej sprawie, postępowanie wznowieniowe nie wyszło poza etap wstępny, albowiem rozstrzygnięciu podlega kwestia zachowania przez skarżącą terminu jednego miesiąca do złożenia wniosku o wznowienie postępowanie. Niesporne jest natomiast, że żądanie pochodzi od strony i że wskazana została jedna z przesłanek wznowienia.

Analizując kwestię zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie, organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś stosownie do § 2 tego przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a., organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca była stroną postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa nowego przebiegu obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...]-[...]", zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 27 kwietnia 20011 r., Nr GK [...]. Postępowanie było prowadzone w trybie obwieszczeń publicznych zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej "decyzja środowiskowa") w zw. z art. 49 k.p.a. Decyzja stała się ostateczna z dniem 17 sierpnia 2011 r.

Zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Takim szczególnym przepisem jest art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wówczas, jak wynika z dalszej części art. 49 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Zdaniem organu odwoławczego z przepisu tego wynika zatem, że z chwilą upływu czternastego dnia od dnia publicznego ogłoszenia decyzja została doręczona. Tym samym należy przyjąć, że wówczas też strony postępowania dowiedziały się o decyzji.

Organ odwoławczy powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 307/15, podzielił stanowisko w nim wyrażone, że nie można przyjmować, że strona postępowania może twierdzić, iż w rzeczywistości, mimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 k.p.a. Z jednej strony, po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu.

W ocenie organu odwoławczego miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w odniesieniu do podmiotów, którym na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał.

W sprawie niniejszej zatem, w sytuacji kiedy postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa nowego przebiegu obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...]-[...]", zakończone ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr GK [...], prowadzone było w trybie obwieszczeń publicznych zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 49 k.p.a. - decyzja stała się ostateczna z dniem 17 sierpnia 2011 r. - złożenie przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania w dniu 5 marca 2015 r. niewątpliwie nastąpiło po upływie ustawowego terminu, przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

D. złożyła skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając postanowieniu:

1) Naruszenie art. 49 kpa poprzez jego wadliwą wykładnię wyrażającą się w utożsamianiu pojęcia doręczenia decyzji w rozumieniu art. 49 kpa z pojęciem dowiedzenia się o decyzji w rozumieniu art. 148§2 kpa,

2) Naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k p a. w zw. z art. 148 §2 kpa poprzez brak poddania ocenie stanu faktycznego oraz braku dokonania oceny zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania,

3) Naruszenie art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podnoszonych w zażaleniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz postanowienia go poprzedzającego, jak też o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w rozważaniach Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma wzmianki o wywiedzionym przez skarżącą zażaleniu, co w jej ocenie stanowi naruszenie art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 kpa i mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem wskazuje, że organ nie pochylił się nad zgłoszonymi przez skarżącą zastrzeżeniami.

Zaskarżone postanowienie znajduje swoje oparcie wyłącznie na wykładni art. 49 kpa, z którą skarżąca nie zgadza się. Przepis art. 49 k p a. nie zakłada w żaden sposób, że termin 14 dni, o którym stanowi art. 49 k p a. jest tożsamy z dowiedzeniem się przez strony o wydaniu przez organ decyzji lub podjętej czynności. Z upływem tego terminu organ może uznać, że decyzja została doręczona bądź, że strony zostały zawiadomione o czynnościach organu. Natomiast późniejszy ewentualny wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k p a. zobowiązuje właściwy organ do dokonania oceny, czy w danej, konkretnej sprawie administracyjnej, upływ terminu z art. 49 k.p.a. spowodował skutek nie tylko w postaci doręczenia decyzji, ale również dowiedzenia się o niej przez podmiot występujący z podaniem o wznowienie postępowania. (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 roku, sygn. akt II OSK145/17). Zachowanie terminu do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania nie może być oceniane wyłącznie przez pryzmat regulacji art. 49 k p a. Należy mieć na uwadze stan faktyczny w konkretnej sprawie. Automatyczne przyjęcie, że fikcyjna data doręczenia decyzji w trybie obwieszczenia wyłącza możliwość strony do korzystania z instytucji wznowienia postępowania, stanowiłoby rażące naruszenie praw jednostki, strony postępowania. Istotna w tym kontekście jest data dowiedzenia się przez stronę o wydanej decyzji, a zadaniem organu jest dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz ich oceny.

Późniejszy ewentualny wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k p a. zobowiązuje właściwy organ do dokonania oceny, czy w danej, konkretnej sprawie administracyjnej, upływ terminu z art. 49 k.p.a. spowodował skutek nie tylko w postaci doręczenia decyzji, ale również dowiedzenia się o niej przez podmiot występujący z podaniem o wznowienie postępowania. Dotyczy to przede wszystkim oceny przez organ skuteczności i trybu dokonanych w sprawie obwieszczeń, ale również innych okoliczności, które w konkretnej sprawie administracyjnej będą powodowały, że strona wraz z upływem terminu z art. 49 k.p.a. nie dowiedziała się o wydaniu decyzji. Mamy tu bowiem do czynienia z rozwiązaniem szczególnym, które musi być interpretowane ściśle. Co do zasady zatem doręczenie decyzji w trybie obwieszczenia z art. 49 k.p.a. będzie jednoznaczne z dowiedzeniem się przez strony postępowania ojej treści, ale organ nie może, niejako "automatycznie" przyjąć założenia, że oba te skutki nastąpiły w każdej sprawie jednocześnie. Stąd też konieczne jest zawsze przeprowadzenie postępowania dowodowego i jego ocena w tym zakresie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga należało uwzględnić, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ odwoławczy dokonując nieprawidłowej wykładni art. 49 k.p.a. nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy w koniecznym zakresie, nie przeprowadził wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonał dowolnej jego oceny, co spowodowało, że stan faktyczny nie został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. Uchybienia te wynikają z naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Wznowienie postępowania administracyjnego składa się z dwóch etapów, z których każdy obejmuje inny zakres przedmiotowy poddawany ocenie właściwego organu. Pierwszym wstępnym etapem postępowania objęte jest badanie przesłanek formalnych umożliwiających uruchomienie tego nadzwyczajnego trybu kontroli. Na tym etapie badaniu przez organ podlegają przesłanki o charakterze przedmiotowym, a więc czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, czy zachowany został termin do jego złożenia, czy został oparty na ustawowych podstawach określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 kpa, jak też o charakterze podmiotowym, a więc czy został złożony przez stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

Etap ten zgodnie z treścią art. 149 kpa powinien zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub odmową wznowienia postępowania, jeżeli zaistnieje którakolwiek z negatywnych okoliczności. Wydanie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy decyzji ostatecznej, powołano w nim podstawę wznowieniową tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także, że został złożony przez stronę postępowania zakończonego ostateczną decyzją.

Istotą sporu jest ocena czy wniosek został złożony w ustawowym terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a.

Należy przypomnieć, że postanowienie organu zostało wydane w ponownie prowadzonym postępowaniu, po uprzednio wydanym wyroku z 16 maja 2018 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt II OSK 1576/16. W uzasadnieniu wyroku NSA nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy organowi I instancji przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i ustalić w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji środowiskowej z [...] kwietnia 2011 r., a następnie ocenić czy termin z art. 148 § 2 k.p.a. został w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy zachowany.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące tej istotnej dla sprawy okoliczności w wyniku, którego ustalił, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji środowiskowej we wcześniejszym terminie, aniżeli wskazała we wniosku.

Organ odwoławczy dysponując materiałem dowodowym, z którego wynikały różne daty, w których skarżąca mogła dowiedzieć się o wydaniu decyzji środowiskowej i należało dokonać oceny czy twierdzenie skarżącej jest wiarygodne, uniknął dokonania takiej oceny. Organ odwoławczy zaprezentował pogląd odmienny od wcześniej prezentowanego już w tej sprawie, że zasadnicze znaczenie dla oceny zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania miała okoliczność doręczenia stronom postępowania decyzji środowiskowej w trybie obwieszczenia wynikającego z art. 49 k.p.a. Organ odwoławczy przyjął, powołując się na wyrok NSA z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 307/15, że rezultatem zastosowania tego przepisu jest nie tylko fikcja doręczenia obwieszczanej decyzji, ale także skutek w postaci dowiedzenia się o decyzji.

Należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym taki pogląd jest odosobniony. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest błędne. Stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Punktem odniesienia nie jest więc moment doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 49 k.p.a. lecz moment dowiedzenia się o niej. Wynikająca z art. 49 k.p.a. możliwość zastosowania fikcji prawnej dotyczy wyłącznie skutku procesowego jakim jest doręczenie decyzji, w celu umożliwienia zakończenia postępowania administracyjnego dotyczącego dużej liczby stron.

Sąd orzekający w tej sprawie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2517/10, w którym wskazano, że "Zgodnie z art. 49 k.p.a. sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, powoduje, że doręczenie uważa się za dokonane ze skutkiem prawnym. Jest to rozwiązanie procesowe umożliwiające prowadzenie postępowań administracyjnych, w których występuje duża liczba podmiotów. Jednakże owo przyjęcie, zgodnie z art. 49 in fine k. p. a., doręczenia stronie decyzji ze skutkiem prawnym nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat regulacji art 49 k.p.a. uznającej obwieszczenie o decyzji za równoważne jej doręczeniu. Czym innym natomiast jest zagadnienie zaistnienia przesłanek wznowieniowych, jednakże ta kwestia nie ma wpływu na ocenę zachowania przez stronę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania" (Lex nr 1071224).

Ze względu na brak tożsamości pomiędzy pojęciem doręczenia, a dowiedzeniem się o decyzji w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że "Nie można wykluczyć, iż data dowiedzenia się przez stronę o decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia może być zupełnie inna, niż data fikcyjnego doręczenia tej decyzji przy zastosowania trybu obwieszczeń. A skoro tak, oczywistym jest, iż organ do którego wpłynie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia na wstępie zobligowany jest m.in. ustalić, czy strona zachowała termin przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. przy użyciu stosownych środków dowodowych." Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 04.11.2016 r., sygn. II SA/Łd 590/16 (Lex nr 2154631). Podobne stanowisko wyrażone zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z 08.01.2016 r., sygn. IV SA/Wa 1401/15 (Lex nr 2055234), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 270/17, jak również w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 145/17 i II OSK 791/16.

W przedmiotowej sprawie skarżąca we wniosku inicjującym postępowanie wznowieniowe stwierdziła, że o wydaniu decyzji środowiskowej dowiedziała się w toku postępowania prowadzonego przez Starostę dotyczącego pozwolenia wodno-prawnego. Odmawiając wznowienia postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło kwestii, w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji, mimo że w sprawie zgromadzony został obszerny materiał dowodowy.

Gdyby zostało ustalone, że wniosek został złożony przez skarżącą z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia w którym dowiedziała się o decyzji środowiskowej, to dopiero w następnym etapie postępowania dla oceny zasadności wskazanej podstawy wznowieniowej będzie miał znaczenie skutek procesowy wynikający z art. 49 k.p.a. Skarżąca wtedy zobowiązana będzie wykazać, że bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym ze względu na treść art. 74 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 49 k.p.a. dokonywano powiadomienia stron poprzez publiczne ogłoszenia. Dla oceny tej kwestii znaczenie może mieć chociażby prawidłowość dokonania obwieszczenia, której na tym etapie postępowania organy nie analizowały.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy dokona wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustali czy przyjęta przez organ I instancji data dowiedzenia się o decyzji przez skarżącą jest prawidłowa, jeżeli oceni inaczej, to wówczas określi jaka jest prawidłowa data dowiedzenia się przez skarżącą o decyzji środowiskowej, przedstawiając argumentację znajdującą oparcie w materiale dowodowym przemawiającą za takim ustaleniem. Następnie oceni czy został dochowany miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze należało uznać zarzuty skargi za uzasadnione.

Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.