Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 421/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30c ust 2, art. 30h ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2647
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Marcin Małek, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 maja 2023 r. nr 0601-IOD-2.4102.9.2023.5 w przedmiocie określenia wysokości daniny solidarnościowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz J. J. kwotę 4157 (słownie: cztery tysiące sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2023 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 23 stycznia 2023 r., znak: 0612-SPV-1.4102.244.2022.7

w sprawie określenia J. J. wysokości daniny solidarnościowej

w kwocie 18.559 zł w roku kalendarzowym 2022.

Organ I instancji pismem z 24 maja 2022 r. wezwał skarżącego do złożenia deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej DSF-1 za 2022 r. od dochodów osiągniętych od 1 stycznia 2021 r. W związku ze wskazaniem przez skarżącego, że nie jest zobowiązany do złożenia w roku kalendarzowym 2022 deklaracji DSF-1 i zapłaty daniny solidarnościowej, postanowieniem z 3 listopada 2022 r. zostało wszczęte postępowanie w tym zakresie, a następnie decyzją z 23 stycznia 2023 r. określono mu wysokość daniny solidarnościowej w roku 2022 w kwocie 18.559 zł.

W odwołaniu skarżący powołując się na przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f art. 30h ust. 2-5 (dalej: " u.p.d.o.f.") wskazał, że istota daniny solidarnościowej sprowadza się do obowiązku zapłaty przez osoby fizyczne zarabiające powyżej 1.000.000 zł zapłaty 4% podstawy obliczenia tej daniny, ale samo przekroczenie tego dochodu nie oznacza automatycznie, że osoba fizyczna będzie zobligowana do uiszczenia daniny solidarnościowej. Podstawa obliczenia tej daniny uwzględnia określone odliczenia od dochodu, które nie są jednak tożsame z odliczeniami przysługującymi podatnikowi w zeznaniu rocznym. Wskazał również, że w roku 2021 osiągnął następujące dochody:

- 1.369.482,56 zł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej

- 117.208,20 zł z tytułu wynagrodzenia za wykonanie kontraktu:

– w sumie kwotę 1.486.690,76 zł. Jednakże dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej został pomniejszony o kwotę straty za rok 2020, tj. o kwotę 643.436,44 zł, co oznacza, że dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 726.046,12 zł (zeznanie PIT-36L za 2021 r.). Dochód z tytułu wynagrodzenia za wykonanie kontraktu został pomniejszony o odliczenia w kwocie 16.480,56 zł, co oznacza , że wyniósł on 100.727,64 zł (PIT-37 za 2021 r.). W związku z tym, zdaniem skarżącego, skoro łączna kwota osiągniętego dochodu – brana pod uwagę przy ustalaniu kwoty do zapłaty z tytułu daniny solidarnościowej – wynosiła 826.773,76 zł, to tym samym nie podlegał on obowiązkowi złożenia deklaracji DSF-1 i zapłaty daniny solidarnościowej, albowiem nie przekroczyła ona 1.000.000 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że skarżący w 2021 r. osiągnął następujące dochody:

- z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej 1.363.252,11 zł – co wynika ze skorygowanego zeznania PIT-36L, w którym wykazał odpowiednio:

• przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej – 15.128.325,38 zł,

• koszty uzyskania przychodu – 13.765.073,27 zł,

• dochód – 1.363.252,11 zł.

- z tytułu działalności wykonywanej osobiście 117.208,20 zł – co wynika ze złożonego zeznania PIT-37, w którym wykazał odpowiednio:

• przychód z działalności wykonywanej osobiście – 120.208,20 zł,

• koszty uzyskania przychodu – 3.000 zł,

• dochód – 117.208,20 zł.

Podzielając stanowisko organu I instancji, organ odwoławczy przywołał stosowne regulacje u.p.d.o.f.: art. 30h ust. 1 - 3, art. 27 ust. 1, 9, 9a, art. 30b, art. 30c, art. 30f ust. 5, a następnie stwierdził, że na podstawie art. 30h ust. 2 na potrzeby obliczenia daniny solidarnościowej za 2021 r. skarżący nie był uprawniony do uwzględnienia straty za rok 2020. Przepisy regulujące zasady ustalania podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, stanowią przepisy szczególne, określające możliwe do zastosowania przy tej daninie odliczenia i stanowią autonomiczne regulacje odrębne od przepisów ustalających zasady ustalania podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Istotne jest przy tym, że art. 30c ust. 2 u.p.d.o.f. nie zawiera definicji dochodu, tylko wskazuje podstawę obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1. Jednym z elementów tej podstawy jest dochód wyliczony w sposób określony w tym przepisie – dla potrzeb określenia podstawy obliczenia podatku. Natomiast definicję dochodu ustawodawca zawarł w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. W jego ocenie, stosownie do art. 30h ust. 3 u.p.d.o.f., przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej

w roku kalendarzowym, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się dochody i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie z ust. 2 wykazywane w:

1) rocznym obliczeniu podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, jeżeli podatek wynikający z tego rozliczenia jest podatkiem należnym,

2) zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1aa - których termin złożenia upływa w okresie od dnia następującego po dniu upływu terminu na złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku poprzedzającym ten rok kalendarzowy do dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.

Zdaniem organu odwoławczego nie ma żadnych podstaw, aby na gruncie u.p.d.o.f. uznać za dochód różnicę między przychodem a kosztami, pomniejszoną dodatkowo o straty z lat ubiegłych. Tak obliczona kwota nie spełnia bowiem definicji dochodu. Dlatego konsekwentnie dochodem wskazanym w art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta

w roku podatkowym. I tak wyliczony dochód podatnik pomniejsza jedynie o kwoty wprost wskazane w dalszej części art. 30h ust. 2, tj. kwoty składek, o których mowa

w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a i kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5 – odliczone od tych dochodów. Zapis w art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f., mówiący że do podstawy obliczenia daniny solidarnościowej wchodzą dochody opodatkowane na zasadach określonych

w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f, służy jedynie wskazaniu zamkniętego katalogu rodzajów dochodów. Treść ta nie modyfikuje jednak ustawowej definicji dochodu. Fakt, że powyższe zasady opodatkowania (art. 30c) przewidują na kolejnym etapie (po ustaleniu dochodu) możliwość odliczenia strat z lat ubiegłych, nie upoważnia do interpretacji, w myśl której dochodem jest dopiero kwota po odliczeniu straty.

Organ odwoławczy wskazał, że takie rozumienie art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. potwierdza również sposób wykazywania informacji w deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej (DSF-1). Pozycja 18 (wers 1) tej deklaracji została opisana jako: "Łączne dochody", co oznacza, że należy w niej wpisać sumę dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c i art. 30f u.p.d.o.f. W konsekwencji, zgodnie z art. 30h ust. 3 u.p.d.o.f. że należy zsumować dochody wykazane w formularzach PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-40A, PIT-CFC. Każdy z tych formularzy zawiera odrębne pole. Dochody można pomniejszyć wyłącznie o elementy, które przewiduje ta deklaracja. Takie wypełnienie deklaracji DSF-1 jest spójne z brzmieniem art. 30h u.p.d.o.f. Organ odwoławczy powoła się przy tym na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyroki WSA: w Olsztynie z 14 lipca 2022 r.,

I SA/Ol 337/22, w Krakowie z 8 lutego 2022 r., I SA/Kr 1626/21, we Wrocławiu z 25 maja 2022 r., I SA/Wr 1002/21).

W skardze do Sądu skarżący – domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej decyzji organu I instancji – zarzucił naruszenie przepisów u.p.d.o.f.: art. 30h ust. 1, art. 30h ust. 2, art. 30h ust. 3, art. 30h ust. 4, art. 30h ust. 5 oraz art. 138 § 1 k.p.a. Po przytoczeniu ich treści wyraził zapatrywanie, że nie jest zobowiązany do zapłaty daniny solidarnościowej.

Skarżący, podobnie, jak i w odwołaniu wywodził, że nie podlega obowiązkowi złożenia deklaracji DSF-1, a w konsekwencji i zapłaty daniny solidarnościowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2022 r., poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), w przypadku istnienia istotnych wad

w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie trzeba podkreślić, że zarzuty skargi stanowią powielenie zarzutów odwołania. Mianowicie według skarżącego nie podlega on obowiązkowi złożenia deklaracji DSF-1 i zapłaty daniny solidarnościowej, w sytuacji, gdy dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiągnięty w roku podatkowym 2021 powinien zostać pomniejszony o kwotę straty za rok 2020.

Z kolei zdaniem organu odwoławczego nie ma żadnych podstaw, aby na gruncie u.p.d.o.f. uznać za dochód różnicę między przychodem, a kosztami, pomniejszoną dodatkowo o straty z lat ubiegłych, albowiem tak obliczona kwota nie spełnia bowiem definicji dochodu dla potrzeb obliczenia daniny solidarnościowej.

Przywołując ramy prawne sporu wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2019 r., na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym, w u.p.d.o.f. dodano rozdział 6a (przepisy art. 30h - 30i) – dalej: "ustawa o Funduszu". W myśl art. 30h ust. 1, osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny, natomiast zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o Funduszu, przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, uwzględnia się dochody uzyskane od 1 stycznia 2019 r. i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie z art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f., wykazywane w: 1) rocznym obliczeniu podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7 u.p.d.o.f.: 2) zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1aa u.p.d.o.f. - których termin złożenia upływa w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 kwietnia 2020 r. Zgodnie z art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f., podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1.000.000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o: 1) kwoty składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a; 2) kwoty, o których mowa w art. 30f ust. 5 - odliczone od tych dochodów.

W konsekwencji do zapłaty daniny solidarnościowej obowiązane są osoby fizyczne, których dochód przekroczył 1.000.000 zł. Osoby te oprócz podatku dochodowego są obowiązane zapłacić dodatkowo daninę solidarnościową w wysokości 4% podstawy obliczenia oraz złożyć we właściwym urzędzie skarbowym deklarację

o wysokości daniny solidarnościowej w terminie do 30 kwietnia roku kalendarzowego. W tym samym terminie upływa termin zapłaty tej daniny.

Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi zatem nadwyżka ponad 1.000.000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych: a) w art. 27 ust. 1, 9, 9a u.p.d.o.f. (dochody opodatkowane według skali podatkowej, m.in. ze stosunku pracy, działalności gospodarczej, rent i emerytur, umów o dzieło

i umów zlecenia, itd.), b) art. 30b u.p.d.o.f. (zyski kapitałowe opodatkowane według stawki 19%), c) art. 30c u.p.d.o.f. (dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej opodatkowane podatkiem liniowym według stawki 19%) oraz d) art. 30f u.p.d.o.f. (dochody zagranicznej spółki kontrolowanej opodatkowane według stawki 19%) - pomniejszonych o możliwe do odliczenia od tych dochodów składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2

i 2a u.p.d.o.f. oraz o kwoty wymienione w art. 30f ust. 5 u.p.d.o.f. (tj. z tytułu uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej spółki kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania).

Stosownie zaś do treści art. 30h ust. 3 u.p.d.o.f., przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym, o którym mowa

w ust. 4, uwzględnia się dochody i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie z ust. 2 wykazywane w: 1) rocznym obliczeniu podatku, o którym mowa w art. 34 ust. 7, jeżeli podatek wynikający z tego rozliczenia jest podatkiem należnym, 2) zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1aa - których termin złożenia upływa w okresie od dnia następującego po dniu upływu terminu na złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku poprzedzającym ten rok kalendarzowy do dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4.

Przepis art. 30c ust. 2 u.p.d.o.f. stanowi natomiast, że podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód ustalony zgodnie z art. 9 ust. 1, 2 - 3b, i 5, art. 24 ust. 1, 2, 3b - 3e i ust. 4 zdanie pierwsze lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 23o. Dochód ten podatnicy mogą pomniejszyć o składki na ubezpieczenie społeczne określone w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a, wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b oraz darowiznę, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. d, w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu. Wysokość składek ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta

w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może: 1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo 2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5.000.000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty. Z przepisów dotyczących daniny solidarnościowej nie wynika zatem wyłączenie zastosowania art. 30c ust. 2 i 3 u.p.d.o.f.

Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do tego, czy przy ustalaniu daniny solidarnościowej można odliczyć od dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. stratę z działalności gospodarczej poniesioną w latach ubiegłych.

Zauważyć należy, że wykładnia art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. doprowadziła do rozbieżności w orzecznictwie sądów pierwszej instancji, o czym świadczą chociażby powołane przez organ odwoławczy wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych:

w Olsztynie z 14 lipca 2022 r., I SA/Ol 337/22, w Krakowie z 8 lutego 2022 r., I SA/Kr 1626/21, we Wrocławiu z 25 maja 2022 r., I SA/Wr 1002/21.

Jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 1 lipca 2022 r. (II FSK 452/22) oraz z 7 grudnia 2022 r. (II FSK 1172/22) podzielił te poglądy, w świetle których wykładnia art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. uzasadnia możliwość odliczenia od dochodu jako podstawy obliczenia daniny solidarnościowej straty z lat ubiegłych , zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 9 ust. 2-3b u.p.d.o.f., do których stosowania odsyła art. 30c ust. 2 u.p.d.o.f., czyli jednostka redakcyjna (ust. 2) przepisu (art. 30c) wymienionego

w wykładanym art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. na zasadzie odesłania do jego stosowania

w całości. Skoro ustawodawca nie zawarł w art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. wyłączenia stosowania art. 9 ust. 2-3b, do którego odsyła w art. 30c ust. 2, to skutków wadliwego sformułowania wykładanego przepisu nie można przerzucać na podatników poprzez zastosowanie wykładni zawężającej. Stanowisko to NSA powtórzył również w wyrokach z dnia: 7 grudnia 2022 r., II FSK 1172/22; z 13 grudnia 2022 r., II FSK 1072/22; z 14 lutego 2022r., II FSK 1099/22 z 19 lipca 2022 r., II FSK 452/22.

W wyroku z 14 lutego 2022r., II FSK 1099/22 NSA wyjaśnił nadto, że art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. nawiązuje do wymienionych w nim jednostek redakcyjnych jako do przepisów regulujących "zasady opodatkowania dochodu", nie zaś jako do przepisów definiujących sam dochód. Ustawowa formuła brzmi bowiem, że "podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1.000.000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w ...". Przepisy o daninie solidarnościowej nie definiują zatem pojęcia dochodu, zaś odwołują się nie tyle nawet do samego pojęcia dochodu, lecz do "dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadach określonych w ...".

Aktualnie można stwierdzić, że na tym tle kształtuje się jednolita linia orzecznicza wojewódzkich sądów administracyjnych.

Wyżej powołany pogląd prezentowany w przywołanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. W konsekwencji brak jest podstaw do zaakceptowania odmiennego poglądu organów obu instancji. Gdyby przyjąć – jak uważa organ odwoławczy – że przepis art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. wskazuje tylko kategorie dochodów, które sumuje się dla ustalenia podstawy obliczenia daniny solidarnościowej, z pominięciem w szczególności przyjętych w art. 30c u.p.d.o.f. zasad ustalenia uregulowanego w tym artykule dochodu, to skutek byłby taki, że "dochód" podlegający opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. stanowiłaby w istocie suma przychodów z tego źródła, bez pomniejszenia ich o poniesione koszty uzyskania tych przychodów. Dostrzec bowiem trzeba, że – przy zaaprobowaniu takiego rozumienia art. 30h ust. 2 u.p.d.o.f. – nie byłoby żadnej podstawy do zastosowania do dochodu opodatkowanego podatkiem liniowym na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. (przy przyjętym przez organ założeniu, że brzmienie zawartych w tym artykule przepisów należy w sprawie pominąć) oraz art. 9 ust 2 u.p.d.o.f.

W konsekwencji, skoro podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1.000.000 zł sumy dochodów, w tym dochodu do którego odnosi się art. 30c u.p.d.o.f., a nie przychodu do którego odnosi się ten artykuł, to przyjąć należy, że dochód ten ustalany jest z zastosowaniem wszelkich zasad regulujących sposób jego kalkulacji, w tym stanowiącymi o odliczeniu kosztów uzyskania przychodów oraz

o obniżeniu dochodu o wysokość poniesionej straty.

Za bezpodstawny Sąd uznał argument organu, jakoby jego stanowisko uzasadniała treść formularza deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej DSF-1,

w którym brak jest miejsca na odliczenie powstałej straty. Należy podkreślić, że spornej straty nie odejmuje się od wyliczonej podstawy daniny solidarnościowej (jak należy uczynić w przypadku składki na ubezpieczenia społeczne), lecz jest ona uwzględniana na wcześniejszym etapie – ustalania dochodu, który to dochód jest elementem składowym obliczenia podstawy daniny solidarnościowej (składnikiem sumy dochodów) - por. wyrok NSA z 19 lipca 2022 r., II FSK 452/22.

W świetle powyższego za zasadne należało uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wyda decyzję uwzględniającą ocenę prawną poczynioną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.,

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).