Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 165/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a; art. 99 ust. 1 pkt 2; art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a; art. 75 ust. 1 pkt 5;
journal: Dz.U. 2023 poz 622
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2023 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury w R. P. o wszczęcie wobec P. O. postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator wniósł o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia przeciwskazań lub braku przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami mechanicznymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, wynikające z opinii biegłych lekarzy psychiatrów sporządzonej w toku postępowania przygotowawczego nadzorowanego przez P. P.. Z opinii wynika, że skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu i środków psychotropowych.

Decyzją z dnia [...] 2023 r. Starosta [...] skierował P. O. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta nie została zaskarżona przez skarżącego.

W dniu 28 czerwca 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wraz z załączonym do niego orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] 2023 r., wydanym przez lekarza tego Ośrodka. Lekarz uprawniony do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców w orzeczeniu nr [...] stwierdził istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Jednocześnie w piśmie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy poinformował, że skarżący odwołał się od tego orzeczenia.

Decyzją z dnia [...] 2023 r., wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm., dalej także jako "ustawa" lub "u.k.p."), Starosta [...] cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM, B1, B.

P. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego stan zdrowia jest bardzo dobry i nie daje podstaw do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący zarzucił wadliwość orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...] 2023r. i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy. Skarżący wniósł o powołanie dwóch biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy w celu zweryfikowania wydanego orzeczenia lekarskiego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie nowego dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego wydanego po ponownym badaniu skarżącego. Skarżący zaznaczył, że dobry stan jego zdrowia fizycznego i psychicznego poświadcza zgromadzona przez szereg lat różnorodna dokumentacja medyczna i każdorazowo wysoce pozytywne wyniki badań okresowych. Skarżący nie leczy się także na jakąkolwiek chorobę przewlekłą.

W ocenie strony, badanie przeprowadzone w dniu [...] 2023 r. przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie nie było badaniem samodzielnym i bezstronnym, ponieważ dr L. S.-M. przy wydawaniu orzeczenia posłużyła się opinią sądowo-psychiatryczną sporządzoną w dniu 16 kwietnia 2023 r. na potrzeby postępowania karnego. Jednocześnie skarżący podniósł, że z opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, iż P. O. jest osobą zdrową psychicznie, jak i fizycznie, ze szczególnym uwzględnieniem jego pełnej zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. O dobrym stanie zdrowia świadczy także fakt, że skarżący nieprzerwanie od 2017 r. pracuje zawodowo jako monter wentylacji w tej samej firmie na terenie Warszawy. Wprawdzie skarżący przebywał na średniookresowym zwolnieniu lekarskim, które było związane z charakterem wykonywanej pracy fizycznej, ale badania okresowe wykonane po zakończeniu leczenia jednoznacznie wskazują na niebudzący zastrzeżeń stan jego zdrowia.

W dniu [...] 2023 r. Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego P. O. na skutek odwołania od orzeczenia z dnia [...] 2023 r., wydało ostateczne orzeczenie nr [...] stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że opinia lekarzy psychiatrów z dnia 16 kwietnia 2023 r. została wywołana dla potrzeb prowadzonego postępowania karnego w związku z ujawnieniem w trakcie kontroli drogowej posiadania przez P. O. mefedronu i amfetaminy a także obecnością narkotyków w jego organizmie. Z opinii wynika, że P. O. jako osoba uzależniona od alkoholu zadeklarował siedmioletnią pełną abstynencję alkoholową. Z powodu uzależnienia od alkoholu i narkotyków odbywał terapie odwykowe, których nie ukończył i nie przyniosły one pożądanego efektu. Potwierdził także, że od kilkunastu lat przyjmuje substancje psychoaktywne - amfetaminę, mefedron, dopalacze, LGTL, w chili obecnej sporadycznie, ponieważ ma obowiązki. Ponadto z powodu zaburzeń nastroju (niepokój, lęk, obniżony nastrój, złe samopoczucie) spowodowanych objawami odstawiennymi po narkotykach a także myślami samobójczymi był kilkakrotnie u lekarza psychiatry i przyjmuje (również obecnie) leki w celu niwelowania tych objawów. W przeszłości był karany za posiadanie narkotyków. Biegli ocenili, że P. O. nie jest osobą upośledzoną umysłowo. W świetle treści powyższej opinii organ pierwszej instancji stwierdził zaistnienie podstaw do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Organ odwoławczy ustalił, że orzeczeniem z dnia [...] 2021 r., wydanym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców działającego w ramach Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie, stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Na skutek odwołania skarżącego od tego orzeczenia w dniu [...] 2023 r. przeprowadzono ponowne badanie P. O.. Na skutek ponownego badania skarżącego Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni wydało w dniu [...] 2023 r. orzeczenie nr [...], które potwierdziło istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie nr [...] jest ostateczne.

Kolegium stwierdziło, że w ustalonym stanie sprawy ziściły się określone w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami przesłanki nakazujące cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ podkreślił, że decyzja w przedmiotowym zakresie nie ma charakteru uznaniowego, ale jest decyzją związaną. Jednocześnie orzeczenie uprawnionego lekarza wiąże organ orzekający w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Organ nie ma jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że obydwa badania lekarskie - pierwsze w dniu [...] 2023 r., a następne w dniu [...] 2023 r. - zostały przeprowadzone przez lekarzy uprawnionych do badań lekarskich ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców. Drugie badanie było badaniem ponownym – przeprowadzonym w wyniku odwołania skarżącego i tak samo jak pierwsze potwierdziło istnienie u P. O. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skoro zatem oba badania potwierdzają taki sam stan rzeczy i są spójne, to tym bardziej nie ma podstaw do jakichkolwiek wątpliwości, że posiadanie przez P. O. uprawnień do kierowania pojazdami stanowiłoby zagrożenie dla niego samego oraz innych uczestników ruchu.

Organ odwoławczy podkreślił, że na etapie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego prowadzonego w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022r. poz. 2503, dalej także jako: "rozporządzenie w sprawie badań lekarskich" lub "rozporządzenie") przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, osoba poddawana badaniu może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, a także może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu pierwszej instancji. Natomiast jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zachodzą podstawy do wydania decyzji o cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego (kierowcy).

Organ odwoławczy uznał, że wniosek skarżącego o powołanie biegłego nie znajduje uzasadnienia wobec przeprowadzonego w dniu [...] 2023 r. ponownego badania lekarskiego, w wyniku którego ponownie wydane zostało przez uprawnionego lekarza orzeczenie o istnieniu u P. O. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W sprawie nie jest kwestionowane, że w wyniku ponownego badania lekarz uprawniony do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców stwierdził u P. O. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, BI, B, B+E, T i orzeczenie to jest ostateczne. Kolegium podkreśliło, że organy orzekające w przedmiocie cofnięcia uprawnień są związane orzeczeniem lekarskim. Dopiero ustanie przyczyn, które spowodowały cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami — w niniejszym przypadku wydanie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez P. O. - spowoduje przywrócenie tych uprawnień, na zasadach określonych w ustawie o kierujących pojazdami.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., poprzez ich błędne zastosowanie, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;

2) art. 76 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 76 ust. 1 i 2 k.p.a., przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ administracyjny miał obowiązek przeprowadzenia zgłoszonego przez skarżącego dowodu przeciwnego wobec dwóch kwestionowanych odnośnie ich treści i trybu wydania orzeczeń lekarskich, a mimo takich wniosków nie uczynił powyższego;

3) art. 79 ust 1 u.k.p., przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zaistniały wątpliwości w zakresie ustalania stanu zdrowia skarżącego i oceny ewentualnego występowania przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wobec czego lekarz-orzecznik winien skorzystać z instytucji posłużenia się dodatkową diagnostyką ze strony innego lekarza - specjalisty z określonej dziedziny medycyny, a nie uczynił powyższego, w efekcie czego wydane zostało niepełne i nieodzwierciedlające aktualnego stanu zdrowia skarżącego orzeczenie lekarskie, noszące przymiot wadliwości, a organ administracyjny przyjął je (mimo uprzedniego podnoszenia zarzutów w tym zakresie ze strony skarżącego) za jedyny dowód w sprawie, wydając w efekcie nieodpowiadającą przepisom prawa decyzję ostateczną w niniejszej sprawie, podlegającą z tego względu wzruszeniu;

4) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zaistniały wątpliwości w zakresie ustalania stanu zdrowia skarżącego i oceny ewentualnego występowania przeciwwskazań do kierowania pojazdami, wobec czego lekarz-orzecznik winien skorzystać z instytucji posłużenia się dodatkową diagnostyką ze strony innego lekarza - specjalisty z określonej dziedziny medycyny, a nie uczynił powyższego, w efekcie czego wydane zostało niepełne i nieodzwierciedlające aktualnego stanu zdrowia skarżącego orzeczenie lekarskie, noszące przymiot wadliwości, a organ administracyjny przyjął je (mimo uprzedniego podnoszenia zarzutów w tym zakresie ze strony skarżącego) za jeden z zaledwie dwóch dowodów dopuszczonych w sprawie, wydając w efekcie nieodpowiadającą przepisom prawa decyzję ostateczną, podlegającą z tego względu wzruszeniu;

5) § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich, przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie orzeczenie lekarskie wydane w trybie ponownego badania orzeczniczego niewątpliwie nie odpowiada wymogom co do formy i treści wzoru takiego orzeczenia, określonemu w załącznikach nr 9 i 10 rozporządzenia - poprzez brak opatrzenia rzeczonego orzeczenia czytelnym podpisem i oznaczeniem uprawnionego lekarza-orzecznika, co sprawia, iż nie jest możliwe jednoznaczne zidentyfikowanie wystawcy wyżej wymienionego orzeczenia lekarskiego, a z tego względu nie odpowiada one prawu i winno zostać wycofane z obrotu prawnego, wobec czego przyjąć należy, iż w analizowanej sprawie nie zostało skutecznie wydane orzeczenie lekarskie stanowiące zarazem dowód przeprowadzenia badania ostatecznego; organ administracyjny przyjął rzeczone badanie za jeden z zaledwie dwóch dowodów dopuszczonych w sprawie, wydając w efekcie nieodpowiadającą przepisom prawa decyzję ostateczną, podlegającą z tego względu wzruszeniu;

6) § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich, przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie wydane w trybie zarówno pierwotnego, jak i ponownego badania orzeczniczego niewątpliwie nie odpowiada wymogom co do procedury przeprowadzenia badania, koniecznego do jego wydania - poprzez brak zadośćuczynienia ustawowym wymogom badania, które typizuje przywołany przepis. Na kanwie przywołanego przepisu, w ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie 13 w pełni skonkretyzowanych sfer funkcjonowania narządów ciała, do których należą: 1) badanie narządu wzroku; 2) badanie narządu słuchu; 3) badanie układu ruchu; 4) badanie układu sercowo-naczyniowego i układu oddechowego; 5) badanie układu nerwowego, w tym padaczki; 6) badanie obturacyjnego bezdechu podczas snu; 7) badanie czynności nerek; 8) badanie cukrzycy, przy uwzględnieniu wyników badania poziomu glikemii; 9) badanie stanu psychicznego; 10) badanie objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub na jego nadużywanie; 11) badanie objawów wskazujących na uzależnienie od środków działających podobnie do alkoholu lub na ich nadużywanie; 12) badanie stosowania produktów leczniczych mogących mieć wpływ na zdolność do kierowania pojazdami; 13) badanie innych poważnych zaburzeń stanu zdrowia, które mogą stanowić zagrożenie podczas kierowania pojazdami. W ramach dokonanej diagnostyki skarżącego dokonano zaledwie dwóch badań składowych, wobec czego wydane orzeczenia lekarskie nie spełniają wymogów wskazanych w powołanych powyżej przepisach, co skutkuje ich materialną nieważnością i o tyle nie mogą stanowić dowodu w sprawie, przez co wydana w administracyjnym toku instancji decyzja jest obiektywnie nieważna i podlega uchyleniu w całości;

7) art. 79 ust. 9 u.k.p., poprzez brak złożenia przez lekarza-orzecznika dokonującego pierwotnego badania kopii dokumentacji medycznej badanego skarżącego do jednostki, która w wyniku wniesionego przez badanego odwołania dokonała badania ponownego, przez co wydane orzeczenie lekarskie nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym powyżej przepisie, co skutkuje jego materialną nieważnością i o tyle nie może stanowić dowodu w sprawie, przez co wydana w administracyjnym toku instancji decyzja jest obiektywnie nieważna i podlega uchyleniu w całości;

8) art. 79 ust. 5 u.k.p., który stanowi, iż jednostka mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne, co jednak nie miało miejsca w toku badania ponownego, a wywarło bezpośredni wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe uchybienie powoduje, że wydane orzeczenie lekarskie nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym powyżej przepisie, a to skutkuje jego materialną nieważnością, odmową nadania mu przymiotu "orzeczenia ostatecznego" i o tyle nie może stanowić dowodu w sprawie, przez co wydana w administracyjnym toku instancji decyzja jest obiektywnie nieważna i podlega uchyleniu w całości;

9) art. 79 ust. 7 u.k.p. w zw. z art. 79 ust. 4 u.k.p., który stanowi, iż orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne. Powyższe domniemanie winno zostać obalone, bowiem w obrębie tego samego dokumentu występuje zapis, iż: "termin następnego badania [przypada na]: 2024-09-30". Powyższe składa się na logiczną konstatację, iż skoro od tzw. "ostatecznego badania lekarskiego" przewidziano jeszcze kolejne (a w efekcie trzecie badanie), w ściśle określonym terminie kolejnej wizyty, to należy przyjąć, że to drugie badanie nie może być uznane za "badanie ostateczne", co skutkuje jego materialną nieważnością, odmową nadania mu przymiotu "orzeczenia ostatecznego" i o tyle nie może stanowić dowodu w sprawie, przez co wydana w administracyjnym toku instancji decyzja jest obiektywnie nieważna i podlega uchyleniu w całości;

10) art. 84 § 1 k.p.a., przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten stwierdza wprost, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W przedmiotowej sprawie zachodzą bezsprzecznie tego rodzaju wątpliwości. Wobec powyższego, organ administracyjny pierwszej instancji powinien był z tego rozwiązania prawnego skorzystać, czego jednak nie uczynił, powołując się w nieprawidłowy sposób na konieczność wydania tzw. "decyzji związanej" w przypadku spełnienia się przesłanek ustawowych. Organ administracyjny niesłusznie podniósł okoliczność, iż jakoby nie posiada uprawnień ani kompetencji merytorycznych do dokonania wspomnianej weryfikacji przedmiotowych orzeczeń lekarskich, gdy – wprost przeciwnie – możliwość taka istnieje, a za jej podstawę przyjmuje się przywołany art. 84 § 1 k.p.a.;

11) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, w szczególności niedopuszczenie przez organ administracyjny pierwszej instancji jakichkolwiek innych dowodów, zgłoszonych w toku administracyjnego toku instancji przez stronę, poza dwoma orzeczeniami lekarskimi odpowiednio z dnia [...] 2023 r. oraz z dnia [...] 2023 r., które zostały jednak wydane w nieodpowiednim trybie oraz w nieodpowiedniej formie oraz nieodniesienie się do zastrzeżeń i zarzutów pod adresem tychże dowodów poczynionych, przez co doszło do niezgodnego z przepisami utrzymania w mocy pierwotnej decyzji Starosty [...] z dnia [...] 2023 r., co ponad wszelką wątpliwość nie powinno mieć miejsca, wobec czego przedmiotowa decyzja z dnia [...] 2023 r. podlega uchyleniu w całości;

1) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organy postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej, bowiem z pominięciem zgłaszanych przez stronę dowodów w sprawie oraz z uwagi na nieodniesienie się na żadnym etapie sprawy do zastrzeżeń i zarzutów pod adresem jedynych dopuszczonych w sprawie dowodów w postaci dwóch opinii lekarskich, obarczonych jednak wadami formalnymi i materialnymi, a co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;

2) art. 12 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego rozpoznania sprawy przez organ, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie przez organ obiektywnych dowodów i przytoczonych okoliczności uprawdopodobniających i potwierdzających zasadność stanowiska strony, czego przejawem był brak weryfikacji sygnalizowanych braków w formalnym aspekcie wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, uchybienia materialne w tym zakresie, brak weryfikacji przez organ administracyjny zasadności i skali występowania uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń w przedmiocie stanu zdrowia skarżącego i jego wpływu na zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi, brak weryfikacji przez organ administracyjny spełnienia przesłanek ustawowych, określonych w art. 99 ust. 2 pkt 1 i 2 u.k.p., a nadto brak uwzględnienia przez organ wszelkich istotnych okoliczności, które zaistniały w sprawie;

3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez zebranie materiału dowodowego przez organ w sposób wybiórczy, a następnie dokonanie jego niewyczerpującej analizy, bez uwzględnienia licznych zarzutów i wniosków strony (m.in. zgłoszonych w piśmie z dnia 10 lipca 2023 r.), co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i uznania "z aksjomatu" przez organ, że skoro doszło do formalnego wydania dwóch orzeczeń lekarskich przez uprawnionego lekarza orzecznika z wynikiem negatywnym, to automatycznie skarżący musi doznać dolegliwości w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 945, powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu według opisanych zasad kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej, utrzymującej w mocy decyzję Starosty Radzyńskiego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii: AM, B1, B, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego bądź mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2023 r., poz. 622 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone wydaniem ostatecznej decyzji Starosty Radzyńskiego z dnia [...] 2023 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę wydania tej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Przepisy art. 99 ust. 1 pkt 2 i art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p pozostają w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., który przewiduje, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W świetle art. 75 ust. 2 pkt 2 u.k.p. badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku o którym mowa w ust. 1 pkt 5, przeprowadza się na podstawie skierowania.

Lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich, jest osoba łącznie spełniająca wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie (art. 79 ust. 2 u.k.p.).

Zgodnie z art. 79 ust. 4 zdanie pierwsze u.k.p. osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). W przypadku gdy w orzeczeniu lekarskim zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem albo wynikające ze stanu zdrowia ograniczenia, o których mowa w ust. 3, uprawniony lekarz przesyła jego kopię: 1) jednostce wykonującej ponowne badanie, jeżeli osoba złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego; 2) staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli osoba badana lub podmiot kierujący na badania nie złożyła wniosku o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania (art. 79 ust. 8 u.k.p.). W przypadku, o którym mowa w ust. 8 pkt 1, do kopii orzeczenia lekarskiego uprawniony lekarz załącza kopię dokumentacji związanej z przeprowadzonym badaniem (art. 79 ust. 9 u.k.p.).

W art. 81 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami została zawarta delegacja dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia, między innymi szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania badania lekarskiego, zakresu badań lekarskich, konsultacji u lekarzy specjalistów i pomocniczych badań diagnostycznych oraz jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5, 7 i 8 oraz w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy.

Na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 2503).

Z przepisu § 11 ostatnio powołanego rozporządzenia wynika, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez:

1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy;

2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy:

a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie,

b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dra med. Jerzego Nofera w Łodzi,

c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie,

d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni,

e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie.

Uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór jest określony odpowiednio w załącznikach nr 9 i 10 do rozporządzenia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba badana, a kopię orzeczenia lekarskiego dołącza się do dokumentacji badania prowadzonej w formie karty badania lekarskiego, której wzór jest określony w załączniku nr 11 do rozporządzenia (§ 7 ust. 2 rozporządzenia).

W sprawie pozostaje poza sporem, że w oparciu o ostateczną decyzję Starosty Radzyńskiego z dnia [...] 2023 r., kierującą P. O. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, orzeczeniem z dnia [...] 2023 r., nr [...] uprawniony lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie stwierdził istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Skarżący wniósł o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego i takie badanie zostało przeprowadzone w Uniwersyteckim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni. W wyniku ponownego badania lekarz Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni wydał w dniu [...] 2023 r. orzeczenie nr [...], w którym również stwierdzono istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

W świetle przytoczonego wyżej przepisu art. 79 ust. 7 u.k.p. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2023 r., wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, jest ostateczne. Nie budzi wątpliwości, że orzeczenie to zostało wydane przez uprawnioną jednostkę. Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni jest bowiem wymienione pod lit. d pkt 2 § 11 rozporządzenia, jako jednostka uprawniona do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, w przypadku, gdy pierwsze orzeczenie zostało wydane przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, co miało miejsce w okolicznościach sprawy. W świetle powyższego bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 79 ust. 5 u.k.p., który wymaga, aby jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym była jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne. Realizacja tego wymagania nastąpiła już w wyniku wykonania delegacji ustawowej zawartej w art. 81 u.k.p., do której odwołuje się ust. 4 art. 79 u.k.p., poprzez wskazanie w § 11 rozporządzenia konkretnycvh jednostek uprawnionych do wydania orzeczenia lekarskiego na skutek ponownego badania.

Niezasadny jest również zarzut, iż orzeczenie lekarskie wydane w trybie ponownego badania orzeczniczego nie odpowiada wymogom co do formy i treści wzoru takiego orzeczenia. Treść orzeczenia nr [...] z dnia [...] 2023 r. jednoznacznie wskazuje, że zostało ono wystawione zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia. Wbrew zarzutowi skarżącego, orzeczenie zostało również w prawidłowy sposób podpisane, z oznaczeniem uprawnionego lekarza. Widnieje na nim bowiem pieczątka z imieniem i nazwiskiem lekarza oraz numerem wpisu do ewidencji uprawnionych lekarzy i numerem prawa wykonywania zawodu, a na pieczątce został umieszczony nieczytelny podpis lekarza. Nie budzi zatem wątpliwości osoba, która wydała orzeczenie. Jednocześnie są spełnione warunki określone w objaśnieniu 5) zawartym we wzorze orzeczenia, zgodnie z którym w miejscu przeznaczonym na podpis i oznaczenie uprawnionego lekarza winny znaleźć się pieczątka albo imię i nazwisko, numer wpisu do ewidencji uprawnionych lekarzy, numer prawa wykonywania zawodu. Wzór pieczątki uprawnionego lekarza jest określony w załączniku nr 12 do rozporządzenia (§ 8 rozporządzenia). Wzorowi temu w pełni odpowiada widniejąca na orzeczeniu pieczątka uprawnionego lekarza S. W..

Nie można również zgodzić się z zarzutem, iż powołane orzeczenie, wydane po ponownym badaniu skarżącego, mimo treści art. 79 ust. 7 u.k.p. nie jest ostateczne z tej przyczyny, że podano w nim termin następnego badania – 30 września 2024 r. Podanie tego terminu nie oznacza w żadnym razie, że chodzi o jeszcze jedno badanie w ramach procedury sprawdzenia kwalifikacji rozpoczętej badaniem z dnia [...] 2023 r. Przepisy ustawy i rozporządzenia przewidują tylko jedno, ponowne badanie, którego wynik ma walor ostateczności. Termin następnego badania, określony na 30 września 2024 r. wskazuje jedynie na to, kiedy osoba, której orzeczenie dotyczy, może poddać się kolejnym badaniom celem weryfikacji, czy nie nastąpiły zmiany w jej stanie zdrowia.

Pozbawione podstaw jest też stanowisko skarżącego o możliwości weryfikacji przez organ treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną jednostkę. Organy prowadzące postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi wydanymi w opisanym wyżej trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. i nie mają podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. W orzecznictwie wyrażany jest ugruntowany pogląd, zgodnie z którym wydane w tym trybie orzeczenia lekarskie nie są opiniami biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., które podlegałyby kontroli organu administracji, lecz dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Stanowią zatem dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, a ponadto korzystają z domniemania autentyczności (tj. domniemania, że pochodzą od organu, który je wystawił) oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego pochodzą. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy oznacza, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne obalenie domniemania zgodności z prawdą takiego orzeczenia w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści. Przepisy kodeksu postepowania administracyjnego nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. Niemniej wskazać trzeba, że w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ustawodawca sformułował określone wymagania w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego jako dowodu, na podstawie którego orzekają organy administracji. Orzeczenie lekarskie musi być wystawione przez uprawnionego lekarza, a w przypadku ponownego badania – w jednostce o wyższym poziomie referencyjnym określonej w § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 grudnia 2022 r. Postawienie określonych wymagań dokumentowi urzędowemu, jakim jest orzeczenie lekarskie, ma ten skutek, że przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści jest możliwe wyłącznie przez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego spełniającego kryteria wymienione ustawie o kierujących pojazdami oraz w powołanym rozporządzeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1733/18 oraz z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 1381/22 i powołane tam orzecznictwo). Natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy oba orzeczenia lekarskie zgodnie stwierdzają istnienie w przypadku skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Ze wskazanych przyczyn należało ocenić jako niezasadne zarzuty dotyczące nieuwzględnienia w postępowaniu administracyjnym wniosku o powołanie biegłych lekarzy, a także braku merytorycznego skontrolowania przez organ wydanych orzeczeń lekarskich, jak również sposobu przeprowadzenia badań przez uprawnionych lekarzy, nieskorzystania z przewidzianej w art. 79 ust. 1 u.k.p oraz § 6 rozporządzenia możliwości skierowania osoby badanej do lekarza posiadającego specjalizację w określonej dziedzinie medycyny. Gołosłowne, a zarazem nieskuteczne są też zarzuty kwestionujące samodzielność wydania przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie orzeczenia z dnia [...] 2023 r., a także nieprzekazania dokumentacji lekarskiej jednostce, w której przeprowadzono ponowne badanie skarżącego.

Również argumentacja skarżącego, powołującego się na wybrane fragmenty znajdującej się w aktach sprawy opinii sądowo-psychiatrycznej oraz okoliczności wykonywania przez skarżącego pracy zawodowej, jako mające zdaniem skarżącego wskazywać na jego dobry stan zdrowia, pozostaje bez wpływu na kwestię związania organów obu instancji treścią orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnionych lekarzy właściwych jednostek. Z orzeczeń tych jednoznacznie zaś wynika istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Z omówionych wyżej względów, treści wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, a w konsekwencji prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może też podważyć przedstawione przez skarżącego orzeczenie lekarskie [...]. Zgodnie z treścią tego orzeczenia, zostało ono wydane w wyniku badania lekarskiego i oceny narażeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 kodeksu pracy. Jest to więc orzeczenie wydane w innym trybie i do innych celów, niż orzeczenia wydawane na podstawie przepisu art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.

Ponownie wskazać należy, że wynikająca z przywołanych wyżej przepisów ocena stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny i nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Wydane w tym trybie ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji (tak pod względem ich treści, jak i procedowania) przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16 oraz powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2646/14, z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2388/14, z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12, a także: A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, komentarz do art. 76 pkt 3-9).

Wobec ostateczności orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami, dla których wymagane jest, między innymi, prawo jazdy kategorii AM, B1 i B, zaskarżoną decyzję wydaną w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami tych kategorii, do czasu ustania przyczyn cofnięcia, należało uznać za zgodną z prawem.

W świetle przytoczonej wyżej treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u badanego kierowcy przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Decyzja ta ma zatem charakter związany. Jej bezwzględne wydanie nakazują konkretne przepisy prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1733/18, z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 2195/16, z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1883/18).

Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w której ostatecznym orzeczeniem lekarskim, wydanym w przewidzianym przepisami trybie, stwierdzono istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie to ma charakter wiążący dla organów administracji właściwych do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że decyzja wydawana w oparciu o powołaną wyżej podstawę prawną ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. Związany charakter decyzji wynika wprost z art. 103 ust. 1 u.k.p. Przepis ten w sposób jednoznaczny i kategoryczny przewiduje, że "starosta wydaje decyzję administracyjną" w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a). Zatem w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w hipotezie tej normy prawnej, to jest stwierdzone zostanie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, organ administracji nie może odstąpić od obowiązku cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. W przypadku wystąpienia przewidzianych ustawą przesłanek organ ma nie tylko prawo, ale też i bezwzględny obowiązek wydania decyzji o określonej w przepisie treści. Przedstawione stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12 oraz z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18).

Zaskarżona decyzja pozostaje zatem w zgodzie z przepisem art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a.

Jednocześnie chybiony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. Przepisy te nie stanowiły podstawy wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, ale wcześniejszej decyzji z dnia 29 maja 2023 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Ostatnio wymieniona decyzja jest ostateczna i wiążąca w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Mając na względzie, że rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie miała treść wydanego we właściwym trybie orzeczenia lekarskiego, podniesione w skardze zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 7, art. 12, art. 77 §, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. należało ocenić jako niezasadne. W sprawie został zgromadzony i rozważony pełny materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia, a podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły wynikające z tego materiału dowodowego jednoznaczne ustalenia co do istnienia po stronie skarżącego przeciwwskazań do kierowania pojazdami określonych kategorii. W sprawie nie została też naruszona zasada wyrażona w art. 8 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W konsekwencji i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.