Postanowienie NSA, sygn. akt III OZ 3/25
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2025-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197, art 156 § 1 §  3 w zw. z art. 166
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1457/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r. Nr 14/L/2024 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego dotyczącego opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: 1. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1457/24, w ten sposób, że w jego komparycji oraz w jego uzasadnieniu na stronie 1 w wersie 7 w miejsce imienia skarżącego "S.", wpisać "P.", 2. oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1457/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P. K. (dalej: "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r. Nr 14/L/2024 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego dotyczącego opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowienie uchylające rozstrzygnięcie organu I instancji, którego skutkiem jest przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia i powtórne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, nie nadaje się do wstrzymania jego wykonania w sensie materialnoprawnym, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jego adresata. Zdaniem Sądu I instancji postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że organ II instancji zmierza do umorzenia postępowania i przeprowadzenia egzekucji administracyjnej w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego nr 14 usytuowanego przy ulicy [...] w W. wszczętej postanowieniem Wojewody [...] z 21 maja 2015 r., a to doprowadzi do przeprowadzenia wobec niego i jego rodziny eksmisji.

Zdaniem skarżącego takie stanowisko wynika z nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego przed organami administracyjnymi.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy zauważyć, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącego. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.).

Podkreślić również należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie..., s. 146; Z. Kmieciak, Glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3, poz. 54, teza 1). Pogląd ten jest utrwalony zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i piśmiennictwie. Wielokrotnie zwracano uwagę, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 340 oraz przywołane tam orzecznictwo). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia odmowne i kasacyjne. Skoro akty te nie nałożyły skutecznie żadnych obowiązków na stronę, to nie podlegają wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że ochrona tymczasowa jest udzielana wyłącznie w stosunku do aktu posiadającego przymiot wykonalności, tzn. takiego, co do którego można na skutek jego wykonania, w sposób dobrowolny lub przymusowy, doprowadzić do sytuacji, która będzie odpowiadała zawartemu w tym akcie rozstrzygnięciu. Zaskarżony akt musi zatem wywoływać skutki materialnoprawne.

W świetle powyższego nie mógł znaleźć usprawiedliwienia wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 czerwca 2024 r., nr 14/L/2024, mocą którego uchylone zostało postanowienie Wojewody [...] z 23 października 2019 r. nr WI-III.756.1.73.2019 wzywające skarżącego do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentującego lokalu mieszkalnego nr 14 położonego w budynku przy ulicy [...] w W., sprawa zaś została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Tego rodzaju postanowienie, mające charakter czysto procesowy, nie podlega zatem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W tych okolicznościach badanie przesłanek zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest niecelowe. Argumentacja skarżącego zawarta w zażaleniu okazała się więc nieskuteczna.

Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Stosownie do art. 156 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie w zakresie oczywistych omyłek, niedokładności i błędów pisarskich, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.