Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2019/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1; art. 40 par 2 i 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. Spółka jawna z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku P. "I." N. T., N. B. Sp. j. z siedzibą w W. (skarżąca) odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2009 r.

Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zdaniem organu przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu [...] lipca 2009 r.

W toku postępowania skarżąca zakwestionowała prawidłowość doręczenia Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2009 r. twierdząc, że z akt sprawy wynika, iż przesyłka polecona o numerze [...], została odebrana przez: "Pana A. S.", która to osoba nigdy nie była zatrudniona w firmie, ani też nie była upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu spółki. Jednocześnie wniosła o prawidłowe doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r.

Ostatecznie pismem z dnia [...] marca 2010 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r. Do wniosku zostało załączone odwołanie. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podniosła m. in., że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nie została nigdy doręczona stronie, a w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania należy zaliczyć nieprawidłowe doręczenie pisma, jak również to, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Skarżąca wyjaśniła, że osoba o imieniu i nazwisku "A. S." nigdy nie była zatrudniona w spółce "I.".

Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że nie zaistniała w sprawie ani jedna z przesłanek z art. 58 k.p.a.

Rozpatrując zarzut strony zawarty we wniosku o przywrócenie terminu dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł Dyrektor Izby Celnej uznał, że decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. została stronie prawidłowo doręczona w dniu [...] lipca 2009 r. Organ przyjął, że oryginalne zwrotne potwierdzenie odbioru (z.p.o.) decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r. wpłynęło do Urzędu Celnego [...] w W. dnia [...] lipca 2009 r. Ponieważ nie zawierało daty i podpisu osoby upoważnionej, złożono stosowną reklamację w Centrum Poczty Oddział Rejonowy W. Poczty Polskiej. W odpowiedzi na tę reklamację poczta wyjaśniła w piśmie z [...] sierpnia 2009 r., iż datą doręczenia reklamowanej przesyłki był dzień [...] lipca 2009 r.

Z uwagi na istniejące rozbieżności co do nazwiska pełnomocnika strony na przesłanym duplikacie z.p.o. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w dniu [...] sierpnia 2009 r. zwrócił się ponownie do Poczty Polskiej o ustalenie osoby, która odebrała list polecony ekonomiczny nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Jednocześnie organ wskazał, że prawidłowym adresatem listu poleconego nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. było P. "I." N. T. N. B. Sp. J., ul. S. [...]/[...],[...]-[...] W.

W odpowiedzi na powyższą korespondencję Poczta Polska poinformowała w dniu [...] września 2009 r., że ww. przesyłka polecona została odebrana przez Pana "A. S.", który jest pełnomocnikiem pocztowym firmy "I." -pełnomocnictwo pocztowe nr [...]/[...]. W załączeniu do pisma nadesłano duplikat z.p.o. decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. adresowany do P. "I." N. T., N. B. Sp. Jawna ul. S. [...]/[...],[...]-[...] W. Na załączonym do pisma zwrotnym poświadczeniu odbioru znajduje się adnotacja, że odbiór pokwitował "p. A. S., peł. [...]/[...]".

Celem całkowitego wyjaśnienia wątpliwości doręczenia przedmiotowej decyzji pismem z dnia [...] października 2009 r. organ I instancji zwrócił się do Poczty Polskiej z prośbą o nadesłanie kopii poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa pocztowego nr [...]/[...] udzielonego przez P. "I." N. T., N. B. Sp. j. ul. S. [...]/[...],[...]-[...] W. A. S. W dniu [...] listopada 2009 r. Poczta Polska nadesłała poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwo pocztowe nr [...]/[...] udzielone A. S. przez skarżącą spółkę.

W tej sytuacji organ przyjął, że skoro Poczta Polska, jako publiczny operator pocztowy, potwierdziła doręczenie przedmiotowej decyzji umocowanemu pełnomocnikowi strony, zatem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r. została doręczona prawidłowo w dniu 21 lipca 2009 r.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej skarżąca strona udzielając pełnomocnictwa pocztowego nr [...]/[...] A. S. wzięła na siebie odpowiedzialność za prawidłowość doręczenia jej pism. Instytucja pełnomocnictwa pocztowego jest regulowana przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.). Według § 18 ust. 1 tego rozporządzenia, operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego "pełnomocnictwem pocztowym". Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika pocztowego upoważnionego do odbioru i kwitowania m. in. przesyłek pocztowych (zwykłych, poleconych), to uznała, że ten sposób odbioru będzie dla niej właściwy. Jeśli miała wątpliwości co do takiego sposobu odbioru korespondencji czy dostrzegała nieprawidłowości (np. opóźnienia w przekazywaniu pism) mogła takie pełnomocnictwo cofnąć albo je ograniczyć. Organ zauważył, że na żadnym etapie postępowania skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości udzielenia pełnomocnictwa pocztowego dla A. S.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. "I." N. T., N. B. Sp.j. z siedzibą w W. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając;

- naruszenie art. 40 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r. została doręczona w spółce "I.";

- naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od ww. decyzji nastąpiło w winy spółki "I.", podczas gdy należało przyjąć, że spółka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez własnej winy i w konsekwencji przywrócić jej termin do wniesienia odwołania.

Strona skarżąca utrzymuje, że osoba o imieniu i nazwisku "A. S." nigdy nie była zatrudniona w spółce "I."", jak również nigdy nie była też upoważniona do odbioru korespondencji pocztowej w imieniu spółki "I.". Również pełnomocnictwo pocztowe o numerze [...]/[...] zostało udzielone na rzecz innej osoby niż "A. S.". W powyższych okolicznościach Dyrektor Izby Celnej w W. zobowiązany był przyjąć, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie z dnia [...] lipca 2009 r. nie została doręczona skarżącej, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 40 § 1 k.p.a.

Przytaczając orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania należy zaliczyć nieprawidłowe doręczenie pisma (np.: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 545/08, LEX nr 519756; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2008 r., VII SA/Wa 116/08, LEX nr 504703) skarżąca wskazuje, iż brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 857/08, LEX nr 481520).

Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej nie została jej doręczona. W związku z tym nie mogła złożyć odwołania od decyzji, gdyż nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania i ewentualne odwołanie nie wywołałoby skutków prawnych. Spółka nie mogła usunąć tej przeszkody w żaden inny sposób niż poprzez wyjaśnienie tej kwestii z organem wydającym decyzję i organem nad nim nadrzędnym. Zdaniem skarżącej ostateczne wyjaśnienie powyższej kwestii nastąpiło dopiero w momencie doręczenia spółce "I." postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2010 r., co miało miejsce w dniu 23 marca 2010 r. i dopiero tę datę należy uznać za datę ustania przyczyny uchybienia terminu w rozumieniu art. 58 § 2 k.p.a. co do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2009 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczony od tej daty upływał więc w dniu 30 marca 2010 r. i został dochowany przez spółkę "I.".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem legalności Sąd uznał, że nie narusza ono prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadzała się do ustalenia prawidłowości doręczenia skarżącej odpisu decyzji z [...] lipca 2009 r.

Strona skarżąca zaprzeczała, iż decyzja ta została jej doręczona w dniu 21 lipca 2009 r. i wskazywała, że osoba o nazwisku "S." nigdy nie była pełnomocnikiem spółki "I.". Jednocześnie twierdziła, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.

Z akt sprawy wynika, że odmawiając stronie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z [...] lipca 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez licencji organ przyjął, że decyzja ta została doręczona stronie w dniu 21 lipca 2009 r. Zdaniem organu doręczenie to było skuteczne bowiem nastąpiło do rąk pełnomocnika pocztowego A. S. - posiadającego pełnomocnictwo pocztowe nr [...]/[...] udzielone przez skarżącą Spółkę. W aktach sprawy znajduje się kopia tego pełnomocnictwa poświadczona przez pocztę za zgodność z oryginałem. Pełnomocnictwo to zostało wystawione w dniu [...] marca 2006 r. i podpisane przez "Prezesa Zarządu P. "I." Sp.j. N. B.". Sąd zauważa zatem, że prawdziwość i skuteczność tego pełnomocnictwa nie została przez skarżącą zakwestionowana.

Niewątpliwie w sprawie ustalenia prawidłowości doręczenia stronie decyzji z [...] lipca 2009 r. co do nazwiska pełnomocnika stron upoważnionego do odbioru korespondencji na rzecz spółki "I." miały miejsce pomyłki poczty. Urząd pocztowy początkowo błędnie wskazywał na nazwisko pełnomocnika – A. "S.". Jednakże pomyłki te poczynione przez pocztę zostały ostatecznie i wnikliwie wyjaśnione przez organ w toku podjętych czynności reklamacyjnych. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego skuteczności doręczenia skarżącej decyzji o nałożeniu kary ostatecznie wynika, że sporna przesyłka zawierająca odpis decyzji z [...] lipca 2009 r. została doręczona pełnomocnikowi spółki "I." A. S. w dniu 21 lipca 2009 r.

W tej sytuacji uprawnione jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej w W., że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (art. 58 § 1 k.p.a.).

W ocenie Sądu zarzuty strony skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty te sprowadzają się do podważania rezultatów działań reklamacyjnych organu. Tymczasem działania te doprowadziły do prawidłowego ustalenia przez organ, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 21 lipca 2009 r., nie zaś w dniu 23 marca 2010 r., jak przyjmuje to strona skarżąca.

Organ słusznie wskazał, że odbierając przesyłkę p. A. S., działał na podstawie "pełnomocnictwa pocztowego", o którym mowa w § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.). Jest to odmienny typ pełnomocnictwa od tych, o których mowa jest w art. 40 § 2 i 3 k.p.a. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1474/08, LEX 597301). Wobec powyższego chybiony jest zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego doręczenia stronie decyzji z [...] lipca 2009 r.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, jak również nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.