Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1395/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 205 r., nr [...] w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

M. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], którą ten organ utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] o stwierdzeniu utraty prawa do uposażenia za okresy zwolnień lekarskich w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnień lekarskich. W skardze skarżący zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 61 § 2 pkt 1 k.p.a. Uzasadniając ów wniosek i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wyjaśnił, że w kontrolowanej sprawie Komendant [...] Policji przedłożył interes społeczny ponad jego interes jakim jest niewątpliwie jest pokrzywdzenie jego majątku. Zauważył, że uposażenia policjantów wypłacane są ze środków przeznaczonych na ten cel

w budżecie państwa na rok budżetowy. Obowiązek zwrotu uposażenia wynikający

z rozkazu personalnego powstał po rozpoczęciu roku budżetowego, a zatem żadne założenia budżetowe nie mogły zakładać, że taki wpływ do budżetu zostanie odnotowany. Dlatego zdaniem skarżącego nie można w żaden sposób mówić

o naruszeniu interesu społecznego czy uszczerbku jakiego mogłaby doznać gospodarka. Skarżący zauważył również, że Komendant nie wziął pod uwagę okoliczności, że brak natychmiastowego zwrotu kwoty utraconego uposażenia spowoduje, że skarżący popadnie w zwłokę, a tym samym od kwoty podlegającej zwrotowi będą naliczane odsetki ustawowe. Skarżący uważa, że niewątpliwie nałożony rygor natychmiastowej wykonalności doprowadził go do pokrzywdzenia oraz pozbawił środków do życia, gdyż nie chcąc powiększyć swojego zadłużenia będzie musiał je niezwłocznie spłacić.

M. A. podkreślił również, że utrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę w jego majątku oraz trudne do odwrócenia skutki. Przyznał, że na skutek zwolnienia z zajmowanego stanowiska z dniem [...] maja 2015 r., przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. Zauważył jednak, że zaopatrzenie emerytalne jest niższe aniżeli uposażenie jakie przed zwolnieniem ze służby otrzymywał. Zatem konieczność zwrotu kwoty uposażenia za tak długi okres wiązałby się dla niego z ogromnym uszczerbkiem finansowym, a także konicznością wzięcia stosownej pożyczki lub kredytu. Niespłacenie w terminie zobowiązania spowoduje z kolei powstanie po jego stronie zwłoki i konieczności zapłaty odsetek ustawowych, co jeszcze pogorszy jego sytuację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle

w tego rodzaju przypadkach.

Należy bowiem wyjaśnić, że utrata prawa do uposażenia (także na skutek ustalenia nieprawidłowego wykonywania zwolnień lekarskich) nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie zajmuje jednolite stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OZ 919/12, postanowienie WSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący ma możliwość uchronienia się od tych skutków podejmując inną pracę lub działalność (w rozpoznawanej sprawie skarżący potwierdził, że przeszedł na zaopatrzenie emerytalne). Należy mieć również na uwadze fakt, iż jak wynika z treści zaskarżonych decyzji skarżący w okresie trwających zwolnień lekarskich wykonywał zajęcia zarobkowe za które wypłacano mu wynagrodzenie.

Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.