Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 258/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 par. 1, art. 107 par. 1, art. 134
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 7 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2023 roku sprawy ze skargi H.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2022 roku nr SKO.4115.252.2022 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. P., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 16 grudnia 2022 r. nr SKO.4115.252.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu pisma H.S. z 19 października 2022 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z 29 sierpnia 2022 r. nr MOPS.5112.20341.2022 Prezydent Miasta Zgierza, przyznał H.S. na okres od 1 sierpnia 2022 r. do 31 sierpnia 2022 r. specjalny zasiłek celowy na opłatę energii elektrycznej - 50 zł, na opłaty mieszkaniowe - 200 zł, na pokrycie części lub całości kosztów leczenia i leków - 100 zł oraz na zakup żywności - 100 zł. Decyzja została odebrana osobiście przez H.S. 30 sierpnia 2022 r.

W dniu 19 września 2022 r. H.S. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. pismo, które - jak stwierdził - ma dotyczyć notorycznych odmów udzielenia mu pomocy. W treści pisma wyraził swoje niezadowolenie z działania organów administracyjnych. Opisał obszernie swoje problemy z byłą małżonką, liczne postępowania administracyjne, sądowe oraz sformułował wiele obraźliwych zarzutów pod adresem wymienionych z imienia i nazwiska funkcjonariuszy publicznych.

W kolejnym piśmie z 21 września 2022 r. H.S. ponownie wyraził swoje niezadowolenie z działania organów, opisał problemy zdrowotne z jakimi się zmaga oraz sytuację życiową w jakiej się znajduje i wniósł o udzielenie pilnej pomocy socjalnej za miesiąc wrzesień 2022 r. zgodnie z jego wnioskiem z 3 września 2022 r., skorygowanym pismem z 19 września 2022 r.; wypłatę przyznanych środków na udzieloną pomoc w kasie lub w placówce bankowej; opłacenie przez MOPS za okres od 3 do 19 września 2022 r. składek na ubezpieczenie zdrowotne, bowiem w tym okresie musiał skorzystać z pomocy lekarza i wykupić leki zapisane na receptę, a ubezpieczeniem tym został objęty od 20 września 2022 r. po zarejestrowaniu w Rejonowym Urzędzie Pracy w Z.

Przy piśmie z 4 października 2002 r. nr MOPS.5101.43.2022 Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej przesłał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi "dokumenty wraz z odwołaniem od decyzji nr MOPS.5112.20341.2022 dotyczącej przyznania specjalnego zasiłku celowego H.S.".

Postanowieniem z 13 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu pisma H.S. z 19 września 2022 r., uzupełnionego pismem z 21 września 2022 r., na podstawie art. 65 § 1 i art. 123 § 1 i 2 k.p.a., stwierdziło swoją niewłaściwość w sprawie i przekazało pisma H.S. zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta Zgierza. Kolegium zwróciło uwagę, że cytowane pisma zawierają konkretne wnioski do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponadto z akt nadesłanych do Kolegium wynika, że organ pierwszej instancji prowadzi kilka innych postępowań w sprawach H.S. np. w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zasiłku okresowego i zasiłku celowego na zakup żywności. Zatem, to organ pierwszej instancji musi ustalić, czy pisma z 19 i 21 września 2022 r. dotyczą toczących się postępowań, a jeśli tak, to których, bądź czy są one wnioskami uruchamiającymi nowe postępowania administracyjne w nowych sprawach. Bezspornie jednak pisma przesłane Kolegium nie mogą być uznane za odwołanie od ostatecznej w dniu ich wnoszenia pozytywnej decyzji organu pierwszej instancji.

W piśmie z 19 października 2022 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, H.S. podobnie jak w poprzednich pismach opisał swoje problemy z byłą żoną, liczne postępowania, w których jest stroną oraz sformułował szereg obraźliwych zarzutów pod adresem funkcjonariuszy publicznych. Wskazał również, że dotyczy ono: "MOPS/5101/43.2022 z dnia 04-10-2022 r. oraz wcześniejszego wystąpienia do Państwa o rozpoznanie odwołania od decyzji Z. odmawiającej udzielenia mi pomocy w zakresie dofinansowania opłat i kosztów utrzymania w miesiącach sierpień i wrzesień 2022 roku".

Pismem z 25 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., wezwało H.S. do usunięcia braku formalnego pisma z 19 października 2022 r. poprzez jednoznaczne określenie żądania i wskazanie czy pismem tym chce:

- zaskarżyć konkretną decyzję administracyjną a jeśli tak, to jakiego organu, z jakiej daty, o jakim numerze (sygnaturze), rozstrzygającej w jakiej sprawie czy też

- wyrazić niezadowolenie z działania konkretnych organów, a jeśli tak to konkretnie jakiego działania, jakiego organu (jakich organów), z jakiego okresu, dotyczącego jakiej sprawy czy też:

- poinformować jedynie o podjętych przez siebie działaniach,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W uzasadnieniu wezwania Kolegium zwróciło uwagę na dotychczas składane przez skarżącego pisma, pouczyło stronę o treści art. 63 § 2, art. 64 § 2, art. 61 § 1 k.p.a. i podniosło, że o charakterze żądania decyduje sama strona, a nie organ. Zatem, tylko strona posiada uprawnienie do określenia swego żądania przez usunięcie wątpliwości, czy też jego doprecyzowanie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie H.S. w piśmie z 7 listopada 2022 r., które wpłynęło do organu 8 listopada 2022 r., wskazał, że dotyczy ono "MOPS/5101/43.2022 z dnia 04-10-2022 r. oraz wcześniejszego wystąpienia do Państwa o rozpoznanie odwołania od decyzji Z. odmawiającej udzielenia mi pomocy w zakresie dofinansowania opłat i kosztów w miesiącach sierpień i wrzesień 2022 r." H.S. poinformował, że wnosi o uchylenie decyzji MOPS/5101/43.2022 z 04-10-2022 r. w całości na jego korzyść oraz udzielenie pilnej pomocy socjalnej na miesiąc wrzesień 2022 r. zgodnie z wnioskiem z 3 września 2022 r. złożonym w MOPS; wypłatę środków na udzieloną pomoc w kasie lub w placówce bankowej; opłacenie przez Z. składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 3 do 19 września 2022 r.

W tym stanie rzeczy pismem z 5 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zwróciło się do organu pierwszej instancji o niezwłoczne przekazanie akt sprawy zakończonej decyzją z 4 października 2022 r. nr MOPS/5101/43.2022.

Odpowiadając na wskazane wyżej wezwanie organ pierwszej instancji poinformował, że 4 października 2022 r. nie została wydana żadna decyzja administracyjna, a pismo z 4 października 2022 r. nr MOPS.5101.43.2022 jest jedynie pismem przesyłającym dokumenty do SKO. Ponadto organ pierwszej instancji poinformował, że dotychczas wydana została decyzja z 29 sierpnia 2022 r. nr MOPS.5112.20341.2022 o przyznaniu specjalnego zasiłku celowego na miesiąc sierpień 2022 r. w łącznej wysokości 450 zł z przeznaczeniem na opłatę energii elektrycznej, opłaty mieszkaniowe, pokrycie całości lub części kosztów leków i leczenia oraz zakup żywności. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Następnie decyzją z 17 października 2022 r. nr MOPS.5112.20996.2022 przyznano H.S. specjalny zasiłek celowy na opłatę rachunku za wodę, czynsz, energię elektryczną, zakup żywności oraz pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia za miesiąc IX 2022 r. w łącznej wysokości 400 zł. Decyzja została odebrana osobiście przez wnioskodawcę 20 października 2022 r. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Nadto 12 października 2022 r. organ pierwszej instancji wydał decyzje odmowne w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego – zasiłku celowego na zakup żywności, zasiłku celowego na opłatę rachunku za telefon, pokrycie kosztów leczenia tj. badań laboratoryjnych i przejazdów środkami transportu oraz opłacenie składek zdrowotnych i przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od 21.07.2022 r. do 31.08.2022 r. oraz od 03.09.2022 r. do 19.09.2022 r. Decyzje nie zostały jeszcze odebrane przez stronę i nie otworzył się termin do wniesienia odwołania.

W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazanym na wstępie postanowieniem z 16 grudnia 2022 r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy zwrócił uwagę na wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, która stanowi, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a następnie stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż H.S. swoim pismem z 19 października 2022 zaczynającym się od słów: "dotyczy: MOPS/5101/43.2022 z DNIA 04-10-2022", zakwestionował nie decyzję administracyjną Prezydenta Miasta Zgierza, lecz dokonaną przez organ pierwszej instancji 4 października 2022 r. czynność materialno-techniczną w toku postępowania administracyjnego tj. pismo towarzyszące przekazaniu przez organ pierwszej instancji do organu drugiej instancji "odwołania od decyzji nr MOPS.5112.20341.2022 dotyczącej przyznania specjalnego zasiłku celowego Panu H.S.". Organ pierwszej instancji nie wydał 4 października 2022 r. w sprawie H.S. żadnej decyzji i żadnej decyzji w żadnej sprawie administracyjnej H. S. nie nadał numeru MOPS.5101.43.2022. Oznacza to, że w obrocie prawnym nie ma takiej decyzji, jakiej uchylenia domaga się H.S.. W świetle art. 127 § 1 k.p.a. stronie postępowania administracyjnego służy odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Jest to środek zaskarżenia, który przysługuje tylko w postępowaniu administracyjnym orzeczniczym określonym w art. 1 pkt 1 albo 2 k.p.a., tylko stronie czyli podmiotowi spełniającemu wymogi określone w art. 28 k.p.a. i tylko w przypadku, gdy organ pierwszej instancji wydał decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. i wprowadził ją do obrotu prawnego zgodnie z art. 109 k.p.a. poprzez doręczenie uregulowane w przepisach od art. 39 do art. 49 k.p.a. Jednocześnie poprzez art. 134 k.p.a. ustawodawca nałożył na organ odwoławczy obowiązek dokonywania wstępnej kontroli odwołań. Należy zatem sprawdzić, czy odwołanie jest dopuszczalne, a jeśli tak, to czy zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. W przypadku negatywnych ustaleń organ odwoławczy jest zobowiązany stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania bądź uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym zaliczyć należy przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym zalicza się w szczególności brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, a także nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia, tj. nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, w sytuacji, gdy zaskarżona czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną. Ustawodawca w art. 104 § 1 k.p.a. jednoznacznie wskazał, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji tylko w sytuacjach, gdy wprost wynika to z przepisów prawa materialnego. Zdaniem organu drugiej instancji nie istnieje podstawa prawna do informowania organu odwoławczego o przekazaniu przez organ pierwszej instancji odwołania bądź akt sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zatem z obowiązującymi przepisami prawa odwołanie od czynności materialno-technicznej, jaką jest przekazanie pisma między organami administracji publicznej jest niedopuszczalne, a organ odwoławczy jest zobowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności takiego środka zaskarżenia. Ze względu na fakt, że w niniejszej sprawie wystąpiła niedopuszczalność odwołania i ma ona miejsce z przyczyn przedmiotowych (brak jest dopuszczonego przez ustawodawcę przedmiotu odwołania), nie zachodzi konieczność odnoszenia się merytorycznie do zarzutów sformułowanych przez H.S..

W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 16 grudnia 2022 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dotyczącej, jak określił H.S. "odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup żywności z programów pomocowych, dostępnych w ramach pomocy Państwa dla osób będących w trudnej sytuacji", autor skargi wyraził swoje niezadowolenie z działań organów administracyjnych oraz sformułował liczne zarzuty pod adresem funkcjonariuszy publicznych.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu co do trybu rozpoznania skargi i doręczoną odpowiedź na skargę, H.S. stwierdził, że nie wyraża zgody na prowadzenie postępowania w trybie uproszczonym bez udziału stron i na posiedzeniu niejawnym.

W dniu 7 czerwca 2023 r. H.S. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. P.

Postanowieniem z 14 czerwca 2023 r. sygn. akt II SPP/Łd 87/23 starszy referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata.

Na rozprawie 7 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, nadto o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe standardy postępowania administracyjnego.

Sąd, po przeanalizowaniu w zakreślonych wyżej granicach załączonych do sprawy akt administracyjnych doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania H.S. odpowiada przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest przesłanek do usunięcia go z obrotu prawnego.

Podstawę prawną wspomnianego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 134 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Wyjaśnić wobec tego trzeba, że po wpłynięciu odwołania obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie w ramach postępowania wstępnego, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Użyty w przywołanym unormowaniu zwrot "stwierdza" ma charakter kategoryczny i uzasadnia konkluzję, że na organie administracyjnym spoczywa obowiązek zastosowania art. 134 k.p.a., w każdym przypadku, gdy stwierdzi wystąpienie przesłanek niedopuszczalności odwołania bądź uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z dwojakiego rodzaju przyczyn, a mianowicie z przyczyn o charakterze przedmiotowym bądź przyczyn o charakterze podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo tego, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a jest aktem normatywnym np. aktem prawa miejscowego, jest czynnością cywilnoprawną albo stanowi np. czynność materialno-techniczną. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez podmiot nieposiadający legitymacji do wniesienia środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych.

Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd, na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że 4 października 2022 r. organ pierwszej instancji nie wydał żadnej decyzji administracyjnej o wskazanym przez skarżącego numerze – MOPS.5100.43.2022 w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej, wobec czego Kolegium miało pełne podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia. Analiza akt sprawy dowodzi, że pisma skarżącego kierowane do organu sformułowane były dość chaotycznie, powoływały liczne okoliczności dotyczące życia osobistego skarżącego, prowadzonych przezeń postępowań administracyjnych i sądowych, zawierały także zarzuty pod adresem funkcjonariuszy publicznych, co dodatkowo utrudniało poznanie rzeczywistych intencji skarżącego. Z tych względów organ odwoławczy prawidłowo wezwał skarżącego do sprecyzowania treści żądania zawartego w piśmie z 19 października 2022 r. W treści pisma z 25 października 2022 r. organ klarowanie przedstawił skarżącemu dotychczasowe ustalenia poczynione w związku ze składanymi przezeń pismami z 19 i 21 września 2022 r., pouczył go o treści art. 64 § 2, art. 61 § 1 k.p.a. oraz elementach, które winno zawierać podanie wymienionych w art. 63 § 2 k.p.a. i wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania, czy pismem z 19 października 2022 r. chce: zaskarżyć konkretną decyzję administracyjną, a jeśli tak to jakiego organu, z jakiej daty, o jakim numerze (sygnaturze), rozstrzygającej w jakiej sprawie czy też wyrazić niezadowolenie z działania konkretnych organów, a jeśli tak to konkretnie jakiego działania, jakiego organu (jakich organów) z jakiego okresu, dotyczącego jakiej sprawy czy też poinformować jedynie o podjętych przez siebie działaniach. W rezultacie Kolegium ustaliło, że wskazanym przez skarżącego pismem z 4 października 2022 r. nr MOPS/5101/43.2022, mylnie określonym przezeń mianem decyzji, organ pierwszej instancji przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu pisma skarżącego z 19 i 21 września 2022 r., zawierające liczne żądania adresowane do organu pierwszej instancji, które z kolei organ ten błędnie potraktował jako odwołanie od decyzji. Wspomniane pismo, ma charakter czynności materialno-technicznej i z całą pewnością nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., nie zawiera bowiem elementów, o których stanowi art. 107 § 1 k.p.a. Z akt sprawy niniejszej wynika, że oprócz pozytywnej dla skarżącego decyzji z 29 sierpnia 2022 r. organ pierwszej instancji decyzją z 17 października 2022 r. nr MOPS.5112.20996.2022 przyznał H.S. specjalny zasiłek celowy na opłatę rachunku za wodę, czynsz, energię elektryczną, zakup żywności oraz pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia za miesiąc IX 2022 r. w łącznej wysokości 400 zł. Decyzja została odebrana osobiście przez wnioskodawcę 20 października 2022 r. i stała się ostateczna i prawomocna. Nadto 12 października 2022 r. organ pierwszej instancji wydał decyzje odmowne w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego, świadczenia pieniężnego – zasiłku celowego na zakup żywności, zasiłku celowego na opłatę rachunku za telefon, pokrycie kosztów leczenia tj. badań laboratoryjnych i przejazdów środkami transportu oraz opłacenie składek zdrowotnych i przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od 21.07.2022 r. do 31.08.2022 r. oraz od 03.09.2022 r. do 19.09.2022 r. Sądowi również z urzędu wiadomo, że decyzją z 6 października 2022 r. znak: MOPS.5100.20867.2022 Prezydent Miasta Zgierza odmówił H.S. przyznania zasiłku celowego z programu "Posiłek w szkole i w domu" w miesiącu sierpniu 2022 r. Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, które decyzją z 15 grudnia 2022 r. znak: SKO.4115.290.2022 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarga H.S. na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium, została oddalona przez tutejszy Sąd wyrokiem z 24 sierpnia 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 257/23.

Podsumowując, skoro pismo z 4 października 2022 r. z omówionych wyżej względów nie jest decyzją administracyjną, lecz czynnością materialno-techniczną, a ponadto w tym dniu nie została wydana żadna decyzja administracyjna, odwołanie skarżącego od wspomnianego pisma było niedopuszczalne. Stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi niedopuszczalności odwołania o charakterze przedmiotowym, obligowało organ do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.). Jednakże z uwagi na wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt SK 66/19, SK 78/21, SK 53/22, SK 85/22 oraz SK 83/19 i orzeczoną nimi niekonstytucyjność stawek opłat określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 68 ze zm.) oraz wskazywaną przez Trybunał konieczność zasądzania na rzecz pełnomocników z urzędu opłat nie niższych niż przewidziane w rozporządzeniach regulujących stawki dla adwokatów i radców prawnych z wyboru, a więc przy uwzględnieniu rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) Sąd, mając na względzie dyspozycję art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie obejmujące opłatę w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w kwocie 480 zł. Minister Sprawiedliwości nie dostosował bowiem dotychczas rozporządzeń o wynagrodzeniach pełnomocników z urzędu do wyroków Trybunału Konstytucyjnego.