Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 613/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. sprawy ze skargi S. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy L." postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 (słownie: trzysta) zł.


UZASADNIENIE

S. Ż. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy [...]" (Dz. Urz.Woj. Doln. z dnia 27 marca 2013 r., poz. [...]).

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w części, tj. § 3 pkt 15 lit. h w części obejmującej usługi pogrzebowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ś., wyjaśniła, że względem zaskarżonej uchwały z dnia [...] lutego 2013 r., skarżący, przed wywiedzeniem skargi, nie wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Nadto, również w toku postępowania ustalono, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Stosownie do aktualnego brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023, poz. 40, dalej u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Istotne jest jednak to, że przepis ten w podanym brzmieniu nie znajduje zastosowania do aktów wydanych do 1 czerwca 2017 r., a takim aktem jest niewątpliwie zaskarżony do tut. Sądu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. Do aktów wydanych do 1 czerwca 2017 r. stosuje się tryb zaskarżania wynikający z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., tj. przed zmianami wprowadzonymi ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Artykuł 101 ust. 1 u.s.g. w obowiązującym wówczas brzmieniu wymagał aby wywiedzenie do sądu administracyjnego skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z obowiązującym w dacie uchwalenia spornej uchwały brzmieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 u.s.g.).

Wniesienie przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego otwierało następnie termin do wniesienia skargi do sądu. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Tymczasem w realiach badanej sprawy skarżący przed wywiedzeniem skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy [...]" nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa i tym samym nie wyczerpał obowiązującego trybu zaskarżenia przed wywiedzeniem skargi. W tych okolicznościach złożona skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

Ponadto, należy zauważyć, że niniejsza skarga podlegał również odrzuceniu jako niedopuszczalna, nawet w sytuacji gdyby przyjąć, że intencją skarżącego jest zaskarżenie uchwały Rady Miejskiej w Ś. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy [...]" z uwzględnieniem zmian wprowadzonych odrębną uchwałą jaką jest uchwała nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] marca 2021 r. w sprawie zmiany w części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy [...]". Niniejsze wynika z uwagi na brak prawnej możliwości skutecznego zaskarżenia uchwały w takiej formie.

Zgodnie bowiem z art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej u.p.z.p.), obowiązującym w dacie podjęcia uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. W świetle tej regulacji każda uchwała w sprawie zmiany, jak i uchylenia istniejącego planu miejscowego stanowi w istocie jego zmianę. W konsekwencji wszystkie zmiany studium lub planu miejscowego muszą być dokonywane z zachowaniem procedury planistycznej. Wymagają zatem m.in. podjęcia odrębnej uchwały i to ta uchwała zmieniająca podlega następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w zakresie w jakim narusza interes prawny strony, a nie uchwała wobec, której dokonano modyfikacji.

W tych też okolicznościach, jeżeli strona uzna, że przyjęta w oparciu o brzmienia art. 27 u.p.z.p. i w formie odrębnej uchwały, zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza jej interes prawny, to jest ona uprawniona do wywiedzenia skargi na uchwałę zmieniającą. To też skarżący w realiach badanej sprawy uczynił, wywodząc również skargę na uchwałę rady miejskiej w Ś. z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie zmiany części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ulicy [...]". Skarga ta został zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wr 614/23 i częściowo – wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2024 r. - uwzględniona. Próżno zaś szukać podstaw prawnych do jednoczesnego kwestionowania również miejscowego planu w uwzględnieniem zmian wprowadzonych uchwałą zmieniającą, gdyż w praktyce nawet mogłoby to prowadzić do orzekania dwa razy w tej samej sprawie.

W tej sytuacji, kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. I postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.