Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1833/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 195/13 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 195/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P.K. na decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją nr 26 z dnia 9 lutego 2011 r. [...] , działając na podstawie art. 104 ust. 1 , art. 80 ust.1 pkt 2, ust. 3 ust. 5b oraz art. 77 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i § 23 ust. 2 rozporządzenia [...] z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał P.K. dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za listopad 2010 r., w wysokości 13,50 zł.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że P.K. pełnił służbę wojskową w [...] od 6 stycznia 2009 r.

Rozkazem nr 71 z dnia 14 października 2010 r. [...] z dniem 14 października 2010 r. zwolnił P.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek ustalenia trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej.

Decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. [...] stwierdził nieważność w/w rozkazu nr [...]. Następnie [...] wydał w dniu 18 stycznia 2011 r. rozkaz personalny nr [...], stwierdzający zwolnienie P.K. z zawodowej służby wojskowej.

P.K. pobierał miesięczny dodatek służbowy od marca do grudnia 2008 r. , a także od stycznia 2009 r. do października 2010 r. , tj. przez 2 lata i siedem miesięcy, czym nabył prawo do dodatku w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby – listopadzie 2010 r.

Powyższą decyzję – nr [...]- zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P.K.. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji lub stwierdzenie ich nieważności. Zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

W ocenie skarżącego wadliwość zaskarżonej decyzji jest konsekwencją wydania wadliwej decyzji nr 27 z dnia 9 lutego 2011 r. , uchylającej decyzję nr [...].

Organ błędnie przyjął, że uchylenie rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowi samodzielną podstawę do uchylenia decyzji nr [...].

Stwierdził, że ustawodawca w szczególny sposób określił sytuację prawną żołnierza, w stosunku do którego uchylono decyzję o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej - sytuacja taka powoduje uchylenie wszelkich skutków jakie wynikły dla żołnierza z tytułu zwolnienia go ze służby, jednakże z wyłączeniem skutku zwolnienia. Nie ulega zmianie data zwolnienia , a jedynie tryb zwolnienia. W przypadku wadliwego zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że z chwilą usunięcia z obrotu prawnego rozkazu personalnego nr [...] decyzje nr [...] stały się bezprzedmiotowe. Z uwagi na to, że ostatnim miesiącem pełnienia przez skarżącego służby był listopad 2010 r., konieczne było wydanie zaskarżonych decyzji. Skarżący bezzasadnie stoi na stanowisku, że decyzja powinna być wydana z uwzględnieniem art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; nie neguje wysokości przyznanych świadczeń.

Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż z akt administracyjnych oraz z urzędu Sądowi wiadomo, że rozkazem personalnym nr 71 z dnia 14 października 2010 r. [...] zwolnił P.K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r.

Decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. [...] stwierdził nieważność w/w rozkazu personalnego, ponieważ zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, a w dniu 14 października 2010 r. orzeczenie nie było prawomocne.

W dniu 18 stycznia 2011 r. [...] wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu P.K. z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 18 listopada 2010 r., wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do tej służby i wydania przez [...] ostatecznego orzeczenia z dnia 18 listopada 2010 r. W podstawie prawnej wskazano art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Rozkaz personalny nr [...] został utrzymany w mocy decyzją nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r. [...] bowiem podstawą zwolnienia było ostateczne orzeczenie WKLMW, a nie art. 116 ustawy.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 425/11 na skutek skargi P.K. uchylił decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] oraz rozkaz personalny nr [...] z dnia 18 stycznia 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 863/12 uchylił powyższy wyrok WSA w Gdańsku i odrzucił skargę.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, iż [...], w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby rozkazem nr [...] , przyznał mu decyzją nr [...] z dnia 19 października 2010 r. odprawę w wysokości 460 % miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do okresu służby w roku 2010 r. tj. 10/12, decyzją nr [...] z dnia 19 października 2010 r. dodatkowe uposażenie roczne za 2010 r. – proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych- 10/12, decyzją nr [...] z dnia 9 listopada 2010 r. dodatek służbowy za stanowisko służbowe szefa kompanii za 10/2010 r.

Po stwierdzeniu przez [...] nieważności rozkazu personalnego nr [...] uchylił decyzją nr 27 z dnia 9 lutego 2011 r. decyzje nr [...] stwierdzając, że należało uchylić wszystkie decyzje wydane w związku z rozkazem personalnym zwalniającym skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 427/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność decyzji [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] oraz decyzji [...] z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...] .

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o art. 163 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 k.p.a. i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jednak organy nie wskazały przepisu szczególnego, który można byłoby zastosować łącznie z art. 163 k.p.a. Organ pierwszej instancji wskazał jedynie na związek tego przepisu z przepisami dotyczącymi stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazane w podstawie prawnej art. 156 i art. 157 k.p.a. dotyczą innego trybu nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności, a organ postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], nie prowadził. Ponadto decyzją z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...], będący organem pierwszej instancji, odnosił się do własnych decyzji , a zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia. Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie i wadliwie zastosował art. 163 w zw. art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. Wskazane tryby nadzwyczajne nie mogły być zastosowane łącznie. Organ odwoławczy z kolei utrzymał w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie Sąd I instancji zauważył, że [...] decyzją nr [...] z dnia 9 lutego 2011 r. przyznał skarżącemu dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc służby – listopad 2010 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] z dnia 11 lipca 2011 r.

Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 863/12 – odrzucającego skargę skarżącego na decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. – pozostaje w obrocie prawnym rozkaz [...] z dnia 18 stycznia 2011 r., stwierdzający zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 18 listopada 2010 r. Został on wydany w oparciu o art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( tj. Dz. U. z 2010r. , nr 90, poz.593 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Nie istnieje natomiast w obrocie prawnym rozkaz personalny nr [...] zwalniający skarżącego ze służby z dniem 14 października 2010 r., na skutek stwierdzenia jego nieważności decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r.

Mając na uwadze pogląd prawny, wyrażony w przywołanym postanowieniu NSA, że rozkaz oparty o przepis art. 115 ust. 3 ustawy nie spełnia kryteriów, od których zależy uznanie go za decyzję administracyjną i ma charakter deklaratoryjny, a w razie stwierdzenia nieważności rozkazu wydanego na tej podstawie data zwolnienia ze służby musi odpowiadać dacie uprawomocnienia się orzeczenia lekarskiego, przy czym podstawa zwolnienia nie umożliwia zmiany trybu i sposobu zwolnienia, Sąd I instancji stwierdził, że datą zwolnienia skarżącego ze służby jest dzień 18 listopada 2010 r., a art. 116 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania. Ten ostatni przepis stanowi, że w przypadkach, o jakich mowa w art. 116 ust. 1 data zwolnienia żołnierza zawodowego nie ulega zmianie.

W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wymieniona w art. 116 ust.1 ustawy decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie obejmuje rozkazu personalnego o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3). Konsekwentnie - należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przysługują w takim przypadku na zasadach ogólnych, a nie na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy, jak wywodził skarżący.

Zgodnie z art. 80 ust.1 pkt 2 ustawy żołnierze zawodowi otrzymują dodatek służbowy - jako dodatek do uposażenia zasadniczego- za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 5b ustawy żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przyznaje się ten dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania.

Sąd I instancji podkreślił, iż skarżący, co wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nabył prawo do otrzymania dodatku w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w proporcjonalnej wysokości. W tej sytuacji organ pierwszej instancji zasadnie przyznał skarżącemu dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej, tj. za listopad 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał sposób ustalenia wysokości tego dodatku.

Sąd I instancji dodał, że zaskarżona skargą i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały w związku ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 18 listopada 2010 r. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 16 lutego 2011 r. Uwzględniają one okres służby skarżącego do dnia 18 listopada 2010 r. Natomiast decyzja nr [...] z dnia 9 listopada 2010 r. wydana została w związku ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r. na podstawie rozkazu personalnego [...] z dnia 14 października 2010 r.

Sąd I instancji wyjaśnił, że rozkaz nr [...] został wyeliminowany z obrotu prawnego, wobec czego decyzja dotycząca przyznania dodatku służbowego w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 14 października 2010 r. nie ma oparcia w istniejącym rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby. Tak więc zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja dotyczą należności związanych ze zwolnieniem skarżącego z innym –właściwym- dniem zwolnienia go ze służby.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.K., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., 134 § 1 P.p.s.a oraz w zw. z art. 170 P.p.s.a. polegające na:

a) błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie - na etapie jej rozpoznania przez organy administracji - nie doszło do naruszenia prawa, i w konsekwencji oddalenie skargi, która powinna była zostać uwzględniona,

b) pomimo ustaleniu bezspornego stanu faktycznego, błędnej ocenie skutków prawnych jakie wywołała Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 roku Nr 2/2011, a tym samym siłą rzeczy przyjęcie, że cytowana powyżej decyzja nie wywołała wymogu zastosowania przez organ I instancji dyspozycji art. 116 ust. 3 ustawy i obowiązku przyznania prawa do odszkodowania, w związku z ostateczną Decyzją [...] z dnia 13 stycznia 2011 roku Nr [...],

c) ustalenie i przyjęcie do rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie skarżący domaga się ponownej wypłaty należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, pomimo tego, iż nic takiego nie wynikało z treści jego skargi, a skarżący podnosił jedynie, że w związku z uprzednim wadliwym zwolnieniem go ze służby i wydaniem przez [...] decyzji Nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. powinien otrzymać od organu jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa jest w art. 116 ust. 3 ustawy,

- pomimo powołania się przez Sąd I instancji na treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt. III SA/Gd 427/11 - pominięcie jego wagi w rozstrzygnięciu sprawy, a tym samym naruszenie przez Sąd zasady związania treścią tego wyroku;

2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. oraz w zw. z art. 16 k.p.a, polegające na przyjęciu, że Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. Nr [...] r. nie wywołuje żadnych skutków prawnych w przedmiocie nabycia przez P.K. prawa do jednorazowego odszkodowania, pomimo tego, że powyższa decyzja jest decyzją ostateczną, wobec której nie toczyło się żadne postępowanie o charakterze nadzwyczajnym prowadzącym ostatecznie do jej uchylenia, zmiany, czy też stwierdzenia jej nieważności.

Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 ust. 3 w zw. z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm. - dalej jako "ustawa"), poprzez niewłaściwą jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji których doszło do odmowy przyznania i wypłacenia skarżącemu jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego uprzednio zwolnienia P.K. z zawodowej służby wojskowej.

W konluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpozanie skargi, ewntualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, o odstąpienie od obciążania skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w zaskarżonym wyroku oprócz przedstawienia obszernego stanu faktycznego w sprawie, a także powołania się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt. I OSK 863/12 - w zasadzie ograniczył się do bardzo lakonicznego wywodu prawnego, z którego treści nie sposób jest wywieźć dlaczego odmówił skarżącemu prawa do wypłaty odszkodowania z tytułu uprzednio wadliwego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, skoro w obrocie prawnym nadal postaje Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. Nr [...] r., a także w sprawie skarżącego wydano prawomocny Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 roku sygn. akt. III SA/Gd 427/11. Oczywistym staje się, że zarówno cytowana powyżej decyzja, jak i treść cytowanego powyżej wyroku powinny prowadzić do tego, że Sąd powinien uznać skargę P.K. za zasadną, zaś w uzasadnieniu wyroku powinien wskazać, że w tej sytuacji, co prawda data zwolnienia ze służby wojskowej przypada na dzień 18 listopada 2011 r., lecz zgodnie z treścią art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (...) – P.K. przysługuje odszkodowania od Skarbu Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony nią wyrok ostatecznie odpowiada prawu.

Na wstępie należy podkreślić, że kontroli Sądu I instancji została poddana decyzja [...] z dnia 11 lipca 2011r., którą utrzymana została w mocy decyzja [...] z dnia 9 lutego 2011r. przyznająca P.K. dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wymienione decyzje dotyczyły wyłącznie dodatku służbowego i nie rozstrzygały w przedmiocie odszkodowania, o jakim mowa w art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010r. Nr. 90, poz. 593 ze zm. ).

Zgodnie z art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1.

Powyższe przypomnienie, co do przedmiotu niniejszej sprawy jest o tyle istotne, że w skardze kasacyjnej P.K. nie zgłosił zarzutów odnośnie decyzji przyznającej mu dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wszystkie zarzuty na jakich oparta została skarga kasacyjna zmierzają do wykazania, że skarżący powinien otrzymać odszkodowanie określone w art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Jak wywiedziono to wcześniej kwestia ewentualnego odszkodowania nie była przedmiotem niniejszej sprawy i chociażby z tych powodów skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji niepotrzebnie wypowiadał się na temat braku podstaw do przyznania skarżącemu odszkodowania z art. 116 ust. 3 ustawy, skoro sprawa ta nie została rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją. Pomimo tej nieprawidłowości w uzasadnieniu wyroku, wyrok odpowiada prawu w zakresie w jakim skarga na decyzję o przyznaniu dodatku służbowego została oddalona.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 lutego 2011r. P.K. wystosował do [...] wezwanie o wypłatę odszkodowania określonego w art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Powyższe żądanie skarżący wyprowadził z faktu stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr. [...] z dnia 14 października 2010r. W piśmie skarżący wniósł o wydanie przez [...] decyzji przyznającej odszkodowanie o jakim mowa w art. 116 ust. 3 ustawy. W konsekwencji opisanego wezwania organ wojskowy wydał decyzję o przyznaniu P.K. dodatku służbowego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do chwili obecnej brak jest natomiast rozstrzygnięcia organu w zakresie żądanego odszkodowania.

Z tych względów wszystkie procesowe zarzuty skargi kasacyjnej nie są trafne. Oddalając skargę na decyzję o przyznaniu skarżącemu dodatku służbowego Sąd I instancji nie mógł naruszyć wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, skoro ich naruszenia skarżący upatruje w nieprzyznaniu mu odszkodowania wynikającego z art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest chybiony. Wymieniony przepis nie znajdował zastosowania w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem, z uwagi na to że nie dotyczyła ona odmowy przyznania odszkodowania. Art. 116 ust. 1 i ust. 3 ustawy będzie znajdował zastosowanie i podlegał wykładni dopiero przy rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie odszkodowania. Dlatego tak jak stwierdzono to wcześniej uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim odnosi się do art. 116 ustawy jest błędne, jako że wychodzi poza granice rozpoznawanej sprawy. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść wyroku, który ostatecznie odpowiada prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie arty. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.