Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 602/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 pkt. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 410/08 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r. [...].


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r. III SA/Kr 410/08 oddalił skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r. wydaną w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego. Jednocześnie Sąd przyznał adwokatowi skarżącej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że W. G. złożyła [...] marca 2006 r. wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie opłat za gaz w wysokości [...] zł za okres od 20 grudnia 2005 r. do 27 stycznia 2006 r.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., działając w oparciu m.in. o art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593) – zwanej dalej również ustawą, odmówił W. G. przyznania zasiłku celowego specjalnego.

Organ ustalił na podstawie wywiadu środowiskowego oraz zebranej dokumentacji, że strona mieszka sama, jest osobą przewlekle chorą, pozostającą w stałym długotrwałym leczeniu. Strona utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości [...] zł, z której są dokonywane potrącenia administracyjne, a wysokość otrzymywanej renty przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, które wynosi kwotę 461 zł. Obecnie zadłużenie strony wobec Zakładu Gazowniczego wynosi [...] zł . W 2005 r. dokonała ona wpłaty za gaz na łączną kwotę [...] zł. Ostatnia wpłata miała miejsce w marcu 2006 r. i wynosiła [...] zł.

Rozstrzygnięcie organ uzasadnił tym, że nie jest w stanie przejąć wszystkich zobowiązań strony ani rozwiązać wszystkich jej problemów. Zaznaczył, że wcześniejszymi decyzjami przyznał wymienionej zasiłki celowe na zakup żywności w łącznej kwocie 200 zł. Ponadto na 2006 rok przyznano jej bezpłatne usługi opiekuńcze w wymiarze po 5 dni w tygodni, po 3 godziny dziennie, a równowartość tych usług wynosi miesięcznie około [...] zł.

Strona odwołała się od tej decyzji, podnosząc swoją trudną sytuację zdrowotną, materialną i finansową. Stwierdziła, że ma trudności z prowadzeniem gospodarstwa domowego i załatwianiem spraw bieżących. Otrzymywana renta inwalidzka nie wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Kolegium podało art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust.1 – 4, art. 7, art. 8, art. 39 ust.1 i 2 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu a także kosztów pogrzebu. Ogólną przesłanką przyznawania świadczeń z pomocy społecznej sformułowaną w art. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej jest osiąganie przez osobę ubiegającą się o świadczenie dochodu nieprzekraczającego ustawowo określonych kwot oraz występowanie przynajmniej jednej z wymienionych w ustawie okoliczności uzasadniających przyznania danego świadczenia, takich jak np. ubóstwo, sieroctwa, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność.

Zdaniem organu odwoławczego W. G. nie spełnia podstawowego wymogu przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego, bo dochód w jej gospodarstwie domowym w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przekroczył ustawowe kryterium dochodowe w gospodarstwie jednoosobowym.

Powołując się na art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej organ wskazał, że jednorazowo uprawnionym do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41,art. 78 i art. 91, są osoby samotnie gospodarujące, których dochód nie przekracza 461 zł.

Dalej podniósł, że zadłużenie strony z tytułu niezapłaconego gazu przekroczyło już kwotę [...] zł a za okres od 20 grudnia 2005 r. do 27 stycznia 2006 r. - kwotę [...] zł, a także toczy się wobec niej postępowanie komornicze. W takiej sytuacji wnioskowana wysokość pomocy społecznej znacznie przekracza możliwości finansowe MOPS w Krakowie. Organy pomocy społecznej muszą miarkować udzielaną pomoc i w pierwszej kolejności przeznaczać ją dla osób nieposiadających żadnych dochodów lub dochody poniżej kryterium ustawowego. Przy czym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust.4 ustawy). W tym kontekście organ uznał, że przyznanie pomocy stronie mogłoby zniweczyć pomoc wobec innych osób, znajdujących się w jeszcze trudniejszej sytuacji osobistej i finansowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. G. stwierdziła, że decyzja Kolegium jest krzywdząca.

Zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza:

- art. 7 i 77 § 1 oraz art.107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

- art. 39 ust.1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez uznanie, że skarżąca nie zasługuje na przyznanie zasiłku celem zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej;

- art. 41 ustawy poprzez uznanie, że nie zachodzi szczególny przypadek zasługujący na przyznanie zasiłku celem zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej;

- art. 3 ust. 4 ustawy poprzez uznanie, że udzielenie pomocy skarżącej przekraczałoby możliwości ośrodka pomocy społecznej.

W uzasadnieniu zarzuciła, że organy zobowiązane były do szczególnego ustalenia jej sytuacji materialnej oraz okoliczności umożliwiających ubieganie się o pomoc, gdy dochód rodziny przekracza minimum ustawowe. W sprawie organy nie uzasadniły, że nie zachodzi szczególny przypadek, o jakim mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Zwłaszcza nie ustalono kosztów jej utrzymania. Podkreśliła, że obowiązkiem organów było załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem o ile interes społeczny nie stał temu na przeszkodzie, ani nie przekraczało to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Bezpodstawne były twierdzenia o tym, że ośrodek pomocy społecznej nie posiada należytych funduszy na udzielenie jej pomocy finansowej. Nie można przyjąć, że kwota kilkudziesięciu złotych miesięcznie przekracza możliwości finansowe ośrodka.

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej świadczenie przysługuje tylko osobie, której dochód nie przekracza ustawowej wysokości ustalonego dla niej, jako dla osoby samotnie gospodarującej, kryterium dochodowego. Ta zasada nie ma jednak zastosowania, w odniesieniu świadczeń pieniężnych przewidzianych w art. 40, art. 41, art. 78 i art. 91 ustawy, gdyż przyznanie tych świadczeń nie jest zależne od ,,kryterium dochodowego". Ustalenie zatem, że dochód skarżącej przekracza kwotę kryterium dochodowego uzasadniało rozpoznanie wniosku na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy regulującego podstawy przyznania zasiłku celowego specjalnego. Zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2006 r. I OSK 777/65 (baza Lex nr 194414), wskazał, że przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie tego przepisu może nastąpić w sytuacji szczególnie uzasadnionej. Ponadto stwierdził, że przyznanie takiej formy pomocy nie jest obligatoryjne.

Celem wnioskowanego zasiłku miało być pokrycie zaległości powstałej na przestrzeni znacznego czasu, a więc regulacja zobowiązań, które się kumulowały. Dlatego też organy słusznie przyjęły, że podstawę żądania świadczenia stanowiła sytuacja życiowa, która nie ma charakteru szczególnego. W konsekwencji nie zachodziła podstawa do udzielenia pomocy w trybie art. 41 pkt 1 ustawy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy bezpodstawnie rozważał przesłanki udzielenia świadczenia w postaci zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy. To uchybienie jednak, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 pkt 1 ustawy, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie uzasadnienie decyzji organu odwoławczego naruszało przepis art. 107 § 2 k.p.a.

Jako nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Natomiast z uwagi na cel żądanego świadczenia zbędne były rozważania, co do kosztów jej utrzymania. Zarzut ten wypływa z błędnego założenia, że przyznanie świadczenia w postaci celowego zasiłku specjalnego mieści się w sferze obowiązków organu pomocy społecznej. Z tych samych względów nie ma doniosłości prawnej zarzut udokumentowania braku środków na udzielenie skarżącej pomocy finansowej na wskazany cel.

Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. W przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.

W. G., reprezentowana przez adwokata M. Z., zaskarżyła opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła wyrokowi:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie prawa materialnego i przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, a także poprzez nie wyjaśnienie istoty sprawy;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego i obrazę art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodziła szczególnie uzasadniona sytuacja opisana w tym przepisie.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie stanowisko Sądu pierwszej instancji jest błędne, ponieważ organy administracyjne przyjęły, że chodzi o rozpoznanie wniosku w ramach art. 39 ust 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. W tej sytuacji nie mogły jednocześnie zbadać czy nie zachodzą przesłanki do udzielenia pomocy społecznej na podstawie art. 41 pkt 1 ustawy, a brak wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie był zasadniczym zarzutem skargi do sądu administracyjnego. W tym zakresie zaskarżony wyrok jest wewnętrznie sprzeczny i narusza przepisy postępowania administracyjnego. Pomimo braku ustalenia stanu faktycznego w sprawie Sąd jednoznacznie stwierdził, że nie zachodzi szczególny przypadek, o jakim mowa w art. 41 pkt 1 ustawy. Zgodnie z wyrokiem NSA z 20 czerwca 1981 r. SA 820/81 (publ. ONSA 1981/1/57) przyjmuje się, że obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes i społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Można przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu.

Stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przyznanie świadczeń z pomocy i społecznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 107 k.p.a. W przypadku wydawania decyzji w ramach uznania administracyjnego, organy administracji publicznej mają obowiązek szczególnej dbałości o prawidłowe i wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia. Wydając decyzję w ramach władzy dyskrecjonalnej organy administracji publicznej związane są przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej.

Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł uchybienia w tym, że organy administracyjne wydające decyzje w sprawie, nie ustaliły jakie koszty utrzymania ponosi skarżąca i w jakiej relacji pozostają one do uzyskiwanej przez nią renty. Tymczasem, zdaniem skarżącej kasacyjnie, organ prowadzący postępowanie winien wezwać ją do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego celem wykazania rodzaju schorzenia, jego charakteru, czy stan zdrowia wymaga przyjmowania leków, potrzeby stosowania diety i jej rodzaju, wykazania - jakie są koszty opieki medycznej, jakie są koszty lekarstw, jakie są koszty prowadzenia gospodarstwa domowego, itd. Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwoliłoby organowi na prawidłowe ustalenie, czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Skarżąca kasacyjnie powołała również orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2006 r. I SA/Wa 1780/06, który stwierdził, że świadczenie przyznane na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej przyznawane jest w ramach uznania administracyjnego (władzy dyskrecjonalnej). Wprawdzie nie są to świadczenia obowiązkowe, ale też przyznanie tych świadczeń nie może być dowolne. Jednak w przedmiotowej sprawie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji dowolność oceny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 sierpnia 2007 r. II SA/Łd 465/07).

Na zakończenie podkreśliła, że zgodnie z treścią art. 100 ust. 1 ustawy, w postępowaniu w sprawach świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się dobrem osób korzystających z pomocy czego nie uczynił żaden z organów rozpatrujących sprawę. Sąd pierwszej instancji niewątpliwe naruszył ten przepisy, nie ustosunkowując się należycie do kwestii czy nie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający przyznanie skarżącej dofinansowania.

W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. adwokat M. Z. wniósł o odroczenie rozprawy, celem uzyskania pełnomocnictwa, gdyż mimo podjętych działań nie uzyskał od skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź o zwolnienie go z funkcji pełnomocnika z urzędu i wyznaczenie pełnomocnika z okręgu warszawskiego w trybie art. 253 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się do wniosku adwokata M. Z. o odroczenie rozprawy, bądź podjęcie przez NSA działań w oparciu o art. 253 p.p.s.a. trzeba stwierdzić, że wniosek ten jest niezasadny. Skarżąca udzieliła adwokatowi M. Z. pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i w ramach tego pełnomocnictwa działał on jako pełnomocnik z urzędu. Fakt nieodebrania przez skarżącą przesyłki zawierającej treść pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie mógł stanowić podstawy do odroczenia rozprawy. Adwokat M. Z. nie wykazał, aby poza tą jednorazową przesyłką podejmował jeszcze jakieś inne próby nawiązania kontaktu ze skarżącą. Natomiast zgodnie z art. 253 p.p.s.a. właściwa okręgowa rada adwokacka wyznacza w razie potrzeby adwokata z innej miejscowości na wniosek adwokata uprzednio wyznaczonego, a nie na wniosek Sądu. Jak z tego wynika wszelkie czynności leżały w gestii adwokata M. Z., a z pisma nie wynika, aby nie mógł podjąć we właściwym czasie stosownych działań, jeżeli zamierzał reprezentować skarżącą również na rozprawie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem brak było przesłanek z art. 109 p.p.s.a. uzasadniających odroczenie rozprawy, co skutkowało oddaleniem wniosku.

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwioną podstawę.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania administracyjnego była sprawa specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji ten właśnie przepis powołał w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Natomiast organ odwoławczy rozpoznał sprawę w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 niniejszej ustawy, który dotyczy zasiłku celowego, przyznawanego osobom albo rodzinom o dochodach nieprzekraczających kryterium dochodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołało art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Z uzasadnienia decyzji tego organu również wynika jednoznacznie, że rozpoznał on sprawę w oparciu o ten właśnie przepis, a nie sprawę specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 cytowanej ustawy. Tymczasem, jak wyżej wskazano, postępowanie administracyjne dotyczyło specjalnego zasiłku celowego, a więc świadczenia, które może być przyznane w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe. Zatem rzeczą organu odwoławczego było rozpoznanie sprawy w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego, co oznacza konieczność rozważenia w ramach uznania administracyjnego, czy przypadek skarżącej, która jest osobą chorą, posiadającą dochód nieznacznie przekraczający kryterium dochodowe, można zakwalifikować jako "szczególny" w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Z uzasadnienia organu odwoławczego nie wynika, aby organ rozważał czy przypadek skarżącej jest przypadkiem "szczególnym". W pierwszym rzędzie organ ocenił, iż skarżąca nie spełnia podstawowego wymogu, jakim jest kryterium dochodowe. W drugiej kolejności organ zajął się oceną, czy wnioskowana pomoc spełnia kryteria "niezbędnej potrzeby bytowej" z art. 39 ust. 1 i 2 omawianej ustawy. Zatem, wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, wszelkie rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r. odnoszą się do zasiłku celowego z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, a nie do specjalnego zasiłku celowego z art. 41 pkt 1. Kryteria przyznawania obu tych świadczeń są na tyle odmienne, że nie można uznać rozważań jednoznacznie odnoszących się do zasiłku celowego za dotyczące specjalnego zasiłku celowego. W istocie rzeczy można powiedzieć, że są to dwa różne świadczenia. O ile zasadnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na błędne zastosowanie przez SKO art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, o tyle błędnie przyjął, że organ jednocześnie prawidłowo zastosował art. 41 pkt 1. Jak już zaznaczono, organ odwoławczy w ogóle nie zastosował art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i w efekcie rozpoznał inną sprawę niż organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że naruszenie prawa materialnego, którego dopuściło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie miało wpływu na wynik sprawy. Wpływ ten jest bowiem oczywisty, gdyż prawo do obu zasiłków celowych uzależnione jest od zupełnie odmiennych kryteriów, mamy tutaj do czynienia z dwoma różnymi świadczeniami.

W konsekwencji powyższych rozważań należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, uznając, iż został on zastosowany w sprawie i że jego zastosowanie należy uznać za prawidłowe w sytuacji, kiedy organ odwoławczy tego przepisu w ogóle nie stosował, choć powinien.

W tej sytuacji niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż skoro organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie można mówić w ogóle o kwestii prawidłowości postępowania, w tym o postępowaniu dowodowym.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi M. Z. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.