Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2030/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P., A. P. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/WA 1774/21 w sprawie ze skargi M. P., A. P. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1774/21 oddalił skargę M. P., A. P. i J. W. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z [...] kwietnia 2021 r. o ustaleniu na wniosek K. Z., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 2 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działek ew. nr [...], [...], [...] we wsi P. w gm. G.

Sąd I instancji uznał w szczególności, że wbrew zarzutom skargi, brak jest podstaw do twierdzenia że stosowanie przepisu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej upzp) powinno być dokonywane z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3a upzp.

2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego:

a) art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 upzp poprzez nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy projekt decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2021 r. o numerze [...] sporządziła osoba nieposiadająca uprawnień, a projekt decyzji winien zostać sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, która udokumentuje swoje uprawnienia, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa;

b) 61 ust. 3 upzp w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2021 r. poz. 610 ze zm., dalej uoźe) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zaliczeniu inwestycji obejmującej budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy do 2 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, która ma być zrealizowana na terenie części działek o numerze ewidencyjnym [...], [...] i [...] we wsi P. w gminie G. do instalacji odnawialnego źródła energii podczas, gdy inwestycja ta winna zostać zaliczona jako urządzenie infrastruktury przemysłowej;

c) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej podczas, a do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest spełnienie wszystkich warunków łącznie określonych w art. 61 ust. 1 upzp;

d) art. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 upzp poprzez jego niezastosowanie i ustalenie warunków zabudowy dla instalacji fotowoltaicznej objętej wnioskiem sprzecznych z harmonijną całością terenu, na którym ma zostać wybudowana, bez uwzględnienia wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetycznych podczas, gdy decyzja o warunkach zabudowy winna gwarantować zachowanie na danym terenie ‘ładu przestrzennego;

2) prawa procesowego mające istotne wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa w zw. § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. Nr 164 poz. 1588, dalej rozporządzenie) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i art. 80 Kpa poprzez brak przeprowadzenia analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 upzp dla instalacji fotowoltaicznej objętej wnioskiem na wyznaczonym terenie wokół działki, na której ma zostać wybudowana podczas, gdy jest to wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem nie zostało udowodnione spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 upzp;

b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do określenia czy działka, na której ma zostać wybudowana instalacja fotowoltaiczna objęta wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej podczas, gdy jest to wymagane do wydania decyzji o warunkach zabudowy, a zatem nie zostało udowodnione spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 2 upzp;

c) art. 145 § 1 ust. 1 i 3 Ppsa poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ I i II instancji, przepisów prawa materialnego i procesowego podczas, gdy z uwagi na rażące naruszenia decyzje obu organów nie powinny się ostać, co w konsekwencji skutkowało brakiem uchylenia decyzji obu organów.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie również o rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 Ppsa.

3.3. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia 60 ust. 4 w zw. z art. 5 upzp i braku sporządzenia projektu decyzji przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, wyjaśnić należy że akta sprawy administracyjnej jednoznacznie potwierdzają, iż projekt decyzji jak i analizę wykonała mgr. inż architekt A. O.. Zgodnie z art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 pkt 4 upzp osoba posiadająca dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury jest osobą uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz analizy urbanistycznej. Zatem zarzut ten jest niezasadny.

3.4. Natomiast istota pozostałych zarzutów w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy elektrownia słoneczna o łącznej mocy elektrycznej do 2MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii, o której mowa w art. 61 ust. 3 upzp, czy też przepis ten dotyczy jedynie instalacji nieprzekraczających 100 kW (obecnie o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela utrwalone stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z: 25 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 805/23; 9 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 911/22; 1 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 159/23; 13 czerwca 2023 r. sygn. akt II OSK 1407/22, zgodnie z którym urządzenia wytwarzające energię ze źródeł odnawialnych energii stanowią urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 upzp. Treść tego przepisu jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji oze w rozumieniu art. 2 pkt 13 uoźe. Z tego przepisu, wbrew stanowisku skarżących nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp. Wobec tego, lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. W ww. wyrokach podkreślono między innymi, że art. 61 ust. 3 wspomnianej ustawy nie wprowadza ograniczeń w zależności od mocy, jaką posiada określona instalacja odnawialnego źródła energii. Tym samym zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 upzp w zw. z art. 2 pkt 13 uoźe, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp, art. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 upzp są nieusprawiedliwione.

3.5. W konsekwencji bezzasadnie w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. ponieważ nie było potrzeby przeprowadzania analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz badania czy planowana instalacja fotowoltaiczna ma dostęp do drogi publicznej.

3.6. Wreszcie całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 i 3 Ppsa, które to przepisy mają charakter wynikowy i nie zostały powiązane w ramach tego zarzutu z przepisami, które zostały rażąco naruszone.

3.7. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.

3.8. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.