Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 24/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 3 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant asystent sędziego Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. P. – W. i P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty O. z dnia [...] Nr [...]; 2. umarza postępowanie ze skargi I. P. – W.; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz P. W. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem kosztów postępowania; 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Syg. akt II SA/Łd 24/06

Uzasadnienie

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. Dz. pozwolenia na dobudowę z przebudową budynku gospodarczego na działkach o nr ew. 123 i 124 położonych w miejscowości B., gm. Ż..

W uzasadnieniu powołał przepis art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, wywodząc, iż inwestor spełnił wymagania wynikające z powyższych przepisów, a mianowicie złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane. Podkreślił, iż organ pierwszej instancji dokonał oceny, czy planowana inwestycja nie narusza uzasadnionego interesu osób trzecich, a także czynności i sprawdzeń określonych w art. 35 ust. 1. Zauważył, iż w sprawie nie zaszła przeszkoda z art. 35 ust. 5 prawa budowlanego (nie istnieje na działce obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki), a właściwy organ, stosownie do art. 35 ust. 4, wobec spełnienia wymagań, określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – dobudowę wraz z przebudową budynku gospodarczego. Podkreślił nadto, iż ustawa nie pozostawia powyższych kwestii uznaniu organu rozstrzygającego. Według Wojewody [...], z akt sprawy wynika, iż zakres przebudowy polegającej na dobudowie budynku gospodarczego po częściowym spaleniu wraz z jego przebudową obejmuje doprowadzenie obiektu do wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie geometrii dachu – wykonanie dachu jednospadowego ze spadkiem na stronę działki inwestora w miejsce istniejącego wcześniej dwuspadowego. Zauważył, iż decyzja została poprzedzona przeprowadzeniem przez organy nadzoru budowlanego postępowania w przedmiocie legalności robót budowlanych na działce nr 124, zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] Nr [...] o umorzeniu postępowania, w sprawie organ ten nie dopatrzył się bowiem przesłanek do nakazania rozbiórki bądź do nakazania doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. Inwestycja jest, co wskazał Wojewoda [...], zgodna z ustaleniami decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] nr [...], znak: [...] o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] podkreślił, iż kwestionowana decyzja, wbrew temu co podnoszą skarżący, rozstrzyga o przeznaczeniu obiektu i sposobie jego użytkowania jako budynku gospodarczego, a obawy co do przyszłego nie znanego sposobu użytkowania tego budynku nie mogą być w tym postępowaniu rozważane. Według Wojewody [...], ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu wymagać będzie wcześniejszego zgłoszenia właściwemu organowi, zaś likwidacja skutków powstałej w tym zakresie samowoli leży w wyłącznej kognicji organów nadzoru budowlanego.

Wyjaśnił również, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest uprawniony do narzucania osobie sporządzającej dokumentację jakichkolwiek rozwiązań projektowych, stąd kwestie te nie mogą być poddawane ocenie przy wydawaniu pozwoleń na budowę. Zauważył nadto, iż organ pierwszej instancji przy piśmie z dnia [...] udzielił stronie wyjaśnień w sprawie utrudniania dostępu do akt sprawy i braku reakcji organu na wniosek o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, wydając jednocześnie żądane dokumenty.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł P. W. i I. P. – W., z tym że I. P. W. w dniu 3 marca 2006r. cofnęła swoją skargę. W uzasadnieniu skargi poza opisaniem stanu faktycznego sprawy, wniesiono o jego uchylenie, a ponadto wskazano na utrudnienia w zapoznaniu się z aktami sprawy. Podkreślono, iż pismem z dnia 30 lipca 2005r. skarżący zgłaszali swoje uwagi co do zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy, a nawet załączyli zdjęcia obiektu budowlanego będącego przedmiotem inwestycji. Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji dokonał złej oceny faktów, a przecież już w odwołaniu podnosił, iż nie miał możliwości sprawdzenia projektu budowlanego, nie znał przeznaczenie budynku, a także sposobu przyszłego jego użytkowania. Zauważył, iż budynek usytuowany jest w granicy z jego działką, a projektowana całkowita jego wysokość wynosi 6,21m, co ograniczy zdecydowanie nasłonecznienie jego działki. W skardze skarżący wyraził także wątpliwości co do sposobu wykonania przez sąsiada prac budowlanych w ścianie zewnętrznej, usytuowanej bezpośrednio w granicy jego działki oraz co do tego, czy uciążliwość powodowana przez budynek nie przekroczy granic działki inwestora. Za wadliwą skarżący uznał nadto okoliczność, iż pozwolenie na budowę wydano w trakcie trwania postępowania administracyjnego przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w O. w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego będącego przedmiotem pozwolenia na budowę. Zdaniem Pawła W., rozwiązanie projektowe przyjęte przez projektanta nie zapewni stateczności konstrukcyjnej istniejących ścian budynku i praktycznie projektowane wzmocnienie ścian jest niewykonalne od strony jego działki. Zakwestionował nadto prawidłowość opinii technicznej sporządzonej w oparciu o dokonane w terenie oględziny ściany zewnętrznej, ściany tej projektant bowiem nie obejrzał.

Uczestnik postępowania W. Dz. pismem z dnia 13 lutego 2006r. i z dnia 23 lutego 2006r. wyjaśnił minn., iż zamierza tylko wyremontować swój budynek na własny koszt i na własnej działce, a budynek ten stoi w tym samym miejscu od ponad 40 lat i do tej pory nikomu nie przeszkadzał, a obecnie pozbawiony dachu niszczeje. Wskazał, iż na remont spornego budynku zakupił już materiały budowlane na kwotę 10 – 12 tys. zł. Zauważył także, iż pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] został zobowiązany do usunięcia uszkodzeń i uzupełnienia braków, mogących spowodować zagrożenia dla zdrowia lub życia, bezpieczeństwa mienia i środowiska, a pismem z dnia 9 lipca 2004r. poinformowano go o możliwości zabezpieczenia murów betonową opaską oraz, że niewykonanie obowiązku określonego w art. 70 ust. 1 podlega karze aresztu, ograniczenia wolności lub karze grzywny (art. 92 ust. 1 prawa budowlanego). Wskazał, iż P. W. w piśmie z dnia 16 listopada 2003r. zarzucił mu bierność w sprawie spalonego budynku gospodarczego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez Pawła W. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. Dz. pozwolenia na dobudowę z przebudową budynku gospodarczego na działkach o nr ew. 123 i 124 położonych w miejscowości B., gm. Ż., Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisu art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) pozwolenie na budowę może być udzielone temu, kto złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, złoży wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane oraz złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W myśl ust. 4 przepisu art. 35 powołanej ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w powołanym wyżej art. 32 ust. 4 i ust. 1 art. 35. Zgodnie zaś z ust. 5 art. 35 prawa budowlanego, właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki.

Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie, a jednocześnie na terenie nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę nie znajduje się obiekt, co do którego lub jakiejś jego części nakazano rozbiórkę. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno – budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygniecie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. A contrario rozumując dopiero brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż wnioskiem z dnia 11 lipca 2005r. W. Dz. wystąpił o pozwolenie na odbudowę zniszczonego w wyniku pożaru budynku gospodarczego z przebudową w B. na działkach nr 123 i 124, wniosek ten złożył w okresie ważności decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, a do wniosku załączył projekt architektoniczno – budowlany, decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, oświadczenie z dnia 11 lipca 2005r. o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane. Wątpliwości budzi natomiast okoliczność, czy będący przedmiotem odbudowy z przebudową budynek gospodarczy, w szczególności zaś jego dwie ściany szczytowe, znajduje się w odpowiednim stanie technicznym, tj. takim który stanowi gwarancję bezpiecznego jego użytkowania. Z załączonej do projektu technicznego opinii technicznej wynika, iż stan techniczny istniejącego budynku nadaje się do przeprowadzenia odbudowy i przebudowy zgodnie z załączoną dokumentacją budowlaną po wykonaniu rozbiórki części ścian zewnętrznych i wewnętrznych do momentu dobrej spójności zaprawy, następnie po dokonaniu podmurowania w celu wykonania na ścianach nośnych oraz na obwodzie budynku wieńca spinająco – wzmacniającego o wymiarach 25x15cm zbrojonego stalą średnicy 12mm w ilości 6 szt. ze strzemionami z drutu średnicy 6mm co 20 cm z betonu B-20, wykonaniu w ścianie nad oknami wieńca z nadprożami, dokonaniu wylewki jednocześnie ze stropem. Treść tej opinii w zestawieniu z sentencją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] oraz znajdującymi się w aktach administracyjnych zdjęciami spornego budynku zdaje się wskazywać, iż inwestor nie wykonał nakazanych decyzją z dnia [...] obowiązków. Decyzją tą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał K. i W. Dz. usunięcie dwóch szczytowych ścianek budynku obory oraz zabezpieczenie ścian przed spadaniem kamieni na spornej nieruchomości w terminie do 30 października 2004r. Okoliczność tą potwierdza brak w aktach sprawy protokołu oględzin nieruchomości, z którego wynikałoby, iż obowiązek rozbiórki nakazany wskazaną decyzją został wykonany. Potwierdzenia tej okoliczności w żadnym razie nie może stanowić znajdująca się w aktach decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku gospodarczego (obory) w miejscowości B. nr 84, jak bowiem wynika z uzasadnienia tej decyzji z dwóch przedostatnich wersów pierwszej strony wyłączną przyczyną umorzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego było podjęcie decyzji przez Starostę O. w dniu [...] nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na odbudowę z przebudową budynku gospodarczego. W pierwszym ze wskazanych wersów PINB w O. stwierdza, iż Starosta podjął decyzję nr [...], w drugim zaś stwierdza, że "w tym stanie rzeczy należało umorzyć postępowanie w sprawie niewłaściwego stanu technicznego budynku gospodarczego (obory) w miejscowości B. nr 84 albowiem jego przebudowa zlikwiduje obawy zagrożenia jak i estetykę zewnętrzną". Porównanie daty decyzji o pozwoleniu na budowę ([...]) z datą decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie złego stanu technicznego ([...]) dowodzi, iż to drugie postępowanie zakończono po podjęciu decyzji w tym pierwszym postępowaniu. Tymczasem orzeczenie w przedmiocie stanu technicznego będącego przedmiotem przebudowy budynku nie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania o pozwolenie na przebudowę tegoż obiektu.

W tym stanie faktycznym zauważyć należy, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej, stosownie do przepisu art. 35 ust. 5 prawa budowlanego, winien rozważyć możliwość odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, skoro niektóre elementy przebudowywanego budynku winny być zgodnie z nakazem decyzji PINB w O. z dnia [...] rozebrane. Dopiero stwierdzenie wykonania tegoż nakazu stwarzało możliwość udzielenia pozwolenia na budowę na spornej nieruchomości. W analizowanej sprawie organ odwoławczy nie rozważył nadto podnoszonej przez skarżącego w odwołaniu kwestii ograniczenia nasłonecznienia jego działki.

Nie bez wpływu na rozstrzygnięcie analizowanej sprawy z uwagi na treść powołanego przepisu art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, pozostaje także podjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w dniu 11 stycznia 2006r. II S.A./Łd 842/05 wyroku uchylającego decyzję SKO w P. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Ż. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla spornej przebudowy.

Z powyższych względów nie sposób zaakceptować wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poglądu, wedle którego "w sprawie nie zaszła przeszkoda z art. 35 ust. 5 cyt. Ustawy (nie istnieje na działce obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki)". .

Uchylając się od rozważenia powyższych kwestii organy administracji obu instancji naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a.

Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98).

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd dopatrzył się także naruszenia innych przepisów procesowych. Przede wszystkim podkreślić należy, iż Wojewoda [...] naruszył przepis art. 81 k.p.a., stosownie do postanowień powołanego przepisu okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Powołany przepis ustanawia prawo strony do wypowiedzenia "ostatniego słowa" w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było więc pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. Przeprowadzenie dowodu czyni bowiem wiarygodną okoliczność faktyczną dopiero wtedy, gdy strona mogła się wypowiedzieć co do dowodu. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Zaniechanie przez organ powyższych czynności stanowi z kolei naruszenie wyrażonej w art. 10 k.p.a. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem w aktach sprawy brak jest końcowego oświadczenia stron oraz dowodu potwierdzającego zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i wezwania skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżący o poczynionych przez organ ustaleniach dowiedział się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewoda [...], wbrew postanowieniom art. 89 § 2 k.p.a. nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. Rozprawę tą, stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej powinien przeprowadzić, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Skoro zatem w postępowaniu występują co najmniej dwie strony, a ich interesy nawzajem wykluczają się w całości lub części organ obowiązany jest przeprowadzić rozprawę (wyrok NSA z 10 listopada 1981r., SA/Kr 173/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 111). Celem rozprawy jest doprowadzenie do konfrontacji stron, która umożliwia organowi wyważenie słusznych interesów stron w danej sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach, z jednej strony mamy bowiem właściciela sąsiedniej nieruchomości, sprzeciwiającego się odbudowie spalonego budynku w granicy z jego nieruchomością, z drugiej zaś inwestorów.

Zastrzeżenia Sądu budzi także uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z dnia [...] Stosownie do art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest uzasadnienie prawne, które powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza obu decyzji dowodzi, iż nie spełniają one wymogów powołanego przepisu. W uzasadnieniu decyzji nr [...] powołano wprawdzie przepisy stanowiące jej podstawę nie przytoczono i nie wyjaśniono jednakże ich treści, ograniczono się natomiast do stwierdzenia, iż inwestor spełnił wszystkie warunki, o których stanowi art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji Starosty O. z dnia [...] z kolei stwierdzono jedynie, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę spełniający wymogi art. 33 prawa budowlanego oraz oświadczenie o prawie do terenu, a przedłożony projekt spełnia wymogi art. 35 prawa budowlanego

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów art. 35 prawa budowlanego oraz art. 7, art. 10, art. 77, art. 81, art. 89 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyrażone w skardze obawy co do przyszłego sposobu użytkowania budynku, jak i co do sposobu wykonania robót w ścianie zewnętrznej znajdującej się w granicy wykraczają, zdaniem Sądu, poza zakres niniejszego postępowania. Z tego względu nie mogły one być przedmiotem oceny w toku tegoż postępowania.

W stosunku do I. P. – W. z uwagi na cofnięcie przez nią skargi Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, stosownie bowiem do przepisu art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 powołanej ustawy. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. Decyzja ta jest bowiem dotknięta, co wskazano wyżej, jedynie wadami niekwalifikowanymi.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do tegoż przepisu w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane.

O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 uppsa Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty O. z dnia [...] nr [...] zostały podjęte z naruszeniem prawa, co stanowiło z kolei podstawę do ich uchylenia, Wojewoda [...] obowiązany jest wypłacić na rzecz skarżącego P. W. kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem poniesionych przez niego kosztów postępowania.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty O. z dnia [...] nr [...] są niezgodne z prawem i podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.