Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 265/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. M. S. (Skarżąca, Strona) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (organ II instancji, DIAS) z dnia [...] r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (organ I instancji, NUS) z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego z wniosku wierzyciela Wójta Gminy, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Strony. Wierzytelność poddana egzekucji dotyczyła zaległości z tytułu nieopłaconego podatku od nieruchomości. Na podstawie m. in. tytułów wykonawczych o nr [...] z [...] r., [...] z [...] r. i [...] z [...] r., w dniu [...] marca 2022 r. zawiadomił o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego G. S.A., I. S.A., P. S.A., B. S.A., o zajęciu wynagrodzenia za pracę Strony w Domu Pomocy Społecznej oraz o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym z tytułu zwrotu nadpłaty podatku. Odpisy zawiadomień o zajęciu oraz odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone M. S. w dniu 13 kwietnia 2022 r. w trybie doręczenia zastępczego tj. art. 44 K.p.a.

Banki poinformowały organ egzekucyjny, że z rachunków bankowych egzekucję prowadzą również sądowe organy egzekucyjne oraz o przeszkodach w realizacji zajęć ze względu na brak środków na rachunkach bankowych. Pismem z [...] kwietnia 2022 r. Dom Pomocy Społecznej poinformował organ egzekucyjny o zajęciu wynagrodzenia za pracę M. S. przez sądowy organ egzekucyjny.

W dniu 25 kwietnia 2024 r. organ egzekucyjny skierował do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym adnotację celem łącznego prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę M. S. Pismem z [...] kwietnia 2024 r., doręczonym 30 kwietnia 2024 r., organ egzekucyjny zawiadomił stronę o przekazaniu sprawy do sądowego organu egzekucyjnego.

M. S. wniosła zarzuty na prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułów wykonawczych podaniem datowanym na [...] maja 2024 r oraz odrębnym pismem datowanym na [...] lutego 2024 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów (data wpływu do organu 24 maja 2024 r.).

We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że Stronie nigdy wcześniej, w toku prowadzonych postępowań administracyjnych nie doręczono któregokolwiek z tytułów wykonawczych będących podstawą prowadzonego postepowania. Strona nie jest od kilku lat właścicielem nieruchomości, której dotyczą zaległości objęte kwestionowanymi tytułami. O ich wystawieniu i skierowaniu

do egzekucji dowiedziała się w związku z doręczeniem jej pisma komornika

z informacją o zajęciu – pismo doręczono 14 maja 2024 r. Poprzednia korespondencja bądź nie była kierowana do niej w ogóle, bądź kierowana była przez organ, na adres nieruchomości, której dotyczą zaległości objęte tytułami egzekucyjnym, a która w dacie powstania zaległości nie była już jej własnością i pod adresem którym to Strona nie przebywała. W związku z niedoręczeniem Stronie tytułów wykonawczych z przyczyn niezawinionych przez Stronę i od niej niezależnych, nie złożyła zarzutów, co do prowadzonego przeciwko niej postępowania egzekucyjnego w administracji,

w ustawowym terminie 7 dni.

Pełnomocnik strony wskazał na brak podstaw do prowadzenia egzekucji z tytułu podatku od nieruchomości lokalowej nr [...], położonej w miejscowości [...]. Podał, że od [...] grudnia 2020 r. Skarżąca nie jest właścicielem ww. nieruchomości. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] r, sygn. akt [...], przysądzono na rzecz D. M. i P. M. prawo własności ww. nieruchomości.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu wskazał, że nie zostały spełnione warunki, o których stanowi art. 58 § 1 K.p.a. Organ zakwestionował, że Strona o postępowaniu dowiedziała się dopiero 14 maja 2024 r. od Komornika Sądowego, bowiem 30 kwietnia 2024 r. otrzymała zawiadomienie o przekazaniu sprawy do sądowego organu egzekucyjnego. Ponadto odpisy tytułów wykonawczych przesłane zostały na adres, który został zgłoszony do urzędu skarbowego. Po dwukrotnym awizo nie zastały odebrane. Dodatkowo organ wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów złożony został z przekroczeniem terminu do jego wniesienia.

W postępowaniu odwoławczym organ utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że odpisy tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...] wraz z zawiadomieniami o zajęciu z [...] r. zostały skierowane na adres rejestracyjny, zgłoszony do Urzędu Skarbowego, za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. przesyłką poleconą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Przesyłka została uznana za doręczoną M. S. zgodnie z art. 44 K.p.a. w dniu 13 kwietnia 2022 r., po jej dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 marca 2022 r. i 7 kwietnia 2022 r. Organ zaznaczył, że adres strony, zgłoszony do Urzędu Skarbowego, w systemach rejestracyjnych został odnotowany jako ważny od 30 kwietnia 2021 r. Tym samym termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych upłynął 20 kwietnia 2022 r. Wskazane tytułu wykonawcze obejmują zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2018 i 2019, czyli za okres, w którym M. S. była jeszcze właścicielką nieruchomości. W ocenie organu uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne nastąpiło z winy Skarżącej.

W skardze wniesionej do tut. sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zapadłego w sprawie przed organem II instancji orzeczenia, a polegające w szczególności na:

1. naruszeniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, z zm., dalej: K.p.a.) - poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie, prowadzące w konsekwencji do błędnego uznania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i to w zasadzie całkowicie bezkrytycznie w ślad za Organem I Instancji, iż w realiach niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, nie zaistniały jakkolwiek przesłanki uzasadniające przywrócenie wnioskodawczyni terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, w tym, w szczególności z uwagi na prawidłowe doręczenie, rzekomo, skarżącej, kwestionowanych, na chwilę obecną, tytułów wykonawczych, gdy tymczasem, w świetle całokształtu okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy, w całej swej rozciągłości przesądzać winny o zaistnieniu wszystkich przesłanek ustawowych i uzasadniać przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne w rzeczowej sprawie,

2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i niewyjaśnienie wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, istotnych dla wydania prawidłowego i finalnego rozstrzygnięcia w sprawie, i tym samym de facto, zaniechanie przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w sprawie, zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy;

3. naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego i dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej kwestionowanej aktualnie decyzji, w tym niewskazanie przez organ II Instancji, w najmniejszym nawet stopniu na jakich dowodach oparł się w}dając decyzję w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, a w zasadzie całkowicie bezkrytyczne powielenie stanowiska organu II instancji, uniemożliwiających w dalszej kolejności właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumieniem tych motywów, a w rezultacie, ustosunkowanie się do nich w rzeczowych i wyczerpujący sposób.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] roku oraz poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku w całości, przywrócenie Skarżącej terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec niej na podstawie tytułów wykonawczych Gminy [...]. Ewentualnie w razie nieuwzględnienia przez sąd wniosku skarżącej i uznania przez sąd zaistnienia ku temu właściwych przesłanek, wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] roku, wydanego w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, że M. S. nigdy wcześniej, w toku prowadzonych postępowań administracyjnych nie doręczono któregokolwiek z tytułów wykonawczych będących podstawą prowadzonego postępowania. Od kilku lat nie jest już właścicielem nieruchomości, której dotyczą zaległości objęte kwestionowanymi tytułami wykonawczymi. O ich wystawieniu i skierowaniu egzekucji do jej majątku, dowiedziała się w związku z doręczeniem jej pisma komornika z informacją o zajęciu, pismo doręczono na jej adres zamieszkania w dniu [...] maja 2024 roku. Dodatkowo, Skarżąca nie posiada wiedzy prawnej i nie wiedziała, w jakich terminach i w jaki sposób złożyć ewentualne środki odwoławcze w związku z prowadzoną egzekucją. Ponadto skarżąca zawsze uznawała, iż wobec zlicytowania nieruchomości (na drodze sądowej, egzekucyjnej), oczywistym jest, iż nie będzie ona zobowiązana do regulowania jakichkolwiek opłat związanych z nieruchomością, nie była ona bowiem już właścicielem nieruchomości. Jeżeli kierowano do niej jakąś korespondencję w sprawie, uznawała ona to za oczywistą omyłkę organu, który posiadając wiedzę co do przejścia prawa własności nieruchomości, omyłkowo wystosowywał pisma do niewłaściwego adresata.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację przedstawioną w postanowieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 P.p.s.a.

Na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przesłanki przewidziane w art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. nie zaistniały.

Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W § 2 powołanego artykułu ustawodawca wskazał, iż prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy też dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Jednak z uwagi na treść zarzutów skargi zagadnieniem do którego należy odnieść się w pierwszej kolejności było czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącej odpisów tytułów wykonawczych o nr [...] z [...] r., [...] z [...] r. i [...] z [...] r.

Z akt sprawy wynika, że ww. odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu z [...] r. zostały wysłane na adres [...]. Adres ten widnieje w bazie rejestracyjnej Urzędu Skarbowego jako adres aktywny skarżącej, ważny od 30 kwietnia 2021 r. (k. 79, t. I akt. adm.). Adnotacja widniejąca na kopercie przesyłki w której znajdowały się sporne tytuły wykonawcze wskazuje, że była podwójnie awizowana 30 marca 2022 r. i 7 kwietnia 2022 r. Nie została przez skarżącą podjęta i wróciła do nadawcy. Wydruk elektronicznego potwierdzenia odbioru (k. 6 - t. I akt adm.) potwierdza dochowanie wymogów skutecznego doręczenia pisma z trybie zastępczym, tj. pozostawienie awiza w skrzynce oddawczej oraz wskazanie miejsca odbioru przesyłki. Zgodnie z treścią art. 44 § 1 i § 4 K.p.a., w przypadku doręczenia zastępczego, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem 14 dni od dnia pierwszego awizo.

Należy zauważyć, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła argumentów skutecznie podważających fakt doręczenia zastępczego. Nie wskazała innego adresu do doręczeń, co więcej ww. adres został wskazany w piśmie Dyrektora Domu Pomocy Społecznej z dnia [...] r. jako adres zamieszkania skarżącej (k. 24, t. I akt adm.). W ocenie Sądu powyższe wskazuje, że pod wskazanym adresem w dniu 13 kwietnia 2022 r. nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej ww. tytułów wykonawczych.

W myśl art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505) w brzmieniu obowiązującym przed zmianą (mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), zobowiązanemu przysługiwało prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W związku z tym termin na wniesienie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji na podstawie wspomnianych tytułów wykonawczych upłynął 20 kwietnia 2022 r. Tymczasem Skarżąca zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tych tytułów w piśmie datowanym na [...] r., czyli ponad dwa lata po upływie ustawowego terminu. Organ jak i Skarżąca wskazują, że wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów nastąpiło 21 maja 2024 r. – data wpływu do organu 24 maja 2024 r.

Odnosząc się do oceny czy zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia zarzutów wskazać należy, że przesłankami przywrócenia uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, złożenie tego wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie we wniosku, że uchybienie nastąpiło bez winy strony wnioskującej o przywrócenie terminu oraz jednoczesne dopełnienie czynności, do której określony był termin. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie terminu jest, aby wszystkie te przesłanki zostały spełnione łącznie. W niniejszej sprawie Strona co prawda złożył wniosek oraz złożyła zarzuty, jednak nie spełniła pozostałych przesłanek przywrócenia terminu.

Przede wszystkim rację ma organ, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów złożony został z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Poza sporem jest, że Strona z uwagi na brak faktycznego odebrania przesyłki mogła w kwietniu 2022 r. nie mieć wiedzy o wydaniu przez organ spornych tytułów wykonawczych. Niezależnie od tego skutek określony w art. 44 § 4 K.p.a. i tak wystąpił - doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14 dniowego okresu.

Jeżeli Strona nie wiedziała o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie spornych tytułów wykonawczych, to nie wiedziała

o uchybieniu terminu do złożenia zarzutów. W takim przypadku termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania wiadomości o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W sytuacji gdy przyczyną uchybienia terminu

do wniesienia zarzutów był brak wiedzy Strony o wystawieniu tych tytułów wykonawczych, przyczyna uchybienia ustaje z momentem powzięcia przez Stronę wiedzy o istnieniu tytułów wykonawczych. Strona twierdzi, że wiedzę taką uzyskała

z pisma Komornika Sądowego otrzymanego 14 maja 2024 r.

W aktach administracyjnych znajduje się dowód podważający twierdzenie Strony, że o toczącym postępowaniu egzekucyjnym dowiedziała się dopiero 14 maja 2024 r. Takim dowodem jest zawiadomienie o przekazaniu sprawy do sądowego organu egzekucyjnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. (k-38 akt administracyjnych), które strona odebrała osobiście w dniu 40 kwietnia 2024 r. (k- 39 akt administracyjnych). W zawiadomieniu były wykazane m.in. sporne tytuły wykonawcze. Powyższe oznacza, że Strona nie spełniła warunku (przesłanki) określonego w art. 58 § 2 K.p.a.

Ponadto przesłanką przywrócenia przez organ uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez wnoszącego prośbą, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, tj. w wyniku okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności.

Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 września 2010 r., I SA/Bd 571/10, powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, przywrócenie terminu nie jest możliwe (wyrok WSA w Szczecinie z 20 lipca 2017 r., II SA/Sz 295/17, WSA w Gdańsku z 29 czerwca 2017 r., III SA/Gd 388/17). Z kolei przywrócenie terminu jest możliwe wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła uniknąć nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok NSA z 22 września 1998 r., I SA/Ka 2545/97). Zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby, czy też popełnienia przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata (wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 grudnia 2013 r., II SA/Bd 1173/13).

W niniejszej sprawie skarżąca podnosiła okoliczności, za pomocą których starała się podważyć skuteczność doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Jest to w pewien sposób sprzeczne z istotą wniosku o przywrócenie terminu, bowiem taki wniosek powinien być oparty w pierwszej kolejności na stwierdzeniu, że do skutecznego doręczenia oraz rozpoczęcia biegu terminu doszło, a strona bez własnej winy nie zdołała dokonać w tym terminie czynności. Niemniej jednak analizując twierdzenia skargi pod kątem tego, czy zaistniały jakiekolwiek okoliczności stanowiące o braku winy w uchybieniu terminu, Sąd nie dopatrzył się takiego związku. Strona twierdzi, że brak wiedzy prawnej w zakresie składania zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a także fakt, iż nie jest już właścicielem nieruchomości i nie będzie zobowiązana do regulowania żadnych opłat z nią związanych, skłoniły ją do uznania, że kierowana do niej korespondencja w tym zakresie jest oczywistą omyłką organu.

W ocenie Sądu taka argumentacja Skarżącej wskazuje na brak należytej staranności w dbałości o swoje interesy. Fakt, że Skarżąca nie interesowała się korespondencją, nadchodzącą na adres, pod którym zamieszkiwała, świadczy o lekkomyślności i dopuszczeniu się uchybień z powodu braku staranności. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw czy też nieznajomość prawa. Wobec tego słusznie organy uznały, że przesłanki z art. 58 § 1 K.p.a. w niniejszej sprawie nie zachodzą, co wyklucza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji.

Wbrew zarzutom skarżącej, wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 K.p.a.) oraz zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. w rozstrzygnięciu wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne.

Odnosząc się do zarzutu 3 skargi, podkreślić należy, że niniejsza sprawa odnosi się postanowień organu I i II instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Z tego też względu niezrozumiały jest zarzut odnoszący się do decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z kolei odnosząc się do wniosku skargi - o przywrócenie Stronie terminu do wniesienia zarzutów – przypomnieć należy, że sąd administracyjny ocenia czy akt organu administracji (w niniejszej sprawie postanowienia) nie narusza przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania. Co do zasady sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej. Sąd uprawniony jest do uchylenia zaskarżonego aktu w sytuacji w której stwierdzi, że narusza on prawo materialne lub procesowe w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Podsumowując, w ocenie Sądu, podczas wydawania zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Skutkowało to koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.