Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 192/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 154 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, par. 2, par. 6 i par. 7
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale II sprawy ze skargi T. K. na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2022 r. o sygn. akt II SAB/Wr 406/22 I. wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 300 zł (trzysta złotych); II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. dalej idącą skargę oddala; IV. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skargą z 27 II 2023 r. T. K. (dalej "skarżąca") zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 VI 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 406/22) uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania i wniosła o: wymierzenie grzywny; przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 10 000 zł; skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że pomimo upływu wyznaczonego w wyroku 30-dniowego terminu sprawa nie została przez organ rozstrzygnięta.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem do wykonania wyroku.

Organ, pouczony o treści art. 119 pkt 2 ppsa, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Pismem z 17 V 2023 r. skarżąca, w wykonaniu wezwania, przesłała skierowane do organu wezwanie do wykonania wyroku z dnia 17 II 2023 r. wraz z dowodem jego nadania w placówce operatora wyznaczonego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 27 X 2022 r. wpłynął do organu odpis prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z dnia 28 VI 2022 r. (sygn. akt II SAB/Wr 406/22) wraz z aktami administracyjnymi. Mocą powołanego wyroku Sąd uwzględnił skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania o wydanie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zobowiązując organ m.in. do załatwienia sprawy w terminie 30. dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), dalej jako "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest oczywiste, że organ nie dochował wyznaczonego prawomocnym wyrokiem terminu załatwienia sprawy administracyjnej. Wyrok wraz z aktami sprawy doręczono organowi w dniu 27 X 2022 r., zatem 30-dniowy termin załatwienia sprawy upływał z dniem 26 XI 2022 r. Jak wynika z akt administracyjnych, organ w tym terminie nie przeprowadził żadnej czynności zmierzającej do załatwienia sprawy. Okres zwłoki na moment wniesienia skargi wynosił więc 3 miesiące. Z akt administracyjnych wynika, że organ dopiero w dniu 20 III 2023 r. podjął czynności w sprawie, przekazując sprawę zgodnie z właściwością, w związku z informacją o zmianie miejsca zamieszkania, jaką w dniu 10 III 2023 r. otrzymał od skarżącej.

Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny.

Zgodnie z art. 154 § 6 ppsa, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy należało orzec grzywnę w wysokości 300 zł. Taka kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.

Jak wynika z art. 154 § 2 ppsa, sąd, w przypadku uwzględnienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku, może orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, uwzględniając okres, o jaki przekroczony został termin rozpoznania sprawy przez organ, w sprawie nie można było uznać, że zwłoka w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął przy tym pod uwagę znane z urzędu okoliczności dotyczące znacznej ilości spraw dotyczących udzielania cudzoziemcom pozwoleń pobytowych (w 2019 r. wpłynęło do organu 26 854 takich podań, w 2020 r. - 30 226, w 2021 r. - 45 328, zaś w 2022 r. – 62 686). W takich warunkach zwłoka rzędu 3. miesięcy nie stanowi kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 154 § 7 ppsa, uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W okolicznościach sprawy wobec braku kwalifikowanego charakteru zwłoki nie było podstaw do przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Skarga w tej części podlegała więc oddaleniu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 697 zł, na które składają się: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ppsa.