Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 709/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie: Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant: Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 czerwca 2022 r. nr BP.501.542.2022.1091.DL1.235322 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. M. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD) z 24 czerwca 2022 r. (nr BP.501.542.2022.1091.DL1.235322) utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 marca 2022 r. nr WITD.DI.0152.I0035/15/22 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: Kpa), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014, str. 1), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy administracyjnej wynika, że w dniu 8 grudnia 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową na drodze krajowej nr [...] w miejscowości J., pojazdu marki M. o nr rej. [...]. Pojazdem, którym kierował J. F., wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu I. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 8 grudnia 2021 r., który kierowca podpisał bez zastrzeżeń. W wyniku kontroli pobranych danych z karty kierowcy oraz z pamięci tachografu cyfrowego stwierdzono, że kontrolowanym pojazdem wykonywane były przejazdy bez włożonej karty kierowcy w następujących dniach: 10, 12, 17, 18, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 29, 30 listopada 2021 r. oraz w dniach: 1, 2, 3, 6 grudnia 2021 r. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że to on przestawiał pojazd pomiędzy rampami magazynowymi i go ładował. Kierowca dokonywał załadunków w godzinach porannych we wskazanych dniach bez włożonej karty kierowcy i zaczynał rejestrować swoją aktywność dopiero po dokonanym załadunku.

Skarżący w wyjaśnieniach wskazał, że kierowca osobiście jeździł na załadunku, jednak nie wykonywał czynności załadowczych. W każdym przypadku, wskazanym jako naruszenie, pojazd najpierw wykonywał przejazd bez rejestracji, następnie był przestawiany przy załadunku. Dopiero po dokonaniu tych czynności była wkładana do tachografu karta kierowcy i dokonywano rejestracji jego aktywności. Według skarżącego kierowca pozostawiał pojazd u załadowcy i na ten czas oddalał się na kawę lub posiłek. To pracownicy załadowcy zajmowali się załadunkiem.

W wyniku rozpoznania sprawy Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 4 marca 2022 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją l.p. 6.2.1. jako "niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi".

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Podzielił ustalenia organu I instancji i wskazał, że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenia, które mogłyby podważyć wiarygodność zeznań złożonych przez kierowcę przesłuchanego w charakterze świadka. Ponadto twierdzenia skarżącego nie były spójne z zapisami z tachografu, ponieważ nie było takiego przypadku aby kierowca przyjechał na załadunek, wyjął kartę, a po załadunku ponownie ją włożył i zalogował. Podkreślił, że mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów strony dotyczących błędnej kwalifikacji prawnej naruszenia, organ odwoławczy wskazał, że są one bezzasadne. Podkreślił, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny na podstawie pobranych danych cyfrowych oraz zeznań kierowcy. Kara pieniężna została nałożona zasadnie. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z analizy danych cyfrowych pozyskanych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe oraz informacji uzyskanych od kierowcy w trakcie kontroli, strona w określonych dniach wykonywała przewozy drogowe bez włożonej karty kierowcy do tachografu. Naruszenie to należało zakwalifikować jako niewłaściwą obsługę sprawnego technicznie tachografu skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.).

W opinii organu odwoławczego postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 92 b u.t.d., bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, a zatem – jak wskazał organ odwoławczy - brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ zważył, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 15 Kpa oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 Kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji,

2) art. 107 § 1 Kpa, nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego,

3) art. 6 Kpa i wynikającej z art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów na podstawie przepisów prawa i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez pominięcie dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przepisów ustawy o transporcie drogowym,

4) przepisu Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, przejawiające się nałożeniem kary administracyjnej za stan faktyczny niewypełniający przesłanek określonych we wskazanym przepisie,

5) art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 163/2014 i Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędne zastosowanie, skutkujące nałożeniem kar w wysokości 5.000 zł przy stanie faktycznym niewypełniającym dyspozycji tego przepisu,

6) przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy oraz uchybienie zasadzie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami art. 7a § 1 i art. 81a Kpa, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 24 czerwca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 marca 2022 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi - zgodnie z pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że nie budziła żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji co do tego, że kontrolowanym pojazdem wykonywane były przejazdy bez włożonej karty kierowcy w określonych dniach. Wynika to jednoznacznie z treści protokołu kontroli i z protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy. Wyjaśnienia skarżącego – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Stan faktyczny został zatem prawidłowo ustalony. W ocenie Sądu nieprawidłowa była jednak kwalifikacja stwierdzonego naruszenia.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. W myśl art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Stosownie zaś do treści art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Z kolei przepis art. 4 pkt 22 lit. "h" u.t.d. stanowi, że użyte w ustawie obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014.

Zgodnie z art. 32 ust. 1, 3 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 33 ust. 3). W myśl art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie natomiast do art. 4 lit. "c" rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1), "kierowca" oznacza osobę, która prowadzi pojazd nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia w ramach swoich obowiązków jego prowadzenia w razie potrzeby.

W sprawie stwierdzone naruszenie słusznie zostało uznane przez organ odwoławczy jako odpowiadające dyspozycji art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Stwierdzone naruszenie – wykonywanie przewozu bez włożonej karty kierowcy - nie może być jednak kwalifikowane do naruszeń lp. 6.2 załącznika nr 3 do u.t.d. i tym bardziej do lp. 6.2.1., które wymaga co do zasady ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf. Naruszenie polegające na ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf musi wynikać z działania strony, tj. podjęcia przez przedsiębiorcę lub kierowcę czynności skutkujących nieprawidłowym działaniem tachografu lub bezpośrednio wpływających na zapis danych rejestrowanych przez tachograf. Zatem z tego typu naruszeniem będziemy mieli do czynienia w sytuacji podjęcia czynności, które oddziałują bezpośrednio na tachograf, a nie zaś w przypadku bezczynności, czyli braku jakiegokolwiek działania ze strony kierowcy lub innej osoby. Ingerencja w prawidłowość działania tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf oznacza zatem oddziaływanie na to urządzenie, a nie brak jakiegokolwiek działania – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie.

Wskazać należy, że rubryka nr 4 załącznika nr 3 do u.t.d. zawiera m.in. numer grupy naruszeń zawartych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8, dalej: rozporządzenie nr 2016/403). Pozycja 6.2.1. zawiera nr 2.8, który według załącznika I rozporządzenia nr 2016/403 odnosi się do naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, dotyczących właściwego użytkowania tachografów i kart kierowcy, polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu. Tytuł pozycji 6.2 dotyczy naruszeń polegających na wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf.

Niniejsze postępowanie dotyczy wykonywania przewozu bez włożonej karty kierowcy. Taki rodzaj naruszenia ma swoją odrębną kwalifikację jako naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu (lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.). W konsekwencji kwalifikowanie naruszenia art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 do lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. jest nieprawidłowe. Nie może być przy tym swobody w kwalifikowaniu takiego naruszenia, bowiem skuteczne i jednolite egzekwowanie przepisów ma służyć osiągnięciu celów rozporządzenia nr 561/2006 (motyw 3 i 27), a kary z tytułu naruszeń tego rozporządzenia muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące - motyw 26 (por. wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 12 maja 2022 r., III SA/Wr 722/20, w Opolu z 7 czerwca 2022 r., II SA/Op 56/22, w Kielcach z 30 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 23/23, we Wrocławiu z 17 maja 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 297/22). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.