Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 570/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2024-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: lp. 1.1a.; art. 92a ust. 1 i ust. 3; art. 4; art. 5a ust. 1 pkt 1; art. 87 ust. 1 pkt 1;
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 2 pkt 2 lit. b; art. 4;
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz A. J. kwotę 4000 zł (cztery tysiące złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania A. J., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia 19 maja 2023 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu 8 grudnia 2022 r. na terenie Przejścia Granicznego w Hrebennem przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] [...] [...]. Kierowcą zespołu pojazdów był A. J., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. A. J., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "P. A. J. był zarazem podmiotem wykonującym przewóz.

Kierowca zgłosił do odprawy celnej towar w postaci ciągnika siodłowego [...] o numerze rejestracyjnym [...] [...] i naczepy ciężarowej [...] o numerze rejestracyjnym [...] [...] oraz przewożonej na tym zespole pojazdów zabudowy wywrotki [...] o masie 2500 kg. Zgłoszony towar był przewożony z [...] do [...]. Zgodnie ze zgłoszeniem celnym nr [...] nadawcą towaru była firma [...] z [...], a odbiorcą firma [...] [...] z [...]. Do kontroli kierujący okazał paszport (seria i numer [...]), dowody rejestracyjne pojazdu silnikowego i naczepy ciężarowej, zgłoszenie celne nr [...], faktury nr [...] z dnia 22 listopada 2022 r. oraz pełnomocnictwo z dnia 6 grudnia 2022 r. wraz z tłumaczeniem, udzielone skarżącemu przez ukraińsko-niemiecką firmę [...] z [...] do reprezentowania interesów firmy w jakichkolwiek urzędach, we wszystkich bez wyjątku sprawach, związanych z dostawą danych środków transportu do miejsca przeznaczenia. Skarżący nie okazał licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.

Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 8 grudnia 2022 r., w którym stwierdzono wykonywanie przez skarżącego międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji, tj. naruszenie określone w lp. 1.1a. złącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm., dalej także jako "u.t.d."). Kierowca odmówił podpisania protokołu. Jednocześnie nie wniósł do protokołu żadnych uwag ani zastrzeżeń.

Postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Po przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 19 maja 2023 r., na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d. w zw. z lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 12000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej.

Skarżący wniósł odwołanie, kwestionując obowiązek posiadania licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy w sytuacji, gdy realizując transport w dniu kontroli działał jako reprezentant podmiotu z Ukrainy, w związku z czym na mocy Umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 179, str. 4,) jest zwolniony z obowiązku posiadania licencji.

Jednocześnie skarżący wskazał, że posiada licencję wspólnotową na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Do odwołania skarżący dołączył kopię licencji wspólnotowej nr [...], ważną od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2024 r., wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. J..

Skarżący podniósł, że organ błędnie określił adresata decyzji, bowiem przewoźnikiem w sprawie był podmiot z Ukrainy, a skarżący wykonywał jedynie czynności techniczne w ramach upoważnienia i korzystał z przysługującego temu podmiotowi zwolnienia od obowiązku posiadania licencji. Natomiast skarżący, jako samodzielny przewoźnik, dysponował właściwą licencją, jednak nikt nie zażądał od skarżącego przedłożenia tego dokumentu.

Skarżący wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie:

- dowodu z przesłuchania strony – na okoliczność dokonywania transportu, przewoźnika drogowego dokonującego transportu, sposobu przeprowadzenia kontroli;

- dowodu z dokumentu - poświadczonej za zgodność kopii licencji wspólnotowej nr [...] na fakt posiadania przez A. J. licencji wspólnotowej;

- dowodu z dokumentu - wydruku ze strony internetowej Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie – na okoliczność, że przedsiębiorcy z Ukrainy zwolnieni są z posiadania licencji i zezwoleń.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie podzielił zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na wielkość dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów (przekraczającej 2.500 kg), przewóz drogowy wykonywany przez skarżącego podlegał regulacji ustawy o transporcie drogowym. Odwołując się do tej ustawy, w tym do definicji przewozu drogowego (art. 4 pkt 6a u.t.d.), transportu drogowego (art. 4 ust. 3 u.t.d.), międzynarodowego transportu drogowego (art. 4 pkt 2 u.t.d.) i niezarobkowego przewozu drogowego (art. 4 pkt 4 u.t.d.), organ w pierwszym rzędzie podkreślił, że przewóz drogowy obejmuje transport drogowy (w tym międzynarodowy transport drogowy), niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 102, str. 1 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 561/2006"). W przepisie art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 zdefiniowano przewóz drogowy jako każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Organ stwierdził, że w dniu kontroli wykonywany był przez skarżącego przewóz drogowy w rozumieniu przywołanej definicji przewozu drogowego. Przewóz miał charakter międzynarodowy, gdyż odbywał się z przekroczeniem granicy. Kwestią sporną był charakter przewozu, to jest czy był to międzynarodowy transport drogowy, wymagający posiadania licencji wspólnotowej (art. 5a u.t.d.), czy też, jak twierdzi strona, wykonywany przejazd nie był objęty obowiązkiem posiadania licencji, gdyż strona jedynie reprezentowała firmę [...] na podstawie udzielonego pełnomocnictwa z dnia 6 grudnia 2022 r.

Organ zauważył, że skarżący, dokonujący przewozu na podstawie upoważnienia udzielonego przez ukraińsko-niemiecką firmę [...] [...] z [...], przewoził nowo zakupionym zespołem pojazdów zabudowę wywrotki [...], a więc był fizycznie podmiotem wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy, który powinien posiadać licencję wspólnotową na międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Skarżący, kierujący pojazdem, a zarazem będący podmiotem wykonującym przewóz, nie okazał w trakcie kontroli ważnej licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej przewoźnikowi wykonującemu transport drogowy.

Natomiast w świetle art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowym przewozem drogowym - przewozem na potrzeby własne – jest przejazd spełniający łącznie cztery warunki. Warunek określony pod lit. c przewiduje, że w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.

Organ stwierdził, że kontrolowany przejazd nie spełniał warunku określonego w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., a tym samym nie mógł zostać uznany za niezarobkowy przewóz drogowy (nie miał charakteru przewozu na potrzeby własne). Przewożony przez skarżącego towar nie był bowiem jego własnością, nie został przez niego sprzedany, kupiony, wynajęty, wydzierżawiony, wyprodukowany, wydobyty, przetworzony lub naprawiony.

Organ podkreślił, że skoro w świetle definicji transportu drogowego (art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d.) określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, to oznacza, że przypadek wykonywania przewozu drogowego, który nie spełnia warunków umożliwiających uznanie go za przewóz na potrzeby własne, jest transportem drogowym, a z racji wywozu towarów z Wielkiej Brytanii do Ukrainy - międzynarodowym transportem drogowym.

Stosownie zaś do art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 72 z późn. zm., dalej "rozporządzenie nr 1072/2009").

Zdaniem organu objęty kontrolą przejazd pojazdu z ładunkiem z Wielkiej Brytanii do Ukrainy wyczerpywał definicję przewozu międzynarodowego zawartą w art. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia nr 1072/2009. Przewóz miał charakter międzynarodowy i wymagał posiadania licencji wspólnotowej zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy zaznaczył, że stosownie do art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 licencja wspólnotowa wydawana jest na nazwisko/nazwę przewoźnika i nie może być przekazywana osobie trzeciej. Uwierzytelniony wypis z licencji wspólnotowej przechowywany jest w każdym z pojazdów przewoźnika i musi być okazywany na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Obowiązek posiadania wypisu z licencji i okazywania go w trakcie kontroli wynika ponadto z przepisu art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Z przytoczonych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że w pojeździe, którym wykonywany jest międzynarodowy transport drogowy, musi znajdować się wypis z licencji, który kierowca okaże na każde żądanie uprawnionego organu kontroli. Natomiast w okolicznościach sprawy A. J. w dniu kontroli nie okazał i nie posiadał wypisu z licencji w pojeździe. W związku z tym należy uznać, że wykonywany przez niego w dniu 8 grudnia 2022 r. transport odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Kierując się tymi względami organ uznał za niezasadny zarzut strony, iż Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej błędnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i zaniechał ustalenia czy A. J. posiada licencję. Niezaprzeczalnym w sprawie jest bowiem fakt, że w dniu kontroli A. J. nie okazał licencji, pomimo istnienia takiego obowiązku.

Odnosząc się do treści odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wskazał, że posiadanie pełnomocnictwa do reprezentowania podmiotu ukraińskiego we wszystkich sprawach związanych z dostawą, nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu faktycznie wykonującego przewóz za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegającego sankcji to również działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu. Zdaniem organu odwoławczego nie ma podstaw do uznania, że skarżący był reprezentantem firmy z [...], a nie niezależnym przewoźnikiem.

Jednocześnie organ wskazał, że z treści umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu towarów, która obowiązywała do dnia 30 czerwca 2023 r., nie wynika, że podmiot wykonujący transport międzynarodowy nie musi posiadać i okazać do kontroli licencji wspólnotowej.

Odnosząc się do dowodu w postaci poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii licencji wspólnotowej [...], przedstawionego przez stronę na okoliczność posiadania licencji przez A. J., organ odwoławczy podkreślił, że skarżący w dniu kontroli nie okazał na żądanie uprawnionego organu licencji wspólnotowej, do czego był zobowiązany. Fakt, że strona miała wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego licencję nr [...] nie zwalnia z obowiązku posługiwania się tym dokumentem i okazywania podczas wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Kierowca (w tym przypadku również przewoźnik) powinien okazać wszystkie dokumenty wymagane podczas dokonywania międzynarodowego transportu drogowego bez żądania ich okazania przez wykonujących kontrolę funkcjonariuszy.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, co do braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ podkreślił, że podmiot wykonujący przewóz jest zwolniony od odpowiedzialności za naruszenie prawa, jeżeli wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niego niezależnych. Zdaniem organu tego rodzaju sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Organ wskazał, że w sprawie nie występowały także okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie skarżący A. J. zarzucił naruszenie:

1) art. 80 k.p.a., poprzez dowolną oraz nielogiczną ocenę dowodów - upoważnienia wydanego skarżącemu przez ukraińsko - niemiecką firmę [...] [...] z [...], z którego wynikało, że strona jest reprezentantem interesów tej firmy we wszystkich sprawach związanych z dostawą i uznanie, że dokument ten nie zwalnia strony z posiadania licencji wspólnotowej, podczas gdy firma z Ukrainy była zwolniona z posiadania licencji i w związku z tym zwolniony z posiadania takowej licencji był także jej reprezentant;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i zaniechanie ustalenia, czy skarżący posiada licencję i niezażądaniu przedłożenia rzeczonej licencji, co narusza zaufanie strony do organu;

3) art. 78 § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i odmowę przeprowadzenia wszystkich wniosków dowodowych strony, pomimo że żądane dowody są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie przeprowadzania kontroli drogowej oraz posiadanych przez stronę uprawnień;

4) lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez błędne zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej, podczas gdy kara ta jest wyłączona w stosunku do skarżącego z dwóch powodów:

a. skarżący jest reprezentantem przewoźnika drogowego z Ukrainy, który na mocy Umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów (ST/10151/2022/INIT) jest zwolniony z obowiązku posiadania jakichkolwiek licencji czy zezwoleń;

b. obok tego, że podmiot ukraiński, którego reprezentuje skarżący, jest zwolniony z posiadania licencji, to skarżący, prowadzący własną działalność gospodarczą, posiada licencję nr [...];

5) art. 3 pkt 1 - 6 Umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów, poprzez błędne niezastosowanie, podczas gdy na zasadzie wzajemności przewozy drogowe towarów pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą zostały zliberalizowane i nie wymagają uzyskania zezwoleń;

6) art. 92a ust. 1 zw. z ust. 7 pkt 2 w zw. z lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez błędne zastosowanie, podczas gdy A. J. nie był niezależnym przewoźnikiem, ale reprezentantem innego podmiotu, który był przewoźnikiem drogowym w tej sprawie, a w konsekwencji błędne określenie przewoźnika drogowego i adresata decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze były zasadne.

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Stosownie do zasady wyrażonej w art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

Pod lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione jest naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12000 zł.

Przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przewiduje, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Powołany przepis pozostaje w związku z art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d., z którego wynika, że podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1072/2009. Zgodnie zaś z zasadą ogólną wyrażoną w art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy.

W sprawie pozostaje poza sporem, że w dniu 8 grudnia 2022 r. skarżący, przekraczający granicę Rzeczypospolitej Polskiej na kierunku wyjazdowym, kierował zespołem pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] [...] [...].

Skarżący zgłosił do odprawy celnej towar w postaci ciągnika siodłowego [...] o numerze rejestracyjnym [...] [...] i naczepy ciężarowej [...] o numerze rejestracyjnym [...] [...] oraz przewożonej na tym zespole pojazdów zabudowy wywrotki [...] o masie 2500 kg. Powyższy towar był przewożony z [...] do [...]. Nadawcą była firma [...] z [...], a odbiorcą firma [...] [...]&[...] z [...].

Skarżący nie kwestionował, że w toku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego Drogowego w Dorohusku kontroli w zakresie dokumentów, o których mowa w art. 87 u.t.d., nie okazał wypisu z licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej przewoźnikowi wykonującemu transport drogowy.

Skarżący w toku postępowania powoływał się na okoliczność, że nie dokonywał przewozu jako samodzielny podmiot, ale jako reprezentant podmiotu z Ukrainy, który na mocy Umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 179, str. 4) jest zwolniony z obowiązku posiadania licencji. Równolegle powoływał się zaś na okoliczność posiadania własnej licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Skarżący nie okazał w czasie kontroli wypisu z tej licencji, ale kopię licencji przedstawił wraz z odwołaniem.

Natomiast zdaniem organu to skarżący był podmiotem wykonującym przewóz i w związku z tym obowiązany był posiadać w pojeździe i okazać na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych wypis z licencji wspólnotowej. Brak posiadania takiego wypisu przy sobie i nieokazanie go w czasie kontroli skutkuje zaś w ocenie organu naruszeniem opisanym pod lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowanym karą w wysokości 12000 zł.

Przytoczone stanowisko organu, leżące u podstaw zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jest trafne jedynie w części.

W pierwszym rzędzie zgodzić się należy, że do kontrolowanego przewozu znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym z tej przyczyny, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego w niniejszej sprawie zespołu pojazdów, przekraczała 2,5 tony. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 2a u.t.d. przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony: a) w krajowym transporcie drogowym rzeczy, w przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje wyłącznie krajowy transport drogowy rzeczy, b) w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (pkt 2) oraz o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 tony w transporcie drogowym rzeczy (pkt 2a). Ustawa o transporcie drogowym określa zaś, między innymi, zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Przewóz drogowy, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 6a u.t.d. oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Przepis art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 definiuje zaś "przewóz drogowy" jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Wskazany w tej definicji "pojazd" oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów (art. 4 lit. b). "Przedsiębiorstwo transportowe" oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe (art. 4 lit. p).

Stosowne definicje dotyczące transportu zawiera art. 4 u.t.d. Międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 u.t.d.). Transport drogowy oznacza zaś krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 u.t.d.).

Istotne jest przy tym, że zgodnie z dalszą treścią art. 4 pkt 3 u.t.d. definiowane w tym przepisie określenie transportu drogowego obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d.).

Według zaś art. 4 pkt 4 u.t.d., niezarobkowy przewóz drogowy, czyli przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca wyodrębnił z pojęcia transportu drogowego (w tym międzynarodowego transportu drogowego) – niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne). Taka kwalifikacja przewozu uzależniona jest jednak od łącznego spełnienia wszystkich czterech przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość zakwalifikowania konkretnego przejazdu jako przewozu niezarobkowego (przewozu na potrzeby własne). W takiej zatem sytuacji, w świetle przytoczonej wyżej normy art. 4 ust. 3 u.t.d., przejazd musi być kwalifikowany jako transport drogowy.

Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że przewożony przez skarżącego towar nie był jego własnością. Oznacza to, że w przypadku przewozu realizowanego przez skarżącego nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. Konstrukcja przepisu art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. określającego okoliczności, które muszą zostać spełnione, aby przejazd pojazdu z ładunkiem został uznany za przewóz na potrzeby własne, a zwłaszcza użycie spójników "lub" wskazuje, że wystarczy zaistnienie jednego z wymienionych tam przypadków. Jednakże żadna z sytuacji opisanych w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Przewożone rzeczy nie były własnością skarżącego, nie zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione, celem przejazdu nie był też przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.

Zatem przewozu wykonywanego w dniu 8 grudnia 2022 r. nie można uznać za niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), o którym mowa w art. 4 ust. 4 u.t.d. Jeszcze raz należy podkreślić, że w przepisie tym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż warunki wskazane w lit. a-d muszą zostać spełnione łącznie. Niespełnienie chociaż jednego z nich wyklucza przewóz jako przewóz niezarobkowy (na potrzeby własne). Przepisu art. 4 ust. 4 u.t.d. nie można też wykładać rozszerzająco, gdyż reguluje on wyjątek od określonej w ust. 3 art. 4 u.t.d. reguły traktowania opisanego w tym przepisie przejazdu jako transportu drogowego.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przewóz kontrolowany w niniejszej sprawie stanowił transport drogowy, którego wykonywanie wymaga posiadania dokumentów przewidzianych ustawą o transporcie drogowym. Jak wskazano wyżej, w przypadku międzynarodowego transportu drogowego, takim dokumentem jest licencja wspólnotowa.

W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącego upoważnienie udzielone A. J. przez ukraińsko-niemiecką firmę [...] [...] z [...] nie uprawiało do stwierdzenia, że skarżący wykonywał przewóz w imieniu tej firmy, a nie jako samodzielny podmiot. Za taką oceną przemawia treść wskazanego dokumentu z dnia 6 grudnia 2022 r. Dokument ten obejmuje jedynie upoważnienie, udzielone skarżącemu przez podmiot, który zgodnie z dołączonymi do akt rachunkami nr [...] i [...] z dnia 22 listopada 2022 r. był nabywcą towarów i zgodnie ze zgłoszeniem celnym ich odbiorcą, "do reprezentowania interesów firmy w jakichkolwiek urzędach, we wszystkich bez wyjątku sprawach, związanych z dostawą danych środków transportu do miejsca przeznaczenia", a także do "dokonywania wszystkich niezbędnych organizacyjnych, prawnych i innych czynności ukierunkowanych na realizację niniejszego pełnomocnictwa". Z treści upoważnienia nie wynika zaś, że przewóz zakupionych towarów wykonywał wskazany podmiot z Ukrainy. Skarżący nie przedstawił w tym zakresie innych dokumentów, a dowód z przesłuchania strony nie mógłby być w tym przypadku miarodajny.

W konsekwencji Sąd podziela przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji ustalenie, że to skarżący był podmiotem wykonującym przewóz i w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym był stroną postępowania dotyczącego naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zgodnie z przepisami tej ustawy.

W związku z tym skarżący nie mógł skutecznie powoływać się na przepisy Umowy między unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 179, str. 4), sporządzonej w Lyonie w dniu 29 czerwca 2022 r. Podniesiony w skardze zarzut błędnej odmowy zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 3 pkt 1-6 w związku z art. 4 tej Umowy jest zatem niezasadny i zbędne jest rozważanie zakresu uprawnień wynikających z Umowy dla podmiotów, których ona dotyczy.

W sytuacji, gdy z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że to faktycznie skarżący realizował przewóz, który nie podlegał wyłączeniu spod regulacji ustawy o transporcie drogowym, ale stanowił międzynarodowy transport drogowy, prawidłowa jest ocena organu, że skarżący powinien posiadać licencję wspólnotową uprawniającą do jego wykonywania. Zgodnie też z powołanymi wyżej przepisami, w tym art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierujący pojazdem, którym w tym przypadku był skarżący, powinien mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji.

Faktem jest, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji skarżący nie podnosił, że posiada licencję wspólnotową nr [...], ważną od dnia [...] 2019 r. do dnia [...] 2024 r., wydaną A. J. w dniu [...] 2019 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Nie zgłosił również tego faktu w trakcie kontroli drogowej i nie okazał do kontroli wypisu z licencji. Jak wyjaśnił, odmówił podpisania protokołu kontroli z uwagi na przekonanie, iż jako przedstawiciel realizującego przewóz podmiotu z Ukrainy nie ma obowiązku posiadania licencji wspólnotowej. Jak wyjaśniono jednak wyżej, w sprawie nie zostało wykazane, że przewóz był wykonywany przez podmiot inny, niż skarżący.

Jednakże zdaniem Sądu, organ odwoławczy któremu skarżący przedstawił wraz z odwołaniem poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię licencji wspólnotowej udzielonej A. J., nie rozważył znaczenia tego dokumentu w okolicznościach sprawy i tym samym nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie.

Wymaga podkreślenia, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, co oznacza, że organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Skuteczne złożenie odwołania powoduje przeniesienie całej sprawy przed organ drugiej instancji. Organ odwoławczy musi zatem ponownie wszechstronnie ocenić całość sprawy. Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiedniego przepisu prawa materialnego, uzależnione jest bowiem od uprzedniego, wszechstronnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., co odnosi się także do organu drugiej instancji.

W świetle powyższych zasad postępowania, w sytuacji gdy skarżący do odwołania dołączył kopię licencji wspólnotowej, organ odwoławczy powinien był ocenić ten dokument i jednoznacznie stwierdzić czy wskazana licencja była licencją uprawniającą skarżącego do wykonywania kontrolowanego przewozu, czego jednak organ zaniechał. Organ odwoławczy pominął również, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego dotyczącego okoliczności czy skarżący, jako podmiot wykonujący przewóz, nie posiadał w ogóle licencji wspólnotowej, gdyż takowa nie została mu wydana, czy jedynie nie okazał wypisu z licencji podczas kontroli w dniu 8 grudnia 2022 r. W szczególności organ pierwszej instancji nie uzyskał informacji właściwego organu wydającego licencje na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy czy skarżący zwracał się o wydanie takiego dokumentu oraz czy licencja została mu wydana i na jaki okres.

W ocenie Sądu kwestie te są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w której organ przypisał skarżącemu popełnienie naruszenia wymienionego pod lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej, jednocześnie akcentując, że skarżący nie okazał wypisu z licencji do kontroli i uznając tę okoliczność za wystarczającą do stwierdzenia wskazanego w decyzji naruszenia.

Zgodnie z przywołaną już wyżej treścią art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z licencji.

Z treści przytoczonych wcześniej przepisów, w tym m.in. art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d. oraz art. 4 rozporządzenia nr 1072/2009 jasno wynika, że wystąpienie o wydanie licencji wspólnotowej jest obowiązkiem przewoźnika. Przewoźnik przekazuje wypis z licencji kierowcy, który jest obowiązany mieć go przy sobie i okazywać upoważnionym funkcjonariuszom organów uprawnionych do kontroli organom (art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009).

Trzeba zauważyć, że przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., kara pieniężna za wskazane naruszenie wynosi 500 złotych - za każdy dokument. Zdaniem składu orzekającego, z opisu naruszenia z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że dotyczy ono sytuacji, gdy wymagany dokument w sensie formalnym istnieje (występuje w obrocie prawnym), jednak przewoźnik drogowy nie wyposażył kierowcy w ten dokument (kierowca nie posiada go podczas wykonywania przewozu).

Natomiast pod lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcją w wysokości 12000 zł objęte jest naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji wspólnotowej. W ocenie Sądu regulacja ta jest odrębna i dotyczy sytuacji, gdy brak w ogóle w obrocie prawnym ważnej licencji, a nie kwestii związanych z niewyposażeniem kierowcy w wypis z ważnej licencji oraz nieokazaniem przez kierowcę w toku kontroli tego dokutemu (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 336/20).

Wyjaśnić należy, że zmiana treści załącznika nr 3 do u.t.d., która miała miejsce z dniem 3 września 2018 r., na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Dz.U.2018 poz.1481) wynikała z konieczności wypełnienia przez Polskę zobowiązań nałożonych przez rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016, str. 8, dalej jako "rozporządzenie 2016/403") – w zakresie unormowań dotyczących kwalifikacji naruszeń dotyczących przewozu drogowego.

Kierunkowe zmiany zaproponowane w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym polegały na dostosowaniu brzmienia poszczególnych naruszeń do postanowień załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 i określeniu kwalifikacji poszczególnych naruszeń (tj. poważne naruszenie – PN, bardzo poważne naruszenie – BPN, najpoważniejsze naruszenie – NN), a także dostosowaniu wysokości kary do wagi naruszenia, przy uwzględnieniu m.in. wpływu na wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego, bezpieczeństwo publiczne, ochronę interesów pasażerów, zwalczanie nieuczciwej konkurencji.

Dokonując zatem wykładni przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, należy to czynić w zgodzie z rozporządzeniem 2016/403.

Zgodnie zaś z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 - Kategoryzacja poważnych naruszeń – w grupie naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (dostęp do rynku międzynarodowych przewozów drogowych) (tabela 10 załącznika I) w odniesieniu do licencji wspólnotowej przewidziano dwa rodzaje naruszeń, do których może dojść w odrębnych okolicznościach faktycznych. Pierwsze naruszenie, z poziomem przewinienia NN, opisane pod nr 1 tabeli nr 10, to naruszenie polegające na przewozie towarów bez posiadania ważnej licencji wspólnotowej (np.: brak licencji, licencja została sfałszowana, wycofana, wygasła itp.). Drugie naruszenie, z poziomem przewinienia BPN, opisane pod nr 2 tabeli nr 10, to naruszenie polegające na braku możliwości przedstawienia ważnej licencji wspólnotowej lub ważnego uwierzytelnionego wypisu z licencji wspólnotowej funkcjonariuszowi służb kontrolnych (tj. licencja wspólnotowa lub uwierzytelniony wypis z licencji zostały zgubione, uszkodzone, zapomniano je zabrać itp.).

W załączniku nr 3 do u.t.d. w odniesieniu do naruszenia pod lp. 1.1a., opisanego jako wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego bez wymaganej licencji, w rubryce 4 "Nr grupy naruszeń oraz waga naruszeń, wskazanych w załączniku I do rozporządzenia 2016/403" powołany został pkt 10.1 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 i poziom przewinienia NN.

Powyższe potwierdza, że naruszenie z lp. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczy sytuacji, gdy brak w obrocie prawnym ważnej licencji, a nie sytuacji, gdy wypis z ważnej licencji nie został jedynie okazany przez kierującego pojazdem, który w trakcie wykonywania przewozu nie był w ten wypis wyposażony.

Nieokazanie wypisu z licencji wymienione jest jako naruszenie pod lp. 1.2. załącznika nr 1 do u.t.d., obejmującego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych. W załączniku nr 1 do u.t.d. w odniesieniu do naruszenia pod lp. 1.2. w rubryce 4 "Nr grupy naruszeń oraz waga naruszeń, wskazanych w załączniku I do rozporządzenia 2016/403" powołany został pkt 10.2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 i poziom przewinienia BPN.

Błędnie zatem organ odwoławczy nadał przesądzające znaczenie w sprawie okoliczności nieokazania licencji do kontroli w dniu 8 grudnia 2022 r., wywodząc z niej naruszenie określone pod l.p. 1.1a. załącznika nr 3 do u.t.d.

W konsekwencji zaś organ zaniechał wszechstronnego rozważenia całokształtu dowodów i poczynienia jednoznacznych ustaleń co do okoliczności sprawy istotnych dla jej rozstrzygnięcia oraz szczegółowej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów prawa, co winno znajdować jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Z omówionych względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). Ponownie rozpoznając sprawę organ winien się kierować wyżej przedstawioną oceną.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm).

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.