Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 33/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 59 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. cofającą A. Sp. z o.o. z siedzibą w J., skarżącej w niniejszej sprawie, zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej punktu gier mieszczącego się w W. ul. [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 185 punktach na terenie województwa [...].

W związku z zawartą w piśmie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lutego 2012 r. informacją, iż w punkcie gier mieszczącym się w W. ul. [...] skarżąca nie wykonywała od 1 stycznia 2010 r. działalności objętej w/w zezwoleniem. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. (doręczonym stronie [...] marca 2012 r.) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia w/w zezwolenia w części dot. w/w punktu.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. (doręczonym [...] marca 2012 r.) organ poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie i wyznaczył 7 dniowy termin. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości.

Decyzją z dnia [...] czerwca Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r., Nr 8, poz. 60) w związku z art. 8 i art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) cofnął w/w zezwolenie w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w W. ul. [...].

Organ ustalił, że w/w punkcie skarżąca nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Niewykonywanie działalności nie było następstwem siły wyższej, o czym świadczy dokonane przez skarżącą zgłoszenie z [...] grudnia 2009 r. dotyczące wyłączenia z eksploatacji automatów [...] nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...] w w/w punkcie od dnia 1 stycznia 2010 r. Okres sześciomiesięczny liczony zgodnie z art. 12 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa rozpoczął, zdaniem organu, bieg 1 stycznia 2010 r. i upłynął 1 lipca 2010 r. Organ uznał zatem, iż zaistniały przesłanki z art. 59 ust. 6 ustawy o grach hazardowych i odwołując się nadto do art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 powołanej ustawy cofnął zezwolenie w powyższej części.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych przez przyjęcie, że zachodzą podstawy do cofnięcia zezwolenia w sytuacji, gdy wznowiła działalność i zgłosiła tę okoliczność Naczelnikowi Urzędu Celnego [...]. Organ miał możliwość wydania decyzji w okresie, w którym skarżąca nie wykonywała działalności ale z tej możliwości nie skorzystał.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8, art. 59 pkt 4 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwołując się do ustaleń i oceny prawnej przedstawionej w w/w decyzji uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, że strona jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] lutego 2012 r., nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy, a strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych.

Organ podniósł, że art. 59 pkt 4 powołanej ustawy jest skonstruowany tak, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego lecz jest zaistnieniem przesłanki w postaci niewykonania działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Wznowienie działalności po upływie tego terminu (w tym przypadku 1 lutego 2012 r., a zatem 19 miesięcy po terminie ustawowym) nie ma w tej sytuacji znaczenia.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca odwołując się do wyroku ETS z 19 lipca 2012 r. w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 zarzuciła naruszenie prawa polegającego na wydaniu decyzji na podstawie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, bo przepis jako ograniczający dostęp do rynku powinien być traktowany jako norma o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 2008 r., tj. powinien być poddany notyfikacji Komisji Europejskiej, a jej brak powoduje, że przepisy o charakterze technicznym są bezskuteczne.

Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do paragrafu drugiego powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. p.p.s.a.- Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

W związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżąca dysponowała zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych we wskazanych punktach w tym w punkcie objętym zaskarżoną decyzją tj. mieszczącym się w W. ul. [...].

W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (z wyjątkiem art. 95, w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 6, art. 102, art. 106 pkt 1 i pkt 4 lit. a, art. 111 i art. 116 ust. 4, które jednak w sprawie nie zostały zastosowane).

Zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzonych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzone do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, wg przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 138 ust. 2 powołanej ustawy wprost wynika, że do podmiotów o których w art. 129 ust. 1 mowa, a zatem do skarżącej stosuje się odpowiednio art. 59 z tym tylko, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy tj. Dyrektor Izby Celnej w W.

Zapis w art. 59 ust. 4 powołanej ustawy stanowiącym podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest jednoznaczny i niewymagający szczególnych zabiegów interpretacyjnych w celu ustalenia przesłanek skutkujących cofnięciem zezwolenia (w całości lub części). Literalne brzmienie przepisu wskazuje bowiem w sposób jasny, iż przesłanką cofnięcia zezwolenia na tej podstawie jest zaprzestanie lub niewykonanie przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem, chyba, że niewykonanie tej działalności jest następstwem siły wyższej.

Podkreślić przy tym, w związku z zarzutami zgłoszonymi w odwołaniu, co do braku podstaw do cofnięcia zezwolenia w zw. ze wznowieniem działalności (którego to zarzutu w skardze już strona nie podnosi), należy iż z punktu widzenia powołanego przepisu istotną okolicznością jest nieprowadzenie działalności we wskazanym okresie nie zaś okoliczność, czy w dacie decyzji działalność została wznowiona. Z tą bowiem okolicznością przepis nie wiąże przypisanego przez stronę skutku.

Skoro zatem, jak trafnie ustalił organ, a strona tych ustaleń nie podważa skarżąca w okresie od 1 stycznia 2010 r. nie prowadziła we wskazanym punkcie działalności objętej zezwoleniem, i przed 1 lipca 2010 r., jej nie podjęła (zgłoszono zamiar podjęcia 1 lutego 2012 r.) to obowiązkiem organu było zastosowanie powołanego przepisu i w konsekwencji cofnięcie zezwolenia w tej części.

Skarżąca odwołując się do wyroku ETS z 19 lipca 2012 r. wydanego w połączonych w sprawach C-213/11, C- 214/11 i C-217/11 uznaje, iż przepis jako ograniczający dostęp do rynku winien być traktowany jako norma o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 2008 r., a co za tym idzie ustawa winna być poddana notyfikacji Komisji Europejskiej zaś jej brak powoduje, ze przepisy o charakterze technicznym w tym art. 59 ust. 4 są bezskuteczne.

Podnieść zatem należy, iż w w/w sprawie ETS rozpatrywał pytania prejudycjalne WSA w Gdańsku o treści: czy art. 1 pkt 11 w/w Dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów technicznych, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy należy przepis ustawy, który zakazuje przedłużenia zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (C- 214/11), zmiany zezwoleń w zakresie zmiany miejsca urządzenia gry (C-213/11) i w wydawanie zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (C-217/11). Trybunał nie zaliczył przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych do przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy. Stwierdził natomiast, że przepisy krajowe można uznać za "inne wymagania" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy, jeżeli ustanawiają one "warunki" determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Zakazy wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami bowiem wg. Trybunału, bezpośrednio wpływało na obrót tymi automatami. Z powyższego wynika, iż przedmiotem rozważań i rozstrzygnięcia ETS była kwestia zakazów wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń z uwzględnieniem art. 129 ust. 2 ustawy, który w sprawach, w których zadano pytanie prejudycjalne stanowił podstawę orzekania.

W takim zatem kontekście należy odnieść się do twierdzenia ETS, że art. 1 pkt 11 Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, poza kasynami i salonami gry stanowią potencjalnie przepisy techniczne zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy w wypadku ustalenia przez sąd krajowy, że przepisy wprowadzają warunki mające mieć istotny wpływ na właściwość lub sprzedaż produktów. W rozpoznawanej sprawie art. 129 ust. 2 ustawy nie miał zastosowania, a przepis stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji różni się w swej istocie i skutkach od przepisów obejmujących zakaz wydawania, zmiany lub przedłużenia zezwoleń. Brak jest zatem podstaw do stosowania w/w wyroku w tej sprawie, czy też jak przyjmuje skarżąca wnioskowania przez analogię do przyjętego przez ETS stanowiska, iż art. 59 ust. 4 jest przepisem technicznym w rozumieniu Dyrektywy zaś, zdaniem Sądu, brak jest w świetle art. 1 Dyrektywy podstaw do przyjęcia, iż powołany przepis (czy pozostałe zastosowane w sprawie) są przepisami o charakterze technicznym i jako takie podlegają notyfikacji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.