Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1127/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-03-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 130 ust. 2, art. 132 ust 1a i2, art. 134
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 12, art. 18
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk – Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 12 i art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej - ZridU) oraz art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm., (dalej – Ugn) Starosta Poznański ustalił na rzecz J. R. odszkodowanie w kwocie [...] zł, za utracone prawo własności części nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów – obręb: W., gm. K., arkusz mapy [...], działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, działka nr [...] o pow. [...] ha zapisane w księdze wieczystej KW nr [...], zajętej na przebudowę drogi gminnej – ulicy [...], [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] w W. Jednocześnie organ wskazał, że ustalone odszkodowanie wypłacone zostanie przez Gminę K. jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna.

Uzasadniając decyzję Starosta wskazał, że decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. zezwolił Wójtowi Gminy K. na realizację Inwestycji drogowej m.in. na działkach [...], [...] i [...], w trybie art. 11a ust. 1 oraz art. 11f ust. 1 ZridU. Odwołując się do art. 11a, art. 12 ust. 1-4a, 4f, 5, art. 18 ZridU oraz art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1 i 2 Ugn organ wskazał, że decyzją o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej stanowią linie podziału nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, zajęte pod realizację inwestycji drogowej, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych albo własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, którym w realiach sprawy jest Starosta. Odszkodowanie takie przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. Wysokość tego odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości.

Starosta podniósł, że na zlecenie organu został sporządzony w sprawie operat szacunkowy z dnia 27 października 2011 r. określający wartość rynkową działek [...], [...], [...].

Organ przytoczył treść § 36 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i wywiódł, że przedmiotem wyceny są działki [...], [...] i [...], przy czym działka [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] o pow. [...] m2, działka [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2, natomiast działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Działki te stanowią grunt niezabudowany. Na działce nr [...] znajdują się zasiewy - pszenica. Dojazd do nieruchomości odbywa się bezpośrednio drogą nieurządzoną - gruntową. Nieruchomość posiada dostęp do prądu, wody, kanalizacji i gazu. W sąsiedztwie znajdują się tereny mieszkaniowe jednorodzinne. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. działki nr [...], [...] i [...] oznaczone były symbolem KL, oznaczającym drogę lokalną. W pierwszej kolejności dokonano analizy transakcji gruntami nabywanymi pod drogi publiczne powiatu p., gminy K. i L. Analiza ta wykazała że rynek ten jest dość dobrze rozwinięty, a ilość dostępnych informacji na temat obrotu przedmiotowymi nieruchomościami jest wystarczająca dla potrzeb związanych z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Dostępne informacje nie wskazują na szczególne warunki zawarcia umów, a uzyskane ceny, po uwzględnieniu atrybutów nieruchomości, są wiarygodne. W konsekwencji należało przyjąć, że strony tych transakcji nie działały pod przymusem, a sprzedaż gruntów nastąpiło w drodze relacji typowych dla takiego segmentu rynku.

W wyniku przeprowadzenia przez rzeczoznawców majątkowych analizy transakcji nieruchomościami oszacowano wartość prawa własności działek nr: [...], [...], [...] na kwotę [...] zł.

Na rozprawie administracyjnej, w dniu 21 lutego 2012 r., przy udziale rzeczoznawców majątkowych, którzy sporządzali operat szacunkowy na potrzeby postępowania oraz pełnomocnika Wójta i skarżącego, pełnomocnik Wójta, nie wniósł uwag ani zastrzeżeń do operatu i wyraził zgodę na ustalenie odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł. Skarżący nie zgodził się na taką wysokość odszkodowania, uważając ją za zaniżoną.

W ocenie Starosty informacje zawarte w operacie szacunkowym w sposób jednoznaczny dowodzą, iż rzeczoznawcy majątkowi dokonali rzetelnej analizy rynku nieruchomości mającej na celu wycenę przedmiotowej nieruchomości, został on sporządzony zgodnie z normą prawną zawartą w § 56 rozporządzenia ws. wyceny nieruchomości oraz art. 154 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Ugn.

Starosta przyjął zatem operat szacunkowy jako podstawę do ustalenia odszkodowania na rzecz skarżącego, a oceniając go uznał, że jest on zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wykonania. Zdaniem organu operat wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na określonym rynku regionalnym.

Wskazując na art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o finansowaniu infrastruktury transportu lądowego (Dz. U. 2005 r. Nr 267, poz. 2251 ze zm.) w związku z art. 22 ust. 1 cyt. ZridU oraz art. 132 ust. la i 2 Ugn wskazano, ze zobowiązanym do wypłaty odszkodowania jest właściwa Gmina, zaś zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stała się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołał się skarżący wskazując, iż nie zgadza się z wysokością przyznanego odszkodowania, ponieważ cena [...] zł za 1 m2 jest, w jego ocenie, niekorzystna. Grunt będący przedmiotem postępowania skarżący zamierzał przeznaczyć pod rozbudowę gospodarstwa rolnego. Skarżący powoływał się w tej mierze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego mająca za przedmiot odszkodowanie za grunt wywłaszczony od inwestycję drogową w gminie K.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ opisał stan faktyczny w sprawie oraz omówił podstawy prawne rozstrzygnięcia, wskazując na regulację ZridU, Ugn oraz rozporządzenia ws. wyceny nieruchomości, w szczególności przytoczył treść art. 12 ust. 4, 4a i 5 oraz art. 18 ZridU, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1-4, art. 135 i art. 175 ust. 1 Ugn, a także § 36 ust. 1, 3 i 4, § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 rozporządzenia ws. wyceny nieruchomości.

Organ podniósł, że rolą organu administracyjnego jest ocena zgodności sporządzonej w formie operatu szacunkowego opinii pod względem przepisów prawa, sam operat zaś traktowany jest jak każdy inny dowód w sprawie, a zatem także w kontekście art. 80 Kpa.

W tym celu organ odwoławczy poddał operat szacunkowy ocenie pod kątem zgodności z przywołanymi aktami prawnymi.

W wyniku tak przeprowadzonego postępowania organ doszedł do wniosku, że na potrzeby wyceny określono właściwy rynek nieruchomości podobnych, biorąc pod uwagę przedmiot, zakres i cel wyceny oraz dostępność danych. Organ odwoławczy uznał, że operat szacunkowy zawiera czytelne uzasadnienie tego, w jaki sposób zostały określone cechy rynkowe oraz ich wagi procentowe dla nieruchomości wycenianej, w tym opisy i oceny nieruchomości porównawczych o cenach maksymalnych i minimalnych. Umożliwiło to organowi weryfikację procedury obliczeniowej i poprawności wyniku końcowego. Operat jest więc, zdaniem organu, w swojej treści spójny w zakresie ustalonych cech rynkowych wycenianej nieruchomości i przypisanych im cech, a także zawiera opis i charakterystykę nieruchomości porównawczych. Organ uznał za prawidłowo przeprowadzony proces wyceny przedmiotowej nieruchomości oraz jej rezultat końcowy. Wskazano, że biegli rzeczoznawcy ustalili, iż dla działek numer [...], nr [...] oraz nr [...] obowiązywał Plan miejscowy, w którym przedmiotowe działki oznaczone były symbolem KL - droga lokalna. Z transakcji, których przedmiotem były nieruchomości podobne do nieruchomości wycenianej, zawartych w latach 2010-2011, biegła utworzyła bazę porównawczą. Analizą objęto rynek gruntów nabywanych pod drogi publiczne z obszaru powiatu p, gminy K. i L., na mocy aktów notarialnych sprzedaży, gdzie ceny gruntów pod drogi ustalane są w drodze rokowań. Analiza ww. rynku wykazała, że jest on dość dobrze rozwinięty, a ilość dostępnych informacji na temat obrotu przedmiotowymi nieruchomościami jest wystarczająca dla potrzeb związanych z przedmiotowym szacowaniem wartości nieruchomości. Podkreślenia, zdaniem organu, wymaga fakt, iż rynek gruntów komunikacyjnych jest rynkiem specyficznym i jako takiego nie można go utożsamiać z rynkiem, na którym występuje nieograniczony popyt i podaż. Biegła wskazała, że do najważniejszych atrybutów mających wpływ na wartość nieruchomości należy zaliczyć lokalizację, cenność gruntów otaczających, intensywność wykorzystania drogi. W wyniku zastosowanej metody wartość przedmiotowej nieruchomości określiła na kwotę [...] zł.

Zdaniem organu odwoławczego, operat szacunkowy został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami zawodowymi, jak również nie zawiera żadnych niejasności ani pomyłek i posiada wszystkie elementy treści wymagane przez obowiązujące przepisy prawa, tym samym nie znaleziono podstaw do jego podważenia. Przyznając słuszność organowi I instancji, Wojewoda potwierdził, że operat jest zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wykonania, wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na określonym rynku lokalnym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż nie są one poparte dowodami i nie dają się zweryfikować, a w konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie.

Zarzuty odwołania w przedmiocie przeznaczenia nieruchomości uznał organ za bezzasadne, argumentując, że przyjęta przez biegłych metodyka wyceny w sposób prawidłowy uwzględnia dyspozycję § 36 ust. 4 rozporządzenia ws. wyceny nieruchomości.

Oceniając przebieg postępowania pierwszoinstancyjnego, Wojewoda stwierdził, że Starosta prowadził postępowanie administracyjne dysponując rzetelnymi dowodami potwierdzającymi stan faktyczny i prawny nieruchomości, prawidłowo zawiadomił strony postępowania, zapewnił czynny udział stronom na każdym z jego etapów, zlecił sporządzenie operatu szacunkowego uprawnionym rzeczoznawcom majątkowym, oraz przeprowadził rozprawę administracyjną. Przed wydaniem decyzji odszkodowawczej organ poinformował o zebraniu całokształtu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ I instancji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i właściwie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę na decyzję organu II instancji złożył skarżący ponownie zarzucając, iż operat szacunkowy sporządzony został nieprawidłowo, ponieważ Gmina K. sprzedaje grunty pod budowę za cenę 200 zł za m2, nie zaś 100 zł za m2.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 02/153/1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ze zm., dalej - ppsa)). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U.2004.207.2109 z późn. zm.).

Należy wskazać, że – zgodnie z art. 11a ust. 1 ZridU – Starosta, w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Decyzją Zrid zatwierdza się podział nieruchomości (art. 12 ust. 1 ZridU), zaś nieruchomości lub ich części stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja Zrid stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 ZridU). Jednocześnie decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, których własność przeszła na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, wydaje organ, który wydał decyzję Zrid (art. 12 ust. 4a ZridU). Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4b ZridU). Odszkodowanie, o którym mowa przysługuje w szczególności dotychczasowym właścicielom nieruchomości (art. 12 ust. 4f). W zakresie ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem jednak art. 18 ZridU, który wprowadza regulację szczególną. Zgodnie z tym przepisem wysokość odszkodowania, o którym mowa, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji Zrid przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Art. 130 ust. 2 Ugn wskazuje natomiast, że ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzja Zrid została wydana przez Starostę dnia [...] sierpnia 2010 r. i jej przedmiotem była inwestycja drogowa polegająca na przebudowie drogi gminnej m.in. na nieruchomościach należących do skarżącego, tj. dz. [...], [...] i [...]. Decyzją powyższą zatwierdzono podział nieruchomości, w wyniku czego powstały działki o nr [...], [...] oraz [...], których własność przeszła na rzecz gminy. Zaistniała zatem konieczność ustalenia i wypłaty skarżącemu odszkodowania za grunty przejęte przez gminę. Decyzję taką wydał, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Starosta dnia [...] maja 2012 r., a Wojewoda – na skutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego – utrzymał tę decyzję w mocy.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowania, a w konsekwencji słusznie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Wszystkie wymogi formalne zostały spełnione, albowiem prawidłowo zawiadomiono o wszczęciu postępowania (zawiadomienie z dnia 23 lutego 2011 r.), przeprowadzono rozprawę administracyjną (dnia 21 lutego 2012 r. ), wreszcie zawiadomiono strony o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia 15 marca 2012 r.).

Zgodnie z wymogami art. 130 ust. 2 Ugn w sprawie zlecono sporządzenie operatu szacunkowego uprawnionemu rzeczoznawcy majątkowemu. Opinia rzeczoznawcy jest bowiem jednym z elementów stanowiących podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, a rzeczoznawca majątkowy powołany jest do określenia wartości nieruchomości jako biegły z zakresu szacowania nieruchomości. Organ nie może pominąć udziału rzeczoznawcy majątkowego w postępowaniu i we własnym zakresie określić wartości nieruchomości, jednakże opinia o wartości nieruchomości podlega ocenie organu orzekającego jak każdy inny dowód w sprawie. Orzecznictwo w tej mierze jest ugruntowane (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 459/05, LEX 206473, w którym stwierdza się, że rzeczą organu jest ocena wartości dowodowej tego operatu na podstawie art. 80 Kpa; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2007 r. sygn. akt I S.A./Wa 1484/07, LEX 464055; Ewa Bończak-Kucharczyk. Komentarz do art. 130 ustawy o gospodarce nieruchomościami [w:] Ewa Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. LEX, 2011 i przywołane tam orzecznictwo).

W niniejszej sprawie organ wątpliwości co do rzetelności opinii nie powziął, zaś Sad nie dopatrzył się uchybień w przeprowadzonej przez organ ocenie operatu sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego.

Sąd stwierdza, że organ I instancji przeanalizował dokładnie sporządzony operat szacunkowy i wnioski swoje zawarł w uzasadnieniu decyzji, zaś organ odwoławczy ocenę tę weryfikował, i również uczynił to poprawnie.

Dokonując badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się dowolności w ocenie operatu szacunkowego przez organ, jak również żadnych innych uchybień skutkujących koniecznością eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Organy prawidłowo wskazały podstawy prawne rozstrzygnięcia i prawidłowo zastosowały przywołane przepisy. Ocena dowodu, jakim jest operat szacunkowy, została przeprowadzono szczegółowo, a analiza i wyciągnięte wnioski, poparte przepisami prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Należy wskazać, że skarżący nie kwestionował prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, a jedynie wysokość kwoty odszkodowania, które w jego subiektywnym przekonaniu, jest zbyt niskie. W związku z zarzutami skarżącego podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze i na rozprawie, Sad wskazuje, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "ustalając wysokość odszkodowania za nieruchomość organ musi brać pod uwagę takie parametry jak: stan i wartość rynkową nieruchomości (z określonych dat). Żaden zaś z przepisów prawa nie przewiduje możliwości powiększenia należnego odszkodowania za nieruchomość przejętą przez Skarb Państwa o inne jeszcze składniki np. o wartość szkody wyrządzonej przejęciem własności nieruchomości, polegającej na utracie przez dotychczasowego właściciela możliwości prowadzenia na tej nieruchomości działalności gospodarczej lub o wartość podatku, który były właściciel musi odprowadzić od przyznanego mu odszkodowania." w szczególności również w związku z planami rozbudowy gospodarstwa rolnego na przejętych terenach (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 990/11, LEX nr 1113279). Jednocześnie Sąd podkreśla, że z dokumentu, który powoływał skarżący na okoliczność uzasadniającą podwyższenie kwoty odszkodowania, tj. decyzji Wojewody z dnia[...] grudnia 2010 r. nr [...] wynika, że kwota odszkodowania należna za 1m2 gruntu wyniosła w tamtej sprawie 90,68 zł. Kwota ta nie wskazuje zatem na znamienne rozbieżności pomiędzy wysokościami odszkodowań w obu sprawach, skoro w przypadku skarżącego przyjęto za 1m2 kwotę 105,42 zł.

W opisanych okolicznościach zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji jest słuszne i zgodne z obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji skarga podlega oddalenia.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalił.

MZ