Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 487/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 12a ust. 1- 3, art.22 ust. 1 pkt 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 23 maja 2023 r. nr 2001-IOD.4823.27.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzedstawienie na wezwanie środka transportu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.

Decyzją z 17.02.2023r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku nałożył na przewoźnika P. Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych za nieprzedstawienie na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT [...] w Oddziale Celnym w Suwałkach. Jako podstawę nałożenia kary pieniężnej organ I instancji wskazał przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2021r, poz. 1875).

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że dokonał sprawdzenia realizacji przez przewoźnika wezwania organu z 15.07.2022r., wynikającego z art. 12a ustawy SENT i stwierdził naruszenie obowiązku wynikającego z tego wezwania. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się także do wniosku przewoźnika o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i ocenił okoliczności podniesione przez stronę jako uzasadnienie istnienia ważnego interesu strony do odstąpienia od nałożenia kary. Organ posiłkował się dokumentacją złożoną przez przewoźnika oraz informacjami pozyskanymi z urzędu. Omówił treść dokumentów przedstawionych przez przewoźnika i zebranych z urzędu informacji i ocenił je zbiorczo stwierdzając brak zaistnienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od kary ze względu na ważny interes przewoźnika. Podkreślił, że o istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje subiektywne przekonanie strony, lecz względy zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości np. ochrona zdrowia, życia, bezpieczeństwo rodziny, możliwość prowadzenia dalszej działalności zarobkowej w celu utrzymania siebie oraz najbliższej rodziny. Odstąpienie od wymierzenia kary stanowiłoby nienależną stronie subwencję z budżetu państwa i prowadziłoby do nierównego traktowania pozostałych przewoźników drogowych, którzy spełniają wymogi nałożone ustawą SENT. Organ podkreślił, że w ewidencji systemu celno –skarbowego zarejestrowano w stosunku do przewoźnika 16 postępowań w zakresie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia warunków przewozu towarów. Przyznanie ulgi stanowiłoby zatem przyznanie jej przedsiębiorcy, który ignoruje wezwanie do kontroli lub zaniedbuje inne obowiązki nałożone na przewoźnika ustawą SENT. Organ podkreślił, że nakładanie kar pieniężnych nie jest uzależnione od powstania uszczupleń podatkowych a stwierdzone naruszenie nie stanowi jedynie formalnego uchybienia o nieistotnym znaczeniu, gdyż godzi w podstawowe cele ustawy SENT tj. kontrolę przewozu towarów wrażliwych.

Organ ocenił również wniosek o odstąpienie od ukarania przewoźnika z uwagi na interes publiczny i stwierdził, że ta przesłanka także nie wystąpiła. Wziął pod uwagę skalę dokonywanych zgłoszeń przewozów, konieczność szybkiej reakcji organu na stwierdzone naruszenia, działanie przewoźnika na własne ryzyko, brak wyjątkowości zaistniałego naruszenia, prewencyjno – represyjny charakter kar, obligatoryjność ich nakładania i ścisłe określenie wysokości kar przez ustawodawcę, nie pozwalające na miarkowanie ich wysokości w toku stosowania przepisów ustawy SENT.

Organ końcowo stwierdził, że odstąpienie od kary należy rozważać poprzez pryzmat art. 26 ust. 3 ustawy SENT i zbadać, czy odstąpienie nie jest pomocą publiczną ewentualnie dopuszczalną pomocą "de minimis". Wskazał, że zasady udzielania pomocy publicznej zostały stronie przedstawione przez organ ale strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis. Zaznaczył jednak przy tym, że badając kwestię odstąpienia od nałożenia kary w przypadku stwierdzenia braku podstaw do udzielenia ulgi z uwagi na brak wystąpienia ważnego interesu strony lub interesu publicznego, traci sens ustalanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Przepis ten bowiem stosuje się jedynie w przypadku udzielenia pomocy (przyznania ulgi). Odmowa przyznania ulgi nie prowadzi do udzielenia pomocy a przez to nie ma potrzeby rozpatrywania jej w kontekście dopuszczalności pomocy publicznej.

W odwołaniu od tej decyzji przewoźnik podniósł zarzut naruszenia art. 121§ 1 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej o czym świadczy sprzeczność pomiędzy końcowym stwierdzeniem w uzasadnieniu decyzji, że strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis a wcześniejszym wskazaniem, że strona przedłożyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Nadto przewoźnik zarzucił organowi I instancji przyjęcie zawężającej wykładni zwrotów "ważny interes przewoźnika" oraz "interes publiczny" stwierdzając, ze organ zastosował profiskalną interpretację przepisów. Dodał, że uchybienia, których się dopuścił przez okres obowiązywania ustawy SENT, mają charakter incydentalny i są wynikiem ludzkiego błędu. Zdaniem przewoźnika organ powinien odstąpić od nałożenia kary ponieważ naruszenie nie wywołało jakichkolwiek ujemnych skutków dla Skarbu Państwa. Na poparcie swego stanowiska przewoźnik przywołał fragmenty wyroków NSA o sygn. II GSK 220/20, II GSK 1133/19 i II FSK 3478/18.

Przed przekazaniem odwołania organowi II instancji, organ I instancji postanowieniem z 21.03.2023r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu decyzji z 17.02.2023r. polegającą na zastąpieniu słów uzasadnienia "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" słowami "strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis". Postanowienie powyższe stało się ostateczne z dniem utrzymania w mocy przez organ II instancji tj. z dniem 17.05.2023r. a następnie stało się przedmiotem odrębnej skargi przewoźnika złożonej do sądu administracyjnego, zarejestrowanej w WSA w Białymstoku pod sygn. akt II SA/Bk 486/23.

Odwołanie przewoźnika od decyzji organu I instancji nie zostało uwzględnione. Decyzją z 23.05.2023r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji stwierdził, że decyzja organu I instancji nie naruszyła przepisów prawa materialnego a poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami prawa procesowego. Organ odwoławczy zauważył, że ustawa SENT zawiera autonomiczne przepisy regulujące kontrolę przewozu towarów. Następnie organ opisał te zasady przytaczając brzmienie stosowanych w sprawie przepisów ustawy. W kolejnej części uzasadnienia organ II instancji nawiązał do okoliczności faktycznych sprawy i je opisał stwierdzając końcowo, że przewoźnik dokonując tranzytowego przejazdu przez terytorium RP zignorował wezwanie Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno- Skarbowego do przedstawienia do kontroli w Oddziale Celnym w Suwałkach środka transportu z towarem, którego przewóz został objęty zgłoszeniem SENT o numerze SENT [...].

Organ II instancji wskazał na charakter przepisów ustawy SENT (z normami bezwzględnie obowiązującymi), nawiązał do uzasadnienia projektu ustawy i przytoczył brzmienie art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Następnie nawiązał do wykładni pojęć "ważnego interesu przewoźnika" i "interesu publicznego", których wystąpienie uzasadniać mogłoby odstąpienie od nałożenia kary. Stwierdził, że organ I instancji właściwie ocenił powyższe przesłanki w kontekście materiału dowodowego. Podkreślił, że w sprawie wystąpiło naruszenie o takim charakterze, który determinuje istotę systemu monitorowania drogowego przewozów. Nie leży w interesie publicznym odstępowanie od ukarania podmiotu, który uniemożliwia organom celno- skarbowym przeprowadzanie kontroli i weryfikację dokumentów przewozowych ze stanem faktycznym tego przewozu. Organ II instancji stwierdził, że strona zdaje się nie rozumieć sensu norm ustawy SENT, regulujących zasady przewozu towarów objętych szczególnym nadzorem państwa. Brak nałożenia kary za ewidentne zignorowanie przez przewoźnika obowiązku przedstawienia środka transportu z towarem do kontroli, byłoby zachwianiem zasady proporcjonalności i postawieniem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn, nierzadko w sposób niezamierzony, dokonują naruszeń przepisów ustawy SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną P. Sp. z o.o. w W. podniosła zarzuty:

- naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przepisów prawa;

- naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów;

- naruszenia przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 i art. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 w związku z art. 2a, 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że zdaje sobie sprawę, iż doszło do naruszenia ustawy SENT ale nie doszło do żadnych negatywnych skutków dla fiskusa. Karanie uczciwego przewoźnika karą w wysokości 20 000 złotych za naruszenie jest sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów administracji. Ustawa SENT została wprowadzona po to, aby zapobiegać nieuczciwemu wprowadzaniu do Polski towarów akcyzowych, nie miała natomiast na celu karać uczciwych przewoźników za błędy, które nie mają żadnego znaczenia dla prawidłowej realizacji transportu. W ocenie skarżącego podmiotu, a w sprzeczności z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej pozostaje argument organu, że za nałożeniem kary przemawia dobra kondycja finansowa skarżącej spółki oraz wywiązywanie się przez nią ze wszystkich obciążeń podatkowych. Okoliczności te nie powinny przemawiać na niekorzyść spółki i wyłączać stosowania przewidzianej przepisami prawa instytucji "ważnego interesu przewoźnika". Ponadto, jeżeli ustawa daje możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, to organ powinien z takiej możliwości korzystać. Naruszenia, do którego doszło, nie wywołało żadnych ujemnych skutków prawnych dla fiskusa, co w decyzjach organów orzekających zostało pominięte. Fakt, że na 33214 zarejestrowanych prze spółkę zgłoszeń, jedynie wobec 16 zostało wszczęte postępowanie, powinno stanowić podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na "ważny interes przewoźnika" lub "interes publiczny". Uchybienia, których dopuściła się skarżąca mają charakter incydentalny, stanowią śladową ilość zrealizowanych przewozów w systemie SENT i wynikają z ludzkiego błędu a nie systemowych działań spółki. Analizując treść przepisów art. 1 ust. 1, art. 3 i art. 8 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 (odnośnie przyznawania przedsiębiorcom pomocy de minimis) oraz art. 2a Ordynacji podatkowej (w zakresie wyboru przez podatnika korzystniejszej dla niego interpretacji przepisu), skarżąca spółka doszło do wniosku, że przepisy te dawały podstawę do odstąpienia od ukarania przewoźnika, co zostało pominięte milczeniem przez organy orzekające, stanowiąc naruszenie art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja, mocą której nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za niewywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1857 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa SENT), tj. nieprzedstawienie na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT [...] do kontroli w Oddziale Celnym w Suwałkach.

Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy SENT, jeżeli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze. Z treści tej regulacji wynika, że wezwanie na kontrolę jest poprzedzane analizą danych w rejestrze i stwierdzeniem, że konkretny przewóz związany jest ze zwiększonym ryzykiem. Z treści art. 12a ust. 3 wynika, że w przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia kontroli. Bezspornym w sprawie jest, że przewóz objęty zgłoszeniem SENT [...] dotyczył przewozu tranzytem przez obszar Polski paliwa kwalifikowanego do towarów wrażliwych, którego przewóz wiąże się ze zwiększonym ryzykiem. Strona skarżąca powyższego faktu nie kwestionuje. Przewoźnik mimo obowiązku stawienia się do kontroli, nie zgłosił się w miejscu wyznaczonym do kontroli.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł. Przewidzianą w tym przepisie sankcję określa się mianem administracyjnej, co oznacza, że do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz.

Dla złagodzenia sankcji ustawa przewidziała w art. 22 ust. 3 "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary. Przepis powyższy stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie do tej regulacji organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1) nie stanowi pomocy publicznej albo

2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W kontekście systemowym przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT odczytywać należy jako prawną gwarancję uwzględnienia indywidualnej sytuacji jednostki w ramach odpowiedzialności administracyjnoprawnej, regulowanej ustawą SENT.

Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji, nie znajdując podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, nie zastosowały wykładni rozszerzającej i profiskalnej wymienionych wyżej przepisów prawa i nie naruszyły prawa materialnego. Trafnie bowiem organy wyłożyły, że w rozumieniu przepisu "ważny Interes" strony to interes wyjątkowy, obiektywnie istniejący, wskazujący na wystąpienie sytuacji, w której grożąca kara pieniężna mogłaby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu prowadzącego firmę przewozową, uniemożliwiłaby prowadzenie dalszej działalności gospodarczej, czy zastopowałaby rozwój firmy.

Organy przeanalizowały kondycję finansową skarżącego przewoźnika. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że spółka powstała w 2007r. i ma dobrą kondycję finansową. Zysk w roku 2022 zamknął się kwotą 13 872 445, 31 złotych, a w 2020 kwotą 5 373876,65 zł, natomiast za rok 2019 i 2021 firma wykazała stratę. W okresie od 1.01.2020r. do 10.02.2023 spółka uzyskała dofinansowanie w formie pomocy de minimis w wysokości 808 558,62 zł. W skardze skarżąca spółka nie wskazuje na zagrożenie dla swego funkcjonowania w przypadku konieczności poniesienia kary.

Przesłankę natomiast "interesu publicznego" charakteryzuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą przy rozważaniu wystąpienia tej przesłanki w danej sprawie, respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki interesu publicznego wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (vide: wyroki NSA: z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19, pub. CBOSA).

W interesie publicznym nie leży nakładanie przez organy kar pieniężnych na podmioty działające zgodnie z prawem, a dopuszczające się jedynie nieistotnych czy też oczywistych omyłek, błędów w zgłoszeniu SENT, czy też uchybień formalnych. Tego rodzaju przypadki trudno jednak porównywać z naruszeniem stwierdzonym w sprawie niniejszej. Nie można bowiem zgodzić się ze stroną skarżącą, że było to uchybienie nieistotne gdyż w rzeczywistości nie doszło do uszczuplenia należności podatkowych. Sąd podziela stanowisko, że nieprzedstawienie do kontroli towaru wrażliwego zawsze jest istotnym naruszeniem, które nie jest uchybieniem równym oczywistej omyłce pisarskiej np. nieuzupełnieniu pola numeru licencji przy niekwestionowanym jej posiadaniu stwierdzonym podczas kontroli (tak też WSA w Gliwicach w wyroku z 23 sierpnia 2023 r., III SA/Gl 121/22, pub. CBOSA). Nie przedstawienie środka przewozowego do kontroli uniemożliwiło służbom skuteczną kontrolę przewozu towarów wrażliwych oraz ustalenie czy podane w zgłoszeniu dane są zgodne ze stanem faktycznym, tak aby była zapewniona integralność przepływu towarów jak i towarzyszącej jej dokumentacji. To zaś skutkowało brakiem możliwości ustalenia, czy nie zaistniało realne zagrożenie interesów fiskalnych Skarbu Państwa poprzez uszczuplenie w kluczowych dla budżetu państwa podatkach (VAT, akcyza). Naruszenie obowiązku o którym mowa w art. 12a ust. 3 wypacza zatem cel ustawy SENT. Takie zachowania nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. Przyjęte w ustawie SENT rozwiązania służą bowiem prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, w tym nadzór nad pracownikami, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. W interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Trafnie stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, że w interesie publicznym nie leży odstępowanie od ukarania w stosunku do przewoźnika, który uniemożliwia organom celno – skarbowym przeprowadzenie kontroli i weryfikację dokumentów przewozowych ze stanem faktycznym tego przewozu. Nazwanie jednego z najcięższych naruszeń przepisów ustawy SENT drobną pomyłką, która nie wywołała żadnych ujemnych skutków dla Skarbu Państwa, a także stwierdzenie, że waga naruszenia była znikoma, jest niezrozumieniem ustanowionych ustawą SENT norm prawnych. Odstąpienie od ukarania przewoźnika, który zignorował obowiązek przedstawienia do kontroli środka transportu wraz z towarem, postawiłoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów, które z różnych przyczyn, nierzadko w sposób niezamierzony, dokonują naruszeń przepisów ustawy SENT i ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność.

Skład orzekający zgadza się również ze stwierdzeniem organów, że przepisy ustawy SENT nie uzależniają nakładania kar pieniężnych od powstania uszczupleń podatkowych a zatem posługiwanie się argumentem w postaci braku narażenia fiskusa na stratę przewozem przez obszar Polski towaru wrażliwego bez poddania środka transportu wraz z towarem kontroli przed opuszczeniem kraju, trafia w próżnię.

Zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Istota zasady in dubio pro tributario tj. rozstrzygania wątpliwości co do wykładni przepisów prawa, mających zastosowanie w danej sprawie a także co do okoliczności stanu faktycznego, ma zastosowanie wówczas, gdy wykładnia przepisów albo ustalenie stanu faktycznego budzą wątpliwości i to takiego charakteru, że nie da się ich usunąć przy zastosowaniu wszystkich metod i dyrektyw wykładni norm prawnych a stan faktyczny ocenianego przypadku jest nieprzejrzysty i nie poddaje się subsumpcji pod stosowane normy prawne. W kontrolowanej sprawie stan faktyczny nie budził żadnych wątpliwości a wykładnia stosowanych przepisów prawa stanowi utrwaloną w literaturze przedmiotu i orzecznictwie ich interpretację. Odejście od zaprezentowanej przez organy i zastosowanej wykładni przepisów ustawy SENT ma miejsce sporadyczne i zawsze następuje na tle stanu faktycznego konkretnego przypadku. Przytoczone przez spółkę fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, mające potwierdzać trafność zarzutów skargi, bez powiązania tych fragmentów ze stanem faktycznym spraw, na tle których zacytowane wypowiedzi zostały zaprezentowane, nie mogą przesądzać o naruszeniu prawa przez organy orzekające w sprawie niniejszej. Sąd zauważa przy tym, że z mocy ustawodawcy przyznanie stronie ulgi w postaci odstąpienia od ukarania, pozostawione zostało uznaniu organu nawet wówczas, gdy okoliczności sprawy wskazywałyby wystąpienie w sprawie elementów charakteryzujących "ważny interes strony" lub "interes publiczny".

Niezgodne z literalnym brzmieniem przepisu jest upatrywanie w art. 22 ust. 3 ustawy SENT powinności korzystania przez organ z możliwości odstąpienia od ukarania. Decyzja o odstąpieniu od nałożenia kary jest decyzją uznaniową. Sąd zauważa przy tym, że decydujące dla skorzystania z instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest wykazanie zaistnienia w sprawie "ważnego interesu strony" lub "interesu publicznego" Formalne złożenie wniosku o udzielenie pomocy de minimis, nie uzasadnia samo w sobie przyznania ulgi. Odmowa przyznania ulgi nie prowadzi do udzielenia pomocy a przez to nie ma potrzeby rozpatrywania jej w kontekście dopuszczalności pomocy publicznej. Z tych przyczyn zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji błędne stwierdzenie, że strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis, sprostowane dopiero po złożeniu odwołania, pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, przy czym sąd zauważa, że decyzja organu II instancji została wydana już w oparciu o jednoznaczne ustalenie, że strona w toku postępowania wniosek o przyznanie pomocy de minimis złożyła. Postanowieniem bowiem z 17.05.2023r. organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji poprzez zastąpienie słów uzasadnienia "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" słowami "strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis", natomiast decyzja organu II instancji utrzymująca decyzję organu I instancji została wydana 23.05.2023r.

Okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób właściwy a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone właściwie z zagwarantowaniem stronie czynnego udziału. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nietrafione.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)