Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 289/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2016 r. znak: [...], wydana postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] marca 2014 r. znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nakazał [...] S. A. w [...] (dalej: [...]) oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] (dalej: Spółdzielni) obniżyć poziom hałasu przenikającego do lokalu mieszkalnego nr [...] K. K., położonego przy ul. [...] w [...], pochodzącego od urządzeń znajdujących się w pomieszczeniu węzła cieplnego, zlokalizowanego w przedmiotowym budynku, należącym do [...] oraz Spółdzielni - do dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach, określonych w Polskiej Normie PN-87/B-02151/02 ustanowionej przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości – w terminie do dnia 30 października 2014 r. W podstawie prawnej ww. decyzji, organ wskazał art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), w zw. z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) oraz przepisami § 323 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Na skutek wniosków [...] oraz Spółdzielni, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] przedłużył termin wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją z [...] marca 2014 r. do dnia 31 października 2015 r.

Pismem z [...] maja 2016 r. [...] wystąpiło do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...], zmienionej decyzją nr [...] ww. organu szczebla powiatowego z [...] marca 2015 r. Jako przesłankę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, [...] wskazało art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.).

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...], zmienionej decyzją nr [...] ww. organu szczebla powiatowego z [...] marca 2015 r. znak: [...].

Odwołanie od tej decyzji złożyło [...], wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. zmienionej decyzją z [...] marca 2015 r.

Na skutek rozpatrzenia tego odwołania wydana została -wskazana na wstępie- decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2016 r. znak: [...], którą organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, uchylił w całości zaskarżoną decyzję nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...], zmienionej decyzją nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2015 r. znak: [...].

W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że badana w tym postępowaniu decyzja została wydana w oparciu o art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz § 323 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zauważył też, że zgodnie z art. 27 ust. 1 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Zaznaczył przy tym, że zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej zostały określone w rozdziale 1 wspomnianej powyżej ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepisy ww. rozdziału nie stanowią jednak katalogu kompetencji samego w sobie, określają jedynie sfery działalności Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepisy te nie są więc samodzielnym źródłem kompetencji, a co najwyżej, jako element rekonstrukcji właściwej normy prawnej stanowią jeden z przepisów współtworzących kompetencję. Przepisy rozdziału 1 nie precyzują form i sposobów działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej, te bowiem wynikają z innych norm o charakterze ściśle kompetencyjnym.

Jako przepis kompetencyjny Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przyjął § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

I dalej, organ wskazał, że zgodnie z przywołanym w decyzji z [...] marca 2014 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], art. 61 w związku z art. 5 ust. 2 - Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany do utrzymywania i użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania ich w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia ich właściwości użytkowych i sprawności technicznej.

Stosownie do art. 66 ust. 1 ww. ustawy, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Dodatkowo podał, że stosownie do treści art. 66 ust. 1a ustawy Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego, których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.

Podał także, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, organem umocowanym do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jest właściwy powiatowy inspektor nadzoru budowlanego (art. 66 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane).

W konsekwencji stwierdził, że w razie stwierdzenia uchybień wymienionych w art. 66 ustawy Prawo budowlane, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do wydawania decyzji w trybie art. 27 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Powyższe stanowisko potwierdził w swym wyroku z 4 marca 2015 r. o sygn. akt II OSK 1840/13, również Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze powyższe, GIS przyjął, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie posiadał przepisu materialno-prawnego do wydania decyzji z [...] marca 2014 r. (znak: [...]) dotyczącej obniżenia poziomu hałasu przenikającego do lokalu mieszkalnego nr [...] K. K., zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] w [...], a pochodzącego od urządzeń znajdujących się w pomieszczeniu węzła cieplnego zlokalizowanego w przedmiotowym budynku, należącym do [...] oraz Spółdzielni - do dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach określonych w Polskiej Normie PN-87/B-02151/02 ustanowionej przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości. Uznał więc, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej upoważniającej do wydania w rozpatrywanej sprawie decyzji administracyjnej przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Na koniec zauważył, że stosownie do art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższa zasada przejawia się również w przepisach art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do których organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Zgodnie z art. 20 ww. ustawy, właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Naruszenie przepisów o właściwości stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Wskazał też, że działanie na podstawie i w granicach prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego przy rozpoznawaniu sprawy i jej rozstrzyganiu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie posiadał przepisu prawa materialnego. Powyższe wypełnia przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...], zmienionej decyzją nr [...].

W skardze do Sądu na ww. decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego, skarżący: K. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez bezpodstawne uznanie, iż decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z [...] marca 2014 roku, zmieniona decyzją nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] marca 2015 r., jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną ujętą w tym przepisie, podczas gdy istniała podstawa prawna do wydania przez ten podmiot decyzji zobowiązującej określone w niej podmioty do obniżenia poziomu hałasu, a Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny był w tym zakresie rzeczowo, miejscowo i funkcjonalnie właściwy;

przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 61 Prawa budowlanego i przepisami § 323 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie w oparciu o te przepisy nie było prawidłowe;

przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym nieuwzględnienie okoliczności, iż organ mający - zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji - wydać decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, uznał się w sprawie za niewłaściwy;

przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a., poprzez naruszenie słusznego interesu strony, polegające na stwierdzeniu, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy jest organ nadzoru budowlanego - w sytuacji, gdy organ ten nie stwierdził podstaw do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, uznając w całości kompetencję Państwowej Inspekcji Sanitarnej w tym zakresie, co doprowadziło do pozbawienia strony ochrony prawnej;

przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z [...] marca 2014 roku, zmienionej decyzją nr [...] w sytuacji, gdy decyzja pierwszoinstancyjna była prawidłowa i nie zachodziły podstawy nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m. in., że działanie organu mające na celu usunięcie uciążliwości związanych z nadmiernym poziomem hałasu było słuszne. Pomiary dźwięku przeprowadzone w mieszkaniu skarżącego wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, a wyniki te stanowiły przyczynę wszczęcia postępowania przez PPIS i wydania decyzji przez ten organ, nakazującej obniżenie poziomu hałasu. W takiej sytuacji organ mógł podjąć czynności przewidziane w art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Dlatego też nie można zarzucić ww. decyzji wydania jej z wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2016 r. znak: [...], wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie stwierdzenia nieważności decyzji.

Postępowanie to uruchomione zostało na wniosek [...] S. A. w [...], które zakwestionowało w ww. trybie decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] marca 2014 r. znak: [...] (zmienioną w części, decyzją tego organu z [...] marca 2015 r.), nakazującą [...] S. A. w [...] oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...], obniżyć poziom hałasu przenikającego do lokalu mieszkalnego nr [...] K. K., położonego w budynku przy ul. [...] w [...], pochodzącego od urządzeń znajdujących się w pomieszczeniu węzła cieplnego, zlokalizowanego w przedmiotowym budynku, należącym do [...] oraz Spółdzielni - do dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach, określonych w Polskiej Normie PN-87/B-02151/02 ustanowionej przez Polski Komitet Normalizacji, Miar i Jakości – w terminie do dnia 30 października 2014 r.

Organ orzekając w niniejszej sprawie, z ww. wniosku, był związany tym wnioskiem w zakresie trybu w nim podanego. Nie był natomiast związany zarzutami i argumentami w nim wskazanymi, co oznacza, że ocena jaką w sprawie dokonywał nie mogła ograniczać się tylko do kwestii podniesionych przez wnioskodawcę. Stąd też niezależnie od treści wskazanego wniosku, po wykluczeniu kwestii formalnych i wszczęciu postępowania nieważnościowego w ww. sprawie, obowiązany był przeprowadzić postępowanie nieważnościowe z uwzględnieniem wszystkich przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a. Cel tego postępowania nadzwyczajnego, prowadzonego na wniosek lub z urzędu, jest zawsze bowiem ten sam, tj. ustalenie, czy weryfikowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu. Wynikiem takiego postępowania będzie zaś albo ujawnienie istnienia przesłanek nieważności decyzji wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1, albo stwierdzenie, że przesłanki te nie występują i decyzja jest prawidłowa lub też dotknięta innymi wadami nie mającymi charakteru kwalifikowanych. Wyrazem tego jest natomiast rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, o czym stanowi art. 158 § 1 k.p.a.

Zatem, rolą organu administracji orzekającego w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji, jest ujawnienie wszystkich wad decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś obliguje organ do dokładnego zbadania, czy oceniana decyzja nie jest dotknięta także inną wadą niż wskazana przez wnioskodawcę postępowania, stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. To też oznacza, że badając decyzję pod kątem poszukiwania przesłanek stwierdzenia jej nieważności, organ zobowiązany jest do sprawdzenia wszystkich wad tej decyzji, rozumianych jako naruszenie prawa, popełnione w procesie jej wydawania, a następnie: dokonania ich kwalifikacji w kontekście przesłanek uregulowanych w art. 156 § 1 k.p.a.

Takie też postępowanie miało miejsce w niniejszej sprawie, a wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji, mając na względzie tryb w jakim orzeka, dokonał weryfikacji kwestionowanej w sprawie decyzji, uwzględniając przy tym – wszystkie te okoliczności faktyczne i prawne, które dla tej oceny mogły mieć znaczenie prawne.

Sąd uznaje rozstrzygnięcie tego organu za prawidłowe; podziela przy tym w pełni analizę i argumenty przedstawione w jego uzasadnieniu. Stwierdza jednocześnie, że organ ten nie naruszył prowadząc postępowanie ani art. 7, czy art. 77, ani też (wydając decyzję) art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób wystarczający (dla podjęcia rozstrzygnięcia) dokonał analizy sprawy, właściwej dla trybu w jakim orzekał, nadto – dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi określone w ww. art. 107 § 3. Nie naruszył także art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a nie podzielając oceny organu I instancji, prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd zauważa przy tym, że skarżący podnosząc zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu, poza rozważaniami stanowiącymi w istocie polemikę z oceną organu, nie wskazał w jakim zakresie sprawa nie została należycie wyjaśniona, tj.: jakich to dowodów dokonując oceny w sprawie nie uwzględniono (bo nie stanowi o istnieniu takiego, pismo PINB w [...] z [...] grudnia 2014 r., choćby z tego powodu, że zostało wydane po wydaniu kwestionowanej w sprawie decyzji; uwagę tę należy odnieść także do pozostałych pism wskazanych w skardze jako pominięte przy ocenie sprawy, nadto: trudno przyjąć za skarżącym, aby pisma te, a nie przepisy prawa, miały stanowić o kompetencji organu powiatowego do wydania weryfikowanej decyzji w oparciu o podstawę w niej wskazaną). Należy przy tym dostrzec, że istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy, tak jak w postępowaniu zwykłym. Innymi słowy, istotą tego postępowania jest ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność oraz czy, przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z tej decyzji wynika. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do jej istoty. W postępowaniu nadzorczym, którego celem jest poddanie ocenie decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru nie prowadzi więc postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana, i nie przeprowadza jako takiego postępowania dowodowego.

Mając na względzie pozostałe zarzuty skargi, Sąd stwierdza także, że w sprawie nie mogło dojść (i nie doszło) do naruszenia art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 61 Prawa budowlanego oraz przepisami § 323 i nast. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, już tylko z tego powodu, że wskazane przepisy nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, skoro te zostały wydane w trybie nadzorczym, a tym samym – rozstrzygnięcie w nich zawarte nie dotyczy nałożenia obowiązków na ich podstawie.

Sąd nie podziela w końcu stanowiska skarżącego, kwestionującego ocenę Głównego Inspektora Sanitarnego odnośnie wydania badanej decyzji z wadą, uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (mającą znamiona także wady uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 1 tej ustawy), co czyniło koniecznym uchylenie decyzji I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdzenie nieważności badanego aktu z 6 marca 2014 r.

I tak, Sąd stwierdza, że badając decyzję z [...] marca 2014 r. (zmienioną w części decyzją z [...] marca 2015 r.), organ II instancji słusznie zwrócił uwagę na przywołaną w niej podstawę materialno-prawną. A zważyć należy, że wydając decyzję nakazującą określonym w niej podmiotom, obniżenie przekroczonego poziomu hałasu przenikającego do lokalu mieszkalnego skarżącego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] powołał się na art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który to (zgodnie z sentencją tej decyzji) zastosował w zw. z art. 61 Prawa budowlanego i § 323 oraz nast. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd w pełni zgadza się z organem II instancji, że choć wskazany przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uprawnia państwowego inspektora sanitarnego do wydania decyzji nakazującej usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych nieprawidłowości, to jednak nie może stanowić wyłącznej podstawy prawnej takiego działania, i musi być stosowany łącznie z innym regulacjami prawnymi. Zważyć przy tym trzeba, że nałożenie obowiązku na podstawie ww. przepisu, jest uzasadnione i konieczne wówczas, gdy organ inspekcji sanitarnej stwierdzi naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych, przewidzianych przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Przepisów takich nie mogą stanowić jednak przepisy szeroko rozumianego prawa budowlanego, albowiem organami właściwymi dla skontrolowania przestrzegania tych ostatnich, są organy nadzoru budowlanego. Dlatego też, Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji, wskazujące na kwalifikowaną wadliwość badanej decyzji skoro w podstawie prawnej tego aktu w sposób nieuprawniony stosując art. 27 ust. 1 ww. ustawy, przywołano art. 61 Prawa budowlanego i § 323 oraz nast. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zważając zupełnie na to, że: w przypadku wskazanych przepisów wykonawczych - odnoszą się one do projektowania i wykonania budynku i urządzeń z nim związanych, a w przypadku ustawy Prawo budowlane - utrzymania i użytkowania obiektu w należytym stanie; nadto, że organem kompetentnym do weryfikacji tego ostatniego obowiązku jest właściwy miejscowo powiatowy organ nadzoru budowlanego (v. art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego). Sąd stwierdza przy tym, że art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mógł stanowić wyłącznej podstawy prawnej decyzji nakładającej obowiązek w odniesieniu do spornej w sprawie kwestii hałasu. Sąd podkreśla jednocześnie (akceptując tym samym ocenę zawartą w zaskarżonej decyzji), że organy inspekcji sanitarnej nie mają kompetencji do wydawania decyzji w sprawie usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku lub jego użytkowaniu (por. wyrok NSA z 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1840/13), co jednak nie znaczy, że nie mają kompetencji do działania w sprawach dotyczących m. in. utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości (v. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Niemniej działanie tych organów musi mieć miejsce z zachowaniem właściwości, i nie może wkraczać w kompetencje należące do innego organu administracji publicznej (poprzez stosowanie przepisów prawa materialnego właściwych dla tych ostatnich).

Z tych też powodów, Sąd uznał decyzję organu II instancji za prawidłową, podzielając w pełni ocenę w niej zawartą, wskazującą na wydanie badanej decyzji w niewłaściwym do tego trybie (uregulowanym w ustawie Prawo budowlane), w powiązaniu z przepisami wykonawczymi, które w tym stanie faktycznym (i przed organem inspekcji sanitarnej) nie mogły znaleźć zastosowania, z pominięciem w efekcie przepisów o właściwości rzeczowej oraz bez przywołania prawidłowej podstawy prawnej – a to w konsekwencji należało ocenić jako wypełniające przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W analizowanym przypadku rację ma organ odwoławczy wskazując na działanie organu bez podstawy prawnej. Brak jest bowiem przepisu prawa, który uprawniałby państwowego inspektora sanitarnego do wydania decyzji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z naruszeniem wymogów wynikających z przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i nosi, zdaniem Sądu, także znamiona przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. (decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości), skoro tenże organ swoim rozstrzygnięciem wkroczył w kompetencje organu nadzoru budowlanego.

Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.