Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 1179/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2024-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi U. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 października 2024 r. U. M. (dalej: skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 listopada 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona adresatowi poprzez upoważnionego pracownika (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 16 akt sądowych) w dniu 2 grudnia 2024 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego przy piśmie z dnia 4 grudnia 2024 r. wyjaśnił, że skarga w przedmiotowej sprawie została cofnięta pismem z dnia 22 października 2024 r. Do ww. pisma dołączono poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pisma z dnia 22 października 2024 r., adresowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, stanowiącego cofnięcie przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a., opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi. Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu.

W niniejszej sprawie, strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak już wspomniano, wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 2 grudnia 2024 r., wskutek czego zakreślony 7-dniowy termin upłynął w dniu 9 grudnia 2024 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu od skargi, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności.

Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, zawartego w piśmie z 22 października 2024 r., którego uwierzytelniona kopia została załączona do pisma z dnia 4 grudnia 2024 r., Sąd wyjaśnia, że wobec nieuzupełnienia wyżej opisanego braku formalnego w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności skutecznego cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Oznacza to, że strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona skutecznie postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12, dostępne w CBOSA).

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.