Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 570/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 235, art. 237 par. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: Par. 5 ust. 1, par. 6 ust. 1 i ust. 5
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Halina Jakubiec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Skarżący S. F. był pracownikiem "A" Sp. z o.o. w N w okresie od 18 sierpnia 1998 r. do 17 czerwca 2005 r. gdzie pracował przy montażu okien. Skarżący wykonywał pracę na stanowiskach: blacharz, klejenie ościeżnic, wydział montaż okien – klejenie, klejenie skrzydeł i ościeżnic, przygotowanie do lakierowania hydrodynamicznego, klejenie skrzydeł i ościeżnic oraz montaż okuć. W czasie wykonywania pracy na ww. stanowiskach skarżący był narażony na kontakt z: pyłem pochodzącym od lakieru podkładowego, lakieru poliuretanowego, oparami kleju, silikonem, pyłem drewna, uszczelkami gumowymi, a także był narażony na hałas. W dniu 16 maja 2005 r. po przeprowadzeniu badań profilaktycznych skarżącego zalecono bezterminowe przeciwskazanie do pracy: przy komputerze, przy silikonach w warunkach wilgotnych, ciepła i zimna.

W dniu 2 maja 2006 r. Państwowa Inspekcja Pracy przy przesłała Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego, dokonane przez niego w trybie § 3 ust.2 pkt. 1 w związku z § 3 ust.3 pkt.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115).

W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Sanitarny, w dniu 9 maja 2006 r. wszczął postępowanie administracyjne i skierował skarżącego na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej do Ośrodka Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych.

Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych, w wyniku przeprowadzonych badań wydał następujące orzeczenia:

1) orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2007 r. nr [...] ([...]) o braku podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego,

2) orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2007 r. nr [...] ([...]) o braku podstaw do rozpoznania alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego,

3) orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2007 r. nr [...] ([...]) o braku podstaw do rozpoznania choroby skóry pochodzenia zawodowego.

Od powyższych orzeczeń skarżący złożył odwołanie domagając się przeprowadzenia ponownych badań lekarskich. Zawiadomienia o wyznaczonym terminie badań konsultacyjnych zostały wysłane listem zwykłym i do przeprowadzenia ww. badań nie doszło. Skarżący mimo otrzymanego wezwania nie złożył także kolejnego wniosku o ponowne wyznaczenie terminu badania. Ostatecznie pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 14 października 2011 r. stanowiącym odpowiedź na wyznaczenie kolejnego terminu badań, stwierdził, że uczestnictwo w badaniach skarżącego uznaje za bezcelowe.

W toku postępowania Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził pomiary środowiska pracy (sprawozdanie z badań z dnia 10 października 2005 r.) oraz ocenę narażenia zawodowego (z dnia 11 lipca 2006 r., z dnia 5 października 2007 r., dnia 1 sierpnia 2008 r., dnia 17 września 2008 r. oraz dnia 25 czerwca 2010 r.). Wyjaśniono także powstałe rozbieżności dotyczące narażenia zawodowego wynikające z danych wniesionych przez skarżącego w dniu 30 maja 2008 r., a kartą oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez pracodawcę, a dotyczącą okresu zatrudnienia od 18 sierpnia 1997 r. do 30 września 1997 r. na stanowisku blacharz oraz od 1-31 października 1997 r. na stanowisku klejenia ościeżnic. Nowe pozyskane dowody w sprawie, organ I instancji przesłał do Ośrodka Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych. W odpowiedzi jednostka orzecznicza poinformowała, iż w wyniku analizy otrzymanych kart narażenia zawodowego nie znaleziono podstaw do podjęcia ponownej diagnostyki pacjenta, ani do zmiany wydanych orzeczeń nr [...], nr [...] i nr [...].

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzjami z dnia [...] 2008 r., nr [...], Nr [...] i Nr [...] orzekł o braku podstaw do: stwierdzenia u skarżącego chorób zawodowych: astmy oskrzelowej, alergicznego nieżytu nosa oraz choroby skóry.

Od wydanych decyzji skarżący złożył odwołanie, podnosząc, iż pracodawca w sposób wybiórczy przedstawił opis stanowisk pracy, a także zataił fakt pracy skarżącego na wydziale lakierni w szczególnych warunkach, stosowania w zakładzie pracy szkodliwych dla zdrowia chemikaliów, nie udostępnił do badań próbek, nie przeprowadził badań i pomiarów środowiska pracy. Podniósł także brak wezwania na badania lekarskie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżone decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. w uzasadnieniu decyzji wskazano, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P 23/07 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP zarówno art. 237 § 1 pkt.2 i 3 Kodeksu pracy jak i wydanego na tej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 132, poz.1115). Oznacza to, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie, a także kończące je decyzje administracyjne wydane zostały na podstawie przepisów prawa niezgodnych z konstytucją. Zalecono aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonał analizy dokumentacji, szczegółowo rozpatrzył argumenty w odwołaniu oraz w piśmie z dnia 26 października 2009 r. i rozstrzygnął sprawę na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzjami z dnia [...] 2010 r., nr [...], Nr [...] i Nr [...] orzekł o braku podstaw do: stwierdzenia u skarżącego chorób zawodowych: astmy oskrzelowej, alergicznego nieżytu nosa oraz choroby skóry. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał, art. 104 § 1 i § 2 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), § 11 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2099 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869).

Rozstrzygnięcie oparto na orzeczeniach lekarskich Ośrodka Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych z dnia [...] 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania ww. chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie zostały wydane na podstawie przeprowadzonych badań laryngologicznych i alergologicznych w jednostce orzeczniczej I stopnia właściwej do rozpoznawania w sprawach chorób zawodowych. Z uzasadnienia wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich wynika, że na etapie diagnozowania schorzeń przeprowadzono testy kontaktowe zawodowe z czynnikami występującymi w środowisku pracy.

Sporządzona została także zweryfikowana ocena narażenia zawodowego, miedzy innymi na podstawie protokołów ustalających dane do oceny narażenia z dnia 5 października 2007 r. i z dnia 28 października 2008 r., pism Ośrodka Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych, Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, dodatkowych uzupełniających pisemnych wyjaśnień zakładu pracy, oświadczeń pełnomocnika skarżącego, świadectw pracy, jak również wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 lutego 2006 r. nakazującego Spółce A sprostowanie świadectwa pracy skarżącego poprzez wpisanie adnotacji o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach w okresie od l listopada 2001 r. do stycznia 2002 r. (praca na Wydziale Lakierni). Ustalono przebieg pracy zawodowej, rodzaje wykonywanych czynności na stanowisku pracy oraz czynniki środowiskowe, z którymi w czasie pracy miał kontakt.

Od powyższych decyzji skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie szeregu przepisów K.p.a. w tym art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a.

W toku postępowania odwoławczego, organ II instancji zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o wyznaczenie terminu badania skarżącego. Pismem z dnia 3 października 2011 r., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wyznaczył termin badania skarżącego na dzień 17 października 2011 r. W odpowiedzi na wskazane pismo, skarżący pismem z dnia 14 października 2011 r. oświadczył, iż nie dostrzega celu w uczestnictwie w badaniach.

Decyzją z dnia 24 lutego 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 5 pkt 4a, art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 maja 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, § 6 ust. 1, § 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał w pełni stanowisko organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze skarżący zarzucił, że zapadłe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie nieprawomocnych orzeczeń lekarskich, a nadto pracodawca nie przekazał do badań próbek wszystkich substancji, na działanie których skarżący był narażony przy wykonywaniu pracy. Skarżący zarzucił też, że Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wypełnił prawidłowo karty oceny ryzyka zawodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. póz. 270, dalej "P.p.s.a."). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 "P.p.s.a."

Obowiązkiem organów administracji w przedmiotowym postępowaniu było ustalenie trzech elementów, a mianowicie czy rozpoznana choroba jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych czy u skarżącego wystąpiło to schorzenie albo jego następstwa oraz czy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić, ze choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

W powyższym zakresie ustalenia stanu faktycznego poczynione muszą być zgodnie z przepisami prawa procesowego. W myśli art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 K.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 K.p.a.). Przy czym, według art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy uchybiły ww. zasadom postępowania, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia nie poprzedzonego kompleksowym zebraniem i rozpatrzeniem materiału dowodowego.

Na wstępie zaznaczyć należy, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie art. 235² Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Choroby zawodowe zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych, którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009r.i obowiązywały w chwili wydawania przez organy obydwu instancji kontrolowanych decyzji. Zgodnie z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie z § 6 ust. 5 cyt. Rozporządzenia jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do: pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika lub byłego pracownika.

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).

Zaznaczyć trzeba, że orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i 6 rozporządzenia, stanowią dowód w rozumieniu art. 75 kpa w związku z art. 84 § 1 kpa, podlegający ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 kpa nakazującymi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie administracyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 244/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 546/10).

Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 403/10, co orzekający w sprawie Sąd w pełni podziela, organ nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone.

Rozstrzygnięcie jakie zapadło w niniejszej sprawie zostało wydane między innymi w oparciu o orzeczenia lekarskie nr [...], [...] i [...] z dnia [...] 2007 r. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania choroby skóry pochodzenia zawodowego, alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego oraz astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego.

W ocenie Sądu organy administracyjne bezkrytycznie przyjęły ww. orzeczenia jako pełnowartościowy dowód w sprawie. Orzeczenia te zawierają lakoniczne uzasadnienia, z których w żaden sposób nie wynika jaki jest stan zdrowia skarżącego, oraz co dokładnie lekarz orzecznik wziął pod uwagę (poza wynikami testów alergicznych) wydając przedmiotowe orzeczenia. Nie powołano się ani na dokumentację medyczną pracownika, dokumentację przebiegu zatrudnienia czy też oceny narażenia zawodowego, co oprócz wyników badań stanowi zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia o chorobach zawodowych, podstawę wydania takiego orzeczenia. Wspomnieć też należy, że nawet gdyby lekarz orzecznik wydał ww. orzeczenia z dnia [...] 2007 r. w oparciu o ocenę narażenia zawodowego, a jedynie nie wspomniał tego w uzasadnieniu orzeczenia, to karta oceny narażenia zawodowego z dnia 11 lipca 2006 r. była niekompletna, a zatem nierzetelna albowiem w toku późniejszego postępowania wielokrotnie była uzupełniana w związku z systematycznym ujawnianiem się kolejnych informacji, istotnych dla sporządzenia takiej oceny. Jej ostateczna wersja została sporządzona w dniu 25 czerwca 2010 r.

Jeżeli chodzi o przeprowadzone testy alergologiczne, których wyniki stanowiły podstawę wydanych orzeczeń Sąd dopatrzył się nieścisłości oraz stwierdza, że testy te nie zostały przeprowadzone w sposób kompleksowy. W uzasadnieniu orzeczeń wymieniono, że skarżący był narażony na kontakt z lakierem podkładowym, lakierem poliuretanowym, silikonem do fugowania pyłem drewna i miał kontakt z uszczelkami gumowymi. Tymczasem testy kontaktowe przeprowadzono względem lakieru podkładowego, kleju, lakieru nawierzchniowego, fugi silikonu i ścinek uszczelki gumowej. Z uzasadnienia ww. orzeczeń wynika zatem, że nie przeprowadzono testu kontaktowego względem lakieru poliuretanowego oraz pyłu drewna, mimo stwierdzenia, że skarżący był narażony na kontakt z tymi substancjami.

Ponadto w piśmie z dnia 4 stycznia 2011 r. Dyrektor Ośrodka Medycyny Pracy stwierdziła, że skarżący nie był poddany działaniu lakieru poliuretanowego więc nie było możliwe wykonywanie testów z tym czynnikiem. W następnym zdaniu stwierdzono, że nawet uzyskanie dodatniego odczynu z tym czynnikiem nie będzie wystarczające do rozpoznania choroby zawodowej. Sąd dostrzega wyraźną sprzeczność tego pisma z uzasadnieniem wydanych w sprawie orzeczeń o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W ocenie Sądu w sprawie nie wyjaśniono dokładnie, na kontakt z jakimi substancjami skarżący był narażony przy wykonywaniu pracy na zajmowanych stanowiskach. Wyraźne sprzeczności w tym zakresie wynikają z pisma skarżącego z dnia 2 listopada 2006 r. i 16 października 2007 r., w których wymienia on substancje, których próbki powinny być jego zdaniem przekazane do testów, a kartami charakterystyk preparatów, których próbki zostały do testów przesłane. Ponadto w piśmie z dnia 3 lipca 2008 r. pracodawca skarżącego stwierdził, że skarżący nigdy nie pracował w lakierni poliuretanowej. Natomiast z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego, Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 lutego 2006 r. wynika, że okresowo skarżący pracował przy przygotowaniu do lakierowania w hali, w której umieszczona była komora lakiernicza, za co dostawał dodatek za pracę szkodliwą. Ponadto w ostatecznej wersji karty oceny narażenia zawodowego z dnia 17 września 2008 r. osoba przeprowadzająca postępowanie z ramienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stwierdziła, że można uznać że warunki pracy (narażenie zawodowe) stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej.

Reasumując, z materiałów dowodowych zebranych w sprawie jednoznacznie wynika, że organy nie doprowadziły do ostatecznego ustalenia na jakie substancje i w jakim zakresie skarżący był narażony przy wykonywaniu pracy. Dopiero tak poczynione ustalenia, dają w ocenie Sądu podstawę do wydania rzetelnego orzeczenia lekarskiego. Tymczasem orzeczenia lekarskie, na podstawie których wydano zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostały oparte na właściwych i kompleksowych podstawach, a nadto zawierają nieścisłości w swoich lakonicznych uzasadnieniach.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą zobowiązane ustalić jednoznacznie listę substancji na jakie narażony był skarżący przy wykonywaniu pracy oraz w miarę możliwości uzyskać próbki tychże substancji. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy powinien dać postawę do wydania orzeczenia lekarskiego.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie pomimo wniesienia przez skarżącego odwołania od ww. orzeczeń do ponownego zbadania skarżącego nie doszło. Sąd zwraca uwagę, że przy wyznaczaniu terminu badania skarżącemu, dla prawidłowego zabezpieczenia materiału dowodowego sprawy, niezbędne jest wystosowanie korespondencji ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W przeciwnym razie organy narażają się na niepotrzebny zarzut braku skutecznego doręczenia korespondencji skarżącemu, co znacznie utrudnia i niepotrzebnie przedłuża postępowanie.

Sąd ma na uwadze fakt, że pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 14 października 2011 r. stanowiącym odpowiedź na wyznaczenie kolejnego terminu badań, stwierdził, że uczestnictwo skarżącego w badaniach uznaje za bezcelowe. Jednakże z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w ww. zakresie i wydania orzeczenia lekarskiego dopiero na tak ustalonej podstawie, Sąd uznał, że omawiane stanowisko skarżącego nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedstawione wyżej okoliczności przemawiają za stwierdzeniem, że organy nie poczyniły odpowiednich ustaleń, co należy uznać za naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 kpa), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy orzekały w przedmiocie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej bez posiadania wszystkich koniecznych danych. Dlatego też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane będą do uzupełnienia wytkniętych braków w materiale dowodowym, a następnie dokonanie oceny całości zgromadzonego materiału.

Wyjaśnić trzeba również, że przedstawione wyżej rozważania nie oznaczają, iż Sąd rozstrzygnął, jakiej treści decyzję ma wydać organ administracji orzekający w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Jednakże niezbędnym jest, by rozstrzygnięcie zapadło po ponownym skierowaniu skarżącego na badania lekarskie i na podstawie orzeczenia lekarskiego opartego na podstawie kompleksowych i rzetelnych danych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.