Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 693/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: art. 80, art. 235 (2)
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2015r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 5 pkt. 4 a oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej| (tekst jednolity z 2011 r. Dz. U. Nr 212, poz. 1263 późniejszymi zmianami), art. 2351 i 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tekst jednolity z 1998 r. Dz. U. Nr 21, poz. 94 z późniejszymi zmianami), § 1 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1367) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 23 marca 2015r. nie stwierdzającej u wyżej wymienionej choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1367) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że dokonując w postępowaniu odwoławczym oceny materiału dowodowego, w oparciu o który organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję uznał, że jest ona zasadna merytorycznie i nie narusza prawa.

Postępowanie w przedmiocie chorób zawodowych regulują przepisy zawarte w ustawie Kodeks pracy (k.p.) oraz rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, a także przepisy procedury administracyjnej ujęte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Art. 2351 k.p. chorobę zawodową definiuje jako chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Art. 2352 k.p. stanowi, iż rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Zatem wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest możliwe tylko wtedy, gdy spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące jej stwierdzenie, a więc gdy właściwa w zakresie rozpoznawania jednostka służby zdrowia rozpoznała chorobę zawodową, taką która figuruje w wykazie chorób zawodowych, a przeprowadzone przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej postępowanie dowiodło występowania w środowisku pracy czynnika szkodliwego, którego następstwem jest rozpoznane schorzenie. W przypadku pracowników narażonych na nadmierny wysiłek głosowy przepis rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych określa również wymóg, co do czasu trwania tego narażenia, tj. co najmniej 15 lat. Ponadto, zgodnie z treścią wyżej wymienionego rozporządzenia, okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy wynosi 2 lata. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 5 i 6 wyżej wymienionego rozporządzenia).

W sprawie niniejszej, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. po otrzymaniu w dniu 14 lutego 2011r. od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. zgłoszenia podejrzenia u A. B. choroby zawodowej, wszczął postępowanie administracyjne, w trakcie którego ustalił, iż A. B. pracowała w latach 1971 - 1982 w Muzeum Narodowym w K. jako młodszy asystent, asystent muzealny, starszy asystent, adiunkt muzealny, w latach 1982 - 2007 na Uniwersytecie [...] w K. jako nauczyciel akademicki i przez ponad 15 lat była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Ponadto ustalono, iż A. B. od 1 października 2007r. jest na emeryturze oraz że przez trzy lata pracowała na zasadzie umów cywilnoprawnych i prowadziła zajęcia dydaktyczne w wymiarze:

- w roku akademickim 2007/2008 -195 godzin, co w przeliczeniu na 44 tygodnie daje 4,4 godziny pracy w tygodniu

- w roku akademickim 2008/2009 -72 godziny, co daje 1,6 godziny pracy w tygodniu

- w roku akademickim 2009/2010 -27 godzin, co daje 0,6 godziny pracy w tygodniu. Tak więc umowy cywilne zawarte w okresie, kiedy strona przeszła na emeryturę, opiewały na przeprowadzenie zajęć dydaktycznych w ilości znacznie mniejszej od wymaganego pensum.

Organ stwierdził, że praca zawodowa A. B., wykonywana w warunkach narażenia zawodowego trwała do roku 2007 i tylko do tego czasu można mówić o nadmiernym wysiłku głosowym, polegającym na większym niż przeciętne obciążeniu głosu, związanym z wykonywaniem pracy dydaktycznej w wymiarze, co najmniej 18 godzin tygodniowo.

Wyniki postępowania organ pierwszej instancji przesłał w dniu 25 marca 2011r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., który na podstawie analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonej diagnostyki fonoaudiologicznej, wydał w dniu 19 października 2011r. orzeczenie lekarskie numer [...] o braku podstaw do rozpoznania u A. B. choroby zawodowej.

Wskutek złożonego przez A. B. wniosku o przeprowadzenie ponownych badań, postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w trybie odwoławczym przeprowadził Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, który na podstawie analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich, obejmujących badania laryngologiczne i foniatryczne, wydał w dniu 16 lipca 2012r. ostateczne orzeczenie lekarskie numer [...] o braku podstaw do rozpoznania u A. B. choroby zawodowej.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego w zakresie poczynionych w nim ustaleń, tj. dotyczących schorzenia i jego przyczyn. Oznacza to, że "państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 5.01.2007r. sygn. akt II OSK 1078/06).

Organ odwoławczy odniósł się także do występujących w rozpatrywanej sprawie wątpliwości, co do treści uzasadnień orzeczeń lekarskich oraz obowiązków organu administracyjnego w zakresie ich wyeliminowania. Związanie organu prowadzącego postępowanie orzeczeniem właściwej placówki medycznej nie może być tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i dlatego podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie w związku z rozbieżnościami występującymi w uzasadnieniach orzeczeń lekarskich, organ prowadzący postępowanie skorzystał z uprawnień procedury i zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, zażądał od biegłych, dodatkowego uzasadnienia stanowiska, celem zebrania wyczerpującego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym, w aktach sprawy poza wyżej wymienionymi orzeczeniami, znajdują się również:

- pismo Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia 12.10.2012 r.

- opinia uzupełniająca Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 6.06.2013 r.

- orzeczenie weryfikujące i uzupełniające Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z dnia 7.04.2014 r.

- pismo wyjaśniające Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 30.01.2015 r.

W ocenie organu, zgromadzone orzeczenia lekarskie wraz z wyżej wymienioną pozostałą dokumentacją uzupełniającą sporządzoną przez jednostki orzecznicze na żądanie organu prowadzącego postępowanie, szeroko uzasadniają zajęcie negatywnego stanowiska lekarzy w kwestii rozpoznania choroby zawodowej w przedmiotowej sprawie. Brak pozytywnego dla A. B. orzeczenia lekarskiego, wyklucza wydanie decyzji stwierdzającej u niej chorobę zawodową.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że stanowisko biegłych w przedmiotowej sprawie zostało uzasadnione i wynika z niego bezsprzecznie, iż biegli dwóch jednostek orzeczniczych jednomyślnie jako podstawową przyczynę nierozpoznania choroby zawodowej wskazali przesłankę formalno-prawną, tj. upływ terminu określonego przez ustawodawcę, a tym samym brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy udokumentowanym faktem pracy w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy trwającym powyżej 15 lat, a zmianami w obrębie narządu głosu. Zgodnie z treścią rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wymagany okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy wynosi 2 lata.

A. B. pracowała na podstawie umowy o pracę jako nauczyciel akademicki w pełnym wymiarze czasu pracy narażona na nadmierny wysiłek głosowy trwający ponad 15 lat - do roku 2007, tj. do momentu ustania stosunku pracy, a zatem od zakończenia pracy w narażeniu do rozpoznania zmian w obrębie narządu głosu upłynęło wymagane przepisem prawa 2 lata.

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, oceniając postępowanie diagnostyczno-orzecznicze uznał, że zostało ono przeprowadzone z wykorzystaniem wszystkich możliwości diagnostycznych, a prezentowane w sprawie stanowiska jednostek orzeczniczych, mają zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. cechy opinii biegłego i wystarczająco uzasadniają brak podstaw do rozpoznania u wyżej wymienionej choroby zawodowej. Organ podzielił stanowisko jednostek orzeczniczych, co do faktu zakończenia pracy w narażeniu w roku 2007. W związku z tym, różnice pomiędzy jednostkami orzeczniczymi w zakresie opisania zmian w obrębie narządu głosu nie ma w przedmiotowej sprawie decydującego znaczenia, gdyż przesłanka formalno - prawna rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ma ten walor, iż w przypadku potwierdzenia upływu czasu upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej, ustalenia merytoryczne (ocena zdrowotna) są bez znaczenia, albowiem ustawodawca wyraźnie zakreślił czas, do upływu którego jednostka orzecznicza może dokonywać ustaleń dotyczących zmian w obrębie narządu głosu jako choroby zawodowej.

Zatem w przypadku ustalenia, iż rozpoznano zmiany w obrębie narządu głosu, to i tak rozstrzygającą pozostaje przesłanka formalna, tj. upływ określonego w rozporządzeniu dwuletniego okresu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących:

kwestii wpływu innych schorzeń (w szczególności endokrynologicznych) na narząd głosu i kwestii jednoznacznego określenia przez jednostki orzecznicze wpływu, bądź jego braku na narząd głosu A. B., a także ustalenia pozazawodowych przyczyn zmian narządu głosu - organ stwierdził, iż zadaniem jednostek służby zdrowia jest potwierdzenie, bądź wykluczenie związku przyczynowego między chorobą znajdującą się w wykazie chorób zawodowych, a narażeniem zawodowym. Nie mają one natomiast obowiązku ustalania, co było przyczyną choroby (wyrok WSA w K. z dnia 25.02.2010 r. sygn. akt II SA/Ke 53/10);

rodzaju umów - [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że art. 2352 k.p. stanowi, iż rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych;

stosowania przepisów prawa - organ stwierdził, iż zgodnie z treścią zasad ogólnych procedury administracyjnej organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i stoją na straży praworządności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 czerwca 2015r. wniosła A. B., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja zawiera błędne oceny merytoryczne i uchybienia formalnoprawne; niesłusznie zastosowano przepisy dotyczące okresu, który determinuje możliwość występowania z przedmiotowym roszczeniem. Organ nie zajął jednoznacznego stanowiska wobec opinii endokrynologów. Narażenie głosu na ogromny wysiłek trwało 45 lat, w którym narastały dolegliwości, takie jak utrata głosu w czasie zajęć, szybka męczliwość, ciągła chrypka, zmęczenie aparatu głosowego, częste odchrząkania, co było rezultatem pełnej zaangażowania pracy zawodowej.

Skarżąca zwróciła uwagę na niedokładne, niefachowe wcześniejsze badania, bez nowoczesnych metod i nowoczesnej aparatury, trudność zgromadzenia dokumentacji, gdyż przychodnie wielokrotnie zmieniały swe miejsca, zlikwidowały dokumentację, stąd braki w archiwach. Nikt nie uprzedził skarżącej o limitach czasowych wystąpienia o stwierdzenie choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie należy stwierdzić, że uprawnienia kontrolne Sądu pozwalają jedynie na eliminowanie decyzji, przy wydaniu której nastąpiło takie uchybienie, które w ocenie Sądu miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a.). Sąd nie jest uprawniony do dokonywania korekty lub ustalenia na nowo stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, gdyż prowadzone przez Sąd badanie jest jedynie badaniem kontrolnym. Wobec tego Sąd I instancji nie może wypowiedzieć się w kwestii stwierdzenia choroby zawodowej, a może jedynie zbadać i ocenić zgodność z prawem decyzji wydanej w tym przedmiocie przez organ.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. dotycząca nie stwierdzenia u A. B. choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1367).

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.

W sprawie niniejszej niesporne jest, że A. B. pracowała na podstawie umowy o pracę jako nauczyciel akademicki w pełnym wymiarze czasu pracy, będąc narażona na nadmierny wysiłek głosowy trwający ponad 15 lat - do roku 2007; w latach 1982 – 2007 pracowała w narażeniu stwarzającym możliwość powstania choroby zawodowej. W związku z tym została poddana badaniu właściwych jednostek orzeczniczych - początkowo I stopnia w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., a po złożeniu wniosku o przeprowadzenie ponownego badania, przez jednostkę orzeczniczą II stopnia - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Żadna z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K., na podstawie analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonej diagnostyki fonoaudiologicznej wydał w dniu 19 października 2011r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u A. B. choroby zawodowej. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu również na podstawie analizy narażenia zawodowego, dokumentacji medycznej oraz przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich, obejmujących badania laryngologiczne i foniatryczne, wydał w dniu 16 lipca 2012r. ostateczne orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u A. B. choroby zawodowej.

Organ orzekający słusznie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi w zakresie chorób zawodowych, jednoznacznie określonymi w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. do uznani etiologii zawodowej przewlekłych chorób narządu głosu, spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym konieczne jest stwierdzenie udokumentowanych objawów choroby w ciągu 2 lat od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Warunek ten nie został spełniony, gdyż dostarczona przez A. B. dokumentacja leczenia poradni foniatrycznej z lat 2005 – 2010 nie zawiera dowodów na istnienie wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych przed upływem 2009r. Jak stwierdzono w orzeczeniach w obrazie chorobowym dominowała wówczas dysfonia hiperfunkcjonalna z zaznaczonymi zmianami obrzękowo-zapalnymi z niewydolnością fonacyjną głośni. Taka jednostka chorobowa nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Jasno udokumentowany obraz stwierdzonych zmian chorobowych wystąpił u skarżącej w grudniu 2010r., a więc po upływie 2 lat od czasu przejścia skarżącej na emeryturę i po zakończeniu pracy związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zatem od zakończenia pracy w narażeniu do rozpoznania zmian w obrębie narządu głosu upłynęło wymagane przepisem prawa 2 lata.

Należy podzielić stanowisko organu, że państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich, które zostały wydane przez uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki organizacyjne, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 5.01.2007r. sygn. akt II OSK 1078/06). Nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA z 9 lipca 1998r., sygn. II SA 634/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006, sygn. VII SA/Wa 1221/04, LEX nr 221953, uzasadnienie wyroku NSA z dnia 5 stycznia 2007r., sygn. II OSK 1078/06, LEX nr 315089). Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle innych dowodów. Zgodnie bowiem z § 8 ust. 1 rozporządzenia i zasadą swobodnej oceny dowodów właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

Sąd uznał, że organ inspekcji sanitarnej, w oparciu o art. 80 k.p.a. dokonał oceny orzeczeń lekarskich, mających walor opinii biegłego i słusznie nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Uprawnione jednostki organizacyjne w postępowaniu orzeczniczym, nie stwierdzając u skarżącej choroby, o jakiej mowa w pkt 15 wykazu chorób zawodowych wiarygodnie uzasadniły swoje stanowisko. Orzeczenia te, oprócz dostarczonej dokumentacji lekarskiej, dokumentacji narażenia zawodowego skarżącej były podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.

Podnoszone przez skarżącą w skardze okoliczności nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Przepis art. 2352 k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącą nie wynika, ażeby przed upływem 2 lat od ustania pracy stwierdzono u skarżącej wystąpienie choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Należy podkreślić także, że jednostki orzecznicze nie mają obowiązku ustalenia pozazawodowych przyczyn choroby, stąd zarzut, że organ nie zajął jednoznacznego stanowiska wobec opinii endokrynologów jest chybiony.

Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.

-----------------------

A ? v