Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 1/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 3 §2 pkt 8, art. 149 § 1 pkt 1, § 1a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1233
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j)
article: art. 35
journal: Dz.U. 2023 poz 1270
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w Z. na bezczynność P. sp. z o.o. w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje P. sp. z o.o. w R. do rozpoznania wniosku strony skarżącej M. sp. z o.o. w Z. z dnia 22 listopada 2023 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od P. sp. z o.o. w R. na rzecz strony skarżącej M. sp. z o.o. w Z. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SAB/Rz 1/24

UZASADNIENIE

M. Sp. z o.o. z/s w Z. (dalej: "Spółka", "strona skarżąca") wnioskiem z 22 listopada 2023 r. zwróciła się do P. Sp. z o.o. z/s w R. (dalej: "P.", "organ"), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. – dalej: "u.d.i.p."), o udzielenie informacji publicznej dotyczącej realizowanej inwestycji pn. "Dostawa i montaż instalacji fotowoltaicznej na potrzeby [...]" poprzez:

- udostępnienie kserokopii/skanu projektu budowlano-wykończeniowego wraz z załącznikami, jaki przedłożyć miał wykonawca ww. inwestycji zamawiającemu, zgodnie z § 3 ust. 3 umowy na realizację ww. zadania,

- udostępnienia kserokopii/skanu warunków przyłączeniowych dla ww. inwestycji, jeżeli zostały już wydane,

- udostępnienie kserokopii/skanu harmonogramu Rzeczowo-Finansowego, który stanowi Załącznik nr 4 do zawartej z wykonawcą umowy,

- udostępnienie kserokopii/skanu prowadzonej z wykonawcą ww. korespondencji dotyczącej sposobu realizacji przedmiotu umowy.

Ponadto Spółka odrębnym wnioskiem, ale z tej samej daty, tj. 22 listopada 2023 r., zwróciła się o udostępnienie pełnej treści protokołu postępowania prowadzonego dla ww. zadania znak: [...].

Spółka zwróciła się o przesłanie ww. dokumentów na podany adres e-mail.

W odpowiedzi P. Sp. z o.o. – pismo z 6 grudnia 2023 r. - odnośnie udostępnienie pełnej treści protokołu postępowania, działając na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (p.z.p.) poinformowało, że wnioskodawcy na bieżąco przekazywało załączniki wraz z protokołem, w którym znajduje się treść odzwierciedlająca stan faktyczny zawarty w dokumentacji stanowiącej integralną część ww. protokołu, a przekazywanej w trybie niezwłocznym ww. przedsiębiorcy.

Niemniej jednak P., mając na uwadze treść wniosku oraz § 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 18 grudnia 2020 r. w sprawie protokołów postępowania oraz dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, poinformowało, że ze względów technicznych nie jest w stanie przekazać całości dokumentacji, która stanowi integralną całość za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, ze względu na jej obszerność oraz rozmiar sporządzonych plików. Wskazano jednak, że udostępnienie wnioskowanej dokumentacji może nastąpić poprzez wgląd w siedzibie zamawiającego.

Natomiast odnosząc się do pozostałego zakresu żądania zwartego we wniosku z 22 listopada 2023 r., P. Sp. z o.o., działając na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz mając na uwadze ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych (m. in. ustawa o prawie autorskimi prawach pokrewnych, art. 49 Konstytucji RP, art. 267 kk) odmówiło udzielenia informacji w żądanym zakresie. W ocenie organu nie stanowią one informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto nie została spełniona przesłanka uzasadniająca, że udostępnienie kopii dokumentów, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a więc nie służy szerszemu odbiorowi a jedynie indywidualnym potrzebom spółki.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność i odmowę udzielenia informacji publicznej przez P. Sp. z o.o. z/s w R. złożyła M. Sp. z o.o. w Z. domagając się orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt b P.p.s.a. o istnieniu obowiązku udostępnienia przez organ informacji publicznej żądanej przez stronę skarżącą we wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja która nie została udostępniona w BIP, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Skarżąca Spółka zarzuciła także (ewentualnie) naruszenie art. 3 ust. pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, ewentualnie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez uznanie, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona.

W odpowiedzi na skargę P. Sp. z o.o. w R. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W pierwszej kolejności wskazała, że skarga nie spełnia wymogów z art. 57 § 1 P.p.s.a., bowiem nie zawiera m. in. określenia czynności/opisu bezczynności, którą skarżący kwestionuje oraz wskazania interesu prawnego, jaki został wobec skarżącego naruszony. Wskazano także na wewnętrzną sprzeczność skargi. Z jednej strony strona wnosi skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, z drugiej, że organ odmówił udzielenia informacji publicznej.

Organ wskazał, że skarga na bezczynność powinna zostać oddalona, gdyż w sprawie wniosku z 23 listopada 2023 r. nie doszło do bezczynności. Odpowiedź na wniosek została udzielona drogą elektroniczną 6 grudnia 2023 r.

Odnośnie odmowy udostępnienia informacji publicznej P. Sp. z o.o. podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z 6 grudnia 2023 r. Wniosek dotyczył informacji przetworzonej, a strona skarżąca nie wykazała przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Dodatkowo wskazano na tajemnicę przedsiębiorstwa, która zawarta jest w dokumentacji wykonawczej projektowej. Informacja dotycząca udostępnienia wydanych warunków przyłączeniowych nie stanowi informacji publicznej. Harmonogram rzeczowo-finansowy oraz treść korespondencji elektronicznej stron umowy z wykonania zamówienia publicznego stanowi dokumentację wewnętrzną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) - zwanej dalej P.p.s.a.

Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. obejmuje również bezczynność czyli stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Strona skarżąca zarzuca P. sp. z o.o. bezczynność powstałą na tle stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2022 r., poz. 902 ze zm.)– dalej: "u.d.i.p.".

Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Przewiduje, że udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają. Wówczas podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości przekazania informacji i wskazuje w jakiej formie informacja może być udostępniona. W takim przypadku, jeżeli w ciągu 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2).

Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ww. ustawy są zatem: albo udzielenie informacji, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2) albo też wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1).

Przepisy u.d.i.p. określają też termin udostępnienia informacji publicznej. Regułę zawiera art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stanowiąc, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (wyjątki w tym zakresie zawierają: art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2).

Co do zasady przekroczenie tego terminu zarówno w przypadku udzielenia informacji, jak i wydania decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza bezczynność organu.

Niezależnie od tego, mogą zachodzić również sytuacje, w których podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji dopuszcza się bezczynności, poprzez wadliwe przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek, w którym wnioskowana informacja podlega udostępnieniu w trybie przepisów szczególnych i w sprawie nie ma zastosowania tryb udostępnienia informacji przewidziany w u.d.i.p., bądź też poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wnioskodawca nadużywa prawa do informacji publicznej.

W tej sytuacji, w przypadku złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności dokładne zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także, że żądana przezeń informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jak również, że nie zachodzą jednocześnie szczególne okoliczności niepozwalające na skorzystanie w trybu przewidzianego w u.d.i.p. – umożliwiają Sądowi dokonanie pełnej oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że P. sp. z o.o. jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jako podmiot dysponujący majątkiem publicznym i realizujący zamówienia publiczne.

Kluczowe znaczenie ma natomiast rozstrzygnięcie czy żądane przez skarżącą spółkę informacje stanowią informację publiczną i czy podlega ona udostępnieniu.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis ten konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Mając na względzie te przepisy uznać należy, że informację publiczną stanowi wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Za informację publiczną przyjąć należy treść różnego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

W rozpoznawanej sprawie P. sp. z o.o. pismem z dnia 6 grudnia 2023 r., w części dotyczącej wniosku strony skarżącej opisanego na wstępie, odmówiło udostępnienia kserokopii/skanów: projektu budowlano-wykończeniowego wraz z załącznikami, jaki przedłożyć miał wykonawca ww. inwestycji zamawiającemu, zgodnie z § 3 ust. 3 umowy na realizację ww. zadania, warunków przyłączeniowych dla ww. inwestycji, jeżeli zostały już wydane, harmonogramu Rzeczowo-Finansowego (Załącznik nr 4 do zawartej z wykonawcą umowy) oraz prowadzonej z wykonawcą korespondencji dotyczącej sposobu realizacji przedmiotu umowy, wskazując, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a ponadto udostępnienie kopii ww. dokumentów nie spełnia przesłanki uzasadniającej przyjęcie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a służy jedynie indywidualnym potrzebom spółki.

Treść tego pisma wskazuje (akcentuje to skarga), że z jednej strony organ przyjął, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, z drugiej zaś, że stanowią informację publiczną, ale przetworzoną, której udostępnienie wymaga wykazania przez żądającego szczególnej istotności dla interesu publicznego.

Już ta dwuznaczność pisma P. z 6 grudnia 2023 r. nie pozwala uznać go decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Pismo z dnia 16 grudnia 2023 r. nie zawiera uzasadnienia spełniającego warunki z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. oraz pouczenia o przysługującym odwołaniu i terminie do jego wniesienia, które to okoliczności również przesądzają o braku możliwości uznania go za decyzję.

Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez stronę skarżącą informacji stwierdzić należy, co następuje. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i prawa innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Prawo do informacji nie jest zatem prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom, przewidzianym w ustawach. Takie ustawowe ograniczenie prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej przewidziano w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepisy u.d.i.p. nie wyjaśniają, jak należy rozumieć termin "tajemnicy przedsiębiorcy". W tej kwestii odwołać należy się do ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2022 r., poz. 1233), która w art. 11 ust. 2 stanowi, że "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności". Z uwagi na istotne podobieństwo pojęć "tajemnicy przedsiębiorcy" oraz "tajemnicy przedsiębiorstwa", jak i powszechne ich zamienne stosowanie, wskazać należy, że tajemnica przedsiębiorcy i tajemnica przedsiębiorstwa w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy może być w niektórych sytuacjach rozumiana szerzej - jako informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Tak rozumiana tajemnica przedsiębiorcy zawiera element materialny w postaci np. szczegółowego opisu sposobu wykonania usługi, jej kosztu, oraz element formalny - woli utajnienia danych informacji (por. wyroki NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. I OSK 2456/14, z 5 lipca 2013 r., sygn. I OSK 511/13, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie będące przedmiotem rozważań Sądu informacje wiążą się z realizacją zamówienia publicznego, finansowanego ze środków publicznych, co do których stosuje się ustawę z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1270). Zgodnie z art. 35 tej ustawy klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności i z tego względu jednostka sektora publicznego nie może polegać wyłącznie na oświadczeniu przedsiębiorcy, co do jej istnienia, ale powinna samodzielnie dokonać oceny złożonego przez przedsiębiorcę zastrzeżenia pod kątem istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/12; wyrok WSA w Gdańsku z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 321/13; wyrok WSA w Łodzi z 9 czerwca 2014 r. sygn. II SAB/Łd 50/14).

W rozpoznawanej sprawie biorąca udział w przetargu F. sp. z o.o. z/s w Z. skierowała do P. sp. z o.o. pismo z dnia 2 listopada 2023 r., w którym zastrzegła jako tajemnicę przedsiębiorstwa "wszystkie dokumenty jakie wchodzą w skład przedstawionej dokumentacji wykonawczej zadania "Dostawa i montaż instalacji fotowoltaicznej na potrzeby [...] ".

Ponownie wskazać należy, że nawet samo zastrzeżenie poufności nie jest, w świetle cytowanych przepisów, wystarczające dla uznania, że obiektywnie występuje stan, który stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Nadto nieujawniona, poufna i zabezpieczona informacja musi mieć charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą.

Należy wskazać, że to "na składającym zastrzeżenie spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, że spełnione zostały przesłanki zastrzeżenia informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa, tj. zastrzegane informacje mają wartość gospodarczą, nie są powszechnie znane (lub łatwo dostępne) osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji oraz że wykonawca podjął działania w celu zachowania ich poufności. "Wykazanie" nie może przy tym ograniczać się do złożenia "zwykłego" oświadczenia, że spełnione są wszystkie przesłanki uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Jak wskazuje się w doktrynie, powoływane przez wykonawcę w uzasadnieniu zastrzeżenia określone okoliczności muszą mieć, co do zasady, charakter obiektywny i weryfikowalny, a także powinny być – stosownie do możliwości i potrzeby – poparte dowodami (np. w zakresie wykazania, jakie czynności lub środki bezpieczeństwa zostały przez wykonawcę podjęte w celu zachowania określonej informacji w poufności).

Rolą zamawiającego jest następnie ocena, czy wykonawca skutecznie dokonał zastrzeżenia określonych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa. W przypadku wadliwego zastrzeżenia zamawiający jest obowiązany odtajnić informacje (niekoniecznie całe dokumenty, które takie informacje zawierają). Zamawiający powinien przy tym pamiętać, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, jako wyjątek od zasady jawności postępowania, powinno być interpretowane restrykcyjnie.

W doktrynie i orzecznictwie wskazano, że weryfikacja zamawiającego nie może odbyć się wyłącznie poprzez bezrefleksyjne zaaprobowanie wyjaśnień danego wykonawcy, ale winna być oparta obiektywnymi przesłankami, gdyż tylko na ich podstawie można zweryfikować prawdziwość subiektywnych twierdzeń wykonawcy. Skuteczność dokonanego zastrzeżenia winna być poddana analizie i oceniona przez zamawiającego na podstawie informacji uzasadniających zastrzeżenie, nie zaś samodzielnie przez zamawiającego na podstawie samego charakteru zastrzeżonych informacji (por. P. Bogdanowicz "Dostęp do informacji w zamówieniach publicznych w prawie polskim i jego główne ograniczenia", wyd. Fundacja im. S. Batorego, forumIdei).

Sąd zwraca uwagę, że kwestia dostępu do informacji w kontekście zamówień publicznych była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądowych. W wyroku z 9.10.2009 r., I OSK 322/09 wydanym na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy Prawo zamówień publicznych, ale zachowującym aktualność, NSA wskazał, że szczególny charakter przywołanych przepisów nie oznacza, że Pzp. odbiera przymiot informacji publicznej innym niż umowy i protokoły dokumentom posiadającym taki walor, a dotyczącym postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień.

W wyroku z 2.02.2022 r., II SA/Gd 500/21 WSA w Gdańsku wskazał z kolei, że "przedsiębiorca nie może zastrzec tajemnicą przedsiębiorstwa informacji dotyczącej ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji, warunków płatności, nawet jeżeli dana umowa nie jest realizowana w obszarze zamówień publicznych, co wynika z ogólnej zasady jawności finansów publicznych, w tym m.in. jawności umów, których przedmiotem jest dyspozycja środkami publicznymi. Wyłączenie tych informacji z obszaru jawności podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej ma prawo uznać za niezastrzeżone, oceniając granice zastrzeżenia poczynionego przez przedsiębiorcę. W przeciwnym razie o dostępie do informacji publicznej ujmując rzecz w pewnym uproszczeniu, decydowałby sam przedsiębiorca".

W orzecznictwie wypracowano pogląd, że udostępnieniu podlega także sposób realizacji zamówienia publicznego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7.08.2019 r., II SA/Bd 1228/18, gdzie przedmiotem rozważań było m.in. udostępnienie informacji dot. rozwiązań projektowych, korespondencji z wykonawcą i przedkładanych wniosków dotyczących rozwiązań zamiennych).

Przekładając te uwagi na stan faktyczny sprawy i podzielając przedstawione poglądy orzecznictwa (także powołanego w skardze) Sąd stwierdza, że co do zasady brak jest podstaw by odmówić udostepnienia projektu budowlano – wykończeniowego wraz z załącznikami, warunków przyłączeniowych dla inwestycji czy też harmonogramu rzeczowo-finansowego (załącznik nr 4 do umowy) oraz prowadzonej korespondencji dotyczącej sposobu realizacji przedmiotu umowy.

Jak wskazuje skarżąca spółka w umowie zawartej z wykonawcą nie przedstawiono szczegółowego harmonogramu prac ani informacji o terminach – kwestie te znalazły się w załączniku nr 4 nazwanym harmonogramem.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że żądane informacje nie mają charakteru informacji przetworzonej, wymagającej przedstawienia szczególnej istotności dla interesu publicznego. Skarżąca żądała kserokopii lub skanów poszczególnych dokumentów.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że P. sp. z o.o. w R. dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej spółki z dnia 22.11.2023 r. i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał do jego rozpoznania w terminie 30 dni od daty zwrotu akt organowi.

Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mając na uwadze krótki czas, w którym udzielono odpowiedzi Spółce.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.