Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1311/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. sp. z o.o. z siedzibą w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 14 sierpnia 2015 r. na poczet zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy od lutego 2011 r. do grudnia 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

K. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej Skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 14 sierpnia 2015 r. na poczet zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy od lutego 2011 r. do grudnia 2012 r., w której zawarła wniosek złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "P.p.s.a." o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

Tymczasem nie można wstrzymać wykonania postanowienia o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Takie postanowienie nie nakłada bowiem na jego adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Postanowienie to ma charakter informacyjny. Organ podatkowy informuje mianowicie adresata w jaki sposób zarachował wpłatę określonej kwoty, tj. na poczet jakiej zaległości podatkowej i w jakim stopniu dana zaległość oraz odsetki za zwłokę zostały uregulowane. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 12 stycznia 2016 r., I SA/Rz 1138/15; postanowienie WSA w Łodzi z 20 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 461/15).

Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wniosek Skarżącej nie został w żaden sposób uzasadniony. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane we wniosku okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).

Wniosek Skarżącej powyższych wymogów nie spełnia. Niewątpliwie podstawą do jego uwzględnienia nie mógłby być sam fakt złożenia skargi oraz wskazania w niej, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Ustawodawca nie wiąże bowiem – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi. Sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77).

Innymi słowy celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (postanowienie NSA z 10 lipca 2008 r., II OZ 741/08).

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji