Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3067/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art. 255,  art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. sp. z o.o. w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł Skarżąca – I. sp. z o.o. w G. zwróciła się o zwolnienie z obowiązku jego zapłaty.

Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPPr. Ustosunkowując się do żądania dodatkowej dokumentacji podniosła natomiast, że jej dostarczenie jest bezcelowe, gdyż z dokumentacji tej nie będzie wynikał stan finansów spółki. Skarżąca przedstawiła jedynie ostatnie zajęcie konta bankowego.

W uzasadnieniu wniosku podała, że wszystkie konta są zablokowane, co uniemożliwia pozyskanie i dysponowanie środkami finansowymi. Wartość środków trwałych określiła na kwotę ponad 2.000.000 zł. Za ostatni rok obrotowy poniosła stratę w wysokości ponad 373.000 zł.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem osoba prawna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, iż powyższy wymóg spełnia.

Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma brzmienie art. 255 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Wezwanie takie w niniejszej sprawie wystosowano. Nie zostało ono jednak

Sygn. akt III SA/Wa 3067/10

wypełnione, a argumentacja Skarżącej zawarta w piśmie z 12 stycznia 2011 r. sprowadza się do kwestionowania celowości dostarczenia żądanych dokumentów.

Tymczasem podkreślić należy, iż strona nie ma możliwości kwestionowania skierowanego do niej wezwania, a jej subiektywne odczucie o zbędności żądanych przez Sąd danych dla potrzeb oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy pozostaje bez znaczenia dla wiążącego charakteru takiego wezwania - strona jest bowiem "obowiązana złożyć na wezwanie" dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe. Uchylenie się od współpracy z Sądem w tym zakresie nie może pozostać bez konsekwencji - z cytowanego wyżej art. 255 p.p.s.a. wynika bowiem, że tryb ten uruchamiany jest wtedy, gdy dane zawarte we wniosku są niewystarczające lub budzą wątpliwości, a zatem nieuczynienie zadość wezwaniu powoduje, iż materiał, którym dysponuje Sąd, pozostaje niekompletny, a wątpliwości co do oświadczeń strony nie zostają wyjaśnione. Subiektywne przekonanie strony o zasadności jej wniosku przy równoczesnym nieodniesieniu się do kwestii uznanych przez Sąd za niewystarczająco wykazane, powoduje, iż wniosku nie można uwzględnić.

Tym samym niewykonanie przez Skarżącą wezwania z 29 grudnia 2010 r. ma ten skutek, iż brakuje koniecznych informacji do stwierdzenia, że spełniła ona przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.

Ubocznie jedynie referendarz sądowy zauważa, że analogiczne do opisanego postępowanie Skarżącej spotkało się z podobną oceną w postępowaniu w sprawie III SA/Gl 1000/09 (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 25 października 2010 r.).