Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 129/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art.245 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu p o s t a n a w i a : ustanowić dla M. D. adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wnosząc o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że mieszka w spółdzielczym mieszkaniu o powierzchni 20,7 m ² i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie. Odpowiadając na wezwanie Przewodniczącego Wydziału IV zawarte w zarządzeniu z dnia 20 grudnia 2011 r. skarżący w piśmie z dnia 5 stycznia 2012 r. wyjaśnił, że nie może korzystać z renty wypłacanej w S. z uwagi na brak ważnego paszportu. Ponadto jego zdaniem na istniejącym tam koncie nie ma zgromadzonych pieniędzy, gdyż według jego informacji wypłacana w S. renta została zawieszona, a z istniejących na tym koncie funduszy, bank pobierał miesięczna prowizję za prowadzenie rachunku. Skarżący wskazał, ze posiada tylko obywatelstwo [...], a przepisy zakazują wypłatę renty za granicą obywatelom [...]

Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Jak wynika z treści powołanych przepisów, kryterium przesądzającym o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy jest stan majątkowy wnioskodawcy. Ustawa w sposób precyzyjny określa warunki przyznania prawa pomocy, zaś kryteria te każdorazowo są odnoszone do sytuacji finansowej ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy. Dopiero analiza podanych we wniosku okoliczności dokonywana w związku z przepisami ustawy daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej sytuacji zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku.

Odnosząc przywołaną wyżej regulację prawną do sytuacji majątkowej skarżącego stwierdzić należy, że przewidziana w art. 246 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym została spełniona w stopniu pozwalającym na uwzględnienie złożonego wniosku.

Z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy wynika, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani łatwego do spieniężenia majątku. Jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł.

W tym stanie rzeczy należy podkreślić, iż sytuacja finansowa skarżącego jest wyjątkowo trudna, a otrzymywane środki pieniężne z pewnością nie mogą zaspokoić jego wszystkich kosztów utrzymania i nie pozwalają na poczynienie żadnych oszczędności. Tym samym nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie adwokata przekracza możliwości płatnicze skarżącego i mogłoby go narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu siebie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.