Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 4655/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 116 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 11 ust 1 i ust 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Protokolant Anna Rybak, po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 918/20 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 25 maja 2020 r., nr 2401-IEW3_4123.54.2020.15 UNP: 2401-20-096655 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 13 maja 2021 r., I SA/Gl 918/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił skargę A. J. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 25 maja 2020 r., nr 2401-IEW3_4123.54.2020.15 UNP: 2401-20-096655, w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe.

W uzasadnieniu wyroku sąd zrelacjonował przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że w tej sprawie organy podatkowe wykazały tzw. pozytywne przesłanki, zawarte w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: "o.p."), pozwalające na orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako członka zarządu P. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Skarżący był jedynym członkiem zarządu Spółki w okresie od 11 lipca 2011 r. do 29 maja 2015 r. i w tym czasie (w listopadzie 2014 r.) kierowany przez niego podmiot wystawił sześć tzw. pustych faktur, co skutkowało wymiarem podatku Spółce. W sprawie ustalono również, że wszczęta wobec Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Z kolei w kwestii przesłanek negatywnych, sąd stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy istniała podstawa do wystąpienia przez członka zarządu o ogłoszenie upadłości Spółki. Zdaniem sądu, powinno to nastąpić najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od upływu terminu drugiej wymagalnej płatności, którą było zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r., płatne do 31 marca 2015 r. To zaś nie nastąpiło, przy czym także w tym punkcie czasu (15 kwietnia 2015 r.) Skarżący był jedynym członkiem zarządu Spółki. Brak wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, pomimo istnienia ku temu podstaw był więc udziałem Strony. Jednocześnie, wspomniany podmiot nie wykazał ani tego, że bez swojej winy nie wystąpił o upadłość Spółki (lub nie doprowadził do wszczęcia postępowania układowego) ani nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożył pełnomocnik Skarżącego. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") wyrokowi zarzucił "naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci":

1) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz niepodjęcie przez sąd pierwszej instancji wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz załatwienia sprawy na etapie postępowania przed organem administracyjnym;

2) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, ograniczając się wyłącznie do jednostronnego zbadania i uwzględnienia okoliczności przemawiających na niekorzyść Strony skarżącej z jednoczesnym bezzasadnym oddaleniem wniosków dowodowych Skarżącego celem wykazania istnienia przesłanek egzoneracyjnych;

3) art. 191 o.p., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu występowały przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki oraz że ponosi on winę za niezłożenie ww. wniosku, pomimo, iż do daty odwołania z funkcji członka zarządu nie posiadał on wiedzy na temat istnienia zaległości podatkowych, jak i nie uczestniczył w postępowaniach podatkowych w tym przedmiocie;

4) art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 21 § 3 i art. 212 o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż ostateczna decyzja organu podatkowego na Spółkę, na podstawie której została wydana przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego w listopadzie 2014 roku, chociaż jest to decyzja wymiarowa określająca dopiero zobowiązanie, jej wymagalność oraz możliwość dokonywania egzekucji z majątku Spółki podczas, gdy skutki te miały miejsce w czerwcu 2017 r.;

5) art. 116 o.p., przez błędne jego zastosowanie i przyjęcie odpowiedzialności Skarżącego jako byłego członka zarządu, za zobowiązania Spółki, podczas gdy brak jest ku temu podstaw, albowiem istniały negatywne przesłanki zwalniające Skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki;

6) art. 116 pkt 1 lit. b o.p., poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy niezłożenie wniosku o upadłość nastąpiło bez winy Skarżącego;

7) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. w zw. z art. 10, art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r., poz. 233, dalej: "p.u.n."), poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki istniała niewypłacalność i podstawa do ogłoszenia upadłości tej Spółki, a niezgłoszenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego Spółki nastąpiło z winy Skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki kondycja finansowa Spółki była dobra i nie istniały przesłanki formalno-prawne do ogłoszenia upadłości Spółki, wobec czego nie można stronie przypisać także winy w niezgłoszeniu bezpodstawnego wniosku o upadłość;

8) art. 116 o.p., poprzez błędną jego wykładnię oraz interpretację, a w konsekwencji jego błędne zastosowanie, poprzez uznanie, że prezes zarządu Spółki nie złożył we właściwym czasie wniosku o upadłość;

9) art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 64 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie jakim przepis art. 108 § 2 pkt 2 lit. a oraz art. 116, art. 21 i art. 212 o.p. nie przewiduje możliwości, aby były członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uwolnił się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zobowiązanie podatkowe na podstawie którego wszczęto przeciwko Spółce bezskuteczną egzekucję, nie istnieje w sytuacji, w której orzeczenie zapadło w postępowaniu wszczętym po dacie utraty przez obowiązanego statusu członka zarządu spółki.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącego wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Jednocześnie, na zasadzie art. 193 Konstytucji RP wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją bowiem od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Nadto, na zasadzie art. 125,,[1]" pkt 1 p.p.s.a., wniósł o zawieszenie postępowania przez sąd z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy de facto od rozstrzygnięcia prawnokarnej odpowiedzialności Skarżącego w toczącym się przed Prokuraturą Okręgową w Katowicach postępowaniu karnym dotyczącym powyższego zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Postanowieniem z 23 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił zawieszenia postępowania w tej sprawie. Na rozprawie 26 marca 2024 r. sąd oddalił także wniosek Skarżącego o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku.

W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach naruszenia prawa procesowego oraz zarzutach naruszenia prawa materialnego, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe, albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 9 maja 2013 r., I OSK 2355/11). Jednak w tej sprawie rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa procesowego wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów naruszenia art. 116 § 1 o.p., gdyż prawidłowa wykładnia tego przepisu rzutuje na ocenę stanowiska sądu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Należy zatem przypomnieć, że w myśl art. 116 § 1 o.p. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie zaś z art. 116 § 2 o.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Wynikające z art. 116 o.p. przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki mają charakter pozytywny oraz negatywny. Jedną z przesłanek negatywnych, czyli wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki, jest zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo wykazanie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zgodnie z art. 10 p.u.n. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 p.u.n.), a także wtedy gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 p.u.n.). W takiej sytuacji dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 p.u.n.).

Na tle tych regulacji w orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osób trzecich nie bada się kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego. Przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność oraz zakresem tej odpowiedzialności (zob. np. wyroki NSA: z 15 grudnia 2020 r., II FSK 1576/20; z 12 października 2023 r., III FSK 3127/21; z 29 listopada 2023 r., III FSK 4261/21). Odnośnie do przesłanki dotyczącej zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości albo wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, w orzecznictwie wskazuje się, że nie ma znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma także znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21). Każdy, kto nie płaci określonego ustawą (lub umową) drugiego z kolei zobowiązania, staje się od tej chwili niewypłacalny (wyrok NSA z 6 kwietnia 2020 r., II FSK 133/20). Ugruntowany ponadto jest pogląd, że nie stanowi przeszkody w zastosowaniu art. 116 § 1 o.p. fakt, że Skarb Państwa jest jedynym wierzycielem (zob. np. wyroki NSA: z 10 stycznia 2017 r., II FSK 3737/14; z 28 kwietnia 2017 r., I FSK 1624/15; z 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15; z 23 października 2018 r., II FSK 3005/16; z 5 grudnia 2018 r., II FSK 1686/18; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18; z 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19; z 21 lipca 2020 r., II FSK 1099/20; z 18 września 2020 r., II FSK 729/20; z 3 marca 2022 r., III FSK 335/21; z 6 maja 2022 r., III FSK 538/21; z 12 stycznia 2023 r. III FSK 1424/21). Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do Skarbu Państwa, prowadziłoby do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., III FSK 1155/21). Należy zwrócić uwagę na szczególny charakter regulacji zawartej w art. 116 § 1 o.p., która dotyczy odpowiedzialności za dług publiczny. Odpowiedzialność ta nie wynika ze stosunków cywilnoprawnych, w których obowiązują odmienne reguły dotyczące dochodzenia należności od podmiotów zobowiązanych (zob. wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r., III FSK 646/21; z 31 stycznia 2023 r., III FSK 1599/21). Co przy tym istotne, ocena przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 o.p. w zw. z art. 11 ust. 1 p.u.n., powinna nastąpić z uwzględnieniem kwoty zobowiązania podatkowego określonego w decyzji, a nie deklaracji podatkowej, nawet jeżeli decyzja ta została wydana w okresie, kiedy członek zarządu nie pełnił już funkcji. Taki pogląd wyrażony został w uzasadnieniu uchwały NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09 i jest aprobowany w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 6 października 2016 r., I FSK 41/15; z 1 lipca 2021 r., III FSK 3623/21 i III FSK 3624/21; z 11 sierpnia 2021 r., III FSK 3902/21). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie.

W świetle tych uwag nie zasługują na uwzględnienie zarzuty i argumenty skargi kasacyjnej dotyczące braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki.

Po pierwsze, jak już wspomniano, nie ma podstaw, aby w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności Skarżącego kwestionować wysokość niewpłaconego przez Spółkę podatku od towarów i usług za listopad 2014 r. Kwestia ta została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, prowadzonym z udziałem Spółki. Nie zmienia tego fakt, że postępowanie to prowadzone było w okresie, kiedy Skarżący przestał pełnić funkcję prezesa zarządu Spółki i w związku z tym nie miał możliwości podnoszenia argumentów podważających wysokość zobowiązania podatkowego. Ustawodawca podatkowy nie przewiduje możliwości, aby w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki, uczestniczyli byli członkowie jej zarządu. Stroną tego postępowania jest wyłącznie Spółka reprezentowana przez aktualny zarząd, który jest odpowiedzialny za prowadzenie spraw Spółki.

Okoliczność, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki nie wpływa na brak jego winy w niezłożeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, a tym samym na wyłączenie jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Organy podatkowe wykazały, a sąd pierwszej instancji słusznie to zaakceptował, że wniosek o upadłość Spółki powinien zostać złożony w okresie, kiedy Skarżący pełnił jeszcze obowiązki członka jej zarządu. W tej sprawie bez znaczenia jest okoliczność, że należność Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2014 r. została ujawniona w decyzji organu podatkowego, wydanej w grudniu 2016 r. Istotnym jest, że do nieregulowania zobowiązań podatkowych Spółki określonych w decyzji doszło w okresie wykonywania przez Skarżącego obowiązków członka zarządu. Dla zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, wymagalność zobowiązania nie została powiązana z datą wydania lub doręczenia decyzji określającej jego wysokość, ale z terminem płatności określonym przepisami prawa i nie zmienia tego domniemanie, zgodnie z którym, w przypadku zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba, że organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 2 i 3 o.p.). Niezależnie od tego sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że kwota zobowiązania podatkowego Spółki określona decyzją organu podatkowego wynikała z faktu wystawienia przez Spółkę, kierowaną wówczas jednoosobowo przez Skarżącego, sześciu "pustych" faktur. W tych okolicznościach faktycznych Skarżący nie może zatem skutecznie bronić się twierdząc, że w czasie kiedy pełnił funkcję członka zarządu nie posiadał wiedzy na temat tych zaległości.

Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenie wskazanych w niej przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Niezasadne w szczególności są zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w tej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a jego ocena nie przekracza granic swobodnej oceny. Dlatego należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, który nie dopatrzył się uchybienia przepisom procesowym, dotyczącym kwestii dowodzenia w postępowaniu podatkowym. W sprawie nie doszło też do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Zarówno organy podatkowe, jak sąd pierwszej instancji, dokonały prawidłowej wykładni art. 116 o.p. w zw. z art. 10 oraz art. 11 p.u.n. W tej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 21 § 3 i art. 212 o.p. Należy jeszcze raz wyjaśnić, że decyzja podatkowa wydana wobec Spółki nie była decyzją ustalającą (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.), tylko określającą wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Nie można też podzielić zarzutów dotyczących naruszenia art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący miał zagwarantowane prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia swojej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie nie narusza granic konstytucyjnej ochrony prawa własności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).

SNSA Bogusław Woźniak SNSA Wojciech Stachurski SNSA Jacek Pruszyński