Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SO/Ol 2/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 2 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.W. o wymierzenie Wójtowi Gminy S. grzywny za nieprzekazanie skargi z 22 marca 2023 r. wraz z aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Wójtowi Gminy S. grzywnę w wysokości 100 (słownie: sto) złotych, 2. zasądzić od Wójta Gminy S. na rzecz F.W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z 8 maja 2023 r. F.W. (dalej jako: "wnioskodawca", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy S. (dalej także: "organ") na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") za nieprzekazanie skargi z 22 marca 2023 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z 7 listopada 2022 r. o zwrot podatku od nieruchomości wyegzekwowanego od 2004 r. Z dołączonej do wniosku skargi z 22 marca 2023 r. wynika, że skarżący wniósł 13 lutego 2023 r. ponaglenie w sprawie niezałatwienia jego wniosku z 7 listopada 2022 r., przy czym organ nie podjął żadnej czynności i nie wykazał przyczyn, dla których nie podjęto czynności prawnych i faktycznych związanych ze złożonym wnioskiem.

W piśmie procesowym z 22 maja 2023 r. (data wpływu do Sądu: 25 maja

2023 r.) Wójt Gminy S., ustosunkowując się do powyższego wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny, wskazał, że skarga z 22 marca 2023 r. wpłynęła do organu 23 marca 2023 r. Ze względu na dużą ilość pism składanych przez skarżącego skarga została omyłkowo dołączona do akt innej sprawy. W związku

z powyższym oraz ze względu na natłok spraw pracownik odpowiedzialny za merytoryczne załatwienie sprawy nie przekazał skargi w terminie. Jednocześnie organ w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 15 maja 2023 r. przekazał skargę strony

z 22 marca 2023 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Ol 8/23.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz

z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

Przepis ten statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej (postanowienia NSA: z 17 maja 2023 r., sygn. akt II OZ 221/23; z 18 maja 2023 r., sygn. akt II OZ 219/23; dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; CBOSA).

Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się

do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zatem wyłącznymi przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny

do wymierzenia grzywny organowi jest: 1) wniosek o wymierzenie grzywny oraz

2) stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., bez względu na przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie. Przyczyny nieprzekazania skargi w terminie mogą mieć ewentualnie wpływ na wysokość wymierzonej grzywny. Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny i prewencyjny. Służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie czynności w terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości (postanowienie NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt III OZ 215/23, CBOSA).

Przedmiotem skargi strony z 22 marca 2023 r. była bezczynność organu

w przedmiocie rozpoznania wniosku z 7 listopada 2022 r. o zwrot podatku

od nieruchomości wyegzekwowanego od 2004 r. Skarga ta wpłynęła do organu

23 marca 2023 r., a zatem termin jej przekazania do tut. Sądu wraz z odpowiedzią

na skargę oraz aktami sprawy upłynął 24 kwietnia 2023 r. Skarga wraz

z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy została zaś przekazana dopiero przy piśmie z 22 maja 2023 r. (data nadania przesyłki pocztowej: 24 maja 2023 r.).

Zdaniem Sądu, przedstawione wyżej okoliczności faktyczne potwierdzają niewykonanie przez organ obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami w terminie 30 dni, określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., co przesądza o zasadności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2023 r. (M.P. z 2023 r. poz. 218), przeciętne wynagrodzenie miesięczne

w gospodarce narodowej w 2022 r. wyniosło 5.540,25 zł, a w drugim półroczu 2022 r. wyniosło 5.783,75 zł. Ustawodawca nie przewidział dolnej granicy grzywny oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

Jak już wyżej podkreślono, przekazanie skargi wraz z aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu. Opóźnienie

w realizacji tego obowiązku, a co za tym idzie oddalenie w czasie możliwości rozpoznania sprawy, ogranicza stronie możliwość realizacji jej konstytucyjnego prawa do sądu. Jednocześnie wskazać należy, że o ile przytoczona przez organ

w odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną argumentacja dotycząca nieprzekazania skargi do sądu w terminie 30-dniowym nie może w żaden sposób sanować owego uchybienia, o tyle podkreślić należy, że została ona uwzględniona przy określeniu wysokości orzeczonej grzywny. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze okres, który faktycznie upłynął pomiędzy wpłynięciem skargi do organu a jej przekazaniem do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Sąd wziął pod uwagę m.in. to, że organ wykonał swój obowiązek ustawowy dopiero po wniesieniu przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi. Z drugiej strony Sąd uwzględnił, że z uwagi na ilość pism składanych przez skarżącego i ich niejednokrotnie niejasną treść, w sytuacji toczącego się równolegle postępowania w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r., mogły powstać wątpliwości co do charakteru pisma. Wyraźnego zaznaczenia wymaga jednak, że nie uprawniało to organu do nieprzekazania pisma kierowanego do tut. Sądu i zarzucającego bezczynność organu w przedmiocie wniosku z 7 listopada 2022 r. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne, niezależne od tego, czy dany podmiot uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony do nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu.

W konsekwencji Sąd uznał, że wysokość nałożonej grzywny jest adekwatna do stopnia stwierdzonego uchybienia i będzie wystarczająca do zdyscyplinowania organu, który w przyszłości powinien mieć świadomość konsekwencji naruszenia ciążących na nim obowiązków dla zapewnienia toku prawidłowego postępowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji postanowienia.

Rozstrzygając o kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł jak w punkcie 2. sentencji postanowienia, mając na względzie regulacje prawne zawarte

w przepisach art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.