Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2192/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1,  art. 2 ust. 1 pkt 2,   ust. 3 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 3 pkt 26, 27 oraz 43, art. 24 ust. 2, art. 52a,  art. 61 pkt 2, art. 63 ust. 1,  art. 73 ust. 1, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 103
journal: Dz.U. 2019 poz 1252
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 31 poz 1 art. 2
law: Rzozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania  prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa  żywności

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 359/21 w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 listopada 2020 r. nr BŻ.WS.411.51.2020 w przedmiocie kar pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od M. Ł. na rzecz Głównego Inspektora Sanitarnego 1350 (słownie: jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2021r., sygn. akt V SA/Wa 359/21 oddalił skargę M. Ł. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: GIS, Główny Inspektor) z 10 listopada 2020 r., którą utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy (dalej: PWIS) z 17 lipca 2020 r. wymierzającą stronie karę pieniężną 9.000 zł, obejmującą kary:

- 6.000 zł, wymierzoną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1252 z późn. zm.; dalej: u.b.ż.ż.) w zw. z art. 52a i art. 26 ust. 1 pkt 4 u.b.ż.ż. w zw. z art. 10 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 192/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. Urz. UE L poz. 404 z 30 grudnia 2006 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 1924/2006) i § 13 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. c) i § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 września 2010 r. w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1026), za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, takich, jak: "M.", "M. ", "M.", "M.", "M.", "M.", "M.", "M.", "C." i podawanie nieprawidłowych informacji na temat żywności na stronie internetowej w odniesieniu do ww. produktów;

- 3.000 zł, wymierzoną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 pkt 2 u.b.ż.ż. w zw. z art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L poz. 139 z 30 kwietnia 2004 r., s. 1, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 852/2004) za prowadzenie w okresie od 31 marca 2017 r. do 25 lipca 2019 r. działalności w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu środków spożywczych bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się strona i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), w której zaskarżyła orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 2 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2021 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, pomimo iż przedmiotem działalności skarżącego są produkty pochodzenia zwierzęcego tj. mleko, i w związku z tym wobec skarżącego nie winny mieć zastosowania przepisy w/w ustawy.

Nadto zarzuciła naruszenie:

2. art. 103 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 61 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.b.ż.ż. przejawiające się w przyjęciu, że powyższe przepisy mają zastosowanie w sprawie, tj. że Skarżący miał obowiązek dokonania zgłoszenia o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej pomimo faktu, iż przedmiot działalności Skarżącego to produkcja i obrót produktem pochodzenia zwierzęcego – mlekiem;

3. art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. przejawiające się w przyjęciu, że powyższe przepisy mają zastosowanie w sprawie w zakresie znakowania produktu w sytuacji, gdy Skarżący wprowadził produkty spożywcze – mleko.

Z uwagi na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Organ – GIS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) dowodu uzupełniającego z wydruku z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej RP (w skrócie: CEIDG) o wpisie działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę.

Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik organu wnosił jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz wnosił o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, których nie stwierdzono w rozpatrywanej sprawie. Skargę kasacyjną, w granicach której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Ponadto na mocy art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna także zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym bowiem nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający NSA uznał, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż podniesione zarzuty nie zawierały usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie spór sprowadzał się do kwestii, czy przedmiotem działalności skarżącego (produkcji i wprowadzania do obrotu) były produkty, które będąc produktami pochodzenia zwierzęcego, powinny podlegać kontroli Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej i z uwagi na wyłączenie z art. 2 ust. 1 pkt 2 tego aktu nie powinny podlegać uregulowaniom ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a tym samym skarżący mógł prowadzić działalność w odniesieniu do spornych produktów bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru zakładów wprowadzających do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjętych urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej (art. 63 ust. 1 w zw. z art. 61 pkt 2 u.b.ż.ż.), a w rezultacie zostały nałożone na stronę kary na podstawie przepisów – art. 103 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, które nie miały w sprawie zastosowania.

Wobec tak zakreślonego sporu, należało podnieść, że wszystkie zarzuty oparto na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skoro zgłoszono wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji, Sąd odwoławczy, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.), rozpoznawał ją w ramach powołanej podstawy z art. 174 pkt 1 tej ustawy. Powołanie tej podstawy spowodowało, że Sąd odwoławczy przy braku zarzutów prawa procesowego nie miał możliwości badania prawidłowości ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy i postępowania dowodowego przyjętych w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji dla oceny trafności zgłoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego miarodajny był stan faktyczny ustalony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Bezsporne było w tej sytuacji, że przedmiotem oceny organów i WSA były produkty, oznaczone przez stronę jako mleko dla dzieci [...] bądź jako mleko początkowe albo mleko następne (w formie proszku) oraz [...] C. Skarżący nie kwestionował, że produkty te stanowiły żywność (środek spożywczy), którą w myśl art. 3 ust. 1 u.b.ż.ż jest każda substancja lub produkt w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463; dalej: rozporządzeniem 178/2002), czyli jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać.

Skarżący natomiast próbował podnosić, że organy zaklasyfikowały ww. produkty jako produkty niezwierzęce, podczas gdy produkty te stanowiły przetworzone mleko, czyli żywność pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14; dalej: rozporządzenie 853/2004), rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 75) i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2023 r. poz. 872), do której na mocy art. 2 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. ustawa ta nie miała zastosowania.

Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że organy ani WSA nie podważały, że opisane produkty zostały wytworzone z mleka krowiego, a za to podkreślały, że były to środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, a z ich nazwy wynikało, że są z krowiego mleka oraz że ocenie podlegało oznakowanie ww. produktów, przekazywane konsumentom na stronach internetowych, także tych, na których oferowano te środki do sprzedaży.

Należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ust. 1 u.b.ż.ż. ustawa ta określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia 178/2002, doprecyzowując w ust. 2, że określa m.in. 1) wymagania zdrowotne żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniach Unii Europejskiej; 2) lit. a) -wymagania dotyczące przestrzegania zasad higieny, w tym żywności - w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319; dalej: rozporządzenie 852/2004) oraz w ust. 3 pkt 1 u.b.ż.ż,, że reguluje również zasady sprzedaży, reklamy i promocji środków spożywczych. Akt ten jest "podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia bezpieczeństwa żywności (zarówno pochodzenia niezwierzęcego, jak i żywności pochodzenia zwierzęcego) oraz żywienia. Jedynie specyficzne wymagania odnoszące się wyłącznie do produktów pochodzenia zwierzęcego regulowane są przepisami odrębnymi Unii Europejskiej oraz przepisami ustawy o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego" (uzasadnienie projektu u.b.ż.ż., druk sejmowy V.573).

Ponadto na mocy art. 3 ust. 2 u.b.ż.ż. produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.

Zatem, skoro problem dotyczył bezpieczeństwa produktów, będących środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego i w tym zakresie ich oznakowania, to nie miał zastosowania wyjątek z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż., skoro rozporządzenie 853/2004 ustanawia szczególne przepisy dla podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze w zakresie higieny żywności pochodzenia zwierzęcego, które to przepisy stanowią uzupełnienie przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 (art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia). Natomiast rozporządzenie 854/2004 ustanawia szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego (art. 1 ust. 1 ww. aktu).

Jak już wspomniano, sporne produkty zostały uznane za środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, czego skarżący nie podważał. Definicję ich zawiera art. 3 ust. 3 pkt 43 u.b.ż.ż., w myśl którego środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego to środek spożywczy, który ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania wyraźnie różni się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i zgodnie z informacją zamieszczoną na opakowaniu jest wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych: a) osób, których procesy trawienia i metabolizmu są zachwiane lub osób, które ze względu na specjalny stan fizjologiczny mogą odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego spożycia określonych substancji zawartych w żywności - taki środek spożywczy może być określany jako "dietetyczny", b) zdrowych niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat. W ramach ostatniego pkt (lit. b) ustawodawca wyróżnił: preparaty do początkowego żywienia niemowląt jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stosowany w żywieniu niemowląt przez pierwsze miesiące życia, pokrywający całkowite zapotrzebowanie żywieniowe do czasu wprowadzenia odpowiedniego żywienia uzupełniającego (art. 3 ust. 3 pkt 27 u.b.ż.ż.) oraz preparaty do dalszego żywienia niemowląt jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stanowiący podstawowy płynny składnik stopniowo różnicującej się diety, stosowany w żywieniu niemowląt od momentu wprowadzenia odpowiedniego żywienia uzupełniającego (art. 3 ust. 3 pkt 26 u.b.ż.ż.).

Sam skarżący oznaczał swoje produkty jako mleko dla dzieci, w tym: mleko początkowe bądź mleko następne.

Na mocy art. 24 ust. 2 u.b.ż.ż. środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, ze względu na swoje przeznaczenie, obejmują w szczególności następujące grupy, m.in.: 1) preparaty do początkowego żywienia niemowląt, w tym mleko początkowe, oraz preparaty do dalszego żywienia niemowląt, w tym mleko następne; 2) środki spożywcze uzupełniające, obejmujące produkty zbożowe przetworzone i inne środki spożywcze dla niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat.

Jak wynika z treści § 13 rozporządzenia w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz preparaty do dalszego żywienia niemowląt są wprowadzane do obrotu pod nazwami, odpowiednio: "preparat do początkowego żywienia niemowląt" i "preparat do dalszego żywienia niemowląt" (ust. 1), przy czym preparaty, o których mowa w ust. 1, wytwarzane wyłącznie z białka mleka krowiego lub białka mleka koziego, są wprowadzane do obrotu pod nazwami, odpowiednio, "mleko początkowe" i "mleko następne".

Zatem strona, oznaczając produkty jako mleko początkowe, mleko następne wskazywała nie tylko na ich przeznaczenie, ale i ich charakter jako środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego.

W świetle powyższego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż., zgłoszony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej.

Skarżący nie kwestionował w skardze kasacyjnej oznakowywania spornych produktów, jak ustaliły organy i WSA zaakceptował, wbrew nie tylko rozporządzeniu w sprawie środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, ale i rozporządzeniu 1924/2006, do spełniania wymagań którego zobowiązuje art. 52a u.b.ż.ż. (Środki spożywcze mogą być znakowane oświadczeniami żywieniowymi i zdrowotnymi pod warunkiem spełniania wymagań określonych w rozporządzeniu 1924/2006).

Konsekwencją naruszeń wspomnianych uregulowań było wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. kary pieniężnej 6.000 zł. Przepis ten stanowi, że ten, kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 33 ust. 3 i 4, art. 45 ust. 3 i 4, art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 52a, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3 i art. 44 pkt 2, podlega karze pieniężnej, której górną granicę wyznacza art. 101 ust. 2 pkt 1 u.b.ż.ż.

Dlatego niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 u.b.ż.ż. postawiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, to należy dodać, że skoro omawiane produkty podlegały ocenie pod kątem spełniania wymogów u.b.ż.ż. w zakresie bezpieczeństwa żywności, to uprawnionymi do tej kontroli, na mocy art. 73 ust. 1 u.b.ż.ż. były organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (pkt 1 lit. a-d).

Skarżący wprowadzał do obrotu (bezsporne) ww. produkty spożywcze, będące produktami pochodzenia zwierzęcego, nieobjęte urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej, to na mocy art. 63 ust. 1 w zw. z art. 61 pkt 2 u.b.ż.ż. był uzyskać przed rozpoczęciem działalności zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów. Mimo że kontrolowane postępowanie dotyczyło zdarzeń stwierdzonych w marcu 2017 r., to skarżący dopiero [...] lipca 2019 r. uzyskał decyzję o zatwierdzeniu zakładu wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów PIS.

W tej sytuacji, skoro skarżący prowadził działalność w zakresie produkcji i obrotu żywnością bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów, to zasadnie została na niego nałożona kara pieniężna na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 w z w. z ust. 2 pkt 2 u.b.ż.ż.

Wyjaśnić także trzeba, co organy zasadnie podnosiły, że kary wymierzane na podstawie art. 103 u.b.ż.ż. mają charakter obligatoryjny, a decyzje je nakładające są decyzjami związanymi.

Co do wniosków dowodowych organu, zgłoszonych w odpowiedzi na skargę kasacyjną, należy wyjaśnić, że chociaż w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów dotyczących postępowania przed NSA, na podstawie art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy regulujące postępowanie przed WSA, to jednak nie oznacza, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Przy tym okoliczności, które miałyby być wykazane zgłoszonym wnioskiem, że skarżący prowadził obrót wspomnianymi wyżej produktami, a więc działalność gospodarczą w tym zakresie, nie były przez skarżącego kwestionowane.

W tej sytuacji, na mocy art. 184 p.p.s.a., należało oddalić skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono (w pkt 2 sentencji wyroku) na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r., poz. 1935). Na koszty tego postępowania składało się wynagrodzenie pełnomocnika organu, nieprowadzącego sprawy przed WSA, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).