Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 775/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2025-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej wniesionej przez J. Ś. w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 lipca 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.222.2024.DK w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.

Odpis wyroku doręczono uczestnikowi postępowania J. Ś. (dalej: Uczestnik postępowania) w dniu 2 stycznia 2025 r. z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej oraz o przymusie adwokackim.

6 stycznia 2025 r. Uczestnik postępowania złożył elektronicznie pismo zatytułowane "skarga", w której zarzucił sędziom działanie o charakterze kryminalnym. Wyraził swoje niezadowolenie z działania sędziów uczestniczących w wydaniu wyroku i z wydanego wyroku. Kwestionuje sposób ustalenia jego miejsca ostatniego pobytu. W jego ocenie motywy rozstrzygnięcia wyroku wskazują, że sędziowie tkwią w kłamstwie i przestępczym poświadczaniu nieprawdy, ponieważ powtórzyli nieprawdę. W jego ocenie błędne są rozważania sędziów co do majątku zobowiązanego. Są one sprzeczne z faktami i oparte są na pomówieniach. Uczestnik postępowania wskazał, że sędziowie naruszyli zasadę bezstronności i zasugerował wystąpienie działań korupcyjnych. Jego zdaniem wyrok został wydany na zlecenie urzędników zainteresowanych prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Sprawa musi być zweryfikowana przez prokuraturę, z uwagi na możliwość popełnienia przestępstwa przez sędziów WSA. Wniósł o ponowną analizę sprawy przez inny skład sędziowski oraz o przekazanie sprawy do Rzecznika Dyscyplinarnego celem wszczęcia postępowania.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 stycznia 2025 r. odpis pisma doręczono stronom postępowania.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2025 r. Uczestnik zażądał wyjaśnień odnoście doręczania mu pism na niewłaściwy adres.

W odpowiedzi na powyższe poinformowano go, że adres (skrytki pocztowej znajduje się w aktach administracyjnych.

W piśmie z 23 stycznia 2025 r. Uczestnik postępowania wykazując niezadowolenie z udzielonej mu odpowiedzi zwrócił się z zapytaniem o wskazanie, kiedy sprawa zostanie przekazana do Rzecznika Dyscyplinarnego. Następnie w piśmie z 5 lutego 2025 r. wskazał, że łamane są jego prawa, nie został poinformowany o tym, że przysługuje mu prawo do zaskarżenia wyroku. Nie wezwano go do sprecyzowania, czy pismo z 6 stycznia 2025 r. stanowi środek zaskarżenia. Oświadczył, że wskazane pismo jest zaskarżeniem wyroku.

Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału z 6 lutego 2025 r. pismo z 6 stycznia 2025 r. uznano za skargę kasacyjną i przekazano sędziemu celem podjęcia dalszych czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Na występie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna w świetle przepisów p.p.s.a., musi spełniać określone w niej warunki, wymienione w art. 173 - 177. Pismo z dnia 6 stycznia 2025 r. nie spełniało wymogów przewidzianych dla skargi kasacyjnej.

Niemniej jednak w związku z pismem Uczestnika postępowania doprecyzowującym pismo to zakwalifikowano jako skargę kasacyjną, uznając, że złożono ją z zachowaniem 30-dniowego terminu liczonego od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem (art. 177 § 1 p.p.s.a.).

Uczestnikowi postępowania doręczono odpis wyroku z pouczeniem (pismo z 19 grudnia 2024 r.), w którym zawarto informację o możliwości zaskarżenia wyroku skargą kasacyjną (pkt 1 pouczenia) oraz o konieczności sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (pkt 2 pouczenia), a także inne istotne dla niego pouczenia.

Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Stosownie zaś do art. 175 p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a). Skarga kasacyjna może być sporządzona przez: (pkt 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; (pkt 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (§ 3).

Wykładnia przepisu art. 175 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że skargi kasacyjnej nie może sporządzić strona osobiście ani jej pełnomocnik nie spełniający warunków o których mowa w ww. przepisie, tj. niebędący tzw. "profesjonalnym" pełnomocnikiem. Uprawnionymi do jej wniesienia są wyłącznie podmioty wymienione w treści cytowanego art. 175 p.p.s.a.

Wymóg ten zwany "przymusem adwokackim" ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu (merytorycznego i formalnego) skargi kasacyjnej, do zredagowania której - zgodnie z wymaganiami niniejszej ustawy - niezbędne są kwalifikacje prawnicze. Sformułowanie zarzutów i ich uzasadnienie rzutuje bowiem w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku. Sprostanie wymogom sporządzenia jej w taki sposób, aby zawierała wszystkie konieczne elementy ustawa uzależnia od sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast brak sporządzenia skargi kasacyjnej przez osobę uprawnioną wyklucza możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Uczestnik postępowania nie spełnia bowiem warunków, o których mowa w art. 175 p.p.s.a. i sporządził skargę kasacyjną osobiście nie będąc jedną z osób wymienionych w tym przepisie.

Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Sporządzenie skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 175 p.p.s.a. stanowi brak nieusuwalny, skutkujący odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej, bez uprzedniego wzywania do usunięcia braków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 320/11; z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 776/13, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zatem skargę kasacyjną dotkniętą wskazanym brakiem formalnym, którego Uczestnik postępowania nie jest w stanie usunąć, należało uznać za niedopuszczalną.

Mając na uwadze fakt, że skarga kasacyjna nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną