Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 533/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, art. 93 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1580
law: Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r.- Prawo lotnicze t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant referent - stażysta Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. w T. na opinię Burmistrza P. z dnia 3 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozytywnej opinii na lokalizację lądowiska dla śmigłowców 1) uchyla zaskarżoną opinię, 2) zasądza od Burmistrza P. na rzecz skarżącej spółki kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem z 3 lutego 2023 r. znak [...] Burmistrz Miasta P. (dalej "Burmistrz" lub "organ opiniujący") odmówił wydania pozytywnej opinii na lokalizację lądowiska dla śmigłowców.

Zaskarżona opinia zapadła w następującym stanie sprawy.

Pismem z 13 października 2022 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej "skarżąca") zwróciła się z wnioskiem o wydanie zgody na lotnicze wykorzystanie terenu, tj. części działki nr [...] o powierzchni 0,5151 ha, położonego w P. przy ul.[...] . Skarżąca wyjaśniła, że rozpoczęła procedurę rejestracyjną lądowiska dla śmigłowców o wymiarach pola wzlotu 25m x 25m zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r. poz. 795; dalej "rozporządzenie"). Lądowisko będzie mogło być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego dla potrzeb mieszkańców miasta i gminy P.

Burmistrz poinformował skarżącą, że dla działki nr [...] położonej w L. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia[...] . (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z [...] z późn. zm.; dalej "m.p.z.p."). Organ opiniujący wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących wnioskowanej inwestycji tzn. czy została już zrealizowana oraz czy posiada stosowne pozwolenia.

Skarżąca w piśmie z 4 stycznia 2023 r. wyjaśniła, że lądowisko zostało zrealizowane poprzez utwardzenie terenu. Budowa lądowiska nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Prawo lotnicze nie określa odrębnych wymagań technicznych i eksploatacyjnych w stosunku do lądowisk. Skarżąca nie dokonała posadowienia na nieruchomości żadnych budowli wymagających uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. W ocenie skarżącej zapisy m.p.z.p. nie wykluczają możliwości zlokalizowania lądowiska dla śmigłowców na terenie nim objętym. Samo przeznaczenie terenu na cele inne niż lotnicze nie może automatycznie być uznane za przesądzające. W każdym przypadku należy dokonać weryfikacji czy teren może być wykorzystany na cele lądowiska. W ocenie skarżącej teren ten spełnia wszystkie wymogi prawne oraz pozaprawne umożliwiające zlokalizowanie na nim lądowiska o parametrach wskazanych we wniosku z 13 października 2022 r. Lądowisko, w odróżnieniu od lotniska, nie podlega reżimowi przepisów dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego i należy postrzegać je nie jako lokalizację obiektu budowlanego o określonej funkcji, ale jako miejsce w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych. W konsekwencji zapisy m.p.z.p. nie stoją w sprzeczności z lokalizacją na wskazanym terenie lądowiska dla śmigłowców, a przy wydaniu opinii należy brać pod uwagę parametry lądowiska, rodzaj statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania (w tym przypadku wyłącznie śmigłowce), a także charakterystykę samego miejsca, otaczającej zabudowy i jej rodzaju.

W zaskarżonej opinii Burmistrz wskazał, że działka nr [...] objęta jest m.p.z.p. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. ww. działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem RU (intensywnej produkcji rolniczej) z podstawowym przeznaczeniem "dla realizacji obiektów i urządzeń intensywnej produkcji rolniczej obejmującej istniejące gospodarstwa rolnicze prowadzące działalność rolniczą np. hodowlaną, pieczarkarnie, fermy itp.". W § 22 ust. 4 m.p.z.p. dla ww. terenu jako użytkowanie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji: 1) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu; 2) dojazdów nie wydzielonych i zatok postojowych, oraz małych parkingów (do 8 stanowisk); 3) zieleni urządzonej. Warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w ramach użytkowania dopuszczalnego, wskazanego w ust. 4, jest m. in. dostosowanie do wymogów i charakteru użytkowania podstawowego. Wobec tego planowana inwestycja skarżącej jest niezgodna z ww. zapisami m.p.z.p. Burmistrz na uzasadnienie swojego stanowiska przywołał decyzję Wojewody Śląskiego z 2 marca 2017 r. znak: [...] oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 września 2017 r. o sygn. akt. II SA/Gl 424/17.

Pismem z 6 marca 2023 r. skarżąca złożyła skargę na wskazaną wyżej negatywną opinię Burmistrza. W skardze wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej opinii, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") poprzez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nie znajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wniosków co do braku możliwości wydania pozytywnej opinii co do lokalizacji lądowiska dla śmigłowców na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w L. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1235 z późn. zm. dalej "u.p.l.") w związku z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wobec tego, że działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem RU to zapisy m.p.z.p. wskazują na to, że wnioskowana inwestycja jest z nimi niezgodna podczas, gdy jeśli w m.p.z.p. nie ma wyraźnego zakazu lokalizacji lądowiska dla śmigłowca to należałoby wydać opinię pozytywną.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła chronologicznie przebieg postępowania w przedmiocie wydania opinii. Podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Na poparcie słuszności swojego stanowiska przywołała orzeczenia sądów administracyjnych. W konkluzji stwierdziła, że Burmistrz bez szczegółowej argumentacji udzielił odpowiedzi na jej wniosek. Nie oparł swoich ustaleń na żadnych dowodach ani dokumentach (np. mapach, pomiarach, zdjęciach). Organ opiniujący nie wziął nawet pod uwagę okoliczności, że lądowisko mogłoby być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych. Organ nie wyjaśnił w żaden sposób czy wykorzystanie przedmiotowego terenu na cele lądowiska zmieni sposób użytkowania gruntu.

Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest opinia dotycząca lokalizacji lądowiska wydana na podstawie art. 93 ust. 2 u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że opinia dotycząca lokalizacji lądowiska stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11; wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Taki akt może być zatem zaskarżony do sądu administracyjnego i oceniony z punktu widzenia jego zgodności z prawem.

Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przywołać należy regulacje prawne mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Pojęcie lądowiska zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.l. Oznacza ono obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych. Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.p.l. lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej "Prezes ULC"), na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Wymóg wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk nie dotyczy lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą zostać wykonane za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko (art. 93 ust. 6 u.p.l.). Dodać należy, iż parametry techniczne dla lądowisk określone zostały w formie wytycznych Nr 17 Prezesa ULC z dnia 26 listopada 2014 r. (Dz. Urz. ULC z 2014 r. poz. 81).

Zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk został określony rozporządzeniem. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk należy załączyć pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy, tj. wójta, burmistrza, prezydenta miasta w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Przepis ten określa zakres treściowy opinii w sprawie lokalizacji lądowiska.

W przepisach u.p.l. i w rozporządzeniu brak jest odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze uzyskiwania opinii organu wykonawczego gminy dotyczącej lądowiska. Wobec tego należy uznać, że procedura uzyskiwania opinii w sprawie lokalizacji lądowiska ma swoje niezależne od k.p.a. odrębne uregulowania zawarte w przepisach prawa materialnego tj. w u.p.l. i rozporządzeniu.

Biorąc pod uwagę charakter prawny opinii w sprawie lokalizacji lądowiska i przepisy prawa materialnego do niej się odnoszące należy uznać, że badanie legalności tego aktu sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy istniały podstawy do jego wydania o określonej treści w danym stanie faktycznym i prawnym. Badanie to powinno obejmować ustalenie, czy opinia została wydana przez właściwy organ oraz czy obejmuje wszystkie elementy wskazane w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto czy treść opinii odnosi się do poczynionych przez organ ją wydający ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu kryteria oceny legalności opinii w sprawie lokalizacji lądowiska wynikają także z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja"), w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji). Wykładnia przepisów art. 93 ust. 2 u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia musi bowiem uwzględniać także wykładnię systemową. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć (tak NSA w wyroku z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06, opubl. w CBOSA). W pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że opinia jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej powinna przedstawiać szczegółową analizę przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia i zawierać uzasadnienie przyjętego stanowiska. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie organu mogłoby nosić znamiona dowolnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21 – opubl. w CBOSA).

Badając zaskarżoną opinię z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów należy wskazać, że opinia wydana została przez właściwy miejscowo organ. Zakres przedmiotowy opinii nie obejmuje jednak wszystkich elementów wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Zaskarżona opinia nie zawiera oceny zgłaszanego przez skarżącą lądowiska w zakresie zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (pkt a) ani oceny w zakresie możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska (pkt c). Skoro w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia zakres przedmiotowy opinii dotyczący lokalizacji lądowiska ujęto w odrębnych podpunktach to zdaniem Sądu stanowią one rozróżnialne, nie pokrywające się zagadnienia wymagające w opinii osobnej analizy. Innymi słowy ocena lokalizacji lądowiska pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (niezależnie od jej wyniku) nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego opinii wynikającego z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia.

Nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności lokalizacji lądowiska ze studium uwarunkowań nie jest tożsama z oceną w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3075/14, opubl. w CBOSA). Ustalenia studium uwarunkowań mają charakter ogólny, kierunkowy, wyznaczają podstawowe kierunki zagospodarowania gminy. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 35/20, opubl. w CBOSA). W studium uwarunkowań uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju ponadlokalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."). Studium jest obligatoryjnym dokumentem planistycznym i sporządza się je dla całego obszaru gminy – w granicach administracyjnych (art. 9 ust. 3 u.p.z.p.). Jest to dokument kierunkowy, w którym określa się wizję - kierunki rozwoju przestrzennego całej gminy, a poszczególne zagadnienia traktuje się systemowo i ogólnie. Różnice między studium a planem miejscowym sprawiają, że tych dokumentów nie można traktować jako identyczne opracowania.

Burmistrz w zaskarżonej opinii całkowicie pominął analizę elementu z § 2 ust. 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia, tj. możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W regulacji tej nie sprecyzowano co należy rozumieć pod sformułowaniem "możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska". Sąd w pełni podziela wypracowane w orzecznictwie stanowisko, że chodzi o ocenę lokalizacji lądowiska pod kątem uwarunkowań przestrzennych danego terenu, bezpieczeństwa ruchu lotniczego i ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21; wyrok WSA w Olsztynie z 18 kwietnia 2023 r., II SA/Ol 116/13 – opubl. w CBOSA). Oznacza to, że analizując możliwość wykorzystania danego terenu na cele lądowiska należy uwzględnić m. in.: parametry lądowiska; rodzaj statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania na nim; rodzaj podłoża na jakim usytuowane ma być lądowisko; charakterystykę położenia lądowiska względem granic nieruchomości, otaczającej zabudowy, jej rodzaju; kwestie związane z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (np. emisje hałasu); kierunek startu i lądowania (podejścia/wznoszenia). W tym zakresie pomocne mogą być wytyczne Nr 17 Prezesa ULC. Wyjaśnienie tych wszystkich kwestii wymaga zgromadzenia niezbędnych dokumentów i informacji oraz przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło.

Z kolei ocenę Burmistrza w zakresie § 2 ust. 3 pkt 3 lit. b rozporządzenia uznać należy za pobieżną. Ograniczyła się ona do przywołania odpowiednich postanowień m.p.z.p. i wskazania, że planowana lokalizacja lądowiska jest niezgodna z zapisami planu. Działka, na której ma być usytuowane lądowisko położona jest na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem RU (intensywna produkcja rolnicza). Lądowisko nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym tego terenu ani w użytkowaniu dopuszczalnym tego terenu. Organ opiniujący pominął, że lądowisko nie jest obiektem, a obszarem który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań ruchu statków powietrznych. Lądowisko nie jest tożsame z lotniskiem. Lądowisko nie służy obsłudze ruchu lotniczego, nie jest inwestycją celu publicznego (por. art. 93 ust. 4-6 u.p.l. i art. 6 pkt 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2023 r., poz. 344 z późn. zm.; wyrok WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2008 r., II SA/Gl 546/08, opubl. w CBOSA) i nie wymaga uzyskania stosownych decyzji z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. art. 55 ust. 3 pkt 2 i art. 93 u.p.l.; wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11, opubl. w CBOSA). Z tych wszystkich względów z reguły nie przewiduje się lądowisk wprost ani w studiach uwarunkowań ani w planach zagospodarowania przestrzennego. Tak jest i w przypadku analizowanego przez Burmistrza m.p.z.p. M.p.z.p. nie zawiera żadnych zasad dotyczących lokalizacji lądowisk. Nie zawiera też wyrażonego wprost zakazu lokalizacji lądowisk.

Sąd w pełni aprobuje stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że w przypadku dokonywania przez organ oceny zgodności lokalizacji lądowiska z ustaleniami polityki przestrzennej należy badać ewentualną dopuszczalność lokalizacji lądowiska nie jako obiektu budowlanego o określonej funkcji, ale jako miejsca, w którym ewentualnie można dopuścić starty i lądowania statków powietrznych. Wyznaczenie takiego miejsca będzie w niektórych przypadkach możliwe na terenach zasadniczo przeznaczonych pod inne funkcje w aktach z zakresu planowania przestrzennego. Samo przeznaczenie terenu w studium czy w miejscowym planie na cele inne aniżeli lotnicze nie może niejako automatycznie przesądzać o niedopuszczalności lokalizacji lądowiska. Lokalizacja lądowiska na takim terenie może bowiem nie być sprzeczna z jego funkcją (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 – opubl. w CBOSA). Z tego względu stwierdzenie organu opiniującego, że wskazany jako lądowisko teren przeznaczony jest w m.p.z.p. pod określoną inną funkcję niż lądowisko nie stanowi wystarczającego argumentu za odmową lokalizacji lądowiska. Należy mieć przy tym na uwadze, że przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy tak interpretować, aby jego postanowienia tworzyły spójną oraz logiczną systemowo całość (por. wyrok NSA z 5.02.2020 r., II OSK 1016/19, opubl. w CBOSA). Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przywołany w zaskarżonej opinii wyrok WSA w Gliwicach dotyczy pozwolenia na budowę lądowiska dla śmigłowca wraz z posadowieniem zbiornika dwupłaszczyznowego, naziemnego – tymczasowego na paliwo lotnicze, zatem innego stanu faktycznego niż w rozpoznawanej sprawie.

Wobec powyższego zdaniem Sądu organ opiniujący naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 u.p.l., § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w związku z art. 2 pkt 5 u.p.l. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP, które miało wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wydanie przez Burmistrza negatywnej opinii w sprawie lokalizacji lądowiska, uznać należy za przedwczesne.

Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do art. 153 p.p.s.a. W szczególności organ opiniujący przeprowadzi postępowanie wyjaśniające i ponownie dokona oceny wniosku skarżącej z uwzględnieniem wymagań określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Następnie uzasadni szczegółowo swoje stanowisko w sposób uwzględniający treść w/w przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje wpis sądowy (200 zł). Skarżąca nie wykazała, aby w związku ze sprawą poniosła inne wydatki niezbędne do celowego dochodzenia swych praw.