Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1048/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2023 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi B Sp. z o.o. Sp.k. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 maja 2023 r. nr SKO.FP/41.4/78/2023/4353 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2023r. nr SKO.FP/41.4/78/2023/4353 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2022r. nr [...] określającą B. sp. z o.o. sp. k. w G. (dalej: skarżąca, spółka) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 2.225,00 zł.

Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383, dalej: o.p.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 570) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925).

Stan sprawy.

Decyzją z dnia 29 grudnia 2022 r. Wójt Gminy G. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2020 w kwocie 2.225 zł.

W decyzji organ pierwszej instancji uznał, iż budynki (pozostałe) zadeklarowane przez spółkę jako zwolnione z podatku na podstawie art.7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l) nie służyły w 2020 roku wyłącznie działalności rolniczej. W rezultacie przyjęto, iż powyższe budynki w 2020 roku podlegają opodatkowaniu według stawek za budynki związane z działalnością gospodarczą. Organ powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji w decyzji organu pierwszej instancji przyjęto, że również grunty pod tymi budynkami podlegają opodatkowaniu stawką za grunty związane z działalnością gospodarczą. Jak wyjaśniono w decyzji, powierzchnia gruntów pod budynkami wynika z wykazu zmian w danych ewidencyjnych nr [...] ob. G., gdzie wykazano powierzchnię zabudowy budynków o nr ewidencyjnych [...] (budynek transportu i łączności), [...] i 883 (pozostałe budynki niemieszkalne) odpowiednio: 51 m2, 99 m2 i 69 m2, co w sumie daje 219 działki nr [...] zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy pozostała część gruntów winna zostać opodatkowana według klasyfikacji w ewidencji gruntów, czyli podatkiem rolnym.

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżąca reprezentowano przez pełnomocnika wniosła odwołanie.

Skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji:

1) błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do niezasadnego obciążenia podatnika, poprzez zawyżenie podstawy opodatkowania oraz nieprawidłowości w sposobie gromadzenia materiału dowodowego, prowadzący do naruszenia art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 w zw. z art. 210 § 1 o.p.,

2) błędne ustalenie stanu faktycznego sprowadzające się do bezpodstawnego ustalenia przedmiotu opodatkowania, niewynikającego z zebranego materiału dowodowego (naruszenie art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 o.p.),

3) naruszenie dyspozycji art. 1a ust. 1, ust. 2 i 2a pkt 1, art 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, 5 i 9, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

4) naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1752 ze zm., dalej: u.p.g.k.) poprzez jego niezastosowanie.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO decyzją z dnia 29 maja 2023r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia 29 grudnia 2022r.

W decyzji wskazano, iż na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia 16 lipca 2020 r., B. Sp. z o.o. Sp. k. została w 2020 roku właścicielem nieruchomości położonych w Gminie G., tj.:

a) niezabudowanej i częściowo ogrodzonej działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0407 ha skalsyfikowanej jako RIVa, objętej księgą wieczystą [...],;

b) zabudowanych budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi działek ewidencyjnych nr [...] o pow. 0,1006 ha i nr [...] o pow. 0,0569 ha skalsyfikowanych jako Br-RIVa, objętych księgą wieczystą [...],

c) niezabudowanej i nieogrodzonej działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,5838 ha skalsyfikowanej jako RIVa, objętej księgą wieczystą [...],

d) usytuowanego na działkach ewidencyjnych nr [...] i nr [...] budynku mieszkalnego (nr ew. [...]), o dwóch kondygnacjach nadziemnych i jednej kondygnacji podziemnej oraz pow. zabudowy 150 m2,

e) usytuowanych na działce ewidencyjnej nr [...]: budynku garażu (nr ew. [...] - jedna kondygnacja) o pow. zabudowy 51 m2, budynku pozostałego niemieszkalnego (nr ew. [...] - jedna kondygnacja) o powierzchni zabudowy 99 m2, budynku pozostałego niemieszkalnego (nr ew. [...] - jedna kondygnacja) o powierzchni zabudowy 69 m2.

Na wezwanie organu podatkowego I instancji, spółka w dniu 21 października 2020 r. złożyła deklarację podatkową, w której wykazała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

1) 215,50 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, w tym 63,50 m2 powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m oraz 152,00 m2 powierzchni użytkowej pomieszczeń o wysokości w świetle powyżej 2,20m, za którą naliczyła podatek za okres od sierpnia do grudnia 2020 r. w kwocie 66 zł.

2) budynki zwolnione z podatku od nieruchomości, w tym garaż o powierzchni 22,00 m2, budynek gospodarczy o powierzchni 76,00 m2, budynek gospodarczy o powierzchni

40,0 m2, wynajmowane rolnikowi.

Jak wynika z treści decyzji SKO, grunty nie zostały zadeklarowane do opodatkowania w podatku od nieruchomości. Spółka oświadczyła, że nieruchomość nie jest w żadnej części zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, nie jest wpisana do ewidencji środków trwałych, a koszty utrzymania nieruchomości nie stanowią w żadnej części kosztów działalności gospodarczej. Jak podano w decyzji, zdaniem skarżącej prowadzi ona głównie transport drogowy towarów i nie prowadzi stacjonarnego biura. W ocenie skarżącej, nieruchomość jest wprawdzie wskazana w KRS jako siedziba spółki, natomiast faktycznie żadna część budynku mieszkalnego nie utraciła charakteru mieszkalnego, a grunty charakteru rolniczego.

W dniu 30 listopada 2020 r. spółka przesłała skan umowy najmu budynków gospodarczo-garażowych z dnia 16 sierpnia 2020 r. zawartej pomiędzy spółką B. Sp. z o.o. Sp. k. a M. Z., czyli osobą która aktem notarialnym z dnia 16 lipca 2020 r. rep. [...] nr [...] przeniosła prawo własności przedmiotowej nieruchomości, w tym w/w budynków na spółkę. Skarżąca nie przestawiła ewidencji środków trwałych pomimo wezwania organu. Następnie organ pierwszej instancji wszczął podstępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020 rok.

Jak podano w decyzji, skarżąca przedłożyła listę środków trwałych - wydruk z systemu księgowego, obejmującą wózek paletowy i trzy środki transportowe. Skarżąca wskazała, że nieruchomości pomimo tego, że są w posiadaniu spółki nie są w żaden sposób zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, ani z nią związane. Spółka wyjaśniła, iż M. Z. jest w posiadaniu gruntów stanowiących użytki rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha fizyczny lub przeliczeniowy, co powoduje, że jest on rolnikiem, a wskazane nieruchomości służą działalności rolniczej. Zdaniem spółki nabyła ona nieruchomości z dniem 16 sierpnia 2020r. co powoduje, że umowa nie mogła być wcześniej zawarta.

Mając na uwadze okoliczność, że spółka wykazała w złożonej deklaracji podatkowej, jako zwolnione z opodatkowania, usytuowane na użytkach rolnych: budynek gospodarczy o powierzchni 76 m2, budynek gospodarczy o powierzchni 40 m2 oraz garaż o powierzchni 22 m2, przeprowadzono szczegółowe postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie sposobu użytkowania tych budynków. Jak ustalono na podstawie oględzin nieruchomości oraz na podstawie zeznań świadka - najemcy budynków - M. Z., budynki w 2020 roku nie służyły wyłącznie działalności rolniczej, czyli nie został spełniony jeden z warunków koniecznych do zastosowania zwolnienia budynków z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l.

W przypadku budynku nr [...] stwierdzono jego zły stan techniczny m.in. zniszczoną posadzkę i zwisające ze stropu rury, wystające kable oraz ogólne zaniedbania. Podobnie było w części budynku nr [...], znajdował się tam gruz, płyty budowlane, jakieś urządzenia przykryte folią i grubą warstwą kurzu, zniszczone ściany itp. Organ odwoławczy podkreślił, iż w drugiej części budynku znajdowały się worki z węgłem, elementy meblościanki i różne przedmioty niezwiązane z działalnością rolniczą. W budynku nr [...] sklasyfikowanym jako garaż, posadzka był wyłożona kafelkami, w środku znajdował się regał na którym ułożone były różne przedmioty i pojemniki, wewnątrz znajdowała się także drabina, dwa rowery i dwa fotele. Według SKO, świadek nie wyjaśnił w jaki sposób budynki służą wyłącznie działalności rolniczej. Natomiast stwierdził on, że w części jest prowadzony remont, a pozostała część może być przeznaczona na magazyn. Z kolei, garaż przeznaczył na warsztat w którym naprawia drobne urządzenia rolnicze, ale nie umiał wskazać jakie to urządzenia i gdzie były w dniu oględzin, jak również kiedy ostatnio takie naprawy wykonywał. Pomieszczenie, w którym w trakcie oględzin znajdowały się worki z węglem i meble służyło - według pana M. Z. - działalności rolniczej w ten sposób, że znajdowały się tam drobne narzędzia i inne rzeczy. Na pytanie o sposób wykorzystywania w działalności rolniczej budynku ewid. nr [...] świadek odpowiedział, że jest tam prowadzony remont polegający na przebudowie na inny rodzaj działalności rolniczej tj. na hodowlę gęsi, a do tej pory częściowo zdemontowano poprzednie wyposażenie. Podobnie świadek odpowiedział na pytania, co budynku nr [...]. Jak podkreślono w decyzji, świadek stwierdził, że sam wykonuje prace remontowe oraz że trudno stwierdzić, czy stan budynków które zostały świadkowi okazane na zdjęciach zmienił się od dnia oględzin. Kolejny świadek - N. G. oświadczyła, że nie zauważyła, aby budynki służyły działalności rolniczej.

SKO zaznaczyło, że budynek mieszkalny został okazany pracownikom organu podatkowego jedynie w części, tj. klatka schodowa, natomiast w pozostałej części podatnik odmówił okazania budynku, w tym znajdujących się tam lokali. W rezultacie, jak przyjęto w decyzji SKO, nie ustalono jednoznacznie sposobu użytkowania budynku. W odniesieniu do pozostałych budynków to ustalono, iż grunty działek nr [...], [...] i [...] są ogrodzone, a przy budynku mieszkalnym znajduje się utwardzony plac postojowy.

Zdaniem SKO budynki zadeklarowane przez podatnika jako zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. nie służyły w 2020 roku wyłącznie działalności rolniczej. Z tego powodu, według organu odwoławczego, nie mogą korzystać ze zwolnienia ustawowego, a podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą spółki. Jak wskazano, jednym z rodzajów prowadzonej przez skarżącą działalności jest wynajem i dzierżawa nieruchomości. Budynki gospodarcze oraz garaż były przedmiotem umowy najmu zawartej przez spółkę z M. Z., który jednakże wbrew zapisom umowy nie wykorzystywał ich wyłącznie na cele rolnicze.

W przekonaniu SKO budynki pozostałe, w tym garaż, część budynku mieszkalnego oraz część znajdujących się pod tymi budynkami gruntów były związane z działalnością gospodarczą spółki. SKO zwróciło uwagę na treść wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021r. sygn. akt III FSK 4061/21, zgodnie z którym w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy, co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. SKO podzieliło powyższe stanowisko.

W decyzji zwrócono uwagę, iż zgodnie z umową z dnia 16 sierpnia 2020 r. najemca zobowiązał się do używania budynków zgodnie z ich właściwościami i przeznaczeniem, na cele rolnicze. W § 3 umowy najmu ustalono wysokość czynszu za korzystanie z budynków znajdujących się na nieruchomości. Jak ustaliło SKO, sporne budynki nie były wykorzystywane wyłącznie na cele rolnicze. Jak przyjęto w decyzji, spółka uzyskiwała przychód z tego tytułu, nawet jeżeli nie znajdował on odzwierciedlenia w księgach rachunkowych skarżącej, których nie udostępniono organowi. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że jeśli chodzi o grunty będące własnością skarżącej, to z uwagi na ich sklasyfikowanie jako użytki rolne podlegały one opodatkowaniu w podatku rolnym, a tylko niewielka ich część pod budynkami pozostałymi, w tym pod garażem, podlegała w roku 2020 opodatkowaniu, jako grunty zajęte na działalność gospodarczą. Powierzchnia gruntów pod budynkami została ustalona na podstawie wykazu zmian w danych ewidencyjnych nr [...] ob. G., gdzie wykazano powierzchnię zabudowy budynków o nr ewidencyjnych [...] (budynek transportu i łączności), [...] i [...] (pozostałe budynki niemieszkalne) odpowiednio: 51 m2, 99 m2 i 69 m2, co w sumie stanowi 219 m2 działki nr [...] zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

SKO w odniesieniu do budynku mieszkalnego przyjęło, iż część tego budynku o powierzchni użytkowej 90 m2 była w 2020 roku zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu. Umowa najmu została zawarta w dniu 24 listopada 2018 r. przez M. Z. (ówczesnego właściciela nieruchomości) z N. G.. SKO zaznaczyło, iż w § 3 zawartej umowy ustalono wysokość należnego czynszu. W decyzji zaznaczono, iż M. Z. wniósł całą nieruchomość (włącznie z budynkiem mieszkalnym), jako wkład niepieniężny do spółki B. Sp. z o.o. sp. k. Zdaniem SKO z tym dniem nastąpiła zmiana właściciela całej nieruchomości oraz wchodzącego w jej skład budynku mieszkalnego, w którym wynajmowała lokal mieszkalny N. G.. SKO uznało, iż spółka uzyskiwała przychód z powyższego najmu, nawet jeżeli nie znajdował on odzwierciedlenia w księgach rachunkowych skarżącej. Jak zaznaczono, pomimo kilkukrotnego wezwania spółki - księgi rachunkowe za rok 2020 nie zostały organowi udostępnione. Ponadto w przekonaniu organu odwoławczego, nie można uznać, aby jakiekolwiek przychody, w tym przypadku z tytułu czynszu za wynajem lokalu należącego do osoby prawnej, wpływały na rachunek osoby fizycznej, którym był Prezes powstałej w dniu 8 stycznia 2019 r. spółki B. Sp. z o.o. Sp. k. - M. Z..

SKO podniosło, iż dopiero na etapie odwołania skarżąca przedłożyła umowę, nazwaną umową najmu lokalu użytkowego z dnia 16 lipca 2020 r., mocą której B. Sp. z o.o. sp. k. reprezentowana przez pełnomocnika B. G. (pełnomocnictwo udzielone przez ówczesnego Prezesa Zarządu M. Z.), zawarła umowę najmu całego budynku mieszkalnego z M. Z. dla celów nieodpłatnego użytkowania w zamian za utrzymanie i bieżącą konserwację. W przekonaniu organu odwoławczego nie sposób dać wiarę temu dokumentowi skoro z zasad reprezentacji przy umowach zawieranych pomiędzy spółką z o.o. a prezesem jej zarządu, spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwała zgromadzenia wspólników. Jak zaznaczono, z umowy wynika, że została ona zawarta przez pełnomocnika, któremu upoważnienia udzielił prezes zarządu, tj. M. Z.. W ocenie SKO zarząd nie może udzielić pełnomocnictwa ani prokury do reprezentowania spółki w stosunkach z członkiem zarządu spółki. Czynność dokonana z naruszeniem tych zasad jest bezwzględnie nieważna. Na podstawie art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1467 ze zm., dalej: k.s.h.) w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. W przypadku, o którym mowa w tym przepisie chodzi o wszelkie umowy, jakie mogą być zawierane przez spółkę z członkami zarządu. Zarówno o takie, które mogą wiązać się z pełnioną funkcją, jak i te, które nie są związane z wykonywaniem funkcji członka zarządu, ale są zawierane przez osobę fizyczną poza źródłem kompetencji (zob. również A. Kidyba (w:) Komentarz, 2018, t. 11, s. 423; stanowisko to potwierdził także SN w wyrokach: z dnia 11 marca 2010 r., IV CSK 413/09, LEX nr 677902 oraz z dnia 14 kwietnia 2021 r., III CSKP 74/21, LEX nr 3220234; SA w Warszawie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2019 r., V ACa 40/18, LEX nr 3039875, oraz WSA w Opolu w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., I SA/Op 427/17, LEX nr 2426770). W ocenie SKO gdyby dać wiarę załączonemu dokumentowi, należałoby uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty, opodatkowując pozostałą część budynku mieszkalnego stawką przewidzianą dla budynków zajętych na działalność gospodarczą, gdyż organ pierwszej instancji zastosował do pozostałej, nie wynajmowanej części budynku stawkę przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Przy czym, jak przyjęto w decyzji, z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości bez znaczenia jest, jaką w umowie przyjęto formę płatności.

Zdaniem SKO, zgodnie z art. 234 o.p., organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny.

SKO podniosło, iż skarżąca zalicza się do grona podmiotów, który funkcjonuje wyłącznie w charakterze przedsiębiorcy, w związku z tym posiadany majątek musi służyć działalności gospodarczej spółki.

Na powyższą decyzję SKO spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do tut. Sądu.

Skarżąca zarzuciła powyższej decyzji:

- błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do niezasadnego obciążenia podatnika poprzez zawyżenie podstawy opodatkowania oraz nieprawidłowości w sposobie gromadzenia materiału dowodowego przez organ, prowadzący do naruszenia art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 w zw. z art. 210 § 1 o.p.,

- błędne ustalenie stanu faktycznego sprowadzające się do bezpodstawnego ustalenia przedmiotu opodatkowania, niewynikającego z zebranego materiału dowodowego (naruszenie art. 187 § 1 191 i 192 o.p.),

- naruszenie dyspozycji art. 1a ust. 1, art. 1a ust. 2 i 2a pkt 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, 5 i 9, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez jego niezastosowanie,

- naruszenie art. 210 § 1 k.s.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Jak zaznaczono w skardze, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jest ona bowiem urzędowym i wiążącym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i od reguły tej nie przewidziano żadnych wyjątków. Jak podkreślono, przy ustalaniu wysokości zobowiązania, organy nie mogą stosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Stanowisko to jest gruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 25.11.2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09, wyrok NSA z 12.11.2010 r., sygn. akt II FSK 1312/10).

W skardze zaznaczono, iż pozostałe budynki zlokalizowane na działce, poza mieszkalnym, od zawsze były wykorzystywane do działalności rolniczej, która aktualnie jest kontynuowana przez rolnika M. Z.. Zdaniem skarżącej nawet fakt ich tymczasowego, ograniczonego użytkowania na działalność rolniczą, nie powoduje, iż nagle ich funkcja uległa zmianie na inną niż pierwotna. Jak zaznaczono, sam organ nie kwestionuje, że grunty są w dużej części obsiane i użytkowane jako rola.

Zdaniem skarżącej organy dopuściły się wielu nieuprawnionych domniemań faktycznych i w konsekwencji prawnych. Za nieuzasadnione, według spółki, należy przyjąć stanowisko organów, iż skoro budynek mieszkalny, w którym do czasu zmiany własności mieszkała matka M. Z., a następnie którego po zmianie własności użyczającym stał się M. Z., którego matką dalej w nim mieszka, a jego część jako osoba posiadająca ten budynek wynajął, to dochód z najmu musi stać się automatycznie dochodem spółki aktualnie będącej jego właścicielem.

Jak zaznaczono, takie domniemanie faktyczne nie wynika z żadnego przepisu prawa, a nadto jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego.

W ocenie spółki zmiana właściciela nie musi spowodować wyparcia dotychczasowego posiadacza z posiadania budynku mieszkalnego i uniemożliwienia mu dalszego nieskrępowanego posiadania tego budynku, w szczególności jeżeli budynek ten jest potrzebny dotychczasowemu posiadaczowi do zaspokajania życiowo istotnych potrzeb mieszkaniowych jego rodziny, a aktualny właściciel to spółka, której co najmniej udziałowcem jest aktualny posiadacz, a poprzedni właściciel.

Według skarżącej organy nie wyjaśniły w oparciu o jakie dowody uznają, że jeszcze większa część budynku mieszkalnego niż ta wynajęta N. G. powinna być uznana za związaną z działalnością gospodarczą skoro organy mają świadomość, iż w budynku tym zamieszkuje matka poprzedniego właściciela, który jest powiązany osobowo i kapitałowo ze spółką - aktualnym właścicielem nieruchomości.

Skarżąca podniosła, iż stan faktyczny z 2020 roku ustalony przez organy to domniemania wynikające z oględzin dokonanych pod koniec 2021r.

Jak podkreślono w skardze, organy nie kwestionują, iż nieruchomość związana jest z gospodarstwem rolnym, co ustalono w oparciu o dane z aktu notarialnego. Zdaniem skarżącej powyższe dowody nie mogą świadczyć, iż w 2020 r. bezspornie budynki pozostałe, znajdujące się na działce podatnika nie były związane z działalnością rolniczą.

Bez znaczenia jest czy aktualny zły stan techniczny takich budynków musi świadczyć, iż nie były one w 2020 r. użytkowane w związku z działalnością rolniczą, skoro organ nie kwestionuje, iż M. Z. jest rolnikiem i ma wykształcenie rolnicze.

Spółka wyjaśniła, że powszechnie zdarzającymi się są przypadki złego stanu technicznego zwłaszcza budynków niemieszkalnych, które jednakże pomimo tego są użytkowane w gospodarstwach rolnych w dalszym ciągu. Również za nieprzełamujące takich ustaleń należy ocenić, według skarżącej, zeznania N. G. iż nie zauważyła, żeby budynki służyły działalności rolniczej. Spółka podniosła, że świadkowi temu nikt nie zadał pytania, co rozumie dokładnie przez takie stwierdzenie. W ocenie spółki jeżeli świadek za działalność rolniczą rozumiał tylko i wyłącznie przechowywanie w tych budynkach dużych, łatwo zauważalnych maszyn rolniczych, bądź płodów rolnych w dużej ilości, to nie można wykluczyć, iż świadek dopytany czy w budynkach miała miejsce naprawa przez rolnika M. Z. jakiś drobniejszych sprzętów rolniczych, odpowiedziałaby twierdząco. Wówczas, w przekonaniu skarżącej, zeznania powyższych świadków byłby ze sobą wzajemnie zbieżne.

Skarżąca zarzuciła organowi, że nie dostrzeżono, iż M. Z. nie zawarł umowy z B1 Sp. z o. o., a z B. Sp. z o. o. Sp. komandytową, której B1 Sp. z o. o. jest jedynie komplementariuszem.

Jak zaznaczono, nie ma w k.s.h. żadnego przepisu, który zabraniałby zawarcia umowy między komandytariuszem Spółki komandytowej a Spółką komandytową.

Końcowo skarżąca stwierdziła, że wymienione w skardze błędne ustalenie faktyczne dyskwalifikuje zaskarżone rozstrzygnięcie, bowiem prowadzi do pominięcia umowy, która diametralnie zmieniłaby możliwy wynik sprawy, gdyby była uwzględniona przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Spór pomiędzy skarżącą a organami koncentruje się wokół budynków gospodarczych (pozostałych), które w przekonaniu spółki są zwolnione z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Ponadto skarżąca uważa, iż całość budynku mieszkalnego winna zostać opodatkowana według stawek jak dla budynku mieszkalnego.

Odmiennego zdania jest organ, według którego sporne budynki (niemieszkalne) nie służyły w roku 2020 działalności rolniczej, co wyklucza zastosowanie zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zdaniem organu podlegają one opodatkowaniu według stawek za budynki związane z działalnością gospodarczą stosowanie do postanowień art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. Jak przyjęto w decyzji, również grunty pod spornymi budynkami podlegają opodatkowaniu stawką za grunty związane z działalnością gospodarczą. Według organu część budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 90 m2 była w 2020 roku zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu i powinna być opodatkowana według stawek za budynki związane z działalnością gospodarczą.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.

Organ podatkowy - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. To dane z ewidencji stanowiły podstawę do wymiaru podatku.

Dla rozstrzygnięcia sporu przytoczyć należy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zgodnie z powyższym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące wyłącznie działalności rolniczej.

Zwolnienie z art. 7 ust 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., wymaga spełnienia trzech warunków do jego zastosowania, tj. mają to być budynki gospodarcze, posadowione na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej.

Analizując pod tym kątem zgromadzony materiał dowodowy, zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie pozwala on na przyjęcie, że w 2020 roku sporne budynki niemieszkalne o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...] służyły wyłącznie działalności rolniczej.

W trakcie oględzin stwierdzono, iż budynek nr [...] znajduje się w złym stanie technicznym (zniszczona posadzka, zwisające ze stropu rury, wystające kable). Jak ustalono, w budynku nr [...] znajdował się gruz, płyty budowlane, jakieś urządzenia pokryte folią i kurzem, ponadto zniszczone ściany. Natomiast w drugiej części budynku znajdowały się worki z węglem, elementy meblościanki i różne przedmioty niezwiązane z działalnością rolniczą. W budynku nr [...] (garaż) w środku znajdował się regał na którym ułożone były różne przedmioty i pojemniki, wewnątrz stwierdzono drabinę, dwa rowery i dwa fotele.

Co istotne, M. Z. nie wyjaśnił w jaki sposób budynki służą wyłącznie działalności rolniczej, a podniósł jedynie, że w części jest prowadzony remont, a pozostała część może być przeznaczona na magazyn. Wyjaśnił również, że garaż przeznaczył na warsztat w którym naprawia drobne urządzenia rolnicze, jednak nie umiał wskazać jakie to urządzenia i gdzie były w dniu oględzin, jak również kiedy ostatnio takie naprawy wykonywał. Należy zaznaczyć, że M. Z. nie potrafił również wskazać w pomieszczeniach drobnych narzędzi i innych rzeczy, które mogłyby służyć działalności rolniczej. Świadek podał, że w budynku nr [...] prowadzony jest remont polegający na przebudowie na inny rodzaj działalności rolniczej tj. na hodowlę gęsi, podobnie odpowiedział na pytania dot. budynku ewid. nr [...]. Ponadto, świadek stwierdził, że sam wykonuje prace remontowe oraz że trudno wskazać, czy stan budynków które zostały świadkowi okazane na zdjęciach zmienił się od dnia oględzin. Ponadto kolejny świadek - N. G. oświadczyła, że nie zauważyła aby budynki służyły działalności rolniczej.

W ocenie Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, organ prawidłowo uznał, iż powyższe budynki pozostałe (gospodarcze) w 2020 roku nie były wykorzystywane wyłącznie na cele rolnicze. Nie zmienia tego okoliczność, iż wizja lokalna spornych nieruchomości przeprowadzona została w 2021r. Należy zwrócić uwagę na zły stan budynków nr [...] oraz nr [...], w których zdaniem świadka (najemcy budynku) prowadzi on prace remontowe. Niewątpliwie stwierdzony zły stan techniczny budynków trwał, co najmniej od 2020 roku. Nie wykazano w jaki sposób sporne budynki wykorzystywane były do działalności rolniczej. Przeprowadzane remonty wskazują, co najwyżej na ewentualne przygotowanie budynków do wykorzystywania na cele rolnicze. W rezultacie, jak zasadnie przyjęto, w odniesieniu do budynków pozostałych (gospodarczych) nie został spełniony jeden z warunków o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., gdyż budynki te w 2020r. nie służyły wyłącznie działalności rolniczej.

Ponieść należy, iż jak ustalono, jedyną formą aktywności skarżącej stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, a jednym z rodzajów prowadzonej przez spółkę działalności jest wynajem i dzierżawa nieruchomości. Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2021r. sygn. akt III FSK 4061/21, zgodnie z którym w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej, dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy, co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji w realiach rozpoznanej sprawy, w odniesieniu do spornych budynków gospodarczych winna zostać zastosowana stawka opodatkowania za budynki związane z działalnością gospodarczą.

W rezultacie organ prawidłowo uznał, iż pomimo tego, iż zgodnie z umową najmu z dnia 16 sierpnia 2020r. najemca zobowiązał się do używania spornych budynków zgodnie z ich właściwościami i przeznaczeniem na cele rolnicze, to nie były one faktycznie wykorzystywane wyłącznie na cele rolnicze. Jak prawidłowo przyjęto, spółka uzyskała przychód z tytułu powyższej umowy najmu, nawet jeśli nie znalazło to odzwierciedlenia w księgach rachunkowych spółki, których skarżąca nie dostarczyła pomimo wezwania organu. Tym samym sporne budynki podlegają opodatkowaniu według stawek za budynki związane z działalnością gospodarczą stosowanie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Również grunty pod tymi budynkami podlegają opodatkowaniu stawką za grunty związane z działalnością gospodarczą. Powierzchnia gruntów pod budynkami wynika z wykazu zmian w danych ewidencyjnych nr [...] ob. G. – w sumie 219 m2 działki nr [...] zajętych za prowadzenie działalności gospodarczej.

Jednocześnie zasadnie uznano, iż pozostałą cześć gruntów pozostanie opodatkowana według klasyfikacji w ewidencji gruntów czyli podatkiem rolnym.

Prawidłowa jest konstatacja SKO, że część budynku mieszkalnego o pow. 90 m2, była w 2020 roku zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu. Jak ustalono, w dniu 16 lipca 2020r. ówczesny właściciel budynku mieszkalnego zawarł umowę najmu lokalu z N. G.. Umowa została zawarta na czas określny do dnia 31 maja 2019r., a następnie była kontynuowana bez przedłużenia umowy na piśmie. Wskazać należy, że M. Z. wniósł całą nieruchomość włącznie z budynkiem mieszkalnym jako wkład niepieniężny do spółki. W konsekwencji z tym dniem nastąpiła zmiana właściciela nieruchomości, w którym wynajmowano lokal mieszkalny. Od tego dnia spółka, która prowadzi m. in. działalność gospodarczą z zakresu najmu i zarzadzania nieruchomościami, uzyskiwała przychód z tytułu kontynuowanego najmu lokalu. Powyższego stanowiska nie zmienia przedłożona przez spółkę na etapie zażalenia umowa najmu całego budynku mieszkalnego zawarta w dniu 16 lipca 2020r. pomiędzy spółką a M. Z.. Zdaniem Sądu istotne w sprawie jest to, że skarżąca nie wykazała, iż M. Z. zawarł jako najemca budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G., umowę najmu lokalu mieszkalnego o pow. 90 m2 z osobą trzecią w trybie § 4 ust. 2 przedstawionej umowy. Tymczasem dopiero wykazanie, iż do zawarcia takiej umowy doszło, mogłoby wskazywać, iż czynsz najmu nie stanowił przychodu spółki jako właściciela budynku. Niezależnie zatem od skuteczności przedłożonej umowy najmu z dnia 16 lipca 2020r. czynsz najmu w 2020 roku za wynajęcie w/w lokalu stanowi przychód spółki. Tym samym organ prawidłowo przyjął, iż część budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 90 m2 była w 2020r. zajęta na prowadzenia działalności gospodarczej spółki w zakresie wynajmu.

W konsekwencji organ nie naruszył prawa materialnego ani przepisów postepowania. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe przy zachowaniu wszystkich zasad postępowania podatkowego.

Decyzja organu zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne, w szczególności zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W decyzji zawarto również wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.

Tym samym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1634 ze zm.).