Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1153/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 3 pkt 2a , 31 ust 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2021r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I Instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz R. B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...].[...] z 10 sierpnia 2020 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. Z.-K. i P. K. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego: ul. [...] - budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami w parterach (tj. po dwa lokale użytkowe: mieszkalny i usługowy w obrębie jednego budynku) wraz z instalacjami wewnętrznymi tj.: wentylacji, instalacjami grzewczymi, wod.-kan., gazowymi, instalacjami elektrycznymi i telekomunikacyjnymi oraz z garażem wbudowanym, wewnętrznym układem drogowym, naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej, opadowej, gazowej, elektrycznej wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] na dz. nr ewid. [...], [...] obr[...] w K. oraz rozbiórką budynków przy ul. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez R. B. Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2021.735), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2020.1333 - w związku z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U.2020.471 ze zmianami), zwanej dalej Pb.

W jej uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami).

Dalej przytoczono treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazując na zakres postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego powyżej przepisu. Wyjaśnić należy, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09). Zgodnie z art. 20 ust. 4 Pb projektant, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W niniejszej sprawie oświadczenie zostało złożone (karta 6 projektu budowlanego). Wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu.

Projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018.1935) - jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został trwale zszyty.

Zarząd Dróg Miasta K. pismem z 7 maja 2020 r., znak: [...], uzgodnił przedmiotową inwestycję w zakresie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego (karta 55 projektu budowlanego). Zgodnie z ww. uzgodnieniem obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji będzie się odbywać z drogi publicznej ul. [...] poprzez istniejący zjazd oraz ul. [...] poprzez istniejący zjazd.

Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 57-61 projektu budowlanego).

W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (projekt budowlany - karty: 71 i 123).

W projekcie budowlanym zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 5 Pb; zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (karty 79 projektu budowlanego).

Usytuowanie projektowanych budynków - nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 - tekst jednolity ze zmianami, zwanego dalej wt). Na projekcie zagospodarowania terenu (karta 81 projektu budowlanego) zwymiarowano odległości budynków A i B od granic działki: 3 m od strony północnej (ściana bez okien i drzwi w stronę tej granicy); 4,1 m od strony wschodniej; 8,7 m od strony południowej; 4,2 m od strony zachodniej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 wt, od istniejących budynków na działkach sąsiednich, budynek A - 11,8 m od budynku na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...]. ewid. P. w K., budynek B - 8,7 m od budynku na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...]. ewid. P. w K. - zgodnie z § 271 wt. Projekt zawiera analizę przesłaniania oraz czasu nasłonecznienia, uwzględniającą istniejącą zabudowę działek sąsiednich (karty 85-89 projektu budowlanego), gdzie wykazano zgodność z § 13 i § 60 wt.

Na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 18 grudnia 2019 r. (dalej "mpzp").

Działki inwestycyjne, na których projektowane są budynki mieszkalne jednorodzinne usytuowane są na terenie oznaczonym w mpzp symbolem MN.21 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną, w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym.

Inwestycja zlokalizowana jest w granicy zasięgu obszaru narażonego na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego, przy wyznaczaniu którego przyjęto przepływ o prawdopodobieństwie wynoszącym raz na 100 lat (Q 1%) w scenariuszu całkowitego zniszczenia wałów - do czego odniósł się projektant na karcie 75 projektu budowlanego.

Po analizie przedłożonego projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w ustaleniach mpzp, m.in. dotyczące:

• przeznaczenia podstawowego (§ 16 ust. 1 i 2 pkt 1 mpzp) - zaprojektowano 2 budynki jednorodzinne (dwulokalowe) w zabudowie bliźniaczej;

• lokalizacji budynków względem nieprzekraczalnych linii zabudowy - warunek spełniony;

• maksymalnej wysokości zabudowy przy realizacji dachu płaskiego: 10 m (§ 16 ust. 2 pkt 5 lit. a mpzp) - zaprojektowano budynki o wysokości 9,98 m (liczonej zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 16 mpzp ), a 10 m od terenu projektowanego;

• geometrii dachu (§ 7 ust. 6 pkt 1 mpzp) i terenu biologicznie czynnego na dachu płaskim (§ 7 ust. 6 pkt 2 lit. b mpzp) - zaprojektowano dachy płaskie "zielone";

• minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego: 50 % (§16 ust. 2 pkt 3 lit. a mpzp) -zaprojektowano 50,1% powierzchni biologicznie czynnej [286 m + dach zielony (180 m x 50% = 90m )=376 m z 750m

• wskaźnika intensywności zabudowy: 0,1-0,8 (§ 16 ust. 2 pkt 4 mpzp) - zaprojektowano 0,78;

• wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych: 2 miejsca na 1 dom w zabudowie jednorodzinnej i 20 miejsc na 100 zatrudnionych w budynkach usług (§ 13 ust. 8 pkt 1 lit. a i t mpzp) - zaprojektowano 6 miejsc postojowych: 1 w garażu i 5 miejsc postojowych na terenie inwestycji na 2 budynki jednorodzinne (dwulokalowe, gdzie w parterze lokale usługowe, w których planuje się zatrudnienie maksymalnie 4 osób - 0,2 x 4 = 0,8 = 1 miejsce postojowe).

W toku postępowania odwoławczego 21 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 50 § 1 kpa, wezwano projektanta E. K.-T. do:

1. wykazania zgodności zamierzenia z przepisami dotyczącymi lokalizacji miejsc postojowych (§ 19 ust. 1 pkt 1 wt) oraz przedłożenia czytelnego opracowania lokalizacji tych miejsc;

2. wykazania zgodności zamierzenia z przepisami dotyczącymi przesłaniania (§ 13 wt),

3. wykazania zgodności zamierzenia z ustaleniami mpzp dotyczącymi powierzchni biologicznie czynnej poprzez przedstawienie sposobu obliczeń tego wskaźnika (cześć powierzchni biologicznie czynnej zlokalizowano pod jednostkami wentylacyjnymi na dachu);

4. wykazania, że planowana rozbiórka budynków przy ul. [...] nie wpłynie na bezpieczeństwo statyki istniejącego budynku przy ul. [...] poprzez przedstawienie przekroju obrazującego styk budynków jw. uwzględniający posadowienie obu budynków. W odpowiedzi na wezwanie jw. pełnomocnik Inwestora (projektant) pismem z 18 maja 2021 r. (data wpływu) wyjaśniła:

Ad 1. że pomieszczenia w narożu istniejącego budynku przy ulicy [...], będącego własnością Inwestorów, nie są pomieszczeniami na pobyt stały, a ponadto, że jedno z projektowanych miejsc postojowych nie zostało wliczone do obliczenia wskaźnika miejsc zgodnie z mpzp, bo jest projektowane na potrzeby obsługi przyszłej inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego na dz. nr [...] przy ul. [...] oraz projektowane dwa miejsca postojowe oznaczone na rysunku pzt (karta nr) symbolem MP NN zbliżone do okien, przeznaczone będą dla osób niepełnosprawnych. Do wyjaśnień dołączone stosowny rysunek. Reasumując, na potrzeby tej inwestycji zaprojektowano 5 miejsc postojowych, w tym 2 dla osób niepełnosprawnych. Szóste miejsce postojowe zostało zaprojektowane ponad wymaganą ilość miejsc postojowych określoną w mpzp - na potrzeby obsługi przyszłej inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego na dz. nr [...] przy ul. [...].

Ad 2. zgodnie z Analizą Obszaru Oddziaływania Obiektu, dołączonej do dokumentacji projektowej, tj. analizą zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania wszystkich sąsiednich budynków, na które oddziałuje projektowany budynek, wynika, że dla wszystkich sąsiednich budynków, na które oddziałuje projektowany budynek pozostają spełnione warunki określone w § 60 i § 13 warunków technicznych. W istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr ewid. [...] przy ul. [...], będącego własnością inwestorów, wszystkie okna w pomieszczeniach na pobyt ludzi zlokalizowane są w ścianach od strony północno-zachodniej i południowo-zachodniej. Prawdą jest, iż ściany od strony południowo-wschodniej i północno-wschodniej, opisane na PZT, analizując na potrzeby zgodności z WT wyłącznie lokalizację okien w pomieszczeniach na pobyt ludzi [stały lub czasowy], nie posiadają okien. Prawdą jest także, iż wysokość istniejącego budynku przy ul. [...] do jego kalenicy wynosi -10 m. Jednakże nie jest prawdą, iż wysokość przesłaniania wynosi 10 m. W przypadku budynku z dachem dwuspadowym, wysokość przesłaniania wynosi 10 m jedynie w punkcie kalenicy, a im dalej od kalenicy w stronę okapu, wynosi odpowiednio mniej. Rozporządzenie określa miejsce usytuowania wierzchołka kąta 60ş, jednakże nie określa kąta pomiędzy ramieniem kąta, a osią okna przesłanianego. Zdaniem projektanta rysunek nr 4 w piśmie strony odwołującej się, nie przedstawia w sposób prawidłowy przesłaniania. Do niniejszego pisma dołączono rysunek wykazujący brak przesłaniania okien w projektowanym budynku przez budynek istniejący, będący własnością inwestora (...).

Ad 3. Zgodnie z definicją wskaźnika terenu biologicznie czynnego, obliczono go Jako udział powierzchni biologicznie czynnej do terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu. Nie jest właściwym twierdzenie strony odwołującej się, iż "powierzchnią wyjściową do obliczeń winna być powierzchnia całych działek obejmujących teren budowlany zgodny z planem, w tym przypadku MN.21". Nie istnieją bowiem przepisy potwierdzające powyższe twierdzenie.

Przebieg granicy wniosku pozwolenia na budowę i rozbiórkę nie mógł pokrywać się z południowo-wschodnią granicą ewidencyjną działki nr [...]. Podstawową przyczyną wyłączenia części działki nr [...] z powierzchni objętej wnioskiem pozwolenia na budowę i rozbiórkę, była konieczność umożliwienia odrębną procedurą administracyjną uregulowania przebiegu granicy ewidencyjnej, która aktualnie przebiega w taki sposób, iż ściana południowo-wschodnia istniejącego budynku [...] zlokalizowana jest poza granicą działki nr [...] i zajmuje część działki nr [...]. Fragment podestu wejściowego z zadaszeniem, na styku istniejącego budynku i budynków garażowych planowanych do rozbiórki, niezależnego konstrukcyjnie, stanowić będzie docelowo główne wejście do istniejącego budynku [...]. Wydaje się więc uzasadnione wyłączenie działki nr [...] pod podestem wejściowym z opracowania. Informuje się równocześnie, iż równolegle do przedmiotowego postępowania administracyjnego, planowane było przez inwestorów objęcie istniejącego budynku [...] odrębnym postępowaniem administracyjnym polegającym na jego przebudowie. Przy założeniu, iż podest wejściowy miał stanowić całość funkcjonalną z budynkiem [...], a tereny objęte wnioskami dwóch pozwoleń na budowę nie mogą się nakładać na siebie, granica przedmiotowego pozwolenia na budowę i rozbiórkę nie mogła zostać poprowadzona po linii granicy ewidencyjnej działki [...] i [...].

Rysunki załączone do niniejszego pisma przedstawia sposób obliczenia powierzchni biologicznie czynnej na terenie działki, która w sumie wynosi -286 m2 oraz na stropodachu, która wynosi 180 m2. Trudno ustosunkować się do nieczytelnego rysunku nr 1 w piśmie strony odwołującej się od decyzji oraz tezy, iż powierzchnia zieleni na terenie wynosi 274 m3. Zwraca się uwagę, iż powierzchnia zieleni na rysunku nr 1 przy południowo-wschodniej ścianie budynku [...] została wyznaczona w sposób nieodpowiadający powierzchni zieleni na projekcie zagospodarowania terenu. Niezgodność powierzchni zieleni na stropodachu wykazanej na rysunku nr 2 w piśmie strony odwołującej z powierzchnią zieleni wykazaną poniżej, może tłumaczyć sposób obrysu kominów. Zewnętrzna linia obrysu komina jest linią widoku pokrywy komina widzianą z góry, lico ściany komina natomiast jest cofnięte w stosunku do niej o 5 cm. Wobec powyższych wyjaśnień projektant podtrzymuje prawidłowość wyliczeń powierzchni biologicznie czynnej wykazanych w dokumentacji projektowej. Ustosunkowując się do zarzutów strony odwołującej się, iż "pod jednostkami wentylacyjnymi na stopkach /.../ trawa nie będzie rosła ze względu na brak wody I słońca", wyjaśnia się, iż na stropodachu zaplanowano zieleń ekstensywną, zgodnie z zestawieniem przegród budowlanych na rysunku nr 8 dokumentacji budowlanej, wykluczając "zieloną murawę". Rośliny ekstensywne to takie, które dostosowane są do trudnych uwarunkowań środowiskowych, dzięki temu mają minimalne wymagania wegetacyjne i nie wymagają skomplikowanej pielęgnacji. Oprócz tego roślinność ekstensywna charakteryzuje się tym, że ma bardzo dużą zdolność regeneracji, co sprawia, że bardzo dobrze radzą sobie w ekstremalnych warunkach, na jakie wystawione są zielone dachy. Z uwagi na odporność tego typu zieleni i minimalne wymagania, uważa się, iż jest możliwa ich wegetacja pod ażurowymi, niewielkich rozmiarów oraz zlokalizowanych w znacznych odstępach od siebie, podestów pod jednostki klimatyzacyjne. Jak wiemy zarówno promienie słoneczne, jak i opady deszczu, nie padają na ziemię pod kątem prostym, stąd teza, iż można uznać, iż teren pod podestem o wymiarach 40x90 cm posiadać będzie nawierzchnię urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych (...).

Ad 4 Projektant przedłożył rysunki - przekroje obrazujące styk budynków wraz z opisem i wyjaśnieniem, z których wynika, że projektowana rozbiórka pod względem konstrukcyjnym jest bezpieczna dla statyki tego budynku.

W projekcie budowlanym nie wprowadzono żadnych zmian, a powyższe wyjaśnienia stanowią wyjaśnienia do projektowanych rozwiązań.

W odpowiedzi na zarzut odwołania (a) wskazuje się, że sposób zagospodarowania działki przez Inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Tutejszy organ nie znajduje przepisu, który zostałby naruszony poprzez zaprojektowanie przedmiotowego zamierzenia na części jednej z działek ewidencyjnych.

Odnośnie do argumentu (b) wyjaśnia się, że inwestycja nie narusza ustaleń mpzp, co przedstawiono w niniejszej decyzji powyżej.

Natomiast w kwestii dotyczącej podważenia przeznaczenia projektowanego budynku wskazuje się, że ilość planowanych sanitariatów, wielkość powierzchni mieszkalnej czy rozkład pionów wentylacyjnych nie stanowią przesłanek, przesądzających o podważeniu kwalifikacji przez projektanta projektowanych obiektów do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ocena obyczajów i zapotrzebowań Inwestorów, które mają wpływ na skalę inwestycji budowlanej, nie stanowi podstawy oceny i działania administracji architektoniczno-budowlanej. Treść wniosku Inwestora nie podlega interpretacji, dlatego niejednokrotnie w trakcie postępowania się ją uściśla, by uniknąć wątpliwości prawnych. Podniesiona przez Skarżącego możliwość wydzielenia więcej niż dwóch lokali mieszkalnych w projektowanych budynkach nie jest równoznaczna z istnieniem większej ilości lokali. Tylko w sytuacji jednoznacznego wskazania w projekcie większej ilości lokali, organ administracji architektoniczno-budowlanej byłby uprawniony do stwierdzenia, że projektowana zabudowa nie jest jednorodzinna.

Projektowanie i sprawowanie nadzoru autorskiego stanowi samodzielną funkcję techniczną w budownictwie wynikającą z konieczności fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 Pb). Opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej należy do podstawowych obowiązków projektanta (art. 20 ust. 1 pkt 1 Pb). Organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa (art. 35 ust. 1 Pb) i w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Pb oraz w art. 32 ust. 4 Pb, wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że ocena rozwiązań zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, do których w omawianym przypadku należy bez wątpienia określenie powiązań funkcjonalnych projektowanych wnętrz mieszkalnych, nie jest właściwością organu administracji architektoniczno-budowlanej, co oznacza, że organ podejmując się takiego działania naruszyłby tym samym swoje uprawnienia. Tym samym stwierdzić należy, że ocena, która wykracza poza uprawnienia organu nie może stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej.

W kwestii uwag (c) i (d) wskazuje się na przedstawione powyżej wyjaśnienia projektanta, które potwierdzają poprawność przedstawionych analiz. Tutejszy organ odwoławczy nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Pb), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Pb).

Co do uwagi (e) - w ocenie tutejszego organu Prezydent Miasta K. zapewnił stronom możliwość czynnego udziału w niniejszym postępowaniu. Brak udziału Pana R. B. - na podstawie księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości tutejszy organ ustalił, że Pan R. B. nabył działkę nr [...] obr. [...] w K.: 27 marca 2020 r. -w postępowaniu od dnia jego wszczęcia nie wynikał z winy organu, lecz z faktu, że 16 czerwca 2020 r. kiedy organ I instancji ustalał dane osobowe stron, w tym właściciela działki nr [...] obr. [...] w K., w ewidencji gruntów widniał poprzedni właściciel nieruchomości: Towarzystwo [...] w P. (patrz wydruk w aktach organu I instancji), do którego kierowano korespondencję jako do strony w sprawie. 30 lipca 2020 r. organ I instancji ponownie zweryfikował krąg stron prowadzonego postępowania (patrz wydruk w aktach organu I instancji) i ustalił, że właścicielem działki nr [...] obr. [...] w K. jest Pan R. B., w związku z czym poprzedniego właściciela ww. nieruchomości poinformowano o utracie statusu strony, a Pana R. B. poinformowano o prowadzonym postępowaniu w sprawie, a następnie doręczono mu skarżoną decyzję z 26 sierpnia 2020 r. Pełnomocnik Pana R. B. adwokat N. W. zapoznała się z aktami niniejszej sprawy.

Niezależnie od powyższego, wskazuje się, że do dnia wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy strony miały możliwość przeglądania akt i wnoszenia uwag lub zastrzeżeń. Żadna ze stron z tego prawa nie skorzystała.

W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie należy uznać, że udzielenie pozwolenia na budowę nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów skarżących jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, możliwości korzystania z energii elektrycznej, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości.

Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy nie dopatrzył się.

Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji.

Niniejsze zamierzenie nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cytowanego powyżej art. 4 Pb.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. B., zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 2a ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" K., zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 30 grudnia 2019 roku, polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę pomimo istniejącym sprzecznościom zamierzenia budowlanego z postanowieniami ww. planu w zakresie przeznaczenia budynku;

- naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a. polegające na całkowitym pominięciu wyjaśniania wątpliwości w zakresie rzeczywistego przeznaczenia budynku, którego projekt sugeruje, że docelowo ma to być budynek wielorodzinny;

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z § 13 i 19 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na nieprawidłowym usytuowaniu miejsc postojowych;

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 81 ust. 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z § 13 i 19 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na błędnie dokonanej analizie przesłaniania.

- wydanie decyzji w zakresie pozwolenia na rozbiórkę w oparciu o niezgodne z rzeczywistością ustalenia faktyczne dot. połączenia budynków przeznaczonych do rozbiórki z innymi budynkami;

- naruszenie prawa procesowego, a to art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a. polegające na całkowity pominięciu wyjaśniania wątpliwości w zakresie połączenia budynków przeznaczonych do rozbiórki z innymi budynkami;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nie zapewnieniu skarżącemu możliwości faktycznego udziału w postępowaniu.

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku należytego sporządzenia uzasadniania decyzji.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów dokumentów dołączonych do skargi tj. wyniku pomiarów geodezyjnych oraz rysunku technicznego na okoliczność przywołane w treści uzasadnienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Powyższe wezwanie wykonała pełnomocnik skarżącego (wskazując adres na platformie ePUAP), zaś pozostali uczestnicy zarządzenia nie wykonali, zatem zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest uzasadniona w zakresie w jakim dotyczy usytuowania trzech miejsc postojowych w południowo – wschodniej części działki.

Na projekcie zagospodarowania terenu (k. 81 projektu budowlanego) wschodnia ściana budynku położonego przy ul. [...] oznaczona została jako "ściana bez okien". Tymczasem na wezwanie organu II instancji, architekt E. K. – T. złożyła przy piśmie wyjaśniającym z dnia 18 maja 2021 r. (k. 110 akt adm.) powiększony fragment projektu zagospodarowania terenu, na których zaznaczyła dwa okna. Oznacza to, że projektant złożyła dwa sprzeczne oświadczenia – ta sama ściana raz jest ścianą bez okien, a raz posiada dwa okna. Pierwsze z nich to okno "w holu na piętrze" a drugie – "w pomieszczeniu nieprzeznaczonym na pobyt ludzi". Jest istotna różnica między ścianą bez okien, a ścianą w której znajdują się dwa okna, szczególnie w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Taka sytuacja powoduje, że projekt zagospodarowania terenu zawarty w projekcie budowlanym jest najprawdopodobniej niezgodny ze stanem faktycznym, a na pewno z późniejszymi wyjaśnieniami i rysunkami projektanta, i wobec tego wszystkie wątpliwości w tym zakresie muszą zostać rozwiane a projekt doprowadzony do stanu zgodnego ze stanem faktycznym. Dalej, z załączonego do skargi zdjęcia wynika, że nie tylko w ścianie wschodniej jest okno, ale wygląda jak typowe okno narożnego pokoju - na ścianie od strony południowej jest drugie identyczne. Na załączonym powiększonym fragmencie projektu zagospodarowania terenu jest to też jedyne okno, co do którego projektant nie określił jasno, w jakim pomieszczeniu się znajduje, podczas gdy w ścianie północnej określił okno jako kuchenne oraz okno na ścianie wschodniej – jako wspomniane wyżej okno w holu. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia zachowania wymagań dotyczących odległości projektowanych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość ta nie może być mniejsza niż 7 m (dla samochodów osobowych). Zgodnie natomiast § 19 ust. 5 rozporządzenia, zachowanie tej odległości nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Jednakże wyjątek ten nie ma w sprawie zastosowania, bo po pierwsze zaprojektowany parking składa się z trzech stanowisk, a po wtóre są to miejsca, które nie zostały zaprojektowane dla budynku przy ul. [...], ale dla projektowanej inwestycji – nie są zlokalizowane przy budynku (budynkach), których projekt dotyczy.

Jak wynika z wyjaśnień projektanta, co najmniej jedno miejsce postojowe położone jest w odległości mniejszej niż 7 metrów od owego spornego okna, którego w projekcie budowlanym nie ma, w wyjaśnieniach projektanta jest, podobnie jak na zdjęciu załączonym do skargi, i co do którego nie wyjaśniono jakiemu pomieszczeniu jest przypisane. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany kwestie te szczegółowo wyjaśnić.

Pozostałe zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Nie są uzasadnione zarzuty skargi sformułowane zarówno jako naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, dotyczące braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez zaprojektowanie budynku wielorodzinnego, a nie jednorodzinnego. Świadczyć ma o tym projekt pietra (części mieszkalnej), który przygotowany jest do wydzielenia więcej niż jednego lokalu. Zgodnie z art. 3 pkt. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Z zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę jednoznacznie wynika, że udzielono pozwolenia na wybudowanie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, z jednym lokalem mieszkalnym i jednym usługowym (na parterze) w każdym z nich. Oznacza to, że w każdym z tych dwóch budynków może znaleźć się tylko jeden lokal mieszkalny i jeden użytkowy (usługowy – na parterze). Na wypadek gdy w rzeczywistości realizacja inwestycji odbiegałaby od zatwierdzonego projektu, lub nastąpiłaby zmiana sposobu użytkowania budynku na wielomieszkaniowy, to ustawa prawo budowlane przewiduje odpowiednie procedury i kompetencje organów nadzoru budowlanego, zmierzające do doprowadzenie obiektów budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Natomiast na etapie projektowania budynku organ administracji architektoniczno – budowlanej opiera się na oświadczeniu inwestora. Żeby było inaczej, tytuł inwestycji musiałby pozostawać w oczywistej i rażącej sprzeczności z projektem. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Rację ma zatem organ, że oświadczenie inwestora co do tytułu i zakresu inwestycji jest zasadniczo dla organu wiążące, a treść wniosku inwestora nie podlega interpretacji. Nadto, zgodnie z art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048), ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Innymi słowy nie istnieje możliwość otrzymania zaświadczeń o samodzielności lokalu w domu jednorodzinnym w liczbie większej niż tylko dla dwóch lokali mieszkalnych lub jednego lokalu mieszkalnego i jednego usługowego.

Co do zarzutów związanych z rozbiórka obiektów budowlanych znajdujących się na styku z budynkiem istniejącym, przy ul. [...], to również są nieuzasadnione. Kwestia ta została dostatecznie wyjaśniona w przywoływanym już wyżej piśmie wyjaśniającym z dnia 18 maja 2021 r. (k. 110 akt adm.). Architekt wyjaśniła jak przebiegać będzie rozbiórka, jak wygląda styk budynków przeznaczonych do rozbiórki z budynkiem przy ul. [...] oraz przedstawiono opinię mgr inż. T. W. co do tego, że projektowana rozbiórka przyległych budynków jest bezpieczna dla konstrukcji i statyki tego budynku. Zgodnie z art. 31 ust. 4 ustawy prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej może żądać, ze względu na bezpieczeństwo ludzi lub mienia, przedstawienia danych o obiekcie budowlanym lub dotyczących prowadzenia robót rozbiórkowych. Takich danych organ zażądał i je uzyskał. Nie muszą być one wprowadzone do projektu budowlanego, gdyż rozporządzanie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) obowiązku takiego nie przewiduje. Część opisowa projektu zagospodarowania terenu powinna określać istniejący stan zagospodarowania działki lub terenu z opisem projektowanych zmian, w tym rozbiórek obiektów i obiektów przeznaczonych do dalszego użytkowania (§ 8 rozporządzenia). Na k. 95 i następnych projektu budowanego opis taki się znajduje.

Nie jest także uzasadniony zarzut błędnego dokonania analizy przesłaniania. Na k. 85 projektu budowlanego znajduje się rysunek poglądowy dotyczący zapewnienia wymaganego czasu naturalnego oświetlenie pomieszczeń oraz oświadczenie architekta, że warunki te są spełnione. Dodatkowe wyjaśnienia złożył projektant we wspominanym już piśmie z dnia 18 maja 2021 r. Skarżący nie przedstawił żadnych innych, odmiennych, analiz nasłoneczniania i zacieniania, dlatego zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania tego, że warunki te zostały spełnione.

Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na nie zapewnieniu skarżącemu możliwości faktycznego udziału w postępowaniu. Skarżący stał się właścicielem nieruchomości sąsiedniej w toku postępowania, więc jest oczywiste, że nie mógł w nim uczestniczyć od początku. Nadto zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, dotyczącym skuteczności zarzutu naruszenia art. 10 Kpa: "w sytuacji przedstawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." (WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 7 lutego 2013r. sygn. IV SA/Po 1109/12). W niniejszej sprawie skarżący otrzymał decyzję organu I Instancji, jego pełnomocnik zdążył przejrzeć akta, złożył skuteczne odwołanie, a obecnie skargę. W toku postępowania odwoławczego natomiast żadnych uwag czy wniosków dowodowych skarżący nie składał. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 8 i 107 Kpa. Sam fakt, że skarżący z poglądem organu odwoławczego zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji się nie zgadza, nie świadczy o tym, że decyzja jest niewystarczająco uzasadniona, a organ wadliwie prowadzi postepowanie w tym znaczeniu, że nie zachowuje bezstronności czy też działa dyskryminując jedną ze stron.

Wobec naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w zakresie dokonanych ustaleń co do lokalizacji miejsc postojowych, zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).