Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2469/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art 50 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, 2, i 2a
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: § 3 pkt 7, § 26 ust. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 30 ust. 2a i 5c, art. 30 ust. 6 pkt 2,
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 513/22 w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 30 maja 2022 r. nr WIN-II.7843.4.8.2022 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 17 sierpnia 2022 r., II SA/Ol 513/22 oddalił skargę S.S. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 30 maja 2022 r., nr WIN-II.7843.4.8.2022, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 25 stycznia 2022 r., nr II/11/22, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 30 ust. 5c i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., wniósł sprzeciw do złożonego 16 grudnia 2021 r. przez skarżącego zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...], obręb W., gmina [...].

S.S. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a.:

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2a w zw. z art. 30 ust. 5c i art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. polegające na uznaniu, że niedochowanie przez inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji związanej ze zgłoszeniem o decyzję o ustaleniu warunków zabudowy oraz objęcie zgłoszeniem i wskazanie usytuowania zbiornika na ścieki dawało podstawy do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji, a następnie jego potrzymania przez organ II instancji w sytuacji, gdy do zgłoszenia zostały przedłożone wszystkie dokumenty niezbędne do oceny legalności zamierzonego przedsięwzięcia wymagane przez przepisy prawa, wskazane zaś w sprzeciwie - niedołączone dokumenty, nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 30 ust. 2a p.b., w szczególności w zakresie punktu 3, tj. "pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów;", co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2a i art. 30 ust. 6 p.b. polegające na błędnym uznaniu, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie był niewystarczający oraz stanowił podstawę do podtrzymania przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji wnoszącej sprzeciw do zgłaszanej budowy BRI do 35 m2;

3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), dalej: u.p.z.p., § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: r.w.t., a także art. 30 ust. 5c i 6 p.b. polegające na sanowaniu rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, polegającego na błędnej wykładni przepisów art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., a także niewłaściwego zastosowania § 26 ust. 3 r.w.t., a przez to naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, dokonanego przez organy administracyjne w postaci żądania od strony dokumentów niewymaganych przez przepisy prawa, a na skutek ich nieuzupełnienia wniesienia sprzeciwu, co zaś skutkowało oddaleniem skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) błędną wykładnię art. 59 ust. 1, 2 i 2a oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a p.b. poprzez uznanie, że budowa budynku rekreacji indywidualnej do 35 m2 objęta jest obowiązkiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo braku konieczności uzyskania dla niego pozwolenia na budowę, a także pomimo zupełnie przeciwnego zamysłu ustawodawcy w kwestii konieczności pozyskania dla tego typu budynków warunków zabudowy, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) niewłaściwe zastosowanie § 26 ust. 1, 3 i 5 oraz § 3 pkt 7 r.w.t. polegające na uznaniu, że sformułowanie zawarte w przepisie § 26 ust. 3 "budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi" odnosi się również do budynków rekreacji indywidualnej w sytuacji, gdy ustawodawca trafnie rozróżnia budynki mieszkalne, a więc przeznaczone na pobyt ludzi od budynków rekreacji indywidualnej jako budynków do okresowego wypoczynku, przez co budynek rekreacji indywidualnej jako przeznaczony do okresowego wypoczynku zwolniony został z obowiązku posiadania możliwości przyłączenia sieci kanalizacyjnej oraz innych urządzeń technicznych; ponadto polegające na uznaniu, że nawet gdyby uznać, iż ww. przepis ma zastosowanie również do BRI, to przed złożeniem zgłoszenia budowy nieruchomość powinna być wyposażona w jedno ze wskazanych urządzeń infrastruktury technicznej, ewentualnie zgłoszenie budowy takiego budynku rekreacji indywidualnej powinno być objęte jednoczesnym zgłoszeniem budowy np. bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe w sytuacji, gdy zarówno BRI do 35 m2, jak i bezodpływowy z zbiornik na nieczystości ciekłe są dwoma odrębnymi obiektami, których realizacja nie musi być sprzężona w czasie, zaś zgłoszenie budowy bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe może być realizowane na drugim etapie inwestycji, samo zgłoszenie budowy BRI zaś nie wymaga dołączenia do niego żadnego dokumentu potwierdzającego usytuowanie zbiornika w terenie;

3) błędną wykładnię, a przez to niewłaściwe zastosowanie § 26 ust. 5 r.w.t. polegające na uznaniu, że wskazany przepis konstytuuje konieczność pozyskania warunków zabudowy do budowy BRI do 35 m2 oraz stanowi załącznik konieczny do zgłoszenia owego budynku w sytuacji, gdy z przepisów art. 59 ust. 1, 2, 2a i art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust 1 pkt 16 lit. a p.b. wynika wprost, iż decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana w przypadku budowy BRI do 35 m2, jako budynku zwolnionego z konieczności pozyskania pozwolenia na budowę; ponadto w sytuacji, gdy przepis rangi rozporządzenia nie może stanowić podstawy obowiązku tego rodzaju, albowiem tylko przepis ustawowy może nałożyć na stronę określonego rodzaju obowiązek, w niniejszej zaś sprawie z obowiązku tego inwestora zwalnia.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżącego na uzasadnionych podstawach.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji architektoniczno-budowlanej wskazujące na wymóg wniesienia sprzeciwu do dokonanego przez skarżącego zgłoszenia budowy budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] z uwagi na niewykonanie postanowienia nakładającego na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. na skarżącego obowiązek uzupełnienia ww. zgłoszenia. Poddaną kontroli Sądu I instancji decyzją z 30 maja 2022 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski uznał, że skarżący był zobowiązany przedłożyć decyzję ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jak również dokumenty, które umożliwiałyby ocenę zgodności zgłoszenia z warunkami określonymi w § 26 ust. 1 i 3 r.w.t. Sąd I instancji podzielając w całości powyższe wnioski, na których zdecydował się oprzeć Wojewoda Warmińsko-Mazurski, czego wyrazem było oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesionej przez skarżącego skargi, nie dokonał w niniejszej sprawie wadliwej kontroli legalności zaskarżonego aktu, ponieważ nie uchybia ona przepisom powołanym w skardze kasacyjnej.

Wbrew formułowanemu w skardze kasacyjnej stanowisku, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia wnoszącego sprzeciw. Nie cechują się spornością ustalenia dotyczące tego, co stanowiło przedmiot zgłoszenia z 16 grudnia 2021 r., jakie obowiązki zostały na skarżącego nałożone postanowieniem z 4 stycznia 2022 r. w oparciu o uznanie, że zgłoszenie to powinno podlegać uzupełnieniu, jak też, jakie stanowisko w odniesieniu do tego wymagania prezentował w toku postępowania skarżący. Kwestie ważące na wyniku sprawy, w szczególności to, czy za warunek przyjęcia zgłoszenia należy uznać dysponowanie przez skarżącego decyzją ustalającą warunki zabudowy, nie mają zasadniczo związku z ustalaniem faktów, mają one bowiem charakter materialnoprawny powiązany zasadniczo z wykładnią, jaka powinna być nadawana przepisom p.b. i u.p.z.p.

W tym kontekście należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie uchybił art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2a pkt 3, ust. 5c i ust. 6 pkt 2 p.b., ponieważ trafnie wskazał, iż podstawą nałożenia na skarżącego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, jak i wniesienia sprzeciwu w następstwie zanegowania przez zgłaszającego konieczności dochowania powyższemu wymaganiu, było przyjęcie, że sporne zamierzenie związane z wykonaniem robót budowlanych skutkujących powstaniem obiektu budowlanego prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej, a przez to, iż nie jest on objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalność tego zamierzenia powinna być określona przez Wójta Gminy [...] w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wbrew odmiennej ocenie skarżącego, taki wniosek nie prowadzi do naruszenia art. 59 ust. 1, 2 i 2a oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a p.b. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni.

Odnośnie do wymienienia art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a p.b. jako podstawy zarzutu kasacyjnego i towarzyszącej temu przepisowi argumentacji sformułowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, bazującej na podkreśleniu zróżnicowania przez ustawodawcę zasad budowy wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy do 35 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a p.b.) oraz powyżej 35 m2, ale nie więcej niż 70 m2, przy rozpiętości elementów konstrukcyjnych do 6 m i wysięgu wsporników do 2 m (art. 29 ust. 1 pkt 16 lit. a p.b.), wypada zauważyć, że przywołany przez stronę przepis p.b. nie mógł w niniejszej sprawie podlegać zastosowaniu, a w konsekwencji Sąd I instancji nie mógł go naruszyć. Skarżący pominął, że jakkolwiek w dacie wydania decyzji o wniesieniu sprzeciwu wskazana regulacja prawna miała charakter obowiązujący, co dotyczy również treści art. 50 ust. 2 pkt 2a u.p.z.p. w brzmieniu przyjmującym, iż wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane", tym niemniej w sprawie konieczne było dokonanie ustaleń walidacyjnych uwzględniających dyspozycję art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986). Przepis ten stanowi, że do budowy budynku spełniającego kryteria, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b., w przypadku której przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej (3 stycznia 2022 r.) dokonano zgłoszenia, zastosowanie powinny znajdować przepisy dotychczasowe. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 6) Sąd I instancji miał powyższe na uwadze, albowiem wskazał na treść art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b. w brzmieniu, które zostało mu nadane przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471).

W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Stosownie z kolei do art. 59 ust. 2 u.p.z.p., przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 2a u.p.z.p.). Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że realizacja zamierzenia budowlanego obejmującego budowę obiektu budowlanego, które prowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, powinna zostać poprzedzona wystąpieniem przez inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, który to akt powinien przesądzać o jej dopuszczalności na tym terenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela to stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie, które przyjmuje, iż ustawodawca na gruncie ww. przepisu w celu przestrzegania wymagań ładu przestrzennego nie zwolnił z obowiązku uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy przypadku, gdy budowa określonego rodzaju obiektu budowlanego w świetle przewidzianych w przepisach p.b. zasad jej reglamentacji jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, podlegając procedurze wyłącznie jej zgłoszenia (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r., II OSK 1006/20; wyrok NSA z 17 listopada 2021 r., II OSK 3329/18; wyrok NSA z 25 sierpnia 2021 r., II OSK 16/21). Analogiczne stanowisko odnośnie do tejże kwestii formułowane jest także w piśmiennictwie, przy czym odnosi się ono również do zasad realizacji budynków rekreacji indywidualnej (por. A. Wodka, Zakup nieruchomości rekreacyjnych - kilka uwag na temat problematyki prawnej domków letniskowych, cz. II, Nieruchomości 2023, nr 8).

Wskazany w skardze kasacyjnej art. 50 ust. 2 pkt 2 p.b. jakkolwiek stanowi, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, tym niemniej zastosowanie tejże zasady w oparciu o dyspozycję art. 59 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. odpowiednio do przedsięwzięć, których realizacja następuje poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie odnosi się do tej postaci robót budowlanych, która stanowi budowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 p.b.), niezależnie, czy podlega ona rygorowi uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszeniu (por. M. Bator, Inwestycje podlegające obowiązkowi uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, NZS 2015, nr 1, s. 16). Przyjęte przez ustawodawcę założenie zakładające brak generalnego zwolnienia robót budowlanych realizowanych na podstawie zgłoszenia z obowiązku poprzedzenia zgłoszenia uzyskaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy potwierdza art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., stwierdzający, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd I instancji wyjaśniając znaczenie normatywne art. 59 ust. 2a u.p.z.p. zasadnie zwrócił uwagę na ujawnione w toku procesu legislacyjnego racje, który stały za dodaniem ustępu 2a do art. 59 p.b. przez art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443). Kwestią odrębną, albowiem wykraczającą poza ramy stanowiące kryterium prawne rozpatrzenia zgłoszenia skarżącego, jest natomiast to, czy pierwotny zamysł, który przyświecał ustawodawcy przy uzupełnieniu regulacji art. 59 u.p.z.p. o wyłącznie mający ją doprecyzować ustęp 2a, może być uznany za podtrzymany w toku nowelizacji ww. przepisu wprowadzonego ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (druk nr 1534), która poprzedzała aktualne brzmienie przepisu nadane mu przez art. 1 pkt 54 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688). Ta ostatnia nowelizacja, wprowadzając nowe brzmienie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. i wyłączając odpowiednie stosowanie do przedsięwzięć, których realizacja następuje poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, normy art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., skutkowała określeniem w ustępie 2a katalogu zmian zagospodarowania terenu dotyczących obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z wyliczeniem w dodanym po nim ustępie 2b przypadków, które stanowią wyjątek względem tejże wyraźnie oznaczonej zasady.

Rekapitulując powyższe uwagi, zwolnienie inwestora z obowiązku uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy w warunkach rozpatrywanej sprawy nie dotyczyło robót budowlanych będących budową obiektu budowlanego, wobec czego Sąd I instancji, uwzględniając przedmiot zamierzenia budowlanego, które w świetle treści zgłoszenia miało zostać zrealizowane na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina [...], nie miał podstaw, by uznać, że zaskarżonej decyzji może zostać przypisana wadliwość, a tym bardziej wadliwość kwalifikowana (rażąca), jak uznaje strona, wynikająca z błędnego rozważenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej treści obowiązku ciążącego na skarżącym stosownie do art. 30 ust. 2a pkt 3 p.b. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p.

Wynik przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji cechuje się, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjna, poprawnością również w zakresie określającym konsekwencje nieuzupełnienia przez skarżącego zgłoszenia z uwagi na wymóg oceny możliwości przyłączenia projektowanego budynku do sieci kanalizacyjnej umożliwiającej odprowadzanie ścieków. Ocena prawna Sądu zamieszczona w uzasadnieniu wyroku nie uchybia § 26 ust. 1, 3 i 5 w zw. z § 3 pkt 7 r.w.t., ponieważ w pełni trafnie Sąd przyjął, że działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci kanalizacyjnej, ewentualnie może być ona wykorzystana pod wskazaną zabudowę pod warunkiem zapewnienia możliwości zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków.

Zastrzeżenia skarżącego nakierowane na wykazanie, że ta sfera ustaleń nie powinna stanowić przedmiotu zainteresowania w toku rozpatrywania zgłoszenia, ponieważ wskazana w nim działka nr ew. [...] nie podlega zabudowie budynkiem przeznaczonym na pobyt ludzi w rozumieniu, jakie temu pojęciu nadaje § 26 ust. 1 r.w.t., powinny być w całości odrzucone, albowiem w sposób bezpośredni przeczy im treść § 26 ust. 5 r.w.t. Przepis ten stanowi, że spełnienie warunków określonych w § 26 ust. 1 i 2 r.w.t. nie jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań. Jeżeli ww. przepis kreuje wyjątek od stosowania wymogu przyłączenia budynku rekreacji indywidualnej do sieci kanalizacyjnej, określając warunki, w jakich może mieć miejsce odstępstwo od zasady przewidzianej w § 26 ust. 1 r.w.t., to wszelkie próby dowodzenia, że budynek rekreacji indywidualnej nie może być obejmowany zakresem znaczeniowym pojęcia "budynku przeznaczonego na pobyt ludzi", oparte na akcentowaniu różnicy zachodzącej pomiędzy okresowym wypoczynkiem w danym obiekcie a wykorzystywaniem go na cel mieszkalny, niejako "z definicji" pozostają nieskuteczne. Argumentacja, która służy wsparciu stanowiska prezentowanego przez stronę, stanowi bowiem polemikę z prawodawcą, gdyż opiera się zwalczaniu treści normy prawnej, którą zdecydował się on bezpośrednio wysłowić w przepisie. Sytuacja ta istotnie różni się zatem od przypadku, w którym strona decydowałaby się wejść w polemikę z wynikiem czynności interpretacyjnych, które z uwagi na milczenie prawodawcy są podejmowane w celu określenia warunków pozwalających kwalifikować budynek jako przeznaczony na pobyt w nim ludzi.

Zgodność zgłaszanej budowy budynku rekreacji indywidualnej z wymaganiami techniczno-budowlanymi mieści się w zakresie stosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., wobec czego niewykazanie możliwości podłączenia zaprojektowanego obiektu do sieci kanalizacyjnej, jak też nieobjęcie zamierzeniem budowlanym równoczesnej budowy zbiornika bezodpływowego (przydomowej oczyszczalni ścieków), przy braku legitymowania się przez skarżącego decyzją ustalającą warunki zabudowy wyłączającą taki prawny obowiązek na zasadzie określonej w § 26 ust. 5 r.w.t., musiało prowadzić do wniesienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu. Założenie, na którym został oparty zarzut naruszenia przez Sąd I instancji ww. przepisu, nie jest poprawne, § 26 ust. 5 r.w.t. nie jest bowiem przepisem konstytuującym "konieczność pozyskania warunków zabudowy dla budowy BRI", jak uznaje skarżący, gdyż jego funkcja w odniesieniu do analizowanego zagadnienia sprowadza się wyłącznie do potwierdzenia, że wymagania w zakresie rodzaju uzbrojenia terenu w celu przeznaczenia go pod zabudowę budynkiem rekreacji indywidualnej (budynkiem inwentarskim lub gospodarczym na wsi) są kształtowane przez właściwy organ w decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.