Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 554/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2024-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2023 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r., o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego [...] do rozpoznania pkt 2 wniosku W. S. z dnia [...] lutego 2023 r., uzupełniającego wniosek z [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego [...] na rzecz W. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. S. (dalej "skarżący") wnioskiem z dnia [...] stycznia 2023 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, wystąpił do Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] (dalej "organ") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) wskazania w oparciu o posiadane środki ewidencyjne numeru Zbioru dokumentów prowadzonego przez Państwowe Biuro Notarialne, a następnie przez tutejszy Sąd dla gruntów Państwowego Funduszu Ziemi przejętych po dawnym majątku W. w gm. K.;

2) czy zbiór ten znajduje się nadal w Sądzie? Jeśli został gdzieś przekazany to kiedy i gdzie? Skarżący wniósł o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r., organ poinformował skarżącego, że bez podania konkretnych numerów zbioru dokumentów nie ma możliwości podania, jakie są losy zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W.

Skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, podniósł, że udzielona mu odpowiedź jest wymijająca. Skarżący wskazał, że nie wynika z niej czy organ posiada, a jeśli tak to jakie, bądź nie posiada środków ewidencyjnych, a jeśli tak to co się z nimi stało, czy też z niejasnych przyczyn odmawia udzielenia wnioskowanej informacji.

W piśmie z dnia [...] lutego 2023 r. organ oświadczył, że wszystkie zbiory dokumentów prowadzonych dla nieruchomości w W. zostały przekazane da Sądu Rejonowego w W.

W dalszej kolejności, w piśmie z dnia [...] lutego skarżący powtórzył stanowisko wyrażone w piśmie z [...] stycznia 2023 r. oraz wezwał organ do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na wniosek.

Organ w piśmie z [...] lutego 2023 r. wskazał, że odpowiedź została już udzielona.

Skarżący pismem z dnia [...] lutego 2023 r. wniósł o:

1) sprecyzowanie na jakiej podstawie organ oświadczył, że przekazał wszystkie zbiory dokumentów dla W. gm. K. do Sądu Rejonowego w W., skoro ich numeracji nie potrafi zidentyfikować? Skarżący wniósł o przesłanie skanu dokumentu będącego podstawą tego oświadczenia,

2) enumeratywne wskazanie wszystkich numerów zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. gm. K., przekazanych wg oświadczenia organu w niesprecyzowanej dacie, okolicznościach i trybie do Sądu Rejonowego w W. oraz przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza.

W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2023 r. organ wskazał, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.

W. S. w dniu [...] sierpnia 2023 r. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosków w terminie 14 dni,

2) stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez organ,

3) wymierzenie organowi grzywny,

4) zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w stanie faktycznym sprawy nie można mówić o bezczynności, z uwagi fakt podejmowania zgodnie z obowiązującymi przepisami działań przez organ. Fakt niesatysfakcjonującej dla skarżącego udzielonej odpowiedzi nie świadczy o bezczynności. Skarżący, mimo uzyskania informacji, iż w tut. Sądzie nie znajdują się zbiory dokumentów, w dalszym ciągu oczekiwał wskazania wszystkich numerów zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. gm. K. Następnie skarżący oczekiwał wskazania przez sąd podstaw do przekazania owych zbiorów. W odpowiedzi na to żądanie, Sąd wskazał, iż nie stanowi to informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.". W ocenie organu pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych.

Organ podniósł ponadto, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei przepis art. 53 § 2b tej ustawy stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Organ wskazał, że złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jego złożenie nie jest warunkiem formalnym skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, do którego uzupełnienia strona może zostać wezwana, ale jest warunkiem dopuszczalności tejże skargi. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest natomiast wcześniej skutecznie złożonego do organu ponaglenia.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2023 r. skarżący podniósł, że przepisy u.d.i.p. nie przewidują obowiązku poprzedzenia skargi ponagleniem. Skarżący podniósł również, że organ błędnie podnosi, iż udzielił odpowiedzi na wniosek. Pismo

z dnia [...] lutego 2023 r. nie wypełniało w pełni przedmiotu wniosku. Ponadto organ samowolnie zmienił treść pkt 1 wniosku z [...] stycznia 2023 r. oraz całkowicie pominął pkt 2 tego wniosku, a także pkt 1 i 2 pisma precyzującego ten wniosek, tj. pisma z [...] lutego 2023 r. Zdaniem skarżącego organ bezspornie posiada wnioskowaną informację

w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego przekazania zbioru dokumentów prowadzonych dla nieruchomości w W. do Sądu Rejonowego w W., lecz celowo, świadomie, bez żadnego racjonalnego uzasadnienia uniemożliwia do niej dostęp.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie

w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W pierwszej kolejności, odnośnie wniosku organu o odrzucenie skargi, wyjaśnić należy, że wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej – czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 k.p.a. (a w ślad za tym także do art. 52 § 2 p.p.s.a.) z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Wobec powyższego,

w przypadku skargi na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej, nie stosuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie bądź podjęcia stosownej czynności.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności, jeśli: nie udostępnia wnioskowanej informacji publicznej, znajdującej się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.); nie informuje, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); nie informuje, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność ma miejsce wówczas, gdy spełniony jest zakres przedmiotowy

i podmiotowy u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca

2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego dla [...], jako organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Odnośnie zakresu przedmiotowego przypomnieć należy, że skarżący we wniosku z [...] stycznia 2023 r. wnosił o udostępnienie informacji w zakresie:

1) wskazania w oparciu o posiadane środki ewidencyjne numeru Zbioru dokumentów prowadzonego przez Państwowe Biuro Notarialne, a następnie przez tutejszy Sąd dla gruntów Państwowego Funduszu Ziemi przejętych po dawnym majątku W. w gm. K.;

2) czy zbiór ten znajduje się nadal w Sądzie? Jeśli został gdzieś przekazany to kiedy i gdzie? Skarżący wniósł o przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza.

Pismem z dnia [...] lutego 2023 r., nawiązując do uzyskanej odpowiedzi, skarżący uzupełnił powyższy wniosek domagając się udostępnienia informacji w zakresie:

1) na jakiej podstawie organ oświadczył, że przekazał wszystkie zbiory dokumentów dla W. R. gm. K. do Sądu Rejonowego w W., skoro ich numeracji nie potrafi zidentyfikować? Skarżący wniósł o przesłanie skanu dokumentu będącego podstawą tego oświadczenia,

2) enumeratywne wskazanie wszystkich numerów zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. gm. K., przekazanych wg oświadczenia organu w niesprecyzowanej dacie, okolicznościach i trybie do Sądu Rejonowego w W. oraz przesłanie skanu dokumentu, który to potwierdza.

W ocenie Sądu żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz w pkt 2 wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. informacje stanowią informację publiczną.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna

o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym

o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Zdaniem Sądu, w pkt 1 i 2 wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. skarżący domagał się udostępnienia informacji dotyczącej prowadzonego przez organ rejestru, ewidencji czy też archiwum, ich zawartości w tym znaczeniu czy znajduje się w nich określony rodzaj dokumentów, a także umiejscowienia określonego rejestru, ewidencji czy też archiwum, tj. czy jest on w posiadaniu organu, czy też nie. Z tego względu należało uznać, że żądane przez skarżącego we wniosku z [...] stycznia 2023 r. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

W zakresie wniosku z dnia [...] stycznia 2023 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w pismach z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz [...] lutego 2023 r. Organ pierwotnie poinformował skarżącego, w piśmie z [...] stycznia 2023 r., że bez podania konkretnych numerów zbiorów dokumentów nie ma możliwości podania jakie są losy zbioru dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. Następnie, pismem z [...] lutego 2023 r., wskazał, że wszystkie zbiory dokumentów prowadzonych dla nieruchomości w W. zostały przekazane do Sądu Rejonowego w W. Zdaniem Sądu przekazane skarżącemu w powyższych pismach informacje stanowiły wyczerpującą odpowiedź na jego wniosek z [...] stycznia 2023 r. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozpatrując skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd nie ma podstaw do oceny na ile udzielona skarżącemu odpowiedź jest dla niego satysfakcjonująca. W kontekście oceny zarzutu bezczynności bez znaczenia pozostaje również to dlaczego organ pierwotnie wskazał, że nie jest w stanie wskazać, jakie są losy zbioru dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. bez podania konkretnych numerów zbiorów dokumentów, po czym w kolejnym skierowanym do skarżącego piśmie wyjaśnił, że wszystkie zbiory dokumentów prowadzonych dla nieruchomości w W. zostały przekazane do Sądu Rejonowego w W. Istotne jest wyłącznie to, że organ ostatecznie odpowiedział na wniosek skarżącego w przypisanym do tego terminie. Zauważyć też należy, że fakt przekazania zbioru dokumentów do Sądu Rejonowego

w W. nie wykluczał tego, iż organ bez podania konkretnych numerów zbiorów dokumentów nie mógł udzielić odpowiedzi na pkt 1 wniosku skarżącego z [...] stycznia 2023 r. Organ złożył w odniesieniu do tego zakresu żądania skarżącego oświadczenie, a Sąd rozpoznając skargę nie bezczynność nie jest uprawniony do oceny jego prawdziwości.

Wobec udzielania skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2023 r. w przewidzianym do tego terminie zarzut bezczynności organu jest niezasadny i skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu.

Oddaleniu podlegała również skarga w zakresie zarzutu bezczynności organu

w rozpoznaniu pkt 1 pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2023 r., uzupełaniającego wniosek z dnia [...] stycznia 2023 r. Skarżący w pkt 1 tego pisma domagał się bowiem udostępnia informacji w zakresie tego na jakiej podstawie organ oświadczył, że przekazał wszystkie zbiory dokumentów dla W. K. do Sądu Rejonowego w W., skoro ich numeracji nie potrafi zidentyfikować? Skarżący wniósł też o przesłanie skanu dokumentu będącego podstawą tego oświadczenia.

W tym zakresie wyjaśnić należy, że w literaturze podkreśla się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreślić przy tym należy, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto, wskazuje się, że w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. Prof. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo).

Pytanie o podstawę faktyczną złożenia konkretnego oświadczenia (wbrew stanowisku organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę w pytaniu skarżącego nie chodziło o podstawę prawną), nie jest pytaniem o informację publiczną. Tego rodzaju pytanie nie dotyczy sfery faktów. Podstawę faktyczną złożenia konkretnego oświadczenia mogą bowiem stanowić różnorodne okoliczności i zdarzenia niekoniecznie mające odzwierciedlenie w posiadanych przez organ dokumentach, zbiorach, ewidencjach czy też archiwach.

Informację publiczną stanowi natomiast informacja o numerach zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. gm. K., przekazanych według oświadczenia organu do Sądu Rejonowego w W. oraz dokument, który to potwierdza przekazanie tego zbioru, tj. informacja, jakiej skarżący domagał się w pkt 2 pisma z dnia [...] lutego 2023 r. Podobnie jak wniosek skarżącego z [...] stycznia 2023 r. tak zadane pytanie odnosi się bowiem do prowadzonego przez organ rejestru, ewidencji czy też archiwum i ich zawartości. Jest to zatem informacja, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Ponadto informację publiczną stanowi też dokument potwierdzający przekazanie według właściwości zbioru dokumentów, jako mający określoną prawem formę, zawierający stanowisko w sprawie i jednocześnie wiążący. Jest to zatem dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Nie można uznać, że na tak zadane pytanie skarżący otrzymał już odpowiedź od organu. Pisma organu z dnia [...] stycznia 2023 r. oraz [...] lutego 2023 r. stanowiły bowiem odpowiedź na inne zakresowo pytanie skarżącego. W pkt 2 wniosku z [...] lutego 2023 r. skarżący nie wskazywał bowiem, że chodzi mu wyłącznie o numery zbioru dokumentów prowadzonych przez Państwowe Biuro Notarialne, a następnie przez Sąd dla gruntów Państwowego Funduszu Ziemi przejętych po dawnym majątku W., tak jak to uczynił w pkt 1 wniosku z [...] stycznia 2023 r. Pytanie skarżącego z pkt 2 pisma z [...] lutego 2023 r. dotyczyło wszystkich numerów zbiorów dokumentów prowadzonych dla gruntów w W. gm. K., przekazanych do Sądu Rejonowego

w W.

W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że organ pozostaje

w bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 2 wniosku z dnia [...] lutego 2023 r., uzupełniającego wniosek z [...] stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej

w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje

w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z dnia z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3656/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia pkt 2 wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2023 r., uzupełniającego wniosek z [...] stycznia 2023 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ odpowiedział na wniosek skarżącego, jednak pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej. Po stronie organu nie można dopatrzyć się złej woli czy też lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających

z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieudostępnienie wnioskowanych informacji wynikało zaś m. in. z odmiennej interpretacji przepisów u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Z powyższych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Użycie w ww. przepisie sformułowania "może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter fakultatywny. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania ww. instytucji zgodnie

z wnioskiem skarżącego. Jak już podniesiono wyżej Sąd nie stwierdził aby organ przejawiał postawę lekceważącą, czy też kierował się złą wolą. Zdaniem Sądu brak jest w takiej sytuacji podstaw do nakładania na organ grzywny. Wobec tego Sąd w tym zakresie skargę oddalił.

Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 4 sentencji wyroku.