Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 545/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 2 pkt 13
journal: Dz.U. 2022 poz 1378
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 3 kwietnia 2023 r. nr SKO.450.35.2023 w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Damnica z dnia 15 lutego 2023 r. nr PP.6730.2.2023, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz strony skarżącej "A" Spółka z o.o. z siedzibą w A. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. spółka z o.o. z siedzibą w A. (dalej: skarżąca,

spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 3 kwietnia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Damnica z dnia 15 lutego 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy Damnica, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki z dnia 10 stycznia 2023 r., decyzją z dnia 15 lutego 2023 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 40 MW włącznie (z uwzględnieniem etapowania) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] obr.

geodezyjny Z., gmina Damnica.

Wójt wskazał, że działając na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1589), a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588), dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z analizy stanu istniejącego i uwarunkowań w celu zapewnienia ładu przestrzennego, ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego, pod kątem spełnienia warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Wójt uwzględnił, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., budowa farmy fotowoltaicznej, jak i budowa innej instalacji OZE nie musi spełniać warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Zdaniem tego organu warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 został spełniony, bowiem istniejące oraz projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przedstawionego we wniosku. Również warunek z punktu 4 został spełniony. W tym zakresie Wójt wskazał, że wprawdzie działki objęte wnioskiem obejmują również grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki RIIIb, niemniej jednak inwestycja będzie realizowana na tej części działek, na których znajdującą się grunty RIVa, RIVb, RV, RVI, PsVI, czyli z wyłączeniem gruntów klasy III.

Niemniej zdaniem Wójta nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi. Przywołując art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Wójt stwierdził, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. Taka sytuacja nie zachodzi, bowiem planowana inwestycja nie jest wskazana w studium jako obszar dla realizacji urządzeń wytwarzających energie z odnawialnych źródeł energii.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając odwołanie skarżącej spółki, w którym zarzucono organowi pierwszej instancji naruszenie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a u.p.z.p. poprzez ich nieprawidłową wykładnię oraz art. 61 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, decyzją z dnia 3 kwietnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Damnica z dnia 15 lutego 2023 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W ocenie Kolegium nawet przy uwzględnieniu braku mocy wiążącej zapisów studium przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, na uwagę zasługuje fakt, że wydanie takiej decyzji nie może mieć miejsca bez żadnych ograniczeń w kontekście ochrony ładu przestrzennego.

Kolegium wskazało dalej, że instalacje odnawialnego źródła energii zostały ujęte w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wskutek nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1524), która weszła w życie z dniem 29 sierpnia 2019r. W uzasadnieniu nowelizacji wskazano, że rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prokonsumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji (w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii). Uzasadnienie zatem wskazuje, że ratio legis wprowadzonych zmian było wprowadzenie ułatwień w zakresie realizacji tego typu przedsięwzięć na potrzeby własne, o ile działalność polegająca na wytwarzaniu energii elektrycznej nie stanowi dla danego podmiotu podstawowego źródła zarobkowania. Jakkolwiek brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje bezpośrednio podstaw do przyjęcia powyższego wniosku, to jednak dla prawidłowej wykładni nie można poprzestać jedynie na wykładni językowej i konieczne staje się odwołanie do reguł wykładni systemowej i celowościowej, przy uwzględnieniu przepisów regulujących proces inwestycyjno-budowlany.

Kolegium wskazało też na art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy konieczne jest dokonanie oceny wpływu inwestycji na środowisko, m.in. w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r., poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Z powyższego wynika, że ustawodawca uznał zabudowę systemami fotowoltaicznymi za zabudowę przemysłową. Lokalizacja takiej zabudowy powoduje zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenu na funkcję przemysłową. Zabudowy systemami fotowoltaicznymi nie można zatem uznać za instalację OZE.

Kwalifikacja systemów fotowoltaicznych jako zabudowy przemysłowej, jakkolwiek wywodzona z przepisów rozporządzenia środowiskowego, ma swe zastosowanie w postępowaniu o warunkach zabudowy. Pozbawione sensu byłoby w ocenie Kolegium traktowanie elektrowni fotowoltaicznej jako zakładu produkcyjnego z perspektywy postępowania środowiskowego, a przy warunkach zabudowy uznanie tego samego przedsięwzięcia jako instalacji OZE. Zasadą jest bowiem, iż decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 86 ustawy środowiskowej). Artykuł 86 ustawy środowiskowej jest jednym z przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Związanie to oznacza, że organ ustalający warunki zabudowy powinien dokonać analizy, czy inwestycja określona we wniosku jest zgodna z inwestycją objętą decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację planowanego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną.

Ponadto wniosek o braku możliwości uznania zabudowy systemami fotowoltaicznymi za instalację OZE potwierdza sama definicja instalacji odnawialnego źródła energii zawarta w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii. Zgodnie z tą definicją instalacja ta obejmuje jedynie instalację fotowoltaiczną w postaci wyodrębnionego zespołu urządzeń służących do wytwarzania energii. Natomiast elektrownia fotowoltaiczna stanowi system urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, a zatem zakład produkcyjny, a nie wyodrębnioną instalację. Zakład taki nie podlega w ocenie Kolegium wyjątkowi z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

W konsekwencji zastosowanie powinien znaleźć art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. w pełnym jego brzmieniu, tj. z uwzględnieniem spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1, czego organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę.

Organ I instancji nie przeprowadził również oceny spełnienia wymogu zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przez planowaną inwestycję, przyjął natomiast bezkrytycznie, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Inwestor natomiast do swego wniosku nie załączył żadnego dokumentu potwierdzającego zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, tak formułując wniosek, że zaszła wątpliwość, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne nie będzie w ogóle pobierało energii elektrycznej z sieci oraz czy niezbędne jest jego przyłączenie do sieci elektroenergetycznej.

Ponadto w ocenie Kolegium w sprawie zaszła podstawa do odmowy ustalenia warunków zabudowy również z uwagi na wnioskowanie o ich ustalenie dla części działek o nr [...], [...], [...], [...], z wyłączeniem od zagospodarowania użytków

rolnych o klasie RIII - z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium nie podzieliło w tym względzie stanowiska organu I instancji i wskazało, że ustalenie warunków zabudowy powinno odnosić się do całego obszaru działki ewidencyjnej objętej wnioskiem, a nie jedynie tej jej części, która będzie faktycznie zabudowana. W stanie faktycznym i prawnym sprawy nie zachodzi żaden ze szczególnych przypadków pozwalających na wyjątkowe dopuszczenie realizacji planowanej inwestycji na części wskazanych przez inwestora działek. W tej sytuacji Kolegium utrzymało w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy tym bardziej, że, jak wskazano, w orzecznictwie dopuszczającym możliwość ustalenia warunków zabudowy dla terenu stanowiącego części działki ewidencyjnej zwraca się uwagę, iż dotyczy to takiego terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy. Pogląd ten oparty jest na założeniu, że decyzja o warunkach zabudowy powinna określać m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy). Za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji możliwe jest wyodrębnienie (wskazanie) konkretnej części działki, na której zamierzenie budowlane może być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. W przypadku mniejszych obszarowo działek ewidencyjnych zazwyczaj linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami działki. W przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji.

Nawet przy przyjęciu przez Kolegium powyższego stanowiska, niemożliwe byłoby odmienne rozstrzygnięcie przez Kolegium w przedmiocie wniosku inwestora. W przedmiotowej sprawie bowiem inwestor w załączniku graficznym do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie zaznaczył konkretne miejsce lokalizacji planowanej inwestycji, dopasowując to do swoich potrzeb, pomijając użytki rolne o klasie RIII. Wyznaczony przez inwestora teren inwestycji ma w ocenie Kolegium charakter dowolny, wynikający z woli inwestora i tworzy obszar niemożliwy do prawnego wyodrębnienia. Narusza to powszechnie obowiązujące przepisy, które wykluczają możliwość precyzyjnego wskazania usytuowania projektowanego obiektu na działce.

Decyzję odmowną uzasadniał także zdaniem Kolegium brak spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którym teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Chociaż bowiem w swym wniosku inwestor wskazał na lokalizację planowanej inwestycji z wyłączeniem użytków rolnych o klasie RIII, nie mogło to zostać uwzględnione, ponieważ z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że nie może ona zmieniać przeznaczenia gruntu. Wskazuje ona jedynie, czy na danym terenie, uwzględniając jego aktualne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana inwestycja. Przy czym, w decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje się konkretnego miejsca realizacji inwestycji. Na tym etapie nie rozstrzyga się także tego, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. W takim przypadku grunt podlega wzmożonej ochronie, wynikającej z ustawy 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W sytuacji, gdy w ramach działki ewidencyjnej występują grunty rolne o różnej klasie, przy czym część z nich stanowią grunty rolne będące użytkami rolnymi klas I-III oraz grunty leśne, ograniczenie terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy jedynie do gruntów o niższych klasach, na których planowana jest realizacja zabudowy, stanowiłoby obejście prawa i w dalszej perspektywie mogłoby doprowadzić do wyłączenia gruntów rolnych klas I-III spod ochrony prawnej przewidzianej w art. 7 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w tym także poprzez brak realnej możliwości wykorzystania tych gruntów na cele rolnicze. W okolicznościach niniejszej sprawy niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego. Nie budzi zaś wątpliwości Kolegium, że zaplanowana inwestycja nie pozostaje w związku z realizacją celów rolnych i im nie służy, bowiem ma charakter przemysłowy.

E. spółka z o.o. z siedzibą w A. w skardze

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię, co skutkowało uznaniem, że dla zamierzonej inwestycji określonej we wniosku konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. łącznie, podczas gdy zamierzoną inwestycję zakwalifikować należy jako instalację odnawialnych źródeł energii, co w świetle przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oznacza równocześnie brak konieczności spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust.1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p.,

2) art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii (dalej "u.o.z.e.") w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż elektrownia fotowoltaiczna w ramach planowanej inwestycji nie może być zakwalifikowana jako instalacja odnawialnego źródła energii, do której stosuje się art. 61 ust. 3 u.p.z.p., podczas gdy elektrownia fotowoltaiczna scharakteryzowana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy stanowi instalację odnawialnego źródła energii, do której ma zastosowanie wyłączenie uregulowane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

3) art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż z tych przepisów wynika nakaz interpretacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w sposób wyłączający z zakresu instalacji odnawialnych źródeł energii elektrowni fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 500 kW, przy błędnym przyjęciu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW wyklucza ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji tego typu, podczas gdy studium nie jest aktem prawa miejscowego i ma moc wiążącą jedynie względem organów gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie planów miejscowych, natomiast nie w formie decyzji ustalających warunki zabudowy,

4) art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że możliwość ustalenia warunków zabudowy występuje jedynie wówczas, gdy planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami studium, podczas gdy studium nie jest aktem prawa miejscowego,

5) art. 10 ust. 2a u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym określeniem adresata normy wynikającej z przepisy art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i brakiem przyjęcia, iż adresatem tego przepisu jest gmina, a przepis określa zakres studium, wskazując na jego elementy obligatoryjne i fakultatywne, przy czym jednocześnie nie limituje możliwości lokalizacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnych i nie warunkuje możliwości wydania takiej decyzji od treści postanowień studium obowiązującego dla danego terenu, a tym bardziej nie może on być kwalifikowany jako przepisy odrębne, do których odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - tym samym, nie może on być postrzegany jako podstawa weryfikacji postanowień studium w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy,

6) art. 9 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, iż postanowienia studium mają wiążący charakter, podczas gdy studium nie jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że jego postanowienia nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji w przedmiocie ustaleniu warunków zabudowa,

7) przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie działki ewidencyjnej i pojęcie terenu winny być rozumiane i interpretowane tożsamo, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy może dotyczyć wyłącznie całej działki o ustalonym numerze ewidencyjnym, podczas gdy taka decyzja może dotyczyć jedynie części działki rozumianej jako konkretnie oznaczony teren wskazany na mapach stanowiących załączniki do wniosku o ustalenie warunków zabudowy,

8) art. 7 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 77 i art. 80 poprzez ich niezastosowanie polegające na:

a) wybiórczym i niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem, że strona zamierza zmienić przeznaczenie gruntów stanowiących gleby klasy RIII w sytuacji, gdy obszar planowanej inwestycji został zredukowany do terenu składającego się z gruntów, które nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia, a teren inwestycji wyznaczony przez spółkę jako inwestora jest możliwy do wyodrębnienia,

b) pominięciu, że spółka wskazała pod względem uzbrojenia terenu, w zakresie dostępu do energii elektrycznej, między innymi na to, że "wyprodukowana energia elektryczna docelowo wyprowadzona będzie do systemu elektroenergetycznego i/lub magazynowana" - co wyczerpuje wskazanie na dostęp do energii elektrycznej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Damnica z dnia 15 lutego 2023r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że planowana przez spółkę inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Organ II instancji pominął dosłowne brzmienie przepisów i przyjął, że planowane przedsięwzięcie nie może być kwalifikowane jako instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wskazując, że planowane przedsięwzięcie będzie systemem urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, to jest zakładem produkcyjnym, a zabudowę systemami fotowoltaicznymi potraktował jako zabudowę przemysłową. Jednak taka interpretacja nie znajduje oparcia w przepisach. Skoro bowiem przedsięwzięcie wypełnia definicję instalacji odnawialnego źródła energii, objętą art. 2 pkt 13 u.o.z.e., to w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oznacza to konieczność zastosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium wadliwie uznało, że możliwe jest kwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia jako zabudowy przemysłowej, wywodzonej z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, gdy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odsyła wprost do ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o odnawialnych źródłach energii. Organ II instancji pominął, że nawet jeśli planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako zabudowa przemysłowa, to nie ma to znaczenia i związku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., skoro przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie odsyła do tego rozporządzenia, a brzmienie przepisu jest klarowne i jednoznaczne.

W ocenie skarżącej art. 10 ust. 2a u.p.z.p. określając zakres studium, nie limituje możliwości lokalizacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnych i nie uzależnia możliwości wydania takiej decyzji od treści postanowień studium obowiązującego dla danego terenu. Przepis ten nie może być również kwalifikowany jako przepisy odrębne do których odsyła przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W efekcie, nie może on stanowić podstawy do weryfikacji postanowień studium w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pod kątem możliwości wydania takiej decyzji. W świetle tego, wykładania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w sposób wyłączający z zakresu instalacji odnawialnych źródeł energii elektrowni fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 500 kW skutkująca wykluczeniem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji tego typu jest błędna, skoro przepisy art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. tego nie czynią.

Ponadto, zdaniem skarżącej, organ pominął, że spółka wskazała pod względem uzbrojenia terenu w zakresie dostępu do energii elektrycznej m.in. to, że wyprodukowana energia elektryczna docelowo wyprowadzana będzie do systemu elektroenergetycznego i/lub magazynowana, co wyczerpuje wskazanie na dostęp do energii elektrycznej.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że Kolegium w swej decyzji nie wskazywało na konieczność uwzględnienia w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy postanowień studium.

W piśmie procesowym z dnia 6 września 2023 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę spółka podtrzymała swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej jak dotychczas "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Treść powyższego przepisu obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, w wypadku kumulatywnego spełnienia przez zamierzenie budowlane wskazanych w nim przesłanek.

W drodze wyjątku przewidzianego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1378 ze zm., dalej jako "u.o.z.e.").

Organ I instancji przepis powyższy zastosował uznając, że planowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy do 40MW włącznie jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Kolegium natomiast z poglądem tym się nie zgodziło, stwierdzając, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi stanowi zabudowę przemysłową, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), zwanego dalej "rozporządzeniem środowiskowym". Natomiast instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. obejmuje jedynie instalację fotowoltaiczną w postaci wyodrębnionego zespołu urządzeń do wytwarzania energii, a nie obejmuje elektrowni fotowoltaicznej jako systemu urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii stanowiącego zakład produkcyjny.

W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest nieprawidłowe.

Analizę tej kwestii należy rozpocząć od stwierdzenia, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p., nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku odnawialnych źródeł energii (dalej OZE) przepis wprost odsyła do definicji OZE zawartej w odrębnej ustawie.

Powołana wyżej ustawa (u.o.z.e.) zawiera przepisy wyjaśniające, jakiego rodzaju urządzania i obiekty należy kwalifikować jako instalację odnawialnego źródła energii. I tak, z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

Będąca przedmiotem kontrolowanego postępowania inwestycja, jak wynika z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, polega na budowie paneli fotowoltaicznych - elektrowni słonecznej o łącznej mocy do 40 MW wraz z innymi niezbędnymi do jej funkcjonowania obiektami i urządzeniami. Planowane zamierzenie sprowadza się zatem do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Bez wątpienia więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., służącej do wytwarzania energii słonecznej, opisanej przez dane techniczne i handlowe zawarte we wniosku, a więc ze źródła odnawialnego i niekopalnego.

Powyższego stwierdzenia nie podważa argumentacja Kolegium, że planowana inwestycja ma polegać na zabudowie przemysłowej w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia środowiskowego. Brak związku tego przepisu z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wykorzystania jego treści do interpretacji pojęcia "instalacji odnawialnego źródła energii" użytego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Jeżeli pojęcie zaczerpnięte z jednego aktu normatywnego ma mieć zastosowanie w innym akcie, to dzieje się to za sprawą stosownego odesłania. W przepisach u.p.z.p. nie ma zaś odesłania do stosowania rozwiązań przyjętych w rozporządzeniu środowiskowym przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Pojęcie zabudowy przemysłowej nie jest znane przepisom u.p.z.p. Zatem nawet uznanie farmy fotowoltaicznej za urządzenie zabudowy przemysłowej na etapie postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie powinno rzutować na kwalifikację semantyczną "instalacji odnawialnego źródła energii" przy ustaleniu warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2461/22).

Podsumowując, z gramatycznego punktu widzenia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść jest w pełni klarowna i jednoznacznie przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Skoro ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej OZE stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie (u.o.z.e.), to organ administracji pozbawiony jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, które prowadziłoby do modyfikacji definicji legalnej, która byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Do tego zaś właśnie sprowadza się argumentacja Kolegium odwołująca się do pojęcia zabudowy przemysłowej na gruncie rozporządzenia środowiskowego.

W tych okolicznościach za prawidłowe uznać należy stanowisko organu I instancji, że planowana inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Błędnie jednak organ ten uznał, że przy stosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uwzględnić regulacje zawarte w studium, co ma wynikać z art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i wbrew stanowisku organu I instancji zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18). Prowadzi zaś do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 u.p.z.p. jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dodatkowo nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych.

Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwo zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery (por. wyrok NSA z 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21).

Reasumując, lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji oraz dostępu do drogi publicznej (wyroki NSA z: 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 wraz z glosą I. Zachariasz, ST 2023, nr 3, s. 89-94., 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2619/22, 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 2706/22).

Kolejna kwestia sporna dotyczy możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki geodezyjnej. Także i w tej kwestii organy zajęły różne stanowiska, Kolegium bowiem w przeciwieństwie do organu I instancji taką możliwość wykluczyło, wskazując, że objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, których w tej sprawie Kolegium nie dostrzegło. Tymczasem, w ocenie Sądu, z takimi wyjątkowymi uwarunkowaniami mamy do czynienia m.in. w sytuacji, w której planowana jest inwestycja o charakterze szczególnym i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowym. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla niej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. wyroki NSA z 15 lutego 2022 r., II OSK 712/22, 13 czerwca 2023 r., II OSK 964/23). Stanowisko to wyrażono właśnie na kanwie spraw dotyczących inwestycji fotowoltaicznych i uzasadniono wskazując, że w przepisach art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. mowa jest o "terenie" a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego, co nie daje podstaw do wykluczenia ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej.

W świetle powyższego stanowiska trudno zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez Kolegium w niniejszej sprawie. Inwestor złożył bowiem wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w załączniku graficznym do wniosku wskazał dokładnie granice terenu objętego wnioskiem, rozróżniając je od granic działki objętej planowaną inwestycją. Możliwe jest zatem jednoznaczne wyodrębnienie terenu, dla którego ma nastąpić ustalenie warunków zabudowy.

Wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być też postrzegane jako próba obejścia prawa, przede wszystkim przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych. Planowana inwestycja stanowi zabudowę instalacją odnawialnego źródła energii. Funkcja ta stanowi odmienną funkcję od rolnej, przypisanej do gruntów, na których skarżąca zaplanowała swoją inwestycję. W konsekwencji, przed ewentualnym wydaniem decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, organ I instancji zobowiązany będzie wystąpić, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. o uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych treści decyzji, bowiem inwestorzy lokalizację inwestycji przewidzieli na gruntach rolnych, podlegających ochronie na podstawie ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm.). Uzgodnieniu podlega więc możliwość wykorzystania gruntów określonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne (a więc każdej klasy), z perspektywy regulacji art. 6 ww. ustawy, z którego wynika m.in., że na cele nierolnicze można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, rozpoznając sprawę ponownie, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., organy uwzględnią ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności przyjmą, że lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy i rozmieszczenia w studium, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Organy przyjmą także, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Przed ewentualnym wydaniem decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, organ I instancji zobowiązany będzie wystąpić, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. o uzgodnienie z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych treści decyzji.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964).

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).