Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2922/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 141 § 4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31 § 1 pkt 1 w zw. z art. 31 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 226/19 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2019 r. nr 347/19 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 7 stycznia 2019 r. nr 1; 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2019 r., VIII SA/Wa 226/19 oddalił skargę [...] z siedzibą w R. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) z 25 lutego 2019 r. nr 347/19 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB) postanowieniem z 7 stycznia 2019 r. nr 1, działając na podstawie art. 31 § 2 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., a także art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., odmówił [...] wszczęcia postępowania dotyczącego "wykonania kolejnych robót budowlanych stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" zlokalizowanej na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w K.w związku z wnioskiem z 23 lutego 2018 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, PINB wyjaśnił, że ww. Stowarzyszenie wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych w stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...], czego konsekwencją jest jej użytkowanie niezgodnie z przepisami oraz wydanymi decyzjami, w tym pozwoleniem na użytkowanie. Kierując się informacjami uzyskanymi od [...] S.A. oraz Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Warszawie - Delegatura w Radomiu (dalej: MWIOŚ), że dokonane zmiany w zakresie wielkości i rodzaju emisji instalacji nie spowodowały zmiany instalacji w sposób istotny zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), dalej: p.o.ś., PINB pismem z 7 maja 2018 r. udzielił [...] wyjaśnienia o braku podstaw do wszczęcia z urzędu żądanego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 grudnia 2018 r., VIII SAB/Wa 25/18 uwzględnił skargę [...] na bezczynność PINB, zobowiązując organ do rozpoznania we właściwej formie procesowej wniosku z 23 lutego 2018 r.

W toku postępowania zażaleniowego MWINB postanowieniem z 25 lutego 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zdaniem MWINB, Stowarzyszenie w swoim wniosku nie wykazało interesu społecznego, którego mogłoby bronić poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie objętej zgłoszonym żądaniem. Organ wyjaśnił, że PINB przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego uzyskał od [...] [...] S.A. informację, iż na stacji bazowej [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...]położonej przy ul. [...] w K., zmniejszono liczbę anten i zmieniono ich typ oraz zainstalowano moduły sterujące (RRU). Dokonane zmiany nie spowodowały zmiany instalacji w sposób istotny zgodnie z art. 3 pkt 7 p.o.ś. Zrealizowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, ponieważ w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległościach podanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej: r.p.m.z.o.ś. nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ wskazał dodatkowo, że nie można uznać, iż wniosek organizacji społecznej z 23 lutego 2018 r. ma służyć ochronie praw lokalnej społeczności.

[...] złożyło skargę na ww. postanowienie MIWNB, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 31 § 2 k.p.a. w związku z art. 231 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600), dalej: k.k., poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych przez MWINB, który mając świadomość, iż inwestycja jest użytkowana niezgodnie z pozwoleniem na użytkowanie, decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, że dokonano w istocie rozbudowy obiektu uznał, iż nie ma potrzeby prowadzenia postępowania, albowiem mogłoby to narazić inwestora na koszty wynoszące nawet ponad 400000 zł, jak też art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez uznanie, że organizacja społeczna nie wykazała istnienia interesu społecznego, co jest tożsame z fałszem intelektualnym, albowiem udowodniła ona, iż obiekt został rozbudowany niezgodnie z przepisami, tym bardziej, że ten obiekt przed kolejnymi zmianami był poddany ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który potwierdził, że mogło dojść do naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu I instancji, zgodzić się należy ze stanowiskiem MWINB, że we wniosku z 23 lutego 2018 r. skarżący nie wykazał spełnienia określonej w art. 31 § 1 k.p.a. przesłanki powiązanej z uznaniem, że za uwzględnieniem wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania przemawia interes społeczny. Sąd wyjaśnił, że pojęcie interesu społecznego budzi wątpliwości interpretacyjne i wymaga każdorazowo indywidualnej oceny. Organizacja społeczna powinna być dopuszczona do udziału w postępowaniu tylko wówczas, gdy będzie to przyczyniało się do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego istotnych funkcji. Przy czym, w ocenie Sądu, to organizacja społeczna powinna uprawdopodobnić, że przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów. W kontrolowanej sprawie, jak zauważył Sąd, skarżący oprócz wskazania na to, że doszło do zmiany parametrów technicznych stacji bazowej i powołania się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 658/17, nie przedstawił żadnych konkretnych danych dotyczących kwestionowanej inwestycji. W ten sposób skarżący nie wykazał zasadności swojego żądania, niebędącego obojętnym dla strony, tj. inwestora. Sąd podkreślił, że tryb przewidziany w art. 31 § 1 k.p.a. nie może służyć nadużyciom ze strony organizacji społecznych, a racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych.

[...] złożyło skargę kasacyjną, którą zaskarżyło powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: p.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż zmiana parametrów technicznych, innych elementów i tym samym użytkowanie obiektu niezgodnie z wszystkimi wydanymi decyzjami, w tym z pozwoleniem na użytkowanie, pozwoleniem na budowę, decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzją umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie wymaga jakichkolwiek działań ze strony organu nadzoru budowalnego, co jest sprzeczne z wyrokami zapadłymi w niniejszej sprawie;

2) art. 31 § 1 pkt 1 w zw. z art. 31 § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 Konstytucji poprzez zaprzeczenie pojęciu interesu społecznego, przez który należy rozumieć działanie na rzecz społeczeństwa w sprawach, gdzie istnieje prawdopodobieństwo, że doszło do naruszenia prawa, a w niniejszej sprawie jest to okoliczność udowodniona, albowiem obiekt jest użytkowany niezgodnie z wszystkimi decyzjami, czyli nie spełnia najważniejszego wymogu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący wniósł równocześnie o zasądzenie kosztów postępowania, oświadczając, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta na uzasadnionej podstawie.

Normując udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Na organizacji społecznej wnoszącej o wszczęcie postępowania spoczywa obowiązek przedstawienia w sposób precyzyjny okoliczności potwierdzających, że wszczęcie postępowania i udział w nim tejże organizacji jest uzasadniony interesem społecznym. Organizacja społeczna powinna wskazać tego rodzaju okoliczności, co nie oznacza jednakże, że jest zobowiązana wraz z wnioskiem udokumentować wszystkie okoliczności, które czynią wszczęcie i prowadzenie postępowania w określonej przez organizację społeczną sprawie zasadnym. To w toku tego postępowania organ powinien bowiem ww. okoliczności w przewidzianej prawem formie procesowo wyjaśnić, natomiast żądanie organizacji powinno je indywidualizować w zakresie umożliwiającym sformułowanie organowi oceny, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższą powinność sprowadzić trzeba do wskazania przez organizację społeczną, że w danej sprawie można mówić o zaistnieniu zespołu okoliczności prawnych i faktycznych, w których organ powinien zastosować normę administracyjnego prawa materialnego w celu określenia sytuacji prawnej określonego podmiotu i natura tychże okoliczności daje podstawy, by uznać, że udział organizacji społecznej przyczyniać się będzie do prawidłowego ich zbadania.

Przypomnieć należy, że podstawą faktyczną żądania zamieszczonego w piśmie z 23 lutego 2018 r., któremu towarzyszyła kopia skierowanego do Starosty Powiatu [...] pisma [...] [...] S.A. z 16 października 2017 r. informującego o zmianie danych w zakresie wielkości i rodzaju emisji dla stacji bazowej [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w K., a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 658/17, było wskazanie przez skarżącego, iż inwestor z pominięciem zgody udzielonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wykonał roboty budowlane prowadzące do zmiany parametrów technicznych inwestycji. Podnosząc sprzeczność podjętego przez inwestora działania z udzielonym pozwoleniem na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, [...] zwróciło uwagę na konieczność rozważenia przez organ tego aspektu sprawy, który ma związek z ewentualną koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka treść wniosku każe przyjąć, że w zgłoszonym żądaniu przesłankę, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a., [...] powiązało z koniecznością usunięcia stanu niezgodnego z prawem, co korespondowało z uznaniem, iż weryfikacja spornych działań podjętych przez [...] [...] S.A., w tym analiza oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na kontrowersje, jakie obiekty te powszechnie wywołują w środowisku lokalnym, powinna odbywać się w warunkach kontroli społecznej realizowanej przez udział w postępowaniu Stowarzyszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, że nie zachodziły w sprawie warunki, by ww. wniosek z 23 lutego 2018 r. w świetle dyspozycji art. 31 § 1 pkt 1 w zw. z art. 31 § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 Konstytucji mógł zostać oceniony jako nieoparty w wystarczającym stopniu o interes społeczny. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie upoważniał, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, do sformułowania tego rodzaju wniosku, wobec czego akceptacja przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia z 25 lutego 2019 r., którym MWINB odmówił wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie, musi być traktowana za skarżącym kasacyjnie jako błędna.

Twierdzenie Sądu I instancji, że oprócz wskazania, iż doszło do zmiany parametrów technicznych stacji bazowej, [...] nie przedstawiło żadnych konkretnych danych dotyczących kwestionowanej inwestycji, pozostaje nieusprawiedliwione w zakresie, w jakim opisaną sytuację Sąd uznał za dowód niewykazania zasadności wniesionego przez skarżącego żądania. O ile zgodzić się trzeba z założeniem, że wszczęcie postępowania przez organ nadzoru budowlanego powinno opierać się na informacjach pozwalających postawić inwestorowi zarzut naruszenia ciążących na nim obowiązków wynikających z przepisów p.b., o tyle dokonanie ustaleń, które taki wniosek, by potwierdzały lub mu zaprzeczały, spoczywa nie na organizacji społecznej, ale na organie nadzoru budowlanego. W myśl art. 84 ust. 1 pkt 1 p.b., do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, przy czym, jak wskazuje dyspozycja art. 84a ust. 1 pkt 1 p.b., wyraża się ona w kontroli zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego.

Obowiązki nadzorcze i uprawnienia kontrolne mogą być realizowane przez organ w toku postępowania administracyjnego, jak i poza nim. Nie stanowi przedmiotu sporu okoliczność, że PINB, odstępując od wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie, przeprowadził czynności wyjaśniające w ramach postępowania kontrolnego, w którym poddał badaniu uzyskane od inwestora i MWIOŚ dokumenty dotyczące stacji bazowej [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w K. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku przy tym wynika, że zakres dokonanych ustaleń, zdaniem Sądu I instancji, był odpowiedni, czego konsekwencją musiało być stwierdzenie, iż w świetle okoliczności sprawy "uruchomienie postępowania na żądanie skarżącego w stosunku do przedmiotowej inwestycji skontrolowanej przez właściwy organ" nie pozostaje w interesie społecznym. Powyższego poglądu, na którym zdecydował oprzeć się Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jednakże nie mógł podzielić, albowiem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, który podlegał rozważeniu, nie mógł zostać oceniony jako wystarczający do tego, by w sposób uzasadniony można było stwierdzić, że działania inwestora odpowiadają prawu i nie ma jakichkolwiek podstaw, by w ramach postępowania legalizacyjnego (naprawczego), którego zainicjowania domagało się Stowarzyszenie, mogły zostać nałożone na niego określonej obowiązki.

Należy zauważyć, ze w związku z przekazanymi przez [...] informacjami o zrealizowanych przez [...] [...] S.A. robotach budowlanych odnoszących się do stacji bazowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w K. PINB nie przeprowadził oględzin ww. obiektu. Organ odstąpił nawet od uzyskania od inwestora wyjaśnień pozwalających określić szczegółowy ich przedmiot. Przekazane przez inwestora informacje ograniczały się wyłącznie do wskazania, że "od czasu wydania decyzji nr 54 z dn. 07.12.2012 r." na stacji bazowej "zmniejszono ilość anten i zmieniono ich typ oraz zainstalowano moduły sterujące (RRU)", co, jak należy przyjąć, uniemożliwiało organowi nadzoru budowlanego dokonanie jakiejkolwiek rzeczowej analizy działań podjętych przez inwestora z punktu widzenia przewidzianych w p.b. zasad reglamentacji robót budowlanych i ich zgodności z przepisami. Wymóg dokonania w tym zakresie właściwych ustaleń nie mógł zostać przez organy tymczasem w żaden sposób pominięty. Ich istotność potwierdzała w kontrolowanej sprawie również treść załączonego do wniosku [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 658/17. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2020 r., II OSK 1101/18. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się odnośnie do dopuszczalności przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych w odniesieniu do stacji bazowej zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w K., a więc zagadnienia wykazującego zasadnicze podobieństwo do rozpatrywanego w kontrolowanej sprawie, zwrócił uwagę na potrzebę rozróżnienia zainstalowanych na stacji bazowej urządzeń (anten), które objęte zostały pierwotnie udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie obiektu, od tych, które stanowiły przedmiot następczych działań inwestora, ujętych na płaszczyźnie prawnobudowlanej (art. 29-30 p.b.) przez Naczelny Sąd Administracyjny jako rozbudowa obiektu budowlanego, wraz z potrzebą dokonania ich prawidłowej kwalifikacji środowiskowej.

Niesporne pozostaje, że w rozpatrywanej sprawie wydaniu zaskarżonego postanowienia nie towarzyszyło zbadanie zatwierdzonej dokumentacji projektowej, w oparciu o którą obiekt został zrealizowany i dopuszczony do użytkowania. Nie powinno ulegać równocześnie wątpliwości, że zamieszczony w aktach opis zmiany parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej pozostawał niewystarczający do rozstrzygnięcia o niezasadności kluczowych zarzutów podniesionych w toku postępowania przez [...]. Przesłane przez MWIOŚ sprawozdanie z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla potrzeb ochrony środowiska (z 9 października 2017 r., nr 6225/2017/OS) mogło służyć wyłącznie potwierdzeniu dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), wbrew odmiennej ocenie organów oraz Sądu I instancji, nie mogło natomiast być traktowane jako dowód przesądzający, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w przepisach r.p.m.z.o.ś.

Uchybienie przez Sąd I instancji art. 31 § 2 w zw. z art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. nie przekłada się na naruszenie w sprawie art. 141 § 4 w zw. art. 3 § 1 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Taki przypadek w sprawie nie zachodzi. Za pomocą zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu zajętego w wyroku, jeżeli zastrzeżenia strony budzi nie tyle jego kompletność, ile merytoryczna prawidłowość oceniana z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które powinny podlegać zastosowaniu.

Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Stwierdzając, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku, a jednocześnie uznając, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w następstwie uchylenia wyroku Sądu I instancji rozpoznał skargę i z przedstawionych wyżej powodów odnoszących się do przyjęcia przez MWINB niewystarczających ustaleń umożliwiających rozpatrzenie wniosku [...] w sposób odmowny, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia PINB z 7 stycznia 2019 r.

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 30 listopada 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).