Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 158/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1 okt 2.
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 25 lutego 2020 r. J. S. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] grudnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] lipca 2019 r. Wójt Gminy B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonał podatniczce wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2018 r. w kwocie 10.810 zł od nieruchomości położonej w miejscowości K.11C, D. przyjmując jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 340,01 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 3.308,00 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 1.129,00 m². W dniu 29 grudnia 2017 r. J. S. złożyła korekty informacji na podatek od nieruchomości za lata 2012-2017, w których wykazała grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 3.308,00 m².

Pismem z dnia 31.05.2019 r. strona złożyła wnioski dowodowe oraz uznała, że hala namiotowa położona w miejscowości K. 11 nie jest trwale związana z gruntem, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Postanowieniem z dnia 27.06.2019 r. organ odmówił przeprowadzenia zgłaszanych przez stronę dowodów, z uwagi na fakt, iż okoliczności, co do których żądała ona ich przeprowadzenia zostały już dostatecznie wyjaśnione przez zgromadzony materiał dowodowy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona wskazała, iż kwestionuje opodatkowanie budynków związanych z działalnością gospodarczą o pow. 340,01 m2 i podkreśliła, że zarówno budynek handlowy o pow. użytkowej 40,01 m2, kub. 117,60 m3, jak i budynek magazynowy o pow. użytkowej 300,00 m2, kub. 1.350 m3, zlokalizowane na działce nr ewid. [...], obręb 13 K., nie są trwale związane z gruntem.

Powierzchnia użytkowa budynków wynika z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 29.09.2011 r. Z decyzji tej wynika, że oba obiekty są budynkami, a w celu ich postawienia wykonano roboty budowlane. Z opisu technicznego projektu D. S. wynika, że namiot halowy o rozpiętości 10,0 m zaprojektowany został w konstrukcji szkieletowej ramowej w układzie poprzecznym. Ramy o ryglu dwuspadowym w rozstawie do 3,75 m, przegubowo podparte w fundamentach. Fundamenty stanowią bloki betonowe prefabrykowane zbrojone powierzchniowo prętami 08 co 15 cm z betonu B20 o ciężarze min. 6,0 kN, kotwienie słupów konstrukcji stalowej na dwie śruby wklejane Hilti /lub kołki rozporowe/ o sumarycznej nośności na wyrywanie >10,0 kN. Alternatywnie mocowanie do podłoża zapewniającego nośność kotew na wyrywanie jw.

Z kolei z opisu technicznego W. P., przedłożonego przez stronę, wynika, że:

- Warunki i sposób posadowienia. Budynek handlowy będzie posadowiony na projektowanej płycie fundamentowej o grubości 25 cm zbrojoną dołem i górą 08 co 15 cm. Po wykonaniu wykopu pod fundamenty, w celu zabezpieczenia gruntu przed rozluźnieniem pod wpływem ewentualnych wód opadowych należy niezwłocznie wykonać warstwę chudego betonu grubości 10 cm.

- Przegrody zewnętrzne. Ściany zewnętrzne pełnią rolę konstrukcyjną nośną konstrukcji i dachu. W projekcie zastosowano płytę warstwową 80 - 100 mm. Ściany należy mocować do płyty betonowej na uprzednio ułożonej izolacji z papy asfaltowej 2x.

- Przegrody wewnętrzne. Ścianki działowe w przyziemiu - warstwowe o gr. 40 - 50 mm. Strop nad parterem - nie - występuje - skos dachowy /płyta dachowa/ tworzy jedną przestrzeń kubaturową.

Z kolei z decyzji Starosty B. z dnia [...].05.2011 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego wynika, że budynek handlowy o pow. zab. 42,00 nr, zaklasyfikowano do kat. XVII, a budynek magazynowy do kat. XVIII. Z przedłożonych przez stronę zdjęć wynika, że budynki są przytwierdzone za pomocą kotwy i śrub do części betonowej. Budynek jest położony na części betonowej.

We wniesionym odwołaniu strona zaznaczyła, iż Wójt Gminy B. zupełnie pominął przedłożone na etapie odwołania od decyzji z dnia [...].09.2018 r. oświadczenie producenta hali namiotowej - A (o oświadczeniu tym w ogóle nie ma mowy w uzasadnienie zaskarżonej decyzji), które stanowi materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (na etapie postępowania odwoławczego), a ponadto przeczy twierdzeniom organu co do możliwości odłączenia budynków od gruntu bez ich uszkodzenia (skarżąca "z ostrożności procesowej" załącza oświadczenie do odwołania). Strona wskazała, iż sporne obiekty usytuowane na działce nr ewid. [...] obręb 13 K. to:

1) pawilon handlowy, którego elementy są łączone za pomocą ocynkowanych śrub stalowych 12 - 14 mm w celu łatwego demontażu obiektu (pow. użytkowa 40,01 m2; zob. opis techniczny W. P.); jest to obiekt niezwiązany trwale z gruntem (nazwany jako "budynek handlowy"), oraz

2) namiot halowy o pow. 300 m2 niezwiązany trwale z gruntem (zob. opis techniczny D. S.), mocowany jedynie za pomocą kotew. Z opisu technicznego D. S., wprost wynika, że na ww. nieruchomości wznoszony jest "namiot halowy" o rozpiętości 10,0 m zaprojektowany w konstrukcji szkieletowej (w całym opisie technicznym używane jest sformułowanie "namiot halowy").

Strona wskazała, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że hali namiotowej nie można zaliczyć ani do budynków, ani do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego, co wyklucza ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. SKO w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, iż skarżąca w złożonym odwołaniu zarzuca iż organ podatkowy I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza wnioskowanego przez nią przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, mimo że były one niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Doprowadziło to do naruszenia art. 3 pkt 2 i 5 Prawa budowlanego oraz art. la ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie, że zlokalizowane na terenie nieruchomości w miejscowości K. 11C, D. obiekty (pawilon handlowy i namiot halowy) stanowią budynki, podczas gdy ze względu na cechy konstrukcyjne tych obiektów oraz możliwość łatwego demontażu i przeniesienia w inne miejsce, a co za tym idzie, brak związania z gruntem, powinny być uznane za tymczasowe obiekty budowlane, co wyklucza ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Uznając powyższe zarzuty za niezasadne organ odwoławczy wyjaśnił, że nieuzasadnione są zarzuty odwołania, iż organ podatkowy I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Organ poddał analizie dokumentację budowlaną spornych obiektów, jak również dokumentację zdjęciową przedstawioną przez stronę w toku wznowionego postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2013-2017 (dokumenty te włączone zostały do materiału dowodowego w postępowaniu dotyczącym wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 rok postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r.). Na podstawie analizy tych dokumentów organ stwierdził, że w świetle przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w związku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ww. obiekty stanowią budynki podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ podkreślił w szczególności, że decyzją Starosty B. z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] znak: [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. M. pozwolenia na budowę budynku handlowego o pow. zabudowy 42,00 m2, pow. użytkowej 40,01 m2, wraz z instalacjami, kat. XVII oraz budynku magazynowego, kat. XVIII. Decyzją Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2011 r. udzielono inwestorowi M. M. pozwolenia na użytkowanie budynku handlowego o pow. zabudowy 42,00 m2, pow. użytkowej 40,01 m2 oraz budynku magazynowego o pow. zabudowy 300,00 m2 i pow. użytkowej 300,00 m2, zlokalizowanych na nieruchomości - działce nr [...] obręb 13 K..

Zdaniem organu i wbrew stanowisku skarżącej projekty architektoniczno-budowlane i opisy techniczne obiektów nie dają podstaw do stwierdzenia, że nie są one trwale związane z gruntem. Przedstawione w projektach warunki i sposób posadowienia na gruncie (jak również przedstawiona przez stronę dokumentacja fotograficzna) dają podstawy do stwierdzenia, iż obiekty są trwale związane z gruntem, posiadają ściany zewnętrzne i dach, zatem wypełniają definicję budynku zawartą zarówno w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jak i art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Do budynków są podłączone instalacje.

Organ wyjaśnił, że z opisu technicznego budynku handlowego zlokalizowanego na działce nr [...] obręb K. wynika, iż zaprojektowany jest on w technologii szkieletu stalowego, jako przestrzenna rama stalowa, w której osadzone są płyty styropianowe. Konstrukcja nośna posadowiona jest na płycie fundamentowej o grubości 25 cm, zbrojonej dołem i górą o 8 co 15 cm. W projekcie zawarto uwagę, iż po wykonaniu wykopu pod fundamenty, w celu zabezpieczenia gruntu przed rozluźnieniem pod wpływem ewentualnych wód opadowych, należy niezwłocznie wykonać warstwę chudego betonu grubości 10 cm. Ściany zewnętrzne pełnią rolę konstrukcyjną nośną konstrukcji dachu. W projekcie zastosowano płytę warstwową 80 mm - 100 mm. Ściany należy mocować do płyty betonowej na uprzednio ułożonej izolacji z papy asfaltowej 2x. Izolacje ścian zewnętrznych stanowi blacha lakierowana. Elewacja - blacha trapezowa ocynkowana emaliowana - zabezpieczona antykorozyjnie i farbami nawierzchniowymi. Płyta dachowa warstwowa mocowana jest po obwodzie do ramy stalowej ścian, wsparta centralnie na poprzecznym podciągu i słupie. Pokrycie dachowe - blacha gładka ocynkowana emaliowana, zabezpieczona antykorozyjnie.

Z opisu technicznego namiotu halowego o rozpiętości 10,0 m i długości 30,0 m wynika, iż został on zaprojektowany w konstrukcji szkieletowej ramowej w układzie poprzecznym. Ramy o ryglu dwuspadowym w rozstawie do 3,75 m, przegubowo podparte w fundamentach. Ściany szczytowe usztywnione tarczą z blachy fałdowej. Fundamenty - bloki betonowe prefabrykowane zbrojone powierzchniowo prętami o 8 co 15 cm z betonu B20 o ciężarze min 6,0 kN, kotwienie słupów konstrukcji stalowej na dwie śruby wklejane Hilti (lub kołki rozporowe) o sumarycznej nośności na wyrywanie > 10,0 kN. Alternatywnie mocowanie do podłoża zapewniające nośność kotew na wyrywanie jw. Przedstawiając zestawienia obciążeń hali, inż. D. S. z uprawnieniami do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej używa pojęć: dach, połać dachowa, ściany.

Organ uznał, że cechy ww. obiektów przedstawione w opisach technicznych świadczą o tym, iż wypełniają one definicje budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zaś załączone do odwołania oświadczenie S. L. z firmy A nie wnosi nic nowego do sprawy. W tym oświadczeniu wykonawca stwierdził, że "roboty budowlane obejmujące dz. nr [...], obręb 13 K. gm. B. (inwestor: M. M.) zostały wykonane zgodnie z projektem. Wykonana hala namiotowa jest mocowana za pomocą kotw i może zostać łatwo zdemontowana oraz przeniesiona w inne miejsce".

Kolegium podkreślając, iż zdaje sobie sprawę z istnienia różnych stanowisk w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie zagadnienia "trwałego związania z gruntem" oraz tego, czy hala namiotowa kwalifikuje się do budynków, bądź budowli w rozumieniu zarówno prawa budowlanego, jak i u.p.o.l. uznało jednak, że w niniejszej sprawie sporne obiekty należące do skarżącej, tj. pawilon handlowy i namiot handlowy są budynkami w rozumieniu u.p.o.l. Organ odwołał się ponadto, do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, w którym Trybunał uznał, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że zarówno na gruncie prawa budowlanego, jak i na gruncie u.p.o.l., żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem, przy czym pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacji danego obiektu jako budynku.

W skardze do sądu administracyjnego J. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 t.j. dalej "u.p.o.l.") poprzez błędne uznanie, że niezwiązane trwale z gruntem pawilon handlowy i namiot halowy należące do Skarżącej (K. 11c, D.) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynki, pomimo iż te obiekty nie stanowią przedmiotu opodatkowania.

2. przepisów postępowania, tj.:

- art. 180 § 1 w zw. z art. 188 i art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 t.j., dalej "o.p.") poprzez bezzasadne uznanie, że brak jest podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów tj. dowodu z opinii biegłego celem stwierdzenia, czy sporne obiekty (pawilon handlowy i namiot halowy) są trwale związane z gruntem oraz dowodu z przesłuchania p. S. L. w zakresie wykonania spornego namiotu halowego oraz w zakresie okoliczności wskazanych w podpisanym przez p. S. L. oświadczeniu tj. możliwości łatwego demontażu namiotu halowego i przeniesienia go w inne miejsce - pomimo, iż w sprawie bezspornie wymagane były wiadomości specjalne w rozumieniu art. 197 § 1 o.p (dotyczy dowodu z opinii biegłego), a wnioskowane dowody dotyczyły okoliczności faktycznych istotnych dla wyjaśnienia sprawy i miały świadczyć o tezie odmiennej niż przyjętej przez organ podatkowy (brak trwałego związania spornych obiektów z gruntem - odmiennie niż interpretuje to organ podatkowy);

- art. 121 § 1,122 oraz art. 187 § 1 i art. 191 o.p poprzez brak podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niedostateczną, powierzchowną analizę przesłanek opodatkowania spornych obiektów jako budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w kontekście trwałego związania obiektów z gruntem, pomijającą fakt braku związania pawilonu handlowego i namiotu halowego z gruntem, możliwości ich łatwego przeniesienia w inne miejsce przy jednoczesnym odrzuceniu oświadczenia p. S. L. jako środka dowodowego i nie przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy;

- art. 200 § 1 o.p poprzez brak zastosowania tego przepisu - organ odwoławczy nie wyznaczył Skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do skarżącej pawilonu handlowego oraz namiotu halowego jako budynków, podczas gdy skarżąca stoi na stanowisku, iż obiekty te jako nie spełniające kryterium trwałego związania z gruntem nie mogą być uznane za budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Podkreślenia wymaga, że obie powołane wyżej regulacje odsyłają do przepisów Prawa budowlanego, które w art. 3 pkt 1 definiuje obiekt budowlany, stanowiąc, że należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 2 u.p.b. za budynek uznaje się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy w sposób prawidłowy zakwalifikowały zarówno pawilon handlowy, jak i namiot halowy jako budynki, bowiem posiadają one wszystkie cechy, o których mowa w art. 3 pkt 2 u.p.b.

Z akt sprawy wynika, iż decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, udzielająca inwestorowi M. M. pozwolenia na użytkowanie budynku handlowego oraz budynku magazynowego została przesłana do wiadomości Wójta Gminy B. w dniu 14 października 2011 r. Z kolei decyzja Starosty B. z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] (znak: [...]), zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. M. pozwolenia na budowę budynku handlowego i budynku magazynowego, wpłynęła do Urzędu Gminy B. w dniu 11 maja 2011 r. Z dokumentów tych wynika, na co wskazał organ, a którą to argumentację Sąd w całości podziela, że projekty architektoniczno-budowlane i opisy techniczne ww. obiektów nie dają podstaw do stwierdzenia, że nie są one trwale związane z gruntem. Przeciwnie zawarte w tych projektach warunki oraz sposób posadowienia na gruncie dają podstawy do stwierdzenia, iż obiekty te są trwale związane z gruntem, posiadają zarówno ściany zewnętrzne, jak i dach oraz podłączone instalacje, zatem wypełniają definicję budynku zawartą zarówno w art. 1a ust. 1 pkt 1, jak i art. 3 pkt Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu zawarta w skardze (oraz wcześniej podnoszona w odwołaniu) ocena skarżącej nie pozwala uznać, że cechy konstrukcyjne oraz treść projektów budowlanych, pozwałyby na zakwalifikowanie przedmiotowych budynków do budynków niezwiązanych trwale z gruntem. Podnoszona w skardze okoliczność łączenia konstrukcji stalowej budynku śrubami w celu łatwego jej demontażu oraz łączenia budynku z podłożem za pomocą kotew nie oznacza, że budynek ten nie był trwale związany z gruntem. Sąd podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, według którego przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno–użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie (por. wyroki NSA: z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1249/15; z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 630/15; z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3891/14; z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 895/12; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1405/10, z glosą aprobującą R. Dowgiera Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, nr 2, str. 37-41: wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym wyroku dostępne są w bazie internetowej CBOSA na stronie nsa.gov.pl). Skoro określenie "trwale związany z gruntem" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, czy w ustawie – Prawo budowlane, to w świetle utrwalonego orzecznictwa i piśmiennictwa należy przyjmować jego językowe rozumienie (wyrok NSA z dnia 24 lipca 2002 r., I SA/Gd 1979, POP 2003, nr 2, poz. 43; uchwała NSA z dnia 20 marca 2000 r., FPS 14/99 ONSA 2000 nr 3, poz. 92; T.Spyra, Granice wykładni prawa. Znaczenie językowe tekstu prawnego jako granica wykładni, Kraków 2006, B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008 r., s. 41; A. Bielska-Brodziak, Orzecznictwo NSA w sprawach podatkowych. Językowa granica wykładni, Radca Prawny 2006, nr 2, s. 81). W tym znaczeniu trwałe związanie oznacza sytuację, w której stosunek normy, zjawisk, itp. łączących się ze sobą, wpływających, oddziałujących na siebie (związek) jest odporny na działanie czynników zewnętrznych (trwały – M. Szymczak, red., Słownik języka polskiego t. III, Warszawa 1992, str. 1069) Oznacza to, że w językowym znaczeniu przez "trwałe związanie" rozumieć należy połączenie, które powinno mieć charakter fizyczny, a nie prawny (R. Dowgier, tamże.). W wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/00, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "trwałe związanie z gruntem oznacza związanie na tyle mocne, iż odłączenie obiektu spowodowałoby zasadniczą jego zmianę w sensie technicznym, uniemożliwiającą ponowne jego posadowienie w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża". W świetle powyższych wniosków Sąd wskazuje, że wskazane w skardze cechy konstrukcyjne spornych budynków, nie świadczyły o tym, że budynki te nie były oparte w gruncie w sposób czyniący je odpornymi na działalnie czynników zewnętrznych, a ponadto według przedłożonych przez skarżącą projektach budowlanych przedmiotowe budynki miały być oparte na elementach pełniących rolę fundamentu. W tym stanie rzeczy należało uznać, że w skardze nie wskazano okoliczności faktycznych i potwierdzających je dowodów, które świadczyłyby o tym, że przedmiotowe budynki mogły być przenoszone z jednego miejsca w drugie bez naruszenia ich istotnych cech konstrukcyjnych i bez prowadzenia prac w celu przygotowania podłoża w którym budynki te miałyby być zakotwiczone.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. art. 200 § 1 O.p. stwierdzić należy, iż naruszenie przez organ odwoławczy tego ostatniego przepisu postępowania podatkowego może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji (na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), wyłącznie w wypadku, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej wskazał, iż brak wyznaczenia mu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, uniemożliwiło mu przedstawienie ostatecznej argumentacji, a także możliwości powołania się na nowe dowody. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób istnienia związku między naruszeniem przez organ obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy należy uznać, że sporne budynki są połączone z gruntem w sposób trwały, a ich oddzielenie spowodowałoby zniszczenie ich konstrukcji zapewniającej stabilność oraz chroniącej przed ewentualnym wpływem czynników zewnętrznych.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi, organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a dokonując oceny zebranego materiału dowodowego nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, dokonując w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dostatecznych ustaleń w zakresie obiektów, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z tych względów nie było też podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów w postaci opinii biegłego w celu stwierdzenia, czy sporne obiekty są trwale związane z gruntem oraz przesłuchania wskazanego przez stronę świadka.

Z powyższych względów wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

PJ