Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2358/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] Gminy W. z dnia [...] lipca 1998 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 listopada 2005 r. W. K. wniósł skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] Gminy W. dnia [...] lipca 1998 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na oddanie w użytkowanie wieczyste A. i M. L. nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w 1990 r. i 1998 r. był faktycznym posiadaczem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], dlatego też podjęcie uchwały o oddaniu A. i M. L. tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste narusza przesłanki przewidziane w art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Oświadczył również, iż skargę na uchwałę z dnia [...] lipca 1998 r. poprzedziło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ wielokrotnie pisemnie zwracał się do Zarządu Dzielnicy [...] (pismo z dnia 30 października 1998 r.).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że skarga W. K. nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak jest dowodu, aby takie wezwanie zostało złożone do organu. Nawet gdyby uznać, iż taki charakter ma pismo skarżącego złożone w dniu 30 października 1998 r. to należałoby przyjąć, że W. K. złożył skargę z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepis ten znajduje zastosowanie również do uchwał podejmowanych przez organy wykonawcze jednostek pomocniczych gminy (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 2/00, ONSA 2001/2/48).

Z treści wskazanego wyżej przepisu wynika, iż jednym z wymogów formalnych wniesienia do sądu administracyjnego skargi jest uprzednie wezwanie przez skarżącego właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Tymczasem z akt sprawy nie wynika, aby W. K. wezwał Zarząd Dzielnicy [...] Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa. W materiale dowodowym brak pisma o tej treści. Jako wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej nie można w szczególności zakwalifikować powoływanego przez skarżącego pisma z dnia 30 października 1998 r., złożonego w siedzibie Biura Zarządu Dzielnicy [...] Gminy W. w dniu 5 listopada 1998 r. Pismo to nie spełnia wymogów stawianych wezwaniu o usuniecie naruszenia prawa. Analiza treści przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym pozwala na wskazanie elementów jakie musi zawierać wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Treść wezwania, o którym mowa wyżej powinna obejmować wyraźne żądanie usunięcia konkretnego (powodującego ograniczenie lub pozbawienie konkretnych uprawnień bądź nałożenie obowiązków) naruszenia prawa, uprawnienia lub interesu prawnego, odnoszącego się do indywidualnego podmiotu (jego własnej sytuacji prawnej) oraz wskazywać kwestionowaną uchwałę lub co najmniej nawiązywać do jej treści. (por. postanowienie NSA z dnia 25 maja 1992 r., sygn. akt SA/Wr 545/92, Wspólnota 1992/34/21). Nie wystarczy – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – jedynie poinformowanie organu o określonych zdarzeniach, w dodatku dotyczących innej niż skarżący osoby i ogólnikowe argumentowanie, iż zdarzenia te spowodowały naruszenie sytuacji normowanych przez przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Biorąc pod uwagę powyższe skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.