Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2192/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 lit c, art. 5, art. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 267 poz 2259
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"
article: art. 3 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.), Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński, Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 155/14 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie jednorazowego świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 155/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.

W jego uzasadnieniu Sąd ten podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) oraz art. 3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.), przyznał K.K. pomoc w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu w kwocie 150 zł jednorazowo za miesiąc listopad 2013 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. K. opisał swoją sytuację materialną i podniósł, że przyznany zasiłek jest zbyt niski.

Decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej: K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że K. K. ma 58 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zamieszkuje w zasobach spółdzielni mieszkaniowej, zajmując jeden pokój wraz z aneksem kuchennym. Jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, jest po wylewie, cierpi na chorobę krążeniową. Według oświadczenia na leki wydaje miesięcznie kwotę 100 zł. Wydatki na utrzymanie mieszkania wynoszą miesięcznie 397 zł i składają się na nie następujące opłaty: czynsz 222 zł, energia elektryczna za dwa miesiące 220 zł, gaz 65 zł. Źródłem utrzymania skarżącego jest renta w wysokości 611,83 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 125,73 zł. Dochód K. K. z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (październik 2013 r.) wyniósł 737,56 zł, zaś kryterium dochodowe ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł. Natomiast 150% kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 813,00 zł (542,00 zł x 150%). Oznacza to, że K. K. spełnił warunki do otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, bowiem jego dochód nie przekracza 150% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej. Organ uznał ponadto, że przyznanie pomocy jest uzasadnione z uwagi na niepełnosprawność skarżącego. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że przyznane świadczenie jest zbyt niskie Kolegium wskazało, że skarżący nie jest zupełnie pozbawiony dochodu, a pomoc społeczna, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Odwołujący nie może oczekiwać, że Ośrodek Pomocy Społecznej będzie zaspokajał w całości jego żądania. Byłoby to sprzeczne zarówno z przedstawionymi zadaniami pomocy społecznej, jak i prowadziłoby do pokrzywdzenia innych osób na terenie gminy S. znajdujących się w gorszej sytuacji materialnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. podniósł, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, gdyż jest ona niesprawiedliwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy orzekające w sprawie, działając w granicach uznania administracyjnego, czyli granicach pozwalających dokonać im wyboru co do rozstrzygnięcia, wyboru tego dokonały w sposób prawidłowy i zgodny z prawem. W sprawie należało uwzględnić zasady sformułowane w przepisach ustawy o pomocy społecznej i ocenić hierarchię zgłaszanych potrzeb. Zdaniem Sądu przyznana skarżącemu kwota 150 zł nie może być uznana za rażąco niską, zwłaszcza że średnia kwota zasiłku przyznawana w ramach programu pomocy w zakresie dożywiania w gminie S. w listopadzie 2013 r. to 171 zł, przy zróżnicowanej strukturze rodzin korzystających z pomocy. Zakup posiłku lub żywności należy do fakultatywnych form pomocy społecznej i w odróżnieniu od form obowiązkowych właściwy organ może, lecz nie musi jej przyznać w przypadku ustalenia, że występują przesłanki wymienione w art. 5 ust. 1 o ustanowieniu programu wieloletniego "Program państwa w zakresie dożywiania". Z przepisu tego nie wynika indywidualne roszczenie o przyznanie pomocy społecznej w określonej wysokości. Organ mógł zatem wysokość świadczenia ustalić sam, biorąc pod uwagę posiadane środki finansowe i rozmiary zgłaszanych potrzeb mieszkańców. Wprawdzie nie opisano w decyzji wprost możliwości i sytuacji finansowej organu pomocowego, lecz w piśmie z dnia 6 grudnia 2013 r. przedstawiono informację o posiadanych środkach i analizę przyznanej pomocy. Mając te okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji powyższego wyroku.

W skardze kasacyjnej K. K., reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił mu:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 145 § 1 P.p.s.a. poprzez odmowę jego zastosowania w związku z uznaniem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym w szczególności art. 3 pkt 1 lit c oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i art. 7 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 mara 2004 r. o pomocy społecznej;

- art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinna ona skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 lit c oraz ar. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i art. 7 tej ustawy w zw. z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowana i uznania że:

- sytuacja życiowa skarżącego nie uzasadniała przyznania mu jednorazowego świadczenia na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" za miesiąc listopad 2013 r. w kwocie wyższej niż 150 zł,

- zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. mieści się w granicach uznania administracyjnego.

Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały przezeń pokryte ani w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka podniosła, że przyznanie skarżącemu pomocy w tak niskiej wysokości (150 zł) wykracza poza granice uznania administracyjnego, a zaskarżona decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia, które wskazywałoby na zasadność przyznania świadczenia w takiej, a nie innej wysokości. Podkreśliła, iż sam fakt ograniczoności środków pomocowych jest oczywisty, wszak należało ustalić wysokość tych środków i sposób ich rozdziału, aby umożliwić skontrolowanie poprawności wysokości przyznanego świadczenia. Same kwoty i liczba podopiecznych są w tej materii, jej zdaniem, niewystarczające.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła odnieść skutku, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Na wstępie należy jednak wyjaśnić, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze tylko z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki normatywne określono w art. 183 § 2 tej ustawy. Przesłanki nieważnościowe w sprawie niniejszej nie występują, co oznacza konieczność zawężenia badania zaskarżonego wyroku wyłącznie do podstaw kasacyjnych i motywujących je zarzutów przytoczonych w skardze kasacyjnej. Dalej godzi się przypomnieć, że podstawy na których można wywieść skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 P.p.s.a., a są to: naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć wadliwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie nieprawidłowej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Rozpoznawana w sprawie skarga kasacyjna powołała się na obie podstawy, co wymusza w pierwszej kolejności dokonanie oceny zasadności podstawy naruszenia przepisów postępowania. Autorka skargi kasacyjnej w ramach tej podstawy kasacyjnej wskazała m.in. na naruszenie art. 145 § 1 P.p.s.a. Podnosząc ten zarzut ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazała jednak konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, którą jej zdaniem naruszył Sąd I instancji rozpoznając sprawę. Wyjaśnić należy, iż warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy zmusza Sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa miał na uwadze skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (p. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r. sygn. akt III CKN 760/00, Lex nr 53138, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, Lex nr 146732, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9). Poza tym przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. zawiera katalog rozstrzygnięć, jakie może - w opisanych tam sytuacjach - podjąć sąd administracyjny. Uznać należy, że przepis ten - jak i art. 151 P.p.s.a. - samoistnie nie mogą stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej. Przepis art. 151 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym (blankietowym), stanowiącym jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę, nie jest zatem możliwe rozpoznanie zarzutu naruszenia go, bez powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów. Przepisy te są więc tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, ich wskazanie w ramach omawianej podstawy kasacyjnej nie jest z gruntu trafne, bo niewystarczające.

Przechodząc zatem do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, a to art. 3 pkt 1 pkt c, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i art. 7 w/w ustawy w zw. z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, uznać należało je za chybione. Pomoc, o jaką zwrócił się skarżący jest przyznawana na podstawie przepisów cytowanej ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r., która w art. 3 pkt 1 lit. c stanowi, że przysługuje ona osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach sprecyzowanych w art. 7 ustawy z dnia 13 marca 2004 r. o pomocy społecznej w formie posiłku, świadczenia pieniężnego lub rzeczowego, przy czym wedle brzmienia art. 7 tej ustawy do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania generalnie mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. W praktyce omawianą pomoc przyznaje się w formie zasiłku celowego. Jednakowoż, tak jak przeważająca większość form pomocy, może on być przyznany przy spełnieniu określonych przesłanek, w tym wysokości dochodu i jednej przynajmniej z tzw. dysfunkcji sprecyzowanych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej (art. 8 ust. 1), na co wskazuje art. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. Przepis jej art. 5 ust. 1 wprowadza korzystną dla stron modyfikację kryterium dochodowego osób uprawnionych, określając go na poziomie 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zaś rada gminy może podjąć uchwałę o jego podwyższeniu (art. 5 ust. 2). Przepis zaś art. 3 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (ust. 1); zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (ust. 2); rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (ust. 3); potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 4). Z powyższych przepisów wynika, że organy pomocy społecznej muszą mieć na uwadze nie tylko oczekiwania konkretnego beneficjenta, ale także uwzględniać potrzeby innych osób korzystających z pomocy społecznej oraz własne możliwości finansowe. W analizowanej kategorii spraw ma to istotne znaczenie, gdyż faktem powszechnie znanym jest stale rosnąca liczba osób korzystających z przedmiotowego wsparcia oraz ograniczone środki finansowe, którymi dysponują organy pomocy społecznej. Posiadane przez nie fundusze nie zabezpieczają możliwości realizacji wszystkich, nawet uzasadnionych wniosków. Środki te muszą być jednak kierowane do znacznej liczby podopiecznych organów pomocowych. Nie ulega więc wątpliwości, że organy te nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich oczekiwań ubiegających się o omawiane wsparcie. Pomoc społeczna ma jedynie charakter subsydiarny w stosunku do działań samych zainteresowanych. Zasiłek celowy jest wyjątkową, doraźną pomocą wsparcia osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Nie może być on utożsamiany ze świadczeniami mającymi charakter ciągły. Jego celem nie jest więc zapewnienie stałego źródła dochodu. Subsydiarny charakter przedmiotowej pomocy oznacza również, że świadczona przez państwo pomoc nie może zwalniać beneficjentów z własnej aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Działania organów pomocy społecznej powinny mieć jedynie uzupełniający charakter w stosunku do wysiłków beneficjenta i członków jego rodziny. Zadaniem takich organów jest pomoc w dążeniu samych zainteresowanych do polepszenia sytuacji życiowej we własnym zakresie. Nie mogą one więc wyręczać obywateli. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w ich własnych wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb w celu umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, ale nie zastępuje koniecznych starań każdej osoby o uzyskanie środków na ten cel. Powyższe oznacza, że osoba wnioskująca o przyznanie pomocy zobligowana jest w pierwszej kolejności do przezwyciężania we własnym zakresie swych problemów, a dopiero gdy nie jest w stanie tego dokonać sama lub przy pomocy członków rodziny, pomoc społeczna w postaci przedmiotowego zasiłku może zostać przyznana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1910/07, LEX nr 569575).

Konfrontując powyższe uwagi z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz motywami podjętych w niniejszej sprawie decyzji, uznać należy, że dokonana przez Sąd I instancji oraz organy administracji wykładnia powołanych przepisów jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz organy prawidłowo zinterpretowały kwestionowane przez skarżącego normy, trafnie zwracając uwagę zarówno na cele i istotę pomocy społecznej oraz charakter zasiłku celowego i zasady przyznawania tego świadczenia. Trafnie przede wszystkim zaakcentowano, że przedmiotowy zasiłek jest jednym ze świadczeń fakultatywnych, a zatem spełnienie kryteriów dochodowych oraz uzasadnione potrzeby bytowe wnioskodawcy nie obligują do uwzględnienia za każdym razem wniosku osoby potrzebującej pomocy, stąd nie każde żądanie i nie w pełnym zakresie może być automatycznie uwzględnione. Ponadto organ I instancji wykazał wysokość środków pozostających w jego dyspozycji i ilość osób, którym udzielono takiej pomocy, co w konsekwencji potwierdza zasadność przyznania skarżącemu pomocy w takiej, a nie innej wysokości ze względu na szczupłość środków finansowych, jakimi dysponuje organ. Trudno wymagać od organu przedstawienia szczegółowej kalkulacji świadczeń w odniesieniu do każdego podopiecznego, jak tego chciałby skarżący kasacyjnie, zaś ilość osób, którym odmówiono świadczenia nie ma znaczenia dla sprawy. Kryteria są indywidualne i nie mogą tu podlegać analizie. Średnia wysokość pomocy nie oznacza przy tym, ze wszyscy powinni w tej wysokości świadczenie uzyskać. Wreszcie trzeba zważyć, iż organ nie ma wpływu na wysokość posiadanych środków.

Wskazać ponadto należy, że organy pomocy społecznej realizując postanowienia ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", obowiązane są w pierwszej kolejności do zapewnienia świadczenia w zakresie dożywiania dzieciom do 7 roku życia, uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, a dopiero następnie osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym. Taka też sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Organ w ramach posiadanych środków przyznał zasiłki na dożywianie w miesiącu wrześniu 2013 r. 162 rodzinom, w średniej wysokości 171 zł. Zatem nie można uznać aby kwota, którą otrzymał skarżący (150 zł) była kwotą zaniżoną w stosunku do innych osób, które otrzymały taką samą pomoc, tym bardziej że skarżący jest osobą samotną i nie posiada innych członków rodziny na utrzymaniu. Należy również zauważyć, że skarżący nie jest osobą zupełnie pozbawioną dochodu. Z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (październik 2013 r.) dochód skarżącego wyniósł 737,56 zł, a więc przekroczył kryterium dochodowe ustalone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej, jednakże mieścił się w granicach otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 2005r.).

Podsumowując stwierdzić wypada, że złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna stanowi jedynie polemikę skarżącego z Sądem I instancji, w której wyraża on przede wszystkim swoje niezadowolenie z zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, domagając się wyższych świadczeń z pomocy społecznej niż te, które otrzymał. Jednakże samo tylko niezadowolenie skarżącego nie może stanowić podstawy do skutecznego zaskarżenia zapadłego w sprawie wyroku. Z miarodajnych w sprawie, niezakwestionowanych skutecznie w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych wynika, że skarżący korzysta z różnych form wsparcia udzielanych przez organy pomocy społecznej. Pomoc uzyskał także w rozpoznawanej sprawie. Przyznając skarżącemu zasiłek na zakup żywności w wysokości 150 zł, organy wskazały, że udzielenie wsparcia w wyższej kwocie nie było możliwe z uwagi na ograniczone fundusze, którymi dysponują oraz potrzeby innych beneficjentów pomocy społecznej. Skoro zatem zapadłe decyzje nie przekraczają granic uznania administracyjnego, a organom nie można zarzucić złamania prawa, w tym przepisów prawa materialnego kwestionowanych w skardze kasacyjnej, oddalenie skargi było trafne.

W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako niezasadną należało, na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie z urzędu nie orzeczono, gdyż do orzekania w tym w przedmiocie właściwy jest Sąd I instancji w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.

-----------------------

2