Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 452/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art.6, art.7, art.11, art. 15, art. 77 § 1, oraz art. 80, art. 107 § 1 i §3, art.136
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: załącznik nr 3 pkt 5.8, 5.9,
journal: Dz.U. 2024 poz 728
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 2 pkt 5, art. 14 ust. 2, art. 31c,
journal: Dz.U. 2019 poz 1412
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. h,art. 8 ust. 6 i ust.7
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2024 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2024 r. nr BP.500.109.2022.2308.RZ9.527033 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 423 (czterysta dwadzieścia trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. Sz. T K i Z M-T (dalej: skarżący, przedsiębiorca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia{...} lutego 2024 r. nr{...}, wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej PWITD, organ I instancji) z dnia {...} marca 2022 r. nr {...}w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: u.t.d., w wysokości {...}zł, którą uchylono decyzję organu I instancji i nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości {...}zł.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy w dniach 21 lutego - 8 marca 2022 r., na podstawie na upoważnienia z dnia 21 lutego 2022 r. nr{...}, przeprowadzono w siedzibie przedsiębiorcy kontrolę, której przedmiotem było przestrzeganie regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto okres od dnia 21 lutego 2021 r do dnia 20 lutego 2022 r. Przedsiębiorca zatrudniał w tym okresie średnio 24 kierowców. Do kontroli strona okazała licencję nr {...} na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole nr{...}. W 21 punktach opisano w sposób szczegółowy stwierdzone naruszenia. Protokół został odebrany i podpisany przez pełnomocnika kontrolowanego przedsiębiorstwa dnia 9 marca 2022 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d decyzją z dnia {...} marca 2022 r. nr {...}nałożył na przedsiębiorstwo karę pieniężną

w wysokości {...}zł tytułem naruszeń lp. 5.11.1, 5.11.2, 5.8.2, 5.8.3, 5.9.1, 5.9.2, 5.6.1, 5.7.1, 5.2.1, 5.5.1, 5.5.2, załącznika nr 3 u.t.d.

Skarżący nie zgodził się z decyzją organu i wniósł od niej odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, art. 7a § 1 art. 8 § 1,art. 13 §1, art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 2021.735 t.j., dalej: K.p.a) oraz art. 92a u.t.d w zw. z lp. 5.8., 5.8.2., 5.8.3., 5.9., 5.9.1., 5.9.2. załącznika nr 3. Wskazał, że organ kontroli w sposób niedostatecznie szczegółowy przeanalizował okoliczności naruszeń stwierdzonych w skarżonej decyzji, co skutkowało nałożeniem dotkliwych, a niezasadnych kar pieniężnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wyliczenia dotyczące odpoczynków tygodniowych zatrudnionych kierowców zostały przeprowadzone nie rzetelnie i nie mają odzwierciedlenia w cyfrowych zapisach tachografów. Pełnomocnik zaprezentował swoje wyliczenia oraz analizę danych cyfrowych względem dwóch kierowców. Podkreślił, że na mocy art. 4 lit. h rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006) tygodniowy okres odpoczynku oznacza tygodniowy okres odpoczynku, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje on:

1. regularny tygodniowy okres odpoczynku – trwający co najmniej 45 godzin

lub

2. skrócony tygodniowy okres odpoczynku – trwający krócej niż 45 godzin, który można w warunkach ustalonych przez art. 8 ust. 6 przywołanego rozporządzenia skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin.

W ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:

Dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku lub jeden regularny i jeden skrócony trwający co najmniej 24 godziny. Każde skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku należy zrekompensować równoważnym okresem odpoczynku

wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.

Skarżący przedkładając swoje wyliczenia wskazał w przypadku dwóch kierowców opisane w decyzji organu I instancji naruszenia odnośnie tygodniowego odpoczynku nie miały miejsca. Dodatkowo przedstawił odnaleziony, już po dokonanej kontroli, wydruk z tachografu jednego z kierowców, który opisał przyczynę naruszenia polegającego na skróceniu odpoczynku dziennego o 12 minut.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji GITD decyzją z dnia {...} lutego 2024 r. nr {...}uchylił ją w całości i nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną ponownie w wysokości {...}zł.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył regulacje normujące zagadnienie kontroli wykonywania przewozu drogowego oraz konsekwencje prawne dla podmiotów wykonujących ten przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d.

Następnie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie konieczna była zmiana sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodna z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zanegował dotychczasowy sposób liczenia kar pieniężnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie ze stanowiskiem zawartym m.in. w wyroku NSA z dnia 24 listopada 2021 r. II GSK 1753/21, kary pieniężne za naruszenie z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 u.t.d.

Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy nałożonych kar i dokonał ich weryfikacji. I tak odnośnie naruszenia z:

- lp. 5.2 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara w wysokości {...} zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

- lp. 5.5 załącznik nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości {...} zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 5.6 stwierdził, że kara pieniężna w wysokości {...}zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa,

- lp. 5.7 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości {...} zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa

- lp. 5.8 dokonał modyfikacji nałożonej kary stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie {...}zł,

- lp. 5.9 załącznika nr 3 u.t.d. stwierdził, że kara w łącznej wysokości {...} zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

- lp. 5.11 załącznika nr 3 u.t.d stwierdził, że kara w łącznej wysokości {...} zł została nałożona słusznie i zgodnie z prawem,

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego zważył, iż są one w części niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie w całości.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie m.in. art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 , art. 13 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a.

W niniejszej sprawie organ II instancji stwierdził, że organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zgodnie z obowiązkiem statuowanym w art. 7 K.p.a. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji administracyjnej.

Organ odwoławczy, po analizie całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, jedynie częściowo dopatrzył się podnoszonych przez stronę w odwołaniu uchybień w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu.

Odnosząc się do przedłożonego przez stronę wraz z odwołaniem wydruku z tachografu z dnia 26 kwietnia 2021 r., który w ocenie skarżącego powinien stanowić podstawę do uchylenia kary pieniężnej za naruszenie przez kierowcę lp. 5.7 załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony wydruk nie stanowi usprawiedliwienia dla powyższego naruszenia.

Organ odwoławczy, po ponownej analizie naruszeń lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd, nie podzielił argumentacji przedstawionej przez stronę w odwołaniu w tym zakresie. Zdaniem organu II instancji kierowcy nie zrealizowali wymaganych odpoczynków tygodniowych w wymiarze określonym w przepisach dotyczących czasu pracy kierowców.

Organ odwoławczy uznał za chybione rozważania strony w odwołaniu w zakresie rzekomego prawidłowego odbioru odpoczynków.

Jedynie w przypadku jednego z naruszeń lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd, organ odwoławczy stwierdził, że stronie zostało przypisane naruszenie, które w rzeczywistości nie miało miejsca, bowiem kierowca odebrał wymagany przepisami odpoczynek tygodniowy i wobec tego uchylił karę pieniężną i umorzył postępowanie w tym zakresie.

Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, a przedstawionych przez skarżącego okoliczności nie można zaliczyć ich do okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92b i art. 92c u.t.d.

Przedsiębiorca nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływa na wynik sprawy tj:

- art. 6 K.p.a. ponieważ decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa, a w szczególności przepisów art. 4 lit. h, art. 8 ust 6, i art. 8 ust. 6b oraz art. 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

- art. 7 K.p.a., organ administracji publicznej wydał swoją decyzją bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie i prawidłową ocenę stanu faktycznego, pomimo jasnego wskazania w odwołaniu o decyzji organu I instancji na nieprawidłowość w określeniu czasu odpoczynku tygodniowego odbieranego przez zatrudnianych kierowców,

- art. 7a § K.p.a., poprzez uznanie, że nieprawidłowo poczynione ustalenia podczas przeprowadzonej kontroli, dają podstawę do wydania niekorzystnego rozstrzygnięcia,

- art. 8 K.p.a., ponieważ orzeczenie, jak i sposób przeprowadzenia postępowania przez organ podważył zaufanie do władzy publicznej,

- art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowych ustaleniach poczynionych przez organ I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji administracyjnej nr {...}wydanej na podstawie błędnych ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonej kontroli.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym:

- art. 92a ust 1 w związku z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich bezzasadne zastosowanie, celowe zignorowanie argumentów i wniosków wnoszonych przez skarżącego, popartych obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe kryteria zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm. - dalej: P.p.s.a.).

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej przedstawionych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisów prawa i jako taka powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.

Pomiędzy GITD a skarżącym istnieje rozbieżność w zakresie interpretacji przepisów o koniecznych tygodniowych okresach odpoczynku. Jak wynika z art. 4 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z

dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L. z 2006 nr.102 poz.1; dalej: rozporządzenie) tygodniowy okres odpoczynku oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku":

–"regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin,

–"skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin;

Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2024.220 t.j.) w każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy.

Z kolei według art. 31c ww. ustawy w zakresie odpoczynku dziennego i tygodniowego stosuje się przepisy art. 14, z zastrzeżeniem ust. 2. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

Natomiast w rozumieniu przepisów, tj. art. 2 pkt 5 użyty w ustawie określenie "tydzień", okres pomiędzy godziną 00:00 w poniedziałek i godziną 24:00 w niedzielę.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść:

- Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, 1) o czas do 3 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 złotych; 2) o czas powyżej 3

godzin do 9 godzina sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 300 zł; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin, karą w wysokości 400 złotych,

- lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego sankcjonuje karą pieniężną 1) o czas do 2 godzin 200 złotych, 2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin 350 złotych, 3) o czas powyżej 4 godzin 450 złotych.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy nałożenia kar pieniężnych wymierzonych B.S. i K.O.za skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego w łącznej kwocie {...}zł oraz K.P. i J.R. za skrócenie wymaganego skróconego odpoczynku tygodniowego w łącznej wysokości {...} złotych.

Skarżący nie zgadza się z tymi ustaleniami organu, podnosząc, że w sprawie organ nie wziął pod uwagę odstępstwa od zasady wyrażonej w art. 8 ust. 6 i ust.7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i(WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej: 561/2006). Przepisy te stanowią, że każde skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku należy zrekompensować równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu.

Stosownie do art. 4 lit. h) rozporządzenia 561/2006 "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku", "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin; "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie

mniej niż 24 kolejnych godzin. Skarżący stoi zaś na stanowisku, popartym zalegającymi w aktach administracyjnych raportami kontrolnymi inspekcji drogowej że kierowcy:K.O., K.P., J,R i B.S. prawidłowo odbierali regularne tygodniowe odpoczynki jak również prawidłowo rekompensowali skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, natomiast organ odwoławczy kreując swoje stanowisko oparł się na ustaleniach wynikających z wadliwie przeprowadzonej kontroli i następującej po niej decyzji organu I instancji. Ponadto organ bardzo zachowowczo odniósł się do argumentacji oraz materiału dowodowego załączonego przez skarżącego w odwołaniu.

Oceniając postępowanie GITD zauważyć należy, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące jego podstawę powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 K.p.a., w tym w § 3 tego artykułu.

Nie budzi wątpliwości, że celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją administracyjną organu pierwszej instancji. Reguła ta wynika z ogólnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego która została wyrażona w art. 15 K.p.a. Do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa

rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (wyrok NSA z 11 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992/3–4, poz. 95). A zatem obowiązkiem organu drugiej instancji jest przede wszystkim ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Przy tym - co do zasady – organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w oparciu o dowody zgromadzone przez organ pierwszej instancji z uwzględnieniem przepisów art. 136 K.p.a. Ponowne rozpatrzenie materiału dowodowego powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego. Nie powinno budzić wątpliwości, że organ odwoławczy – podobnie jak organ pierwszej instancji winien jest w pełni respektować przepisy art. 107 pkt 6, w związku z § 3 K.p.a., które – wśród obligatoryjnych elementów decyzji przewidują jej uzasadnienie. Przy tym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu organy orzekające w omawianym zakresie nie sprostały wymogom przepisów postępowania. Stwierdzić należy, że w kluczowym zakresie PWITD w uzasadnieniu decyzji z 29 marca 2022 r., opisując stwierdzone naruszenia z punktów 5.8 i 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d., ograniczył się do podania, że przedsiębiorstwo podczas kontroli nie okazało dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Z kolei w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD odnosząc się w tym zakresie do zarzutów odwołania zaprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, że nie podzielił argumentacji przedstawionej przez stronę w ww. zakresie. GITD utrzymując w mocy decyzję PWITD zaaprobowało wszystkie wady postępowania

organu l instancji, gdyż do tych wad w żaden sposób się nie odniosło pomimo podniesionych w odwołaniu zarzutów.

Z tych wszystkich wskazanych powyżej względów stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem zasad postępowania przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Zarówno organ l i II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80, art. 107 § 1 i §3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że uzasadnienie decyzji GITD - bardzo ogólnikowe a wręcz blankietowe - nie spełnia wymogów art. 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a., co, jak wcześniej wykazano, stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.