Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 472/24
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2024-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3 i 3a
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 401/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 13 lutego 2024 r., nr SKO.415.12.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 3 i 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie przez uiszczenie wpisu od skargi i uiszczenie opłaty kancelaryjnej za wydruk czterech odpisów skargi.

Sąd wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało doręczone skarżącemu 12 kwietnia 2024 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności upłynął zatem z dniem 19 kwietnia 2024 r.

W ocenie Sądu, należało stwierdzić konieczność odrzucenia skargi W. Ł.. Składający ją nie usunął bowiem jej braków w zakresie uiszczenia opłat sądowych, tj. wpisu od skargi oraz opłaty kancelaryjnej za wydruki odpisów skargi. Wskazany w zarządzeniach termin do dokonania powyższych czynności upłynął bezskutecznie z dniem 19 kwietnia 2024 r.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący, podnosząc argumentację wskazującą, że postępowanie związane z wniesieniem skargi do Sądu Administracyjnego prowadzone było bez udziału jego pełnomocnika (jego matki), który został ustanowiony w postępowaniu administracyjnym, a w związku z tym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi powinno zostać skierowane do jego pełnomocnika. Sąd zaś skierował wezwania bezpośrednio do skarżącego, a więc z pominięciem pełnomocnika strony postępowania.

Ponadto skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W odpowiedzi na zażalenie J. B. i K. B. wnieśli o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie podlega uwzględnieniu pomimo, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest częściowo błędne.

Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto zgodnie z art. 220 § 3a p.p.s.a. skarga wnoszona w formie dokumentu elektronicznego, od której pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlega odrzuceniu przez sąd.

Argumentacja zażalenia w zasadzie nie prowadzi do skutecznego zakwestionowania oceny, zgodnie z którą skarżący nie uzupełnił na wezwanie Sądu w terminie braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej za wydruk czterech odpisów skargi. Tego rodzaju okoliczności uzasadniały zastosowanie przez Sąd I instancji art. 220 § 3 i 3a p.p.s.a., i odrzucenie skargi. Dla tej oceny nie ma znaczenia podnoszona w zażaleniu okoliczność, jakoby Sąd I instancji skierował wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi do skarżącego z pominięciem jego pełnomocnika. Wskazania wymaga, że złożenie pełnomocnictwa do akt administracyjnych, nawet gdy obejmuje ono umocowanie do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zwalnia strony postępowania sądowoadministracyjnego z obowiązku określonego w art. 37 § 1 p.p.s.a., a mianowicie jeżeli ustanowiono w sprawie sądowoadministracyjnej pełnomocnika, to pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Ponadto zgodnie z art. 46 § 1 pkt 1 i art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie pełnomocnika; zaś gdy jest pierwszym pismem w sprawie, np. jak w niniejszej sprawie skargą, powinno zawierać adres do doręczeń, lub siedziby i adres pełnomocnika.

W okolicznościach niniejszej sprawy skargę do Sądu Administracyjnego złożył osobiście skarżący w formie elektronicznej. W skardze tej, jak i do czasu skierowania do skarżącego wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi, skarżący nie wskazał aby w sprawie sądowoadministracyjnej miał być reprezentowany przez "pełnomocnika", jak i do tego czasu nie zgłosił się jego "pełnomocnik". W tych warunkach brak było podstaw aby w sprawie ze skargi skarżącego postępowanie miałoby toczyć się z udziałem "pełnomocnika". Wbrew twierdzeniom zażalenia w sprawie nie było żadnych podstaw prawnych aby wymagać, czy to od Sądu Administracyjnego, czy organu administracyjnego, podjęcia czynności mających na celu informowanie "pełnomocnika" o wniesieniu przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego. Dlatego skoro skarżący wniósł skargę w formie elektronicznej i zgodnie z art. 46 § 2a w zw. z art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny i wyraźnie nie zastrzeżono, że doręczeń należy dokonywać w formie "tradycyjnej" (patrz: art. 74a § 2 p.p.s.a.), to w sprawie znalazł zastosowanie art. 46 § 2d p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pismo, o którym mowa w § 2a, nie zawiera adresu elektronicznego, sąd przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano pismo wniesione w formie dokumentu elektronicznego. W związku z tym Sąd I instancji podjął działania mające na celu ustalenie adresu elektronicznego, z którego nadano skargę w formie dokumentu elektronicznego i prawidłowo skierował w dniu 12 kwietnia 2024 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi do skarżącego na adres elektroniczny. Jednak wbrew twierdzeniom Sądu I instancji wezwania te nie zostały doręczone skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2024 r., ponieważ w związku z brakiem odbioru przez skarżącego korespondencji znalazł w sprawie zastosowanie art. 74a § 6-8 p.p.s.a. Tym samym w niniejszej sprawie skuteczne doręczenie wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło 26 kwietnia 2024 r., ponieważ stosownie do art. 74a § 8 p.p.s.a. w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Taka ocena wynika bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów doręczenia wezwań skarżącemu w formie elektronicznej. W tych warunkach, uwzględniając treść art. 83 § 2 p.p.s.a., do dnia 6 maja 2024 r. przysługiwał skarżącemu termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący zaś sam przyznał w toku postępowania, że w dniu 3 czerwca 2024 r. zalogował się na skrzynkę mailową i odebrał korespondencję z Sądu; zaś w dniu 4 czerwca 2024 r. uiścił wpis i opłatę kancelaryjną, a więc po terminie.

Mając powyższe na względzie, Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 i 3a p.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu skarżący nie uzupełnił w terminie braków fiskalnych skargi. Ponadto wbrew twierdzeniom zażalenia nie można doszukać się wadliwości doręczenia skarżącemu wezwań do usunięcia braków skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.