Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 310/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 i 5, art. 4 ust. 2, art. 129 ust. 2,art. 118,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, , Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa d. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia, na rzecz "A" spółki z o.o., zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie Województwa D.

Jak wskazano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia – relacjonując przebieg postępowania - spółka w dniu [...] r. złożyła w Izbie Skarbowej we W. wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia. W związku z wejściem w życie z dniem 31.10.2009 r. ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. nr 168, poz. 1323), która przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, cały materiał dowodowy zebrany w sprawie został przekazany w dniu [...] r. do Dyrektora Izby Celnej we W.

Dyrektor Izby Celnej we W. po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] umarzającą postępowanie. Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie zezwolenia. W odwołaniu zarzuciła, iż przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 118 oraz art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540), które są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej oraz z Konstytucją RP.

Dyrektor Izby Celnej we W. po dokonaniu analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału, stwierdził, że w dniu 01 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540) a straciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.). Wywodził, że obecnie obowiązująca regulacja normująca zasady prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych w art. 2 ust. 3 i 5 stanowi, iż grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a nadto, że grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych w tym komputerowych organizowana w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Jak wskazuje art. 4 ust,1 pkt. 1 lit a przywołanej wyżej ustawy, gry na automatach mogą być urządzane wyłącznie w kasynach gry. Ustawodawca w ustawie o grach hazardowych nie przewidział natomiast, podobnie jak to miało miejsce w poprzednio obowiązującej ustawie, dopuszczalności prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach (na które zezwolenia wydawał minister właściwy do spraw finansów publicznych), jak również prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (na które zezwolenia wydawał właściwy miejscowo dyrektor izby celnej). W myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się natomiast "gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł."

W dalszej części wywodów organ podał, że według art. 36 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach, a także w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielane były na okres 6 lat. W ustawie o grach i zakładach wzajemnych przewidziano jednakże instytucję przedłużenia zezwolenia, stanowiąc, iż podmiot, któremu wygasało zezwolenie mógł wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Do wniosku o przedłużenie zezwolenia stosowało się przepisy dotyczące udzielania zezwoleń (art. 36 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). W świetle art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy, tj. zezwolenia udzielone na mocy poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach oraz w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie mogą być przedłużane. Ponadto zgodnie z art. 118 cyt. ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 01-01-2010r.) stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast stosownie do brzmienia art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Tym samym w ocenie organu zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się nadto z zarzutami naruszenia norm prawa Unii Europejskiej oraz Konstytucji RP.

Skarżąca w skardze (uzupełnioną pismami procesowymi) na tę ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję (uzupełniona pismami procesowymi) wniosła o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej

- zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności ustawy o grach hazardowych z Konstytucją RP,

- zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (w skrócie: ETS) z zapytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie ustalenie obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczpospolitą Polską związku z uchwaleniem ustawy o grach hazardowych, ustalenie skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia temu obowiązkowi, w tym co do jej obowiązywania i skuteczności oraz ustalenie zakresu obowiązków krajowej administracji publicznej w kierunku badania prawidłowości procesu legislacyjnego pod kątem jego zgodności z zasadami i przepisami prawa Unii Europejskiej oraz ustalenie obowiązków organu w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszenia tych zasad lub przepisów. Nadto o dokonanie interpretacji art. 34 TFUE w celu ustalenia, czy przepisy ustawy o grach hazardowych, przewidujące zakaz organizowania gier na automatach o niskich wygranych we wszystkich miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn, stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, ograniczający swobodny przepływ towarów, o dokonanie wykładni art. 56 TFUE w celu ustalenia, czy przedmiotowy zakaz ogranicza swobodny przepływ usług wewnątrzunijny, art. 49 TFUE w celu ustalenia, czy zakaz ten ogranicza swobodę przedsiębiorczości wewnątrz Unii Europejskiej.

Zarzucając naruszenie cytowanych norm TFUE strona skarżąca twierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu, wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 – dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039 ze zm. – dalej: rozporządzenie), nie notyfikowano, mimo iż zawierał on przepisy techniczne co powoduje ich bezskuteczność (wyroki ETS w sprawach C-194/94 CIA , C-443/98 Unilever, C- 267 Lindberg, C- 65/05 Komisja przeciwko Grecji).

Skarżąca zwróciła również uwagę na wypowiedź rzecznika Komisji Europejskiej z 16 lipca 2010 r. oraz na fakt złożenia skarg do Komisji Europejskiej.

W zakresie naruszeń prawa krajowego skarżąca podniosła także, iż powołane przepisy ustawy o grach hazardowych stoją w sprzeczności z generalną zasadą demokratycznego państwa prawnego, w tym w szczególności z zasadą ochrony praw nabytych, zakazującą arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym, zasadą proporcjonalności, zaufania obywateli do państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej, zasadami legalizmu oraz przyzwoitej legislacji , tzn. z naruszeniem art.2, art. 31 ust.3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 w zw. z art. 123 ust.1 Konstytucji RP.

Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W uzasadnieniu organ utrzymywał, iż ustawa o grach hazardowych nie podlega procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych, a tym samym nie narusza przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz rozporządzenia. Zauważył, że w świetle orzecznictwa wspólnotowego dopuszczalne jest wprowadzenie przez niektóre państwa Unii Europejskiej ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, jeśli przemawia za tym interes publiczny (np. wyrok ETS z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt C 42/07, w sprawie zakładów bukmacherskich przyjmowanych w Portugalii). W polskim systemie prawa obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawa, co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł sprzeczności z Konstytucją, stąd też brak jest podstaw do podzielenia poglądu skarżącej. Organ wskazał też, iż kompetencja orzekania o niezgodności przepisów z Konstytucją RP należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, a więc nie organu administracji publicznej czy też sądu administracyjnego. Stąd też organ, podobnie jak strona postępowania, jest zobowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopóki zachowują one swoją moc prawną (wyrok TK z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000). Nadto podniesiono, że ustawa o grach hazardowych utrzymała, co do zasady, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, prowadzoną na podstawie zezwoleń, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 1), do czasu ich wygaśnięcia, jak też dała możliwość ich zmiany, o ile w wyniku zmiany zezwolenia nie nastąpi zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.).

W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.

Skarżąca stawiając zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych podniosła, iż jej zadaniem, ustawa o grach hazardowych zawiera normy techniczne (art. 129 ust. 2 w związku z art. 3, art. 129 ust.3, art. 135 ust.2, art. 138 ust.1, art. 139 ust.1), w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE i w związku z tym projekt tej ustawy po"A"ien być poddany procedurze notyfikacyjnej.

Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła skarżąca, do przestrzegania prawa Unii Europejskiej w tym w zakresie procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego.

Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit.d) dyrektywy 98/34/ WE, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc uwzględniając powyższe należy dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku nie wymagała notyfikacji, a tym samym przepisy wskazane przez skarżącą, nie są nieskuteczne.

W konsekwencji nie można też kwestionowanych przez skarżącą przepisów postrzegać, jako ograniczających swobodę przedsiębiorczości czy swobodę przepływu usług (art. 49 i art. 56 TFUE), czy też jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFUE. W ocenie Sądu, z przyczyn podanych powyżej, brak było także podstaw do wystąpienia do ETS z pytaniem prejudycjalnym w zakresie żądanym przez skarżącą.

Na tle wyroków ETS, przywołanych w skardze, należy zaznaczyć że dotyczą one innych przypadków, natomiast przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie odnoszą się zaś do automatów do gier. Podobnie nie można w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na wyrok ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, gdyż poddane ocenie w tej sprawie przez Trybunał przepisy krajowe, zakazujące korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Tymczasem z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych wynika, iż gry na automatach i niskich wygranych są grami hazardowymi.

Opinia zaś rzecznika Komisji Europejskiej, na która powołuje się strona skarżąca nie ma żadnej mocy wiążącej, tak jak i w niczym nie przesądza okoliczność złożenia skarg do Komisji Europejskiej

Przechodząc z kolei do rozpoznania drugiej kategorii zarzutów, tzn. w aspekcie sprzeczności z normami konstytucyjnymi należy wskazać, że podstawa wydania decyzji był art. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w brzmieniu, że postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się, a także regulacja z art. 118 – według której do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 01-01-2010r.) stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Treść tych norm jest jasna i jednoznaczna, nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym wobec faktu, że postępowanie w sprawie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ prawidłowo podjął decyzje na gruncie nowej ustawy, zgodnie z brzmieniem przepisów intertemporalnych.

Jakkolwiek wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania niewątpliwie stwarzają dla podmiotu mniej korzystną sytuację, jednakże godzi się zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasady - ochrony praw nabytych i interesów w toku, proporcjonalności, legalizmu, rzetelnej legislacji, czy obowiązku informacyjnego organów, nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazują, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzeganie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawa dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego.

Odnosząc się zatem do zarzutu niekonstytucyjności norm ustawy o grach hazardowych, należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Nowa regulacja prawna nie zaskakuje bowiem adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na nowy stan prawny. Zawiera także normy końcowe, dostosowawcze i o charakterze intertemporalnym, stosowną vacatio legis, akt ten odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych. Wypada także podkreślić w tej materii, że prowadzenie działalności w omawianym zakresie również i w uprzednim stanie prawnym wymagało uzyskania zezwolenia, co powinno ograniczyć rozważania na temat ochrony praw nabytych lub zaufania do państwa i prawa do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i prawa mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza ostatecznego zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub też obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza wówczas, gdy nastąpi to z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie tymczasem nie zachodzi taka sytuacja. Skarżąca wystąpiła dopiero bowiem z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, co oznacza, że nie posiadała wcześniej nabytego uprawnienia, które podlegałoby ochronie prawnej.

Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W braku usprawiedliwionych podstaw prawnych oraz niezasadności zgłoszonych zarzutów Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 2 art.2, art. 31 ust.3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 w zw. z art. 123 ust.1 Konstytucji RP.

Z podanych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.