Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 8277/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7; art. 8; art. 11; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1615
law: Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej
article: art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2; art. 315 ust. 3;
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 października 2022 r., nr DT-ZT.Z.387410.615.2022.21.mszc w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2011r., "[...] (zwany dalej także: "Zgłaszającym", "Skarżącym") zgłosił w celu uzyskania prawa ochronnego, znak towarowy słowny "[...]", któremu to zgłoszeniu nadano numer [...]. Zgodnie z podaniem o udzielenie prawa ochronnego, zgłaszany znak przeznaczono do oznaczania usług takich jak: organizowanie podróży, wycieczek, pielgrzymek, pobytów wypoczynkowych, usługi transportu medycznego, sanitarnego lub osób niepełnosprawnych (klasa 39); działalność edukacyjna (klasa 41); organizacja turnusów rehabilitacyjnych, organizacja obozów terapeutyczno-szkoleniowych dla osób niepełnosprawnych i ich opiekunów; prowadzenie domów pomocy społecznej, domów starców, hospicjów, szpitali, lecznic, sanatoriów; świadczenie usług opieki zdrowotnej, usług rehabilitacji; usług opieki pielęgniarskiej; prowadzenie banków krwi; najem sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego (klasa 44).

W dniu 23 listopada 2011 r. zgłoszono zastrzeżenia/Uwagi do wniosku wskazując, że [...] używa m.in. podobnej nazwy w swoich statutach od roku 2004 a powszechnie korzysta z tej nazwy od roku 1990. W związku z powyższym podniesiono, iż wnioskowany znak towarowy pozostaje w konflikcie z oznaczeniami i znakami już użytkowanymi.

Odpowiadając na zgłoszone zastrzeżenia/Uwagi Zgłaszający w piśmie z dnia 28 listopada 2012 r. wyjaśnił, iż wnoszący uwagi nie wykazał jaki używany lub zarejestrowany przez niego znak lub znaki są przeszkodą w udzieleniu prawa ochronnego na wnioskowany znak towarowy. Wskazano przy tym, iż wnoszący uwagi nie wykazał czy używa wskazanych znaków towarowych ograniczając się wyłącznie do wskazania, iż w swoim statucie używa on nazwy "[...]". Wyjaśniono również, iż w ramach [...] funkcjonują także "[...]".

W wyniku rozpoznania wstępnego zgłoszenia Urząd Patentowy RP stwierdził, że na zgłoszone oznaczenie nie może zostać udzielone prawo ochronne z uwagi na brak znamion odróżniających wnioskowane oznaczenie. W związku z tym Urząd Patentowy RP, w piśmie z dnia 27 czerwca 2014r., poinformował Zgłaszającego o zebranych dowodach i okolicznościach mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania prawa ochronnego i wyznaczył Zgłaszającemu termin do zajęcia stanowiska. W wyznaczonym terminie Zgłaszający nie przedstawił swojego stanowiska.

Postanowieniem z 9 stycznia 2015 r. na wniosek zgłaszającego Urząd Patentowy zawiesił postępowanie w sprawie a następnie na wniosek zgłaszającego Urząd Patentowy podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z 24 maja 2019 r. Ponownie na wniosek zgłaszającego zawieszono postępowanie w sprawie w 2019 r. i podjęto w maju 2022 r.

Decyzją z 31 maja 2022 r. UP odmówił udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż przedmiotowe oznaczenie [...] nie spełnia przesłanek do tego, aby zostać uznanym za znak towarowy. Zdaniem organu, jest to oznaczenie składające się w całości z elementów niewyróżniających, mających wyłącznie walor informacyjny. Przedmiotowe oznaczenie [...] jest oznaczeniem ogólnoinformacyjnym, które nie nadaje się do odróżnienia usług Zgłaszającego od usług tego samego rodzaju oferowanych przez innych przedsiębiorców działających w tej branży. Oznaczenie to nie spełnia więc podstawowej funkcji znaku towarowego - funkcji odróżniania towarów i usług jednego przedsiębiorcy od towarów i usług innego przedsiębiorcy, działającego na tym samym rynku. Według organu przedmiotowe oznaczenie składa się wyłącznie z określenia mającego konkretne znaczenie w języku polskim, w związku z tym, oznaczenie to nałożone na usługi do oznaczania, których jest przeznaczone, będzie oznaczeniem opisowym.

Zgłaszający w ustawowym terminie zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku zarzucono decyzji wydanej w I instancji m.in. naruszenie zasad postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie odrębnej analizy zgłoszonego znaku pod względem opisowości i braku charakteru dystynktywnego. Według Wnioskodawcy Urząd całkowicie pominął zdefiniowanie stosunku oznaczenia do poszczególnych usług a brak dystynktywności uzasadnił głównie poprzez zarzucaną opisowość znaku. Zarzucono przy tym, iż UP wydał niemal identyczne decyzje w całkowicie odrębnych postępowaniach zgłoszeniowych, dotyczących zupełnie odmiennych znaków Wnioskodawcy, tj.; [...], [...], [...]. Zarzucono, iż UP konstruując uzasadnienia decyzji odmawiających udzielenia praw ochronnych na powyższe znaki stworzył jedno uzasadnianie, które następnie przekopiował w całości do wszystkich rozstrzygnięć.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z 18 października 2022 r. UP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, zarzuty strony Wnioskującej oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśniono zgodnie z ugruntowanym poglądem w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym, iż istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej Instancji, a nie jedynie kontrola decyzji organu pierwszej instancji, czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w środku odwoławczym.

Organ odniósł się do powoływanych zarzutów wskazując, na ich bezzasadność. Wyjaśniono m.in., iż niewłaściwe wskazanie aktu prawnego w decyzji z dnia 31.05.2022 r. (zamiast Dz.U. 2013.1410 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2015.1615) wskazano Dz. U. z 2021 r. poz. 324), nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ zostały zastosowane przepisy materialno-prawne obowiązujące w dacie zgłoszenia. Wskazano, iż organ ponownie badając sprawę ocenia niezależnie stan faktyczny i materiał dowodowy, tak jakby przeprowadzał to postępowanie niejako na nowo, wobec czego zarzuty dotyczące naruszenia przez wskazanych przepisów kpa nie mają znaczenia w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy i zarzutów naruszenia przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 pwp, podtrzymano stanowisko co do opisowości zgłoszonego znaku towarowego. Podkreślono, iż z utrwalonego orzecznictwa wynika, że oznaczenie, które stanowi opis właściwości towarów lub usług, jest z tego powodu bezwzględnie pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu do tych towarów i usług w rozumieniu artykułu art. 1291 ust. 1 pkt 2 pwp. Wg organu oznaczenie z perspektywy treści art. 129 ust. 2 pkt. 2 ma charakter opisowy i samo w sobie jest nośnikiem informacji o rodzaju i właściwościach wskazanych usług, do oznaczania których jest przeznaczone. Oznaczenie wprost wskazuje na rodzaj i zakres tematyczny tych usług, oraz kto je oferuje, nie jest to zatem znak ani fantazyjny ani aluzyjny, nie cechuje się też żadnym poziomem abstrakcyjności. W ocenie Urzędu przedmiotowe oznaczenie w odniesieniu do wskazywanych usług nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, bowiem ma ono charakter informacyjny, opisowy. Wyjaśniono, iż treść jaką przekazuje oznaczenie "[...]" jest dla przeciętnego odbiorcy usług, do oznaczania których zostało przeznaczone, jednoznaczna i zrozumiała. Podkreślono przy tym, iż zgłoszone oznaczenie ma charakter słowny, co oznacza, iż nie posiada żadnej charakterystycznej grafiki, bądź odróżniającej czcionki, która nadawałyby mu wyjątkowych charakter. Przedmiotowe oznaczenie składa się bowiem wyłącznie z elementu słownego, wyrażenia [...] pisanego wielkiego literami.

Organ wyjaśniając znaczenie poszczególnych elementów zgłaszanego znaku jak i jego całości stwierdził, iż zgłoszone oznaczenie informuje bezpośrednio i wprost o rodzaju i cechach wskazanych usług. W przypadku usług takich jak organizowanie podróży, wycieczek, pielgrzymek, pobytów wypoczynkowych (klasa 39) określenie [...] będzie wskazywało, że usługi te mają charakter medyczny i organizowane są przez grupę medyków z [...]. W przypadku usług takich jak usługi transportu medycznego, sanitarnego lub osób niepełnosprawnych (klasa 39) określenie [...] wskazuje zdaniem organu bezpośrednio i konkretnie na rodzaj transportu (że jest to transport medyczny) organizowany przez specjalistów medycyny z [...]. W przypadku usług edukacyjnych (klasa 41) określenie [...] wskazuje na zakres tych usług a mianowicie, że dotyczą one medycyny i prowadzone są przez osoby/instytucje pochodzące z [...]. Odnośnie usług takich jak: organizacja turnusów rehabilitacyjnych, organizacja obozów terapeutyczno-szkoleniowych dla osób niepełnosprawnych i ich opiekunów; prowadzenie domów pomocy społecznej, domów starców, hospicjów, szpitali, lecznic, sanatoriów, świadczenie usług opieki zdrowotnej, usług rehabilitacji, usługi opieki pielęgniarskiej (klasa 44) określenie [...] bezpośrednio i wprost wskazuje, że są to usługi medyczne i są one organizowane przez grupę specjalistów medycyny z [...]. Odnośnie usług takich jak: prowadzenie banków krwi; najem sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego (klasa 44) określenie [...] wskazuje, że są to usługi medyczne prowadzone przez grupę specjalistów medycyny z [...], zatem przedmiotowe oznaczenie bezpośrednio i konkretnie wskazuje na rodzaj i cechy usług.

Podsumowując, przedmiotowe oznaczenie, jako całość, samo w sobie, nie posiada dostatecznych cech odróżniających i dlatego nie może pełnić funkcji znaku towarowego służącego do odróżniania wskazanych w podaniu usług. Wyrażenie [...] nie ma charakteru fantazyjnego, lecz tylko czysto informacyjny, jak wykazano wyżej. W związku z tym, nie spełnia prawidłowo podstawowej funkcji znaku towarowego tj. funkcji odróżniającej dla wszystkich wskazanych w wykazie usług, nie posiada, bowiem wyróżniających znamion, które utkwiłyby w pamięci odbiorcy, a tym samym pozwoliłyby zindywidualizować dane usługi na rynku.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona skarżąca która w skardze wniesionej w ustawowym terminie zarzuciła:

Naruszenie prawa materialnego z art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30/06/2000 r. prawo własności przemysłowej w brzmieniu z dnia zgłoszenia Znaku (Dz.U.2003 r, Nr 119, poz. 1117 t.j. z dnia 09/07/2003 ze zm.) przez błędne zastosowanie polegające na:

1. bezzasadnym stwierdzeniu, że skoro Znak posiada określoną treść semantyczną która będzie zrozumiała dla odbiorców, to musi być opisowy i niedystynktywny, podczas gdy dla stwierdzenia braku dystynktywności z uwagi na opisowość oznaczenia wymaga się, aby oznaczenie to wskazywało bezpośrednio na właściwości poszczególnych I konkretnie określonych usług, dla których dokonano zgłoszenia,

2. nieuprawnionym stwierdzeniu, że skoro Znak nie jest "oryginalny" lub "fantazyjny" i stanowi "zwykły zwrot językowy", to musi być opisowy i pozbawiony jakiejkolwiek zdolności odróżniającej względem wszystkich usług z klasy 39, 41 i 44, dla których dokonano zgłoszenia, podczas gdy "oryginalność", "fantazyjność" czy posiadanie "niezwykłej" treści semantycznej oznaczenia, nie stanowi przesłanki udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy.

3. błędnym stwierdzeniu, że skoro "etymologia słów tworzących przedmiotowe wyrażenie" jest "powszechnie znana i łatwa do weryfikacji", w tym "za pomocą ogólnodostępnych opracowań słownikowych" i "wyszukiwarek internetowych" to Znak musi być opisowy i pozbawiony jakiejkolwiek zdolności odróżniającej względem wszystkich usług z klasy 39, 41 i 44, dla których dokonano zgłoszenia, podczas gdy, w realiach rynkowych nie sposób uznać, że przeciętny odbiorca należący do relewantnego w niniejszej sprawie kręgu odbiorców, będzie dokonywał weryfikacji etymologii słów, w tym za pomocą opracowań słownikowych czy wyszukiwarek internetowych, co tym bardziej świadczy o tym, że Znak nie wskazuje bezpośrednio na właściwości poszczególnych i konkretnie określonych usług, dla których dokonano zgłoszenia, a zatem nie jest ani opisowy, ani niedystynktywny.

Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia przepisu z art. 7, 8 i 11 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej jako: "KPA") przez ich niezastosowanie, czego wynikiem było naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania wobec organów władzy publicznej i zasady przekonywania, skutkujące błędnymi ustaleniami stanu faktycznego polegającymi na uznaniu, że Znak będzie wskazywał "wprost i konkretnie" na wszystkie usługi z klasy 39, 41 i 44, dla których dokonano zgłoszenia, a zatem Znak jest opisowy i niedystynktywny.

Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107§3 KPA, przez wadliwe uzasadnienie decyzji polegające na:

(1) dokonaniu wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia Zaskarżonej Decyzji w odniesieniu do zastosowania art. 129 ust. 2 pkt 2 PWP, w którym Urząd jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji w zakresie zarzucanej opisowości i braku dystynktywności Znaku,

(2) braku szczegółowej analizy względem poszczególnych usług, dla których dokonano zgłoszenia.

(3) a co więcej, braku odniesienia się do obszernej analizy w tym zakresie przeprowadzonej przez Skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i braku wskazania przyczyn, dla których nie uwzględniono zawartych w tej analizie konkluzji.

W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i zasądzenie od Urzędu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż stwierdzenie UP zgodnie z którym przedmiotowy znak nie spełnia wymogów do bycia znakiem towarowym w ogóle oraz jednoczesne badanie jego dystynktywności i opisowości jest wewnętrznie sprzeczne i stanowi naruszenie m in. art. 8 i 11 KPA. Zdaniem Skarżącego UP pominął w swojej ocenie, analizę relacji poszczególnych usług względem znaku jako całości, co doprowadziło do określenia stosunku znaku do usług w sposób wybiórczy i niewyczerpujący co uniemożliwia odczytanie zasadniczego powodu odmowy uwzględnienia wniosku. Skarżący przedstawił w tabeli, poprawnie według niego przeprowadzoną analizę relacji przedmiotowego znaku do określonych usług, stwierdzając, że przedmiotowy znak nie opisuje żadnej z usług. Zarzucono także, iż Urząd w trzech sprawach zastosował identyczne uzasadnienie, podczas gdy różnice występujące w stanach faktycznych nie pozwalają na uznanie ich za takie same w rozumieniu art. 8 § 2 kpa, natomiast tożsamość treści decyzji wydanych w sprawach o odmiennych stanach faktycznych sprawy nie powoduje przekonania Skarżącego o rzetelnie prowadzonym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym doręczono skarżącemu 9 stycznia 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie UP RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a strona skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Mając na uwadze, iż sprawa toczyła się przed organem kilkanaście lat, kiedy to przepisy ustawy prawo własności przemysłowej uległy wielokrotnie zmianie podnieść należy iż podstawą wydania skarżonej decyzji jest art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 z późn. zm) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (DZ. U. 2015.1615) w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia. Z art. 315 ust. 3 pwp wynika bowiem, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w UP RP. Dlatego też warunki, jakim musi sprostać zgłoszony znak towarowy, badane są zgodnie z unormowaniami aktualnymi na dzień zgłoszenia. Mając na uwadze, iż organ badając sprawę w pierwszej instancji przytoczył niewłaściwy akt prawny podkreślić trzeba, iż w zaskarżonej decyzji błąd ten został skutecznie naprawiony i powołano oraz zastosowano prawidłowe przepisy materialno-prawne obowiązujące w dacie zgłoszenia przedmiotowego wniosku. Sąd podzielił tutaj stanowisko organu, iż niewłaściwe wskazanie aktu prawnego w decyzji organu wydanej w I instancji nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji i nie dawały podstaw do jej uchylenia przez organ badający sprawę w zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu istota problemu prawnego przedmiotowej sprawy sprowadza się do oceny, czy sporne oznaczenie słowne "[...]" posiada na tyle dostateczne znamiona odróżniające w obrocie, że nie jest oznaczeniem opisowym, uniemożliwiającym pełnienie dystynktywnej funkcji przez znak towarowy.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 pwp., obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Jak wynika natomiast z art. 129 ust. 2 pkt 2 pwp nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.

Podstawowym warunkiem, jaki musi spełniać oznaczenie aby uznano je za znak towarowy, jest zatem posiadanie przez nie zdolności odróżniającej, a więc cech pozwalających zindywidualizować, dany towar/usługę na rynku wśród towarów/usług tego samego rodzaju pochodzących od innych przedsiębiorców. Chodzi o cechy charakterystyczne dla danego oznaczenia, które pozwalają na skojarzenie, że towar/usługa oznaczany tym znakiem pochodzi od konkretnego producenta. Właściwość odróżniająca jest warunkiem spełnienia przez znak towarowy konstytutywnej dla niego funkcji, oznaczenia źródła pochodzenia towaru/usługi od podmiotu uprawnionego do znaku towarowego. Dlatego, kwestię posiadania bądź nieposiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających nie rozpatruje się in abstracto lecz in concreto, w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Należy więc odnosić rozpatrywany znak do konkretnych towarów i usług (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 65/05).

Przedmiotowy znak towarowy jest znakiem słownym, złożonym z trzech słów "[...]", które w tym zestawieniu, w odniesieniu do usług ze wskazanych we wniosku klas (39, 41, 44) nie mają dostatecznych znamion odróżniających ze względu na swój opisowy i informacyjny charakter. Dlatego też znak ten w ocenie organu nie może być wykorzystywany do oznaczenia w obrocie gospodarczym usług dla których został zgłoszony. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko UP.

W świetle bogatego orzecznictwa i dorobku doktryny prawa nie budzi żadnych wątpliwości, że przeszkoda udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, określana jako brak konkretnej zdolności odróżniającej (obecnie art. 1291 ust. 1 pkt 2 pwp), badana jest w odniesieniu do konkretnych towarów, dla jakich znak został zgłoszony do ochrony (zob. np. R. Skubisz, Zdolność odróżniająca znaku towarowego w orzecznictwie..., s. 115-117; K. Szczepanowska-Kozłowska (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, s. 576; wyrok NSA z 9 września 2008 r. sygn. II GSK 334/08). Przyjmuje się, że dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia rozumiane w sensie konkretnym pozwalają na to, by właściwy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów (usług) oznaczonych danym znakiem, postrzegał wskazany towar jako pochodzący z konkretnego przedsiębiorstwa (zob. np. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 22 czerwca 2006 r., C-24/05, EU:C:2006:421, pkt 23). Tym samym charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać, biorąc pod uwagę konkretne towary lub usługi, dla których oznaczania znak został zgłoszony, oraz sposób postrzegania go przez istotny z tego punktu widzenia krąg odbiorców (zob. np. wyroki Trybunału Sprawiedliwości z 29 kwietnia 2004 r., C-473/01 P i C-474/01 P, EU:C:2004:260, pkt 32 i 33 z 7 października 2004 r., C-136/02, EU:C:2004:592, pkt 19 oraz z 21 stycznia 2010 r., C-398/08 P i powołane tam orzecznictwo). Ocena dystynktywnego charakteru znaku towarowego, na gruncie omawianej regulacji, odnosi się wyłącznie do relacji, jaka zachodzi pomiędzy danym oznaczeniem, a oznaczanymi nim towarami/usługami oraz tym, w jaki sposób jest ono postrzegane przez konsumentów. W ramach zarzutu braku dystynktywności znaku, nie mieszczą się kwestie dotyczące podobieństwa danego znaku towarowego do oznaczeń używanych przez inne podmioty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2020 r. sygn. II GSK 493/20). Podkreślić jednakże tutaj należy, iż jak wskazuje orzecznictwo o ile decyzja odmowna w sprawie rejestracji znaku towarowego powinna zawierać co do zasady uzasadnienie odnośnie do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem, o tyle właściwy organ może jednak ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze (np. wyrok z dnia 15 lutego 2001 r,, BVBA Management, Training en Consultancy, C 239/05, Zb.Orz., EU:C:2007:99, pkt 34-38).

Przytoczonym poglądom odpowiada stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Urząd Patentowy RP odniósł się bowiem do usług pogrupowanych na usługi jednorodzajowe, a nie z osobna do każdej usługi z wnioskowanego zakresu ochrony. Wbrew twierdzeniom skargi Urząd zbadał przedmiotowy wniosek należycie. Jak wynika bowiem z uzasadnienia tej decyzji, organ dokonał szczegółowej analizy usług, do oznaczenia których znak ma być przeznaczony, ustalił krąg odbiorców tych usług oraz uwzględnił ich poziom percepcji w warunkach rynkowych. Wbrew twierdzeniu skarżącej, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji klarownie wynika, jakimi racjami kierował się organ przy podejmowanym rozstrzygnięciu. Organ nie pominął w swych rozważaniach żadnej z kategorii towarów i usług w klasach 39, 41, 44 objętych zgłoszeniem. Organ odniósł się do każdej ze wskazanych w nim grup i precyzyjnie wyjaśnił z jakich powodów przyjął, że oznaczenie ma charakter informacyjny (zob. s. 9-11 uzasadnienia decyzji).

Zgłoszone oznaczenie "[...]" przeznaczone było do oznaczania usług z klasy 39: organizowanie podróży, wycieczek, pielgrzymek, pobytów wypoczynkowych, usługi transportu medycznego, sanitarnego lub osób niepełnosprawnych; z klasy 41: edukacja; z klasy 44: organizacja turnusów rehabilitacyjnych, organizacja obozów terapeutyczno-szkoleniowych dla osób niepełnosprawnych i ich opiekunów; prowadzenie domów pomocy społecznej, domów starców, hospicjów, szpitali, lecznic, sanatoriów; świadczenie usług opieki zdrowotnej, usług rehabilitacji; usług opieki pielęgniarskiej; prowadzenie banków krwi; najem sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego.

Badane oznaczenie składa się ze słów mających określone znaczenie w języku polskim, które odnosi się do towarów i usług objętych zgłoszeniem. Zestawienie składających się na nie wyrazów nie stanowi odstępstwa od zasad słowotwórstwa języka polskiego i nie jest nietypowe dla jego struktury. Dla relewantnego kręgu odbiorców oznaczenie to nie wyróżnia się niczym szczególnym, co konsumenci mogli z łatwością dostrzec, zapamiętać i w ten sposób powiązać usługę z danym podmiotem. Nabywcy usług objętych zgłoszeniem - osoby w miarę uważne i rozważne oraz w miarę dobrze poinformowane, o przeciętnym, a nie podwyższonym poziomie uwagi, nie dostrzegą w tym oznaczeniu elementu identyfikującego konkretnego przedsiębiorcę, lecz informację ogólną o podmiocie świadczącym dane usługi.

W ocenie Sądu Organ nie popełnił błędu przyjmując, że w przypadku wskazanych wyżej usług, do których oznaczania znak sporny został przeznaczony, ma do czynienia z jednorodną grupą usług odczytywaną przez grupę odbiorców jako ofertę usług – pochodzącą od grupy osób i/lub instytucji pochodzących z [...], którzy prowadzą działalność medyczną. Taki sposób rozumowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (zob.: wyrok z 17 maja 2017 r., C-437/15 P, EU:C:2017:380, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z 16 października 2014 r., T-458/13, EU:T:2014:891, pkt 26; postanowienie z 18 marca 2010 r., C-282/09 P, Zb.Orz., EU:C:2010:153, pkt 37-40; wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., C-239/05, Zb. Orz., EU:C:2007:99, pkt 34-38).

W przypadku usług klasy 39 wnioskowane oznaczenie wskazuje bezpośrednio i konkretnie na rodzaj transportu (że jest to transport medyczny) organizowany przez specjalistów medycyny z [...]. W przypadku usług edukacyjnych (klasa 41) określenie to wskazuje, że dotyczą one medycyny i prowadzone są przez osoby/instytucje pochodzące z [...]. Odnośnie natomiast wobec wskazanych wyżej usług z klasy 44 określenie [...] bezpośrednio i wprost wskazuje, że są to usługi medyczne i są one organizowane przez grupę specjalistów medycyny składający się z korpusu i pochodzący z [...], zatem przedmiotowe oznaczenie bezpośrednio i konkretnie wskazuje na rodzaj i cechy usług.

W rozpatrywanej sprawie, uwzględniając opisane przez organ warunki rynkowe, wskazane usługi w zestawieniu z ogólną nazwą wyłącznie znaku słownego mają ze sobą na tyle konkretny i bezpośredni związek, że można uznać, iż zgłoszone oznaczenie bezpośrednio wskazuje na ogólne cechy osób świadczących dane usługi tj. osoby związane z daną szeroką branżą (medyczną) pochodzące z danego kraju ([...]) i zorganizowane w formie korpusu. Nie ma przy tym w ocenie Sądu istotnych różnic w sposobie postrzegania zgłoszonego oznaczenia dla poszczególnych ujętych w wykazie usług, jak wskazuje strona skarżąca które uzasadniałyby odmienną kwalifikację w kontekście art. 129 pwp. Nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja skargi jakoby przeciętny odbiorca zmuszony był dokonywać weryfikacji etymologii słów objętych zgłoszeniem za pomocą słowników czy Internetu bowiem przedmiotowy znak wskazuje w ocenie Sądu wprost i bezpośrednio na ogólne właściwości podmiotów świadczących dane usługi. Wyodrębnienie na potrzeby oceny zdolności odróżniającej i opisowości oznaczenia usług określonych w wykazie zgłoszonego znaku, bez uwzględnienia ich wzajemnej relacji, stanowiłoby podział sztuczny, nieakceptowalny z punktu widzenia ratio legis regulacji, jakim jest ochrona przed monopolizacją ogólnych oznaczeń, które mogą służyć w obrocie do informowania o cechach towarów i usług. Nie do pogodzenia z tym celem byłoby przyjęcie, że oznaczenie zgłoszone do ochrony "[...]" mogłoby zostać wyłączone z domeny publicznej jako służące wyłącznie wnioskodawcy podczas gdy inne podmioty uczestniczące w obrocie danej branży zostałyby pozbawione możliwości funkcjonowania w dość szerokim katalogu usług.

Z omówionych względów rację ma organ twierdząc, że usługi ujęte w zgłoszeniu przeznaczone dla tego samego kręgu odbiorców nie mogą być zakwalifikowane jako odróżniające towary pochodzące od jednego tylko przedsiębiorcy. Oznaczenie to z perspektywy treści art. 129 ust. 2 pkt. 2 pwp ma charakter opisowy i samo w sobie jest nośnikiem informacji o rodzaju i właściwościach wskazanych wyżej usług do oznaczania których jest przeznaczone. Oznaczenie to wprost wskazuje na rodzaj i zakres tematyczny tych usług, oraz kto je oferuje. Wbrew twierdzeniom Skargi przedmiotowy znak nie jest ani fantazyjny ani aluzyjny, nie cechuje się też żadnym poziomem abstrakcyjności. Znak ten, niezależnie od tego, iż jest znakiem przeznaczonym do oznaczania usług, a nie towarów, nie posiada cech pozwalających na zindywidualizowanie oznaczonych nim usług na rynku pośród innych usług tego samego rodzaju, w sposób pozwalający na określenie źródła pochodzenia tych usług od konkretnego przedsiębiorcy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów art. 129 ust. 2 pkt 2 pwp, UP prawidłowo bowiem, zdaniem Sądu uznał, że zgłoszony znak towarowy nie ma dostatecznych znamion odróżniających, przez co pełni jedynie funkcję opisową.

Sąd uznał również, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, UP zbadał wszystkie istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co pozwoliło na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, a także z zachowaniem gwarancji prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W decyzji wskazano podstawę prawną oraz jej uzasadnienie w oparciu o wszystkie materiały zawarte w aktach sprawy. Urząd dokładnie wyjaśnił powody odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy. Zgłaszający miał możliwość wypowiedzenia swojego stanowiska w sprawie i był informowany o każdym stadium postępowania. Organ przestrzegał terminów na wypowiedzenie się Skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu wydania niemal identycznych decyzji w całkowicie odrębnych postępowaniach zgłoszeniowych, dotyczących odmiennych znaków Wnioskodawcy, tj. [...], Sąd uznał za w pełni zasadne twierdzenia organu, iż jeżeli występuje podobieństwo w stanie faktycznym, tj. wszystkie trzy wspomniane znaki Skarżącego mają identyczny wykaz towarów i usług a w ich strukturze niektóre wyrazy są takie same, ponadto znaczeniowo znaki są takie same lub podobne, to tym samym logiczne jest, że argumentacja Urzędu się powiela. W treści każdej z trzech decyzji dotyczących wymienionych wyżej znaków UP odniósł się dla każdego znaku indywidualnie do części, w której wskazane wyżej znaki wykazują różnice. W związku z tym Urząd nie naruszył również zasady przekonywania (art. 11 kpa). Decyzja wydana w przedmiotowej sprawie była decyzją prawidłowo oceniającą stan faktyczny co zostało w sposób szczegółowy wyjaśnione i uzasadnione a twierdzenia Strony skarżącej w kontekście użycia de facto takiej samej ogólnej formuły w stosunku do oznaczeń każdej ze spraw z oczywistych względów wpływały na stanowisko organu. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji w każdej z powoływanych spraw pozwala stwierdzić, iż organ dokonał konsekwentnej oceny prawnej w odniesieniu do prawidłowo ustalonych stanów faktycznych. Stanowisko organu nie zostało przedstawione według Sądu w sposób wybiórczy i nadmiernie skrótowy jak wskazywała strona skarżąca. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika klarowne stanowisko organu w przedmiotowej sprawie, które realizuje wszystkie określone przepisami prawa wymogi i pozwala na zrozumienie i dokonanie oceny podjętych przez organ ustaleń i twierdzeń. Organ dokonał zatem kompleksowej oceny braku zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku, oparł swoją decyzję na dokładnie wyjaśnionym stanie faktycznym sprawy, a także dokładnie wyjaśnił powody odmowy udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy.

Reasumując, w wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, a także uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazano w skardze lub których istnienie powinien był dostrzec z urzędu.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.