Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 574/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: "NUS") postanowieniem z [...] listopada 2014r. przedłużył do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za wrzesień 2014r.

NUS w pouczeniu wskazał, iż na ww. postanowienie służy zażalenie, na podstawie art. 274b § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "O.p."), które należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczania postanowienia.

Skarżąca – T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w tej samem dacie – pismami z 26 listopada 2014r. - wniosła zażalenie na ww. postanowienie NUS oraz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Następnie Skarżąca pismem z 23 stycznia 2015r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie NUS.

NUS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Skarżąca naruszyła art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."), bowiem sprawa nie została jeszcze rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z ww. środków, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest przedwczesne i tym samym niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

Sąd wskazuje, że w świetle akt sprawy zaskarżone postanowienie NUS zostało wydane w toku czynności sprawdzających.

Przepis art. 272 O.p. stanowi, że organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, mających na celu:

1) sprawdzenie terminowości:

a) składania deklaracji,

b) wpłacania zadeklarowanych podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów;

2) stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1;

3) ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami.

Stosownie zaś do art. 274b § 1 O.p., jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. Z treści art. 274b § 2 O.p. wynika, że na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.

Tym samym należało uznać, że w zaskarżonym postanowieniu, wydanym przed wszczęciem kontroli podatkowej, zawarto prawidłowe pouczenie, że Skarżącej przysługuje zażalenie.

Skarżąca, zgodnie z pouczeniem, wniosła zażalenie na ww. postanowienie NUS do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS"), jednocześnie wnosząc wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do NUS. Skarżąca, nie czekając na rozpoznanie zażalenia, pismem z 23 stycznia 2015r. wniosła skargę do Sądu na ww. postanowienie NUS.

Zauważyć przy tym należy, iż z akt sprawy wynika, że DIS postanowieniem z [...] stycznia 2015r. uchylił zaskarżone postanowienie NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skoro zatem w sprawie, stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a., nie został wyczerpany tryb postępowania instancyjnego, o którym mowa w ww. przepisie - art. 274b § 2 O.p. – skargę należało uznać za niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).

Na marginesie Sądu zauważa, iż podatnikowi, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie kontroli podatkowej na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u., po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Jednakże taka sytuacja nie wystąpiła w sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane w toku czynności sprawdzających i służy od niego zażalenie do organu odwoławczego.

W konsekwencji, niedopuszczalność skargi, z uwagi na wniesienie jej bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia jest przesłanką odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.