Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 942/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.1
journal: Dz.U. 2022 poz 2492
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.119 pkt 2, art.134 par.1, art.135, art.151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.1 ust.1, art.3 ust.1 pkt 1, art.4 ust.1 pkt 5, art.5 ust.2, art.6 ust.1, art.13, art.14 ust.1, art.16 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art.23 ust.1-2, art.26 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 849
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi Fundacji Ż. na decyzję Dyrektora Szpitala w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2023 r., Fundacja (...) (dalej jako: "strona, "skarżąca", "Fundacja"), złożyła do Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Olsztynie (dalej jako: "organ" "Szpital"), działając na podstawie art. 2 ust. 1 oraz 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.), dalej jako u.d.i.p.", wniosek o udzielenie informacji, czy w placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. z 2022 r. poz. 1575 z późn. zm.), dalej jako "ustawa". Jeśli odpowiedź na powyższe jest twierdząca, strona wniosła ponadto o udzielenie informacji odnośnie:

1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od roku 2016, a skończywszy na roku 2022 z podziałem według określonych ustawowo przypadków z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy,

2) liczby przeprowadzonych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych lat,

3) w przypadku aborcji ze względu na problemy psychiczne matki – ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady? Z wyszczególnieniem poszczególnych lat,

4) dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur, z wyszczególnieniem ilościowym stosowania poszczególnych metod w poszczególnych latach, jednocześnie zaznaczając, że zapytanie dotyczy jedynie stosowanych przez lekarzy procedur, nie szczegółowych opisów przypadków zawartych w dokumentacji medycznej. Przykładowa odpowiedź: rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżeczkowanie ścian jamy macicy w celu zakończenia ciąży – 366 razy, zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne – 19 razy, podanie preparatu w celu zakończenia ciąży – 657 razy,

5) liczby nielegalnych terminacji ciąży wykonanych na terenie szpitala,

6) tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia, określonego w art. 4a ustawy z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe – w sposób identyczny jak określony w pkt. 1,

7) procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży,

8) procedur stosowanych w przypadku samoistnego poronienia lub śmierci noworodka w placówce, w szczególności podanie informacji czy matce zmarłego dziecka udzielana jest pomoc psychologiczna.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca stoi na stanowisku, że informacje, których dotyczy zapytanie są informacjami prostymi, niewymagającymi przetworzenia.

W przypadku jednak, gdyby należały one do informacji przetworzonych, ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu społecznego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tematyka jest ważna społecznie, stanowi przedmiot zainteresowania wielu grup społecznych, organizacji pozarządowych i wspólnot wyznaniowych. Fundacja wykorzysta informacje w celu prowadzenia działalności statutowej.

Odpowiadając na wniosek, pismem z dnia 18 sierpnia 2023 r., organ udzielił odpowiedzi na pytanie 1., przekazując wyciągi ze sprawozdań za lata 2020-2022. Pytanie 5. – odpowiedź 0. Odpowiadając na pytanie 6. poinformowano, że lekarze udzielający w Szpitalu świadczeń zdrowotnych nie pełnią funkcji publicznych. Z tej przyczyn prawo do wnioskowanej informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).

Odnosząc się do zapytań zawartych w punktach 7 i 8 poinformowano, że szczegółowe procedury obowiązujące w Szpitalu nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c u.d.i.p., skutkiem czego nie stanowią informacji publicznej. W zakresie pomocy psychologicznej Szpital podejmuje działania wskazane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej, część XV – opieka nad kobietą w sytuacjach szczególnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1324).

Co do odpowiedzi na pytania 2, 3 i 4 oraz w sytuacji, gdy Fundacja uzna informacje przekazane w odpowiedzi na pytanie 1. za niewystarczające, wskazano, że poszczególne przypadki w dokumentacji medycznej grupowane są zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych. W klasyfikacji tej występuje kod O04 – poronienie sztuczne (wywołane przez lekarza) z prawnie uznanych przyczyn oraz ze wskazań lekarskich. Kategoria ta obejmuje również stany wczesnych obumarć ciąży. Wyodrębnienie przypadków przerwania ciąży w rozumieniu powoływanych wcześniej uregulowań (art. 4a ustawy) z precyzyjnym określeniem przyczyny i okoliczności przerwania, wymaga analizy poszczególnych dokumentacji, czego efektem byłaby informacja przetworzona.

Szpital wezwał zatem Fundację do wykazania na piśmie szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji.

Odpowiadając na pismo organu, skarżąca poinformowała, że wnioskuje o wyszczególnienie poszczególnych przypadków odnośnie punktów 2 - 4. Jednocześnie wniosła o ponowne rozpoznanie wniosku w pkt. 6 i udzielenie informacji również w tym zakresie.

Wskazano, ze Fundacja prowadzi rozległe badania i prezentuje statystyki dotyczące zabiegów przerywania ciąży, skutków aborcji oraz działa w szeroko pojętej ochronie dzieci nienarodzonych. Działa w polskiej przestrzeni medialnej od wielu lat, składa w sejmie obywatelskie projekty ustaw. Działa w interesie społecznym, prezentuje poglądy milionów Polaków. Zasadnym jest udzielenie Fundacji żądanych informacji, przyjmując założenie, że stanowią one informacje przetworzone. Kluczowe znaczenie powinien mieć status wnioskodawcy oceniany obiektywnie. Należy podkreślić szeroką rozpoznawalność wnioskodawcy w społeczeństwie i wskazać, że to właśnie wnioskodawca ma możliwości, by pokazać statystyki dotyczące aborcji w Polsce. Kwestia ochrony życia dzieci nienarodzonych jest dla strony kwestią zasadniczą i podstawową dla polskiego społeczeństwa, sam dostęp do informacji publicznej wynika tak z przepisów prawa europejskiego, jak i polskiej Konstytucji. Nie można też uznać, że uzyskanie informacji publicznej służyć ma tylko celom Fundacji. Będzie istotne dla całego społeczeństwa.

Odnosząc się do odpowiedzi organu w zakresie pkt. 6 pytania, skarżąca stwierdziła, że lekarze wykonują zawód zaufania publicznego i szczególnej odpowiedzialności, stąd też powinni być podmiotami możliwymi do pełnej identyfikacji na płaszczyźnie zawodowej.

Decyzją z dnia 7 września 2023 r., Dyrektor Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Olsztynie odmówił Fundacji (...) udzielenia informacji publicznej – odpowiedzi na pytania dotyczące:

- liczby przeprowadzonych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki w wyszczególnieniem poszczególnych lat,

- liczby przypadków i rodzajów wad u poczętego dziecka w przypadku aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki w latach 2016-2022,

- dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur z wyszczególnieniem ilościowym stosowania poszczególnych metod lub procedur, takich jak: rozszerzenie kanału szyjki macicy i wyłyżeczkowanie ściany jamy macicy, wstrzyknięcie domaciczne, podanie preparatu, w latach 2016-2022,

- tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk zatrudnionych w placówce lekarzy, obecnie bądź w przeszłości (lata 2016-2022), mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art.4a ustawy, z wyszczególnieniem poszczególnych przypadków ustawowych.

W uzasadnieniu wskazano, że Szpital odmówił – na złożony przez Fundację wniosek z 28 lipca 2023 r. – odpowiedzi na pytania 2, 3, 4 i 6. Podniesiono, że nie zgodzono się ze stanowiskiem skarżącej dotyczącym informacji przetworzonej. W ocenie organu, Fundacja nie posiada mocy sprawczej w zakresie wprowadzenia zakazu publicznego propagowania jakichkolwiek działań dotyczących możliwości przerywania ciąży oraz penalizacji takich zachowań. Wymaga to przeprowadzenia procesu prawotwórczego. Wskazano na losy obywatelskich projektów dwóch ustaw, stawiających za cel zmianę ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Jeden z nich został odrzucony, a drugi skierowany został do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. Komisja go nie procedowała i do dnia dzisiejszego sprawa pozostaje w zawieszeniu.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2023 r. poz. 1545), dokumentacja medyczna to zbiór danych o stanie zdrowia pacjenta i udzielonych mu świadczeniach zdrowotnych. Dane zawarte w dokumentacji podlegają ochronie określonej w powyższym przepisie – art. 23 ust. 2. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta został zawarty w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Materiały, bez ujawniania nazwiska i innych danych umożliwiających identyfikację osoby, której dotyczą, można przekazać jedynie szkole wyższej lub instytutowi badawczemu do wykorzystania w celach naukowych – art. 26 ust. 4. Treści zawarte w dokumentacji medycznej nie stanowią więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p.

Chcąc udzielić odpowiedzi na pytania Fundacji dotyczące liczby aborcji w przypadkach zdiagnozowanych problemów psychicznych matki oraz wad poczętego dziecka przy aborcji z wymienionego wskazania, a także imion, nazwisk i tytułów naukowych lekarzy wykonujących procedury przerywania ciąży, sięgnąć należy do dokumentacji poszczególnych pacjentek i ujawnić informacje stamtąd pochodzące. Na takie działania nie pozwala ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Odpowiedź na pytania 2, 3 i 4 nosiłaby cechy informacji przetworzonej. Fundacja nie wykazała szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego. Ponadto domaga się ujawnienia treści gromadzonych wyłącznie w dokumentacji medycznej. Stąd decyzja odmowna.

Skargę na decyzję Szpitala do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Fundacja.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie żądanych informacji (w punktach 2-4) za informacje przetworzone w sytuacji, gdy w ocenie skarżącej są to informacje proste. Pomimo tego, z ostrożności procesowej, skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu wykazał szczególny interes w uzyskaniu żądanych informacji; wnioskodawca jest organizacją pro-life, z wysoką rozpoznawalnością i na skutek wezwania organu wykazany został szczególny interes,

2) art. 23 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie odnośnie punktu 6 wniosku w sytuacji, gdy oczywistym jest, że dane osobowe lekarzy stanowią informację publiczną i winny zostać bezzwłocznie udostępnione,

3) art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p., poprzez bezzasadne uznanie, że szczegółowe procedury obowiązujące w Szpitalu nie są dokumentami urzędowymi w sytuacji, gdy wszelkie wewnętrzne regulacje, których ujawnienie nie narusza innych ustaw, stanowi informację publiczną i winno zostać niezwłocznie udostępnione,

4) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej skarżącemu w sytuacji, gdy uprawnienie to wynika wprost z Konstytucji, niewystarczające uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zobowiązanie przez Sąd organu do udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie z wnioskiem Fundacji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie skarżącej, decyzja wydana przez organ ostać się nie może, gdyż żądane przez skarżącą informacje nie stanowią informacji przetworzonych, tylko informacje proste. Organ w sposób niewystarczający uargumentował swoje stanowisko, zaś szerokie orzecznictwo i poglądy doktryny wskazują na błędne potraktowanie wniosku, skutkujące wydaniem decyzji, która nie powinna zaistnieć w obrocie prawnym.

Organ nie wskazał przyczyny, dla której uznaje informacje za przetworzone. Szpitale, do których zwracała się Fundacja potrafiły w ciągu jednego, dwóch dni odesłać pełny zakres żądanych informacji.

Organ nie udowodnił i nie wykazał, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną.

Uzyskanie wymaganej liczby 100.000 podpisów pod projektem ustawy samo w sobie pokazuje sprawczość Fundacji oraz skalę zainteresowania i wspierania przez społeczeństwo działalności prowadzonej przez Fundację. Nie jest również rolą organu próba oceniania mocy sprawczej Fundacji pod kątem prawotwórczym.

W przypadku, gdyby Sąd uznał, że którykolwiek z punktów wniosku (2-4) może stanowić informację przetworzoną, skarżąca powołuje się na argumentację przedstawioną uprzednio w korespondencji z organem. Fundacja wystąpiła o takie dane do wszystkich szpitali, celem przygotowania zestawienia i ujawnienia go publicznie, co wpłynie na poprawę praw dzieci nienarodzonych. Zdecydowana większość szpitali udostępniła żądane informacje.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Szpital dodatkowo wyjaśnił, odnosząc się do pkt. 2-4 wniosku, że strona pierwotnie nie kwestionowała stanowiska organu co do przedmiotowej informacji jako informacji przetworzonej, a podjęła próbę wykazania szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego. Aspekt ten więc pominięto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że przypadki, jakie mają miejsce w praktyce podmiotu leczniczego grupowane są w dokumentacji medycznej zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Kwalifikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych. Kod O04 dotyczy poronień sztucznych z prawnie uznanych przyczyn oraz ze wskazań lekarskich. W latach 2016-2022, w dokumentacji Szpitala uwidoczniono 109 sytuacji opisanych takim kodem. Należyte przygotowanie odpowiedzi wymagałoby wyodrębnienia przypadków sztucznych poronień wywołanych z przyczyn opisanych w art. 4a ust. 1 pkt 1-3 ustawy, a następnie pogłębionej analizy jednostkowych dokumentacji, w tym dokumentacji prowadzonej w formie papierowej, przechowywanej w archiwum Szpitala. Tam dołączone są orzeczenia, że ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ciężarnej, wyniki badań prenatalnych, orzeczenia prokuratora potwierdzające uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego. Czynności analityczne należałyby do zadań lekarza z zaangażowaniem pracowników administracyjnych.

Przygotowanie informacji wnioskowanej przez Fundację wymaga czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Ich efektem będzie jakościowo nowa informacja, co wykracza poza podstawowe kompetencje Szpitala.

Podniesiono, że według art. 23 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w tejże ustawie.

Dane, których żąda Fundacja w pkt. 6 wniosku Szpital może ujawnić jedynie w trybie art. 26 ust. 3 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Dane obejmujące imiona, nazwiska, tytuły naukowe i specjalizacje lekarzy udzielających w Szpitalu, tj. placówce publicznej, świadczeń zdrowotnych z zakresu położnictwa i ginekologii, bez powiązania z konkretnymi procedurami, stanowią informację publiczną.

Fundacja nie wykazała szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla interesu publicznego. Ponadto domaga się ujawnienia treści gromadzonych wyłącznie w dokumentacji medycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast

art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania

w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez skarżącą (k. 4 akt sądowych), a organ nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m. in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów.

W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (zob. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. II SA 1956/02, LEX

nr 78062). Przy czym, prawo do informacji publicznej jest zasadą, a wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, LEX nr 144641).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Szpital jest podmiotem publicznym zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nakłada na podmiot zobowiązany określone obowiązki. Winien on albo udzielić takiej informacji w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., albo odmówić jej udostępnienia trybie decyzji administracyjnej (o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub też umorzyć postępowanie

(w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, brak jest podstaw do wydawania decyzji i należy jedynie wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. II SA/Gd 1153/03, LEX nr 299295).

W niniejszej sprawie, podmiot zobowiązany zakwalifikował żądanie skarżącej jako informację przetworzoną i informację medyczną niepodlegającą udostępnieniu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych. Przetworzenia informacji nie można utożsamiać wyłącznie z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych oraz odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia.

Organ wskazał, że przypadki, jakie mają miejsce w praktyce podmiotu leczniczego grupowane są w dokumentacji medycznej zgodnie z Międzynarodową Statystyczną kwalifikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD 10). Kod O04 dotyczy poronień sztucznych z prawnie uznanych przyczyn oraz ze wskazań lekarskich. W latach 2016-2022 w dokumentacji Szpitala uwidoczniono 109 sytuacji opisanych takim kodem. Podniesiono, że należyte przygotowanie odpowiedzi w pierwszej kolejności wymagałoby wyodrębnienia przypadków sztucznych poronień wywołanych z przyczyn opisanych w art. 4a ust. 1 pkt 1-3 ustawy, a następnie pogłębionej analizy jednostkowych dokumentacji, w tym dokumentacji prowadzonej w formie papierowej, przechowywanej w archiwum Szpitala, gdyż tam – jako składowe dokumentacji indywidualnej zewnętrznej dołączane są orzeczenia, że ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej, wyniki badań prenatalnych, orzeczenia prokuratora potwierdzające uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku czynu zabronionego. Czynności analityczne należałyby do zadań lekarza przy współpracy z pracownikami administracyjnymi.

Obowiązek wykazania przez wnioskodawcę, że udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) wynika z tego, że obowiązek udzielania informacji publicznej przez podmioty, które są w posiadaniu takiej informacji, jest zwykle dodatkowym zadaniem takich podmiotów. Założeniem ustawodawcy jest, że udostępnianie informacji nie powinno dezorganizować normalnego zwykłego toku pracy tych podmiotów i wykonania ich podstawowych, głównych zadań, do których należy w przypadku szpitali, przede wszystkim działalność lecznicza. Dlatego właśnie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji, które wymagają przetworzenia, wyselekcjonowania, przeglądania licznych dokumentów, dokonywania analiz, wyliczeń, porównań, to wówczas wnioskodawca powinien wykazać, że uzyskanie przez niego takiej informacji leży w szczególnie ważnym interesie publicznym.

Powyższe, w ocenie Sądu uzasadnia stanowisko organu, że zadośćuczynienie wnioskowi strony stwarza konieczność wytworzenia nowej rodzajowo informacji – informacji przetworzonej. Informacja taka jest zaś udzielana w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W konsekwencji, charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie mu żądanych informacji.

Skarżąca nie wykazała zaś istotności dla interesu publicznego. Nie może o niej stanowić rozpoznawalność Fundacji lecz jej wpływ na ustawodawstwo. Biorąc zaś pod uwagę okoliczności sprawy, nie sposób przyjąć, aby taki wpływ skarżąca miała.

Należy też podzielić stanowisko Szpitala, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W myśl ust. 2 art. 23 - dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Treści zawarte w dokumentacji medycznej nie stanowią więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p.

Odnosząc się do pkt. 6 wniosku, dotyczącego tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia, określonego w art. 4a ustawy z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe, Sąd podziela stanowisko organu, że nie jest to informacja podlegająca udostępnieniu. Należy bowiem rozróżniać dane lekarzy praktykujących w danej placówce medycznej udzielającej świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych od danych lekarzy wykonujących wskazane we wniosku procedury.

Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Oznacza to w praktyce, że rzeczą organu jest zapobiec dostępowi do konkretnych informacji umożliwiających identyfikację osoby fizycznej.

Konieczne jest więc wyważanie wartości leżących u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej, a opierających się zasadniczo na jawności porządku publicznego i wartości leżących u podstaw "prywatności osoby fizycznej" w celu ustalenia zakresu ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę wolności i praw innych osób.

Zdaniem Sądu, lekarze, o których mowa w pkt. 6 wniosku nie pełnią funkcji publicznej w zakresie wykonywania procedur objętych wnioskiem. Lekarze wykonujący określone we wniosku procedury zasługują na ochronę ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ujawnienie ich danych prowadzić mogłoby bowiem do ostracyzmu, czy innych zachowań społecznych uderzających w dobre imię tych osób. Nie ma więc żadnych przesłanek, aby udostępniać przedmiotowe dane.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.