Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 243/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15zzr ust. 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman, (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres,, Asesor WSA Łukasz Cieślak, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P sp. z o. o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 stycznia 2023 r., nr SKO/41/P-198/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r.: I. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją Wójta Gminy Bolesławiec z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr FB.3120.7388-P.2017.D.2022 w całości; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz Strony skarżącej kwotę: 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Bolesławiec decyzją z dnia 2 sierpnia 2022 r. nr FB.3120.7388-P.2017.D.2022 (dalej: organ I instancji, Wójt) określił P. sp. z o.o. (dalej: spółka, strona, skarżąca) wysokość podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 201.100, 00 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: Kolegium, SKO, organ odwoławczy) decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO/41/P-198/2022, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. decyzji organu I instancji, na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: O.p.) uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego jej rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało między innymi, że określony w decyzji organu I instancji podatek od nieruchomości został naliczony od gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych o powierzchni [...] ha oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m², które w złożonej za 2017 r. deklaracji zostały przez podatnika ujęte jako zwolnione od opodatkowania, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Organ I instancji nie dopatrzył się spełnienia przedmiotowych przesłanek warunkujących objęcie zwolnieniem wynikającym z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., które dotyczy gruntów zajętych wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz zajęcie trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym SKO uznało, iż dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie został zgromadzony zgodnie z wymogami przepisu art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakie okoliczności wymagają zbadania przy ponownym rozpoznaniu sprawy (str. 10-12 zaskarżonej decyzji). Podsumowując wskazał organ odwoławczy, iż w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji zobowiązany jest ustalić czy w roku 2017 podatnik prowadził w obrębie spornych gruntów działalność gospodarczą, zgodną z zakresem ujawnionym w Rejestrze Przedsiębiorców i w razie ewentualnego dalszego wykluczenia możliwości objęcia ich zwolnieniem podatkowym, naliczyć od nich podatek od nieruchomości we właściwej stawce jednostkowej.

Spółka skierowała na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz związanych z nimi norm prawa materialnego zawartych w O.p., tj. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie – nieumorzenie postępowania podatkowego zaskarżoną decyzją (wydaną dnia 27 stycznia 2023 r.) w sprawie określenia zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2017 r. w sytuacji, gdy to zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia się z dniem 31 grudnia 2022 r.

W oparciu o zarzuty skargi spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że mimo, że decyzja w drugiej instancji została wydana 27 stycznia 2023 r., to z uwagi na przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu to okres przedawnienia zobowiązania podatku od nieruchomości za 2017 r. uległ przedłużeniu do 23 lutego 2023 r.

W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2023 r. skarżąca poinformowała, że w dniu 23 marca 2023 r. zapadła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów o sygn. akt I FPS 2/22 uchylająca dotychczasowe rozbieżności co do stosowania art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).

Skarga jest uzasadniona.

Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji jest wspomniana w części sprawozdawczej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), w myśl, której:

"Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych."

Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie spółki ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2022 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. do dnia 23 lutego 2023 r. jest niezasadne. Jako, że skarżąca nie jest osobą fizyczną, to Jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe spółki w podatku od nieruchomości za 2017 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 O.p. - z końcem 31 grudnia 2022 r. o ile w sprawie nie wystąpiła wymieniona przepisami prawa przesłanka wpływająca na bieg terminu przedawnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 O.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w sprawie skarżącej drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych. W rezultacie doszło do wydania decyzji przez organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji winien uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 27 marca 2023 o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut. Sąd, a w przypadku braku innych, niż zakwestionowana podstaw do procedowania sprawy spółki po upływie ustawowego terminu przedawnienia z art. 70 ust. 1 O.p., SKO winno uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 208 § 1 O.p.), albowiem postępowanie dotyczyłoby zobowiązania, które wygasło już w sposób określony w art. 59 § 1 pkt 9 O.p.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wartość uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od pełnomocnictwa.