Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 329/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 56, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2023 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2022 r. określającą A.W. (dalej: Skarżącemu, stronie) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji) wszczął wobec Skarżącego kontrolę celno-skarbową, obejmującą prawidłowość rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, następnie przekształconą w postępowanie podatkowe, zakończone decyzją z dnia [...] września 2022 r., określającą skarżącemu zobowiązanie w ww. podatku w wysokości

118.127 zł. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, organ II instancji decyzją z [...] lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wpierw wskazał na okoliczności skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawniania. Zauważył, że z akt sprawy wynika, że w związku ze śledztwem prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...], [...] listopada 2019 roku Skarżącemu postawiono zarzuty m.in. o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (podanie nieprawdy w złożonym zeznaniu PIT-36 za 2013 rok). O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, organ I instancji zawiadomił Skarżącego pismem z [...] grudnia 2019 roku, doręczonym [...] grudnia 2019 roku. Podatnikowi wiadomo było, że toczy się postępowanie karne skarbowe, w związku z uszczupleniami zobowiązań podatkowych. Realizując zalecenia uchwały NSA o sygn. akt I FPS 1/21, organ I instancji ustalił, że wobec Skarżącego Prokuratura Okręgowa w [...] prowadzi śledztwo o sygn. [...] (poprzednio [...] i wcześniej przez Prokuraturę Rejonową [...], sygn. akt [...]). Kontrola celno -skarbowa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 roku została wszczęta na wniosek Prokuratora. Postanowienie o wszczęciu dochodzenia datowane jest na [...] czerwca 2016 roku. W toku postępowania przygotowawczego jego zakres przedmiotowy uległ rozszerzeniu, czego efektem było uzupełnienie postanowienia o przedstawienia zarzutu o podanie przez Skarżącego nieprawdy w złożonym zeznaniu PIT-36L za 2013 rok. Organ zaznaczył, że postanowienie o wszczęciu śledztwa zostało wydane na długo przed wszczęciem wobec Skarżącemu kontroli celno-skarbowej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. Kontrola została wszczęta [...] listopada 2017 roku, a zarzuty popełnienia przestępstw z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego ogłoszono Skarżącemu [...] listopada 2019 roku, czyli przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Organ I instancji, uzyskał od Prokuratury Okręgowej [...] informację, że przedmiotowe śledztwo od [...] września 2021 roku pozostaje zawieszone. Dodatkowo, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniała również okoliczność wymieniona w art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji

[...] grudnia 2019 roku wydał bowiem decyzję o zabezpieczeniu nr [...], w której określił podatnikowi przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w wysokości 159.909 zł oraz orzekł

o dokonaniu zabezpieczenia na majątku ww. zobowiązania podatkowego oraz odsetek za zwłokę od tego zobowiązania w łącznej kwocie 232.994 zł. W związku z tym, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał zarządzenie zabezpieczenia, które zostało doręczone zobowiązanemu Skarżącemu [...] grudnia 2019 roku. Decyzja o zabezpieczenie została utrzymana przez organ odwoławczy decyzją z [...] czerwca 2020 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z 3 grudnia 2020 roku (sygn. akt I SA/Go 314/20), oddalił w całości skargę.

Organ I instancji stwierdził, że wszczęcie postępowania o naruszenie przez Skarżącego przepisów k.k.s. nie miało instrumentalnego charakteru, a zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok nie uległo przedawnieniu. Dalej ustalono, że w 2013 roku Skarżący prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą R. Głównym przedmiotem pozarolniczej działalności gospodarczej w 2013 roku była detaliczna sprzedaż części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, świadczenie usług warsztatowych. W dniu [...] kwietnia 2014 roku złożył Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...] zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-36L) wraz z załącznikiem PIT/B - "informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2013. W zeznaniu rocznym PIT-36L za 2013 rok podatnik zadeklarował: a) przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej: 700.747,96 zł; b) koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej: 754317,55 zł; c) stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej: 53 569,59 zł. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że Skarżący był wzywany do przedstawienia podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2013 rok oraz złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów związanych z przedmiotem kontroli. W odpowiedzi na wezwania organu, [...] grudnia 2017 roku przedłożył organowi I instancji dwie płyty CD-R opisane jako: "Ewidencja środków trwałych 2013-2014 Zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów 2013-2014" oraz "Ewidencja środków trwałych 2015 Zapisy podatkowej księgi przychodów

i rozchodów 2015. Poza elektroniczną wersją ww. dowodów, podatnik nie przedłożył żadnych innych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością, stanowiących podstawę rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. Nie udzielił także żadnych wyjaśnień dotyczących działalności prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Odmowę udzielenia wyjaśnień uzasadniał toczącym się wobec niego postępowaniem przygotowawczym, prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową [...]. Skarżący poinformował organ I instancji, że nie posiada pozostałych dokumentów, ponieważ zostały one zatrzymane przez Prokuraturę Okręgową [...], sygn. akt [...] (wcześniej Prokuraturę Rejonową [...], sygn. akt [...]). Z powodu osadzenia w Areszcie Śledczym [...], Strona nie uczestniczyła także przy przeszukaniu przez Policję siedziby prowadzonej działalności gospodarczej które miało miejsce w lipcu i sierpniu 2016 roku. Organ I instancji dokonał przeglądu zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką [...] dowodów.

Na okoliczność ustalenia, gdzie przechowywane były księgi podatkowe oraz dokumenty księgowe Skarżącego, organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków A.P., K.W., M.K., K.S. Przesłuchani świadkowie nie wiedzieli, gdzie są dokumenty Skarżącego. Natomiast A.Ś. odmówiła zeznań do protokołu przesłuchania świadka i złożyła oświadczenie, że jako doradca podatkowy, świadczący na rzecz Skarżącego w 2013 roku usługi doradztwa podatkowego, jest obowiązana zachować w tajemnicy fakty i informacje, z którymi zapoznała się

w związku z wykonywaniem zawodu. Organ I instancji włączył do akt sprawy kopie uzyskanych z Prokuratury Okręgowej [...] dokumentów. W wyniku porównania danych wykazanych w rozliczeniu opisanym jako "Zbiorcze podsumowanie księgi Komputerowa księga przychodów i rozchodów za 2013 rok" z danymi zadeklowanymi przez Skarżącego w zeznaniu rocznym za 2013 rok, organ I instancji stwierdził, że rozliczenie stanowiło podstawę sporządzenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-36L). Mając na uwadze art. 24 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowy od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej updof), organ I instancji wzywał skarżącego do przedłożenia spisów z natury, inwentaryzacji, stanów magazynowych towarów sporządzonych na początek i na koniec 2013 roku. Ten nie przedstawił jednak dokumentów potwierdzających przeprowadzenie w 2013 roku remanentu, nie wyjaśnił metody wyceny towarów handlowych i materiałów. W piśmie z [...] września 2019 roku oświadczył, że nie będzie składał żadnych zeznań, wyjaśnień, ani jakiejkolwiek dokumentacji związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na toczące się śledztwo.

W celu ustalenia, czy podatnik dopełnił obowiązek prowadzenia spisu

z natury, organ przesłuchał w charakterze świadków: K. S., oraz M. K. Z powodu braku arkuszy spisów z natury, inwentaryzacji, stanów magazynowych towarów sporządzonych na początek i na koniec 2013 roku oraz braku wyjaśnień podatnika, jak również na podstawie zeznań pracowników organ I instancji przyjął za niewiarygodną wartość spisu z natury na początek i koniec roku, tj. odpowiednio w wysokości 750.321,35 zł na początek 2013 roku oraz 761.121,34 zł na koniec 2013 roku. Dokonując ustaleń w zakresie przychodów za 2013 r. stwierdzono,

że zaewidencjonowane dotyczyły: sprzedaży części i akcesoriów samochodowych, samochodów i usług serwisowych, diagnostycznych, transportowych, ziemnych koparką oraz wartości dotacji otrzymanej od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Z powodu braku dokumentów źródłowych, organ I instancji wystąpił do kontrahentów o przesłanie dowodów potwierdzających dokonanie transakcji. Po uzyskaniu odpowiedzi, organ I instancji porównał dokumenty i wpłaty na rachunki bankowe podatnika za wystawione faktury sprzedaży. Organ I instancji ustalił, że w 2013 roku Skarżący dokonywał transakcji sprzedaży części i akcesoriów samochodowych za pośrednictwem portalu A., posługując się nickiem [...].

W zakresie działalności gospodarczej Skarżącego i sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu A., organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków K.S. oraz M. K.. Ww. świadkowie szczegółowo opisali, czym zajmowali się, co było przedmiotem działalności Skarżącego jak ewidencjonowano sprzedaż. Zeznania w charakterze podejrzanego w prokuraturze złożył też skarżący w dniu [...] września 2016 r. Z danych przesłanych przez Spółkę Grupa A. wynika, że podczas [...] aukcji, sprzedano [...] przedmiotów (części i akcesoria samochodowe). Łączna kwota sprzedaży wyniosła 155.566,77 zł brutto. Kwota uiszczonej prowizji wyniosła 16.147,13 zł. Zwroty, rabaty na kwotę 247,92 zł. W przypadku [...] aukcji o łącznej wartość 6.259 zł nastąpił zwrot prowizji. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że łączna wartość zrealizowanej

w 2013 roku sprzedaży na portalu handlowym A. przez użytkownika konta [...] wyniosła 149.307,77 zł. Szczegółowe zestawienie transakcji dokonanych w 2013 roku przez użytkownika konta [...] za pośrednictwem platformy handlowej A. przedstawił organ I instancji na stronach od 15 do 37 decyzji z [...] września 2022 roku. Wobec braku dowodów źródłowych stanowiących podstawę zapisów w pkpir Skarżącego za 2013 rok, w celu ustalenia, jak dokonywano zapłaty za sprzedane towary na portalu handlowym A., organ I instancji przeprowadził szczegółową analizę wpływów środków pieniężnych na wszystkie rachunki bankowe Skarżącego. Jak ustalono, Skarżący w 2013 roku posiadał rachunki bankowe w następujących bankach:

a) B. S.A. (obecnie S. S.A., tj.:

- numer [...] - bieżący w PLN,

- numer [...] - bieżący w PLN,

- numer [...] - bieżący w EURO,

b) P. S.A., tj.:

- numer [...] - bieżący w PLN,

- numer [...] - bieżący w PLN. Poddając analizie ww. rachunki stwierdzono, że głównym rachunkiem

do rozliczeń działalności Skarżącego było konto o numerze [...]. W wyniku szczegółowej analizy przelewów organ I instancji ustalił:

- że wpłaty z tytułu pobrania w łącznej wysokości 321.482,68 zł zostały przekazane przez S. S.A. Wartość zaewidencjonowanej sprzedaży w pkpir Skarżącego wyniosła: 56.355,50 zł i dotyczyła [...] przesyłek pobraniowych. Pozostałej kwoty,

tj. 265.127,18 zł Skarżący nie wykazał w pkpir;

- wpłaty stanowiące zapłaty kartą w łącznej wysokości 160.481 zł pomniejszono

o opłaty i prowizje w kwocie: 4.050,52 zł, tj. 156.430,48 zł;

- wpłaty w Urzędach Pocztowych w łącznej wysokości 64.014 zł, które zostały przekazane przez P. S.A. Organ I instancji stwierdził, że [...] wpłat na łączną kwotę 2,124 zł ujęte zostało w pkpir jako przychód;

- wpłaty w wysokości 36.585,95 zł od PayU S.A. Wartość sprzedaży na platformie handlowej A. przez użytkownika konta [...] wyniosła 149,307,77 zł,

- wpłaty z tytułu pobrania w łącznej wysokości 24.531 zł przekazane przez K.

Sp. z o.o. Organ I instancji ustalił, w pkpir zaewidencjonowano jedynie [...] transakcje sprzedaży części samochodowych, które zostały dostarczone do klienta

za pośrednictwem firmy kurierskiej K. Spółka z o.o. Łączna kwota pobrań: 2.843,00 zł. Pozostałe [...] przesyłek kurierskich pobraniowych na wartość 21.688 zł (24.531,00 zł-2.843,00 zł) nie zostało ujęte w pkpir R. za 2013 rok;

- że wpłaty w wysokości 17.889,78 zł od osób prywatnych/firm, nie ujęto w pkpir, pomimo jednoznacznych opisów, że dotyczą zapłaty za sprzedaż części samochodowych, oprócz wpłat od M. G., gdzie w opisie transakcji podano " spłaty";

- wpłaty z tytułu pobrania w wysokości 2.551,34 zł przekazane przez D. Sp. z o.o. Wartość zaewidencjonowanej sprzedaży w pkpir R. wyniosła: 2.551,34 zł. Organ I instancji ustalił, że wpłaty stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego w 2013 roku. Wpłaty na rachunek bankowy o numerze [...], które nie zostały zaewidencjonowane w pkpir Skarżącego organ I instancji zweryfikował poprzez:

- powiązanie ich z transakcjami sprzedaży na portalu A. dokonanymi przez Skarżącego jako użytkownika konta [...],

- powiązanie ich z przesyłkami zrealizowanymi przez firmę kurierską S. bez pobrania,

- zwrócenie się do nadawców przelewów o złożenie wyjaśnień w zakresie podstawy danej wpłaty. W związku ze sprzedażą części samochodowych, organ I instancji ustalił też, że z rachunku bankowego nr [...], były dokonywane zwroty za zakupiony towar na ogólną wartość 12.085,50 zł. W wyniku analizy pozostałych rachunków bankowych ustalono m.in,

że szeregu wpłat dokonał B. P. Organ I instancji w celu ustalenia charakteru transakcji wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień w powyższym zakresie, lecz podatnik odmówił udzielenia odpowiedzi. Wobec powyższego, włączono do akt sprawy zeznania Skarżącego oraz B. P., złożone w ramach kontroli celno-skarbowej oraz uzyskano od B. S.A. informacje, że B. P. w 2013 roku był pełnomocnikiem do rachunków bankowych Skarżącego, prowadzonych przez B. S.A. (obecnie S. S.A.),

tj.: - numer [...] - bieżący w PLN, - numer [...] - bieżący w EURO. Powyższe potwierdził B. P., który [...] listopada 2018 roku do protokołu przesłuchania zeznał, że miał pełnomocnictwo do ww. rachunków bankowych prowadzonej przez Skarżącego działalności, ponieważ pomagał Skarżącemu w sprawach biurowych związanych

z jego działalnością gospodarczą. Na podstawie powyższych ustaleń, organ I instancji włączył do akt postępowania wydruk historii operacji rachunków bankowych B.P., a następnie przeanalizował operacje na rachunku bankowym o numerze [...] w zakresie:

- wpłat gotówkowych, które porównał z przelewami środków pieniężnych na rachunek bankowy Skarżącego nr [...] ([...] przelewów, łączna kwota: 532.830 zł). Na tej podstawie ustalił, że w większości przypadków kwoty wpłacane na konto bankowe B. P. w tym samym dniu lub następnym, w tej samej kwocie lub zbliżonej były przelewane na konto bankowe firmy Skarżącego nr [...], i stwierdził brak naliczenia przez B. prowizji z tytułu wpłat gotówkowych. Według organu I instancji, poczynione ustalenia potwierdziły zeznania B. P., że przelewy dla "Skarżącego stanowiły bieżące utargi tej firmy, które B.P. wpłacał na swoje konto, a później w celu uniknięcia prowizji, dokonywał przelewu tych środków na konta bankowe Skarżącego. W ocenie organu I instancji, Skarżący na rachunki bankowe o numerach [...], [...], [...] i nr [...] otrzymał łącznie od B.P. 791.520,04 zł. Pomimo wielokrotnych wezwań o udzielenie wyjaśnień, Strona nie wyjaśniła okoliczności, źródła pochodzenia i charakteru otrzymanych pieniędzy. Wobec powyższego, organ stwierdził, że środki pieniężne, które Skarżący w łącznej wysokości 791.520,04 zł otrzymał od B. P. stanowią przychód z jego działalności gospodarczej. Ustalano także, że skarżący nie wykazał jako przychód odszkodowań otrzymanych od T. S.A. w kwocie 25.841,45 zł oraz C. S.A. w kwocie 3.266,67 zł. Przy ustaleniu zaniżonego przychodu, organ I instancji pomniejszył kwotę przychodu z działalności gospodarczej Skarżącego za 2013 rok, o kwotę zwrotów oraz o należny podatek od towarów i usług. Organ podatkowy stwierdził, że zwroty środków pieniężnych mają związek z niezaewidencjonowanymi przychodami z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Ustalono również, że Skarżący zawyżył przychód o kwotę 76.176,42 zł w związku z błędnym ujęciem kwoty 76.176,42 zł

z tytułu otrzymanych dotacji od Polskie Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości oraz ujęciu w pkpir sprzedaży części samochodowych, które to sprzedaże nie zostały potwierdzone przez odbiorcę. W zakresie kosztów uzyskania przychodów organ stwierdził, że podatnik nie ujął transakcji z poniższymi kontrahentami: 1) H.

Sp. z o.o.; 2) R. Spółka z o.o. Spółka Komandytowa, 3) E. Spółka

z o.o.; 4 ) A. Spółka z o.o.; 5 ) Cz.; 6) B. Spółka z o.o.; 7) I. S.A.;8) K. Sz.; 9) R. Spółka z o.o. w upadłości;10) H. Spółka z o.o.; 11) A., 12) M. SPÓŁKA JAWNA, 13) M., 14) P., 15) P. Spółka z o.o. Organ I instancji nie uzyskał od Skarżącego wyjaśnień, dlaczego dokumenty wystawione przez ww. kontrahentów nie zostały zaewidencjonowane w pkpir za 2013 rok. Stwierdzono, że w zakresie zakupu części samochodowych i usług warsztatowych zaniżył koszty uzyskania przychodów za 2013 r. w łącznej wysokości 23.391,10 zł oraz zawyżył koszty uzyskania przychodów za 2013 r. w łącznej wysokości 15.421,38 zł. Nieprawidłowości ustalono także co do pozostałych wydatków tj. opłat za energię, zakupu drukarki Posnet Thermal XL STD, opłat za usługi kurierskie

i pocztowe, bankowe, pośrednictwo z tytułu transakcji na A. W tym zakresie ustalono, że podatnik nie ujął wydatków poniesionych na rzecz: 1) A. Sp. z o.o.; 2) M.; 3) D. Sp. z o.o. (spółka, która przejęła S. S.A); 4) G. Sp. z o.o. (K.); 5) Spółka Grupa A.; 6) Usługi bankowe.

W zakresie usług kurierskich/pocztowych/pośrednictwa A., organ stwierdził zaniżenie przez skarżącego w 2013 r. kosztów uzyskania przychodów o ogólna kwotę 3.508, 81 zł. Z kolei z tytułu kosztów bankowych nie ujęto kwoty 45.659,82 zł, pomimo, że dotyczyły prowadzonej działalności gospodarczej. Następnie przytoczył ustalenia w zakresie zaewidencjonowanych transakcji pomiędzy Skarżącym, a podmiotami: N., C. oraz S. Zauważył, że podatnik odmówił odpowiedzi na pytania w tym zakresie. Organ na podstawie informacji z francuskiego Rejestru Handlu i Spółek (RCS) adres strony internetowej: [...], ustalił, że N. to: Z.N., C. to firma: M. Na podstawie raportu z aplikacji Polski System VIES dot.: "Niezgodności w nabycia podatników" oraz "Porównanie nabyć z dokumentów VIES i informacjami z innych krajów" wynika, że podmiot M. nie wykazał w 2013 roku żadnych wewnątrzwspólnotowych dostaw (WDT) dla Skarżącego. Z kolei S., został ujęty w księgach podatkowych firmy Skarżącego za 2013 rok bez numeru identyfikacji podatkowej, co uniemożliwiło zweryfikowanie tego podmiotu jako kontrahenta np. we francuskim Rejestrze Handlu i Spółkę oraz aplikacji VIES UE. Również wyszukiwania podmiotu S. w Internecie wraz z zapisanym w księgach podatkowych adresem: [...], nie dały pozytywnych wyników.

Wzywany przez organ I instancji Skarżący, nie przedłożył też dowodów źródłowych potwierdzających zakupy części samochodowych i samochodów

od Z.N. Wezwany do złożenia wyjaśnień w zakresie wzajemnych transakcji z N. nie wyjaśnił okoliczności ich przeprowadzenia. Natomiast Francuska administracja podatkowa przekazała [...] faktur, które nie odpowiadały wartościom faktur ujętych w pkpir Skarżącego za 2013 rok. Z zeznań Skarżącego złożonych [...] kwietnia 2018 roku bezsprzecznie wynika, że ww. swobodnie posługiwał się pieczątką firmy N. W ocenie organu podatkowego, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że faktury mające dokumentować transakcje pomiędzy Skarżącym a podmiotami: Z. N., C. oraz S. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i w konsekwencji nie stanowią kosztów uzyskania przychodów firmy Skarżącego. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 84.416,01 zł poprzez zaliczenie do nich wydatków od N., C. Dalej zakwestionowano transakcje z następującymi podmiotami zagranicznym:

a/ E. Wzięto w tym zakresie pod uwagę, że:

- skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w zakresie zakupów towarów od E. ani nie złożył wyjaśnień w zakresie wzajemnych transakcji z ww. podmiotem;

- skarżący dysponował pieczątką firmy E., którą jak sam zeznał dostał chyba na placu z częściami;

- francuska administracja podatkowa nie potwierdziła, że Skarżący dokonał zakupu części samochodowych w 2013 roku od E.

b/ A. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających poniesienie wydatków w zakresie zakupów towarów od ww. podmiotu, co uniemożliwiło organowi I instancji zbadanie czy stanowiły one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, które polegały na zakupie określonego towaru, u konkretnego sprzedawcy i za konkretną cenę, a także czy zostały one odpowiednie udokumentowane. Ponieważ Skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień w zakresie wzajemnych transakcji z A., nie uprawdopodobnił okoliczności dokonania zakupów od zagranicznego podmiotu. Ponadto, na podstawie raportu z aplikacji Polski System VIES dot.: Niezgodności w nabyciach podatników" oraz "Porównanie nabyć z dokumentów VIES i informacjami z innych krajów" stwierdzono, że podmiot S. nie wykazał w 2013 roku żadnych wewnątrzwspólnotowych dostaw (WDT) dla Skarżącego.

c/ R. oraz R. Podmioty te zostały ujęte w księgach podatkowych firmy Skarżącego bez numeru identyfikacji podatkowej oraz dokładnego adresu, co uniemożliwiło ich zweryfikowanie jako kontrahenta. Jednocześnie organ I instancji nie stwierdził płatności na ich rzecz. W świetle dokonanych ustaleń, organ I instancji stwierdził,

że Skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających poniesienie wydatków

z tytułu zakupów od podmiotów: E., A., R., R. Wobec powyższego, organ I instancji stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tego tytułu o kwotę 56.750,79 zł. W zakresie wydatków sfinansowanych ze środków otrzymanych od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w ramach umów o dofinansowanie, zakwestionowano koszty delegacji na łączną kwotę 8 048,36 zł stwierdzając, że nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Skarżący nie mógł też zaliczyć wydatków z faktur wystawionych przez O. sp. z o.o. sp. k. dotyczących usług doradczych oraz organizacji spotkań na łączna kwotę 20.000 zł, gdyż wydatki sfinansowane z przychodów zwolnionych od opodatkowania (płatności w ramach programu operacyjnego) nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Dalej wskazał na ustalenia w zakresie innych rozliczeń między skarżącym

a B.P. Podniósł, że skarżący wezwany przez organ pierwszej instancji na przesłuchanie w charakterze strony nie stawił się na przesłuchanie, natomiast B. P. nie odebrał wezwania. Jako dowód w sprawie włączono zeznania Skarżącego oraz B. P. złożone w kontroli celno – skarbowej. B. P. do protokołu przesłuchania w charakterze strony na okoliczność otrzymania pieniędzy oraz współpracy ze Skarżącym potwierdził, że:

a) do września 2013 roku pomagał swojemu przyszłemu wspólnikowi Skarżącemu

w prowadzeniu działalności, b) zajmował się sprawami biurowymi, tj. wpłaty, wypłaty, robienie przelewów, itp., c) za tę pracę nie rozliczał się ze Skarżącym. Robił to bezpłatnie w ramach przyszłej współpracy ze Skarżącym, d) pieniądze, które

w 2013 roku otrzymał na rachunek bankowy nr [...] oraz [...], to były dzienne utargi firmy Skarżącego, które on po zakończeniu dnia wpłacał na swoje konto, żeby uniknąć prowizji od wpłat. Później były one przelewane na konto firmy Skarżącego. I tak samo działa się w drugą stronę, tj. z firmy Skarżącego przelewane były na jego konto pieniądze i on je wypłacał aby uniknąć prowizji bankowej. Natomiast przesłuchany w charakterze świadka Skarżący zasłaniał się brakiem pamięci

w zakresie transakcji z B.P. Natomiast organ I instancji stwierdził, że na prywatny rachunek bankowy, Skarżący otrzymał od B.P. kwotę 23.200 zł, którą winien wykazać

w zeznaniu PIT-36 za 2013 rok. Obowiązków w powyższym zakresie Skarżący

nie dopełnił. Organ odwoławczy w pełni podtrzymał ustalenia organu I instancji

w zakresie zaniżenia przychodów i zawyżenia kosztów uzyskania przychodów Skarżącego i nie zgodził się z zarzutem strony, że organ podatkowy dokonał błędnych ustaleń, które stanowiły podstawę nierzetelności ksiąg. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że podatkowa księga przychodów i rozchodów Skarżącego za 2013 rok była wadliwa i nierzetelna w zakresie przychodów jak

i kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wartość niewpisanych lub błędnie wpisanych przychodów przekraczała łącznie 0,5 % przychodu wykazanego

w księdze. Również wartość niewpisanych lub błędnie wpisanych kosztów przekraczała łącznie 0,5 % wykazanych w księdze kosztów. Organ nie podzielił zarzutów w zakresie podstawy opodatkowania wpłat z tytułu sprzedaży

za pośrednictwem portalu A. Jak wynika z akt sprawy, Spółka A.

w odpowiedzi na zapytanie organu I instancji przesłała zestawienie, w którym szczegółowo przedstawiła numery aukcji wystawionych i zrealizowanych przez Skarżącego na portalu A. oraz ilość i wartość przedmiotów sprzedanych przez ww. na danej aukcji. Z zestawienia tego wynika, że Skarżący w 2013 roku korzystając z loginu [...], w ramach [...] aukcji sprzedał [...] przedmiotów o łącznej wartości brutto 155.566,77 zł, bez kosztów przesyłek. Przedmiotem sprzedaży były części samochodowe i motoryzacyjne. Z treści regulaminu portalu wynika, że A. to portal aukcyjny, działający na zasadzie odpłatności. Za wystawienie aukcji sprzedający ponosi opłatę oraz prowizję od kwoty sprzedaży. Kwota prowizji wyniosła 16.147,13 zł.

Zdaniem organu II instancji, w przypadku gdyby transakcja nie została zrealizowana z winy kupującego, np. z powodu wycofania się z licytacji, czy też odstąpienia od zakupu wylicytowanego przedmiotu, wtedy istnieje możliwość zwrotu prowizji. Powyższe potwierdził również przesłuchany w charakterze świadka K. S., zajmujący się monitorowaniem aukcji na A. Organ odwoławczy stwierdził, że Strona nie wskazała na czym polegały nieprawidłowości organu przy ustalaniu podstawy wpłat na rachunek bankowy. Ponadto, wnoszący odwołanie nie wskazał, których wpłat organ I instancji nie uwzględnił, które wpłaty wykazane przez organ I instancji z tytułu sprzedaży, korzystając z loginu [...] nie dotyczyły działalności gospodarczej podatnika. Podkreślił, że organ I instancji wielokrotnie wzywał stronę do wyjaśnienia charakteru transakcji, jednak podatnik konsekwentnie odmawiał udzielenia odpowiedzi. Według organu odwoławczego, organ I instancji do wyliczenia wielkości przychodów, zasadnie przyjął wartość wpływów środków pieniężnych na rachunki bankowe Skarżącego z tytułu dokonanej sprzedaży za pośrednictwem portalu A., a nie wartość sprzedanych przedmiotów wynikającą z zestawienia przesłanego przez grupę A., co sugeruje wnoszący odwołanie. Wskazuje na to szczegółowa analiza rachunku bankowego nr [...], jak również innych form płatności za towar. Organ odwoławczy podkreślił, że podatnik nie wykazał całości przychodów,

co bezsprzecznie udowodnił organ I instancji - więc za datę powstania przychodu

z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego w 2013 roku organ podatkowy przyjął dzień wpływu środków pieniężnych na rachunek bankowy nr [...], który służył do rozliczeń Skarżącego. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji szczegółowo przeanalizował opisy transakcji. Wynikało z nich, że przedmiotem sprzedaży za pośrednictwem A. były części i akcesoria samochodowe, czyli to, czym zajmował się podatnik, prowadząc działalność gospodarczą. Organ II instancji zwracał uwagę, że przy weryfikacji płatności uwzględniono: nazwę odbiorcy, kod i miasto odbiory, nr aukcji, nazwę towaru, datę nadania i pobrania (gdy towar dostarczana za pobraniem). W przypadku wpłat od P.S.A., organ I instancji dokonał identyfikacji kontrahentów dokonujących wpłat. Ci, których udało się ustalić, potwierdzili dokonanie zakupu towarów od Skarżącego. W przypadku braku odpowiedzi od odbiorców, organ I instancji pytał podatnika o dokonane wpłaty na rachunek bankowy, lecz nie uzyskał odpowiedzi. Za nieprawdziwy uznano zarzut podatnika, że organ I instancji mylnie ocenił wpłacone kwoty jako stanowiące przychód z działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zweryfikował ustalenia organu I instancji i potwierdził ich prawidłowość. Podkreślił, że do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z osiąganymi przychodami — o ile zostały prawidłowo rzetelnie udokumentowane oraz nie zostały ustawowo uznane za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie dokumentowania poniesionych wydatków i zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów transakcji, które nie zostały potwierdzone przez kontrahentów. Strona była wzywana do wyjaśnienia celu poniesionych wydatków, przedstawienia okoliczności transakcji i stosownych dokumentów, lecz odmawiała odpowiedzi, tłumacząc się prowadzonym wobec niej śledztwem. Podkreślając, że ciężar dowodu co do poniesienia kosztu jak i poniesienia

go w celu uzyskania przychodu spoczywa na podatniku zaznaczył, że Skarżący nie miał podstawy do uznania kwoty 20.000 zł dot. zakupu usług od O. Spółka z o.o. na organizację spotkań, jak również kosztów delegacji, ponieważ były one związane z otrzymaną przez podatnika dotacją. Podatnik nie przedłożył też dokumentów, potwierdzających poniesienie wydatków od zagranicznych kontrahentów, tj. [...], [...], [...], [...], pomimo ujęcia transakcji zakupu w pkpir. W ocenie organu odwoławczego, rzetelność transakcji jest warunkiem koniecznym do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Ujęcie

w dokumentacji podatkowej faktur nieodzwierciedlających faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych na nich opisanych, powoduje brak podstaw do uznania ich za koszt uzyskania przychodu, z uwagi na brak ich związku z przychodem.

W przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wystarczająco udowodnił, że wydatki dotyczące kosztów zakupu, szczegółowo opisanych w wydanej decyzji nie zostały w sposób prawidłowy udokumentowane. Końcowo organ nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego podkreślając, że w sprawie dokładnie zweryfikowano otrzymane

od kontrahentów dokumenty, dokonano analizy operacji na rachunkach bankowych służących działalności Skarżącego, wskutek czego uwzględniono część wydatków poniesionych przez podatnika, a nie zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 rok. Wobec powyższego, organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem Strony, że organ I instancji działał na niekorzyść podatnika. Strona wielokrotnie odmawiała udzielenia wyjaśnień w zakresie objętym postępowaniem, uzasadniając to prowadzonym postępowaniem karnym. Organ

II instancji zauważył, że postępowanie karne, którego celem jest orzeczenie

w przedmiocie winy i kary za czyn zabroniony, nie stanowi przeszkody

w samodzielnym działaniu organów skarbowych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny pod kątem skutków podatkowych. Postępowanie podatkowe koncentruje się na względach obiektywnych, nie zaś na motywach działania podatnika i stopniu jego zawinienia. Wyrok wydany w postępowaniu karnym przesądza wyłącznie o popełnieniu przestępstwa. Natomiast ustalenia

w postępowaniu podatkowym w zakresie stanu faktycznego podejmuje organ podatkowy, a nie organy ścigania. Organy podatkowe nie maja obowiązku wyczekiwania na zakończenie postępowania przygotowawczego. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 4 w zw. z art. 70a § 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w przypadku gdy Organy obu instancji powoływały się na okoliczność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w zakresie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz wydanie decyzji o zabezpieczeniu numer [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., które to nastąpiło z przekroczeniem zasady zaufania do organów podatkowych i miało charakter instrumentalny, tym samym decyzja wydana została w sprawie po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

2. art. 10 ust. 1 pkt 3 i 9 w zw. z art. 14 ust. 1 i 1c pkt 1 i 2 updof poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżący zaniżył przychód, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na taką okoliczność, a w konsekwencji wadliwe określenie uzyskanego przez podatnika przychodu,

3. art. 22 ust. 1 oraz 23 ust. 1 pkt 56 updof poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu, podczas gdy zostały one należycie wykazane, natomiast Organ nie przedstawił dowodów przeciwnych, wskazujących na nieprawidłowości w tym zakresie, a w konsekwencji wadliwe określenie kosztów uzyskania przychodu;

4. art. 24 ust. 2 updof poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się przyjęciem za niewiarygodne wartości spisu z natury na początek 2013 r. oraz na koniec 2013 r. i dowolnym ustaleniem wartości remanentu początkowego i wartości remanentu końcowego, a w konsekwencji wadliwe określenie uzyskanego przez Skarżącego dochodu;

II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa;

2. art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p.:

a/ poprzez dokonanie ustaleń faktycznych niemal wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w ramach innych postępowań, w tym w szczególności

w postępowaniu karnym, z pominięciem konieczności aktualizacji materiału dowodowego;

b/ poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do Organu i zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych czynności celem wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności zaniechanie przesłuchania B. P., pomimo wskazywania przez Stronę, iż świadek ten jest kluczowy dla wyjaśnienia okoliczności sprawy w tym przede wszystkim dla ustalenia charakteru dokonywanych przelewów na rzecz Skarżącego,

c/ poprzez naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, przy jednoczesnym uchybieniu przy ocenie dowodów zasadom logicznego rozumowania

i doświadczenia życiowego, przejawiającym się w:

- oparciu decyzji w zdecydowanej jej części na zeznaniach K. S., które to należało ocenić w sposób szczególnie ostrożny pod względem ich wiarygodności, ze względu na konflikt między Stroną a ww. świadkiem;

- błędnym ustaleniu, że prowadzone przez Skarżącego aukcje za pośrednictwem portalu A. zawsze dochodziły do skutku, bowiem "zakończenie aukcji" nie jest tożsame z zawarciem umowy sprzedaży, a aukcja może zakończyć się również

w przypadku braku jakichkolwiek ofert, w konsekwencji błędnej konkluzji organu,

że każdorazowo dochodziło do skutecznego zawarcia umowy, pominięciu istnienia wzajemnych zobowiązań cywilnoprawnych Skarżącego i B.P., m. in.

z tytułu pożyczki, rozliczeń wydatków, czy okoliczności, że ww. byli wspólnikami

i członkami zarządu tej samej Spółki i mogli dokonywać rozliczeń także z tego tytułu;

- niewłaściwej analizie przelewów środków pieniężnych na rachunki bankowe B. P. oraz działalności S. i w efekcie uznaniu, że środki wpływające na rachunek bankowy Skarżącego stanowią przychód z innych źródeł, co nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym;

- automatycznym przyjęciu, że środki zgromadzone na rachunkach bankowych Skarżącego stanowiły jego przychód wyłącznie wskutek niezłożenia przez Skarżącego wyjaśnień dotyczących wpłat i wypłat na jego koncie - podczas gdy Skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia odmowy złożenia zeznań

w związku z toczącym się równolegle postępowaniem karnym - z którego to faktu Organ nie może wyciągać negatywnych konsekwencji dla podatnika;

- poczynieniu przez organ niekonsekwentnych ustaleń w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów przez Skarżącego, w tym braku dokonania samodzielnej oceny przebiegu operacji gospodarczych, w których przysługuje podatnikowi prawo zaliczenia poniesionych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów i oparciu ich wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym, które jest w dalszym ciągu dopiero na etapie postępowania przygotowawczego, przy jednoczesnym braku poczynienia przez Organ własnych ustaleń w tym zakresie;

3. naruszenie art. 180 § 1 o.p., art. 181 o.p., art. 187 § 1 o.p. oraz art. 193 § 2 i 3 o.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń, będących podstawą zakwestionowania rzetelności ksiąg rachunkowych i uznanie, że księga podatkowa przychodów

i rozchodów działalności Skarżącego za 2013 r. prowadzona była nierzetelnie

i wadliwie, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie prowadzi do ww. wniosku;

4. naruszenie przepisu art. 196 § 2 o.p. w zw. z art. 199 o.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez Organ odmowy składania zeznań, czy odpowiedzi na pytania przez skarżącego jako okoliczności skutkującej negatywnymi konsekwencjami względem skarżącego, mimo że w istocie korzystał on

z przysługującego jemu prawa, o którym mowa w przytoczonych przepisach, bowiem złożenie zeznań w niniejszym postępowaniu mogłoby narazić skarżącego na odpowiedzialność kamą, z faktu natomiast odmowy złożenia zeznań Organ nie mógł wywieść żadnych negatywnych skutków procesowych. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wyjaśnić trzeba, że sądy administracyjne sprawują wyłącznie kontrolę działalności administracji publicznej w aspekcie jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Nie prowadzi więc postępowania dowodowego, jeśli zauważy braki w postępowaniu przeprowadzonym przez organ administracji publicznej. Co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Przede wszystkim zaś sąd administracyjny nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej. Przy rozpoznawaniu sprawy w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Z akt sprawy wynika, że [...] listopada 2017 roku organ I instancji wszczął wobec skarżącego kontrolę celno-skarbową, następnie przekształconą w postępowanie podatkowe, dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że wobec Skarżącego i innym [...] lipca 2016 roku na podstawie art. 303, art. 325b § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie kradzieży pojazdu marki [...]. Zakres prowadzonego postępowania uległ rozszerzeniu. Nastąpiła także zmiana właściwości prokuratury. Prokurator Prokuratury Okręgowej [...] [...] listopada 2019 roku wydał postanowienie

o uzupełnieniu i o przedstawieniu Skarżącemu nowych zarzutów, o podanie przez niego nieprawdy w złożonym zeznaniu PIT-36L za 2013 rok oraz nieujawnienie przedmiotu i podstawy opodatkowania poprzez niewykazanie dochodu z innych źródeł i niezłożenie deklaracji podatkowej PIT-36 za 2013 rok. Zarzuty popełnienia przestępstw z art. 56 § 2 oraz 54 § 1 Kodeksu karnego skarbowego ogłoszono Skarżącemu [...] listopada 2019 roku, czyli przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok (k. 2664-2671 tom VIII akt adm. organu I instancji). Ponadto w 2021 wydano kolejne postanowienie o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów, dotyczące co prawda 2015r, ale to wskazuje, że postępowanie było rozwojowe, skoro ustalone zostały kolejne czyny karalne ( k. 2675-2773 tom VIII akt adm. organu I instancji).

Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że chociaż postępowanie wszczęte w 2016 roku i prowadzone do [...] listopada 2019 roku nie dotyczyło niewykonania przez Skarżącego zobowiązań podatkowych, nie ma to jednak wpływu na fakt, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania, Skarżącemu

[...] listopada 2019 roku przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 56 § 2 oraz 54 § 1 kks. Późniejsze zawieszenie przez prokuratora prowadzonego postępowania nie ma wpływu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy ordynacji podatkowej oraz prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dają podstaw prawnych do oceny dokonywania czynności wykonywanych przez prokuratora, którego działania podlegają weryfikacji na podstawie procedury karnej a nie podatkowej. Nie można zatem zarzucić organom podatkowym, że wszczęcie postępowania karno-skarbowego miało charakter instrumentalny skoro, to nie organy a prokurator zdecydował się na rozszerzenie i postawieniu zarzutów. Ponadto gospodarzem tego postępowania jest prokuratur, co oznacza, że także organy podatkowe nie mają dostępu do wszystkich czynności prowadzonych w tym postępowaniu, a dostęp do zgromadzonych materiałów wymaga zgody prokuratora. Podkreślić należy,

że uchwała NSA z dnia 24 maja 2012r., sygn. akt I FPS 1/21 dotyczyła oceny działań organów podatkowych, a nie prokuratura, który nie jest organem podatkowym

a podmiotem powołanym do wykonywania zadań w zakresie ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności (art.2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016r.

o prokuraturze t.j. Dz.U. Dz.U.2023.1360). Nie można tym samym uznać, że nastąpiło przez organy podatkowe przekroczenie zasady zaufania do organów podatkowych - art.121 Ordynacji podatkowej, skoro organy te nie wszczęły

i nie prowadziły postępowania karnego. Ponadto z dokumentów zgromadzonym w postępowaniu wynika, że skarżący był wielokrotnie przesłuchiwany ([...] września 2016r., [...] grudnia 2016r., [...] stycznia 2018 r., [...] kwietnia 2018 r., [...] lipca 2019 r.), a [...] listopada 2019 roku przedstawiono mu zarzuty dotyczące odpowiedzialności karno-skarbowej. Tylko już te czynności procesowe wskazują, że w sprawie wykonywano wiele czynności. O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok, spełniającym wymogi zgodnie z art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa Skarżący został skutecznie zawiadomiony ( karta nr 1990 - 1991 tom VI akt organu I instancji). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego prawidłowości wydanej przez organy podatkowe decyzji o zabezpieczeniu, która zdaniem Skarżącego także została wydana dla osiągnięcia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia przypomnieć należy, że od decyzji wydanej w I instancji Skarżący odwołał się

do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] , który [...] czerwca 2020 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który 3 grudnia 2020 roku wydał wyrok o sygn. akt I SA/Go 314/201 oddalając w całości skargę. Wyrok stał się prawomocny. Tym samym w tym zakresie ma zastosowanie regulacja z art. 170 P.p.s.a. Podzielić należy także stanowisko organu odwoławczego, że błędne jest twierdzenie Skarżącego iż ustalenia faktyczne oparte zostały niemal całkowicie na materiałach zgromadzonych w innych postępowaniach, w szczególności w postępowaniu karnym, prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową [...]. Przeczy temu ilość zgromadzonych samodzielnie przez organy podatkowe dowodów.

Słusznie organ odwoławczy podkreślił, że nie miał obowiązku powielania czynności i ponownego zbierania dokumentów, jeżeli dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był według organu II instancji wystarczający do rozstrzygnięcia, nie zachodziła więc konieczność ponownego prowadzenia postępowania dowodowego. W tym miejscu należy wskazać, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie powołanego już art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 192 Ordynacji podatkowej okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Należy zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) pozwala jedynie na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ podatkowy może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie podatkowej przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Należy wreszcie wskazać i na treść art. 181 Ordynacji podatkowej , który wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje pierwszeństwa. Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania, że organy podatkowe uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy podatkowe. Dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego.

W judykaturze podkreśla się, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art. 191 Ordynacji podatkowej zakłada, iż organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie ocenić wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Powinien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2014 r., II FSK 2660/14 i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze zawarte w skardze zarzuty i ich uzasadnienie, Sąd zwraca także uwagę, że co do zasady, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści

w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 Ordynacji podatkowej zgodnie

z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić

do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wyżej wskazane wymogi zostały przez organy spełnione, w prowadzonym postępowaniu zgromadzono wiele dowodów, dokonano prawidłowej oceny dowodów, co z kolei umożliwiło zastosowanie prawa materialnego. Ustosunkowując się do zarzutu braku zgromadzenia przez organ jakichkolwiek dowodów, potwierdzających zaniżenie przez podatnika przychodów, stwierdzić należy, że nie jest on także zasadny. Organy podatkowe zgromadziły sporo materiału dowodowego w zakresie uzyskanych przychodów z prowadzonej w 2013 roku działalności gospodarczej Skarżącego, który został szczegółowo przedstawiony

w uzasadnieniu decyzji organów podatkowych, tj. na stronach od 17 do 29 decyzji organu II instancji z [...] lipca 2023 roku oraz na stronach od 13 do 118 decyzji organu I instancji z [...] września 2022 roku. Na nierzetelność ewidencjonowania sprzedaży wskazał w swoich zeznaniach także słuchany w charakterze świadka K. S., zeznając " (...) jeśli chodzi o sprzedaż części samochodowych, która odbywała się poprzez A., to byty ustalone zasady kiedy nabijać tą sprzedaż na kasie, a kiedy nie. Zasady te zawsze ustalał Skarżący. (...).Podsumowując, jeśli chodzi o sprzedaż wysyłkową to tanie części, tj. takie do 200 złotych były rejestrowane na kasie i wtedy paragon był dołączany do paczki z częściami. Natomiast te droższe części były rzadziej rejestrowane na kasie (...). Niskie kwoty były rejestrowane na kasie fiskalnej, a wyższe kwoty potwierdzane były na karteczce (...) ". Ponadto na co organ zwrócił uwagę, w trakcie prowadzonego postępowania skarżący był wzywany o wyjaśnienia dotyczące spisu z natury na początek i koniec 2013 roku, jednak nie udzielił żadnych wyjaśnień. Nie było zatem żadnych podstaw do zakwestionowania wiarygodności stwierdzeń świadka K.S., że fizycznie nigdy takiego spisu nie było. Jedyne co było, to dopasowanie przez świadka ilości i wartości do kwoty wskazanej przez Skarżącego jako kwoty remanentu. Jak zeznał świadek:" (...) Cały remanent to była totalna abstrakcja. Towar w ogóle nie był zliczany. (...). Inny świadek zeznał, że nigdy nie brał udziału w takim spisie, nie widział też, aby ktokolwiek i kiedykolwiek spisywał towar na arkuszach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe regulacji z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 9 w zw. z art. 14 ust. 1 i 1c pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegającego zdaniem Skarżącego na błędnym przyjęciu że wszystkie wskazane przez grupę A. transakcje doszły do skutku, co miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie wielkości przychodów ze sprzedaży za pośrednictwem A. podkreślić należy, na co wskazywały już organy, że w toku kontroli celno-skarbowej organ I instancji uzyskał od Spółki A. wykaz (numery) aukcji wystawionych i zrealizowanych przez Skarżącego na portalu A. oraz ilość i wartość przedmiotów sprzedanych przez ww. na danej aukcji. Z zestawienia tego wynika, że Skarżący w 2013 r. korzystając z loginu [...], w ramach [...] aukcji sprzedał [...] przedmiotów o łącznej wartości 115.566,77 zł. z tego w przypadku [...] aukcji o łącznej wartość 6.259,00 zł nastąpił zwrot prowizji. Wobec powyższego organy podatkowe słusznie przyjęły, że łączna wartość zrealizowanej w 2013 roku sprzedaży na portalu handlowym A. przez użytkownika konta [...] wyniosła 149.307,77 zł (155.566,77 zł - 6.259 zł). Ponadto organy do wyliczenia wielkości przychodów, przyjęto wartość wpływów środków pieniężnych na rachunki bankowe Skarżącego, jak również wpłaty za towar np. za pośrednictwem urzędów pocztowych z tytułu dokonanej sprzedaży. Organy podniosły, że zgodnie z regulaminem A. sprzedający ponosi opłatę za wystawienie aukcji oraz prowizję od kwoty sprzedaży. Zatem w sytuacji, kiedy w razie zrealizowana transakcji z winy kupującego, np. z powodu wycofania się z licytacji, czy też odstąpienia od zakupu wylicytowanego przedmiotu, wówczas sprzedający ma prawo uzyskać zwrotu prowizji. W niniejszej sprawie Skarżący korzystał z takiej procedury i otrzymał zwrot prowizji. Dotyczyło to [...] aukcji o łącznej wartość 6.259,00 zł. To potwierdził również świadek K. S., który zajmował się monitorowaniem aukcji na A. zeznając, że w przypadkach, gdy klient kliknął opcję "kup teraz", a następnie zrezygnował z zakupu, czyli nie doszło do realizacji transakcji, to on, jako pracownik Skarżącego występował do A. o zwrot prowizji. Nie było sytuacji, żeby Skarżący zapłacił do A. prowizję za sprzedaż, która faktycznie nie została dokonana. W ogóle takie sytuacje odstąpienia od sprzedaży zdarzały się bardzo sporadycznie.

Organ odwoławczy słusznie podkreślił, że Skarżący nie przedstawił innych dowodów, które mogłyby zmienić ustalenia organów podatkowych, nie wskazał, które wpłaty nie powinny zostać uwzględnione, a które należało pominąć. W tym miejscu warto zaznaczyć, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających wystąpienie okoliczności korzystnych dla Skarżącego, a strategia strony opierająca się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy, nie może odnieść zamierzonego skutku. Inaczej rzecz ujmując, obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje, lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Podzielić należy stanowisko organów, dotyczące analizy przepływów środków pieniężnych na rachunki Skarżącego od B. P. i jego firmy. W tym przypadku również pomimo wezwania organów, Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na uzyskanie przychodów z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Organy dokonały analizy przepływów finansowych Skarżącego, jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnego tytułu prawnego wskazującego na istnienie umowy pożyczki czy powiernictwa. Zatem organy prawidłowo uznały, że środki pieniądze wpłacone przez B.P. stanowią przychód skarżącego. Przeprowadzone postępowanie pozwoliło przyjąć, że te pieniądze stanowią przychody z "innych źródeł", o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował transakcje bankowe i przy ustalaniu wysokości przychodu z innych źródeł, uwzględnił wpłaty otrzymane przez Skarżącego które w tytule przelewu zawierały informację, iż stanowią zapłatę za faktury. W ten sposób przy ustalaniu wielkości przychodów Skarżącego organ uwzględnił rozliczenia pomiędzy B. P. i jego firmą. Nie jest także zasadny zarzut w zakresie zarzutów dotyczących kosztów uzyskania przychodów. Organ podatkowy zastosował regulację z art. art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast Skarżący nie wskazał, które koszty zostały przez organ nieprawidłowo ustalone. Organ podatkowy II instancji na stronach 38-39, wskazał nazwy firm co do których nastąpiło niezasadne zaliczenie w koszty prowadzonej działalności kwoty 84.416,01 zł, a na stronach 39-44 przedstawił zasadne powody nie uwzględnienia wskazanej powyżej kwoty do kosztów prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto w zakresie podmiotów wymienionych na stronie 46 decyzji organu II instancji, wymieniono firmy co do których Skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających dokonanie zakupów, przyczyny nie uwzględnienia zaliczenia wykazanych przez Skarżącego kosztów zasadnie zostały przedstawione na stronach 46-49 decyzji organu II instancji. Podzielić należy pogląd organów, że w sytuacji, gdy zdarzenie wywołujące skutki podatkowe nie zostało należycie udokumentowane, odtworzenie zaistniałych faktów jest znacznie utrudnione brak jest bowiem podstawy do określenia kosztów podatkowych, które winny mieć rzeczywisty charakter, a nie hipotetyczny.

Z dokumentu identyfikacyjnego musi wynikać kto, kiedy i jaki wydatek poniósł, żeby można było ustalić fakt jego poniesienia przez podatnika. Organ I instancji wielokrotnie wzywał Skarżącego do udzielenia wyjaśnień, między innymi w zakresie poniesionych wydatków, lecz Skarżący odmawiał udzielenia odpowiedzi. Jeżeli podatnik zmierza do uzyskania korzyści podatkowej w postaci zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, to winień wykazać istnienia ku temu przesłanek, o których mowa w art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W cytowanej regulacji zawarte jest stwierdzenie "kosztach poniesionych", niewątpliwie zatem chodzi tu o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodu. Niezasadny jest również zarzut Skarżącego, że organ zakwestionował rzetelność podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2013 rok, czym naruszył art. 193 § 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, a swoje ustalenia dokonał jedynie na podstawie zeznań K.S., pozostającego w konflikcie ze Skarżącym. Podkreślić należy, że stwierdzone w tym zakresie nieprawidłowości zostały szczegółowo opisane w protokole badania ksiąg, co nie zostało skutecznie przez Skarżącego podważone. Organ podatkowy ustalenia w zakresie zaniżenia przychodów i zawyżenia kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej podatnika dokonał na podstawie analizy faktur uzyskanych od kontrahentów, płatności za pośrednictwem rachunku bankowego za transakcje na portalu A., informacji od zagranicznej administracji podatkowej. Jednocześnie organ uwzględnił poniesione wydatki, których Strona nie wykazała.

Odnosząc sią do zarzutu w skardze dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania Skarżącego w charakterze strony oraz nieprzesłuchanie

w charakterze świadka B. P., to podkreślić należy, na co zwrócił uwagę organ, że Skarżący nie udzielał wyjaśnień w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, zasłaniając się toczącym wobec niej postępowaniem karnym. Brak przeprowadzenia bezpośredniego dowodu z zeznań świadka był spowodowany mimo podjęcia takiej przez organ próby brakiem jego stawiennictwa. Jednak w zakresie dotyczącym okoliczności dotyczących wzajemnych relacji gospodarczych Skarżącego z świadkiem nie przedłożono żadnych dokumentów, mogących zanegować złożone przez świadka w postępowaniu karnym zeznania. Organ podatkowy nie stwierdził, również, aby otrzymane pieniądze pochodziły z nielegalnych źródeł. Twierdzenie Strony o braku wiedzy co do pochodzenia przychodów powoduje, że stanowiłyby one przychód ze źródeł nieujawnionych, tj. ze źródeł niewskazanych i nieustalonych przez podatnika. Podzielenie poglądu Skarżącego, że trzymane środki mogą pochodzić ze źródeł nieujawnionych skutkowałoby, mając na uwadze treść obowiązującej w 2013 regulacji z art.30 pkt.7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że ryczałt od dochodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach zostałby pobrany w wysokości 75%, czyli opodatkowanie byłoby w wyższym stopniu niż to przyjęte przez organ, a Sąd mając na uwadze regulację z art.134 § 2 P.p.s.a, nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego.

Skargę jako niezasadną należało na podstawie art.151 P.p.s.a. oddalić.