Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 509/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2024-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 1634
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1a pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5, art. 6 ust.9
journal: Dz.U. 2022 poz 1452
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 23 czerwca 2023 r., nr SKO.4140.42.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G.sp. z o. o. w L. (dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: SKO) z 23 czerwca 2023 r., nr SKO.4140.42.2023, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent Miasta) z 1 marca 2023 r., nr POL.3120.6.24.2022, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 8 marca 2022 r. spółka złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości za 2022 r. wskazując do opodatkowania łącznie 9.819,32 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z czego do powierzchni 945 m2 zastosowała stawkę przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a dla powierzchni 8.874,32 m2 - inną stawkę podatkową, przewidzianą dla pozostałych budynków lub ich części, 15.241,00 m 2 grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...]zł.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2022 r., spółka złożyła korektę deklaracji za 2022r., uwzględniającą sprzedaż części nieruchomości w czerwcu 2022 r oraz dwie korekty deklaracji za 2022 r. (od lutego 2022 r. i od lipca 2022 r.), uwzględniając stawki podatku obowiązujące na terenie miasta [...] oraz zmieniając powierzchnie budynków i wartość budowli.

Wobec tego, że stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą nie zostały przez spółkę skorygowane, Prezydent Miasta wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2022 r.

Następnie decyzją z 1 marca 2023 r. nr POL.3120.6.24.2022 organ I instancji na podstawie art. 1a pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1452 ze zm., dalej: u.p.o.l.), oraz § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta [...] (Dz. U. Woj. Podkarpackiego z 2019r., poz. [...]), określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie [...]zł.

Organ I instancji wskazał, że na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla miasta [...] ustalono, że Spółdzielnia "S." w upadłości w styczniu 2022 r. figurowała, jako użytkownik wieczysty zabudowanej nieruchomości obejmującej działki nr [...]z obrębu [...] o łącznej powierzchni 1,5241 ha. Przedmiotowa nieruchomość została zbyta w dniu 26 stycznia 2022 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. [...].

Zdaniem organu I instancji do nieruchomości posiadanych przez spółkę, jako osobę prawną będącą przedsiębiorcą, powinna być zastosowana stawka podatkowa przypisana do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo wskazano, że sam fakt nieprowadzenia działalności gospodarczej nie skutkuje zastosowaniem innej stawki podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka podniosła, że wysokość podatku od nieruchomości powinna być określona według stawek przypisanych do nieruchomości nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ sporna nieruchomość nie służy jej de facto do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ I instancji nie uwzględnił, że spółka nie wykorzystuje przedmiotowej nieruchomości do działalności gospodarczej, lecz jak wynika z rubryki 1 pkt 1 dział 3 Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy jest "kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", czyli spółka trudni się obrotem nieruchomościami. W tym też celu przedmiotowa nieruchomość została zakupiona w ramach swojej działalności - spółka szuka nabywcy w celu jej zbycia.

Opisaną na wstępie decyzją z 23 czerwca 2023 r., SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podtrzymał wszystkie ustalenia oraz stanowisko organu I instancji, że opodatkowano nieruchomości będące w posiadaniu spółki, wykorzystywane i mogące być potencjalnie wykorzystywane przez nią do prowadzenia działalności gospodarczej w przyszłości. W związku z tym nieruchomości te podlegają opodatkowaniu według stawek podwyższonych, jako nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę.

Zdaniem SKO opodatkowanie nieruchomości będących w posiadaniu spółki, której przedmiot działalności obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej, spełnia kryteria zaliczenia do nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Spółka przyznała, że trudni się obrotem nieruchomościami i nabyła przedmiotowe nieruchomości w celu jej zbycia. Zatem istotą przeważającej działalności spółki jest kupno i sprzedaż takich właśnie nieruchomości jak opodatkowane zaskarżoną decyzją. Nieruchomości będące przedmiotem obrotu przedsiębiorcy trudniącego się zawodowo kupnem i sprzedażą nieruchomości, należą stricte do kategorii nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą tego przedsiębiorcy. Z reguły przedsiębiorca taki nie inwestuje w nieruchomości podlegające obrotowi w okresie między ich nabyciem, a sprzedażą, nie korzysta bezpośrednio z nich, nie użytkuje ich fizycznie, co nie oznacza jednak, że nieruchomości takie nie są związane z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy. Przeciwnie, przedsiębiorca aktywnie szuka nabywcy na te nieruchomości, gdyż handel (obrót) nieruchomościami jest przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

W skardze do tut. Sądu spółka, zarzucając błędne zastosowanie art.1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy przez określenie wysokości podatku od nieruchomości według stawek jakie są przypisane do nieruchomości nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzje organów obu instancji są niewłaściwe i niezgodne z orzeczeniami Trybunału Konstytucyjnego (dalej: Trybunał): z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 i z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, w których orzeczono, iż samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania nieruchomości stawką podatkową od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, zważywszy na przyjęte zasady stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości. Natomiast głównymi przesłankami decyzji organu jest posiadanie nieruchomości i ujęcie jej przez podatnika w prowadzonej ewidencji środków trwałych, potencjalne wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej oraz gospodarcze przeznaczenie nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że nie wykorzystuje przedmiotowej nieruchomości do działalności gospodarczej, lecz trudni się obrotem nieruchomościami, co wynika z zapisów Krajowego Rejestru Sądowego.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem SKO, że nieruchomości będące przedmiotem obrotu przedsiębiorcy należą stricte do kategorii nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Według skarżącej działalność gospodarcza winna być prowadzona w tej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: P.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organy prawidłowo uznały, że sporna nieruchomość tj. grunt i zlokalizowane na niej budynki, jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i mają do niej zastosowanie najwyższe stawki podatkowe. Poza sporem pozostaje zaś zadeklarowana przez skarżącą powierzchnia nieruchomości oraz powierzchnia użytkowa budynków.

Orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że nieruchomości będące w posiadaniu skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, mogą być i są wykorzystywane przez nią do prowadzenia działalności gospodarczej, w konsekwencji podlegają opodatkowaniu według stawek podwyższonych, jako nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast skarżąca, odwołując się do wyroków Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 oraz z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, wskazuje, że sporna nieruchomość nie była przez nią wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a została nabyła jedynie w celu jej dalszej odsprzedaży.

Odnosząc się do tak zarysowanego przedmiotu sporu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie zaś do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z zastrzeżeniem ust. 2a.

Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 2 pkt 3 u.p.o.l.).

Wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, iż o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" nie realizuje wyłącznie celu fiskalnego, przez co prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie naruszenia prawa do własności. Jednocześnie zaskarżonej regulacji nie można uzasadnić ochroną interesu publicznego, co prowadzi do wniosku, że nie są w tym przypadku spełnione przesłanki testu proporcjonalności. Tym samym zaskarżoną regulację Trybunał uznaje za sprzeczną również z art. 31 ust. 3 oraz art. 84 Konstytucji. Nieproporcjonalność ingerencji w konstytucyjne prawo własności Trybunał upatruje w braku precyzyjnych kryteriów, poza samym posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę, pozwalających ustalić występowanie faktycznego lub potencjalnego związku gruntu lub budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z tych względów zastosowanie wyższej stawki podatkowej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) wyłącznie na podstawie kryterium posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą stanowi nieproporcjonalną ingerencję w prawo do własności tych podmiotów.

Zaznaczyć należy, że powyższy wyrok Trybunału zapadł na tle stanu faktycznego, w którym podatnik jest osobą fizyczną będącą przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą i posiada nieruchomości przeznaczone wyłącznie na użytek prywatny.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ zasadnie wskazał, że skutkiem powołanego orzeczenia Trybunału jest eliminacja takiej wykładni art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.l., która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się jedynie do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zatem przy badaniu związku gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej należy ustalić na czym polega związek poszczególnych przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą, jakie obiektywne i konkretne okoliczności wskazują na istnienie takiego powiązania, choćby potencjalnego, w realiach indywidualnej sprawy.

Natomiast w drugim z wyroków Trybunału, do których odwołuje się skarżąca (z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15) orzeczono, że przepis art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką do zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie takiej działalności przez osobę będącą jego współwłaścicielem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust.1 i 2 oraz 84 Konstytucji.

Orzeczenie to zapadło w stanie faktycznym, gdzie współwłaścicielami gruntu byli małżonkowie, z których tylko jeden był przedsiębiorcą, zaś grunt został zakupiony do majątku prywatnego i nie był w żaden sposób powiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą. W takim przypadku przy istniejącej współwłasności, zgodnie z regułami wykładni prokonstytucyjnej nie może być on opodatkowany stawką przewidzianą dla działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak w uzasadnieniu wyroku Trybunał stwierdził, że jeżeli osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. O tym, że nieruchomość taka wchodzi w skład przedsiębiorstwa świadczy np.: wprowadzenie jej do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych i rozpoznawanie wydatków na jej utrzymanie jako kosztów uzyskania przychodów w podatkach dochodowych, treść aktu notarialnego, źródła sfinansowania zakupu. Jeżeli więc nieruchomość stanowi współwłasność kilku osób, będących i niebędących przedsiębiorcami, to wówczas fakt włączenia jej do przedsiębiorstwa jednej z nich powoduje obowiązek zapłaty podatku według stawki najwyższej solidarnie przez wszystkich.

Podkreślenia wymaga, że ww. wyroki zapadły na kanwie spraw dotyczących przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, w którego przypadku możliwe jest rozróżnienie mas majątkowych: prywatnej i przedsiębiorcy. Ponadto wypowiedź Trybunału nawiązuje do składników majątku, które nie są i jednocześnie nie mogą nawet potencjalnie być wykorzystane w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika. Spółka tymczasem koncentruje się na okoliczności, że sporna nieruchomość nie jest i nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, unikając wypowiedzi co do zdatności tej nieruchomości do takiego wykorzystania w przyszłości.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie SKO słusznie uznało, odwołując się do poglądów orzecznictwa, że grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (tak np. wyrok NSA z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 23/21). Nie ma przy tym znaczenia czy i w jakiej części obiekty takie zostały faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21, Sąd wskazał, że jeżeli jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Według NSA, za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:

- wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) k.c., w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub

- przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub

- nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo

- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

W przekonaniu Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie przyjęto, że jedyną formą aktywności skarżącej spółki jest wykonywanie działalności gospodarczej, a zatem posiadane przez nią nieruchomości stanowiące grunt oraz zlokalizowane na niej budynki, co do których spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności świadczących o braku potencjalnej choćby możliwości ich gospodarczego wykorzystania, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i winny być opodatkowane wyższą stawką podatkową.

Z akt sprawy wynika bowiem, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest przedsiębiorca, będący osobą prawną (spółką kapitałową), wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą, o czym świadczy ujawniony w KRS wpis dotyczący przedmiotu prowadzonej działalności. Jako jeden z przedmiotów działalności wskazano zresztą "kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", co dodatkowo potwierdza, że faktyczne wykorzystywanie przez spółkę tych nieruchomości nie ma znaczenia dla ich kwalifikacji jako związanych z działalnością gospodarczą. Sama zaś skarżąca podkreśla, że trudni się obrotem nieruchomościami i nabywała sporną nieruchomość w celu jej dalszej odsprzedaży. W ocenie Sądu okoliczności te bezsprzecznie świadczą o związaniu przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą Spółki.

W świetle zarzutów skargi, należy jeszcze raz podkreślić, że okoliczność, iż skarżąca nie użytkuje fizycznie spornych nieruchomości w okresie między ich nabyciem, a sprzedażą i nie korzysta bezpośrednio z nich, nie oznacza, że nieruchomości takie nie są związane z jej działalnością gospodarczą.

Nadmienienia wymaga, że grunty i budynki będące w posiadaniu spółki prawa handlowego tylko w wyjątkowych, niezależnych od przedsiębiorcy przypadkach (tzn. w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej) mogą być uznane za niezwiązane z działalnością gospodarczą. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje - skarżąca nie powołuje się na jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej na spornych nieruchomościach.

Z przedstawionych względów zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd uznał za niezasadne.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie oraz prawidłowo zinterpretowały przesłanki opodatkowania spornych przedmiotów opodatkowania. Wbrew twierdzeniem skargi, nie ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że znajdowały się one w posiadaniu przedsiębiorcy, bowiem dokonując kwalifikacji spornych nieruchomości na gruncie ustawy podatkowej wzięły pod uwagę formę i rodzaj działalności prowadzonej przez skarżącą, charakter i ich przeznaczenie oraz niewystąpienie jakichkolwiek okoliczności wskazujących na brak możliwości jej wykorzystania w działalności gospodarczej.

Nie stwierdzając zatem w kontrolowanej sprawie naruszenia prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.