Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 40/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 i 5, art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 233 par. 1 pkt 1, art. 13  par. 1 pkt 2 lit a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2023 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 3 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej jako "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, dalej jako "O.p."), art. 26 ust. 1 i 5, art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz.1857 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT"), po rozpatrzeniu odwołania T. P. S.A.

z siedzibą w T. (dalej jako "Spółka", "strona" lub "skarżąca") od decyzji Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (dalej jako "organ I instancji") nr [...] z 15 marca 2022 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. za naruszenie przepisów ustawy SENT, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 1 lipca 2021 r. w miejscowości R., funkcjonariusze organu I instancji, przeprowadzili kontrolę ciągnika marki W. o nr rej. [...] wraz z naczepą - cysterna o nr rej. [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że ww. środkiem transportu przewożony był gaz LPG w ilości 36.300 litrów (klasyfikowany do kodu CN2711), na podstawie zbiorczego zgłoszenia przewozu: [...], obejmującego siedem zgłoszeń, tj. [...] (przewozy w momencie kontroli zostały już zrealizowane) oraz [...] (objęte kontrolą). Przewoźnikiem była Spółka. W trakcie kontroli poddano weryfikacji zgłoszenia objęte kontrolą ustalając, że w zgłoszeniach jako środek transportu wpisano pojazd o nr rej. [...] podczas gdy faktycznie przewóz był realizowany środkiem transportu o nr rej. [...] wraz z naczepą - cysterną o nr rej. [...]. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół z 1 lipca 2021 r. wraz z notatką służbową z ww. dnia.

Postanowieniem z 9 grudnia 2021 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w związku

z nieprawidłowościami w zgłoszeniach przewozu towaru: [...]. Pismem z 25 stycznia 2022 r. organ I instancji poinformował Spółkę o regulacjach zawartych w art. 26 ust. 3 ustawy SENT, wskazując jednocześnie na możliwość przedstawienia przez stronę informacji czy w jej ocenie zachodzą okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli. Wskazał również dokumenty jakie strona winna złożyć dla uzasadnienia odstąpienia od nałożenia kary. W dniu 11 lutego 2022 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty finansowe Spółki oraz stanowisko w sprawie. Postanowieniem z 15 lutego 2022 r. organ I instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Decyzją nr [...] z 15 marca 2022 r. organ I instancji działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o SENT nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł. za zgłoszenie w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz odstąpił od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości po 10 000,00 zł. za zgłoszenia w [...] i w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, ze względu na interes publiczny.

Pismem z 4 kwietnia 2022 r. strona złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji wnosząc o jej uchylenie w części nakładającej na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Strona zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie:

- art. 165 § 2 i § 4 O.p. poprzez niezasadne wszczęcie i prowadzenie postępowania wobec przewoźnika,

- art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zgłoszeń przewozu towarów oraz zgłoszeń obrotu paliwami opałowymi z dnia 28 sierpnia 2019 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru, w sytuacji, gdy zgłoszenia zawierające dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, zostały przesłane do rejestru zgłoszeń w sposób zbiorczy przez podmiot wysyłający, nie zaś przez przewoźnika,

- art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez błędne ustalenie, że przewoźnik dokonał zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczące towaru,

w sytuacji gdy podmiotem, który przesłał dane do rejestru, był podmiot wysyłający,

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie

i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, pomimo dokonanych przez organ ustaleń, że w niniejszej sprawie nie doszło do uszczuplenia podatku, stwierdzone uchybienia nie stworzyły realnego zagrożenia uszczuplenia przez stronę dochodów podatkowych budżetu państwa, przewozy nie były dokonywane w ramach oszustwa, czy też innych przestępstw, nieprawidłowości zdarzyły się jednokrotnie, w związku z czym nie można stwierdzić

u strony niedbałości czy nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów,

- art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za jeden przewóz w związku z podaniem danych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, wyłącznie wskutek uznania, że zostanie w ten sposób spełniony charakter prewencyjny i dyscyplinujący

w odniesieniu do kolejnych przewozów oraz wskutek uznania, że w realiach niniejszej sprawy zasadne jest zastosowanie w stosunku do jednego zgłoszenia środków niezbędnych dla osiągnięcia celu ustawy SENT, - art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie

i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno interes publiczny, jak i ważny interes przewoźnika przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej również w zakresie zgłoszenia [...].

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia "ważnego interesu przewoźnika", co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie została spełniona przesłanka ważnego interesu przewoźnika uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym,

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT poprzez błędne ustalenie, że interes publiczny nie przemawia za odstąpieniem od nałożenia na przewoźnika kary w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, na skutek nieuwzględnienia w tym zakresie celu wprowadzenia ustawy SENT, a także szeregu okoliczności dotyczących stwierdzonego naruszenia, w tym m.in. jego przyczyn, postawy przewoźnika w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli, niezwłocznego usunięcia stwierdzonego uchybienia, dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności przez przewoźnika,

- art. 210 § 4, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę legalizmu, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wyjaśnienia okoliczności i stanu faktycznego sprawy istotnego w świetle przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej,

o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT,

- art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności i zastosowanie środków (kary) niewspółmiernych względem celu, jaki realizować ma ustawa SENT.

Rozpoznając sprawę, organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przytoczył treść przepisów ustawy SENT mających zastosowanie

w niniejszej sprawie, w tym art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c), art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 1a ww. ustawy. Wskazał, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu zbadał przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej pod kątem proporcjonalności nałożenia kary pieniężnej w odniesieniu do całokształtu okoliczności stanu faktycznego.

W kontrolowanych zgłoszeniach SENT funkcjonariusze stwierdzili wpisany inny numer rejestracyjny naczepy niż ten za którym faktycznie realizowany był przewóz. Przewoźnik w trakcie kontroli zaktualizował numer rejestracyjny naczepy a towar został dostarczony do miejsc dostarczenia towaru wskazanych w kontrolowanych zgłoszeniach. Ponadto organ I instancji zauważył, że strona w okresie od 1 lipca 2021 r. do 8 marca 2022 r. jako przewoźnik zrealizowała 19780 przewozów, w tym skontrolowano 1298 zgłoszeń. W systemie finansowo-księgowym Zefir2, na dzień wydania decyzji, nie zarejestrowano decyzji wymiarowych odnośnie nałożenia kary pieniężnej dla przewoźnika, także w rejestrze kontroli K2 - brak zakończonych postępowań z ustawy SENT dla ww. podmiotu.

Dyrektor IAS wskazał, że po zbadaniu całokształtu okoliczności przewozu towarów realizowanego według przedmiotowych zgłoszeń, organ I instancji trafnie uznał, że w niniejszej sprawie interes publiczny przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej co do dwóch zgłoszeń przewozu, tj. [...], [...] ponieważ w interesie publicznym nie leży nałożenie w sumie kilkudziesięciotysięcznej kary pieniężnej na przewoźnika. Stosunek kar, które miałyby zostać nałożone za przewozy dokonywane w tym samym czasie, tym samym transportem byłby bowiem niewspółmiernie wysoki. Jednocześnie organ zauważył, że stwierdzone uchybienia nie stworzyły realnego zagrożenia uszczuplenia przez stronę dochodów podatkowych budżetu państwa. Przewozy nie były uznane za próbę oszustwa, czy też inne przestępstwa. Nieprawidłowości te zdarzyły się jednokrotnie, dlatego nie można stwierdzić u strony niedbałości czy nienależytej staranności

w prowadzeniu swoich interesów. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za jeden przewóz (wobec bezspornego stwierdzenia naruszenia przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT)

w związku z podaniem danych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, spełniało będzie charakter prewencyjny i dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów. Zatem organ uznał, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej

w wysokości 20 000,00 zł za dwa przewozy, zgodne będzie z zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu.

W interesie publicznym nie jest nałożenie na stronę kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuściła się uchybienia, które powieliła w trzech zgłoszeniach objętych tym samym środkiem transportu, w tym samym czasie. Interes publiczny nie wymaga nakładania kary w stosunku do każdego zgłoszenia z osobna. Natomiast

w stosunku do jednego zgłoszenia organ zastosował środki niezbędne właśnie dla osiągnięcia celu ustawy SENT, którym jest m.in. prewencja i zwiększenie skuteczności kontroli w zakresie obrotu towarami "wrażliwymi".

Dyrektor IAS podtrzymał w całości stanowisko organu I instancji zawarte w jego decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Spółki powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dodatkowo wyjaśnił, że kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno -skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. Ustawa SENT nie przewiduje możliwości różnicowania odpowiedzialności przewoźników w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków wynikających z ustawy SENT lub stopnia zawinienia. W przypadku ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego czy wpisanie nieprawidłowych danych było celowym działaniem podmiotu, czy też wynikało z błędu ludzkiego. Ustawa nie przewiduje bowiem możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z powodu braku winy podmiotu przy wpisaniu w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym ani od uszczuplenia w podatkach. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. W uzasadnieniu projektu ustawy SENT zapisano bowiem, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar

z uwagi na sposób ich wymierzania jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełnienia i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne.

Dyrektor DIAS zauważył, że jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji dokonano analizy przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych w zakresie wyjaśnienia pojęć ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, pomocy publicznej. Analiza dokumentów finansowych przedłożonych przez Spółkę wskazuje na stabilną kondycję finansową strony. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej wyrażone w art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie jest zaś tożsame z umorzeniem zaległości podatkowej, o którym mowa w art. 67a O.p. Nie jest zatem konieczne przy prowadzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z ustawy SENT gromadzenie dowodów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej podmiotu w tak szerokim zakresie jak do umorzenia zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia pozostaje również ocena samego przewinienia

w kontekście interesu publicznego. Podanie nieprawidłowych danych dotyczących środka przewozowego, tj. elementów przedmiotowo istotnych z uwagi na celowość ustawy, tj. monitorowanie przewozu towarów, może być zdaniem organu odwoławczego oznaką braku nadzoru nad prawidłowym wypełnianiem obowiązków.

Organ odwoławczy zauważył, że orzeczona jednostkowa kara pieniężna za powyższą sytuację nie będzie miała istotnego przełożenia na finanse Spółki a powinna mieć przełożenie na położenie większego nacisku na prawidłowe wypełnianie obowiązków ustawowych. Oczywistym jest, że zapłata kary zawsze stanowi dodatkowe obciążenie finansowe Spółki, ale trzeba pamiętać, że jest to skutek jej działań czyli niewykonania obowiązków wynikających z ustawy SENT. Mając na celu interes publiczny rozumiany jako synergia interesu publicznego z interesem strony (przewoźnika) organ I instancji prawidłowo przyjął, że wymierzenie kary w wysokości 10.000 zł., będzie spełniało swój charakter w kontekście prewencji oraz osiągnie swój cel dyscyplinujący. Natomiast odstąpienie od kary w łącznej kwocie 20.000 zł. za przewinienie chociaż bezsporne, wskaże Spółce drogę do poprawy nadzoru nad wypełnianiem obowiązków ustawowych.

Organ odwoławczy za nieuprawniony uznał zarzut naruszenia art. 165 § 2 i § 4 O.p. poprzez niezasadne wszczęcie i prowadzenie postępowania wobec przewoźnika. Spółka kwestionuje bowiem wszczęcie wobec niej postępowania twierdząc, że to podmiot wysyłający odpowiada za uzupełnienie zgłoszenia a nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli są efektem nierzetelnego wykonywania obowiązków przez ten podmiot. Z zarzutem tym nie można się zgodzić z tej przyczyny, że to przewoźnik odpowiada za prawidłowość danych w zgłoszeniu wskazanych w art. 5 ust. 4 ustawy SENT. Stosownie do treści ww. przepisu w przypadku przewozu towaru, rozpoczynającego się na terytorium kraju, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Z przepisów jednoznacznie wynika, że numer rejestracyjny środka przewozowego uzupełnia przewoźnik (vide: art. 5 ust. 4), obowiązek ten nie spoczywa na podmiocie wysyłającym (vide: art. 5 ust. 1) a nie odbierającym (vide: art. 6 ust.1). Obowiązek ten, co literalnie wynika z przepisów, tj. wskazanie do uzupełnienia zgłoszenie o numer rejestracyjny środka transportu, wpisuje się w obowiązki przewoźnika (vide: art. 5 ust. 4 lit. c). Powyższe jest tak skonstruowane, ponieważ to przewoźnik posiada najdokładniejszą wiedzę odnośnie środka transportu, którym będzie realizowany dany przewóz. Postępowanie zostało więc wszczęte w sposób prawidłowy wobec podmiotu, który dopuścił się przewinienia ustawowego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT w zw. z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów

w sprawie zgłoszeń przewozu towarów oraz zgłoszeń obrotu paliwami opałowymi z dnia 28 sierpnia 2019 r. (Dz. U. 2021, poz. 1345), organ odwoławczy wskazał, że zgodnie

z art. 7a ustawy SENT - ze względu na specyfikę rodzaju przewozu, towarzyszące mu warunki techniczne, specyfikę przewozu danego towaru lub rodzaj transakcji podlegającej zgłoszeniu jednym zgłoszeniem można objąć więcej niż jedną przesyłkę

w rozumieniu art. 3 ust. 3 - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 7 ustawy SENT. Zgodnie zaś z § 7 ww. rozporządzenia, podmiot wysyłający, który jest jednocześnie przewoźnikiem albo dokonuje czynności, o której mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy w imieniu przewoźnika i dokonuje jednym środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a ustawy, przewozu towarów będących przedmiotem co najmniej dwóch dostaw towarów albo jednej dostawy towarów,

w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.

z 2021 r. poz. 685, 694, 802, 1163 i 1243), do co najmniej dwóch miejsc dostarczenia towaru, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, załadowanych w składzie podatkowym albo przewożonych bezpośrednio po ich objęciu procedurą celną dopuszczenia do obrotu, może przesłać do rejestru zgłoszeń w sposób zbiorczy zgłoszenia, które zawierają dane, o których mowa w art. 5 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy, dla każdego podmiotu odbierającego i miejsca dostarczenia towaru, oraz łączną ilość, masę brutto lub objętość towaru będącego przedmiotem przewozu. W przedmiotowej sprawie przepis ten nie będzie miał zastosowania, gdyż podmiot wysyłający nie był jednocześnie przewoźnikiem, zaś strona w trakcie całego postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że podmiot wysyłający dokonywał czynności o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT w imieniu przewoźnika. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że to Spółka była przewoźnikiem w niniejszej sprawie i nie jest to również kwestionowane przez stronę. Dlatego też powyższy zarzut jest bezzasadny, jako nie mający oparcia w przepisach wyżej powołanej ustawy.

Dyrektor DIAS zaznaczył, że Spółka działa w branży towarów "wrażliwych" i jako podmiot profesjonalny obowiązują ją zaostrzone standardy, jeśli chodzi o znajomość

i stosowanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Realizując przewóz towaru podlegający monitorowaniu winna mieć świadomość konsekwencji, a przede wszystkim sankcji związanych z zaniechaniem wypełniania obowiązków nałożonych przepisami ustawy. Realizując przewozy objęte monitorowaniem strona winna podjąć takie działania, by zapobiec naruszaniu przepisów. Jednocześnie należy pamiętać, że za niedopełnienie obowiązków poprzez zaniedbanie czy brak należytej organizacji pracy, odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca lub osoba odpowiedzialna i reguła taka jest stosowana we wszystkich sektorach życia gospodarczego jak i społecznego. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie w wyniku kontroli zgłoszeń [...],stwierdzono, że w systemie SENT jako środek transportu zgłoszono cysternę o nr rejestracyjnym [...], podczas gdy w rzeczywistości przewóz był realizowany cysterną o nr rejestracyjnym [...]. Powyższe jednoznacznie świadczy, że zostały naruszone obowiązki wynikające z ustawy. Spółka jako przewoźnik nie dopełniła obowiązków wynikających z art 5 ust. 4 ustawy SENT. Również w niniejszej sprawie nie pełniła jednocześnie roli wysyłającego i przewoźnika, a co za tym idzie powołany w sprawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów nie będzie miał tu zastosowania. Błędna interpretacja przywołanego przepisu i przerzucanie odpowiedzialności na podmiot wysyłający należy uznać jedynie za przyjętą linię obrony. Spółka naruszyła obowiązki wynikające z ustawy SENT i to jest okoliczność bezsporna. Pomimo tego, organ I instancji kierując się interesem publicznym odstąpił od kary co do dwóch zgłoszeń SENT, a tylko w jednym przypadku uznał za zasadne nałożenie kary. W niniejszej sprawie do naruszenia prawa doszło, a kara została nałożona aby spełniła cel związany z prewencją i w takim kontekście nałożoną karę należy rozpatrywać.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasad ogólnych postępowania w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p., Dyrektor DIAS stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z zasadami postępowania określonymi w ww. ustawie, które obligują organ do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

a w toku postępowania do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu.

W uzasadnieniu decyzji wskazał przesłanki natury formalnej oraz merytorycznej, które legły u podstaw odmowy odstąpienia od wymierzenia kary co do jednego zgłoszenia, co zostało obszernie omówione, z odniesieniem do orzecznictwa sądowego. Zaufanie obywateli do organów państwa, w ocenie organu odwoławczego nie może się opierać na wydaniu decyzji zgodnej z oczekiwaniem strony. Tylko wtedy ta zasada będzie spełniona, gdy rozstrzygnięcie zostanie wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami

i po obiektywnym zbadaniu całości materiału dowodowego, co miało miejsce

w niniejszej sprawie. Ustawa SENT bardzo precyzyjnie określa obowiązki podmiotów uczestniczących w łańcuchu przewozu towarów i jednocześnie w żadnym jej miejscu nie uzależnia wymierzenia kary od stopnia zawinienia. Jest ona tak skonstruowana, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Obowiązki wynikające z art. 5 ust. 4 ustawy SENT zostały naruszone i są to obiektywnie stwierdzone okoliczności. W niniejszej sprawie przewoźnik dopuścił się uchybienia ustawowego w związku z powyższym została na niego nałożona kara wynikająca

z ustawy. Spółka miała również możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu przed organami obu instancji. Decyzja organu I instancji została wydana w sposób obiektywny, spełniający zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 210 O.p., w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia zostały oparte na dowodach zgromadzonych w postępowaniu, wszechstronnie rozpatrzonych z punktu widzenia przesłanek zawartych w materialno-prawnej podstawie rozstrzygnięcia. Przyczyna

i zasady zastosowania zarówno art. 24 ust. 1 pkt, jak i art. 24. ust. 3 ustawy SENT zostały wyjaśnione w zaskarżonej decyzji. Organ I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił też argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia,

w związku z powyższym przedmiotowe zarzuty w ocenie organu odwoławczego należy uznać za bezpodstawne.

Odnośnie zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności, organ odwoławczy zauważył, że kwestia ta nie należy do oceny organu. Jak wynika z ustawy SENT, wysokość kar jest zależna od stopnia i rodzaju przewinienia. Takie stanowisko reprezentują również sądy w swoim orzecznictwie: "wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego

z naruszenia prawa (vide: WSA w Olsztynie w wyroku z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/OI 572/18). Ustawodawca w obrębie ustawy SENT wprowadził zróżnicowany wymiar kar pieniężnych za poszczególne naruszenia uwzględniając przy tym zasadę proporcjonalności pomiędzy stwierdzonym naruszeniem prawa, a jego skutkami

w znaczeniu społeczno-gospodarczym. Nie można wobec tego dokonywać wykładni przepisów ustawy w sposób, który prowadziłby do zniweczenia jej celu. Gdyby nałożenie kary pieniężnej w sytuacji faktycznej niezgodności stanu deklarowanego

w SENT i stanu rzeczywistego danego przewozu, miało naruszać zasadę proporcjonalności, to oznaczałoby to, że cała ustawa ją narusza, a to by przeczyło racjonalności ustawodawcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach z 6 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/G1 780/19).

Reasumując, Dyrektor DIAS wskazał, że w niniejszej sprawie, organ I instancji kierując się interesem publicznym i zasadą miarkowania kary, postanowił jednak odstąpić od wymierzenia kary za dwa przewinienia licząc, że takie podejście (mimo że przewinienia są bezsporne) wpłynie na zmianę stanowiska Spółki i spowoduje bardziej efektywny nadzór nad realizacją wymagań wynikających z ustawy SENT. Należy podkreślić, że odstąpienie od kary pozwoli również na niegenerowanie kosztów, co może przekładać się na kondycję firmy. Jednak nie należy zapominać, że nakładane kary to efekt działania lub bezczynności firmy i w konsekwencji konieczność ponoszenia kosztów związanych z nieprzestrzeganiem obowiązków ustawowych. Dlatego też stwierdzić należy, że stanowisko organu I instancji było prawidłowe, znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym i przepisach regulujących przedmiotową materię.

Pismem z 8 grudnia 2022 r. Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego

w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 210 § 4, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę legalizmu, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego

i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy istotnego w świetle przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za jeden przewóz w związku z podaniem danych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, wyłącznie wskutek uznania, że wymierzenie kary będzie spełniało swój charakter w kontekście prewencji oraz osiągnie cel dyscyplinujący oraz wskutek uznania, że w realiach niniejszej sprawy zasadne jest zastosowanie

w stosunku do jednego zgłoszenia środków niezbędnych do osiągnięcia celu ustawy SENT;

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie

i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, pomimo dokonanych przez organy ustaleń, że w niniejszej sprawie nie doszło do uszczuplenia podatku, stwierdzone uchybienia nie stworzyły realnego zagrożenia uszczuplenia przez stronę dochodów podatkowych budżetu państwa, przewozy nie były dokonywane w ramach oszustwa, czy też innych przestępstw, nieprawidłowości zdarzyły się jednokrotnie, w związku z czym nie można stwierdzić

u skarżącej niedbałości czy nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów;

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez ich niezastosowanie

i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno interes publiczny, jak i ważny interes przewoźnika przemawiały za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej również w zakresie zgłoszenia [...];

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT poprzez błędną i zawężającą wykładnię pojęcia ważnego interesu przewoźnika, co skutkowało niesłusznym uznaniem, że nie została spełniona przesłanka ważnego interesu przewoźnika uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym;

- art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c) ustawy SENT poprzez błędne uznanie, że interes publiczny nie przemawia za odstąpieniem od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnych ze stanem faktycznym, na skutek nieuwzględnienia w tym zakresie celu ustawy SENT oraz zasady proporcjonalności, a także szeregu okoliczności dotyczących stwierdzonego naruszenia;

3. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności i zastosowanie środków (kary) niewspółmiernych względem celu, jaki realizować ma ustawa SENT.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji

w zaskarżonym zakresie, umorzenie w zaskarżonym zakresie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej ocenie organy obu instancji błędnie uznały, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy SENT za zgłoszenie

w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazała, że nie jest w interesie publicznym działanie organów polegające na nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych (z punktu widzenia również podatkowego) omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT (wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1133/19, wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 450/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt HI SA/Wr 423/18). Takie działanie organów nie powodowałoby budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a także mogłoby stanowić nadmierny legalizm. Nie ma interesu publicznego w tym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych i zostały usunięte w całości lub w znacznej części w toku kontroli (por. wyrok z 11 września 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 450/19). W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie interesu publicznego,

o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT obejmuje również m.in. także takie okoliczności jak stosunek kar nałożonych za przewozy dokonywane w tym samym czasie tym samym transportem do dochodu przewoźnika z tych przewozów, ustalenie czy stwierdzone uchybienia stwarzają realne zagrożenia uszczuplenia przez dany podmiot dochodów podatkowych budżetu państwa, czy są dokonywane w ramach oszustwa, czy też innych przestępstw, czy nieprawidłowości te zdarzyły się jednokrotnie (sporadycznie) czy też występują na tyle często u tego przewoźnika, że świadczą o co najmniej niedbałości, nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów, czy nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika ma charakter prewencyjny czy też dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów. Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można także pominąć też okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy przewoźnika w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli, dotychczasowego sposobu prowadzenia działalności, tego, czy naruszenie wiązało się z realnym zagrożeniem interesów Państwa, a także czy nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT (tak uzasadnienie wyroku NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20; por. także uzasadnienie wyroku NSA

z 25 lutego 2022 r., II GSK 13/22 i wyroku NSA z 14 października 2021 r., II GSK 1343/21).

Skarżąca wskazała, że prowadzi swoją działalność w sposób legalny, pieczołowity i z zachowaniem należytej staranności, regularnie wykonując swoje zobowiązania wobec Skarbu Państwa. W zgłoszeniu przewozu towarów SENT zawarte były wszystkie dane pozwalające zidentyfikować konieczne elementy potwierdzające legalność dokonywanego przewozu. Kierujący pojazdem posiadał w chwili kontroli niezbędne dokumenty, które okazał funkcjonariuszom przeprowadzającym czynności kontrolne. Stwierdzona oczywista omyłka w zakresie numeru rejestracyjnego pojazdu nie była zamierzona oraz nie skutkowała wprowadzeniem organów w błąd co do towaru i jego właściwości, podmiotu przewoźnika, miejsc załadunku/wyładunku. Podkreślenia wymaga także, że stwierdzoną nieprawidłowość w zakresie numeru rejestracyjnego naczepy niezwłocznie usunięto, jeszcze w trakcie kontroli. Ponadto, biorąc pod uwagę ogólną liczbę zarejestrowanych zgłoszeń SENT dotyczących przewozów realizowanych przez skarżącą, zaistniałą sytuację należy ocenić bez wątpienia jako mającą charakter incydentalny. Omyłkowe ujawnienie pierwotnie w zgłoszeniu SENT niewłaściwego numeru rejestracyjnego naczepy nie utrudniło w żadnej mierze możliwości monitorowania objętego ustawą SENT przewozu, ani przeprowadzenia czynności kontrolnych. W czasie kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych. Przewóz był zatem widoczny dla potrzeb kontroli od momentu jego rozpoczęcia. Wskazane okoliczności - mające w świetle powyższych rozważań zasadnicze znaczenie dla oceny, czy odstąpienie od nałożenia kary leży w interesie publicznym - nie zostały w istocie uwzględnione w odniesieniu do zgłoszenia w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym. Prawidłowa ocena wskazanych wyżej okoliczności, szczególnie w świetle celu ustawy SENT oraz zasady proporcjonalności, uwzględniająca także charakter popełnionego naruszenia, powinna prowadzić do odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.

W ocenie skarżącej, organy obu instancji niesłusznie uznały, że zasadnym jest nałożenie jednej kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za jeden przewóz w związku z podaniem danych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym. Kara

w niniejszej sprawie została nałożona z pominięciem szeregu okoliczności, przemawiających za odstąpieniem od jej nałożenia, w tym także okoliczności, które organ słusznie uwzględnił przy dwóch pozostałych zgłoszeniach. Nie ulega wątpliwości, że nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika w okolicznościach niniejszej sprawy

w świetle założeń leżących u podstaw wprowadzenia ustawy SENT nie jest uzasadnione. Prawidłowa ocena wskazanych wyżej okoliczności, szczególnie w świetle celu ustawy SENT, uwzględniająca także charakter popełnionego naruszenia, powinna prowadzić do odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej. Kwota 10 000,00 zł nie jest kwotą symboliczną, a jej wydatkowanie dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zawsze stanowić będzie dolegliwość. Nałożenie kary powinno być w pierwszej kolejności zależne od stwierdzonego naruszenia, a nie od sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Sytuacja finansowa przedsiębiorcy nie może sama w sobie wykluczać odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, także przy ocenie przesłanki "ważnego interesu przewoźnika". Tym samym do naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy SENT doszło również poprzez błędną wykładnię pojęcia "ważnego interesu przewoźnika". W konsekwencji doszło też do naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191

i art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego z punktu widzenia zastosowania przewidzianej w art. 24 ust. 3 ustawy SENT instytucji, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za zgłoszenie w [...] numerów rejestracyjnych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym. Odstąpienie od obowiązku nałożenia kary, przy spełnieniu umożliwiających odstąpienie przesłanek nie podważa w żadnej mierze funkcji prewencyjnej i dyscyplinującej kar. Niezasadne pozostaje karanie podmiotu prowadzącego działalność w sposób legalny i pieczołowity, zwłaszcza mając na uwadze charakter stwierdzonego uchybienia. Nie ulega zaś wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy nałożona kara pozostaje nieproporcjonalna w stosunku do wagi stwierdzonego naruszenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia

w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora DIAS utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł. za naruszenie przepisów ustawy

SENT.

Ustalenia co do stanu faktycznego niniejszej sprawy nie są sporne. Poza sporem pozostaje, że w dniu 1 lipca 2021 r. w miejscowości R., funkcjonariusze organu I instancji, przeprowadzili kontrolę ciągnika marki W. o nr rej. [...] wraz

z naczepą - cysterna o nr rej. [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, że ww. środkiem transportu przewożony był gaz LPG w ilości 36.300 litrów, na podstawie zbiorczego zgłoszenia przewozu: [...], obejmującego siedem zgłoszeń, tj. [...] (przewozy w momencie kontroli zostały już zrealizowane) oraz [...] (objęte kontrolą). Przewoźnikiem była Spółka. W trakcie kontroli poddano weryfikacji zgłoszenia objęte kontrolą ustalając, że w zgłoszeniach jako środek transportu wpisano pojazd o nr rej. [...]/[...] podczas gdy faktycznie przewóz był realizowany środkiem transportu o nr rej. [...] wraz z naczepą - cysterną o nr rej. [...].

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny kwestii zasadności nałożenia na skarżącą kary na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT.

Zdaniem skarżącej organy obu instancji niesłusznie uznały, że zasadnym jest nałożenie jednej kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł za jeden przewóz w związku z podaniem danych środka transportu niezgodnie ze stanem faktycznym. Kara została bowiem nałożona z pominięciem szeregu okoliczności, przemawiających za odstąpieniem od jej nałożenia, w tym także okoliczności, które organ słusznie uwzględnił przy dwóch pozostałych zgłoszeniach.

W ocenie zaś organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ocenił

i wyważył zastosowanie w sprawie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT nie przekraczając granic uznania administracyjnego.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska skarżącej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa ustawa SENT. Art. 3 ust. 1 tej ustawy określa elementy, składające się na system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów

z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1477) - w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711-propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość

w przesyłce (§ 1 pkt 4 rozporządzenia).

Celem ustawy o SENT jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów na terytorium kraju. Ten akt normatywny wprowadził także odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem tych towarów, podmiotu wysyłającego, przewoźnika, kierującego transportem oraz podmiotu odbierającego. Zgodnie z art. 4 ust. 1-4 ustawy SENT środkiem technicznym służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, zwany dalej

w ustawie "rejestrem". Jest on prowadzony w systemie teleinformatycznym i gromadzi dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli. Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej. W celu zapewnienia przestrzegania ustawowych obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia dokumentu zastępującego zgłoszenie, sprawowana jest kontrola przewozu towarów. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego ze stanem faktycznym.

W przypadku przewozu towaru, rozpoczynającego się na terytorium kraju, podmiot wysyłający jest obowiązany, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

Stosownie do art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c ustawy SENT w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Zgodnie z art. 2 pkt 11 lit. a ustawy SENT środek transportu oznacza pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodnie ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

W niniejszej sprawie skarżąca miała status przewoźnika, a kontrola przewozu towaru dokonana przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w dniu 1 lipca 2021 r. stwierdziła błędny numer rejestracyjny środka transportu w trzech zgłoszeniach. Okoliczność błędnego uzupełnienia przez skarżącą trzech zgłoszeń przed rozpoczęciem przewozu nie jest kwestionowana przez skarżącą. Sporna jest natomiast ocena doniosłości tego faktu w świetle przepisów ustawy SENT. Skarżąca podkreślała również, że podanie błędnego numeru rejestracyjnego w trzech zgłoszeniach SENT było omyłkowe, miało charakter nieistotny i niemogący powodować jakichkolwiek uszczupleń po stronie Skarbu Państwa.

Wyjaśnić należy, że ustawa o SENT nie przewiduje uznania oczywistej omyłki

w zgłoszeniu za przypadek, który nie jest objęty przepisem art. 24 ust. 1 pkt 2. Przepis ten przewiduje karę pieniężną za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym bez zróżnicowania charakteru niezgodności i jej wagi. Nie przewiduje także możliwości miarkowania kary ani odstąpienia od jej wymierzenia z powodu popełnienia oczywistej omyłki. Kary nakładane na podstawie ustawy SENT opierają się na odpowiedzialności obiektywnej, niezależnej od tego, czy w danym przypadku niewpisanie danych do zgłoszenia SENT było wynikiem błędu, zaniedbania strony, czy nastąpiło umyślnie. Przepisy ustawy SENT zostały tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Dane niezgodne ze stanem faktycznym, to dane sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy, rozbieżne od niego. Nie bez powodu przecież w przepisie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT użyty został kategoryczny zwrot "nakłada się karę pieniężną" poprzedzony zwrotem "zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru".

Gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z odpowiedzialności oczywiste omyłki, czy przyjąć miarkowanie kary w tym przypadku, to by to uczynił. Wskazać chociażby należy na art. 24 ust. 1a ustawy SENT, gdzie uwzględnia się w określonych okolicznościach oczywistą omyłkę (oczywisty błąd), nie dotyczy on jednak numeru rejestracyjnego środka transportu. Właściwy (a więc pełny) numer rejestracyjny środka transportu ma niewątpliwie istotne znaczenie w świetle podstawowych założeń i celów ustawy SENT, albowiem jak trafnie zauważył organ uniemożliwia, a co najmniej bardzo utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych

z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny

i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak i przez organy prowadzące postępowanie. Konstrukcja przepisu art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT jednoznacznie wskazuje na obiektywny charakter odpowiedzialności podmiotów niedopuszczający różnicowania w zależności od przyczyny niedopełnienia obowiązków. Natomiast brak konsekwencji i nadmierny liberalizm w nakładaniu i egzekwowaniu kar mógłby prowadzić do wypaczenia sensu ustawy SENT oraz obrotu paliwami i spowodować lekceważenie nałożonych nią obowiązków. Kara administracyjna ma bowiem cel prewencyjny, a jeśli tak, to może on być osiągnięty tylko wówczas, gdy regułą będzie wymierzanie kar, a nie odstępowanie od nich.

Na prawną ocenę stwierdzonej nieprawidłowości nie ma wpływu także fakt natychmiastowego wprowadzenia do zgłoszenia SENT wymaganych danych w trakcie kontroli. Trafnie organ odwoławczy zauważa, że przewoźnik jeszcze przed rozpoczęciem przewozu jest obowiązany uzupełnić zgłoszenie o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT. To na stronie skarżącej (jako profesjonalnym przewoźniku) spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru, a po wtóre uzupełnienie zgłoszenia o dane określone w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT mogło nastąpić - najpóźniej - przed rozpoczęciem przewozu. Uzupełnienie danych w zgłoszeniu

w trakcie kontroli, po ujawnieniu nieprawidłowości, nie może wywierać pozytywnych dla strony skutków prawnych i jako takie nie ma wpływu na nałożenie i wymiar kary. Przyjęcie takiej tezy oznaczałoby, że każdorazowo podmiot podlegający systemowi monitorowania przewozu towarów "przyłapany" podczas kontroli na naruszeniu obowiązków określonych ustawą SENT mógłby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej poprzez skorygowanie zgłoszenia w toku kontroli. W konsekwencji we wszystkich przypadkach, w których nie przeprowadzono kontroli, a doszło do naruszenia tych obowiązków, realizacja celów ustawy nie byłaby zagwarantowana, co

w konkretnych przypadkach mogłoby doprowadzić do niemożności ustalenia rzeczywistego obrotu towarem wrażliwym (por też. wyrok NSA z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19, LEX nr 3022437).

W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT

i organ nie miał możliwości jej miarkowania, a jedynie odstąpienia od jej wymierzenia.

Ustawodawca poprzez wprowadzenie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, co stanowi przedmiot regulacji art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, jak trafnie wskazano

w ww. wyroku NSA, łagodzi rygoryzm regulacji art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo przeanalizowały ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.

Stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Z powołanego art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika natomiast, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

- nie stanowi pomocy publicznej albo

- stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych

w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

- stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Odstąpienie od wymierzenia kary, o którym mowa w powyższych przepisach, oparte jest na uznaniu administracyjnym, co wynika z użytego sformułowania "może". Oznacza to, że organ administracji ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia w zakresie odstąpienia od nałożenia kary. Ograniczone zastosowanie uznania administracyjnego nie oznacza jednak zupełnego pomięcia istoty kontroli pod względem legalności tego rodzaju rozstrzygnięć. Sądowa kontrola stanowiska organu pod względem legalności nadal sprawdza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w całości, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów przy ustalania stanu faktycznego oraz czy wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można organowi zarzucić uchybień w tym zakresie.

Pojęcia ważnego interesu podmiotu (przewoźnika) oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do wyżej wymienionych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (vide wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1052/20, sygn. akt II GSK 855/20 oraz z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 1464/19- orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). O istnieniu ważnego interesu przewoźnika uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Ważny interes podmiotu uzasadniają przede wszystkim nadzwyczajne, losowe sytuacje, takie jak utrata możliwości wywiązania się ze zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, a także trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego.

Organ dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej, w tym dokumentów pozyskanych

z urzędu i złożonych przez stronę doszedł do trafnych wniosków, że brak jest podstaw do uznania sytuacji ekonomicznej skarżącej, jako trudnej, a okoliczności powstałych naruszeń za nadzwyczajne, na które strona nie miała wpływu.

Pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Na pojęcie interesu publicznego składa się zarówno zasada powszechności ponoszenia danin publicznych, sprawiedliwości

i nieobciążania budżetu Państwa, jak również proporcjonalność nałożonej kary, skutków, jakie może pociągnąć za sobą niewypełnienie nałożonego obowiązku oraz cel, jakiemu służy realizacja danego obowiązku, a który niewątpliwie jest związany z celem, jakim kierował się ustawodawca wprowadzając dane regulacje prawne.

Podkreślania wymaga, że pojęcia ważnego interesu podmiotu, jak i interesu publicznego mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji,

w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty i okoliczności. W niniejszej sprawie organ uwzględnił okoliczność, że stwierdzony błąd polegający na błędnym wpisaniu numeru rejestracyjnego środka transportu podczas jednego przewozu został kilkukrotnie powielony. To spowodowało, że mając właśnie na względzie interes publiczny nie nałożył na skarżącą kary za wszystkie stwierdzone naruszenia, czyli trzykrotnie wyższej. Organ odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej

w części dotyczącej dwóch pozostałych zgłoszeń, mając na względzie fakt multiplikacji stwierdzonego błędu. Organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego nie tylko w oparciu

o płaszczyznę ekonomiczną, lecz również na płaszczyźnie pozaekonomicznej, a więc związanej z takimi wartościami jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, czy też sprawność działania aparatu państwowego. Organ podkreślił, że w interesie publicznym jest budowanie u obywateli, podmiotów gospodarczych zaufania do organów państwa, a nałożenie kary pieniężnej w powyższym przypadku w stosunku do wszystkich zgłoszeń objętych kontrolą stanowiłoby nieproporcjonalną dolegliwość wobec Spółki w stosunku do wagi przewinienia. Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie podkreśla się, że właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ powinien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Wskazuje się również, że przy ocenie, czy za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej przemawia interes publiczny, należy uwzględnić, czy podmiot odpowiedzialny za naruszenie prowadził działalność zgodną z prawem i czy w związku z tym naruszeniem doszło do uchybienia w zapłacie należnych podatków. Nie leży bowiem w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa,

w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. np. wyrok NSA w sprawie sygn. akt II GSK 885/21

i powołane tam orzecznictwo NSA, czy w sprawie II GSK 2559/21, CBOSA). W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w tym rozpatrywanym przypadku nałożona na Spółkę kara nie jest nadmiernie dolegliwa i nie została zachwiana zasada proporcjonalności, a jak wskazał z kolei NSA w wyroku

w sprawie o sygn. akt II GSK 127/22 (CBOSA), ustawa SENT ma w założeniu stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu towarami uznanymi za "wrażliwe", bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonującymi wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonującymi obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa. Ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami i ułatwić walkę z szarą strefą. Celem ustawy, która jest ustawą o charakterze subsydiamym w stosunku do całego systemu podatkowego, jest także wprowadzenie zmian prawnych w dziedzinach,

w których stwierdzało się najwięcej nieprawidłowości podatkowych, dotyczących

w szczególności wyłudzania i niepłacenia podatku od towarów i usług czy uszczupleń

w podatku akcyzowym i zwiększenie skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Jak wskazano zawsze należy mieć na względzie okoliczności konkretnego przypadku odnosząc je do ratio legis ustawy SENT. W okolicznościach analizowanej sprawy doszło zaś do trzykrotnego powielenia tożsamego błędu. Biorąc pod uwagę działalność prowadzoną przez Spółkę nie można uznać, że naruszenie przepisów ustawy SENT wywołane zostało brakiem doświadczenia

w realizowaniu przewozów z wykorzystaniem zgłoszeń SENT. Stwierdzone podczas przeprowadzonej w dniu 1 lipca 2021 r. kontroli nieprawidłowości świadczą, w ocenie Sądu, co najmniej o niedbałości czy też o nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów. W interesie publicznym niewątpliwie nie leży takie stosowanie przepisów ustawy SENT, które polegać miałoby na każdorazowym zwalnianiu podmiotów objętych regulacjami tej ustawy od odpowiedzialności za oczywiste

i niejednokrotne naruszenia, wynikające z lekceważącego podejścia przewoźnika do realizacji jej postanowień. Oceny tej nie może zmienić okoliczność dokonania legalnego przewozu, który został zgłoszony oraz brak uszczuplenia należności Skarbu Państwa. Trafnie również uzasadniał organ odwoławczy, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. Mając na względzie stan faktyczny tej konkretnej sprawy i wielokrotność naruszeń, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów, że brak nałożenia kary w tej sprawie za stwierdzone uchybienia stanowiłby zachwianie zasady proporcjonalności i stawiałby skarżącą w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Stanowiłby zatem zachwianie zasady słuszności i sprawiedliwości. Zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana.

Celem ustawy SENT nie jest zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek, związanych między innymi

z wątpliwościami dotyczącymi wykładni i stosowania przepisów tej ustawy. Istotnie kary przewidziane w ustawie SENT mają przede wszystkim charakter prewencyjny, a nie fiskalny. Wprowadzenie jednak wysokich kar przez ustawodawcę było celowym zamierzeniem, aby niedopełnienie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT było dla podmiotów uczestniczących w przewozie towarów "wrażliwych" nieopłacalne. W ocenie Sądu wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. W obecnym stanie prawnym, gdzie przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący, nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek, a odpowiedzialność za naruszenia postanowień ustawy ma charakter obiektywny i ustawodawca nie przewidział możliwości wartościowania przyczyn naruszenia i miarkowania kar, odstąpienie od nałożenia kary musi być przez organ wszechstronnie rozważone i wyważone na tle okoliczności konkretnej sprawy.

Organy zasadnie uznały, że kara w wysokości 10 000,00 zł będzie karą wystarczającą

i proporcjonalną do wagi stwierdzonego i powielonego naruszenia. Nie można również pomijać, na co też zwróciły uwagę organy, że poprawne uzupełnienie wszystkich danych w systemie daje właściwym organom pełną możliwość monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli, które nie ograniczają się wyłącznie do sprawdzania pojazdów na drodze. Każdy zatem z przewoźników obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić prawidłową identyfikację w systemie pojazdu wraz z towarem. Skarżąca jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się transportem takich towarów powinna tak zorganizować ich transport, aby wypełniać obowiązki przewidziane w przepisach prawa. Zachowanie strony naruszało też podstawowe cele ustawy SENT. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. System kontroli powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny,

a podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania powinny dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W świetle celów ustawy SENT, nie można zatem kategorycznie przyjąć, i z góry założyć, że skoro Spółka jest legalnie działającym przedsiębiorcą i opłaca podatki, to przewoźnik działa uczciwie i nie należy do tzw. "szarej strefy". Przyjmowanie takich założeń czyniłoby ustawę SENT całkowicie nieskuteczną i iluzoryczną. Uwzględnić należy, że kontrolowany przewóz naruszył jasną, prostą regułę, której przestrzeganie warunkuje niedopuszczenie do nielegalnego obrotu towarami wrażliwymi. Stwierdzone naruszenia są oczywiste i wynikały z zaniedbania przewoźnika, a więc nie można ich uznać za usprawiedliwione. Ponieważ zaś kara ma cel prewencyjny za odstąpieniem od jej nałożenia nie może przemawiać fakt, że nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych na skutek stwierdzonego naruszenia. Skarżąca jest przedsiębiorcą profesjonalnie zajmującym się obrotem towarów, od którego należy oczekiwać znajomości przepisów prawa i zasad związanych

z przewozem określonego rodzaju towarów. Niedopełnienie obowiązku polegającego na błędnie wpisanym numerze rejestracyjnym środka transportu w trzech zgłoszeniach SENT zgodnie z ustawą jest sankcjonowane. W sytuacji zatem, gdy w okolicznościach tej sprawy organy uznały, że z uwagi na powielony błąd zasadne będzie nałożenie kary tylko za jedno naruszenie w wysokości 10 000,00 zł i odstąpienie od nałożenia kary co do stwierdzonych naruszeń w zakresie pozostałych dwóch zgłoszeń SENT w łącznej wysokości 20 000,00 zł, to nie można organom postawić zarzutu, że w tej sprawie nie uwzględniły interesu publicznego.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Jednocześnie, organy po rozważeniu przesłanek zawartych w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, prawidłowo uznały, że w interesie publicznym zasadne będzie odstąpienie od nałożenia kary w wysokości 20 000,00 zł. W tej sprawie nałożenie kary w wysokości 10 000,00 zł za niedopełnienie obowiązku w jednym zgłoszeniu SENT spełni swój cel prewencyjny, a stabilna sytuacja finansowa Spółki umożliwia jej uiszczenie i nie będzie stanowić dla skarżącej zbyt dużej dolegliwości. Organy podjęły w tej sprawie wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, co znalazło wyraz w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.