Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 427/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 28 listopada 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, , Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 roku sprawy ze skargi S. O. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 kwietnia 2024 roku nr SO-II.621.59.2023 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 15 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ozokowa z 4 maja 2023 r., orzekającej o wymeldowaniu S.O. z pobytu stałego z adresu przy ul. A.27 w O.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

7 czerwca 2021 r. do Urzędu Miejskiego w O. został złożony przez D.O. (dalej: wnioskodawczyni) wniosek o wymeldowanie S.O. (dalej: uczestnik, skarżący) z miejsca pobytu stałego pod adresem: [...] O., ul. A. 27. We wniosku tym wnioskodawczyni poinformowała, że uczestnik opuścił przedmiotowy lokal w lipcu 2020 r., a ona stała się właścicielką spornego lokalu 8 czerwca 2020 r. na mocy aktu darowizny. Wyjaśniła także, że od czasu rozwodu, tj. od 30 kwietnia 2019 r. są w konflikcie i były mąż dobrowolnie nie chce się wymeldować, utrudniając jej zamieszkanie w domu przy ul. A. 27. Ponadto dodała, że uczestnik wyprowadzając się ze spornego miejsca zamieszkania, zabrał swoje rzeczy osobiste i faktycznie nie przebywa w nim na stałe, a także nie uczestniczy w kosztach utrzymania domu. Poinformowała również, że nie wie, gdzie obecnie znajduje się miejsce pobytu jej byłego męża, gdyż nie utrzymują ze sobą kontaktów.

Burmistrz Miasta Ozorkowa wydał 19 stycznia 2022 r. decyzję w sprawie wymeldowania uczestnika z pobytu stałego z adresu przy ul. A. 27 w O.

Od powyższej decyzji uczestnik złożył do Wojewody Łódzkiego odwołanie.

Wojewoda Łódzki uznał za zasadne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. i decyzją z 15 kwietnia 2022 r. wskazał, na co miał zwrócić uwagę organ I instancji i jakich czynności dokonać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Burmistrz Miasta Ozorkowa 4 maja 2023 r. ponownie orzekł o wymeldowaniu uczestnika z pobytu stałego pod omawianym adresem.

Od powyższej decyzji uczestnik wniósł w terminie ponownie odwołanie do Wojewody Łódzkiego z prośbą o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o wymeldowanie. Pismem z 4 sierpnia 2023 r. uzupełnił ww. odwołanie.

Decyzją z 15 kwietnia 2024 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ozorkowa z 4 maja 2023 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji z 15 kwietnia 2024 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowi art. 25, art. 33, art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Organ stwierdził, że pomieszczenia w przedmiotowym lokalu mieszkalnym nie noszą śladów użytkowania, że budynek jest pozbawiony mediów (prądu, wody, centralnego ogrzewania), występują liczne ślady dewastacji (uszkodzone drzwi wejściowe, wybity otwór w pomieszczeniu łączącym dom z garażem), występuje brak oznak zamieszkania przez kogokolwiek. Zatem w ocenie organu należało nie uwzględnić zarzut uczestnika o braku jego udziału w czynnościach przeprowadzania dowodu z oględzin spornego lokalu 15 marca 2023 r. z powodów zdrowotnych (wyjazd poza granice Polski), przy skutecznie zawiadomionym pełnomocniku uczestnika, która nie pojawiła się podczas trwania oględzin spornego lokalu.

Organ odwoławczy zauważył, że strony przedmiotowego postępowania są skonfliktowane na tle rodzinnym (majątkowym), w szczególności w związku z dostępem do spornego lokalu, którego jedynym właścicielem jest obecnie wnioskodawczyni. Uczestnik deklaruje chęć mieszkania w miejscu zameldowania, powołując się szczególnie na swoją sytuację zdrowotną, a wnioskodawczyni nie wyraża na to zgody. Według wnioskodawczyni uczestnik dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego w lipcu 2020 r., a w ocenie uczestnika został on pozbawiony możliwości korzystania ze spornego lokalu z chwilą pobytu w szpitalu w Łęczycy w dniach 29 maja 2021 r. – 7 czerwca 2021 r. poprzez wymianę zamków w drzwiach, brak udostępnienia nowych kluczy, brak mediów (odłączona woda i prąd). Jak zauważył organ uczestnik, mimo niedobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego, nie skorzystał z przysługującego mu prawa wystąpienia z wnioskiem do sądu powszechnego o przywrócenie posiadania (zgodnie z art. 344 § 2 k.c. roszczenie to wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od chwili naruszenia). Uczestnik zaniechał więc skorzystania z ww. prawa w określonym przepisami terminie, co stanowi okoliczność wystarczającą do uznania, że doszło do dobrowolnego opuszczenia spornego lokalu. Ponadto na potwierdzenie zamieszkiwania bądź niezamieszkiwania uczestnika w spornym lokalu zostali powołani świadkowie, których zeznania są zasadniczo spójne, co do faktu nieprzebywania odwołującego się pod spornym adresem. Dodatkowo kontrole meldunkowe przeprowadzone przez organ gminy 15 grudnia 2022 r., jak i 16 stycznia 2023 r. nie potwierdziły, by ktokolwiek przebywał w nieruchomości przy ul. A. 27 w O.

Organ odwoławczy, odnosząc się do przekazanej dokumentacji dotyczącej sprawy o przyznanie dodatku węglowego prowadzonej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w O., ocenił, że dokumentacja ta zawiera oświadczenie uczestnika, m.in. o zamieszkiwaniu spornego lokalu, a także notatkę urzędową z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego z 13 grudnia 2022 r., m.in. o zajmowaniu przez uczestnika domu jednorodzinnego, to jednak ustalony stan faktyczny w toku postępowania odwoławczego nie potwierdził, by uczestnik zamieszkiwał na dzień wydania zaskarżonej decyzji w O. przy ul. A. 27. Oznacza to, że sporny lokal nie stanowi dla odwołującego miejsca koncentracji życia codziennego i nie jest miejscem jego stałego pobytu.

Zdaniem organu odwoławczego uczestnik dobrowolnie opuścił miejsce stałego pobytu, przestał koncentrować swoje sprawy życiowe w dotychczasowym miejscu zameldowania, nie korzysta z niego do zaspokajania swoich potrzeb życiowych, nie nocuje w nim, nie spędza wolnego czasu, nie ponosi żadnych opłat. Ponadto warunki panujące w spornej nieruchomości, m.in. brak wody, prądu, panujący w nim chłód, uniemożliwiają normalny pobyt w lokalu. Uczestnik nie udokumentował, by pomimo takich niedogodności, mieszkał w spornej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że choć wolą uczestnika jest zamieszkiwanie pod adresem pobytu stałego, to wobec braku zgody jedynej właścicielki, nieporozumień rodzinnych, konfliktu na tle majątkowym, jego wola jest niemożliwa do zrealizowania.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy ustawy o ewidencji ludności mają charakter porządkowy. Postępowanie meldunkowe nie jest środkiem rozwiązywania ani sporów rodzinnych, ani majątkowych, lecz ma jedynie na celu realizację przepisów, których głównym celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Dlatego też w związku z tym, że w sprawie wystąpiły przewidziane w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki, należało orzec o wymeldowaniu uczestnika.

Skargę do sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł S.O., który stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca, gdyż pozbawia go prawa do meldunku w domu, w którym mieszka od ponad 20 lat i wskazania adresu zameldowania w urzędach i instytucjach. Zdaniem skarżącego materiał dowodowy został źle oceniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 17 lipca 2024 r. starszy referendarz sądowy w sprawie o sygn. akt III SPP/Łd 91/24 przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Pismem z 14 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego przyłączył się do stanowiska przedstawionego w skardze, jednocześnie wnosząc o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w niniejszym postępowania według norm przepisanych, które nie zostały przyznane w żadnej części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Kontrola przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm., dalej: u.e.l.). Zgodnie z art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z treści powyższego przepisu wynika, że organ ma obowiązek decyzyjnego rozstrzygania o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania, a więc sytuacji stwierdzenia zaniedbania przez określoną osobę wykonania obowiązku meldunkowego, który w takim wypadku polega na obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego z chwilą jego opuszczenia (art. 33 ust. 1 u.e.l.).

Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 4 u.e.l., zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy więc wyłącznie celom ewidencyjnym, związanym z określeniem miejsca stałego pobytu danej osoby, a więc odzwierciedleniu stanu faktycznego i dostarczeniu wiedzy organom o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela. Inaczej rzecz ujmując, ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, w związku z jej treść nie jest związana z powstaniem prawa własności, ani innego tytułu prawnego do określonego lokalu (por. wyrok NSA z 15 września 2022 r. sygn. akt II OSK 2117/19).

Definicję pobytu stałego zawiera art. 25 ust. 1 u.e.l., który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Za pobyt stały uważa się więc zamieszkiwanie w danym miejscu z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce, w którym znajduje się centrum życiowe danej osoby, w którym stale realizuje ona swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, korzysta z urządzeń lokalu, przechowuje rzeczy, przyjmuje wizyty, zaspokaja swoje funkcje życiowe i potrzeby socjalne (por. wyroki NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1120/13, oraz z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Analizując zatem przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego, warunkującą w świetle art. 35 u.e.l., wymeldowanie danej osoby z miejsca jej dotychczasowego zameldowania na pobyt stały, należy wskazać, że przesłanka ta jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w miejscu i miejsce to przestało być jej centrum życiowym. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany, np. przez zachowanie, które wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

Zamiar osoby ma więc także istotne znaczenie, przy ocenie, czy do opuszczenia miejsca pobytu stałego rzeczywiście doszło. Przez zamiar opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dlatego też przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu (czy nastąpił on dobrowolnie), koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym), posiadanie rzeczy w lokalu lub związanych z danym lokalem, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt Il OSK 302/05). Przy czym wszystkie te okoliczności winny być rozważane łącznie i przez pryzmat okoliczności danej sprawy, a żadna z nich samoistnie i w oderwaniu od pozostałych, nie ma mocy przesądzającej w danej sprawie. Zatem organy meldunkowe, badając wystąpienie przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego, zobligowane są wszechstronnie zbadać i ocenić to, czy osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dane miejsce (fizycznie w nim nie przebywa) i czy opuszczenie to, jako będące wynikiem woli tej osoby, ma charakter dobrowolny i trwały.

Przez wzgląd na pojawiającą się w toku postępowania administracyjnego oraz w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z 14 października 2024 r. kwestię braku dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego i zamiarze stałego przebywania w spornym lokalu, wskazać należy jednocześnie, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować też sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana, a więc gdy deklaruje zamiar powrotu do lokalu, jednak z przyczyn obiektywnych zrealizowanie tego zamiaru nie jest już możliwe, a także sytuacje, gdy osoba zameldowana w lokalu została przymuszona do opuszczenia tego lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (w postaci np. powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania, czy o eksmisję) lub środki te nie były prawnie skuteczne. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA: z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt Il OSK 127/05, z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1177/17; z dnia 8 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2025/17; z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3427/18; z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3268/18; wyrok WSA w Opolu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Il SA/Op 31/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt Il SA/Bd 613/11).

Dokonując zatem oceny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych przepisów prawnych oraz wskazanych kryteriów oceny, dotyczących przesłanek wymeldowania obywatela polskiego z miejsca pobytu stałego, należy stwierdzić, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymeldowania skarżącego z miejsca zameldowania na pobyt stały w O. przy ul. A. 27.

Wbrew twierdzeniom skarżącego wyrażanym na różnych etapach postępowania administracyjnego o chęci faktycznego przebywania pod powyższym adresem, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do potwierdzenia, że skarżący faktycznie zamieszkuje na stałe w przedmiotowym lokalu, a całokształt okoliczności faktycznych sprawy pozwala na przyjęcie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Spór między skarżącym a uczestniczką postępowania (byłymi małżonkami) co do faktycznej daty opuszczenia lokalu nie ma przy tym istotnego znaczenia. Jak wskazuje pani D.O. opuszczenie lokalu przez byłego męża nastąpiło w lipcu 2020 r. i miało charakter dobrowolny, natomiast skarżący wskazuje, że miało to miejsce po 7 czerwca 2021 r., kiedy po wyjściu ze szpitala zastał lokal z wymienionymi zamkami oraz odłączonymi mediami. Podkreślić jednak trzeba, że z akt sprawy nie wynika, czemu skarżący zresztą nie przeczy, a nawet potwierdza w swoich pismach procesowych, żeby przy pomocy przysługujących mu środków prawnych podejmował próby powrotu do lokalu, np. w drodze powództwa o przywrócenie posiadania. Wprawdzie w toku postępowania administracyjnego skarżący wskazał, że nie czynił tego ze względu na swój stan zdrowia, jednak zauważyć także trzeba, że okoliczność ta nie jest przekonywująca dla sądu, skoro w toku postępowania administracyjnego skarżący korzystał zarówno z pełnomocnika nieprofesjonalnego, jak i adwokata, a więc nic nie stało na przeszkodzie, aby ustanowił pełnomocnika, który działałby w jego imieniu i zainicjował ewentualną sprawę o przywrócenie posiadania. Co więcej, w świetle całokształtu okoliczności sprawy trudno uznać, aby ewentualny powrót skarżącego do lokalu był w ogóle możliwy, nie tylko z przyczyn faktycznych, gdyż z dokumentacji sprawy wynika, że w obecnym stanie lokal nie nadaje się do zamieszkania, ale także z przyczyn prawnych – skarżący nie posiada bowiem tytułu prawnego do spornego lokalu, ponieważ swoje udziały w nim przekazał aktem darowizny synowi, a ten następnie darował je matce, czyli Pani D.O., która aktualnie jest wyłączną właścicielką nieruchomości. W aktach postępowania znajduje się wprawdzie oświadczenie skarżącego o odwołaniu darowizny dla syna, jednak w przedstawionej sądowi formie oświadczenie to nie posiada żadnej mocy prawnej, a zatem nie wiąże w zakresie ustaleń dotyczących prawa własności do spornego lokalu. W tej sytuacji skarżący musiał liczyć się zatem z koniecznością jego opuszczenia, tudzież z brakiem możliwości powrotu do niego i zorganizowania sobie centrum życiowego w innym miejscu. Na powrót skarżącego nie zgadza się zresztą aktualna właścicielka nieruchomości, czemu dała wyraz wnioskując o wymeldowanie skarżącego.

O niezamieszkiwaniu skarżącego w spornym lokalu świadczą także inne zgromadzone w sprawie dowody, w tym przede wszystkim zeznania świadków i strony postępowania administracyjnego: T.K., K.Ł., G.B., B.B., A.P., A.O., P.O. Ich przytaczanie w niniejszym miejscu jest zbędne. Nie ma bowiem sensu powielanie treści znanych stronie decyzji organów administracji oraz zgromadzonej w postępowaniu administracyjnym dokumentacji, z którą strona mogła się zapoznać. Zdaniem sądu ww. materiał dowodowy został zgormadzony i przeanalizowany w należyty sposób i pozwala, by na jego podstawie sformułować ogólny wniosek o trwałym opuszczeniu przez skarżącego nieruchomości przy ul. A. 27 w O. Wniosek taki potwierdziły ponadto kontrole meldunkowe przeprowadzone pod powyższym adresem w dniach 15 grudnia 2022 r. oraz 16 stycznia 2023 r., w toku których nie potwierdzono, aby we wskazanym wyżej lokalu ktokolwiek przebywał.

Zdaniem sądu, organ odwoławczy w należy sposób odniósł się do zarzutów odwołania oraz zgłoszonych przez skarżącego żądań i wniosków, a także prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, dochodząc do konkluzji mających swoją podstawę w zasadach logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim w ustaleniach stanu faktycznego sprawy.

W tym miejscu sąd uważa za zasadne, aby dodać, że całościowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również ustalenia poczynione w toku rozprawy w dniu 28 listopada 2024 r. podważają wiarygodność skarżącego co do jego rzeczywistego zamiaru zamieszkiwania w O. przy ul. A. 27. Zauważyć wypada, że skarżący w całej sprawie powołuje się na swój zły stan zdrowia i z tego faktu usiłuje wywodzić korzystne dla siebie oceny stanu sprawy, a co za tym idzie także pozytywne jej rozstrzygnięcie. Tymczasem w aktach postępowania nie sposób znaleźć jakikolwiek aktualny dokument potwierdzający aktualny stan zdrowia skarżącego. Załączone do akt dokumenty związane z tą kwestią są albo relatywnie niezbyt aktualne, przez co nie mogą stanowić podstawy do wyprowadzania jakichkolwiek wniosków odnoszących się do aktualnej kondycji skarżącego, albo przedstawiono je w formie fotokopii, przy czym odnosi się to do dokumentacji medycznej sporządzonej w języku angielskim i nieprzetłumaczonej na język polski. Tymczasem obowiązkiem skarżącego było, skoro na podstawie takiej dokumentacji chciał dowodzić określonych faktów, przedstawić ją w tłumaczeniu na język polski. Niezależnie od ewentualnej treści tej dokumentacji, wobec zawartych w niej dat poszczególnych wizyt w ośrodkach medycznych w Wielkiej Brytanii stwierdzić można, że rysujący się na tej podstawie horyzont czasowy pozwala twierdzić, że to nie Polska i sporny lokal stanowią obecnie centrum życia skarżącego, lecz właśnie Wielka Brytania. Co więcej, taki wniosek uzasadniają informacje uzyskane przez sąd w toku wspomnianej wcześniej rozprawy przeprowadzonej 28 listopada 2024 r., odzwierciedlone w protokole z jej przebiegu. Na pytanie sądu zadane pełnomocnikowi skarżącego o wyjaśnienie rozbieżności wynikających z tego, że z jednej strony skarżący oświadcza, że nie ma środków do zapewnienia sobie stałego lokum, a z drugiej, leczy się za granicą, co wymaga ponoszenia kosztów biletów lotniczych oraz pobytu w Wielkiej Brytanii, pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że nie ma wiedzy, skąd skarżący ma środki na wyjazdy i pobyt za granicą – przypuszcza, że może dostawać pieniądze od najbliższej rodziny. Jednocześnie dodała, że ma wiedzę, iż skarżący miał w Anglii zarejestrowaną działalność gospodarczą, a KRUS odmówił mu w Polsce prawa do świadczeń. Także obecna na rozprawie uczestniczka postępowania wskazała, że ma wiedzę o prowadzeniu przez byłego męża działalności gospodarczej. Wskazała, że skarżący zarejestrował ją jeszcze przed rozwodem, najprawdopodobniej w 2017 r. i z tego co wie, nadal ją prowadzi. Powyższe, w ocenie sądu, czyni gołosłownymi deklaracje skarżącego dotyczące zamiaru stałego pobytu pod spornym adresem. Doświadczenie życiowe wskazuje wszak, że prowadzenie działalności gospodarczej za granicą wiąże się z koniecznością stałego jej monitorowania na miejscu. Co więcej, skarżący zdaje się w związku z jej prowadzeniem korzystać z ubezpieczenia zdrowotnego poza granicami Polski. To zaś oznacza, że zarówno w sensie zawodowym, jak i osobistym związał swój los z Wielką Brytanią, a nie Polską i O., zaś podejmowane przez niego działania związane ze sprawą zameldowania są motywowane wyłącznie skonfliktowaniem z byłą żoną i jednocześnie właścicielką spornego lokalu. Pobudki te nie stanowią jednak w świetle prawa żadnej przesłanki do utrzymywania fikcji prawnej związanej z meldunkiem skarżącego, zaś sam meldunek nie stanowi żadnej promesy zamieszkiwania pod danym adres, ani też nie jest elementem przesądzającym o prawie własności do lokalu.

Wobec powyższych okoliczności należy więc uznać, że zasadnie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego i miało to charakter trwały. Podkreślić trzeba, że organy nie utrudniały skarżącemu czynnego udziału w sprawie, a zatem także odniesienia się do już zgromadzonego materiału, jak i składania własnych środków dowodowych, z czego skarżący w rożnym stopniu korzystał.

Podsumowując, w ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał pozwalał na przyjęcie wniosku, że opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego we wskazanym czasie było świadome i dobrowolne, choć dokonane w sposób dorozumiany. Przy czym, co podkreślono, zarówno rezygnacja z podjęcia próby przywrócenia naruszonego posiadania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z wolą strony, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania, jak i bezskuteczne wyczerpanie tych środków uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. W związku z tym, skoro skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do przywrócenia naruszonego posiadania, to tym samym zważyć należy, że w istocie nie ma obecnie możliwości powrotu do lokalu przez skarżącego. W sprawie zaistniały więc podstawy do decyzyjnego orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego, skarżący bowiem opuścił trwale sporny lokal, utracił do niego tytuł prawny, a jego obecna właścicielka nie zgadza się ani na powrót, ani na zameldowanie skarżącego w jego lokalu, czego dowodem jest złożony przez nią wniosek o wymeldowanie skarżącego. Nie istnieją więc aktualnie ani prawne, ani fizyczne obiektywne możliwości powrotu przez skarżącego do lokalu. Dodać należy, że z punktu widzenia niniejszego postępowania istotne było wyłącznie ustalenie tego, czy skarżący faktycznie opuścił lokal i czy dopełnił obowiązku meldunkowego – co organy w sprawie ustaliły, uzyskując tym samym podstawę do wydania decyzji o wymeldowaniu.

Odnosząc się więc do zarzutów naruszenia przepisów postępowania sprowadzającego się do dokonania przez organy administracji złej oceny materiału dowodowego, wskazać należy, że w ocenie sądu sprawa została przez organy wyjaśniona w sposób wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia, a wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego, tj. okoliczności opuszczenia lokalu i niewykonania obowiązku wymeldowania się z miejsca pobytu stałego. Sąd nie stwierdził zatem, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w takim stopniu, które skutkowałoby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa materialnego, dlatego mając powyższe na uwadze, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

d.cz.