Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 474/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2024-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2, art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
article: art. 18
journal: Dz.U. 2023 poz 2505
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
article: art. 44
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Ratajczyk – Gortych (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr 1001-IEW-3.7113.13.2024.9.U12.JH w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. R. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 22 lipca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2024r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w zakresie braku wymagalności obowiązku w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 2023 r.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art 6, art. 7, art. 156 § 1 pkt1), 2), 6), 1) k.p.a. poprzez błędną interpretację. Nadto błędy proceduralne w postępowaniu prowadzonym przez organy obu instancji a przez to naruszenie przepisów postępowania. Jak również naruszenie prawa materialnego poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o błędną interpretację przepisów w postępowaniu administracyjnym. Skarżący, na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 1 O.p. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu, alternatywnie z ostrożności procesowej o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 11 października 2024 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony podtrzymał wnioski i zarzuty skargi, wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu w postępowaniu wg norm przepisanych ewentualnie przyznanie z kasy Sądu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu w postępowaniu oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości, ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu.

Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2024r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w zakresie braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji - t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej u.p.e.a.), w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 2023 r. Opisane rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże, ponieważ sama kwestia doręczeń nie znalazła uregulowania w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym zakresie, na mocy art. 18 u.p.e.a. odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie istotny jest zapis art. 44 k.p.a., który w § 1 stanowi m.in., że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Uwzględniając przytoczone przepisy dostrzec trzeba, jak wynika z akt sprawy, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wysłane na adres skarżącego zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni opatrzone jest datą 6 maja 2024 r. Ponownie awizowano przesyłkę w dniu 14 maja 2024 r. W dniu 21 maja 2024 r. wydano przesyłkę adresatowi, co potwierdza podpis strony, jak również przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż "adresat nie podjął awizowanego pisma". Co jednak istotne przywołane okoliczności świadczą o tym, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 maja 2024 r. w trybie określonym w art. 44 §1- §4 k.p.a., a nie 21 maja 2024 r. (w dacie wydania przesyłki przez operatora pocztowego). Jak wywieść należy z przepisu art. 44 k.p.a. dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru postanowienia prawidłowo złożonego w placówce pocztowej, a nie dzień późniejszego faktycznego jego wydania w tej placówce adresatowi.

Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest czynnością organizacyjno-techniczną i nie ma znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie, tj. od upływu ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. (vide. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 562/19).

Reasumując, ponieważ doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2024r. nastąpiło w dniu 20 maja 2024 r. to ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., był dzień 19 czerwca 2024 r. Jak wynika z pieczęci urzędu pocztowego, przesyłka zawierająca skargę do Sądu, została nadana w dniu 20 czerwca 2024 r., zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., na którą to okoliczność trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

O wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej nie opłaconej przez skarżącego w żadnej części orzeczono na podstawie art. 250 §1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 764).

Ake.