Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 82/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2024-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
658
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art.35, art.36,art.37
journal: Dz.U. 2024 poz 572
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
article: art.149§2
journal: Dz.U. 2024 poz 935
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy [...] do załatwienia wniosku strony skarżącej P. sp. z o. o. z siedzibą w [...] z dnia [...] r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz strony skarżącej P. sp. z o. o. z siedzibą w [...] sumę pieniężną w wysokości [...] zł ([...] złotych), IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz strony skarżącej P. sp. z o. o. z siedzibą w [...] kwotę [...] zł ([...] złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga P. Spółki z o. o. z siedzibą w [...] reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w powyższym przedmiocie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że złożyła do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], w tym wieży telekomunikacyjnej z systemem anten, szaf telekomunikacyjnych, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Pismem z dnia [...] września 2023 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania zainicjowanego w/w wnioskiem. Organ sporządził projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji objętej wnioskiem i w dniu 5 października 2023 r. przekazał go do uzgodnień właściwym w sprawie organom administracji. Pismem z dnia [...] października 2023 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania, wskazując, że ewentualne wnioski, zastrzeżenia i uwagi można składać w terminie 7 dni. Strona skarżąca podała, że była przekonana, iż bezzwłocznie po upływie w/w terminu organ wyda decyzję zgodną z wnioskiem. Tymczasem organ nie wydał decyzji, ani też nie powiadomił stron o przyczynach zwłoki. Wobec niewywiązania się przez organ z obowiązku załatwienia sprawy w ustawowym terminie, jak również braku powiadomienia stron o przyczynach zwłoki, strona podała, że złożyła ponaglenie, które zostało uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kolegium stwierdziło bezczynność w załatwieniu przedmiotowej sprawy, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyznaczyło termin na rozpatrzenie sprawy do dnia 5 kwietnia 2024 r. oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. W efekcie Burmistrz Miasta i Gminy, zamiast wydać decyzję zgodną z wnioskiem, [...] kwietnia 2024 r. wydał postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla wskazanej inwestycji do dnia 3 września 2025 r., to jest na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskutek złożonego zażalenia SKO postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy. Zdaniem strony skarżącej wskutek tego postanowienia Burmistrz zobowiązany jest kontynuować postępowanie celem rozpoznania wniosku, a tymczasem nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku i zakończenia postępowania w drodze wydania decyzji administracyjnej.

Wobec powyższego skarżąca Spółka wniosła o:

- zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do niezwłocznego rozpoznania jej wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego,

- zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.;

- stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- na podstawie przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. - o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy podał, że organ uchwałodawczy - Rada Miejska dnia 21 marca 2024 r. podjęła uchwałę

Nr LXXXIII/1140/2024 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ewid. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w

art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2. zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w

§ 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Skarga skarżącej spółki została poprzedzona ponagleniem złożonym w trybie

art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako k.p.a.). Został zatem spełniony wymóg wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. i dlatego skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. W aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej niezgodnej nie tylko z przepisami k.p.a., ale również unijnymi standardami dobrej administracji

(por. art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Dz.U.UE.C.2007.303.1). Instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania ma na celu ochronę praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Bezczynność zachodzi zatem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności

(por. wyrok NSA z 9 października 2018 r., I OSK 1987/2018, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Przewlekłość występuje zaś w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia oraz bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Przewlekłość postępowania występuje więc w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne lub nieporadne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. W orzecznictwie wskazuje się, że niezależnie jak formalnie określono przedmiot skargi, sąd ocenia czy w danej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu, czy przewlekłości postępowania, przy czym w postępowaniu może zaistnieć zarówno stan przewlekłego prowadzenia postępowania, jak również bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2015 r.,

II OSK 3141/14, wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2018 r., I FSK 2058/16, CBOSA). Podkreślić należy, iż instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania ma na celu ochronę praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy

w rozsądnym terminie.

Z akt sprawy wynika, że zawiadomieniem z dnia [...] września 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy powiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], w tym wieży telekomunikacyjnej z systemem anten, szaf telekomunikacyjnych, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Organ sporządził projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji objętej wnioskiem i w dniu 5 października 2023 r. przekazał go do uzgodnień właściwym w sprawie organom administracji. Pismem z dnia [...] października 2023 r. organ zawiadomił strony

o zakończeniu postępowania, wskazując, że ewentualne wnioski, zastrzeżenia i uwagi można składać w terminie 7 dni. Po wskazanej czynności organ nie podjął innych czynności, w szczególności nie wydał decyzji w sprawie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie zawiadomił również wnioskodawcy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie, przyczynach zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. P. sp. z o.o.. z siedzibą w [...] pismem z dnia [...] marca 2024 r. złożyła ponaglenie na niezałatwienie w terminie przez Burmistrza Miasta i Gminy sprawy z jej wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. stwierdziło bezczynność w załatwieniu przedmiotowej sprawy, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyznaczyło termin na rozpatrzenie sprawy do dnia 5 kwietnia 2024 r. oraz zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy nie załatwił sprawy w wyznaczonym terminie, lecz [...] r. wydał na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla wskazanej inwestycji do dnia 3 września 2025 r., to jest na okres 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskutek złożonego zażalenia SKO postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy. Kolegium wskazało, że organ w żaden sposób nie wykazał, że istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu, tj. z możliwymi postanowieniami projektowanego planu miejscowego. Z akt sprawy wynika, że po wydanym ww. postanowieniu organ I instancji nie podjął żadnych czynności w omawianej sprawie. W świetle powyższych rozważań oraz na podstawie analizy akt sprawy Sąd stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie organ dopuścił się bezczynności. Stan bezczynności nie ustał po dniu wniesienia skargi ani przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku). W konsekwencji Sąd zobowiązał do załatwienia wniosku skarżącej spółki z dnia

[...] września 2023 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 30 od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz aktami administracyjnymi (pkt I wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa,

w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca

2012 r., I OSK 675/12, CBOSA). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14 (por. wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r.,

II SAB/Łd 209/17; CBOSA). Jednakowoż te kryteria zawsze należy odnieść do stanu konkretnych spraw, których okoliczności zwykle są zróżnicowane. Sąd musi przy tym wziąć pod uwagę m.in. występujące ewentualnie w sprawie przyczyny "usprawiedliwiające" przewlekłość organu (wyrok NSA z 16 czerwca 2021 r., II OSK 153/21, CBOSA).

Zważyć trzeba, że w rozpoznawanej sprawie organ w okresie od 27 października 2023 r. do dnia rozpoznania skargi przez sąd nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie, poza wydaniem [...] r. postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, które zostało uchylone przez organ odwoławczy. Organ I instancji nie zawiadomił również skarżącej spółki na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie, przyczynach zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Takie postępowanie świadczy jednoznacznie o lekceważącym podejściu organu do załatwienia złożonego przez inwestora wniosku w ustawowym terminie. Zasadnie również Kolegium stwierdziło w postanowieniu z dnia [...] r., że bezczynność organu posiada charakter rażący. Należy dodać, że Burmistrz Miasta i Gminy w odpowiedzi na skargę nie przedstawił jakichkolwiek powodów takiego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że za rażące naruszenie przepisów

art. 35 i art. 36 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2020 r.,

II SAB/Wa 773/19, CBOSA).

Ponadto Sąd przyznał skarżącej spółce od organu sumę pieniężną na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt III wyroku). Przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu, czasownikiem "może". Wynika z niego także, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia stronie skarżącej za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jej sprawy. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa jako takie, nie stanowi więc warunku przyznania sumy pieniężnej. Z drugiej jednak strony, nawet stwierdzenie przez sąd, że swoją bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania organ rażąco naruszył prawo, nie obliguje go do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej (wyrok NSA z 10 marca 2021 r., II OSK 1610/20, CBOSA). Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd przyznając określoną sumę pieniężną. W szczególności przesłanką tą nie jest zgłoszone przez stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii, sąd powinien przede wszystkim mieć na uwadze funkcje, jakie pełni ten środek. Suma pieniężna nie ma wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego, pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla strony za oczekiwanie na zakończenie sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Suma pieniężna nie jest zależna od poniesionej i wykazanej krzywdy czy uszczerbku majątkowego. Co do zasady natomiast można przyjąć, że ma ona funkcję swoistego zadośćuczynienia (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2023 r., II OSK 2585/22, wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., II OSK 797/21, wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., II OSK 1915/21, wyrok NSA z 22 września 2021 r., II OSK 1051/21, CBOSA). Stosownej ocenie podlegają zatem okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia. Zważywszy na tę funkcje, Sąd orzekł o przyznaniu skarżącej spółce od organu sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Najistotniejszą jednak okolicznością zasądzenia tej należności jest funkcja dyscyplinująco – przymuszająca stosowanego środka. Sąd miał bowiem na uwadze, że konieczność wypłaty przedmiotowej sumy pieniężnej powinna posłużyć zwalczaniu bezczynności i zdyscyplinować organ, stanowiąc sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania, pełniąc funkcję prewencyjną. Przyznawanie takich świadczeń stronom przez sądy ma na celu wymuszenie na organach podjęcia skutecznych działań zapewniających prawidłową realizację ich zadań. Sąd nie uwzględnił żądania skarżącej spółki co do wysokości sumy (połowa kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.), która powinna być przyznana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że zasądzona kwota jest adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, takich jak okres trwania postępowania wszczętego we wrześniu 2023 r., czy charakter sprawy.

O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., które sprowadzają się do wpisu od skargi wysokości 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) w kwocie 480 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).