Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1777/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki, Sędziowie NSA Maria Myślińska (spr.), Urszula Raczkiewicz, Protokolant Paweł Gorajewski, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Markach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 252/04 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Markach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 252/04 oddalił skargę "[...]." Sp. z o.o. w Markach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 grudnia 2003 r. nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy. Decyzją

z dnia 29 grudnia 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2003 r. nr [...] na podstawie którego zgłoszenie celne "[...]." Spółki z o.o. z dnia 15 marca 2001 r. nr [...] zostało uznane za nieprawidłowe w części dotyczącej nazwy towaru, klasyfikacji taryfowej oraz zastosowanej stawki celnej.

Uzasadniając swoją decyzję Dyrektor Izby Celnej podał, że w dniu 15 marca 2001 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako "sok pomidorowy" o nazwie handlowej "Primo Gusto Passata", który został zaklasyfikowany do kodu PCN 2009 50 90 0 ze stawką celną w wysokości 35%. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego w siedzibie importera "[...]." Sp. z o.o. w zakresie prawidłowości wymiaru cła od towarów odprawianych w okresie od 1 lipca 1999 r. do 31 maja 2001 r. ustalono, że sprowadzony towar stanowi jednolitą masę pomidorową, stąd winien być klasyfikowany jako przecier pomidorowy do kodu PCN 2002 90 19 0. Ustalenia tego dokonano na podstawie dokumentów handlowych, księgowych i celnych dotyczących obrotu towarowego m.in. z grecką firmą [...] - dostawcą produktów z pomidorów o nazwach "Primo Gusto Passata", "Primo Gusto Passata with Onion". W trakcie kontroli ujawniono dokumenty: specyfikacje towarów, wyniki analiz Centralnego Inspektoratu Standaryzacji z dnia 24 lutego 2000 r., 21 lutego 2001 r., 15 marca 2001 r., 26 marca 2001 r., jak również badania próbek towarów pobranych przy zgłoszeniu celnym z dnia 6 sierpnia 1999 r. i w dniu 24 stycznia 2001 r.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji zarzucając brak przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie oraz nieprawidłowe zaklasyfikowanie produktu "Primo Gusto Passata" - rozdrobnionych pomidorów bez skóry jako towaru o kodzie PCN 2002 90 19 0 Taryfy celnej zamiast 2009 50 90 0 PCN. Skarżąca podniosła, że organy celne orzekły w niniejszej sprawie o składzie procentowym sprowadzonego towaru w sytuacji, gdy z przedmiotowego transportu nie pobrano żadnej

próbki. Ponadto zarzuciła, że ustalenia o zawartości suchej masy poczynione zostały na podstawie innych przypadkowych próbek i - w ocenie skarżącej - ich nierzetelnych i niewiarygodnych badań. Podniosła również, że organy dokonując poboru próbek nie stosowały Polskiej Normy PN-72/A-75050 dotyczącej sposobu pobierania próbek, dopuszczając jednak jej stosowanie w kwestii przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Skarżąca powołała się także na Wiążącą Informację Taryfową z dnia 4 maja 2000 r. nr 87/2000/20, która dla spornego produktu jako właściwy wskazuje kod PCN 2009 50 90 0.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu zarzut niezasadnego wszczęcia postępowania celnego przez organ administracyjny nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzje obu instancji wydane zostały w następstwie przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Wszczęte ono zostało przez Naczelnika Urzędu Celnego w Warszawie w dniu 6 września 2001 r. na wniosek Generalnego Inspektora Celnego, złożony pismem z dnia 22 sierpnia 2001 r. nr DKO 9/2001/2402 na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej (Dz. U. Nr 71, poz. 449). W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego w siedzibie skarżącej Spółki ujawniono wskazane wyżej dokumenty oraz zbadano próbki pobrane w dniu 24 stycznia 2001 r., 22 lutego 2001 r., 16 marca 2001 r. i 26 marca 2001 r. towaru zadeklarowanego jako sok pomidorowy "Primo Gusto" pod kątem zawartości suchej masy w produkcie. Analiza dokumentów i wyników badań laboratoryjnych próbek towaru, ze względu na zawartość suchej masy pow. 7%, wskazywała na import innego produktu (przecieru pomidorowego), aniżeli zadeklarowany w zgłoszeniu celnym (sok pomidorowy), co doprowadziło do deklarowania w zgłoszeniach celnych niewłaściwego kodu PCN z zastosowaniem niższej stawki celnej. Celem kontroli inspekcji celnej jest przeciwdziałanie i zwalczanie naruszeń prawa obowiązującego w zakresie obrotu towarowego z zagranicą, a jej wyniki w zależności od ustaleń wykorzystywane są do formułowania wniosków w zakresie wymiaru należności celnych. Niezbędnym stało się sprawdzenie poprzez wszczęcie z urzędu postępowania celnego przez organ administracyjny czy zgłoszenie celne z dnia 15 marca 2001 r. odpowiadało wymogom określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego.

Sąd uznał również, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz naruszenia przepisów procedury administracyjnej w zakresie związanym z ustaleniem stanu towaru zadeklarowanego przez importera w zgłoszeniu celnym w dniu 15 marca 2001 r. jako sok pomidorowy. Dla właściwej klasyfikacji według kodu Taryfy celnej towaru o nazwie handlowej "Primo Gusto" zasadnicze znaczenie ma zawartość suchej masy w produkcie. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej (tom I str. 190), stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830), sok pomidorowy, w którym zawartość suchej masy wynosi 7% wagowych lub więcej objęty jest poz. 2002 (uwaga 4 do działu 20). Sąd wyjaśnił, że według specyfikacji produkcji "Alex Kikizas Foods Products" SA produkt o opisie Passata stanowi sezonowo produkowaną pastę z rozgniecionych pomidorów; łagodnie skoncentrowany sok z rozgniecionych cieplnie pomidorów, pakowany w opakowania TTK 500 g, o zawartości suchej masy 6,5 % - 6,8 %. Analiza próbki pobranej podczas kontroli jakości w dniu 16 marca 2001 r., dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 15 marca 2001 r. SAD [...], sporządzona przez Centralny Inspektorat Standaryzacji Laboratorium w Poznaniu, wykazała, że importowany produkt zawierał w swoim składzie wagowym 7,6 % suchej masy. Uzasadnia to klasyfikacje taryfową dokonaną przez organy celne.

Zarzut skarżącej o niedopuszczalności orzekania o składzie procentowym towaru na podstawie próbki towaru dotyczącej innego zgłoszenia celnego Sąd uznał za nieuzasadniony, podobnie jak podniesioną przez Spółkę kwestię niezastosowania przy poborze próbek wymogów określonych w Polskiej Normie PN-72/A-75050. Wskazał, że próbki pobrane w dniu 16 marca 2001 r. dotyczą przedmiotowego zgłoszenia celnego i tej dostawy dotyczny analiza Centralnego Inspektoratu Standaryzacji nr LP/1040/01. W świetle wyjaśnień świadka - pracownika Spółki (specjalisty do spraw importu) - skład i jakość produktu pomidorowego, w tym zawartość suchej masy, nie ulegał zmianom przez cały okres importu. Nadto certyfikaty jakości do poszczególnych partii wyprodukowanych towarów producent wystawiał na okres 3 miesięcy. Certyfikat wystawiony w dniu 1 marca 2001 r. dotyczy przedmiotowej partii towaru. Należy przyjąć niezmienność parametrów produktu, którego certyfikat ten dotyczy. Sąd uznał, że skoro producent wystawiał certyfikaty obejmujące kolejno kilka dostaw, zasadnie organy celne stwierdziły reprezentatywność badanych próbek dla wszystkich towarów zgłoszonych trakcie obowiązywania danego certyfikatu. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut skargi, że analiza towaru powinna dotyczyć próbki pobranej z każdorazowej dostawy towaru.

Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że nie mają dla sprawy istotnego znaczenia przedłożone przez stronę sprawozdania z badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne w Otwocku, gdyż dotyczą towaru nieobjętego niniejszą sprawą. W ocenie Sądu powołana przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa z dnia 4 maja 2000 r., wydana na rzecz innej osoby (Aleksandra Meletakis) w sytuacji, gdy nie można ustalić czy dokument ten dotyczy towaru objętego niniejszą sprawą, nie jest wiążąca i nie może stanowić dowodu.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że pobranie próbek w ilości stanowiącej reprezentatywną dla określonej partii powinno odbywać się zgodnie z Polską Normą PN - 72/A-75050 stwierdzając, że obowiązujące w dacie odprawy celnej przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 27 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 87, poz. 535 ze zm.) nie wprowadziły obowiązku stosowania tej normy. Ponadto z jej treści wynika, że nie znajduje ona zastosowania dla potrzeb postępowania celnego.

Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie próbki do badań laboratoryjnych zostały pobrane w ramach kontroli jakości handlowej towaru, z zachowaniem warunków oraz trybu określonego w ustawie z dnia 12 września 1996 r. o państwowym nadzorze standaryzacyjnym towarów rolno - spożywczych w obrocie z zagranicą (Dz. U. Nr 124, poz. 584 ze zm.). Wbrew stanowisku skarżącej wyniki ich analiz (w szczególności zawartości suchej masy) uprawniały organ celny do podjęcia decyzji w zakresie ustalenia prawidłowości zgłoszenia celnego bez konieczności pobierania dodatkowych próbek i poddania ich ponownemu badaniu.

"[...]." Spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Jako podstawy skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała:

- rażące naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA podczas badania niniejszej sprawy, że organy celne dokonały wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i na jego podstawie w prawidłowy sposób określiły stan towaru - "Primo Gusto Passata" - na dzień przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego,

- rażące naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, które skutkowało uznaniem przez WSA podczas badania niniejszej sprawy za udowodnione, że skarżąca dokonała zgłoszenia

celnego towaru "Primo Gusto Passata" o zawartości suchej masy przekraczającej 7% w sytuacji braku jakichkolwiek wyników badań próbek towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym SAD potwierdzających ten fakt,

- rażące naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, co skutkowało niewzięciem pod uwagę przez WSA podczas badania sprawy badań towaru dostarczonych przez skarżącą (badania Prokonsument) oraz niewzięciem pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek przepisów o Polskiej Normie,

- rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów wskazanych w zarzutach powyżej przez organy celne w toku postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy celne nie mogą orzekać o składzie towaru na podstawie próbek pobranych w sposób dowolny i bez zachowania jakichkolwiek procedur przewidzianych stosownym unormowaniem. Zdaniem Spółki, niedopuszczalne jest orzekanie w niniejszej sprawie o składzie procentowym sprowadzanego towaru w przypadku, gdy z przedmiotowego transportu pobrano próbki w sposób dowolny bez zachowania jakichkolwiek procedur i w ilości nie stanowiącej reprezentatywną dla określonej partii towaru.

Ustalony przez organy celne w przedmiotowej sprawie stan faktyczny, stanowiący podstawę wydanych decyzji, nie był zgodny z prawdą, a ocena podstaw i okoliczności wydania decyzji przez organy celne nie była oparta na koniecznych w tym wypadku faktach w postaci wiarygodnych wyników badań próbek towaru, pochodzącego z partii będącej przedmiotem postępowania celnego. Spółka wskazała, że Sąd I instancji pominął fakt, że gdy dla ustalenia stanu towaru dokonuje się badania próbki musi ona nie tylko pochodzić z partii towaru objętej danym zgłoszeniem celnym, ale również fakt, że jej reprezentatywność jest uzależniona od wielkości próbki oraz sposobu jej pobrania.

Zdaniem Spółki, Sąd I instancji dokonując oceny postępowania organów celnych powinien stwierdzić, czy organy celne przy wydawaniu decyzji dokonały właściwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie oraz czy udowodniono fakty stanowiące podstawę tych decyzji. Zgromadzony materiał podlega swobodnej ocenie, która jednak oparta powinna być na wiarygodnych i sprawdzalnych kryteriach, a działania organów celnych powinny być prowadzone w sposób logiczny i precyzyjny. Organy celne przeprowadzając badania według ściśle określonych reguł wyrażonych w Polskiej Normie, które z założenia powinien charakteryzować wysoki stopień dokładności, zbagatelizowały pochodzenie próbek, uznając literalne brzmienie przepisu § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub unieważnieniu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów, za podstawę do dowolnego i uznaniowego działania.

Sąd I instancji w sposób bardzo dowolny ocenił postępowanie organów celnych również z tego powodu, że z jednej strony uznał, iż sposób pobierania próbek dla potrzeb postępowania celnego reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów weryfikacji lub unieważnieniu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów i tylko przepisy tego rozporządzenia organy celne powinny stosować, a z drugiej strony Sąd I instancji nie kwestionował pobierania przez organy celne próbek towaru zgodnie z regulacją przewidzianą Polską Normą PN-72/A-75050 (protokół pobrania próbek z dnia 24 stycznia 2002 r., w sprawie DKO-9/2001).

Zakładając, iż Urząd Celny działa w oparciu o znormalizowane zasady, prawnie usankcjonowane, nie może stosować przepisów w części odpowiadającej tylko organowi celnemu. Skoro Urząd Celny dopuszcza stosowanie Polskich Norm w kwestii przeprowadzanych badań bez żadnej wyraźnej podstawy prawnej, to konsekwentnie powinien stosować także tryb pozyskiwania materiału do przeprowadzanych badań przewidziany Polskimi Normami, gdyż w innym przypadku wynik takich badań należy uznać za niewiarygodny. Do powyższego zarzutu wybiórczego stosowania Polskich Norm przy pobieraniu próbek, a w szczególności w sprawie DKO-9/200, Sąd I instancji nie ustosunkował się i wydając rozstrzygnięcie nie wyjaśnił dlaczego tego zarzutu nie rozpoznał.

Sąd I instancji stwierdził, że z wyjaśnień świadka - pracownika skarżącej (specjalisty ds. importu) oraz z pisma strony wynika, że certyfikaty jakościowe do poszczególnych partii wyprodukowanych towarów producent wystawia raz na trzy miesiące. Z takich faktów Sąd wywnioskował, że wyniki badań dotyczące produktu zgłoszonego dokumentem SAD z dnia 21 lutego 2000 r. mają zastosowanie do towaru objętego spornym zgłoszeniem celnym. Takie wnioski są - w ocenie Spółki - nieuzasadnione i nielogiczne, gdyż producent wystawiał certyfikaty na zamawiany przez skarżącą produkt zgodnie z realizowanym zamówieniem, które dotyczyło produktu o zawartości suchej masy poniżej 7%. Przedstawiane certyfikaty nie ulegały w toku wzajemnej współpracy modyfikacjom, gdyż składane zamówienia nie określały żadnych nowych parametrów. W takiej sytuacji zarówno pracownik skarżącej, jak i skarżąca nie miała podstaw do twierdzenia, że do określonej partii towaru dany certyfikat nie ma zastosowania, gdyż swoje opinie na ten temat wydawali na podstawie stosownej dokumentacji. Poza certyfikatami w skład tej dokumentacji wchodziły również wyniki badań przeprowadzanych przez laboratorium Prokonsument, więc jakiekolwiek osoby, które reprezentowały skarżącą zajmując stanowisko w sprawie mogły opierać się wyłącznie na tej dokumentacji, a z jej treści wynika, że zawartość suchej masy produktu nie przekracza 7%.

Strona wskazała również, że Spółka "[...]." importował wymienione towary od kontrahenta greckiego, który jako producent towaru miał wprowadzony system zapewnienia jakości ISO 9002. Certyfikat ISO 9002 poświadcza jakość importowanego towaru, utrzymywaną według ściśle określonych parametrów. Wobec powyższego nie sposób jest - zdaniem skarżącej - wywodzić na podstawie jednostkowych badań, że całe partie towaru sprowadzone w różnych okresach zawierają produkt o zawartości suchej masy znacznie przekraczającej wartość deklarowaną przez producenta.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na rozprawie w dniu 14 lutego 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Warszawie.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Warszawie wniósł o nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.

Rozpoznając wniosek na rozprawie Sąd zważył, że podstawą wniosku jest przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego.

Wnioskodawca uprawdopodobnił swój wniosek, dołączając odpis wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego - jednakże zdaniem Sądu rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej nie zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego. Tylko sytuacja przewidziana w art. 56 p.p.s.a., to jest w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, uzasadniałaby wniosek o zawieszenie postępowania sądowego a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje.

Przystępując do oceny podstaw skargi kasacyjnej, Sąd zważył, co następuje:

Strona skarżąca jako podstawę skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., wobec nieuwzględnienia naruszenia przez organy celne przepisów art. 85 § 1 Kodeksu celnego w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 180 i 191 Ordynacji podatkowej - czyli wskazuje na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 85 § 1 Kodeksu celnego - skarżąca wskazuje, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, a przez to nie określił prawidłowo stanu towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego.

Wywody strony skarżącej ograniczają się do polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy administracji celnej. Skarżąca w skardze kasacyjnej ponownie podnosi zarzut, że organy celne nie mogą orzekać o składzie towaru na podstawie próbek pobranych w sposób dowolny i bez zachowania jakichkolwiek procedur przewidzianych stosownym unormowaniem.

Skarżąca przy tym kwestionuje ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a następnie podzielone przez Sąd I instancji, że pobranie próbek towaru z partii dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 15 marca 2001 r. - jest prawidłowe. Skarżąca uważa, że przy poborze próbek nie zastosowano wymogów określonych w Polskiej Normie PN-72/A-75050.

Zarzut ten jest chybiony. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji strona skarżąca nie kwestionuje, że próbki pochodzą z towaru zgłoszonego do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu 15 marca 2001 r. a więc tożsamość towaru nie budzi wątpliwości.

Sąd I instancji trafnie przyjął, że zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji, stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne i nie dotyczy potrzeb postępowania celnego. Sposób pobierania próbek reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji lub unieważnieniu zgłoszeń celnych oraz zwolnieniu towarów (Dz. U. z 1999 r., Nr 92, poz. 1051). Próbki towaru zostały pobrane zgodnie z § 7 i § 8 wyżej powołanego rozporządzenia, przy udziale przedstawiciela zgłaszającego, a stosowny protokół oraz adnotacje w dokumencie SAD zostały sporządzone.

Wobec czego zarzut, że stan towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego nie został określony prawidłowo, a przez to narusza art. 85 § 1 Kodeksu celnego - jest chybiony, podobnie jak twierdzenie, że przy pobieraniu próbek nie zachowano jakichkolwiek procedur.

Z art. 85 § 1 Kodeksu celnego wynika, że stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego musi być znany dla określenia należności celnych przywozowych. Przepis ten nie określa środków dowodowych, jakie muszą być przeprowadzone. Ustalenia w tym przedmiocie podlegają ogólnym regułom dowodowym wynikającym z art. 191 Ordynacji podatkowej.

Z tych też względów chybiony jest zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu za udowodnione, że skarżąca dokonała zgłoszenia towaru przekraczającego deklarowane parametry. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny w sprawie materiału dowodowego i trafnie przyjął, że nie wykraczają one poza swobodną ocenę dowodów, a wobec czego nie stanowią naruszenia prawa.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej, polegający na nie wzięciu pod uwagę badań towarów dostarczonych przez skarżącą (badania Prokonsument) oraz nie wzięciu pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek przepisów o Polskiej Normie.

Świadectwa analiz wykonane przez laboratorium Prokonsument dnia 20 listopada 2001 r. (nr 860/1558/2001 i nr 860/1558/A/2001) i z dnia 6 listopada 2001 r.(nr 830/1478/2001) istotnie wskazywały, że zawartość suchej masy w lekko zgęszczonym soku pomidorowym pod nazwą Primo Gusto nie przekraczała 7% zawartości suchej masy (k. 63-65 akt wspólnych). Jednakże należy zauważyć, że przedmiotowy towar był objęty zgłoszeniem celnym z dnia 15 marca 2001 r. i próbka pobrana w dniu 16 marca 2001 r., objęta analizą - to ten sam towar. Oczywistą jest rzeczą, że wyniki badań dotyczących próbek z dostawy w marcu 2001 r. nie mogą być porównywane z dostawami, które miały miejsce wiele miesięcy później (listopad 2001 r.), dlatego też Sąd I instancji nie miał obowiązku z urzędu odnieść się do świadectw analizy wydanych przez laboratorium Prokonsument.

Natomiast zarzut nie wzięcia pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek towaru Polskiej Normy - mija się z rzeczywistością, ponieważ zarówno organ administracji celnej, jak i Sąd I instancji obszernie odniosły się do tej kwestii. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca kwestionuje nie tyle prawidłowość i wynik badań, ale tryb pozyskiwania materiału do przeprowadzanych badań i z tego wyprowadza wniosek, że naruszenie tego trybu powoduje, że wynik takich badań należy uznać za niewiarygodny. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2005 r. szczegółowo odniósł się do obowiązujących w dacie badania przepisów obowiązujących organy celne, podzielił prawidłowość ich stosowania i wskazał, że zupełnie odrębną kwestią jest stosowanie przepisów Polskich Norm przez niezależne jednostki badawcze (k. 7 uzasadnienia wyroku). Podnieść też należy, że strona skarżąca niczym nie wykazała, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.