Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1254/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji-


UZASADNIENIE

S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w przypadku wykonania decyzji, zostanie pozbawiony możliwości korzystania z tejże broni w dotychczasowym zakresie. Będzie również zmuszony do zbycia posiadanej broni, bądź zdeponowania jej do depozytu Policji. Podkreślił, iż nawet w razie pozytywnego dla niego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego poniesie ujemne konsekwencje wykonania decyzji. Będzie bowiem musiał ponownie nabyć broń za cenę wyższą od uzyskanej ze sprzedaży używanej od kilku lat broni, bądź ponieść koszty jej zdeponowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004).

Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/200).

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których wyżej mowa. Niewątpliwie wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową wiąże się z pewnymi niedogodnościami. Skutkiem bowiem takiej decyzji jest konieczność uregulowania stanu prawnego posiadanej broni, przy czym ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przewiduje 2 alternatywne sposoby, tj. sprzedaż posiadanej broni bądź złożenie jej w depozycie Policji. Skarżący ma zatem możliwość wyboru jednego z wymienionych rozwiązań. Niczym nieuzasadnione jest przy tym twierdzenie, iż w przypadku sprzedaży posiadanej obecnie, używanej od kilku lat broni, ewentualny ponowny zakup broni nastąpi po cenie znacznie wyższej od tej którą skarżący uzyska ze sprzedaży. To od skarżącego będzie bowiem zależało czy kupi on broń nową czy używaną. Jak wskazano powyżej skarżący nie musi się wyzbywać posiadanej broni, lecz może, na czas postępowania sądowoadministracyjnego, oddać broń na przechowanie do depozytu właściwego organu Policji. Okoliczność zaś, iż będzie obowiązany uiścić opłatę za przechowanie broni w depozycie Policji nie jest wystarczająca do stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie ustalił też, aby istniały inne - niż wskazane przez skarżącego - okoliczności wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji, których występowanie mogłoby być rozważane w aspekcie spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.