Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 777/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par  1 pkt 1 lit a oraz lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15 ust 2 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Gminy S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej Gminy S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 17 pkt 7d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn .zm.), zwanej dalej "u.p.z.p", art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.115, z późn. zm.) oraz art. 106 § 5 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta S. postanowił nie uzgodnić skorygowanego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. [...]". W uzasadnieniu podniósł, że w myśl art. 17 pkt 7d u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta uzgadnia z właściwym zarządcą drogi projekt miejscowego planu, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zdaniem organu, w rozpatrywanym projekcie planu, część ustaleń będzie miała wpływ na ruch drogowy na drodze krajowej nr [...], albowiem obszar oznaczony symbolem 1U przylega z jednej strony do drogi wojewódzkiej (3 KDg), a z drugiej strony do drogi krajowej nr [...] (1 KDg), z której istnieje zjazd wskazany w projekcie planu do obsługi komunikacyjnej tego obszaru. Zdaniem GDDKiA wykorzystanie tego zjazdu dla dojazdu do całego obszaru 1U nie jest możliwe ze względu na bezpieczeństwo ruchu na drodze krajowej. W rozpatrywanym przypadku istniejący zjazd jest usytuowany na odcinku drogi krajowej nr [...], pomiędzy mostem na rzece [...] a skrzyżowaniem z drogą wojewódzką. Są to elementy stałe, ograniczające możliwość przebudowy tego odcinka drogi, czego wymagałoby dostosowanie zjazdu do obszaru 1U do potrzeb ruchu. Zjazd zlokalizowany jest w strefie skrzyżowania drogi krajowej z drogą wojewódzką. Jest to miejsce szczególnie niebezpieczne, gdzie zgodnie z § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych", zakazuje się lokalizacji zjazdów publicznych. Taka lokalizacja zagraża bezpieczeństwu ruchu, szczególnie w sytuacji znacznego obciążenia występującego na drodze, co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Według pomiaru generalnego ruchu, przeprowadzonego w 2005 r. natężenie ruchu wynosiło na tym odcinku 13025 pojazdów rzeczywistych na dobę i ma tendencje rosnącą. Ze względu na bliskie sąsiedztwo mostu, inna lokalizacja zjazdu, poza strefą skrzyżowania nie jest możliwa. Ponadto zgodnie z § 77 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zjazd z drogi powinien być zaprojektowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa na drodze.

W myśl § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zjazd publiczny powinien być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu, szczególnie gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 p/h (na rozpatrywanym odcinku ponad 1300 p/h). Obszar 1U przeznaczony w projekcie planu pod usługi ma wielkość 3,60 ha. Podstawowe przeznaczenie to usługi związane z obsługą komunikacji i handel. Obiekty tego rodzaju są ruchotwórcze i wymagają podłączenia do drogi zjazdem wyposażonym w dodatkowe pasy ruchu o długości dostosowanej do ruchu, podczas gdy na rozpatrywanym odcinku jest możliwe wykonanie tylko krótkiego pasa, który nie zapewni płynności jazdy. Projekt planu nie uwzględnia faktu, że przy zagospodarowaniu całości obszaru, zarządca drogi nie będzie mógł wyrazić zgody na wykorzystanie istniejącego zjazdu z drogi krajowej. Zapis planu nie wprowadza żadnych ograniczeń w wykorzystaniu zjazdu.

Ponadto GDDKiA wskazała, że w przedłożonym projekcie nie jest wyraźnie określony obowiązek przebudowy zjazdu w każdym przypadku zainwestowania w obszarze 1U (istniejący zjazd obecnie nie spełnia wymogów określonych przepisami ze względu w szczególności na nienormatywny spadek podłużny). Brak takiego wskazania daje możliwość inwestorom, po uzyskaniu podłączenia do drogi wojewódzkiej, korzystania ze zjazdu bez poprawy jego parametrów. Nie jest ponadto jasne o jaki "projektowany zjazd" z drogi krajowej chodzi, skoro zarządca drogi nie wypowiadał się o nowym podłączeniu do drogi i nie będzie mógł wyrazić zezwolenia na jego lokalizację w zgodzie z przepisami technicznymi.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., art. 17 pkt 7d u.p.z.p. i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, po rozpoznaniu wniosku Burmistrza Miasta S. o ponowne rozpatrzenie sprawy uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. [...]", utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ ustosunkował się do podniesionych we wniosku zarzutów. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia § 195 i § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodnie bowiem z § 2 tego rozporządzenia, jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wyłączenie zastosowania przepisów rozporządzenia ujęte w § 195 dotyczyło sytuacji zaprojektowanych przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia, a jeszcze nie realizowanych dróg i miało wyłącznie na celu usankcjonowanie już sporządzonych dokumentacji bez potrzeby ich ponownego opracowania i wydłużania procesu przygotowania inwestycji.

Odnosząc się do kwestii zjazdu z drogi krajowej, organ wskazał, że jest faktem bezspornym, iż jest on usytuowany w strefie skrzyżowania drogi krajowej i wojewódzkiej, o czym świadczy oznakowanie i zmiany w geometrii drogi. Obszar skrzyżowania jest to przecięcie się dróg wraz z odcinkiem, na którym występuje zmiana geometrii drogi (dodatkowe pasy, wyspy kanalizujące) wraz ze zmianą oznakowania, natomiast obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje obszar większy, w tym odcinki, na których występują zmiany w ruchu pojazdów związane z dojazdem do skrzyżowania. Istniejący zjazd znajduje się w takim obszarze, a więc w miejscu szczególnie niebezpiecznym. Z tego względu wprowadzanie na zjeździe dodatkowego ruchu, generowanego przez obszar 1U byłoby nieuzasadnione ze względów bezpieczeństwa ruchu. Podniesiona w uzasadnieniu kwestia przebudowy zjazdu przez zarządcę drogi przy przebudowie skrzyżowania, nie ma związku z możliwością wykorzystania zjazdu przy zmianie zagospodarowania terenu przyległego. Zjazd był przebudowywany jako obiekt istniejący, ponieważ przebudowa była konieczna z uwagi na zmieniony kształt skrzyżowania.

Organ nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego zastosowanie przy uzgodnieniu projektu planu, w jego ocenie bowiem treść całego art. 35 ustawy o drogach publicznych odnosi się do działań planistycznych. Zdaniem GDDKiA przepis ten uprawnia zarządcę drogi do wyrażenia swojego stanowiska zarówno do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i w przypadku jego braku, do projektu decyzji o warunkach zabudowy. W obu procedurach zarządca drogi powinien jednoznacznie określić swoje stanowisko, ponieważ rodzi ono konsekwencje w późniejszych działaniach prowadzących do wydania pozwolenia na budowę inwestycji.

Niezależnie od powyższego zdaniem organu można skorygować ustalenia planu w zakresie obsługi komunikacyjnej, nie rezygnując z proponowanego przeznaczenia terenu. Może to polegać na wyodrębnieniu z obszaru 1U dwóch jednostek, z których tylko jedna, położona bliżej drogi krajowej miałaby dojazd z tej drogi. Ponadto w planie powinien znaleźć się obowiązek przebudowy zjazdu w każdym przypadku zainwestowania w obszarze.

Na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2010 r. Gmina S. wniosła skargę w do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) art. 17 pkt 7 lit d ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, poprzez jego błędną wykładnię;

3) § 195 w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez zastosowanie wskazanego rozporządzenia do drogi dla której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem 29 maja 1999 roku, mimo że sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wypełnia przesłanek zastosowania wskazanego rozporządzenia;

4 ) § 113, 76 i 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez zastosowanie przedmiotowej normy mimo braku wniosku podmiotu uprawnionego w przedmiocie lokalizacji czy też przebudowy zjazdu z drogi publicznej w ramach uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

5) art. 18 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 17 pkt 7 lit d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż w ramach kompetencji organu, jako zarządcy drogi, jest kształtowanie polityki przestrzennej gminy, przejawiające się sugerowaniu konkretnej treści planu, bez podstawy prawnej, uzależniając uzgodnienie projektu planu od realizacji takich zapisów art. 110 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie uzgodnienia w zakresie i sprzecznie z uprzednio wydanym postanowieniem do projektu planu aktualnie obowiązującego, a podlegającego obecnie zmianie, gdyż przedmiotem postępowania nie jest uchwalenie nowego planu, a zmiana aktualnie obowiązujących, już uzgodnionych przez organ; przepisu art. 29 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 61 § 2 k.p.a., poprzez wszczęcie bez stosownego wniosku postępowania w przedmiocie oceny możliwości przebudowy zjazdu z drogi publicznej, bez istnienia ważnego interesu strony takiego postępowania, bez uzyskania zgody na przeprowadzenie takiego postępowania wyrażonej przez właściwa stronę;

6) art. 79 k.p.a., poprzez brak zawiadomienia strony postępowania o oględzinach w terenie oraz brak umożliwienia jej wypowiedzenia się co do ustaleń poczynionych w ramach tych czynności;

7) art. 67 k.p.a., poprzez brak sporządzenia protokołu z oględzin w terenie;

10) art. 81 k.p.a. poprzez przyjęcie za udowodnione okoliczności faktycznych co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się w zakresie przeprowadzonych dowodów w toku postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] marca 2010r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 815/10 oddalił skargę Gminy S. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu, organ nie naruszył obowiązujących przepisów oraz nie wyszedł poza ramy przyznanych mu uprawnień odmawiając uzgodnienia przedmiotowego projektu planu. Zgodnie z treścią przedstawionego do uzgodnienia projektu planu obszar 1U przeznaczony w projekcie planu pod usługi ma wielkość 3,60 ha. Podstawowe przeznaczenie to usługi związane z obsługą komunikacji i handel. Z powyższego wynika zatem, że sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, albowiem dotychczas zjazd z drogi krajowej był jedynym dojazdem do terenu usług o znaczenie mniejszej powierzchni, tj. 0,4 ha. Pozostały obszar usługowy był położony bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej, co dawało możliwość zapewnienia dojazdu tylko z tej drogi bez wykorzystania zjazdu z drogi krajowej.

Obecnie przygotowany projekt planu miejscowego przeznacza na usługi 1U znacznie większy obszar niż w planach dotychczas obowiązujących i zakłada, że będzie on obsługiwany z istniejącego zjazdu z drogi krajowej oraz projektowanym zjazdem z drogi krajowej lub wojewódzkiej. Przeznaczenie obszaru 1U pod budowę obiektów związanych z obsługą komunikacji i handel będzie wymagało podłączenia ich do drogi zjazdem wyposażonym w dodatkowe pasy ruchu o długości dostosowanej do ruchu, podczas gdy na rozpatrywanym odcinku jest możliwe wykonanie tylko krótkiego pasa, który nie zapewni płynności jazdy. Biorąc pod uwagę zarówno lokalizację zjazdu w miejscu szczególnie niebezpiecznym jak i ograniczone możliwości jego przebudowy, organ zasadnie stwierdził że wskazane w projekcie planu jego wykorzystanie dla dojazdu do całego obszaru 1U nie jest możliwe, ponieważ byłoby niezgodne z przepisami technicznymi i zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu.

Jednocześnie za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut, że organ powinien ograniczyć swoje rozstrzygnięcie wyłącznie do gruntów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie bowiem z projektem planu cały obszar stanowi jedną jednostkę strukturalną 1U i przylega do pasa drogowego drogi krajowej, a jego planowane zagospodarowanie może mieć wpływ na ruch drogowy.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie określa się m. in. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Jak wynika z powyższego, miejscowy plan ustala nie tylko sposób zagospodarowania, ale i jego warunki, w tym warunki obsługi komunikacyjnej wraz z zasadami modernizacji i rozbudowy. Ustalenia planu są wiążące nie tylko dla organów budowlanych, ale również dla innych organów działających na podstawie przepisów szczególnych. Organy te biorąc udział w procedurze sporządzania planu poprzez uzgodnienie projektu planu, nie mogą w postępowaniu prowadzonym przez organy budowlane zakwestionować lokalizacji inwestycji, o ile jest ona zgodna z miejscowym planem. Na tym etapie mogą być określane wyłącznie szczegółowe warunki techniczne, ale nie ogólne zasady zagospodarowania. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu rację ma orzekający w sprawie organ, że zarządca drogi już na etapie uzgadniania planu musi przewidywać czy w późniejszym postępowaniu będzie mógł zezwolić na przebudowę zjazdu w zgodzie z przepisami technicznymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w sprawie nie znajduje zastosowania, powołany przez organ uzgadniający, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stanowiący, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Powołany przepis dotyczy bowiem zmiany zagospodarowania terenu, a więc zmiany dotychczasowego stanu faktycznego na gruncie, nie zaś ustaleń planu miejscowego, jako normatywnego wyznacznika ustaleń dopuszczających dopiero w przyszłości dokonanie zmian stanu faktycznego. Powołanie się przez organ na postanowienia tego przepisu zdaniem Sądu nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 815/10 złożyła Gmina S.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2011r. sygn. akt II OSK 2573/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ograniczył się do stwierdzenia, że przeznaczenie obszaru 1U pod budowę obiektów związanych z obsługą komunikacji i handel będzie wymagało podłączenia ich do drogi zjazdem wyposażonym w dodatkowe pasy ruchu o długości dostosowanej do ruchu, podczas gdy na rozpatrywanym odcinku jest możliwe wykonanie tylko krótkiego pasa, który nie zapewni płynności jazdy. Biorąc pod uwagę zarówno lokalizację zjazdu w miejscu szczególnie niebezpiecznym, jak i ograniczone możliwości jego przebudowy, organ zasadnie stwierdził, że wskazane w projekcie planu jego wykorzystanie dla dojazdu do całego obszaru 1U nie jest możliwe, ponieważ byłoby niezgodne z przepisami technicznymi i zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu.

Uzasadnienie Sądu I instancji w powołanym wyżej zakresie sprowadzało się w istocie do stwierdzenia, że ustalenia organów orzekających w sprawie są prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GDDKiA wskazał jedynie, że istniejący zjazd jest usytuowany na odcinku drogi krajowej nr [...] pomiędzy mostem na rzece [...], a skrzyżowaniem z drogą wojewódzką. Są to elementy stałe i tym samym ograniczające możliwość przebudowy tego odcinka drogi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam fakt usytuowania zjazdu pomiędzy mostem na rzece [...], a skrzyżowaniem z drogą wojewódzką nie wyklucza możliwości jego przebudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i kierując się wskazaniami tego Sądu - zważył, co następuje;

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do wątpliwości strony skarżącej, należy stwierdzić, że zgodnie z projektem planu miejscowego cały obszar stanowi jedną jednostkę strukturalną, która przylega do pasa drogowego drogi krajowej, a jego planowane zagospodarowanie może mieć wpływ na ruch drogowy. Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie określa się m.in. zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Miejscowy plan ustala nie tylko sposób zagospodarowania, ale i jego warunki, w tym warunki obsługi komunikacyjnej wraz z zasadami modernizacji i rozbudowy. A zatem zarządca drogi już na etapie uzgadniania planu musi przewidywać czy w późniejszym postępowaniu będzie mógł zezwolić na przebudowę zjazdu w zgodzie z przepisami technicznymi.

Sąd stwierdza jednocześnie, że w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia, GDDKiA wskazał jedynie, że istniejący zjazd jest usytuowany na odcinku drogi krajowej nr [...] pomiędzy mostem na rzece [...], a skrzyżowaniem z drogą wojewódzką. Są to elementy stałe i tym samym ograniczające możliwość przebudowy tego odcinka drogi.

Sąd w składzie rozpoznającym obecnie niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż sam fakt usytuowania zjazdu pomiędzy mostem na rzece [...], a skrzyżowaniem z drogą wojewódzką nie wyklucza możliwości jego przebudowy. Zarówno zjazd z drogi publicznej, jak i dodatkowe pasy ruchu muszą spełniać ściśle określone parametry ustalone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Dopiero porównanie tych parametrów z faktycznymi odległościami mostu na rzece [...] oraz skrzyżowania z drogą wojewódzką mogłyby stanowić podstawę do jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii możliwości przebudowy zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Takich ustaleń jednak w niniejszej sprawie organ administracji nie dokonał przez co naruszył przepisy procedury administracyjnej nakładające obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokładnych ustaleń, we wskazanym zakresie nie mogą zastąpić ogólnikowe stwierdzenia organu, że faktem bezspornym jest, iż zjazd jest usytuowany w strefie skrzyżowania drogi krajowej i wojewódzkiej, o czym świadczy oznakowanie i zmiany geometrii drogi. Należy także podkreślić, że określenia: "zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego", "obszarze oddziaływania skrzyżowania" są określeniami nieostrymi, które wymagają od organu szczególnie starannego i precyzyjnego uzasadnienia, uwzględniającego konkretne uwarunkowania lokalne, w nawiązaniu do wymagań technicznych i użytkowych danej drogi. Stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie również w tym zakresie nie zostało uzasadnione w sposób zadawalający.

Sąd doszedł do przekonania, że wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego.

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.